Author: Institute of Bible Translators
Date: 2019-01-10T09:51:28.363126+00:00

Китоби Муқаддас

1. Аҳди Қадим

2. Аҳди Ҷадид

КИТОБИ

МУҚАДДАС

АҲДИ ҚАДИМ

ВА

АҲДИ ҶАДИД

ИНСТИТУТИ ТАРҶУМАИ КИТОБИ МУҚАДДАС

СТОКГОЛЬМ

1999

КИТОБИ МУҚАДДАС

АҲДИ ҚАДИМ ВА АҲДИ ҶАДИД

Тарҷумаи аввалини Китоби Муқаддас бо матни пурра ба
забони тоҷикӣ.

Дар с. 1973 тарҷума сар шудааст.

Тарҷума ва таҳрир дар с. 1989 анҷом ёфтааст.

Нашри якум: дар с. 1992 чоп шудааст.

Нашри дуюм: дар с. 1999 чоп шудааст.

Аҳди Қадим аз матни ибронӣ ва

Аҳди Ҷадид аз матни русӣ тарҷума шудааст.

Ношир: Интитути тарҷумаи Китоби Муқаддас, Стокгольм,

Шветция.

Тарҷумонҳо: Мордехай бен-Ҳиё Бачаев ва Кемал. Е. Алтай

(Инҷили Матто, Марқӯс, Юҳанно).

(с) Институти тарҷумаи Китоби Муқаддас, 1992, 1999

Стокгольм

Тасвир: (с) БФБС 1954, 1967, 1972

ISBN 978-91-89122-02-4

Аҳди Қадим

КИТОБИ МУҚАДДАС

АҲДИ ҚАДИМ

1. Ҳастӣ
2. Хуруҷ
3. Ибодат
4. Ададҳо
5. Такрори Шариат
6. Еҳушаъ Ибни Нун
7. Доварон
8. Рут
9. 1 Подшоҳон
10. 2 Подшоҳон
11. 3 Подшоҳон
12. 4 Подшоҳон
13. 1 Вақоеънома
14. 2 Вақоеънома
15. Эзро
16. Наҳемьё
17. Эстер
18. Айюб
19. Забур
20. Масалҳои
21. Воиз
22. Суруди Сурудҳо
23. Ишаъё
24. Ирмиё
25. Навҳаҳои Ирмиё
26. Ҳизқиёл
27. Дониёл
28. Ҳушаъ
29. Юил
30. Омӯс
31. Убадьё
32. Юнус
33. Мико
34. Наҳум
35. Ҳабаққуқ
36. Сафаньё
37. Ҳаҷҷай
38. Закарьё
39. Малокӣ

Ҳастӣ

КИТОБИ ЯКУМИ МУСО

ҲАСТӢ

- 1
- 2
- 3
- 4
- 5
- 6
- 7
- 8
- 9
- 10
- 11
- 12
- 13
- 14
- 15
- 16
- 17
- 18
- 19
- 20
- 21
- 22
- 23
- 24
- 25
- 26
- 27
- 28
- 29
- 30
- 31
- 32
- 33
- 34
- 35
- 36
- 37
- 38
- 39
- 40
- 41
- 42
- 43
- 44
- 45
- 46
- 47
- 48
- 49
- 50

БОБИ ЯКУМ

Ибтидои офариниш.

1^1Дар ибтидо Худо осмон ва заминро офарид+.

2Ва замин дар ҳолати ҳарҷумарҷ буд, ва торикӣ бар рӯи варта; ва Рӯҳи Худо бар рӯи об дар парвоз буд.

Рӯзи якум — рӯшноӣ.

3Ва Худо гуфт: «Рӯшноӣ бишавад». Ва рӯшноӣ шуд.

4Ва Худо рӯшноиро дид, ки хуб аст; ва Худо рӯшноиро аз торикӣ ҷудо кард.

5Ва Худо рӯшноиро рӯз номид, ва торикиро шаб номид. Ва шом буд, ва субҳ буд: рӯзи аввал.

Рӯзи дуюм — об ва фалак.

6Ва Худо гуфт: «Фалаке бошад дар миёни об, ва обро аз об ҷудо кунад».

7Ва Худо фалакро ба вуҷуд овард; ва оби зери фалакро аз оби болои фалак ҷудо кард. Ва чунин шуд.

8Ва Худо фалакро осмон номид. Ва шом буд, ва субҳ буд: рӯзи дуюм.

Рӯзи сеюм — об ва хушкӣ. Олами наботот.

9Ва Худо гуфт: «Оби зери осмон дар як ҷо ҷамъ шавад, ва хушкӣ намудор шавад». Ва чунин шуд.

10Ва Худо хушкиро замин номид, ва маҷмӯи обҳоро баҳрҳо номид. Ва Худо дид, ки хуб аст.

11Ва Худо гуфт: «Замин наботот бирӯёнад, алафе ки тухм меоварад, дарахти мевадоре ки мувофиқи ҷинси худ мева медиҳад, ки тухмаш дар он бар рӯи замин бошад». Ва чунин шуд.

12Ва замин наботот рӯёнид, алафе ки мувофиқи ҷинси худ тухм меоварад, ва дарахти мевадоре ки тухмаш дар он мувофиқи ҷинси худ бошад. Ва Худо дид, ки хуб аст.

13Ва шом буд, ва субҳ буд: рӯзи сеюм.

Рӯзи ҷорум — пайдо шудани офтоб, моҳ ва ситораҳо.

14Ва Худо гуфт: «Найирҳо дар фалаки осмон бошанд, то ки рӯзро аз шаб ҷудо кунанд, ва барои аломатҳо, ва замонҳо, ва рӯзҳо, ва солҳо бошанд;

15Ва найирҳо дар фалаки осмон бошанд, то ки бар замин рӯшноӣ диҳанд». Ва чунин шуд.

16Ва Худо ду найири бузург ба вуҷуд овард: найири аъзам, барои салтанати рӯз, ва найири асғар, барои салтанати шаб, ва ситорагон;

17Ва Худо онҳоро дар фалаки осмон гузошт, то ки бар замин рӯшноӣ диҳанд,

18Ва бар рӯзу шаб салтанат ронанд, ва рӯшноиро аз торикӣ ҷудо кунанд. Ва Худо дид, ки хуб аст.

19Ва шом буд, ва субҳ буд: рӯзи чорум.

Рӯзи панҷум — олами ҳайвонот.

20Ва Худо гуфт: «Об аз ҷонварҳои бешумор пур шавад; ва паррандагон болои замин, бар рӯи фалаки осмон парвоз кунанд».

21Ва Худо наҳангони бузург ва ҳар гуна ҷонварҳои хазандаро, ки об аз онҳо мувофиқи ҷинсашон пур шуд, ва ҳар гуна паррандагони болдорро мувофиқи ҷинсашон офарид. Ва Худо дид, ки хуб аст.

22Ва Худо онҳоро баракат дода, гуфт: «Борвар ва афзун шавед, ва обҳои баҳрҳоро пур кунед, ва паррандагон бар замин афзун шаванд».

23Ва шом буд, ва субҳ буд: рӯзи панҷум.

Рӯзи шашум — афзоиши ҷонварон.

24Ва Худо гуфт: «Замин ҷони зиндаро мувофиқи ҷинсаш, чорпоён, ва ҳайвоноти хазанда, ва ҳайвонҳои ваҳшии заминро мувофиқи ҷинсашон берун оварад». Ва чунин шуд.

25Ва Худо ҳайвонҳои ваҳшии заминро мувофиқи ҷинсашон, ва чорпоёнро мувофиқи ҷинсашон, ва тамоми ҳайвоноти хазандаи заминро мувофиқи ҷинсаш ба вуҷуд овард. Ва Худо дид, ки хуб аст.

Офарида шудани одам, ва аҳди аввалин бо вай.

26Ва Худо гуфт: «Одамро ба сурати Мо, ба шабоҳати Мо биофарем; ва онҳо бар моҳиёни баҳр, ва бар паррандагони осмон, ва бар чорпоён, ва бар тамоми замин, ва бар тамоми ҳайвоноте ки бар замин мехазад, ҳукм ронанд».

27Ва Худо одамро ба сурати Худ офарид, ӯро ба сурати Худо офарид; онҳоро марду зан офарид+.

28Ва Худо онҳоро баракат дод, ва Худо ба онҳо гуфт: «Борвар ва афзун шавед, ва заминро пур кунед, ва онро тасарруф намоед, ва бар моҳиёни баҳр ва бар паррандагони осмон ва бар ҳар ҳайвоне ки бар замин мехазад, ҳукмрон бошед».

29Ва Худо гуфт: «Инак, Ман ҳар алафи тухмдорро, ки бар рӯи тамоми замин ҳаст, ва ҳар дарахтеро, ки дорои меваи дарахти тухмдор мебошад, ба шумо додам, то ки барои шумо хӯрок бошад.

30Ва ба ҳамаи ҳайвонҳои замин, ва ба ҳамаи паррандагони осмон, ва ба ҳар хазандаи рӯи замин, ки ҷони зинда дорад, Ман тамоми алафи сабзро барои хӯрок додам». Ва чунин шуд.

31Ва Худо ҳар он чиро, ки ба амал овард, дид, ва инак, хеле хуб аст. Ва шом буд, ва субҳ буд: рӯзи шашум.

БОБИ ДУЮМ

Ором гирифтани Худованд дар рӯзи шанбе.

2^1Ва осмону замин ва тамоми анбӯҳи онҳо анҷом ёфт.

2Ва Худо корҳои Худро, ки карда буд, то рӯзи ҳафтум анҷом дод, ва дар рӯзи ҳафтум аз ҳамаи корҳои Худ, ки карда буд, ором гирифт.

3Ва Худо рӯзи ҳафтумро баракат дод, ва онро тақдис намуд, зеро ки дар он ором гирифт аз ҳамаи корҳои Худ, ки Худо офарид ва ба вуҷуд овард.

Такрори мухтасари ҳикояти офариниш.

4Ин аст пайдоиши осмон ва замин, дар ҳини офариниши онҳо, дар рӯзе ки Худованд Худо замин ва осмонро ба вуҷуд овард,

5Ва ҳеҷ буттаи саҳро ҳанӯз дар замин набуд, ва ҳеҷ алафи саҳро ҳанӯз нарӯида буд, зеро ки Худованд Худо борон бар замин наборонида буд, ва одам набуд, ки заминро кор кунад;

6Ва буғ аз замин баромада, тамоми рӯи заминро сероб мекард.

7Ва Худованд Худо одамро аз хоки замин бисиришт, ва ба бинии вай рӯҳи ҳаёт дамид, ва одам ҷони зинда шуд+.

Маскани одам то вақти маъсияти вай.

8Ва Худованд Худо боғе дар Адан ба тарафи машриқ шинонд; ва он одамро, ки сиришта буд, дар он ҷо гузошт.

9Ва Худованд Худо ҳар гуна дарахти хушнамуд ва хушхӯрро, ва дарахти ҳаётро дар васати боғ, ва дарахти маърифати неку бадро аз замин рӯёнид+.

10Ва наҳре аз Адан берун меомад, то ки боғро сероб кунад; ва аз он ҷо ба чор шохоб тақсим мешуд.

11Номи яке Фишӯн аст, ки тамоми замини Ҳавилоро, ки дар он ҷо тиллост, иҳота мекунад;+

12Ва тиллои он замин хуб аст; дар он ҷо самғи хушбӯй ва санги ҷазъ мавҷуд аст.

13Ва номи наҳри дуюм Ҷайҳун аст, ки тамоми замини Кушро иҳота мекунад.

14Ва номи наҳри сеюм Ҳиддақил аст, ки ба тарафи шарқии Ашшур ҷорист. Ва наҳри чорум Фурот аст+.

15Ва Худованд Худо одамро гирифт, ва ӯро дар боғи Адан гузошт, то ки кори онро бикунад ва онро нигаҳдорӣ намояд.

16Ва Худованд Худо ба одам амр фармуда, гуфт: «Аз ҳар дарахти боғ хӯрдан гир;

17Аммо аз дарахти маърифати неку бад зинҳор нахӯр; зеро рӯзе ки аз он бихӯрӣ, ҳатман хоҳӣ мурд».

18Ва Худованд Худо гуфт: «Хуб нест, ки одам танҳо бошад; пас барояш мададгоре ки ба вай мувофиқ бошад, биофарам».

19Ва Худованд Худо ҳар ҳайвони саҳро ва ҳар паррандаи осмонро аз хок бисиришт ва назди одам овард, то бубинад, ки онро чӣ гуна хоҳад хонд, ва он чи одам ҳар ҷони зиндаро бихонад, номи вай ҳамон шавад.

20Ва одам ҳамаи чорпоён ва паррандагони осмонро, ва ҳамаи ҳайвонҳои саҳроро ном ниҳод; лекин барои одам мададгоре ки ба вай мувофиқ бошад, ёфт нашуд.

Офарида шудани зан.

21Ва Худованд Худо хоби сахте бар одам овард; ва ҳангоме ки хобаш бурд, яке аз қабурғаҳои ӯро гирифт, ва гӯшт дар ҷояш пур кард+.

22Ва Худованд Худо аз қабурғае ки аз одам гирифт, зане сохт, ва ӯро назди одам овард.

23Ва одам гуфт:

«Ин аст устухоне аз устухонҳоям
ва гӯште аз гӯштам;
вай нисоъ номида шавад;
зеро ки аз инсон гирифта шудааст».

24Аз ин сабаб мард падару модари худро тарк карда, бо зани худ хоҳад пайваст; ва як тан хоҳанд буд+.

25Ва ҳар ду, Одам ва занаш, бараҳна буданд, ва хиҷил намешуданд.

БОБИ СЕЮМ

Озмуда шудани Хавво; ба вуҷуд омадани шакку шубҳа.

3^1Ва мор аз ҳамаи ҳайвонҳои саҳро, ки Худованд Худо ба вуҷуд оварда буд, айёртар буд. Ва ба зан гуфт: «Оё Худо ҳақиқатан гуфтааст, ки аз ҳамаи дарахтони боғ нахӯред?»+

2Зан ба мор гуфт: «Аз меваи дарахтони боғ хӯрда метавонем,

3Лекин аз меваи дарахте ки дар васати боғ аст, Худо гуфт, ки нахӯред ва онро ламс накунед, мабодо бимиред»+.

4Мор ба зан гуфт: «Не, нахоҳед мурд;

5Балки Худо медонад, ки дар рӯзе ки аз он бихӯред, чашмони шумо воз хоҳад шуд, ва шумо, монанди Худо, орифи неку бад хоҳед шуд».

Маъсият.

6Ва зан дид, ки он дарахт барои хӯрок хуб аст, ва назаррабост, ва дарахти дилпазири донишафзост; ва аз меваи он гирифта, хӯрд; ва ба шавҳари худ низ дод, ва ӯ хӯрд+.

7Ва чашмони ҳар дуи онҳо воз шуд, ва донистанд, ки бараҳнаанд, ва баргҳои анҷирро ба ҳам дӯхта, лӯнгиҳо барои худ сохтанд.

Оромии рӯзи шанбе халалдор шуд; ибтидои офариниши нав.

8Ва овози Худованд Худоро шуниданд, ки дар вақти салқинии рӯз дар боғ мегашт; ва Одам ва занаш аз пеши назари Худованд Худо дар миёни дарахтони боғ пинҳон шуданд.

9Ва Худованд Худо ба Одам хитоб карда, гуфт: «Куҷоӣ ту?»

10Гуфт: «Чун овозатро дар боғ шунидам, ҳаросон шудам, зеро ки ман бараҳнаам, ва пинҳон шудам».

11Ва гуфт: «Кӣ ба ту гуфт, ки ту бараҳнаӣ? Оё аз он дарахте ки хӯрданашро ба ту манъ кардам, хӯрдаӣ?»

12Одам гуфт: «Ин зане ки ба ман додаӣ, аз меваи дарахт ба ман дод, ва ман хӯрдам».

13Ва Худованд Худо ба зан гуфт: «Ин чӣ кор аст, ки кардӣ?» Зан гуфт: «Мор маро фирефта кард, ва ман хӯрдам».

Аҳди дуюми Худо бо одам:

Наҷотдиҳанда ваъда карда шуд.

14Ва Худованд Худо ба мор гуфт:
«Азбаски ин корро кардӣ,
аз ҳамаи чорпоён ва аз ҳамаи ҳайвонҳои
саҳро ту малъун бошӣ;
ту бар шикамат роҳ хоҳӣ рафт,
ва тамоми айёми умрат хок хоҳӣ хӯрд.
15Ва дар миёни ту ва зан,
ва дар миёни насли ту
ва насли вай адоват меандозам:
вай сари туро хоҳад кӯфт,
ва ту пошнаи варо хоҳӣ кӯфт»+.
16Ба зан гуфт:

«Ранҷи туро дар ҳомиладории ту бисьёр афзун мегардонам;
бо дард фарзандон хоҳӣ зоид;
ва иштиёқи ту ба шавҳарат хоҳад буд,
ва ӯ бар ту ҳукмронӣ хоҳад кард»+.

17Ва ба Одам гуфт: «Азбаски ба овози занат гӯш додӣ ва аз он дарахт хӯрдӣ, ки амр фармуда, гуфтам:

„Аз он нахӯрӣ“,
замин аз боиси ту малъун шуд;
тамоми айёми умрат аз он бо ранҷ хоҳӣ хӯрд;
18Хору хас бароят хоҳад рӯёнид;
ва алафи саҳроро хоҳӣ хӯрд.
19Ба арақи ҷабинат нон хоҳӣ хӯрд,
то даме ки ба хок баргардӣ,
ки аз он гирифта шудаӣ;
зеро ки ту хок ҳастӣ,
ва ба хок хоҳӣ баргашт»+.

20Ва Одам зани худро Ҳавво[*] ном ниҳод, зеро ки вай модари ҳамаи зиндаҳо шуд.

21Ва Худованд Худо барои Одам ва зани ӯ либос аз пӯст сохт ва онҳоро пӯшонид.

22Ва Худованд Худо гуфт: «Инак, Одам мисли яке аз Мо орифи неку бад гардидааст; ва акнун мабодо дасти худро дароз кунад, ва аз дарахти ҳаёт низ гирифта хӯрад, ва то абад зинда монад»+.

23Ва Худованд Худо ӯро аз боғи Адан берун кард, то ки заминро, ки аз он гирифта шудааст, кор кунад.

24Ва Одамро бадар ронд, ва ба тарафи шарқии боғи Адан каррубиёнро, ва шамшери оташбори чархзанандаро гузошт, то ки роҳи дарахти ҳаётро нигаҳбонӣ кунанд.

БОБИ ЧОРУМ

Насли аввалин.

4^1Ва Одам бо зани худ Ҳавво хобид; ва ӯ ҳомила шуда, Қобилро зоид, ва гуфт: «Мардеро аз Худованд пайдо кардам».

2Ва боз бародари ӯ Ҳобилро зоид. Ва Ҳобил рамабон буд; ва Қобил зироаткор буд.

3Баъд аз мурури айём, Қобил аз маҳсули замин ҳадияе барои Худованд овард.

4Ва Ҳобил низ аз нахустзодагони рамаи худ ва аз дунбаи онҳо ҳадияе овард. Ва Худованд Ҳобил ва ҳадияи ӯро манзур дошт;

5Аммо Қобил ва ҳадияи ӯро манзур надошт. Ва Қобил хеле ба хашм омад, ва рӯяш турш шуд.

6Ва Худованд ба Қобил гуфт: «Чаро ба хашм омадӣ? Ва чаро рӯят турш шуд?

7Агар некӣ мекардӣ, оё мақбул намешудӣ? Ва чун некӣ накардӣ, гуноҳ дар сари остона аст, ва иштиёқманди туст, вале ту бар вай ҳукмфармо шав»+.

Кушандаи аввалин.

8Ва Қобил бо бародари худ Ҳобил сухан гуфт. Ва ҳангоме ки онҳо дар саҳро буданд, Қобил бар бародари худ Ҳобил қиём кард, ва ӯро кушт.

9Ва Худованд ба Қобил гуфт: «Бародарат Ҳобил куҷост?» Гуфт: «Намедонам; магар ман посбони бародарам ҳастам?»

10Ва гуфт: «Чӣ кор аст, ки кардӣ? Хуни бародарат аз замин сӯи Ман фарьёд мезанад.

11Ва акнун ту малъун ҳастӣ аз замине ки даҳони худро кушодааст, то ки хуни бародари туро аз дастат фурӯ барад.

12Ҳар гоҳ заминро кор кунӣ, он дигар қуввати худро ба ту надиҳад; ту сарсону овора дар ҷаҳон хоҳӣ буд».

13Ва Қобил ба Худованд гуфт: «Ҷазои гуноҳам бузургтар аст аз он ки бардошта тавонам.

14Инак, маро имрӯз аз рӯи замин бадар рондӣ, аз рӯи Ту низ пинҳон хоҳам шуд, ва сарсону овора дар ҷаҳон хоҳам шуд, ва ҳар кӣ маро дарьёбад, маро хоҳад кушт».

15Худованд ба вай гуфт: «Пас ҳар кӣ Қобилро бикушад, ҳафтчандон аз вай интиқом гирифта шавад». Ва Худованд бар Қобил аломате гузошт, то ҳар кӣ ӯро дарьёбад, ӯро накушад+.

Ибтидои тамаддун.

16Ва Қобил аз пеши Худованд баромада рафт; ва дар замини Нӯд, ба тарафи шарқии Адан маскан гирифт.

17Ва Қобил бо зани худ хобид; вай ҳомила шуда, Ҳанӯхро зоид. Ва ӯ шаҳре бино кард; ва он шаҳрро ба номи писари худ Ҳанӯх номид.

18Ва ба Ҳанӯх Ирод таваллуд шуд; Ирод Маҳиёилро ба дуньё овард; Маҳиёил Матушоилро ба дуньё овард; Матушоил Ломакро ба дуньё овард.

19Ва Ломак ду зан барои худ гирифт: номи яке Одо буд, ва номи дигаре Зилло.

20Одо Ёболро зоид: вай падари хайманишинон ва чорводорон буд.

21Ва номи бародараш Юбол буд: вай падари ҳамаи навозандагони ғиҷҷак ва най буд.

22Зилло низ Тубалқобилро зоид, ки пардозгари ҳар олати мис ва оҳан буд. Ва хоҳари Тубалқобил Наамо буд.

23Ва Ломак ба занони худ гуфт:

«Эй Одо ва Зилло!

Овози маро бишнавед,
эй занони Ломак!

Ба сухани ман гӯш диҳед:

ман барои захми худ мардеро куштам,
ва барои зарби худ ҷавонеро.

24Агар барои Қобил ҳафтчандон интиқом гирифта шавад,
пас барои Ломак ҳафтоду ҳафтчандон».

Таваллуд ёфтани Шет,

аз нав барқарор шудани насли рӯҳонӣ.

25Ва Одам боз бо зани худ хобид; вай писаре зоид, ва ӯро Шет ном ниҳод; зеро, гуфт, Худо насли дигаре ба ман қарор дод, дар ивази Ҳобил, ки Қобил ӯро кушт.

26Ба Шет низ писаре таваллуд шуд, ва ӯро Анӯш номид; дар он вақт ба хондани исми Худованд шурӯъ карданд.

БОБИ ПАНҶУМ

Насабномаи Одам ва насли Шет.

5^1Ин аст китоби насаби Одам: дар рӯзе ки Худо одамро офарид, ба шабоҳати Худо ӯро сохт;

2Нару мода онҳоро офарид, ва онҳоро баракат дод, ва онҳоро, дар рӯзи офариниши онҳо, одам ном ниҳод+.

3Ва Одам саду сӣ сол бизист, ва писаре ба шабоҳати худ, ба сурати худ ба дуньё овард, ва ӯро Шет номид+.

4Ва айёми Одам, баъд аз таваллуди Шет, ҳаштсад сол буд, ва ӯ писарону духтарон ба дуньё овард.

5Пас тамоми айёми умри Одам нӯҳсаду сӣ сол буд; ва ӯ мурд.

6Ва Шет саду панҷ сол бизист, ва Анӯшро ба дуньё овард.

7Ва Шет, баъд аз таваллуди Анӯш, ҳаштсаду ҳафт сол бизист, ва писарону духтарон ба дуньё овард.

8Пас тамоми айёми Шет нӯҳсаду дувоздаҳ сол буд; ва ӯ мурд.

9Ва Анӯш навад сол бизист, ва Қенонро ба дуньё овард.

10Ва Анӯш, баъд аз таваллуди Қенон, ҳаштсаду понздаҳ сол бизист, ва писарону духтарон ба дуньё овард.

11Пас тамоми айёми Анӯш нӯҳсаду панҷ сол буд; ва ӯ мурд.

12Ва Қенон ҳафтод сол бизист, ва Маҳалалъилро ба дуньё овард.

13Ва Қенон, баъд аз таваллуди Маҳалалъил, ҳаштсаду чил сол бизист, ва писарону духтарон ба дуньё овард.

14Пас тамоми айёми Қенон нӯҳсаду даҳ сол буд; ва ӯ мурд.

15Ва Маҳалалъил шасту панҷ сол бизист, ва Ёрадро ба дуньё овард.

16Ва Маҳалалъил баъд аз таваллуди Ёрад, ҳаштсаду сӣ сол бизист, ва писарону духтарон ба дуньё овард.

17Пас тамоми айёми Маҳалалъил ҳаштсаду наваду панҷ сол буд; ва ӯ мурд.

18Ва Ёрад саду шасту ду сол бизист, ва Ҳанӯхро ба дуньё овард.

19Ва Ёрад, баъд аз таваллуди Ҳанӯх, ҳаштсад сол бизист, ва писарону духтарон ба дуньё овард.

20Пас тамоми айёми Ёрад нӯҳсаду шасту ду сол буд; ва ӯ мурд.

21Ва Ҳанӯх шасту панҷ сол бизист, ва Матушолаҳро ба дуньё овард.

22Ва Ҳанӯх, баъд аз таваллуди Матушолаҳ, сесад сол пеши Худо роҳ рафт, ва писарону духтарон ба дуньё овард.

23Пас тамоми айёми Ҳанӯх сесаду шасту панҷ сол буд.

24Ва Ҳанӯх пеши Худо роҳ рафт, ва нопайдо шуд, зеро ки Худо ӯро гирифт+.

25Ва Матушолаҳ саду ҳаштоду ҳафт сол бизист, ва Ломакро ба дуньё овард.

26Ва Матушолаҳ, баъд аз таваллуди Ломак, ҳафтсаду ҳаштоду ду сол бизист, ва писарону духтарон ба дуньё овард.

27Пас тамоми айёми Матушолаҳ нӯҳсаду шасту нӯҳ сол буд; ва ӯ мурд.

28Ва Ломак саду ҳаштоду ду сол бизист, ва писаре ба дуньё овард.

29Ва ӯро Нӯҳ ном ниҳода, гуфт: «Ин моро тасаллӣ хоҳад дод аз аъмоли мо ва аз заҳмати дастҳои мо аз замине ки Худованд ба он лаънат хонд»+.

30Ва Ломак, баъд аз таваллуди Нӯҳ, панҷсаду наваду панҷ сол бизист, ва писарону духтарон ба дуньё овард.

31Пас тамоми айёми Ломак ҳафтсаду ҳафтоду ҳафт сол буд; ва ӯ мурд.

32Ва Нӯҳ панҷсадсола буд, ва Нӯҳ Сом, Ҳом ва Ёфатро ба дуньё овард.

БОБИ ШАШУМ

Тӯфон. Сабабҳои ғазаби Худо.

6^1Ва чун одамон бар рӯи замин афзудан гирифтанд, ва ба онҳо духтарон таваллуд шуданд,

2Писарони Худо духтарони одамизодро диданд, ки хушрӯянд, ва ҳар кадомро, ки хуш мекарданд, барои худ ба занӣ мегирифтанд+.

3Ва Худованд гуфт: «Рӯҳи Ман дар одамизод доим нахоҳад монд, зеро ки вай башар аст; бигзор айёми вай саду бист сол бошад»+.

4Дар он рӯзгорон дар замин баҳодурон буданд, алалхусус баъд аз замоне ки писарони Худо назди духтарони одамизод омаданд, ва онҳо барояшон фарзанд оварданд. Ин паҳлавонон аз қадимулайём мардони номвар буданд+.

Сарнавишт дар бораи доварӣ.

5Ва Худованд дид, ки бадкирдории одамизод дар замин бисьёр аст, ва ҳамаи фикру андешаҳои дили ӯ ҳамеша фақат бад аст+.

6Ва Худованд пушаймон шуд, ки одамизодро бар замин ба вуҷуд овард, ва дилаш маҳзун шуд+.

7Ва Худованд гуфт: «Одамизодро, ки офаридаам, аз рӯи замин маҳв месозам, аз одамизод то чорпоён, то ҳайвоноти хазанда ва то паррандагони осмон маҳв месозам; зеро пушаймонам, ки онҳоро ба вуҷуд овардаам».

Сарнавишт дар бораи файз.

8Аммо Нӯҳ дар назари Худованд илтифот ёфт.

9Ин аст насаби Нӯҳ: Нӯҳ марди одил буд, ва дар насли худ покдоман; Нӯҳ пеши Худо роҳ мерафт+.

10Ва Нӯҳ се писар: Сом, Ҳом ва Ёфатро ба дуньё овард.

11Ва замин пеши Худо фосид шуд, ва замин аз ситам пур шуд.

12Ва Худо заминро дид, ки инак, он фосид шудааст: зеро ки ҳар башар роҳи худро бар замин фосид кардааст.

13Ва Худо ба Нӯҳ гуфт: «Интиҳои ҳар башар пеши Ман фаро расидааст; зеро ки замин аз дасти онҳо аз ситам пур шудааст. Ва инак, Ман онҳоро аз замин нест мекунам.

14Барои худ киштие аз чӯби ҷӯфар бисоз; лонаҳо дар киштӣ бино кун, ва онро аз дарун ва аз берун қир бимол.

15Ва онро ин тавр бисоз: қади киштӣ сесад зироъ бошад, бари он — панҷоҳ зироъ, ва баландии он — сӣ зироъ.

16Равзане дар киштӣ бисоз, ва онро ба зирое аз боло тамом кун, ва дари киштиро аз паҳлуи он бигузор; ва қабатҳои поён, миёна ва боло дар он бисоз.

17Ва инак, Ман тӯфони обро бар замин меоварам, то ҳар махлуқеро, ки рӯҳи ҳаёт дар он бошад, аз зери осмон нест кунам; ва ҳар чӣ бар замин аст, хоҳад мурд.

18Ва аҳди Худро бо ту барқарор мекунам, ва ба киштӣ медароӣ, ту, ва писаронат, ва занат, ва занони писаронат бо ту.

19Ва аз тамоми ҳайвонот, аз ҳар махлуқе ҷуфте ба киштӣ дохил кун, то ки бо худ зинда нигоҳ дорӣ: нар ва мода бошанд.

20Аз паррандагон мувофиқи ҷинсашон, ва аз чорпоён мувофиқи ҷинсашон, ва аз тамоми ҳайвоноти хазандаи замин мувофиқи ҷинсаш, ҷуфт-ҷуфт аз ҳама назди ту оянд, то ки зинда нигоҳ дорӣ.

21Ва аз ҳар озуқае ки хӯрда шавад, бигир ва назди худ захира намо, то ки барои ту ва онҳо хӯрок бошад».

22Ва Нӯҳ чунин кард; ҳар он чиро, ки Худо ба ӯ фармуда буд, ба ҷо овард.

БОБИ ҲАФТУМ

Тӯфон ҳамчун зуҳури доварии Худо.

7^1Ва Худованд ба Нӯҳ гуфт: «Ту ва тамоми аҳли байтат ба киштӣ дароед; зеро ки туро дар ин насл пеши Худам одил дидам.

2Аз ҳар чорпои пок ҳафт-ҳафт, нар ва мода, бо худ бигир, ва аз чорпои нопок ҷуфт-ҷуфт, нар ва мода.

3Аз паррандагони осмон низ ҳафт-ҳафт, нар ва мода, то ки насле бар рӯи тамоми замин нигоҳ дорӣ.

4Зеро, баъд аз ҳафт рӯз, Ман чил рӯз ва чил шаб ба замин борон меборонам; ва тамоми махлуқотеро, ки офаридаам, аз рӯи замин маҳв мекунам».

5Ва Нӯҳ ҳар он чиро, ки Худованд ба ӯ фармуд, ба ҷо овард.

6Ва Нӯҳ шашсадсола буд, чун тӯфони об бар замин омад.

7Ва Нӯҳ, ва писаронаш, ва занаш, ва занони писаронаш бо ӯ аз боиси оби тӯфон ба киштӣ даромаданд.

8Аз чорпоёни пок, ва аз чорпоёни нопок, ва аз паррандагон, ва аз тамоми ҳайвоноти хазандаи замин,

9Ҷуфт-ҷуфт, нар ва мода, назди Нӯҳ ба киштӣ даромаданд, чунон ки Худо ба Нӯҳ фармуда буд.

10Ва баъд аз ҳафт рӯз оби тӯфон бар замин омад.

11Дар соли шашсадуми ҳаёти Нӯҳ, дар моҳи дуюм, дар рӯзи ҳафдаҳуми моҳ, дар ҳамон рӯз ҳамаи чашмаҳои вартаи азим шикофта шуд, ва равзанҳои осмон кушода.

12Ва борон чил рӯз ва чил шаб бар рӯи замин борид.

13Дар худи ҳамон рӯз Нӯҳ, ва Сом, Ҳом ва Ёфат, писарони Нӯҳ, ва зани Нӯҳ, ва се зани писаронаш бо онҳо ба киштӣ даромаданд.

14Онҳо, ва ҳамаи ҳайвонҳо мувофиқи ҷинсашон, ва ҳар гуна чорпоён мувофиқи ҷинсашон, ва тамоми ҳайвоноте ки бар замин мехазад, мувофиқи ҷинсаш, ва ҳамаи паррандагон мувофиқи ҷинсашон, ҳамаи мурғон, ҳамаи болдорон,

15Ҷуфт-ҷуфт аз ҳар махлуқе ки рӯҳи ҳаёт дорад, назди Нӯҳ ба киштӣ омаданд.

16Ва онҳое ки омаданд, нар ва мода аз ҳар махлуқ омаданд, чунон ки Худо ба ӯ фармуда буд. Ва Худованд дарро аз пушти ӯ баст.

17Ва тӯфон чил рӯз бар замин давом кард, ва об афзуд, ва киштиро бардошт, ва он аз замин баланд шуд.

18Ва об пурзӯр мешуд ва бар замин хеле меафзуд; ва киштӣ бар сатҳи об шино мекард.

19Ва об бар замин хеле ва хеле пурзӯр шуд, ва ҳамаи кӯҳҳои баланде ки зери тамоми осмон буд, пӯшида шуд.

20Об пурзӯр шуда, понздаҳ зироъ болотар баромад, ва кӯҳҳо пӯшида шуд.

21Ва тамоми ҳайвоноте ки бар замин мехазид, ва паррандагон, ва чорпоён, ва ҳайвонҳои ваҳшӣ, ва ҳар махлуқе ки бар замин ҳаракат мекард, ва ҳамаи одамон мурданд.

22Ҳар он чи дар хушкӣ дами рӯҳи ҳаёт дар димоғаш буд, мурд.

23Ва ҳар махлуқе ки бар рӯи замин буд, аз одам то чорпоён, то ҳайвоноти хазанда ва то паррандагони осмон аз замин маҳв шуд: фақат Нӯҳ, ва он чи бо ӯ дар киштӣ буд, боқӣ монд.

24Ва об бар замин саду панҷоҳ рӯз пурзӯр мешуд.

БОБИ ҲАШТУМ

Анҷоми тӯфон.

8^1Ва Худо Нӯҳ ва ҳамаи ҳайвонҳои ваҳшӣ ва ҳамаи чорпоёнро, ки бо ӯ дар киштӣ буданд, ба ёд овард; ва Худо боде бар замин вазонид, ва об фурӯ нишаст.

2Ва чашмаҳои варта ва равзанҳои осмон баста шуд, ва борон аз осмон бозистод.

3Ва об рафта-рафта аз рӯи замин баргашт, ва баъд аз гузаштани саду панҷоҳ рӯз об кам шуд.

4Ва дар моҳи ҳафтум, дар рӯзи ҳафдаҳуми моҳ, киштӣ бар кӯҳҳои Аророт қарор гирифт+.

5Ва то моҳи даҳум об рафта-рафта кам мешуд; ва дар рӯзи аввали моҳи даҳум қуллаҳои кӯҳҳо намудор шуд.

6Ва баъд аз гузаштани чил рӯз Нӯҳ даричаи киштиро, ки сохта буд, воз кард.

7Ва зоғро сар дод, ва он берун парида, мерафту меомад, то даме ки оби рӯи замин хушк шуд.

8Баъд кабӯтарро аз пеши худ сар дод, то бубинад, ки оё об аз рӯи замин фуромадааст.

9Аммо кабӯтар ҷои осоише барои кафи пои худ наёфт, ва назди ӯ ба киштӣ баргашт; зеро ки об дар тамоми рӯи замин буд; ва ӯ дасти худро дароз кард ва онро гирифта, назди худ ба киштӣ даровард.

10Ва ҳафт рӯзи дигар таваққуф намуд; ва боз кабӯтарро аз киштӣ сар дод.

11Ва шомгоҳ кабӯтар назди ӯ баргашт; ва инак, барги тозаи зайтун дар минқори вай; ва Нӯҳ донист, ки об аз рӯи замин фуромадааст.

12Ва боз ҳафт рӯзи дигар таваққуф намуда, кабӯтарро сар дод; ва он дигар назди ӯ гашта наомад.

13Ва дар соли шашсаду якум, дар моҳи аввал, дар рӯзи якуми моҳ, оби рӯи замин хушк шуд; ва Нӯҳ сарпӯши киштиро бардошта, нигарист, ва инак, рӯи замин хушк буд.

14Ва дар моҳи дуюм, дар рӯзи бисту ҳафтуми моҳ, замин хушк шуд.

15Ва Худо Нӯҳро хитоб карда, гуфт:

16«Аз киштӣ берун ой, ту, ва занат, ва писаронат, ва занони писаронат бо ту.

17Ва ҳамаи ҳайвонҳоеро, ки назди худ дорӣ, ҳар махлуқеро аз паррандагон, ва чорпоён, ва тамоми ҳайвоноте ки бар замин мехазад, бо худ берун овар, то ки бар замин паҳн шуда раванд, ва борвар ва афзун шаванд»+.

18Ва Нӯҳ, ва писаронаш, ва занаш, ва занони писаронаш бо ӯ берун омаданд.

19Ҳамаи ҳайвонҳои ваҳшӣ, ва тамоми ҳайвоноти хазанда, ва ҳамаи паррандагон, ва ҳар чӣ бар замин ҳаракат мекунад, мувофиқи ҷинсҳои худ, аз киштӣ баромаданд.

Аҳди сеюми Худо бо одам.

20Ва Нӯҳ қурбонгоҳе барои Худованд бино кард; ва аз ҳар чорпои пок, ва аз ҳар паррандаи пок гирифта, қурбониҳои сӯхтанӣ бар қурбонгоҳ гузаронид+.

21Ва Худованд атри гуворо бӯид, ва Худованд дар дили Худ гуфт: «Заминро бори дигар аз боиси одамизод лаънат накунам, зеро ки андешаи дили одам аз наврасии ӯ бад аст; ва ҳамаи ҷонваронро бори дигар талаф накунам, чунон ки кардам+.

22Минбаъд дар тамоми айёми замин
кишт ва дарав,
сармо ва гармо,
тобистон ва зимистон,
рӯз ва шаб
хотима нахоҳад ёфт».

БОБИ НӮҲУМ

Ҳукмфармоии одам. Аҳди сеюм; рангинкамон.

9^1Ва Худо Нӯҳ ва писаронашро баракат дода, ба онҳо гуфт: «Борвар ва афзун шавед, ва заминро пур кунед+.

2Ва ҳайбати шумо ва салобати шумо бар ҳамаи ҳайвонҳои ваҳшии замин, ва бар ҳамаи паррандагони осмон, ва бар ҳар чӣ бар замин мехазад, ва бар ҳамаи моҳиёни баҳр хоҳад буд; онҳо ба дасти шумо супурда шуданд.

3Ҳар ҷунбандае ки зинда аст, барои шумо ғизо бошад; ҳамаро чун алафи сабз ба шумо додам+.

4Фақат гӯштро бо ҷони он, яъне бо хуни он, нахӯред+.

5Ва хуни шуморо низ, ки ҷони шумост, талаб хоҳам кард, аз дасти ҳар ҳайвон онро талаб хоҳам кард, ва ҷони одамизодро аз дасти одамизод, аз дасти бародари ӯ талаб хоҳам кард.

6Ҳар кӣ хуни одамизодро резад,
хуни ӯ ба дасти одам рехта шавад:
зеро ки одам ба сурати Худо
офарида шудааст+.
7Ва шумо борвар ва афзун шавед,
ва дар рӯи замин паҳн шуда равед, ва дар он биафзоед».

8Ва Худо Нӯҳ ва писаронашро бо ӯ хитоб карда, гуфт:

9«Инак, Ман аҳди Худро бо шумо ва баъд аз шумо бо насли шумо барқарор мекунам,

10Ва бо ҳар ҷони зиндае ки бо шумо бошад, бо паррандагон, бо чорпоён ва бо ҳамаи ҳайвонҳои ваҳшии замин, ки бо шумо бошанд, бо ҳар он чи аз киштӣ берун омад, бо ҳамаи ҳайвонҳои замин;

11Аҳди Худро бо шумо барқарор мекунам, ки бори дигар ҳар махлуқ аз оби тӯфон ҳалок нашавад, ва бори дигар тӯфон барои хароб кардани замин рӯй надиҳад».

12Ва Худо гуфт: «Ин аст аломати аҳде ки Ман мебандам дар миёни Худам ва шумо ва ҳар ҷони зиндае ки бо шумо бошад, аз насл ба насл то абад:

13Рангинкамони Худро дар абр мегузорам, то ки аломати аҳди байни Ман ва замин бошад.

14Ва чунин воқеъ хоҳад шуд, ки ҳар гоҳ Ман абрро бар замин равона кунам, ва рангинкамон дар абр намудор гардад,

15Ман аҳди Худро, ки дар миёни Ман ва шумо ва ҳар ҷони зиндаи ҳар махлуқ аст, ба ёд хоҳам овард; ва бори дигар оби тӯфон барои ҳалок кардани ҳар махлуқ рӯй нахоҳад дод.

16Ва чун рангинкамон дар абр бошад, Ман онро дида, он аҳди ҷовидониро, ки дар миёни Худо ва ҳар ҷони зиндаи ҳар махлуқи рӯи замин аст, ба ёд меоварам».

17Ва Худо ба Нӯҳ гуфт: «Ин аст аломати аҳде ки барқарор мекунам дар миёни Худам ва ҳар махлуқе ки бар замин аст».

18Писарони Нӯҳ, ки аз киштӣ берун омаданд, Сом, Ҳом ва Ёфат буданд. Ва Ҳом падари Канъон аст.

19Ин се нафар писарони Нӯҳ буданд, ва аз онҳо тамоми замин маскун гашт.

Гуноҳи Ҳом.

20Ва Нӯҳ ба коркарди замин шурӯъ намуд, ва токзоре шинонд.

21Ва шароб нӯшида, маст шуд, ва дар хаймаи худ бараҳна хобид+.

22Ва Ҳом, падари Канъон, аврати падари худро дид, ва берун баромада, ба ду бародараш нақл кард+.

23Сом ва Ёфат ҷомаро гирифта, бар китфи худ партофтанд, ва ақибнокӣ рафта, аврати падари худро пӯшониданд; ва азбаски рӯяшон ба ақиб нигаронида шуда буд, онҳо аврати падари худро надиданд.

Нубуввати Нӯҳ.

24Ва Нӯҳ аз нашъаи шароби худ ҳушьёр шуда, фаҳмид, ки писари хурдияш дар ҳаққи ӯ чӣ кор кардааст;

25Ва гуфт:

«Канъон малъун бод; пеши бародарони худ
бандаи бандагон бошад».

26Ва гуфт:

«Муборак аст Худованд

Худои Сом; бигзор

Канъон бандаи Сом бошад.

27Худо Ёфатро вусъат диҳад;
ва дар хаймаҳои Сом маскан гирад;
ва Канъон бандаи онҳо бошад».

Насли Нӯҳ.

28Ва Нӯҳ баъд аз тӯфон сесаду панҷоҳ сол бизист.

29Пас тамоми айёми Нӯҳ нӯҳсаду панҷоҳ сол буд; ва ӯ мурд.

БОБИ ДАҲУМ

Насабномаи Нӯҳ.

10^1Ин аст насаби писарони Нӯҳ: Сом, Ҳом ва Ёфат. Ба онҳо баъд аз тӯфон писарон таваллуд шуданд.

2Писарони Ёфат: Ҷӯмар, Моҷӯҷ, Модай, Ёвон, Тубол, Машак ва Тирос.

3Писарони Ҷӯмар: Ашканаз, Рифат ва Тӯҷармо.

4Писарони Ёвон: Алишо, Таршиш, Киттим ва Дӯдоним+.

5Аз онҳо халқҳои соҳилҳо дар заминҳои худ паҳн шуданд, ҳар яке мувофиқи забони худ, мувофиқи қабилаҳои худ, дар халқҳои худ.

6Писарони Ҳом: Куш, Миср, Фут ва Канъон.

7Писарони Куш: Сабо, Ҳавило, Сабто, Раъмо ва Сабтако. Писарони Раъмо: Шабо ва Дадон+.

8Ва Куш Нимрӯдро ба дуньё овард: ӯ ба пурзӯр шудан бар рӯи замин шурӯъ кард.

9Ӯ пеши Худованд сайёди пурзӯр буд; ба ҳамин сабаб мегӯянд: «Мисли Нимрӯд сайёди пурзӯр пеши Худованд».

10Ибтидои мамлакати ӯ Бобил, Арак, Аккад ва Калне дар замини Шинъор буд.

11Аз он замин Ашшур баромада, Нинве, Раҳӯбӯир ва Колаҳро бино кард,+

12Ва Расанро дар миёни Нинве ва Колаҳ; ва он шаҳри бузург буд.

13Ва Миср Лудим, Аномим, Лаҳобим ва Нафтуҳимро ба дуньё овард,

14Ва Фатрусим ва Каслуҳимро, ки аз он ҷо фалиштиён пайдо шудаанд, ва Кафтӯримро.

15Ва Канъон Сидӯн нахустзодаи худ ва Ҳитро ба дуньё овард,

16Ва Ябусӣ, Амӯрӣ ва Ҷирҷоширо,

17Ва Ҳиввӣ, Арқӣ ва Синиро,

18Ва Арводӣ, Саморӣ ва Ҳамотиро. Баъд аз он қабилаҳои канъонӣ паҳн шуда рафтанд.

19Ва ҳудуди канъониён аз Сидӯн ба самти Ҷарор то Ғазза буд ва ба самти Садӯм, Амӯро, Адмо ва Сабӯим то Лошаъ.

20Инҳоянд писарони Ҳом, мувофиқи қабилаҳои онҳо, мувофиқи забонҳои онҳо, дар заминҳои онҳо, дар халқҳои онҳо.

21Ба Сом низ, ки падари ҳамаи писарони Эбар ва бародари калонии Ёфат буд, писарон таваллуд шуданд+.

22Писарони Сом: Элом, Ашшур, Арфакшад, Луд ва Арам.

23Ва писарони Арам: Ус, Ҳул, Ҷатар ва Маш.

24Ва Арфакшад Шолаҳро ба дуньё овард, ва Шолаҳ Эбарро ба дуньё овард.

25Ва ба Эбар ду писар таваллуд шуд: яке Фолаҷ ном дошт, зеро ки дар айёми ӯ замин тақсим шудааст; ва номи бародараш — Ёқтон.

26Ва Ёқтон Алмӯдод, Шолаф, Ҳазармавт ва Ёраҳро ба дуньё овард,

27Ва Ҳадӯром, Узол ва Диқлоро,

28Ва Ӯбол, Абимоил ва Шаборо,

29Ва Ӯфир, Ҳавило ва Йӯбобро. Ҳамаи онҳо писарони Ёқтон буданд+.

30Ва маскани онҳо аз Мешо буд ба самти Сафоро, кӯҳи шарқӣ.

31Инҳоянд писарони Сом мувофиқи қабилаҳои онҳо, мувофиқи забонҳои онҳо, дар заминҳои онҳо мувофиқи халқҳои онҳо.

32Инҳоянд қабилаҳои писарони Нӯҳ, мувофиқи насаби онҳо, дар халқҳои онҳо. Аз онҳо баъд аз тӯфон халқҳо бар рӯи замин паҳн шуданд.

БОБИ ЁЗДАҲУМ

Бино кардани бурҷ.

11^1Дар тамоми замин як забон ва як лаҳҷа буд.

2Ҷун аз шарқ кӯч мекарданд, даште дар замини Шинъор ёфтанд ва дар он ҷо маскан гирифтанд+.

3Ва ба якдигар гуфтанд: «Биёед, хишт резем, ва онро дар дош пазем». Ва онҳоро хишт ба ҷои санг буд, ва қир ба ҷои гил.

4Ва гуфтанд: «Биёед, шаҳре барои худ бино кунем, ва бурҷе ки сараш ба осмон бирасад; ва номе барои худ пайдо кунем, мабодо бар рӯи тамоми замин пароканда шавем».

Махлут кардани забонҳо.

5Ва Худованд фурӯд омад барои дидани шаҳр ва бурҷе ки фарзандони одам бино мекарданд.

6Ва Худованд гуфт: «Инак, қавм як аст, ва ҳамаи онҳоро забон як аст; ва ин корро шурӯъ кардаанд, ва акнун ҳар коре ки карданӣ шудаанд, барояшон дастнорас нахоҳад буд.

7Пас фурӯд оем, ва забони онҳоро дар он ҷо махлут кунем, то ки сухани якдигарро нафаҳманд».

8Ва Худованд онҳоро аз он ҷо бар рӯи тамоми замин пароканда кард; ва онҳо сохтани шаҳрро бас карданд+.

9Аз ҳамин сабаб он ҷоро Бобил номидаанд; зеро ки дар он ҷо Худованд забони тамоми заминро махлут кард, ва аз он ҷо Худованд онҳоро бар рӯи тамоми замин пароканда кард.

Насаби Абром.

10Ин аст насаби Сом: Сом садсола буд, ва Арфакшадро баъд аз ду соли тӯфон ба дуньё овард.

11Ва Сом, баъд аз таваллуди Арфакшад, панҷсад сол бизист, ва писарону духтарон ба дуньё овард.

12Ва Арфакшад сию панҷ сол бизист, ва Шолаҳро ба дуньё овард.

13Ва Арфакшад, баъд аз таваллуди Шолаҳ, чорсаду се сол бизист, ва писарону духтарон ба дуньё овард.

14Ва Шолаҳ сӣ сол бизист, ва Эбарро ба дуньё овард.

15Ва Шолаҳ, баъд аз таваллуди Эбар, чорсаду се сол бизист, ва писарону духтарон ба дуньё овард.

16Ва Эбар сию чор сол бизист, ва Фолаҷро ба дуньё овард.

17Ва Эбар, баъд аз таваллуди Фолаҷ, чорсаду сӣ сол бизист, ва писарону духтарон ба дуньё овард.

18Ва Фолаҷ сӣ сол бизист, ва Рауро ба дуньё овард.

19Ва Фолаҷ, баъд аз таваллуди Рау, дусаду нӯҳ сол бизист, ва писарону духтарон ба дуньё овард.

20Ва Рау сию ду сол бизист, ва Саруҷро ба дуньё овард.

21Ва Рау, баъд аз таваллуди Саруҷ, дусаду ҳафт сол бизист, ва писарону духтарон ба дуньё овард.

22Ва Саруҷ сӣ сол бизист, ва Ноҳӯрро ба дуньё овард.

23Ва Саруҷ, баъд аз таваллуди Ноҳӯр, дусад сол бизист, ва писарону духтарон ба дуньё овард.

24Ва Ноҳӯр бисту нӯҳ сол бизист, ва Тораҳро ба дуньё овард.

25Ва Ноҳӯр, баъд аз таваллуди Тораҳ, саду нуздаҳ сол бизист, ва писарону духтарон ба дуньё овард.

26Ва Тораҳ ҳафтод сол бизист, ва Абром, Ноҳӯр ва Ҳоронро ба дуньё овард.

27Ва ин аст насаби Тораҳ: Тораҳ Абром, Ноҳӯр ва Ҳоронро ба дуньё овард. Ҳорон Лутро ба дуньё овард.

28Ва Ҳорон пеш аз фавти падари худ Тораҳ, дар замини таваллуди худ, дар Ури калдониён мурд.

29Ва Абром ва Ноҳӯр занон барои худ гирифтанд: номи зани Абром — Сорай ва номи зани Ноҳӯр — Милко, духтари Ҳорон, падари Милко ва падари Иско.

30Ва Сорай бенасл буда, бача надошт.

31Ва Тораҳ писари худ Абром ва набераи худ Лут, писари Ҳорон, ва келини худ Сорай, зани писараш Абромро гирифта, бо онҳо аз Ури калдониён берун омад, то ки ба замини Канъон бираванд, вале ба Ҳоррон расида, дар он ҷо маскан гирифтанд.

32Ва айёми Тораҳ дусаду панҷ сол буд, ва Тораҳ дар Ҳоррон мурд.

БОБИ ДУВОЗДАҲУМ

Ваъда. Аз вақти даъват шудани Абром то вақти қонунгузорӣ.

Аҳди чоруми Худо бо одам.

12^1Ва Худованд ба Абром гуфт:

«Аз замини худ,
аз ақрабои худ
ва аз хонаи падари худ
сӯи замине ки ба ту нишон диҳам, равона шав+.
2Ва аз ту халқи бузурге ба вуҷуд оварам,
ва туро баракат диҳам,
ва номи туро бузург созам:
ва ту намунаи баракат хоҳӣ шуд.

3Ва баракат диҳам онҳоеро, ки туро муборак хонанд,
ва лаънат гӯям ба онҳое ки туро малъун хонанд;
ва дар ту ҳамаи қабилаҳои рӯи замин баракат хоҳанд хост»+.

Абром дар замини мавъуд.

4Ва Абром, чунон ки Худованд ба ӯ фармуд, равона шуд; ва Лут ҳамроҳи ӯ рафт. Ва Абром ҳафтоду панҷсола буд, ҳангоме ки аз Ҳоррон берун омад.

5Ва Абром зани худ Сорай ва бародарзодаи худ Лутро бо тамоми дороие ки андӯхта буданд, ва бо ашхосе ки дар Ҳоррон доштанд, гирифт; ва берун омаданд, то ки сӯи замини Канъон равона шаванд; ва ба замини Канъон омаданд.

6Ва Абром заминро тай карда, то мавзеи Шакем, то булутзори Мӯре расид. Ва дар он вақт канъониён дар ин замин буданд.

7Ва Худованд бар Абром зоҳир гардида, гуфт: «Ба насли ту ин заминро медиҳам». Ва дар он ҷо барои Худованд, ки бар ӯ зоҳир шуд, қурбонгоҳе бино кард.

8Ва аз он ҷо ба кӯҳе ки аз Байт-Ил ба тарафи шарқ аст, кӯч кард; ва хаймаи худро барафрошт, ва Байт-Ил ба тарафи ғарбӣ ва Ай ба тарафи шарқии он буд; ва дар он ҷо қурбонгоҳе барои Худованд бино кард ва исми Худовандро хонд.

9Ва Абром рахт баста, ба самти ҷануб роҳ паймудан гирифт.

Абром дар Миср.

10Ва дар он замин қаҳтӣ буд. Ва Абром ба Миср фурӯд омад, то ки дар он ҷо зиндагӣ кунад; зеро ки қаҳтӣ дар он замин шиддат ёфт+.

11Вақте ки ба Миср наздик меомад, ба зани худ Сорай гуфт: «Инак, ман медонам, ки ту зани хушрӯй ҳастӣ;

12Ва чун мисриён туро бинанд, гӯянд: „Ин зани ӯст“; пас маро бикушанд, ва туро зинда нигоҳ доранд.

13Пас бигӯ, ки ту хоҳари ман ҳастӣ, то ки ба хотири ту ба ман некӣ шавад, ва ҷонам ба туфайли ту зинда монад»+.

14Ва ҳангоме ки Абром ба Миср омад, мисриён ин занро диданд, ки хеле хушрӯй аст;

15Ва акобири фиръавн варо диданд, ва дар ҳузури фиръавн варо ситоиш карданд; ва ин зан ба хонаи фиръавн гирифта оварда шуд.

16Ва ба хотири вай ба Абром некӣ кард; ва Абром соҳиби гӯсфандон, ва говон, ва харон, ва ғуломон, ва канизон, ва хачирон, ва шутурон гардид.

17Ва Худованд фиръавн ва аҳли байти ӯро аз боиси Сорай, зани Абром, ба балоҳои бад гирифтор кард.

18Ва фиръавн Абромро хонда, гуфт: «Ин чӣ кор аст, ки ба ман кардӣ? Чаро ба ман нагуфтӣ, ки вай зани туст?

19Чаро гуфтӣ: „Вай хоҳари ман аст“? Ва ман варо ба занӣ гирифтанӣ будам. Ва акнун инак зани ту; бигир ва бирав».

20Ва фиръавн дар ҳаққи ӯ ба одамони худ амр фармуд, ва ӯро бо занаш ва бо ҳар чизе ки дошт, гуселониданд.

БОБИ СЕЗДАҲУМ

Аз Миср баргаштани Абром ва қурбонгоҳ сохтани вай.

13^1Ва Абром аз Миср рахт баста, бо занаш, ва бо ҳар чизе ки дошт, ва бо ҳамроҳии Лут ба ҷануб омад.

2Ва Абром аз чорво, ва нуқра, ва тилло хеле бой буд.

3Ва аз ҷануб то Байт-Ил роҳ паймуда, ба мақоме расид, ки дар он ҷо пештар хаймаи ӯ дар миёни Байт-Ил ва Ай буд,

4Ба мақоми қурбонгоҳе ки дар он ҷо ӯ дар ибтидо бино карда буд; ва дар он ҷо Абром исми Худовандро хонда буд.

Абром аз Лут ҷудо мешавад.

5Лут низ, ки ҳамроҳи Абром мегашт, гӯсфандон, ва говон, ва хаймаҳо дошт.

6Вале замин ба онҳо гунҷоиш намедод, ки дар як ҷо сокин шаванд, зеро ки дороияшон бисьёр буд, ва наметавонистанд дар як ҷо сокин шаванд.

7Ва дар миёни чӯпонони чорвои Абром ва чӯпонони чорвои Лут низоъ афтод; ва дар он замон канъониён ва фариззиён сокини он замин буданд.

8Ва Абром ба Лут гуфт: «Зинҳор, дар миёни ман ва ту, ва дар миёни чӯпонони ман ва чӯпонони ту низое набошад; зеро ки мо хешу табор ҳастем+.

9Магар тамоми замин пеши ту нест? Пас, хоҳишмандам, ки аз ман ҷудо шавӣ. Агар ба тарафи чап равӣ, ман ба тарафи рост хоҳам рафт; ва агар ба тарафи рост равӣ, ман ба тарафи чап хоҳам рафт».

10Ва Лут чашм андохта, тамоми водии Урдунро дид, ки он, пеш аз он ки Худованд Садӯм ва Амӯроро хароб кунад, сар ба сар то Сӯар, мисли боғи Худованд, мисли замини Миср обшор буд+.

11Ва Лут тамоми водии Урдунро барои худ ихтиёр кард; ва Лут ба тарафи шарқ кӯч кард. Ва онҳо аз якдигар ҷудо шуданд.

12Абром дар замини Канъон сокин шуд; ва Лут дар шаҳрҳои водӣ сокин шуд, ва хаймаҳои худро то Садӯм барафрошт.

13Лекин мардуми Садӯм бағоят шарир ва пеши Худованд гуноҳкор буданд+.

Аҳд бо Абром; ваъдаи замин ва ваъда кардани насли ҷисмонӣ.

14Ва Худованд ба Абром, баъд аз он ки Лут аз ӯ ҷудо шуд, гуфт: «Акнун чашм андохта, аз мақоме ки дар он истодаӣ, ба ҷониби шимол, ва ҷануб, ва шарқ, ва ғарб назар кун.

15Зеро тамоми заминеро, ки мебинӣ, ба ту ва ба насли ту то абад медиҳам+.

16Ва насли туро монанди ғубори замин мегардонам; агар касе ғубори заминро шумурда тавонад, насли ту низ шумурда шавад+.

17Бархез ва дар тӯлу арзи ин замин гардиш кун: зеро ки онро ба ту медиҳам».

18Ва Абром хаймаи худро кӯчонда, равона шуд ва дар булутзори Мамре, ки дар Ҳебрӯн аст, маскан гирифт; ва дар он ҷо қурбонгоҳе барои Худованд бино кард.

БОБИ ЧОРДАҲУМ

Абром Лутро озод мекунад.

14^1Ва воқеъ шуд дар айёми Амрофал подшоҳи Шинъор, Арйӯк подшоҳи Алосор, Кадорлоӯмар подшоҳи Элом ва Тидъол подшоҳи Ҷӯим,

2Ки онҳо бо Бараъ подшоҳи Садӯм, Биршаъ подшоҳи Амӯро, Шиноб подшоҳи Адмо, Шамэбар подшоҳи Сабӯим ва подшоҳи Балаъ, ки ҳамон Сӯар бошад, ҷанг карданд.

3Ҳамаи онҳо дар водии Сиддим, ки ҳамон баҳри Намак бошад, бо ҳам пайвастанд+.

4Дувоздаҳ сол онҳо дар хизмати Кадорлоӯмар буданд ва дар соли сездаҳум исьён карданд.

5Ва дар соли чордаҳум Кадорлоӯмар ва подшоҳоне ки бо ӯ буданд, омада, рафоиёнро дар Аштарут-Қарнайн, зузиёнро дар Ҳом ва эмиёнро дар Шове-Қирьётаим шикаст доданд,+

6Ва ҳӯриёнро дар кӯҳи онҳо Сеир то Ил-Форон, ки дар шафати биёбон аст.

7Ва баргашта, ба чашмаи Мишфот, ки ҳамон Қодеш бошад, омаданд ва тамоми дашти Амолеқро, ва амӯриёнро низ, ки дар Ҳассун-Томор сокин буданд, шикаст доданд+.

8Он гоҳ подшоҳи Садӯм, подшоҳи Амӯро, подшоҳи Адмо, подшоҳи Сабӯим ва подшоҳи Балаъ, ки ҳамон Сӯар бошад, берун омаданд; ва онҳо дар водии Сиддим ба ҷанг даромаданд,+

9Бо Кадорлоӯмар подшоҳи Элом, Тидъол подшоҳи Ҷӯим, Амрофал подшоҳи Шинъор ва Арйӯк подшоҳи Алосор; чор подшоҳ бо панҷ.

10Ва водии Сиддим пур аз чоҳҳои қир буд; ва подшоҳони Садӯм ва Амӯро рӯй ба гурез оварда, ба он ҷо афтоданд; ва боқимондагон ба кӯҳистон гурехтанд.

11Ва ҳамаи дорони Садӯм ва Амӯроро бо тамоми озуқаи онҳо гирифта рафтанд.

12Ва бародарзодаи Абром, Лутро, ки дар Садӯм сокин буд, бо дороияш гирифта рафтанд.

13Ва гурезае омада, ба Аброми ибрӣ хабар дод, ва ӯ дар булутзори Мамреи амӯрӣ, ки бародари Ашкӯл ва бародари Онер буд, истиқомат дошт, ва онҳо иттифоқчиёни Абром буданд.

14Чун Абром шунид, ки хешаш ба асирӣ афтодааст, сесаду ҳаждаҳ нафар ғуломони хоназоди дастпарварди худро бо худ бурда, то Дон таъқиб намуд+.

15Ва шабонгоҳ тақсим шуда, ба онҳо тохт, ӯ ва ғуломонаш; ва онҳоро шикаст дод ва то ба Ҳӯбо, ки аз Димишқ ба тарафи шимол аст, таъқиб намуд.

16Ва тамоми дороиро баргардонид, ва хеши худ Лут ва дороии ӯро, ва занон ва қавмро низ.

Худо Худро ба Абром ҳамчун Худованд ва Молики осмон ва замин зоҳир менамояд.

17Вақте ки ӯ, баъд аз шикаст додани Кадорлоӯмар ва подшоҳоне ки бо вай буданд, баргашта меомад, подшоҳи Садӯм назди водии Шове, ки ҳамон водии подшоҳ бошад, ба пешвози ӯ баромад+.

18Ва Малкисодақ подшоҳи Салим, нон ва май баровард, ва ӯ коҳини Худои Таоло буд+.

19Ва ӯро баракат дода, гуфт:

«Муборак аст Абром аз ҷониби Худои Таоло,
Молики осмон ва замин;
20Ва муборак аст Худои Таоло,
ки душманонатро ба дастат таслим кард».

Ва Абром ба вай аз ҳар чиз даҳьяк дод+.

21Ва подшоҳи Садӯм ба Абром гуфт: «Ашхосро ба ман бидеҳ, ва дороиро барои худ бигир».

22Ва Абром ба подшоҳи Садӯм гуфт: «Дасти худро ба Худованд Худои Таоло, Молики осмон ва замин бардошта, қасам мехӯрам,

23Ки аз тамоми дороии ту риштае ё даволи кафше нагирам, то нагӯӣ: „Ман Абромро бой гардондам“, —

24Магар фақат он чи чавонон хӯрданд, ва ҳиссаи одамоне ки ҳамроҳи ман рафтанд: бигзор Онер, Ашкӯл ва Мамре ҳиссаи худро бигиранд».

БОБИ ПОНЗДАҲУМ

Иҷрои аҳд: ваъда кардани насли рӯҳонӣ.

15^1Баъд аз ин ҳодисаҳо каломи Худованд дар рӯъё ба Абром расида, гуфт:

«Натарс, эй Абром;
Ман сипари ту ҳастам;
музди ту бағоят бузург аст»+.

2Ва Абром гуфт: «Худоё Худовандо! Ба ман чӣ медиҳӣ? Ва ман бефарзанд меравам; ва Алиазари димишқӣ хонаи маро идора мекунад».

3Ва Абром гуфт: «Инак, ба ман насл надодӣ, ва инак, хоназодам вориси ман аст».

4Ва дарҳол каломи Худованд ба ӯ даррасида, гуфт: «Ин вориси ту нахоҳад буд, балки он ки аз камари ту барояд, вориси ту хоҳад буд».

5Ва ӯро берун оварда, гуфт: «Ба осмон назар кун, ва ситорагонро бишумур, агар онҳоро шумурда тавонӣ». Ва ба ӯ гуфт: «Насли ту ҳамин қадар хоҳад шуд»+.

6Ва ба Худованд имон овард, ва ин барои ӯ адолат ҳисоб карда шуд+.

7Ва ба ӯ гуфт: «Манам Худованд, ки туро аз Ури калдониён берун овардам, то ки ин заминро ба ирсият ба ту бидиҳам».

8Ва гуфт: «Худоё Худовандо! Аз чӣ бидонам, ки вориси он хоҳам буд?»+

9Ва ба ӯ гуфт: «Ғуноҷини сесола, модабузи сесола, қӯчқори сесола, қумрӣ ва кабӯтарбачае барои Ман бигир».

10Ӯ ин ҳамаро гирифт, ва онҳоро дупора кард, ва ҳар пораро рӯ ба рӯи ҷуфташ гузошт; фақат мурғонро пора накард+.

11Ва лошахӯрон бар лошаҳо фурӯд омаданд; лекин Абром онҳоро ронд.

12Ва ҳангоми ғуруби офтоб Абромро хоби гарон зер кард; ва инак, даҳшат ва зулмоти азиме ӯро фаро гирифт+.

13Ва ба Абром гуфт: «Яқин бидон, ки насли ту дар замине ки аз они онҳо набошад, ғариб хоҳанд буд, ва онҳоро банда хоҳанд кард, ва бар онҳо чорсад сол зулм хоҳанд кард+.

14Ва бар халқе ки онҳо бандагонаш хоҳанд буд, Ман доварӣ хоҳам кард; ва баъд аз он бо дороии зиёд берун хоҳанд омад+.

15Ва ту назди падарони худ ба саломатӣ хоҳӣ рафт ва дар пирии некӯ мадфун хоҳӣ шуд.

16Ва дар насли чорум ба ин ҷо хоҳанд баргашт, зеро ки гуноҳи амӯриён ҳанӯз пур нашудааст»+.

17Ва чун офтоб ғуруб карда, торикӣ фаро расид, танӯри пурдуд ва оташи алангадор аз миёни он пораҳо гузар кард.

18Дар он рӯз Худованд бо Абром аҳд баста, гуфт:

«Ин заминро аз наҳри Миср то наҳри бузург,
яъне наҳри Фурот, ба насли ту медиҳам:+
19Қениёнро, қеназзиёнро, қадмӯниёнро,
20Ҳиттиёнро, фариззиёнро, рафоиёнро,

21Амӯриёнро, канъониёнро, ҷирҷошиёнро ва ябусиёнро».

БОБИ ШОНЗДАҲУМ

Таваллуд ёфтани Исмоил.

16^1Ва Сорай, зани Абром, ба вай фарзанд наовард, ва ӯро Ҳоҷар ном канизи мисрие буд.

2Ва Сорай ба Абром гуфт: «Инак, Худованд маро аз зоидан боздошт; пас бо канизи ман бихоб: шояд, аз вай фарзанддор шавам». Ва Абром ба сухани Сорай даромад.

3Ва чун даҳ сол аз иқомати Абром дар замини Канъон гузашт, Сорай, зани Абром, канизи худ Ҳоҷари мисриро гирифт, ва ба шавҳари худ Абром ӯро ба занӣ дод.

4Ва бо Ҳоҷар хобид; вай ҳомила шуд. Ва чун дид, ки ҳомила аст, хотунашро хор дошт.

5Ва Сорай ба Абром гуфт: «Дар озори ман айбдор ту ҳастӣ; ман канизи худро ба оғӯши ту додам; ва чун дид, ки ҳомила аст, маро хор дошт; Худованд дар миёни ману ту доварӣ кунад»+.

6Ва Абром ба Сорай гуфт: «Инак, канизи ту ба дасти туст; он чи писанди назари ту бошад, бо вай бикун». Ва Сорай варо ба танг овард; вай аз пеши ӯ гурехта рафт.

7Ва фариштаи Худованд варо назди чашмаи об дар биёбон, яъне чашмае ки ба роҳи Шур мебошад, ёфт+.

8Ва гуфт: «Эй Ҳоҷар, канизи Сорай! Аз куҷо омадӣ, ва куҷо меравӣ?» Вай гуфт: «Ман аз пеши хотуни худ Сорай гурехтам».

9Ва фариштаи Худованд ба вай гуфт: «Назди хотуни худ баргард ва зери дасти вай мутеъ шав».

10Ва фариштаи Худованд ба вай гуфт: «Насли туро бисьёр афзун гардонам, ки аз бисьёрӣ онро натавон шумурд».

11Ва фариштаи Худованд ба вай гуфт:

«Инак, ҳомила ҳастӣ,
ва писаре хоҳӣ зоид,
ва ӯро Исмоил ном хоҳӣ монд;
зеро ки Худованд азияти туро шунидааст.
12Ва ӯ марди ваҳшӣ хоҳад буд;
дасти ӯ бар ҳама,
ва дасти ҳама бар ӯ;
пеши ҳамаи бародарони худ маскан хоҳад гирифт».

13Ва исми Худовандро, ки ба ӯ гап зад, Ато-Эл-рӯӣ[*] хонд, зеро гуфт: «Гӯё ки ман ин ҷо баъд аз бинандаи ман бидидам».

14Аз ин сабаб он чоҳ Беэр-лаҳай-рӯӣ[*] ном дорад, ки дар миёни Қодеш ва Борад воқеъ аст.

15Ва Ҳоҷар ба Абром писар зоид; ва Абром писари худро, ки Ҳоҷар зоид, Исмоил ном ниҳод.

16Ва Абром ҳаштоду шашсола буд, ҳангоме ки Ҳоҷар Исмоилро ба Абром зоид.

БОБИ ҲАФДАҲУМ

Худо — Худованди Қодир (Эл-Шаддай).

17^1Вақте ки Абром наваду нӯҳсола буд, Худованд бар Абром зоҳир гардида, гуфт:

«Ман Худои Қодирам;
пеши Ман роҳ рав ва покдоман бош;

2Ва аҳди Худро дар миёни Худам ва ту барқарор мекунам,
ва туро хеле ва хеле афзун мегардонам».

3Ва Абром бар рӯи худ афтод, ва Худо суханашро ба ӯ давом дода, гуфт:

Ба Абром номи Иброҳим дода шуд.

4«Ман — инак аҳди Ман бо ту:

ту падари халқҳои бисьёр хоҳӣ буд.

5Ва номи ту минбаъд Абром хонда нашавад;
балки номи ту Иброҳим хоҳад буд;
зеро ки туро падари халқҳои бисьёр мегардонам+.

Аҳд бо Иброҳим тасдиқ карда ва абадӣ гардонида шуд.

6Ва туро хеле ва хеле борвар месозам, ва аз ту халқҳо ба вуҷуд меоварам, ва подшоҳон аз ту ба вуҷуд меоянд.

7Ва аҳди Худро дар миёни Худам ва ту, ва насли ту баъд аз ту, барқарор мекунам, ки дар ҳамаи наслҳои онҳо аҳди ҷовидонӣ бошад, то ки туро, ва баъд аз ту насли туро Худо бошам.

8Ва замини мусофирати туро, тамоми замини Канъонро ба ту, ва баъд аз ту ба насли ту ба тасарруфи абадӣ медиҳам; ва Худои онҳо хоҳам буд».

Хатна — аломати аҳди Худо бо Иброҳим.

9Ва Худо ба Иброҳим гуфт: «Вале ту аҳди Маро риоя кун, ту, ва баъд аз ту насли ту, дар ҳамаи наслҳои онҳо.

10Ин аст аҳди Ман, ки риоя хоҳед кард дар миёни Ман ва шумо, ва насли ту баъд аз ту: ҳар наринаи шумо хатна карда шавад.

11Ва ғилофаки худро хатна кунед, то аломати аҳде бошад, ки дар миёни Ман ва шумост.

12Ва дар ҳаштрӯзагӣ ҳар наринаи шумо дар ҳамаи наслҳои шумо хатна карда шавад, хоҳ хоназод бошад, хоҳ зархарид аз ҳар аҷнабие ки аз насли ту нест+.

13Ҳар хоназоди ту ва ҳар зархариди ту ҳатман хатна карда шавад, то ки аҳди Ман дар ҷисми шумо аҳди ҷовидонӣ бошад.

14Вале наринаи номахтун, ки ғилофаки худро хатна накарда бошад, он кас аз байни халқи худ маҳв гардад; вай аҳди Маро поймол кардааст».

Ваъда дар бораи Исҳоқ. Сорай Соро номида шуд.

15Ва Худо ба Иброҳим гуфт: «Зани худ Сорайро Сорай нахон; балки номаш Соро бошад.

16Ман варо баракат хоҳам дод, ва писаре низ аз вай ба ту хоҳам бахшид; варо баракат хоҳам дод, ва халқҳо аз вай ба вуҷуд оянд, ва подшоҳони халқҳо аз вай пайдо шаванд».

17Ва Иброҳим бар рӯи худ афтода, хандид ва дар дили худ гуфт: «Наход ки аз марди садсола бача шавад, ва Соро дар навадсолагӣ бизояд?»

18Ва Иброҳим ба Худо гуфт: «Кошки Исмоил пеши Ту зиндагӣ кунад!»

19Худо гуфт: «Валекин занат Соро ба ту писаре хоҳад зоид, ва ӯро Исҳоқ ном хоҳӣ ниҳод; ва аҳди Худро бо ӯ барқарор хоҳам кард, то ки бо насли ӯ баъд аз ӯ аҳди ҷовидонӣ бошад.

Исмоил — падари халқи сершумор.

20Дар ҳаққи Исмоил ҳам туро шунидам: инак, ӯро баракат медиҳам, борвар мегардонам, хеле ва хеле афзун месозам; дувоздаҳ амирон аз ӯ пайдо шаванд; ва аз ӯ халқи бузурге ба вуҷуд меоварам.

21Вале аҳди Худро бо Исҳоқ барқарор хоҳам кард, ки Соро ӯро соли дигар дар ҳамин вақт ба ту хоҳад зоид».

22Ва Худо сухан гуфтанро бо ӯ бас карда, аз пеши Иброҳим сууд намуд.

23Ва Иброҳим писари худ Исмоил ва ҳамаи хоназодон ва зархаридони худро, яъне ҳар наринаи аҳли байти Иброҳимро гирифта, ғилофаки онҳоро дар ҳамон рӯз хатна кард, чунон ки Худо ба ӯ гуфта буд.

24Ва Иброҳим наваду нӯҳсола буд, вақте ки ғилофаки ӯ хатна шуд.

25Ва писараш Исмоил сездаҳсола буд, вақте ки ғилофакаш хатна шуд.

26Дар ҳамон рӯз Иброҳим ва писараш Исмоил хатна шуданд.

27Ва ҳамаи наринаҳои аҳли байти ӯ, хоҳ хоназодон, хоҳ зархаридони аҷнабӣ, бо ӯ хатна шуданд.

БОБИ ҲАЖДАҲУМ

Иброҳим — дӯсти Худо.

18^1Ва Худованд дар булутзори Мамре бар ӯ зоҳир гардид, вақте ки ӯ дар гармои рӯз ба дари хайма нишаста буд.

2Ва чашм андохта, дид, ки инак, се мард дар рӯ ба рӯяш истодаанд. Чун онҳоро дид, аз дари хайма ба пешвози онҳо шитофт, ва то замин саҷда кард.

3Ва гуфт: «Эй оғои ман! Агар дар назари Ту илтифот ёфта бошам, аз пеши бандаи Худ нагузар.

4Андак об биёваранд, то ки пойҳои худро шуста, зери дарахт фароғат кунед.

5Ва луқмаи ноне биёварам, то ки дилҳои худро кувват диҳед; ва пас аз он равона шавед; зеро ки барои ҳамин шумо пеши бандаи худ гузар кардаед». Гуфтанд: «Он чи гуфтӣ, бикун»+.

6Ва Иброҳим ба хайма назди Соро шитофт ва гуфт: «Ба зудӣ се қафиз аз орди маҳин гирифта, хамир кун ва кулча паз».

7Ва Иброҳим сӯи рама давид, ва гӯсолаи навдаму хуберо гирифта, ба ҷавоне дод, то ки зуд онро тайёр кунад.

8Пас маска ва шир ва гӯсолаи тайёршударо гирифта, пеши онҳо гузошт; ва худаш дар паҳлуи онҳо зери дарахт истод, то хӯрданд.

9Ва ба ӯ гуфтанд: «Зани ту, Соро куҷост?» Гуфт: «Инак, дар хайма аст».

10Ва гуфт: «Соли оянда дар ҳамин вақт ҳатман назди ту хоҳам баргашт, ва занат Сороро писаре хоҳад шуд». Ва Соро ба дари хайма, ки дар ақиби ӯ буд, шунид+.

11Ва Иброҳим ва Соро пир ва солхӯрда буданд; ва одати занон аз Соро қатъ шуда буд.

12Ва Соро дарунакӣ хандида, гуфт: «Оё баъд аз фарсудагиам маро ҳузуру ҳаловате хоҳад буд? Ва оғоям низ пир шудааст»+.

13Ва Худованд ба Иброҳим гуфт: «Барои чӣ Соро хандида, гуфт: „Наход ки ҳақиқатан зоида тавонам, дар сурате ки ман пир шудаам?“

14Магар барои Худованд чизи мушкиле ҳаст? Дар сари ваъда, соли оянда дар ҳамин вақт назди ту хоҳам баргашт, ва Сороро писаре хоҳад шуд»+.

15Аммо Соро мункир шуда, гуфт: «Нахандидаам». Чунки тарсид. Вале Ӯ гуфт: «Не, хандидӣ».

16Ва он мардон аз он ҷо бархоста, сӯи Садӯм назар дӯхтанд, ва Иброҳим ҳамроҳашон равона шуд, то ки онҳоро гусел кунад.

17Ва Худованд гуфт: «Оё он чи Ман карданиам, аз Иброҳим пӯшида дорам+?

18Ва аз Иброҳим ҳатман халқи бузург ва зӯроваре ба вуҷуд хоҳад омад, ва ҳамаи халқҳои рӯи замин дар ӯ баракат хоҳанд хост+.

19Зеро ӯро барои он шинохтаам, ки фарзандони худро, ва аҳли байти худро баъд аз худ амр хоҳад фармуд, ки роҳи Худовандро риоя карда, адлу инсофро ба амал оваранд, то ки Худованд он чи дар ҳаққи Иброҳим гуфтааст, ба вай бирасонад».

20Ва Худованд гуфт: «Фиғон аз дасти Садӯм ва Амӯро бисьёр шудааст, ва гуноҳашон бағоят гарон шудааст+.

21Фурӯд омадам, то бубинам, ки оё онҳо комилан мувофиқи фиғоне ки ба Ман мерасад, рафтор кардаанд, ё не; хоҳам донист».

22Ва мардон аз он ҷо сӯи Садӯм рӯй ниҳода рафтанд; вале Иброҳим ҳанӯз пеши Худованд истода буд.

Иброҳим шафоат менамояд.

23Ва Иброҳим наздик омада, гуфт: «Наход ки одилро бо шарир маҳв созӣ?

24Шояд, дар ин шаҳр панҷоҳ одил бошанд? Наход ки онҳоро маҳв созӣ, ва он маконро ба хотири панҷоҳ одиле ки дар он бошанд, амон надиҳӣ?

25Калло ва ҳошо ба Ту, ки коре мисли ин бикунӣ, ки одилро бо шарир бикушӣ, ва одилу шарир баробар бошанд; калло ва ҳошо ба Ту! Оё Довари тамоми замин аз рӯи адл амал нахоҳад кард?»+

26Ва Худованд гуфт: «Агар дар шаҳри Садӯм панҷоҳ одил ёбам, тамоми он маконро ба хотири онҳо амон медиҳам»+.

27Ва Иброҳим ба ҷавоб гуфт: «Инак ман, ки хок ва хокистар ҳастам, ҷуръат намудам ба Худованд сухане бигӯям:

28Шояд, аз он панҷоҳ одил панҷ нафар кам бошад, наход ки тамоми шаҳрро аз боиси панҷ нафар маҳв созӣ?» Гуфт: «Агар дар он ҷо чилу панҷ нафар ёбам, маҳв накунам».

29Ва боз илова намуда, ба Ӯ гуфт: «Шояд, дар он ҷо чил нафар ёфт шаванд?» Гуфт: «Ба хотири чил нафар ҳам ин корро накунам».

30Ва гуфт: «Худованд дарғазаб нашавад, ки ман сухане хоҳам гуфт: шояд, дар он ҷо сӣ нафар ёфт шаванд?» Гуфт: «Агар дар он ҷо сӣ нафар ёбам, ин корро накунам».

31Ва гуфт: «Инак, ман ҷуръат намудам ба Худованд сухане бигӯям: шояд, дар он ҷо бист нафар ёфт шаванд?» Гуфт: «Ба хотири бист нафар маҳв накунам».

32Ва гуфт: «Худованд дарғазаб нашавад, ки ман фақат як бори дигар сухане хоҳам гуфт: шояд, дар он ҷо даҳ нафар ёфт шаванд?» Гуфт: «Ба хотири даҳ нафар маҳв накунам».

33Ва Худованд, чун гуфтугӯро бо Иброҳим тамом кард, бирафт; ва Иброҳим ба макони худ баргашт.

БОБИ НУЗДАҲУМ

Ҳалокати Садӯм.

19^1Ва он ду фаришта бегоҳирӯзӣ ба Садӯм омаданд, ва Лут назди дарвозаи Садӯм нишаста буд. Ва чун Лут онҳоро дид, ба пешвози онҳо бархост, ва рӯй бар замин ниҳода, саҷда кард.

2Ва гуфт: «Эй оғоёни ман! Ба хонаи бандаи худ биёед, ва шабро гузаронед, ва пойҳои худро бишӯед, ва бомдодон бархоста, роҳи худро пеш гиред». Вале гуфтанд: «Не, шабро дар кӯча мегузаронем»+.

3Ва чун онҳоро бисьёр илтиҷо намуд, назди ӯ равона шуда, ба хонааш даромаданд. Ва ӯ онҳоро зиёфат дод, ва фатир пухт; ва онҳо тановул карданд.

4Ҳанӯз ба хоб нарафта буданд, ки сокинони шаҳр, мардони Садӯм, аз ҷавон то пир, тамоми халқ аз ҳар ҷониб хонаро иҳота карданд.

5Ва Лутро ҷеғ зада, гуфтанд: «Куҷоянд он касоне ки имшаб назди ту омаданд? Онҳоро назди мо берун овар, то ки бо онҳо бихобем»+.

6Ва Лут назди онҳо дар пеши остона берун омад, ва дарро аз ақиби худ бибаст,

7Ва гуфт: «Эй бародаронам, зинҳор, бадӣ накунед.

8Инак, ман ду духтар дорам, ки бокира ҳастанд; беҳтар, ки онҳоро назди шумо берун оварам, ва он чи дар назари шумо писанд ояд, бо онҳо бикунед; фақат ба ин мардон ҳеҷ коре накунед, зеро ки онҳо зери сояи сақфи ман омадаанд».

9Ва гуфтанд: «Дафъ шав!» Ва гуфтанд: «Ин яке барои иқомат омад, ва мехоҳад довар бошад? Акнун ба ту, назар ба онҳо, бадтар муомила мекунем». Ва бо шиддат ба ин мард, яъне ба Лут, ҳамла оварда, наздик шуданд, то ки дарро бишкананд.

10Вале он мардон дастҳои худро дароз карда, Лутро назди худ ба хона дароварданд, ва дарро бастанд.

11Ва мардумеро, ки назди дари хона буданд, аз хурд то калон, ба кӯрӣ гирифтор карданд, ба тавре ки онҳо аз ёфтани дар оҷиз монданд+.

12Ва он мардон ба Лут гуфтанд: «Оё каси дигаре дар ин ҷо дорӣ? Домодон, ва писарон, ва духтарони худ, ва ҳар киро, ки дар шаҳр дорӣ, аз ин макон берун овар.

13Зеро ки мо ин маконро маҳв хоҳем кард; чунки фиғон аз дасти онҳо пеши Худованд бисьёр шудааст, ва Худованд моро фиристод, ки онро маҳв созем».

14Ва Лут берун рафта, бо домодонаш, ки духтарони ӯро гирифтанӣ буданд, гап зад, ва гуфт: «Бархезед, аз ин макон равед; зеро ки Худованд ин шаҳрро маҳв мекунад». Вале ба назари домодонаш чунин намуд, ки ӯ ҳазлбозӣ мекунад.

15Ва ҳангоми дамидани субҳ он фариштагон Лутро шитоб кунонда, гуфтанд: «Бархез, зани худро бо ду духтаре ки пешат ҳастанд, бигир, то ки аз боиси гуноҳи ин шаҳр нобуд нашавӣ».

16Ва чун дер мекард, он мардон дасти ӯ, ва дасти занаш, ва дасти ду духтарашро гирифтанд, — чунки Худованд бар ӯ шафқат кард, — ва ӯро бароварда, дар беруни шаҳр гузоштанд.

17Вақте ки онҳоро берун оварданд, гуфт: «Ҷони худро раҳо кун; ба ақиб нигоҳ накун, дар ҳеҷ ҷои ин водӣ наист; ба кӯҳ гурехта рав, то ки нобуд нашавӣ».

18Вале Лут ба онҳо гуфт: «Не, Худоё!

19Инак, бандаат дар назарат илтифот ёфтааст, ва эҳсони азиме ба ман кардӣ, ки ҷонамро раҳоӣ додӣ; вале ман кудрати он надорам, ки ба кӯҳ гурехта равам, мабодо балое ба сарам ояду бимирам.

20Инак, он шаҳр барои гурехта рафтан наздик аст, ва ин чизи андак аст; ба он ҷо гурехта равам — ин, охир, чизи андак аст, — ва ҷонам зинда мемонад».

21Ва ба ӯ гуфт: «Инак, дар ин бобат ҳам туро рӯихотир мекунам: шаҳреро, ки гуфтӣ, вожгун намесозам.

22Шитобон ба он ҷо гурехта рав; зеро ки то ба он ҷо нарасӣ, чизе карда наметавонам». Аз ин сабаб он шаҳр Сӯар номида шудааст.

23Офтоб бар замин тулӯъ кард, вақте ки Лут ба Сӯар расид.

24Ва Худованд бар Садӯм ва Амӯро кибрит ва оташ аз ҷониби Худованд аз осмон боронид+.

25Ва он шаҳрҳоро, ва тамоми водиро, ва ҳамаи сокинони шаҳрҳо ва набототи заминро вожгун сохт.

26Вале зани Лут аз ақиби ӯ нигарист, ва сутуни намак гардид.

27Ва бомдодон Иброҳим бархоста, сӯи маконе рафт, ки он ҷо пеши Худованд истода буд.

28Ва чун ба ҷониби Садӯм ва Амӯро ва тамоми замини водӣ назар андохт, дид, ки инак, дуди он замин чун дуди хумдон боло меравад.

29Ва ҳангоме ки Худо шаҳрҳои водиро маҳв мекард, Худо Иброҳимро ба хотир овард, ва Лутро аз миёни он харобӣ берун кард дар ҳини вожгун сохтани шаҳрҳое ки Лут дар онҳо иқомат дошт.

Гуноҳи духтарони Лут.

30Ва Лут аз Сӯар баромад, ва бо ду духтари худ дар кӯҳ маскан гирифт: зеро ки аз сокин шудан дар Сӯар тарсид, ва бо ду духтараш дар мағорае сукунат ихтиёр кард.

31Ва духтари калонӣ ба хурдӣ гуфт: «Падари мо пир шудааст, ва марде бар рӯи замин нест, ки аз рӯи одати тамоми замин бо мо бихобад.

32Биё, падари худро шароб нӯшонем, ва бо ӯ бихобем, то насле аз падари худ нигоҳ дорем».

33Ва ҳамон шаб падари худро шароб нӯшонданд, ва духтари калонӣ омада, бо падари худ хобид, ва ӯ аз хобидан ва хестани вай огоҳ нашуд.

34Рӯзи дигар духтари калонӣ ба хурдӣ гуфт: «Инак, дишаб бо падарам хобидам; имшаб низ ӯро шароб нӯшонем, ва ту даромада, бо ӯ бихоб, то ки насле аз падари худ нигоҳ дорем».

35Он шаб низ падари худро шароб нӯшонданд, ва духтари хурдӣ бо ӯ хобид, ва ӯ аз хобидан ва хестани вай огоҳ нашуд.

36Ва ҳар ду духтари Лут аз падари худ ҳомила шуданд.

37Ва духтари калонӣ писаре зоид, ва ӯро Мӯоб ном ниҳод; ва ӯ то имрӯз падари мӯобиён аст.

38Ва духтари хурдӣ низ писаре зоид, ва ӯро Бин-Аммӣ ном ниҳод; ӯ то имрӯз падари банӣ-Аммӯн аст.

БОБИ БИСТУМ

Иброҳим дар Чарор сустӣ зоҳир менамояд.

20^1Ва Иброҳим аз он ҷо сӯи замини ҷанубӣ кӯч кард, ва дар миёни Қодеш ва Шур маскан гирифт, ва дар Ҷарор манзил кард.

2Ва Иброҳим дар ҳаққи зани худ Соро гуфт: «Ӯ хоҳари ман аст». Ва Абималик подшоҳи Ҷарор одам фиристода, Сороро гирифт+.

3Ва Худо пеши Абималик дар хоби шаб омада, ба ӯ гуфт: «Инак, ту мемирӣ аз боиси ин зан, ки гирифтаӣ; зеро ки вай зани шавҳардор аст».

4Ва Абималик ҳанӯз ба вай наздикӣ накарда буд, ва гуфт: «Худоё! Наход ки халқи одилро низ бикушӣ?

5Магар ӯ ба ман нагуфт: „Вай хоҳари ман аст“? Худи вай ҳам гуфт: „Ӯ бародари ман аст“. Ба соддадилӣ ва покдастии худ ин корро кардам».

6Ва Худо ба ӯ дар хоб гуфт: «Ман низ медонистам, ки ба соддадилии худ ин корро кардӣ, ва Ман низ туро нигоҳ доштам, то ки пеши Ман гуноҳкор нашавӣ; аз ин сабаб нагузоштам, ки ба вай даст бирасонӣ.

7Ва акнун занро ба шавҳараш баргардон: зеро ки ӯ пайғамбар аст, ва барои ту дуо хоҳад гуфт, ва ту зинда хоҳӣ монд; вале агар барнагардонӣ, бидон, ки ту ва ҳар кӣ аз они туст, ҳатман хоҳед мурд»+.

8Ва Абималик бомдодон бархоста, тамоми ғуломони худро хонд, ва ҳамаи ин суханонро ба самъашон расонд; ва ин одамон хеле ҳаросон шуданд.

9Ва Абималик Иброҳимро хонда, ба ӯ гуфт: «Чӣ кор аст, ки ба мо кардӣ? Ба ту чӣ гуноҳ кардам, ки бар ман ва бар мамлакати ман гуноҳи азиме овардӣ? Корҳои накарданӣ ба ман кардӣ».

10Ва Абималик ба Иброҳим гуфт: «Чиро дар назар доштӣ, ки ин корро кардӣ?»

11Ва Иброҳим гуфт: «Гумон кардам, ки худотарсӣ дар ин макон нест, ва аз боиси занам маро хоҳанд кушт.

12Ва дар ҳақиқат низ вай хоҳари ман аст: духтари падарам, аммо на духтари модарам; ва зани ман шуд.

13Ва инак, ҳангоме ки Худо маро аз хонаи падарам ба роҳи мусофират андохт, ба вай гуфтам: эҳсоне ки ба ман бояд бикунӣ, ин аст, ки ҳар ҷо биравем, дар ҳаққи ман бигӯӣ: „Ӯ бародари ман аст“».

14Ва Абималик гӯсфандон, ва говон, ва ғуломон, ва канизон гирифта, ба Иброҳим бахшид, ва занаш Сороро ба ӯ баргардонд.

15Ва Абималик гуфт: «Инак, замини ман пеши туст; ҳар ҷо, ки писанди назарат афтад, сокин шав».

16Ва ба Соро гуфт: «Инак, ҳазор сиккаи нуқра ба бародарат додам; инак, ин барои ту чашмбанд аст пеши ҳамаи касоне ки бо ту ҳастанд, ва пеши ҳама бегуноҳият исбот шуд».

17Ва Иброҳим пеши Худо дуо гуфт, ва Худо Абималик, ва зани ӯ, ва канизони ӯро шифо бахшид, ва онҳо зоён шуданд+.

18Зеро ки Худованд батни тамоми аҳли байти Абималикро аз боиси Соро, зани Иброҳим, сахт баста буд.

БОБИ БИСТУ ЯКУМ

Таваллуд ёфтани Исҳоқ.

21^1Ва Худованд Сороро, чунон ки гуфта буд, тафаққуд намуд; ва Худованд он чи ба Соро гуфта буд, ба амал овард.

2Ва Соро ҳомила шуда, ба Иброҳим дар пириаш писаре зоид, дар мӯҳлате ки Худо ба ӯ гуфта буд.

3Ва Иброҳим писари мавлуди худро, ки Соро ба ӯ зоид, Исҳоқ ном ниҳод+.

4Ва Иброҳим писари худ Исҳоқро дар ҳаштрӯзагиаш хатна кард, чунон ки Худо ба ӯ фармуда буд+.

5Ва Иброҳим дар вақти таваллуди писараш Исҳоқ садсола буд.

6Ва Соро гуфт: «Худо барои ман ханда сохт, ва ҳар кӣ бишнавад, ба ман ханда хоҳад кард».

7Ва гуфт: «Кист, ки ба Иброҳим мегуфт: „Соро кӯдаконро хоҳад маконид“? Зеро ки писаре дар пириаш зоидаам».

8Ва он писар калон шуд, ва ӯро аз сина ҷудо карданд; ва дар рӯзе ки Исҳоқро аз сина ҷудо карданд, Иброҳим зиёфати калоне дод.

Ронда шудани Ҳоҷар ва писари вай.

9Ва Соро дид, ки писари Ҳоҷари мисрӣ, ки ба Иброҳим зоида буд, ханда мекунад+.

10Ва ба Иброҳим гуфт: «Ин канизро бо писараш пеш кун; зеро ки писари ин каниз бо писари ман Исҳоқ ворис нахоҳад буд»+.

11Вале ин сухан дар назари Иброҳим дар ҳаққи писараш хеле бад омад.

12Ва Худо ба Иброҳим гуфт: «Ин амр дар ҳаққи писарат ва канизат дар назари ту бад наояд; ҳар он чи Соро ба ту мегӯяд, ба суханаш гӯш андоз; зеро ки насли ту аз Исҳоқ хонда хоҳад шуд+.

13Ва аз писари каниз низ халқе ба вуҷуд меоварам, чунки ӯ насли туст».

14Ва бомдодон Иброҳим бархост, ва нон ва машки обе гирифт, ва ба Ҳоҷар дода, бар китфи ӯ гузошт, ва ӯро бо писар равона кард; ва ӯ бирафт, ва дар биёбони Беэр-Шобаъ роҳро гум кард.

15Ва чун оби машк тамом шуд, писарро зери буттае гузошт.

16Ва ба масофати тиррас дур рафта, дар рӯ ба рӯи вай нишаст, зеро ки гуфт: «Мурдани писарро набинам». Ва дар рӯ ба рӯи вай нишаста, овози худро баланд кард ва бигирист.

17Ва Худо овози бачаро шунид; ва фариштаи Худо аз осмон Ҳоҷарро нидо карда, ба вай гуфт: «Эй Ҳоҷар, туро чӣ шуд? Натарс; зеро ки Худо овози бачаро аз он ҷое ки ҳаст, шунид.

18Бархез ва писарро бардошта, дасташро бигир; зеро ки аз вай халқи азиме ба вуҷуд хоҳам овард».

19Ва Худо чашмони ӯро воз кард, ва ӯ чоҳи обе дид, ва пеш рафта, машкро об пур кард, ва бачаро нӯшонид.

20Ва Худо бо он бача буд; ва ӯ калон шуда, сокини биёбон гашт; ва камонкаш шуд.

21Ва дар биёбони Форон иқомат дошт; ва модараш зане аз замини Миср барои ӯ гирифт+.

22Ва воқеъ шуд дар он замон, ки Абималик бо Фикӯл, ки сипаҳсолори ӯ буд, ба Иброҳим рӯ оварда, гуфт: «Дар ҳар коре ки мекунӣ, Худо бо туст;

23Ва акнун барои ман дар ин ҷо ба Худо қасам ёд кун, ки ба ман ва ба набераву абераи ман осебе нахоҳӣ расонд, балки дар ҳаққи ман ва дар ҳаққи замине ки дар он манзил кардаӣ, мувофиқи эҳсоне ки бо ту кардам, рафтор хоҳӣ кард».

24Ва Иброҳим гуфт: «Ман қасам ёд мекунам».

25Ва Иброҳим Абималикро мазаммат намуд аз боиси чоҳи обе ки ғуломони Абималик бо зӯрӣ гирифта буданд.

26Вале Абималик гуфт: «Намедонам, кист, ки ин корро кардааст, ту низ ба ман нагуфтаӣ; ман низ то имрӯз нашнидаам».

27Ва Иброҳим гӯсфандон ва говон гирифта, ба Абималик дод, ва ҳар ду иттифоқ бастанд.

28Ва Иброҳим ҳафт барраи модаро аз рама ҷудо кард.

29Ва Абималик ба Иброҳим гуфт: «Ин ҳафт барраи мода, ки дар ин ҷо ҷудо кардӣ, барои чист?»

30Гуфт: «Ин ҳафт барраи модаро аз дасти ман бигир, то барои ман шаҳодате бошад, ки ин чоҳро ман кандаам».

31Аз ин сабаб он маконро Беэр-Шобаъ номид; зеро ки дар он ҷо ҳар дуяшон қасам ёд карданд+.

32Ва дар Беэр-Шобаъ иттифоқ бастанд; ва Абималик бо сипаҳсолори худ Фикӯл бархост, ва ба замини фалиштиён баргаштанд.

33Ва дар Беэр-Шобаъ ниҳолҳои газ шинонд, ва дар он ҷо исми Худованд Худои ҷовидониро хонд.

34Ва Иброҳим дар замини фалиштиён айёми зиёд чун мусофире зиндагӣ кард.

БОБИ БИСТУ ДУЮМ

Ба қурбонӣ овардани Исҳоқ.

22^1Ва воқеъ шуд баъд аз ин ҳодисот, ки Худо Иброҳимро озмуда, ба ӯ гуфт: «Эй Иброҳим!» Гуфт: «Лаббай!»+

2Ва гуфт: «Писари худро, ки ягонаи туст, ва ӯро дӯст медорӣ, яъне Исҳоқро бигир; ва ба замини Мӯриё бирав, ва дар он ҷо ӯро бар яке аз кӯҳҳое ки ба ту хоҳам гуфт, барои қурбонии сӯхтанӣ барор»+.

3Ва Иброҳим бомдодон бархоста, хари худро зин кард, ва ду нафар аз ғуломбачагонаш ва Исҳоқ писарашро ҳамроҳи худ гирифт; ва ҳезум барои қурбонии сӯхтанӣ шикаст, ва бархоста, сӯи маконе ки Худо ба ӯ гуфт, равона шуд.

4Дар рӯзи сеюм Иброҳим чашм андохта, он маконро аз дур дид.

5Ва Иброҳим ба ғуломбачагони худ гуфт: «Шумо дар ин ҷо бо хар бимонед; ва ман бо писар ба он ҷо рафта, ибодат мекунем, ва назди шумо бармегардем».

6Ва Иброҳим ҳезуми қурбонии сӯҳтаниро гирифта, бар писари худ Исҳоқ бор кард; оташ ва кордро ба дасти худ гирифт, ва ҳар ду якҷоя равона шуданд.

7Ва Исҳоқ ба падари худ Иброҳим сухан ронда, гуфт: «Эй падарам!» Гуфт: «Лаббай, писарам!» Гуфт: «Инак оташ ва ҳезум, пас барраи қурбонӣ куҷост?»

8Ва Иброҳим гуфт: «Эй писарам, Худо барраи қурбониро барои Худ ҳозир хоҳад кард». Ва ҳар ду якҷоя рафтан гирифтанд.

9Ва ба маконе ки Худо ба ӯ гуфт, расиданд; ва Иброҳим дар он ҷо қурбонгоҳе бино кард, ва ҳезумро чид, ва писари худ Исҳоқро баста, бар қурбонгоҳ болои ҳезум гузошт.

10Ва Иброҳим дасти худро дароз карда, кордро гирифт, то ки писари худро забҳ кунад.

11Вале фариштаи Худованд аз осмон ӯро хонда, гуфт: «Иброҳим! Иброҳим!» Гуфт: «Лаббай!»

12Ва гуфт: «Дасти худро ба писар дароз накун ва ба ӯ чизе накун; зеро акнун донистам, ки ту аз Худо метарсӣ ва писари худро, ки ягонаи туст, аз Ман дареғ надоштӣ».

13Ва Иброҳим чашм андохта, дид: инак, дар қафо қӯчқоре бо шохҳояш дар бешае андармон шудааст; ва Иброҳим рафта, қӯчқорро гирифт, ва дар ивази писараш онро барои қурбонии сӯхтанӣ баровард.

14Ва Иброҳим номи он маконро Адӯной-йирэ[*] хонд; бинобар ин то имрӯз гуфта мешавад: «Дар кӯҳи Худованд бояд ҳозир шавад».

Тасдиқ шудани аҳди Худо бо Иброҳим.

15Ва дуюмбора фариштаи Худованд Иброҳимро аз осмон хонд,

16Ва гуфт: «Ба Зоти Худ қасам ёд мекунам, мегӯяд Худованд, азбаски ту ин корро кардӣ ва писари худро, ки ягонаи туст, дареғ надоштӣ, —

17Туро бисьёр баракат хоҳам дод ва насли туро бағоят афзун хоҳам кард, мисли ситорагони осмон ва мисли реге ки дар соҳили баҳр аст; ва насли ту шаҳрҳои душманони худро мусаххар хоҳад кард;+

18Ва ҳамаи халқҳои рӯи замин дар насли ту баракат хоҳанд хост, барои он ки ту ба овози ман гӯш додӣ»+.

19Ва Иброҳим назди ғуломбачагони худ баргашт, ва онҳо бархоста, яқҷоя ба Беэр-Шобаъ равона шуданд; ва Иброҳим дар Беэр-Шобаъ иқомат кард.

20Ва воқеъ шуд баъд аз ин ҳодисот, ки ба Иброҳим хабар дода, гуфтанд: «Инак, Милко низ ба бародарат Ноҳӯр писарҳо зоид, ки инҳоянд:

21Нахустзодаи ӯ Ус, бародараш Буз, Қамуил падари Арам,

22Касад, Ҳазӯ, Филдош, Идлоф ва Батуил».

23Ва Батуил Ривқоро ба дуньё овард. Ҳамин ҳаштро Милко ба Ноҳӯр бародари Иброҳим зоид+.

24Ва суррияи ӯ, ки Реумо ном дошт, вай низ Табаҳ, Ҷаҳам, Таҳаш ва Маъкоро зоид.

БОБИ БИСТУ СЕЮМ

Вафоти Соро ва дафни вай.

23^1Ва айёми зиндагонии Соро саду бисту ҳафт сол буд: ин аст солҳои умри Соро.

2Ва Соро дар Қирьяи Арбаъ, ки ҳамон Ҳебрӯн бошад, дар замини Канъон мурд, ва Иброҳим омад, то ки барои Соро навҳа ва гирья кунад+.

3Ва Иброҳим аз пеши мурдаи худ бархост, ва ба фарзандони Ҳит сухан ронда, гуфт:

4«Ман пеши шумо ғарибу мусофир ҳастам: мақбарае дар байни худ ба моликияти ман бидиҳед, то ки мурдаи худро аз пешам дафн кунам».

5Ва фарзандони Ҳит ба Иброҳим ҷавоб дода, гуфтанд:

6«Эй оғои мо, сухани моро бишнав: ту дар миёни мо амири Худо ҳастӣ; дар беҳтарин мақбараи мо мурдаи худро дафн кун; ҳеҷ кадоме аз мо мақбараи худро аз ту барои дафни мурдаат дареғ нахоҳад дошт».

7Ва Иброҳим бархоста, ба мардуми он замин, яъне ба фарзандони Ҳит таъзим намуд,

8Ва ба онҳо сухан ронда, гуфт: «Агар шумо розӣ бошед, ки мурдаи худро аз пешам дафн кунам, сухани маро бишнавед ва аз Афрӯн ибни Сӯҳар барои ман илтимос кунед,

9То мағораи Макфелоро, ки аз они ӯст ва дар канори саҳрои ӯ воқеъ аст, ба ман бидиҳад, ба қимати пурра барои мақбара дар миёни шумо ба моликияти ман бидиҳад».

10Ва Афрӯн дар миёни фарзандони Ҳит нишаста буд; ва Афрӯни ҳиттӣ дар самъи фарзандони Ҳит, дар пеши ҳамае ки ба дарвозаи шаҳри ӯ медаромаданд, ба Иброҳим ҷавоб дода, гуфт:

11«Не, оғои ман, сухани маро бишнав: ин саҳроро ба ту медиҳам ва мағораро, ки дар он воқеъ аст, ба ту медиҳам, дар пеши назари фарзандони қавми худ онро ба ту медиҳам, мурдаи худро дафн кун».

12Ва Иброҳим пеши мардуми он замин таъзим намуд,

13Ва дар самъи мардуми он замин ба Афрӯн сухан ронда, гуфт: «Агар ту ба гапам гӯш андозӣ, ман ба ту барои саҳро нуқра медиҳам: онро аз ман бигир, то ки мурдаи худро дар он ҷо дафн кунам».

14Ва Афрӯн ба Иброҳим ҷавоб дода, гуфт:

15«Эй оғои ман! Сухани маро бишнав: қимати замин чорсад сиқл[*] нуқра аст; ин дар миёни ману ту чист? Мурдаи худро дафн кун».

16Ва Иброҳим сухани Афрӯнро шунида, он маблағро, ки дар самъи фарзандони Ҳит гуфта буд, яъне чорсад сиқл нуқраи роиҷулмуомиларо ба Афрӯн баркашида дод.

17Ва саҳрои Афрӯн, ки дар назди Макфело, дар рӯ ба рӯи Мамре воқеъ аст, яъне саҳро ва мағораи он, бо ҳамаи дарахтоне ки дар он саҳро ва дар тамоми ҳудуди гирду пеши он буд,

18Ба моликияти Иброҳим мубаддал шуд дар пеши назари фарзандони Ҳит, яъне ҳамае ки ба дарвозаи шаҳри ӯ медаромаданд.

19Ва пас аз ин Иброҳим зани худ Сороро дар мағораи саҳрои Макфело, дар рӯ ба рӯи Мамре, ки ҳамон Ҳебрӯн бошад, дар замини Канъон дафн кард.

20Ва он саҳро бо мағорае ки дар он воқеъ аст, аз ҷониби фарзандони Ҳит ба моликияти Иброҳим барои мақбара мубаддал шуд.

БОБИ БИСТУ ЧОРУМ

Ривқо, арӯси Исҳоқ.

24^1Ва Иброҳим пир ва солхӯрда шуд, ва Худованд Иброҳимро дар ҳар чиз баракат дод.

2Ва Иброҳим ба ғуломи худ, ки калони хонаи ӯ буда, тамоми дороии ӯро идора мекард, гуфт: «Дасти худро зери рони ман бигузор,

3Ва ба Худованд Худои осмон ва Худои замин туро қасам медиҳам, ки зане барои писарам аз духтарони канъониён, ки дар миёни онҳо иқомат дорам, нагирӣ;

4Балки ба замини ман, ба зодгоҳи ман биравӣ, ва зане барои писарам Исҳоқ бигирӣ».

5Ва ғулом ба ӯ гуфт: «Шояд, он зан розӣ нашавад, ки бо ман ба ин замин биёяд; оё писаратро ба замине ки аз он берун омадаӣ, баргардонам?»

6Ва Иброҳим ба ӯ гуфт: «Зинҳор, писари маро ба он ҷо барнагардонӣ.

7Худованд Худои осмон, ки маро аз хонаи падарам ва аз замини зодгоҳам берун овард, ва ба ман сухан ронд, ва ба ман қасам ёд карда, гуфт, ки: „Ин заминро ба насли ту хоҳам дод“ — Ӯ фариштаи Худро пешопеши ту хоҳад фиристод, то ки зане барои писарам аз он ҷо бигирӣ.

8Вале агар он зан ба омадан бо ту розӣ нашавад, аз ин қасами ман фориғ хоҳӣ буд; аммо, зинҳор, писарамро ба он ҷо барнагардонӣ».

9Ва ғулом дасти худро зери рони оғои худ Иброҳим гузошт, ва дар ин хусус ба ӯ қасам ёд кард.

10Ва ғулом даҳ шутур аз шутурони оғои худ гирифта, бирафт. Ва тамоми ганҷинаи оғояш дар дасти ӯ буд. Ва бархоста, сӯи Арам-наҳрайн, ба шаҳри Ноҳӯр бирафт.

11Ва шомгоҳ, вақте ки занон барои обкашӣ мебаромаданд, шутуронро дар беруни шаҳр назди чоҳи об чӯконид.

12Ва гуфт: «Эй Худованд, Худои оғоям Иброҳим! Имрӯз ба муродам бирасон, ва ба оғоям Иброҳим эҳсон бикун.

13Инак, ман ба сари чашмаи об истодаам, ва духтарони аҳли ин шаҳр барои обкашӣ мебароянд;

14Ва чунин бишавад, ки он духтаре ки ба вай гӯям: „Кӯзаи худро хам кун, то бинӯшам“, ва ӯ гӯяд: „Бинӯш, ва шутуронатро низ нӯшонам“, — ҳамон бошад, ки барои бандаи Худ Исҳоқ ихтиёр кардаӣ; ва аз рӯи ин бидонам, ки ба оғоям эҳсон кардаӣ».

15Ва ӯ ҳанӯз суханашро тамом накарда буд, ва инак Ривқо, ки аз Батуил, писари Милко, зани Ноҳӯр, бародари Иброҳим, таваллуд шуда буд, берун омад, ва кӯзае бар китф дошт.

16Ва он духтар бисьёр хушрӯй ва бокира буд, ва марде бо ӯ нахобида буд; ва сӯи чашма фуромад, ва кӯзаи худро пур карда, боло баромад.

17Ва ғулом ба пешвози вай шитофта, гуфт: «Як ҷуръа об аз кӯзаи худ ба ман бинӯшон».

18Гуфт: «Эй оғои ман, бинӯш!» Ва дарҳол кӯзаашро ба дасташ фуроварда, ӯро нӯшонид.

19Ва чун аз нӯшониданаш фориғ шуд, гуфт: «Барои шутуронат низ об мекашам, то даме ки аз нӯшидан бозистанд».

20Ва дарҳол кӯзаи худро дар обхӯр холӣ кард, ва боз сӯи чоҳ ба обкашӣ бидавид, ва барои ҳамаи шутуронаш об кашид.

21Ва он мард бо ҳайрат менигарист ва сукут мекард, то бидонад, ки оё Худованд сафари ӯро муваффақият бахшидааст ё не.

22Ва ҳангоме ки шутурон аз нӯшидан бозистоданд, он мард ҳалқаи тиллои вазнаш ним сиқл, ва барои дастҳои вай ду дастпонаи вазнаш даҳ сиқл тиллоро гирифт,

23Ва гуфт: «Ту духтари кистӣ? Ба ман бигӯ; оё дар хонаи падарат ҷое барои мо ҳаст, то ки шабро гузаронем?»

24Ба ӯ гуфт: «Ман духтари Батуил, писари Милко, ҳастам, ки ӯро ба Ноҳӯр зоидааст».

25Ва боз ба ӯ гуфт: «Назди мо коҳу беда бисьёр аст, ва ҷой низ барои шабгузаронӣ».

26Ва он мард саҷда намуд ва Худовандро ибодат кард,

27Ва гуфт: «Муборак аст Худованд, Худои оғоям Иброҳим, ки эҳсони Худро, ва вафои Худро аз оғоям дареғ надошт! Ва чун дар роҳ будам, Худованд маро сӯи хонаи бародари оғоям ҳидоят намуд».

28Ва духтар давида рафта, ба аҳли байти модари худ воқеаро хабар дод.

29Ва Ривқоро бародаре буд, ки Лобон ном дошт. Ва Лобон назди он мард, сӯи чашма давида баромад.

30Ва ҳангоме ки он ҳалқаро, ва бар дастҳои хоҳараш он дастпонаҳоро дид, ва суханони хоҳари худ Ривқоро шунид, ки мегуфт: «Он мард ба ман чунин гуфт», — пеши мард омад, ва инак, ӯ назди шутурон ба сари чашма истодааст.

31Ва гуфт: «Биё, эй мубораки Худованд! Чаро дар берун истодаӣ? Ман хонаро, ва манзиле барои шутурон муҳайё кардам».

32Ва он мард ба хона даромад, ва Лобон шутуронро воз кард, ва коҳу беда ба шутурон дод, ва об барои шустани пойҳояш ва пойҳои касоне ки ҳамроҳаш буданд.

33Ва хӯрок пеши ӯ ниҳоданд, вале гуфт: «То матлаби худро нагӯям, чизе намехӯрам». Гуфтанд: «Бигӯ».

34Ва гуфт: «Ман ғуломи Иброҳим ҳастам.

35Ва Худованд оғои маро бисьёр баракат додааст, ва ӯ бузург шудааст, ва гӯсфандону говон, нуқра ва тилло, ғуломону канизон, шутурону харон ба ӯ додааст.

36Ва зани оғоям Соро, баъд аз пир шуданаш, писаре ба оғоям зоид, ва ҳар чӣ ӯ дорад, ба вай додааст.

37Ва оғоям маро қасам дода, гуфт: „Зане барои писарам аз духтарони канъониён, ки дар заминашон иқомат дорам, нагирӣ;

38Балки ба хонаи падари ман ва назди хешу табори ман биравӣ, ва зане барои писарам бигирӣ“.

39Ва ба оғои худ гуфтам: „Шояд, он зан ҳамроҳи ман наояд“.

40Ба ман гуфт: „Худованд, ки пешаш роҳ меравам, фариштаи Худро бо ту хоҳад фиристод ва сафари туро муваффақият хоҳад бахшид, то ки зане барои писарам аз хешу табори ман ва аз хонаи падари ман бигирӣ.

41Ҳамон вақт аз қасами ман фориғ хоҳӣ буд, ки назди хешу табори ман рафта бошӣ; ва агар онҳо ба ту надиҳанд, аз қасами ман фориғ хоҳӣ буд“.

42Ва имрӯз ман ба сари чашма расидам, ва гуфтам: „Эй Худованд, Худои оғоям Иброҳим! Агар сафари маро, ки ба он рафта истодаам, бомуваффақият гардонӣ,

43Инак, ман ба сари ин чашмаи об истодаам, ва чунин бишавад, ки он духтаре ки барои обкашӣ барояд, ва ба вай гӯям: «Маро аз кӯзаи худ як ҷуръа об бинӯшон»,

44Ва ба ман гӯяд: «Ҳам ту бинӯш, ва ҳам барои шутуронат об мекашам», — вай ҳамон зане бошад, ки Худованд барои писари оғои ман ихтиёр кардааст“.

45Ман ҳанӯз гуфтани инро дар дили худ тамом накарда будам, ва инак Ривқо бо кӯзае бар китфи худ берун омад ва сӯи чашма фуромада, об кашид; ва ман ба вай гуфтам: „Як ҷуръа об ба ман бинӯшон“.

46Ва ӯ дарҳол кӯзаашро аз китфаш фуроварда, гуфт: „Бинӯш; ба шутурони ту низ об медиҳам“. Ман ҳам нӯшидам, ба шутурон низ об дод.

47Ва аз вай пурсида, гуфтам: „Ту духтари кистӣ?“ Гуфт: „Духтари Батуил, писари Ноҳӯр, ки Милко ба ӯ зоид“. Ва ҳалқаро дар бинии вай ва дастпонаҳоро бар дастҳояш пӯшондам.

48Ва саҷда намудам ва Худовандро ибодат кардам, ва Худованд, Худои оғои худ Иброҳимро муборак хондам, ки маро ба роҳи рост андохт, то ки духтари бародари оғои худро барои писараш бигирам.

49Ва акнун ба ман бигӯед, ки оё шумо мехоҳед ба оғои ман эҳсон ва вафо зоҳир намоед, ё не; ба ман бигӯед, то ки ман ба тарафи рост ё чап раҳсипор шавам».

50Ва Лобон ва Батуил дар ҷавоб гуфтанд: «Ин амр аз Худованд содир шудааст; мо ба ту чизе бад ё нек гуфта наметавонем.

51Инак Ривқо пеши туст; бигир ва бирав; бигзор вай зани писари оғои ту шавад, чунон ки Худованд гуфтааст».

52Ва чун ғуломи Иброҳим суханони онҳоро шунид, ба Худованд то замин саҷда кард.

53Ва ғулом асбоби нуқра, ва асбоби тилло, ва либосҳоро берун оварда, ба Ривқо дод, ва ба бародар ва модари вай инъомҳои гаронбаҳо дод.

54Ва ӯ ва касоне ки ҳамроҳаш буданд, хӯрданд ва нӯшиданд, ва шабро гузаронданд. Ва бомдодон, чун бархостанд, ӯ гуфт: «Маро сӯи оғоям ҷавоб диҳед».

55Вале бародар ва модари вай гуфтанд: «Духтар бо мо даҳ рӯзе бимонад, ва баъд равона шавад».

56Ба онҳо гуфт: «Маро нигоҳ надоред; Худованд сафари маро муваффақият бахшид; маро ҷавоб диҳед, то ки назди оғои худ биравам».

57Ва гуфтанд: «Духтарро ҷеғ зада, пурсем, ки ӯ чӣ мегӯяд».

58Ва Ривқоро ҷеғ зада, ба вай гуфтанд: «Оё бо ин мард меравӣ?» Гуфт: «Меравам».

59Ва хоҳари худ Ривқоро, ва дояашро, ва ғуломи Иброҳимро, ва одамони ӯро ҷавоб доданд.

60Ва Ривқоро баракат дода, ба вай гуфтанд:

«Эй хоҳари мо! Аз ту ҳазорон-ҳазор таваллуд ёбанд,
ва насли ту шаҳрҳои
душманони худро мусаххар намояд!»

61Ва Ривқо ва канизонаш бархоста, ба шутурон савор шуданд, ва аз ақиби он мард равона шуданд; ва ғулом Ривқоро гирифта, бирафт.

62Ва Исҳоқ аз Беэр-лаҳай-рӯӣ омад; зеро ки ӯ дар замини ҷануб иқомат дошт.

63Ва қариби шом Исҳоқ барои гаштугузор ба саҳро баромад; ва чашм андохта, дид, ки шутурон меоянд.

64Ва Ривқо чашм андохта, Исҳоқро дид, ва аз шутур фуромад.

65Ва ба ғулом гуфт: «Ин мард кист, ки дар саҳро ба пешвози мо меояд?» Ва ғулом гуфт: «Ин оғои ман аст». Вай бурқаъро гирифта, рӯи худро пӯшонид.

66Ва ғулом ҳамаи корҳоеро, ки карда буд, ба Исҳоқ нақл намуд.

67Ва Исҳоқ вайро ба хаймаи модари худ Соро овард; ва Ривқоро гирифт: вай зани ӯ шуд, ва ӯ ба вай дил баст; ва Исҳоқ пас аз азои модари худ тасаллӣ ёфт.

БОБИ БИСТУ ПАНҶУМ

Никоҳи Иброҳим бо Қатуро.

25^1Ва Иброҳим боз зан гирифт, ки вай Қатуро ном дошт.

2Вай Зимрон, Ёқшон, Мадон, Мидьён, Ишбоқ ва Шуаҳро ба ӯ зоид.

3Ва Ёқшон Шабо ва Дадонро ба дуньё овард. Ва писарони Дадон Ашурим, Летушим ва Леумим буданд.

4Ва писарони Мидьён Эфо, Эфар, Ҳанӯх, Абидоъ ва Алдоо буданд. Ҳамаи инҳо писарони Қатуро буданд+.

5Ва Иброҳим ҳар он чи дошт, ба Исҳоқ дод.

6Ва ба писарони сурриягоне ки Иброҳим дошт, Иброҳим тӯҳфаҳо дод, ва онҳоро, дар ҳини зиндагии худ, аз пеши писари худ Исҳоқ ба ҷониби шарқ, ба машриқзамин фиристод.

Вафоти Иброҳим.

7Ва айёми солҳои умри Иброҳим, ки зиндагонӣ кард, саду ҳафтоду панҷ сол буд.

8Ва Иброҳим вафот ёфт, ва дар мӯйсафедии некӯ, пиру солхӯрда шуда, аз дуньё чашм пӯшид, ва ба қавми худ пайваст.

9Ва писаронаш Исҳоқ ва Исмоил ӯро дар мағораи Макфело, дар саҳрои Афрӯн ибни Сӯҳари ҳиттӣ, ки дар рӯ ба рӯи Мамре воқеъ аст, дафн карданд,

10Дар саҳрое ки Иброҳим аз фарзандони Ҳит харида буд. Дар он ҷо Иброҳим ва занаш Соро мадфун шуданд+.

11Баъд аз вафоти Иброҳим Худо писари ӯ Исҳоқро баракат дод; ва Исҳоқ назди Беэр-лаҳай-рӯӣ иқомат дошт.

Насли Исмоил.

12Ва ин аст насаби Исмоил писари Иброҳим, ки Ҳоҷари мисрӣ, канизи Соро, ба Иброҳим зоида буд.

13Ва ин аст номҳои писарони Исмоил, номҳои онҳо мувофиқи насаби онҳо; нахустзодаи Исмоил Набойӯт, Қедор, Адбаил, Мибсом,

14Мишмоъ, Думо, Массо,

15Ҳадад, Темо, Ятур, Нофиш ва Қедмо+.

16Инҳоянд писарони Исмоил, ва ин аст номҳои онҳо, дар қасабаҳои онҳо ва дар айлоқҳои онҳо; дувоздаҳ амири қабилаҳои онҳо.

17Ва солҳои зиндагонии Исмоил саду сию ҳафт сол буд; ва ӯ вафот ёфт, ва аз дуньё чашм пӯшид, ва ба қавми худ пайваст.

18Ва онҳо аз Ҳавило то Шур, ки пеши Миср ба самти Ашшур воқеъ аст, иқомат доштанд; ҷудо аз ҳамаи бародарони худ маскан гирифта буданд+.

Насли Исҳоқ.

19Ва ин аст насаби Исҳоқ писари Иброҳим; Иброҳим Исҳоқро ба дуньё овард.

20Ва Исҳоқ чилсола буд, ки Ривқо духтари Батуили арамӣ ва хоҳари Лобони арамиро аз Фаддони Арам барои худ ба занӣ гирифт.

21Ва Исҳоқ пеши Худованд дар ҳаққи зани худ зорию илтиҷо кард, чунки вай бенасл буд; ва Худованд илтиҷои ӯро қабул кард, ва занаш Равқо ҳомила шуд.

22Ва писарон дар батни вай ҷунбиш мекарданд, ва гуфт: «Агар чунин бошад, ин ба ман барои чист?» Ва рафт, то ки аз Худованд бипурсад.

23Ва Худованд ба вай гуфт:

«Ду қабила дар батни ту ҳастанд,
ва ду қавм аз шиками ту ҷудо шаванд;
ва қавме аз қавме зӯр барояд,
ва калонӣ ба хурдӣ хизмат кунад»+.

Таваллуд ёфтани Эсов ва Яъқуб.

24Ва моҳу рӯзаш пур шуда, вақти зоиданаш расид, ва инак экизак дар шиками вай буд.

25Ва нахустин сурхранг берун омад, тамоми баданаш мисли пӯстин пашмнок буд, ва ӯро Эсов ном ниҳоданд.

26Ва баъд аз он бародараш берун омад, ва пошнаи Эсовро ба дасти худ гирифта буд; ва ӯро Яъқуб ном ниҳоданд. Ва дар вақти таваллуди онҳо Исҳоқ шастсола буд.

Эсов нахустзодагии худро мефурӯшад.

27Ва бачаҳо калон шуданд, ва Эсов сайёди моҳир ва марди саҳроӣ шуд, вале Яъқуб — марди ҳалими хайманишин.

28Ва Исҳоқ Эсовро дӯст медошт, чунки сайди ӯ ба муддаои табъаш буд; вале Ривқо Яъқубро дӯст медошт.

29Боре Яъқуб ош мепухт, ва Эсов лакот аз гуруснагӣ аз саҳро омад.

30Ва Эсов ба Яъқуб гуфт: «Аз ин оши сурх барои хӯрданам бидеҳ, зеро ки аз гуруснагӣ лакот шудаам». Аз ин сабаб ӯро Адӯм[*] номиданд.

31Ва Яъқуб гуфт: «Аввал нахустзодагии худро ба ман бифрӯш»+.

32Ва Эсов гуфт: «Инак, ман ба мурдан расидаам, ва аз ин нахустзодагӣ ба ман чӣ фоида?»

33Ва Яъқуб гуфт: «Ҳозир ба ман қасам ёд кун». Ва ба ӯ қасам ёд кард, ва нахустзодагии худро ба Яъқуб фурӯхт.

34Ва Яъқуб ба Эсов нон ва оши адас дод: ва ӯ хӯрд, ва нӯшид, ва бархоста, бирафт; ба ҳамин тариқ Эсов нахустзодагии худро хор дид+.

БОБИ БИСТУ ШАШУМ

Аҳде ки бо Иброҳим баста шудааст,

ба Исҳоқ мегузарад.

26^1Ва қаҳтие дар он замин рӯй дод, ба замми он қаҳтии аввал, ки дар айёми Иброҳим рӯй дода буд; ва Исҳоқ назди Абималик подшоҳи фалиштиён ба Ҷарор рафт+.

2Ва Худованд бар ӯ зоҳир гардида, гуфт: «Ба Миср нарав, балки дар замине ки ба ту бигӯям, маскан гир.

3Дар ин замин мусофират кун; ва бо ту хоҳам буд, ва туро баракат хоҳам дод; зеро ки ба ту ва ба насли ту ҳамаи ин заминҳоро хоҳам дод, ва қасамеро, ки ба падарат Иброҳим ёд кардаам, бо ҷо хоҳам овард+.

4Ва насли туро мисли ситорагони осмон афзун хоҳам кард; ва ҳамаи ин заминҳоро ба насли ту хоҳам дод; ва дар насли ту ҳамаи халқҳои рӯи замин баракат хоҳанд хост,+

5Ба хотири он ки Иброҳим ба овози Ман гӯш дод ва он чиро, ки ба риоя карданаш амр фармуда будам: аҳкоми Маро, фароизи Маро ва қонунҳои Маро риоя кард».

Маъсияти Исҳоқ.

6Ва Исҳоқ дар Ҷарор маскан гирифт.

7Ва мардуми он макон аз ӯ дар бораи занаш пурсиданд, ва ӯ гуфт: «Вай хоҳари ман аст», зеро тарсид бигӯяд: «Зани ман аст», мабодо, гуфт ба дилаш, мардуми ин ҷо маро аз барои Ривқо бикушанд, чунки вай хушрӯй аст+.

8Ва чун муддати дарозе ӯ дар он ҷо истиқомат кард, чунин воқеъ шуд, ки Абималик, подшоҳи фалиштиён, аз тиреза назар афканда, дид, ки инак Исҳоқ бо зани худ Ривқо ишқбозӣ мекунад.

9Ва Абималик Исҳоқро хонда, гуфт: «Ҳамоно, вай зани туст, пас чаро гуфтӣ: „Хоҳари ман аст“?» Ва Исҳоқ ба ӯ гуфт: «Ба он сабаб гуфтам, ки мабодо барои вай бимирам».

10Ва Абималик гуфт: «Ин чӣ кор аст, ки ба мо кардӣ? Қариб буд, ки яке аз халқ бо занат ҳамхоб шавад, ва ту бар мо гуноҳе меовардӣ».

11Ва Абималик ба тамоми халқ амр фармуда, гуфт: «Касе ки ба ин одам ва ба зани ӯ дасти тааддӣ дароз кунад, гирифтори марг хоҳад шуд».

12Ва Исҳоқ дар он замин зироат кард, ва дар он сол садчандон ҳосил бардошт: Худованд ӯро баракат дод.

13Ва ин мард бузург шуд, рафта-рафта бузург шудан гирифт, то ба дараҷае ки бағоят бузург шуд.

14Ва ӯро рамаҳои гӯсфандон ва рамаҳои говон, ва ғуломону канизони зиёде буд, ва фалиштиён ба ӯ ҳасад бурданд.

15Ва ҳамаи чоҳҳоеро, ки ғуломони падараш дар айёми падараш Иброҳим канда буданд, фалиштиён бастанд ва аз хок пур карданд+.

16Ва Абималик ба Исҳоқ гуфт: «Аз назди мо бирав, зеро ки аз мо хеле пурзӯртар шудаӣ».

Исҳоқ чоҳ меканад.

17Ва Исҳоқ аз он ҷо бирафт, ва дар водии Ҷарор фурӯд омад, ва дар он ҷо маскан гирифт.

18Ва чоҳҳои обро, ки дар айёми падараш Иброҳим канда буданд, ва фалиштиён онҳоро баъд аз вафоти Иброҳим баста буданд, Исҳоқ аз сари нав канд, ва ба онҳо ҳамон номҳоро дод, ки падараш ба онҳо дода буд.

19Ва ғуломони Исҳоқ дар он водӣ ҳафра заданд, ва чоҳи оби зиндае дар он ҷо ёфтанд.

20Ва чӯпонҳои Ҷарор бо чӯпонҳои Исҳоқ ҷанҷол карда, гуфтанд: «Ин об аз они мост». Ва ӯ он чоҳро Эсак[*] номид, зеро ки бо ӯ баҳс карданд.

21Ва чоҳи дигаре канданд; барои он низ ҷанҷол карданд; ва ӯ онро Ситно[*] номид.

22Ва аз он ҷо кӯч карда, чоҳи дигаре канд, ва барои он ҷанҷол накарданд; ва ӯ онро Раҳӯбӯт[*] номида, гуфт, ки акнун Худованд маро вусъат дод, ва мо дар замин борвар хоҳем шуд.

23Ва аз он ҷо ба Беэр-Шобаъ омад.

24Ва дар ҳамон шаб Худованд бар ӯ зоҳир гардида, гуфт:

«Ман Худои падарат Иброҳим ҳастам;
натарс, зеро ки Ман бо ту ҳастам,
ва туро баракат медиҳам, ва насли туро,
ба хотири бандаи Худ Иброҳим, афзун хоҳам кард».

25Ва қурбонгоҳе дар он ҷо бино кард, ва исми Худовандро хонд, ва хаймаи худро дар он ҷо барафрошт, ва ғуломони Исҳоқ чоҳе дар он ҷо канданд.

26Ва Абималик ҳамроҳи Аҳузат, ки яке аз ёронаш буд, ва Фикӯл, ки сипаҳсолораш буд, аз Ҷарор назди ӯ омад.

27Ва Исҳоқ ба онҳо гуфт: «Чаро назди ман омадед, дар сурате ки бо ман адоват карда ва маро аз назди худ ронда будед?»

28Гуфтанд: «Кушоду равшан дидем, ки Худованд бо туст, бинобар ин гуфтем: қасаме дар миёни мову ту бошад, ва аҳде бо ту бибандем,

29То ки ба мо бадӣ накунӣ, чунон ки ба ту осебе нарасондем, балки ба ту фақат некӣ кардем ва туро ба саломатӣ фиристодем, ва акнун ту мубораки Худованд ҳастӣ»+.

30Ва ӯ барои онҳо зиёфате барпо намуд, ва онҳо хӯрданд ва нӯшиданд.

31Ва бомдодон бархоста, ба якдигар қасам ёд карданд; ва Исҳоқ бо онҳо видоъ намуд, ва онҳо аз пеши ӯ ба саломатӣ рафтанд.

32Ва дар он рӯз чунон воқеъ шуд, ки ғуломони Исҳоқ омада, ӯро аз он чоҳе ки меканданд, хабар дода, гуфтанд: «Об ёфтем».

33Ва ӯ онро Шибъо номид. Аз ин сабаб он шаҳр то имрӯз Беэр-Шобаъ ном дорад.

34Ва чун Эсов чилсола буд, Яҳудит духтари Беэри ҳиттӣ ва Босмат духтари Элӯни ҳиттиро ба занӣ гирифт+.

35Ва онҳо сабаби ғаму ғуссаи Исҳоқ ва Ривқо буданд.

БОБИ БИСТУ ҲАФТУМ

Баракате ки ба воситаи фиреб ба даст оварда шудааст.

27^1Ва чун Исҳоқ пир шуд, ва чашмонаш аз дидан оҷиз гашта буд, писари калонии худ Эсовро ҷеғ зада, гуфт: «Писарам!» Вай ба ӯ гуфт: «Лаббай!»

2Ва ӯ гуфт: «Инак, пир шудаам; ва рӯзи аҷали худро намедонам;

3Ва акнун асбоби худро, тирдон ва камони худро гирифта, ба саҳро бирав, ва нахҷире барои ман бигир,+

4Ва таоме барои ман, чунон ки дӯст медорам, тайёр карда биёр, то ки бихӯрам, ва ҷони ман, пеш аз мурданам, туро баракат диҳад».

5Вақте ки Исҳоқ ба писари худ Эсов гап мезад, Ривқо шунид. Ва Эсов ба саҳро рафт, то ки нахҷире сайд карда биёрад;

6Ва Ривқо ба писари худ Яъқуб гуфт: «Инак, падаратро шунидам, ки бародарат Эсовро хонда, мегуфт:

7„Барои ман нахҷире оварда, таоме тайёр кун, то ки онро бихӯрам ва пеш аз мурданам туро пеши Худованд баракат диҳам“.

8Ва акнун, писарам, сухани маро бишнав дар он чи ман туро амр мефармоям:

9Сӯи рама бирав ва аз он ҷо барои ман ду бузғолаи хубе бигир; ва ман аз онҳо таоме барои падарат, чунон ки ӯ дӯст медорад, тайёр мекунам;

10Ва онро назди падарат мебарӣ, ва ӯ мехӯрад, то ки туро пеш аз мурданаш баракат диҳад».

11Ва Яъқуб ба модари худ Ривқо гуфт: «Бародарам Эсов марди мӯйдор аст, лекин ман марди бемӯй ҳастам.

12Шояд, падарам маро ламс намояд; ва ман дар назараш мисли ҳилагаре бошам, ва дар ивази баракат лаънат бар худ оварам».

13Ва модараш ба ӯ гуфт: «Лаънати ту бар ман бод, писарам! Фақат сухани маро бишнав, ва рафта, барои ман бигир».

14Ва ӯ рафт, ва гирифт, ва ба модари худ овард; ва модараш таоме тайёр кард, чунон ки падараш дӯст медошт.

15Ва Ривқо либоси бошукӯҳи писари калонии худ Эсовро, ки назди ӯ дар хона буд, гирифта, ба писари хурдии худ Яъқуб пӯшонид;

16Ва пӯсти бузғолаҳоро бар дастҳо ва гардани бемӯи ӯ баст;

17Ва таом ва нонро, ки тайёр карда буд, ба дасти писари худ Яъқуб дод.

18Ва ӯ назди падари худ омада, гуфт: «Падарам!» Гуфт: «Лаббай! Ту кистӣ, писарам?»

19Ва Яъқуб ба падари худ гуфт: «Ман нахустзодаи ту Эсов ҳастам; он чи ба ман фармудӣ, кардам; бархез, бинишин ва аз нахҷири ман бихӯр, то ки ҷонат маро баракат диҳад».

20Ва Исҳоқ гуфт: «Чӣ гуна ин қадар зуд ёфтӣ, писарам?» Гуфт: «Чунки Худованд Худои ту ба ман расонд».

21Ва Исҳоқ ба Яъқуб гуфт: «Наздик биё, ман туро ламс мекунам, писарам, оё ту писари ман Эсов ҳастӣ, ё не?»

22Ва Яъқуб ба падари худ Исҳоқ наздик омад; ва ӯро ламс карда, гуфт: «Овоз — овози Яъқуб, аммо дастҳо — дастҳои Эсов».

23Ва ӯро нашнохт, зеро ки дастҳояш мисли дастҳои бародараш Эсов мӯйдор буд; ва ӯро баракат дод.

24Ва гуфт: «Оё ту писари ман Эсов ҳастӣ?» Гуфт: «Манам».

25Ва гуфт: «Наздики ман биёр, ман аз нахҷири писари худ мехӯрам, то ки ҷонам туро баракат диҳад». Ва наздики ӯ овард, ва ӯ бихӯрд; ва шароб барояш овард, ва ӯ нӯшид.

26Ва падараш Исҳоқ ба вай гуфт: «Наздик биё ва маро бибӯс, писарам».

27Ва наздик омад ва ӯро бӯсид; ва роиҳаи либоси ӯро шамида, ӯро баракат дод ва гуфт:

«Инак, роиҳаи писари ман
мисли роиҳаи саҳроест, ки Худованд онро
баракат додааст.
28Ва туро Худо аз шабнами осмон
ва аз фарбеҳии замин
ва аз фаровонии ғалла ва шираи ангур ато фармояд+.

29Қавмҳо ба ту хизмат кунанд,
ва қабилаҳо ба ту таъзим намоянд;
бар бародарони худ ҳукмфармо шавӣ,
ва фарзандони модарат ба ту таъзим намоянд;
ҳар кӣ туро лаънат хонад — малъун бод;
ҳар кӣ туро муборак хонад — муборак бод!»

Пушаймонии Эсов суде надорад.

30Ва чун Исҳоқ баракат додани Яъқубро ба итмом расонд, ва чун Яъқуб аз пеши падари худ Исҳоқ берун рафт, бародараш Эсов аз шикори худ омад.

31Ва ӯ низ таом тайёр кард, ва назди падари худ оварда, ба падари худ гуфт: «Бархез, падарам, ва аз нахҷири писари худ бихӯр, то ки ҷонат маро баракат диҳад».

32Ва падараш Исҳоқ ба ӯ гуфт: «Ту кистӣ?» Гуфт: «Ман писари ту, нахустзодаи ту, Эсов ҳастам».

33Ва Исҳоқро раъшаи бузурге фаро гирифта, ба ларзиш овард, ва ӯ гуфт: «Пас он кӣ буд, ки нахҷир сайд карда, бароям овард, ва пеш аз омадани ту аз ҳамааш хӯрдам, ва ӯро баракат додам? Ва ӯ муборак хоҳад буд!»

34Чун Эсов суханони падари худро шунид, фиғони баланд ва бениҳоят талхе кашида, ба падари худ гуфт: «Маро низ баракат деҳ, падарам!»

35Гуфт: «Бародарат бо ҳила омада, баракати туро гирифт».

36Ва гуфт: «Беҳуда нест, ки ӯро Яъқуб ном ниҳодаанд: ду дафъа ӯ маро фиреб дод — аввал нахустзодагии маро гирифт ва инак, акнун баракати маро гирифтааст». Ва гуфт: «Оё барои ман баракате нигоҳ надоштӣ?»+

37Ва Исҳоқ ба Эсов ҷавоб дода, гуфт: «Инак, ӯро бар ту ҳукмфармо сохтам, ва ҳамаи бародаронашро ғуломони ӯ гардондам, ва ғалла ва шираи ангурро ба ӯ бахшидам; пас, барои ту, писарам, чӣ кунам?»

38Ва Эсов ба падари худ гуфт: «Наход ки ҳамин як баракатро доштӣ, падарам? Маро низ баракат деҳ, падарам!» Ва Эсов овози худро баланд карда, гирист.

39Ва падараш Исҳоқ ба ӯ ҷавоб дода, гуфт:

«Инак, истиқомати ту аз фарбеҳии замин
ва аз шабнами осмон аз боло хоҳад буд;
40Ва ба шамшерат хоҳӣ зист,
ва ба бародари худ хизмат хоҳӣ кард;
ва чунин воқеъ хоҳад шуд,
ки мухолифат намоӣ ва юғи ӯро аз гардани худ дур андозӣ»+.

41Ва Эсов ба Яъқуб ба сабаби он баракате ки падараш ӯро дода буд, кина варзид; ва Эсов дар дили худ гуфт: «Айёми навҳагарӣ барои падарам наздик аст, ва он гоҳ бародари худ Яъқубро хоҳам кушт».

42Ва Ривқо аз суханони писари калонии худ Эсов огоҳӣ ёфт; ва кас фиристода, писари хурдии худ Яъқубро хонд, ва ба ӯ гуфт: «Инак, бародарат Эсов осоиши хотир аз он дорад, ки туро бикушад.

43Ва акнун, писарам, сухани маро бишнав ва бархоста, назди бародарам Лобон ба Ҳоррон бигрез;

44Ва муддате назди ӯ бимон, то хашми бародарат таскин ёбад,

45То ғазаби бародарат аз ту баргардад, ва он чи дар ҳаққи вай кардӣ, фаромӯш кунад. Ва он гоҳ кас фиристода, туро аз он ҷо меоварам. Чаро аз ҳар дуи шумо дар як рӯз маҳрум шавам?»

46Ва Ривқо ба Исҳоқ гуфт: «Аз дасти духтарони ҳиттӣ аз ҷон безор шудаам; агар Яъқуб зане аз духтарони ҳиттӣ, мисли ононе ки духтарони ин заминанд, бигирад, ба ман зиндагӣ чӣ лозим аст?»+

БОБИ БИСТУ ҲАШТУМ

Яъқуб дар Байт-Ил. Аҳде ки Худо бо Иброҳим бастааст,

ба ӯ мегузарад.

28^1Ва Исҳоқ Яъқубро хонд, ва ӯро баракат дод, ва ӯро амр фармуда, гуфт: «Зане аз духтарони Канъон нагир.

2Бархоста, ба Фаддони Арам, ба хонаи падари модарат Батуил бирав, ва аз он ҷо зане барои худ аз духтарони Лобон, бародари модарат бигир+.

3Ва Худои Қодир туро баракат диҳад, ва туро борвар ва афзун гардонад, ва аз ту қавмҳои бисьёр ба вуҷуд оянд;

4Ва баракати Иброҳимро ба ту диҳад, ба ту ва ба насли ту бо ту, то ки вориси замини мусофирати худ шавӣ, ки Худо онро ба Иброҳим додааст»+.

5Ва Исҳоқ Яъқубро равона кард, ва ӯ ба Фаддони Арам назди Лобон ибни Батуили арамӣ, бародари Ривқо, модари Яъқуб ва Эсов, равона шуд.

6Ва Эсов дид, ки Исҳоқ Яъқубро баракат дод, ва ӯро ба Фаддони Арам равона кард, то ки аз он ҷо зане барои худ бигирад, ва дар вақти баракат доданаш ба вай амр фармуда, гуфт, ки «зане аз духтарони Канъон нагир»;

7Ва Яъқуб ба сухани падару модари худ даромада, ба Фаддони Арам равона шуд;

8Ва Эсов дид, ки духтарони Канъон дар назари падараш Исҳоқ писандида нестанд;

9Ва Эсов назди Исмоил рафт, ва Маҳалат, духтари Исмоил ибни Иброҳимро, ки хоҳари Набойӯт буд, илова бар заноне ки дошт, ба занӣ гирифт+.

10Ва Яъқуб аз Беэр-Шобаъ баромада, сӯи Ҳоррон равона шуд,

11Ва ба маконе расида, дар он ҷо шабро гузаронд, зеро ки офтоб ғуруб карда буд. Ва яке аз сангҳои он ҷоро гирифта, зери сари худ гузошт, ва дар ҳамон ҷо хобид.

Рӯъёи нардбон.

12Ва хобе дид, ки инак, нардбоне бар замин истодааст, ва сараш ба осмон мерасад; ва инак, фариштагони Худо бар он мебароянд ва мефуроянд.

13Ва инак, Худованд бар он истодааст, ва мегӯяд: «Манам Худованд, Худои Иброҳим падарат ва Худои Исҳоқ. Ин заминро, ки ту бар он хобидаӣ, ба ту ва ба насли ту медиҳам+.

14Ва насли ту мисли ғубори замин хоҳад буд; ва ба мағриб, ва машриқ, ва шимол, ва ҷануб паҳн хоҳӣ шуд; ва дар ту ва дар насли ту ҳамаи қабилаҳои рӯи замин баракат хоҳанд хост+.

15Ва инак, Ман бо ту ҳастам; ва туро дар ҳар ҷое ки равӣ, муҳофизат намоям; ва туро ба ин замин баргардонам; зеро то он чиро, ки ба ту гуфтам, ба ҷо наоварам, туро тарк накунам».

16Ва Яъқуб аз хоби худ бедор шуд ва гуфт: «Ба ростӣ Худованд дар ин макон аст, ва ман надонистаам».

17Ва ҳаросон шуда, гуфт: «Ин чӣ макони воҳиманокест! Ин нест чизи дигаре, ҷуз хонаи Худо, ва ин аст дарвозаи осмон».

18Ва бомдодон Яъқуб бархост, ва он сангеро, ки зери сари худ гузошта буд, гирифт, ва мисли сутуне рост монд, ва равған бар сари он рехт+.

19Ва он маконро Байт-Ил[*] номид; вале номи он шаҳр аввал Луз буд+.

20Ва Яъқуб назр карда, гуфт: «Агар Худо бо ман бошад, ва маро дар ин роҳ, ки меравам, муҳофизат намояд, ва ба ман нон барои хӯрдан ва либос барои пӯшидан диҳад,+

21Ва ман ба саломатӣ ба хонаи падарам баргардам, — Худованд Худои ман хоҳад буд,

22Ва ин санг, ки мисли сутуне рост мондам, хонаи Худо хоҳад буд; ва ҳар он чи Ту ба ман бидиҳӣ, даҳьякашро ба Ту хоҳам дод»+.

БОБИ БИСТУ НӮҲУМ

Яъқуб дар Ҳоррон.

29^1Ва Яъқуб ба роҳ даромада, ба замини аҳли машриқ равона шуд.

2Ва дид, ки инак, дар саҳро чоҳе ҳаст, ва дар гирду пешаш се рамаи гӯсфандон хобидааст; зеро ки аз он чоҳ рамаҳоро об медоданд; ва санги калоне бар даҳани чоҳ буд.

3Ва чун ҳамаи рамаҳо дар он ҷо ҷамъ мешуданд, сангро аз даҳани чоҳ ғалтонида, рамаҳоро об медоданд; ва пас аз ин боз сангро дар ҷои он, ба даҳани чоҳ мегузоштанд.

4Ва Яъқуб ба онҳо гуфт: «Бародаронам, шумо аз куҷоед?» Гуфтанд: «Мо аз Ҳорронем».

5Ба онҳо гуфт: «Оё Лобон ибни Ноҳӯрро мешиносед?» Гуфтанд: «Мешиносем».

6Ба онҳо гуфт: «Оё вай саломат аст?» Гуфтанд: «Саломат аст; инак, духтараш Роҳел бо рама меояд».

7Гуфт: «Инак, рӯз ҳанӯз равшан аст; вақти ҷамъ кардани чорво нест; рамаҳоро об диҳед, ва рафта, чаронед».

8Гуфтанд: «Наметавонем, то даме ки ҳамаи рамаҳо ҷамъ шаванд, ва сангро аз даҳани чоҳ биғалтонанд; он гоҳ рамаро об медиҳем».

9Ҳанӯз бо онҳо гап зада истода буд, ки Роҳел бо рамаи падари худ омад, зеро ки ӯ онро мечаронид.

10Ва чун Яъқуб Роҳел духтари тағои худ Лобон ва рамаи тағои худ Лобонро дид, Яъқуб наздик шуда, сангро аз даҳани чоҳ ғалтонид ва рамаи тағои худ Лобонро об дод.

11Ва Яъқуб Роҳелро бӯсид ва овози худро баланд карда, гирист.

12Ва Яъқуб Роҳелро огоҳ намуд, ки ӯ ҷияни падари вай ва писари Ривқо мебошад. Роҳел тозон рафта, падари худро огоҳ кард.

13Ва чун Лобон хабари хоҳарзодаи худ Яъқубро шунид, ба пешвозаш шитофт, ва ӯро дар оғӯш гирифта, бӯсид, ва ба хонаи худ овард; ва ӯ ҳамаи ин гапҳоро ба Лобон ҳикоят кард.

14Ва Лобон ба ӯ гуфт: «Дар ҳақиқат ту устухон ва гӯшти ман ҳастӣ». Ва назди вай муддати як моҳ истод.

15Ва Лобон ба Яъқуб гуфт: «Азбаски хеши ман ҳастӣ, ба ман муфт хизмат мекунӣ магар? Ба ман бигӯй, ки муздат чист?»

16Ва Лобон ду духтар дошт; номи калони Леё ва номи хурдӣ Роҳел буд.

17Ва чашмони Леё заиф буд, вале Роҳел хушандом ва хушрӯй буд.

18Ва Яъқуб ба Роҳел дил баста буд, ва гуфт: «Барои духтари хурдиат Роҳел ба ту ҳафт сол хизмат мекунам».

19Ва Лобон гуфт: «Ӯро ба ту бидиҳам беҳтар аст аз он ки ба марди дигаре бидиҳам; назди ман бимон».

20Ва Яъқуб барои Роҳел ҳафт сол хизмат кард, ва онҳо ба назараш мисли якчанд рӯз намуданд, чунки варо дӯст медошт.

21Ва Яъқуб ба Лобон гуфт: «Занамро ба ман бисупор, зеро мӯҳлати ман пур шуд, то ки бо вай бихобам».

22Ва Лобон ҳамаи мардуми он ҷоро даъват намуда, базме орост.

23Вале шомгоҳ духтари худ Леёро гирифта, пеши ӯ овард; ва ӯ бо вай хобид.

24Ва Лобон канизи худ Зилфоро ба духтари худ Леё ба канизӣ дод.

25Ва бомдодон маълум шуд, ки ин Леё будааст. Ва ба Лобон гуфт: «Ин чӣ кор аст, ки ба ман кардӣ? Магар барои Роҳел назди ту хизмат накардам? Чаро маро фиреб додӣ?»

26Ва Лобон гуфт: «Дар макони мо чунин намекунанд, ки хурдиро аз калонӣ пештар бидиҳанд.

27Ҳафтаи тӯи арӯсии инро тамом кун, ва хурдиро низ ба ту медиҳам, ба бадали хизмате ки назди ман боз ҳафт соли дигар бикунӣ»+.

28Ва Яъқуб чунин кард; ва ҳафтаи варо тамом кард. Ва Лобон духтари худ Роҳелро ба ӯ ба занӣ дод.

29Ва Лобон канизи худ Билҳоро ба духтари худ Роҳел ба канизӣ дод.

30Ва бо Роҳел низ хобид, ва Роҳелро аз Леё бештар дӯст медошт; ва боз ҳафт соли дигар назди Лобон хизмат кард+.

31Ва чун Худованд дид, ки Леё номаҳбуб аст, батни ӯро кушод, вале Роҳел нозой монд+.

32Ва Леё ҳомила шуда, писаре зоид, ва ӯро Реубен ном ниҳод, зеро гуфт: «Худованд мусибати маро дид, ва акнун шавҳарам маро дӯст хоҳад дошт».

33Ва бори дигар ҳомила шуда, писаре зоид, ва гуфт: «Зеро Худованд шунид, ки ман номаҳбуб ҳастам, ва инро низ ба ман бахшид». Ва ӯро Шимъӯн номид.

34Ва боз ҳомила шуда, писаре зоид, ва гуфт: «Акнун, ин дафъа, шавҳарам бо ман хоҳад пайваст, зеро ки ба вай се писар зоидам». Бинобар ин ӯро Левӣ ном ниҳод.

35Ва боз ҳомила шуда, писаре зоид, ва гуфт: «Ин дафъа Худовандро ҳамд мегӯям». Бинобар ин ӯро Яҳудо номид. Ва аз зоидан монд.

БОБИ СИЮМ

Осудаҳолии Яъқуб.

30^1Ва Роҳел дид, ки ба Яъқуб назоид, ва Роҳел ба хоҳари худ ҳасад бурд, ва ба Яъқуб гуфт: «Ба ман фарзанд бидеҳ; вагар на, мемирам».

2Ва Яъқуб ба Роҳел хашм гирифт ва гуфт: «Магар ман дар ҷои Худо ҳастам, ки самари батнро аз ту боздоштааст?»

3Гуфт: «Инак канизи ман Билҳо; бо вай бихоб, то ки бар зонуям бизояд, ва ман низ аз вай фарзанд ёбам».

4Ва канизи худ Билҳоро ба ӯ ба занӣ дод; ва Яъқуб бо вай хобид.

5Ва Билҳо ҳомила шуда, ба Яъқуб писаре зоид.

6Ва Роҳел гуфт: «Худо ба доди ман расид, ва овози маро низ шунид, ва писаре ба ман дод». Бинобар ин ӯро Дон ном ниҳод.

7Ва Билҳо, канизи Роҳел, боз ҳомила шуда, писари дуюмин ба Яъқуб зоид.

8Ва Роҳел гуфт: «Ба гӯштинҳои Худо бо хоҳари худ гӯштин гирифтам, ва ғолиб омадам». Ва ӯро Нафтолӣ ном ниҳод.

9Ва Леё дид, ки аз зоидан мондааст, ва канизи худ Зилфоро гирифт, ва ӯро ба Яъқуб ба занӣ дод.

10Ва Зилфо, канизи Леё, ба Яъқуб писаре зоид.

11Ва Леё гуфт: «Толеъ ёр шуд!» Ва ӯро Ҷод ном ниҳод.

12Ва Зилфо, канизи Леё, писари дуюмин ба Яъқуб зоид.

13Ва Леё гуфт: «Ба хушбахтии ман аст! Зеро ки духтарон маро хушбахт хоҳанд хонд». Ва ӯро Ошер ном ниҳод.

14Ва дар айёми гандумдаравӣ Реубен рафт, ва меҳргиёҳҳо дар саҳро ёфт, ва онҳоро ба модари худ Леё овард. Ва Роҳел ба Леё гуфт: «Аз меҳргиёҳҳои писарат ба ман бидеҳ».

15Вай ба ӯ гуфт: «Оё кам аст, ки шавҳари маро гирифтӣ, боз мехоҳӣ меҳргиёҳҳои писари маро бигирӣ?!» Ва Роҳел гуфт: «Имшаб ба ивази меҳргиёҳҳои писарат бо ту бихобад»+.

16Ва бегоҳӣ Яъқуб аз саҳро омад, ва Леё ба пешвози ӯ баромад, ва гуфт: «Назди ман даро; зеро ки музди туро бо меҳргиёҳҳои писарам адо кардам». Ва ҳамон шаб бо вай хобид.

17Ва Худо дуои Леёро шунид, ва ӯ ҳомила шуд, ва писари панҷумин ба Яъқуб зоид.

18Ва Леё гуфт: «Худо музди маро дод ба ивази он ки канизамро ба шавҳарам додам». Ва ӯро Иссокор ном ниҳод.

19Ва боз Леё ҳомила шуда, писари шашумин ба Яъқуб зоид.

20Ва Леё гуфт: «Худо ҳадияи хубе ба ман дод; акнун шавҳарам назди ман хоҳад зист, зеро ки шаш писар ба ӯ зоидам». Ва ӯро Забулун ном ниҳод.

21Ва баъд духтаре зоид; ва ӯро Дино ном ниҳод.

22Ва Худо Роҳелро ба ёд овард, ва дуои ӯро шунид, ва батни ӯро кушод.

23Ва ӯ ҳомила шуд, ва писаре зоид, ва гуфт: «Худо нанги маро аз миён бардошт».

24Ва ӯро Юсуф ном ниҳода, гуфт: «Худованд ба ман писари дигаре хоҳад дод».

25Ва пас аз он ки Роҳел Юсуфро зоид, Яъқуб ба Лобон гуфт: «Маро ҷавоб деҳ, то ки ба макони худ ва ба замини худ биравам;

26Занон ва фарзандони маро, ки барояшон ба ту хизмат кардам, ба ман бидеҳ, то ки биравем; зеро хизматеро, ки ба ту кардам, ту медонӣ».

27Ва Лобон ба ӯ гуфт: «Кошки дар назари ту илтифот меёфтам! Ба фол гирифтаам, ки ба хотири ту Худованд маро баракат додааст».

28Ва гуфт: «Музди худро ба ман муайян кун, то ки онро ба ту диҳам».

29Ба вай гуфт: «Худат медонӣ, ки ман ба ту чӣ гуна хизмат кардаам, ва чорвои ту назди ман чӣ гуна зиёд шуд.

30Зеро ки пеш аз омадани ман моли ту кам буд, ва бениҳоят зиёд шуд; ва ба хотири ман Худованд туро баракат дод; ва акнун кай ман барои хонаи худ низ кор мекунам?»

31Ва гуфт: «Ба ту чӣ бидиҳам?» Ва Яъқуб гуфт: «Чизе ба ман надеҳ. Вале агар ин корро барои ман бикунӣ, ман аз нав рамаи туро чӯпонӣ ва посбонӣ хоҳам кард:

32Имрӯз дар тамоми рамаи ту гардиш мекунам; ҳар меши хол-хол ва алоро аз он ҷудо кун, ва ҳар меши сиёҳ аз миёни гӯсфандон ва алою хол-хол аз миёни бузон музди ман хоҳад буд.

33Ва дар оянда сидқи ман дар ҳаққи ман шаҳодат хоҳад дод, вақте ки биёӣ, то ки музди маро дар пеши назарат бубинӣ: он чи аз бузон хол-холу ало ва аз гӯсфандон сиёҳ набошад, назди ман чизи дуздӣ ҳисоб ёбад».

34Ва Лобон гуфт: «Майлаш, гуфтаи ту шавад».

35Ва ҳамон рӯз нарбузҳои доғдору алоро, ва ҳамаи модабузҳои хол-хол ва алоро, ки доғи сафед доштанд, ва ҳамаи гӯсфандони сиёҳро ҷудо карда, ба дасти писаронаш дод.

36Ва дар миёни худ ва Яъқуб масофаи серӯза муқаррар намуд. Ва Яъқуб боқии чорвои Лобонро чӯпонӣ кард.

37Ва Яъқуб навдаҳои тару тозаи сафедор, бодом ва кастонаро гирифт, ва хатҳои сафед бар онҳо бурида, пӯстро то сафедии чӯб канда партофт;

38Ва навдаҳои пӯстбуридаро дар тағораҳои обхӯрие ки чорво барои нӯшидан назди онҳо меомад, дар рӯ ба рӯи чорво гузошт, то ки ҳангоми ба обхӯрӣ омаданаш бордор шавад.

39Ва чорво дар пеши навдахо бордор мешуд, ва барраҳои доғдор, хол-хол ва ало мезоид.

40Ва Яъқуб барраҳоро ҷудо мекард, ва рӯи рамаро сӯи тамоми чорвои доғдор ва сиёҳи Лобон мегузошт; ва барои худ рамаҳои алоҳида тартиб медод, ва онҳоро бо чорвои Лобон як ҷо намемонд.

41Ва ҳар гоҳ, ки чорвои тануманд бордор мешуд, Яъқуб навдаҳоро дар тағораҳо пеши назари чорво мемонд, то ки дар пеши навдаҳо бордор шавад.

42Вале ҳар гоҳ чорвои заиф бордор мешуд, онҳоро намемонд. Ва заифҳо аз они Лобон ва танумандҳо аз они Яъқуб мешуданд.

43Ва ин мард хеле ва хеле бой шуд, ва рамаҳои бисьёр, ва канизон, ва ғуломон, ва шутурон, ва харон дошт.

БОБИ СИЮ ЯКУМ

31^1Ва Яъқуб суханони писарони Лобонро шунид, ки мегуфтанд: «Яъқуб тамоми дороии падари моро гирифтааст, ва аз дороии падари мо тамоми ин сарватро ба вуҷуд овардааст».

2Ва Яъқуб рӯи Лобонро дид, ва инак, нисбат ба ӯ на ончунон буд, ки дирӯз ва парирӯз буд.

3Ва Худованд ба Яъқуб гуфт: «Ба замини падарат ва ба зодгоҳат баргард, ва Ман бо ту хоҳам буд».

4Ва Яъқуб кас фиристода, Роҳел ва Леёро ба саҳро, назди чорвои худ ҷеғ зад.

5Ва ба онҳо гуфт: «Ман рӯи падари шуморо мебинам, ки нисбат ба ман на ончунон аст, ки дирӯз ва парирӯз буд. Аммо Худои падарам бо ман буд.

6Ва шумо медонед, ки бо тамоми қуввати худ ба падари шумо хизмат кардам.

7Ва падари шумо маро фиреб карда, даҳ маротиба музди маро тағьир дод, аммо Худо ӯро нагузошт, ки ба ман бадӣ кунад.

8Ҳангоме ки ӯ гуфт: „Музди ту барраҳои хол-хол бошад“, тамоми чорво хол-хол зоид. Ва ҳангоме ки гуфт: „Музди ту барраҳои доғдор бошад“, тамоми чорво доғдор зоид.

9Ва Худо чорвои падари шуморо гирифта, ба ман дод.

10Боре, дар мавсими бордоршавии чорво, ман дар хоб чашм андохтам ва дидам, ва инак, такаҳое ки бо чорво ҷуфт мешуданд, доғдор, хол-хол ва ало буданд.

11Ва фариштаи Худо дар хоб ба ман гуфт: „Эй Яъқуб!“ Гуфтам: „Лаббай!“

Овози Худо Яъқубро даъват менамояд, ки ба ватан баргардад.

12Ва гуфт: „Чашм андоз ва бубин, ки ҳамаи такаҳое ки бо чорво ҷуфт мешаванд, доғдор, хол-хол ва ало ҳастанд; зеро ки ҳар он чи Лобон бо ту кардааст, дидаам.

13Манам Худои Байт-Ил, ҷое ки бар сутуне равған рехтӣ, ва бо Ман назр кардӣ. Акнун бархез, аз ин замин берун бирав; ва ба замини зодгоҳи худ баргард“»+.

Гурехтани Яъқуб.

14Роҳел ва Леё ба ҷавоби ӯ гуфтанд: «Оё ҳанӯз дар хонаи падари мо ҳиссае ё меросе барои мо боқист?

15Магар дар назари ӯ чун бегонаҳо ба шумор намеравем? Зеро ки моро фурӯхт, ва ҳатто пули моро хӯрд.

16Бинобар ин тамоми сарвате ки Худо аз падари мо гирифтааст, аз они мо ва фарзандони мост. Ва акнун ҳар он чи Худо ба ту гуфтааст, ба ҷо овар».

17Ва Яъқуб бархоста, фарзандон ва занони худро ба шутурон савор кард;

18Ва тамоми чорво ва тамоми дороии худро, ки пайдо карда буд, яъне чорвои хусусии худро, ки дар Фаддони Арам пайдо карда буд, бо худ гирифт, то ки назди падари худ Исҳоқ ба замини Канъон биравад.

19Ва азбаски Лобон барои буридани пашми чорвои худ рафта буд, Роҳел бутҳои падари худро дуздид.

20Вале Яъқуб Лобони арамиро чапғалат дод, чунки ӯро аз рафтани худ огоҳ накард.

21Ва ӯ бо ҳар он чи дошт, гурехт, ва бархоста, аз наҳр гузашт, ва рӯй ба ҷониби кӯҳи Ҷилъод ниҳод.

22Ва дар рӯзи сеюм ба Лобон хабар доданд, ки Яъқуб гурехтааст.

23Ва хешовандони худро бо худ гирифта, ҳафт рӯз ӯро дунболагирӣ кард, ва дар кӯҳи Ҷилъод ба ӯ даррасид.

24Ва шабонгоҳ Худо дар хоби Лобони арамӣ зоҳир гардида, ба ӯ гуфт: «Эҳтиёт бош, ки ба Яъқуб нек ё бад нагӯӣ».

25Ва Лобон ба Яъқуб даррасид; ва Яъқуб хаймаи худро дар кӯҳ барафрошта буд, ва Лобон низ бо хешовандони худ дар кӯҳи Ҷилъод манзил кард.

26Ва Лобон ба Яъқуб гуфт: «Чӣ кор аст, ки кардӣ? Барои чӣ маро чапғалат додӣ ва духтаронамро мисли асирони ҳарбӣ гирифта бурдӣ?

27Чаро пинҳонӣ гурехтӣ, ва маро дар иштибоҳ андохтӣ, ва чизе ба ман нагуфтӣ? Ман туро бо шодӣ ва сурудҳо, бо даф ва барбат гусел мекардам.

28Ва маро нагузоштӣ, ки набераҳо ва духтарони худро бибӯсам; рафтори беақлонае кардӣ.

29Дар дастам қуввате ҳаст, ки ба шумоён бадӣ кунам, вале Худои падари шумо дишаб ба ман хитоб карда, гуфт: „Эҳтиёт бош, ки ба Яъқуб неқ ё бад нагӯӣ“.

30Ва акнун, ки рафтанӣ будӣ, зеро ба хонаи падари худ рағбати калон доштӣ, пас чаро худоёни маро дуздидӣ?»+

31Ва Яъқуб ба ҷавоби Лобон гуфт: «Зеро тарсидам ва гумон кардам, ки мабодо духтарони худро аз ман бо зӯрӣ бигирӣ.

32Назди ҳар кас худоёнатро биёбӣ, ӯ зинда намонад! Дар ҳузури хешовандони мо ҳар он чи аз чизу чораат назди ман бишносӣ, барои худ бигир». Вале Яъқуб намедонист, ки Роҳел онҳоро дуздидааст.

33Ва Лобон ба хаймаи Яъқуб, ва ба хаймаи Леё, ва ба хаймаи ду каниз даромад, лекин наёфт. Ва аз хаймаи Леё баромада, ба хаймаи Роҳел даромад.

34Ва Роҳел бутҳоро гирифта, зери зини шутур ниҳод, ва бар онҳо нишаст. Ва Лобон тамоми хаймаро тафтиш кард, лекин наёфт.

35Ба падараш гуфт: «Ба назари оғои ман бад нанамояд, ки дар ҳузурат бархоста наметавонам, зеро ки қоидаи занон бар ман аст». Ва ҷустуҷӯ карда, бутҳоро наёфт.

36Ва Яъқуб ба хашм омада, бо Лобон мунозира кард. Ва Яъқуб ба ҷавоби Лобон гуфт: «Гуноҳ ва хатои ман чист, ки маро таъқиб мекунӣ?

37Модоме ки ҳамаи чизҳои маро тафтиш кардӣ, аз ҳамаи чизҳои хонаи худ чӣ ёфтӣ? Ин ҷо пеши хешовандони ман ва хешовандони худ бинеҳ, то ки дар миёни ҳар дуи мо ҳакам шаванд.

38Дар ин бист сол, ки ман бо ту будам, мешҳо ва модабузҳои ту бача напартофтаанд, ва қӯчқорҳои рамаи туро нахӯрдаам;

39Ҳайвони кафидаро пеши ту наовардаам: худам товонашро медодам; чизе хоҳ рӯзона талаф мешуд ва хоҳ шабона талаф мешуд, талофии онро аз ман мегирифтӣ.

40Рӯзҳо аз гармӣ ва шабҳо аз хунукӣ азоб мекашидам; ва хоб аз чашмам мегурехт.

41Чунин буд бист соли умри ман дар хонаи ту. Ба ту чордаҳ сол барои ду духтарат ва шаш сол барои чорвоят хизмат кардам; ва ту даҳ маротиба музди маро тағьир додӣ.

42Агар Худои падарам, Худои Иброҳим ва Ҳайбати Исҳоқ бо ман намебуд, ту ҳоло маро тиҳидаст равона мекардӣ. Худо мусибати маро, ва ранҷи дастҳои маро дид, ва дишаб доварӣ кард».

43Ва Лобон ба ҷавоби Яъқуб гуфт: «Ин духтарон духтарони мананд; ва ин фарзандон фарзандони мананд; ва ин чорво чорвои ман аст, ва ҳар он чи ту мебинӣ, аз они ман аст; пас имрӯз ба ин духтарони худам ва ба фарзандоне ки зоидаанд, ман чӣ кор карда метавонам?

44Ва акнун биё, ман ва ту аҳд бибандем, то ки дар миёни ман ва ту шаҳодате бошад».

45Ва Яъқуб санге гирифта, мисли сутуне рост монд+.

46Ва Яъқуб ба хешовандони худ гуфт: «Санг ҷамъ кунед!» Ва онҳо санг ҷамъ карда, пуштае сохтанд; ва дар он ҷо, бар пушта хӯрок хӯрданд.

47Ва Лобон онро Яҷар-Соҳадуто номид, вале Яъқуб онро Ҷалъэд номид.

48Ва Лобон гуфт: «Имрӯз ин пушта дар миёни ман ва ту шоҳид аст». Ба ин сабаб онро Ҷалъэд номид,

49Ва Мисфо низ; ба он сабаб, ки гуфт: «Худованд дар миёни ман ва ту дидбонӣ кунад, вақте ки аз назари якдигар ғоиб шавем.

50Агар духтарони маро озор диҳӣ, ва агар болои духтарони ман занони дигар бигирӣ, агарчи ҳеҷ касе дар миёни мо нест, вале огоҳ бош, ки Худо дар миёни ман ва ту шоҳид аст».

51Ва Лобон ба Яъқуб гуфт: «Инак ин пушта ва инак сутуне ки дар миёни худам ва ту гузоштам.

52Ин пушта шоҳид аст ва ин сутун шоҳид аст, ки ман аз ин пушта сӯи ту нагзарам, ва ту аз ин пушта ва ин сутун бо қасди баде сӯи ман нагзарӣ.

53Худои Иброҳим ва Худои Ноҳӯр, ки Худои падари онҳост, дар миёни мо ҳакам бошанд». Ва Яъқуб ба Ҳайбати падари худ Исҳоқ қасам ёд кард+.

54Ва Яъқуб дар он кӯҳ ҷонвареро қурбонӣ кард, ва хешовандони худро ба нон хӯрдан даъват намуд, ва онҳо нон хӯрданд ва дар кӯҳ шабро гузаронданд.

55Бомдодон Лобон бархоста, набераҳо ва духтарони худро бӯсид, ва онҳоро баракат дод, ва равона шуд, ва Лобон ба маскани худ баргашт.

БОБИ СИЮ ДУЮМ

Ба Яъқуб номи Исроил дода шуд.

32^1Ва Яъқуб роҳи худро пеш гирифт. Ва фариштагони Худо ба ӯ вохӯрданд.

2Ва чун Яъқуб онҳоро дид, гуфт: «Ин лашкари Худост!» Ва он мавзеъро Маҳаноим номид.

3Ва Яъқуб пешопеши худ назди бародараш Эсов ба сарзамини Сеир, ба саҳрои Адӯм қосидонро фиристод;

4Ва ба онҳо амр фармуда, гуфт: «Ба оғоям Эсов бигӯед, ки бандаи ту Яъқуб чунин арз мекунад: „Бо Лобон иқомат доштам, ва то кунун таваққуф намудам;

5Ва ман молики барзаговон ва харон ва гӯсфандон, ва ғуломон ва канизон мебошам; ва фиристодам, то ки оғоямро огоҳӣ диҳам ва дар назарат илтифот ёбам“».

6Ва қосидон назди Яъқуб баргашта, гуфтанд: «Назди бародарат Эсов расидем; ва ӯ ба пешвози мо меояд, ва чорсад одам ҳамроҳи ӯст».

7Ва Яъқуб бағоят тарсид ва мушавваш шуд, ва касонеро, ки бо ӯ буданд, ва гӯсфандон ва говон ва шутуронро ба ду бошишгоҳ тақсим кард.

8Ва гуфт: «Агар Эсов ба як бошишгоҳ омада, онро зарба занад, бошишгоҳи дигар наҷот меёбад».

9Ва Яъқуб гуфт: «Эй Худои падарам Иброҳим ва Худои падарам Исҳоқ, эй Худованде ки ба ман гуфтаӣ: „Ба замини худ ва ба зодгоҳи худ баргард, ва Ман ба ту эҳсон кунам“!+

10Ҳамаи марҳаматҳо ва ҳамаи некиҳоро, ки дар ҳаққи бандаат кардаӣ, сазовор нестам; зеро ки бо чӯбдасти худ аз ин Урдун гузашта будам; ва ҳоло молики ду бошишгоҳ мебошам.

11Марҳамат карда, маро аз дасти бародарам, аз дасти Эсов наҷот деҳ; зеро ман аз ӯ метарсам, ки мабодо биёяд ва маро, ва модару фарзандонро зарба занад.

12Ва Ту гуфтаӣ: „Ман ба ту эҳсон кунам, ва насли туро мисли реги дарьё гардонам, ки аз бисьёрӣ онро натавон шумурд“»+.

13Ва он шабро дар ҳамон ҷо гузаронд. Ва аз он чи дар дасташ буд, тӯҳфае барои бародари худ Эсов гирифт:

14Дусад модабуз ва бист нарбуз, дусад меш ва бист қӯчқор,

15Сӣ модашутури ширдеҳ бо бачаҳошон, чил модагов ва даҳ барзагов, бист модахар ва даҳ нархар.

16Ва ба дасти ғуломони худ ҳар рамаро алоҳида дод, ва ба ғуломони худ гуфт: «Аз пеши ман гузашта равед, ва дар мобайни рамаҳо фосилае бигзоред».

17Ва ба нахустин амр фармуда, гуфт: «Чун бародарам Эсов ба ту вохӯрад, ва аз ту пурсида, бигӯяд: „Аз они кистӣ? Ва куҷо меравӣ? Ва инҳо, ки пеши туст, аз они кист?“

18Ба ӯ бигӯй: „Аз они бандаат Яъқуб аст; инҳо тӯҳфаест, ки ба оғоям Эсов фиристода шудааст; ва инак, худаш низ дар ақиби мост“».

19Ва ҳамчунин ба дуюмин, ба сеюмин ва ба ҳамаи онҳое ки аз ақиби рамаҳо мерафтанд, амр фармуда, гуфт: «Чун ба Эсов бирасед, ба ӯ чунин гӯед;

20Ва низ гӯед: „Инак, бандаат Яъқуб дар ақиби мост“». Зеро ба дили худ гуфт: «Дили ӯро бо тӯҳфае ки пешопеши ман меравад, нарм мекунам ва баъд аз он бо ӯ рӯ ба рӯ мешавам; шояд, маро қабул кунад».

21Ва тӯҳфа пешопеш гузашта рафт; ва ӯ он шабро дар бошишгоҳ гузаронд.

22Ва шабонгоҳ бархост, ва ду занаш ва ду канизаш ва ёздаҳ писарашро гирифта, аз маъбари Яббӯқ гузашт.

23Ва онҳоро гирифта, аз он наҳр гузаронид, ва тамоми дороии худро гузаронид.

24Ва Яъқуб танҳо монд. Ва касе бо ӯ то дамидани субҳ гӯштин гирифт;

25Ва чун он кас дид, ки зӯраш ба ӯ намерасад, ба банди сурини ӯ расид, ва банди сурини Яъқуб, ҳангоми бо Вай гӯштин гирифтан, фушурда шуд.

26Ва гуфт: «Маро сар деҳ; зеро ки субҳ дамид». Гуфт: «То маро баракат надиҳӣ, Туро сар намедиҳам».

27Ба ӯ гуфт: «Номат чист?» Гуфт: «Яъқуб».

28Ва гуфт: «Минбаъд номи ту Яъқуб хонда нашавад, балки Исроил; зеро ки бо Худо ва бо одамон гӯштин гирифтӣ, ва ғолиб шудӣ»+.

29Ва Яъқуб савол дода, гуфт: «Хоҳишмандам, номи Худро бигӯй». Гуфт: «Чаро номи Маро мепурсӣ?» Ва ӯро дар он ҷо баракат дод+.

30Ва Яъқуб он мавзеъро Фануил номид; зеро ки, гуфт ӯ, Худоро рӯ ба рӯ дидам, ва ҷонам раҳо шуд+.

31Ва ҳангоме ки аз Фануил мегузашт, офтоб тулӯъ кард; ва ӯ бар сурини худ мелангид.

32Сабаб ҳамин аст, ки банӣ-Исроил ирқуннисоро[*], ки дар банди сурин аст, то имрӯз намехӯранд, зеро ки ба ирқуннисои банди сурини Яъқуб расида буд.

БОБИ СИЮ СЕЮМ

Вохӯрии Яъқуб бо Эсов.

33^1Ва Яъқуб чашм андохта, дид, ки инак, Эсов меояд, ва чорсад одам ҳамроҳи ӯст. Ва бачаҳоро ба Леё ва Роҳел ва ду каниз тақсим кард.

2Ва канизонро бо бачаҳошон пеш гузошт, ва Леёро бо бачаҳояш дар ақиби онҳо, ва Роҳелро бо Юсуф дар охир.

3Ва худаш пешопеши онҳо рафт, ва ҳафт маротиба то замин саҷда кард, то ки ба бародари худ расид.

4Ва Эсов ба пешвози ӯ давид, ва ӯро ба оғӯш кашид, ва сар бар гардани ӯ ниҳод, ва ӯро бӯсид, ва бигиристанд.

5Ва Эсов чашм андохта, занону бачагонро дид, ва гуфт: «Инҳо ба ту кистанд?» Гуфт: «Фарзандоне ки Худо ба бандаат бахшидааст».

6Ва канизон бо бачаҳошон наздик омада, саҷда карданд.

7Ва Леё бо бачаҳояш низ наздик омада, саҷда карданд. Ва дар охир Юсуф ва Роҳел наздик омада, саҷда карданд.

8Ва гуфт: «Аз баҳри чист туро тамоми ин гурӯҳе ки ба он вохӯрдам?» Гуфт: «То ки дар назари оғоям илтифот ёбам».

9Ва Эсов гуфт: «Эй бародарам, ман бисьёр дорам; он чи аз они туст, аз они ту бошад».

10Ва Яъқуб гуфт: «Не, агар дар назарат илтифот ёфта бошам, тӯҳфаи маро аз дастам бигир; зеро ки рӯи туро дидам, мисли дидани рӯи Худо, ва ту ба ман бо чашми нек назар кардӣ.

11Баракати маро, ки бароят оварда шуд, бигир; чунки Худо ба ман эҳсон кардааст, ва ҳама чиз дорам». Ва чун Яъқуб ӯро розӣ кард, ӯ гирифт.

12Ва гуфт: «Кӯч карда, биравем; ва ман пешопеши ту меравам».

13Ва Яъқуб гуфт: «Оғоям медонад, ки бачагон нозуканд, ва гӯсфандон ва говони ширдеҳ бо ман аст, ва агар онҳоро як рӯз ҳай кунанд, тамоми чорво мемирад.

14Бигзор оғоям аз бандаи худ пештар биравад, ва ман мувофиқи коре ки маро дар пеш аст, ва мувофиқи қадами бачагон оҳиста-оҳиста равона мешавам, то ки назди оғоям ба Сеир бирасам».

15Ва Эсов гуфт: «Аз мардуме ки бо мананд, назди ту мегузорам». Гуфт: «Чӣ лозим аст? Фақат дар назари оғоям илтифот ёбам шудааст».

16Ва ҳамон рӯз Эсов роҳи худро пеш гирифта, ба Сеир баргашт.

17Вале Яъқуб ба Суккӯт равона шуд, ва хонае барои худ бино кард, ва барои чорвои худ соябонҳо сохт. Аз ин сабаб он мавзеъро Суккӯт номид.

Яъқуб дар Шакем манзил мекунад ва барои Худо қурбонгоҳ месозад.

18Ва Яъқуб аз Фаддони Арам баргашта, сиҳат саломат ба шаҳри Шакем, ки дар замини Канъон аст, омад ва дар рӯ ба рӯи шаҳр манзил кард+.

19Ва он қитъаи заминро, ки дар он ҷо барои худ хайма барафрошта буд, аз дасти фарзандони Ҳамӯр, падари Шакем, ба сад сикка харид+.

20Ва қурбонгоҳе дар он ҷо бино кард, ва онро ба исми Худованд Худои Исроил хонд.

БОБИ СИЮ ЧОРУМ

Яъқуб маҳсули иштибоҳҳои худро мебардорад.

34^1Ва Дино, духтари Леё, ки ба Яъқуб зоида буд, барои дидани духтарони он замин берун рафт.

2Ва Шакем, писари Ҳамӯри ҳиввӣ, ки амири он замин буд, ӯро дид, ва ӯро гирифт, ва бо ӯ хобид, ва ба номӯси ӯ таҷовуз кард.

3Ва дилаш ба Дино, духтари Яъқуб баста шуда, ошиқи он духтар гашт, ва суханони дилпазир ба он духтар гуфт.

4Ва Шакем ба падари худ Ҳамӯр гуфт: «Ин духтарро барои ман ба занӣ бигир».

5Ва Яъқуб шунид, ки ба номӯси духтараш Дино таҷовуз намудааст; вале азбаски писаронаш бо чорвои ӯ дар саҳро буданд, Яъқуб то омадани онҳо хомӯш нишаст.

6Ва Ҳамӯр, падари Шакем, назди Яъқуб берун рафт, то ки бо ӯ сухан гӯяд.

7Ва чун писарони Яъқуб аз саҳро омада, инро шуниданд, ин мардон малул шуданд ва хеле ба хашм омаданд, зеро ки бо духтари Яъқуб хобида, қабоҳате дар ҳаққи Исроил карда буд, ва ин кирдор нораво буд+.

8Ва Ҳамӯр бо онҳо гап зада, гуфт: «Дили писарам Шакем шефтаи духтари шумост, пас ӯро ба вай ба занӣ бидиҳед+.

9Ва бо мо қудову анда шуда, духтарони худро ба мо бидиҳед ва духтарони моро барои худ бигиред.

10Ва бо мо ҳамнишин шавед, ва ин замин дар ихтиёри шумо бошад; дар он бимонед, ва тиҷорат кунед, ва онро тасарруф намоед».

11Ва Шакем ба падар ва бародарони духтар гуфт: «Фақат дар назари шумоён илтифот ёбам шудааст, ва он чи ба ман бигӯед, хоҳам дод.

12Маҳр ва тӯҳфаҳои зиёде талаб кунед, ва он чи ба ман бигӯед, хоҳам дод, фақат духтарро ба занӣ ба ман бидиҳед»+.

13Ва писарони Яъқуб ба ҷавоби Шакем ва падараш Ҳамӯр бо макр сухан ронданд, зеро ки ба номӯси хоҳари онҳо Дино таҷовуз карда буд.

14Ва ба онҳо гуфтанд: «Чунин корро карда наметавонем, ки хоҳари худро ба шахси номахтун бидиҳем, зеро ки ин барои мо нанг аст+.

15Фақат бо он шарт ба шумо розигӣ медиҳем, ки мисли мо бошед, ва тамоми наринаи худро хатна кунед.

16Он гоҳ духтарони худро ба шумо бидиҳем ва духтарони шуморо барои худ бигирем, ва бо шумо ҳамнишин гардида, як қавм шавем.

17Вале агар ба мо гӯш надиҳед ва хатна накунед, духтари худро гирифта, баромада меравем».

18Ва суханони онҳо ба назари Ҳамӯр ва ба назари Шакем писари Ҳамӯр писанд афтод.

19Ва он ҷавон дар иҷрои ин кор таъхир накард; зеро ки духтари Яъқубро дӯст медошт. Ва ӯ аз тамоми аҳли байти падараш мӯҳтарамтар буд.

20Ва Ҳамӯр ва писараш Шакем назди дарвозаи шаҳри худ омаданд ва бо мардуми шаҳри худ гап зада, гуфтанд:

21«Ин одамон бо мо сулҳандеш ҳастанд; бигзор онҳо дар ин замин маскан гиранд ва дар он тиҷорат кунанд; ва инак, замини фарох дар ихтиёри онҳост. Духтарони онҳоро ба занӣ бигирем, ва духтарони худро ба онҳо бидиҳем.

22Фақат бо чунин шарт онҳо розианд бо мо ҳамнишин гардида, як қавм шаванд, ки ҳар наринаи мо низ хатна карда шавад, чунон ки онҳо махтун мебошанд.

23Оё рамаҳои онҳо, дороии онҳо, ва тамоми чорвои онҳо аз они мо намешавад? Фақат ба онҳо розигӣ диҳем, ва онҳо бо мо ҳамнишин хоҳанд шуд».

24Ва ба суханони Ҳамӯр ва писараш Шакем ҳамаи касоне ки аз дарвозаи шаҳри ӯ мебаромаданд, розӣ шуданд, ва ҳар наринаро ҳамаи онҳое ки аз дарвозаи шаҳри ӯ мебаромаданд, хатна карданд.

25Ва дар рӯзи сеюм, ҳангоме ки онҳо дардманд буданд, ду писари Яъқуб, Шимъӯн ва Левӣ, бародарони Дино, ҳар яке шамшери худро гирифта, далерона ба шаҳр ҳамла оварданд, ва ҳамаи мардонро куштанд;

26Ва Ҳамӯр ва писараш Шакемро ба дами шамшер куштанд, ва Диноро аз хонаи Шакем гирифта, берун омаданд.

27Писарони Яъқуб назди кушташудагон омаданд, ва шаҳрро тороҷ карданд, зеро ки ба номӯси хоҳари онҳо таҷовуз карда буданд.

28Гӯсфандони онҳоро, ва говони онҳоро, ва харони онҳоро, ва он чи дар шаҳр ва он чи дар саҳро буд, гирифтанд.

29Ва тамоми сарвати онҳоро, ва ҳамаи кӯдакони онҳоро, ва занони онҳоро асир карданд, ва он чи дар хонаҳо буд, тороҷ карданд.

30Ва Яъқуб ба Шимъӯн ва Левӣ гуфт: «Маро ба изтироб андохтед, ва маро дар назари сокинони ин сарзамин, яъне канъониён ва фариззиён, манфур гардондед. Ва одами ман камшумор аст, ва агар бар зидди ман ҷамъ шуда, маро зарба зананд, ман бо аҳли байтам маҳв гардам».

31Гуфтанд: «Магар равост, ки бо хоҳари мо мисли фоҳишае амал кунад?»

БОБИ СИЮ ПАНҶУМ

Яъқуб дар Байт-Ил. Ваъда аз нав барқарор шуд.

35^1Ва Худо ба Яъқуб гуфт: «Бархоста, сӯи Байт-Ил равона шав, ва он ҷо бинишин; ва он ҷо қурбонгоҳе бисоз барои Худо, ки ҳангоми гурехтанат аз пеши бародарат Эсов бар ту зоҳир гардид»+.

2Ва Яъқуб ба аҳли байти худ ва ҳамаи касоне ки бо ӯ буданд, гуфт: «Худоҳои бегонаро, ки дар миёни шумост, дур созед, ва худро покиза кунед, ва либоси худро иваз намоед;

3Ва бархоста, сӯи Байт-Ил равона шавем, ва он ҷо ман қурбонгоҳе бисозам барои Худо, ки маро дар рӯзи тангии ман иҷобат намуд, ва дар роҳе ки рафтам, бо ман буд».

4Ва ҳамаи худоҳои бегонаро, ки дар дасташон буд, ва гӯшвораҳоро, ки дар гӯшашон буд, ба Яъқуб доданд, ва Яъқуб онҳоро зери дарахти булут, қи дар наздикии Шакем буд, гӯр кард+.

5Ва кӯч карданд. Ва ваҳми Худо бар шаҳрҳои гирду пеши онҳо буд, ва банӣ-Яъқубро таъқиб накарданд.

6Ва Яъқуб ба Луз, ки дар замини Канъон аст, ва ҳамон Байт-Ил бошад, расид; худи ӯ ва тамоми қавме ки бо ӯ буданд.

7Ва он ҷо қурбонгоҳе бино кард, ва он маконро Ил-Байт-Ил номид, зеро ки дар он ҷо, ҳангоме ки аз пеши бародари худ гурехт, бар ӯ Худо зоҳир гардида буд+.

8Ва Дебӯро, дояи Ривқо, мурд, ва дар домани Байт-Ил, зери дарахти булут дафн карда шуд, ки онро булути гирья номид+.

9Вақте ки Яъқуб аз Фаддони Арам гашта меомад, Худо бар ӯ бори дигар зоҳир гардид, ва ӯро баракат дод.

10Ва Худо ба ӯ гуфт:

«Номи ту Яъқуб аст,
аммо минбаъд номи ту Яъқуб хонда нашавад,
балки номи ту Исроил хоҳад буд».

Ва ӯро Исроил ном ниҳод+.

11Ва Худо ба ӯ гуфт:

«Ман Худои Қодир ҳастам;
борвар ва афзун шав;
халқ ва гурӯҳи халқҳо аз ту ба вуҷуд оянд,
ва подшоҳон аз камари ту бароянд+.
12Ва заминеро, ки ба Иброҳим ва Исҳоқ додаам,
ба ту хоҳам дод,
ва ба наслат баъд аз ту ин заминро хоҳам дод».

13Ва Худо дар он ҷое ки бо ӯ сухан гуфт, аз пеши ӯ сууд кард.

14Ва Яъқуб дар он ҷое ки Худо бо ӯ сухан гуфт, сутуне барпо намуд, сутуне аз санг; ва ҳадияи рехтанӣ бар он рехт, ва равған бар он рехт+.

15Ва Яъқуб он маконро, ки Худо дар он ҷо бо ӯ сухан гуфт, Байт-Ил ном ниҳод+.

Таваллуд ёфтани Биньёмин ва вафоти Роҳел.

16Ва аз Байт-Ил кӯч карданд; ва чун андак масофате монда буд, ки ба Эфрот бирасанд, Роҳел зоид, ва дар зоиданаш душворӣ кашид.

17Ва ҳангоме ки дар зоиданаш душворӣ мекашид, доя ба ӯ гуфт: «Натарс, зеро ки ин низ бароят писар аст»+.

18Ва дар вақти ҷон доданаш, зеро ки мурд, ӯро Бен-Ӯнӣ ном ниҳод, вале падараш ӯро Биньёмин номид.

19Ва Роҳел вафот ёфт, ва дар роҳи Эфрот, ки ҳамон Байт-Лаҳм бошад, дафн карда шуд+.

20Ва Яъқуб бар қабри ӯ сутуне гузошт, ки он то имрӯз сутуни қабри Роҳел аст.

21Ва Исроил кӯч кард, ва хаймаи худро дар он тарафи бурҷи Эдар барафрошт.

22Ва чунин воқеъ шуд, ки дар вақти иқомати Исроил дар он сарзамин Реубен рафта, бо суррияи падари худ Билҳо хобид. Ва Исроил инро шунид. Ва банӣ-Яъқуб дувоздаҳ нафар буданд+.

23Писарони Леё: Реубен, нахустзодаи Яъқуб, Шимъӯн, Левӣ, Яҳудо, Иссокор ва Забулун.

24Писарони Роҳел: Юсуф ва Биньёмин.

25Ва писарони Билҳо, канизи Роҳел: Дон ва Нафтолӣ.

26Ва писарони Зилфо, канизи Леё: Ҷод ва Ошер. Инҳоянд писарони Яъқуб, ки дар Фаддони Арам ба ӯ таваллуд шуданд.

Вафоти Исҳоқ.

27Ва Яъқуб назди падари худ Исҳоқ ба Мамре, ба Қирьяи Арбаъ, ки ҳамон Ҳебрӯн бошад, омад, ки он ҷо Иброҳим ва Исҳоқ дар мусофират буданд+.

28Ва айёми Исҳоқ саду ҳаштод сол буд.

29Ва Исҳоқ ҷон супурд ва мурд, ва пиру солхӯрда шуда, ба қавми худ пайваст, ва писарони ӯ Эсов ва Яъқуб ӯро ба хок супурданд+.

БОБИ СИЮ ШАШУМ

Насабномаи Эсов.

36^1•Ин аст насаби Эсов, ки ҳамои Адӯм бошад+.

2Эсов занони худро аз духтарони канъониён гирифт: Одо духтари Элӯни ҳиттиро, Оҳалибомо духтари Ано, духтари Сибъӯни ҳиввиро,

3Ва Босмат духтари Исмоил, хоҳари Набойӯтро+.

4Одо Алифозро ба Эсов зоид; Босмат Реуилро зоид.

5Оҳалибомо Яуш, Яълом ва Қӯраҳро зоид. Инҳоянд писарони Эсов, ки ба ӯ дар замини Канъон таваллуд шуданд.

6Ва Эсов занони худ, ва писарони худ, ва духтарони худ, ва тамоми аҳли байти худ, ва рамаҳои худ, ва тамоми чорвои худ, ва тамоми дороии худро, ки дар замини Канъон пайдо карда буд, гирифта, аз пеши бародари худ Яъқуб ба замини дигаре рафт,

7Зеро ки дороии онҳо он қадар бисьёр буд, ки наметавонистанд якҷоя иқомат кунанд, ва замини мусофираташон ба сабаби бисьёрии чорвояшон онҳоро гунҷоиш дода наметавонист.

8Ва Эсов дар кӯҳи Сеир маскан гирифт, ки Эсов ҳамон Адӯм бошад.

9Ва ин аст насаби Эсов, падари адӯмиён, дар кӯҳи Сеир.

10Ин аст номҳои писарони Эсов: Алифоз, писари Одо, зани Эсов, ва Реуил, писари Босмат, зани Эсов.

11Ва писарони Алифоз Темон, Ӯмор, Сафӯ, Ҷаътом ва Қеназ буданд.

12Ва Тимнаъ суррияи Алифоз, писари Эсов буд, ва Амолеқро ба Алифоз зоид. Инҳоянд писарони Одо, зани Эсов+.

13Инҳоянд писарони Реуил: Наҳат, Зараҳ, Шаммо ва Миззо. Инҳо писарони Босмат, зани Эсов буданд.

14Ва инҳо писарони Оҳалибомо, духтари Ано, духтари Сибъӯн, зани Эсов буданд, ки вай Яуш, Яълом ва Қӯраҳро ба Эсов зоид.

15Инҳоянд умарои писарони Эсов. Писарони Алифоз, нахустзодаи Эсов: амир Темон, амир Ӯмор, амир Сафӯ, амир Қеназ,

16Амир Қӯраҳ, амир Ҷаътом, амир Амолеқ. Инҳоянд умарои Алифоз дар замини Адӯм; инҳоянд писарони Одо.

17Инҳоянд писарони Реуил, писари Эсов: амир Наҳат, амир Зараҳ, амир Шаммо, амир Миззо. Инҳоянд умарои Реуил дар замини Адӯм; инҳоянд писарони Босмат, зани Эсов.

18Инҳоянд писарони Оҳалибомо, зани Эсов: амир Яуш, амир Яълом, амир Қӯраҳ. Инҳоянд умарои Оҳалибомо, духтари Ано, зани Эсов.

19Инҳоянд писарони Эсов, ва инҳоянд умарои онҳо. Ин Адӯм аст.

20•Инҳоянд писарони Сеири ҳӯрӣ, ки дар он сарзамин иқомат доштанд: Лӯтон, Шӯбол, Сибъӯн, Ано,+

21Дишӯн, Эсар ва Дишан. Инҳоянд умарои ҳӯриён, писарони Сеир, дар замини Адӯм.

22Ва писарони Лӯтон Ҳӯрӣ ва Ҳемом буданд, ва хоҳари Лӯтон Тимнаъ буд.

23Инҳоянд писарони Шӯбол: Алвон, Монаҳат, Эбол, Шафӯ ва Ӯном.

24Инҳоянд писарони Сибъӯн: Аё ва Ано; ҳамон Ано, ки ҳангоми чаронидани харони падари худ Сибъӯн дар биёбон чашмаҳои оби гармро ёфт.

25Инҳоянд фарзандони Ано: Дишан ва Оҳалибомо, духтари Ано.

26Инҳоянд писарони Дишӯн: Ҳамдон, Ашбон, Итрон ва Карон.

27Инҳоянд писарони Эсар: Билҳон, Заъвон ва Ақон.

28Инҳоянд писарони Дишан: Ус ва Арон.

29Инҳоянд умарои ҳӯриён: амир Лӯтон, амир Шӯбол, амир Сибъӯн, амир Ано,

30Амир Дишӯн, амир Эсар, амир Дишан. Инҳоянд умарои ҳӯриён бар ҳасби умарои онҳо дар замини Сеир.

31•Инҳоянд подшоҳоне ки дар замини Адӯм подшоҳӣ кардаанд пеш аз он ки подшоҳе дар банӣ-Исроил подшоҳӣ кунад:

32Балаъ ибни Баӯр дар Адӯм подшоҳӣ кард, ва номи шаҳри ӯ Динҳоба буд.

33Ва Балаъ мурд, ва дар ҷояш Йӯбоб ибни Зараҳ аз Басра подшоҳӣ кард+.

34Ва Йӯбоб мурд, ва дар ҷояш Ҳӯшом аз замини темониён подшоҳӣ кард+.

35Ва Ҳӯшом мурд, ва дар ҷояш Ҳадад ибни Бадад, ки дар саҳрои Мӯоб Мидьёнро шикаст дод, подшоҳӣ кард, ва номи шаҳри ӯ Авит буд.

36Ва Ҳадад мурд, ва дар ҷояш Самло аз Масреқо подшоҳӣ кард.

37Ва Самло мурд, ва дар ҷояш Шоул аз Раҳӯбӯти лаби наҳр подшоҳӣ кард.

38Ва Шоул мурд, ва дар ҷояш Баал-Ҳонон ибни Акбӯр подшоҳӣ кард.

39Ва Баал-Ҳонон ибни Акбӯр мурд, ва дар ҷояш Ҳадар подшоҳӣ кард, ва номи шаҳраш Фоу буд, ва номи занаш Маҳетабъил духтари Матрад, духтари Мезоҳоб буд.

40Ва ин аст номҳои умарои Эсов бар ҳасби қабилаҳои онҳо ва маконҳои онҳо ва номҳои онҳо: амир Тимнаъ, амир Алво, амир Ятет,+

41Амир Оҳалибомо, амир Эло, амир Финӯн,

42Амир Қеназ, амир Темон, амир Мибсор,

43Амир Маҷдиил, амир Иром. Инҳоянд умарои Адӯм, бар ҳасби маскани онҳо, дар замини тасарруфи онҳо. Ин аст Эсов, падари адӯмиён.

БОБИ СИЮ ҲАФТУМ

Яъқуб ва хонаводаи ӯ.

37^1Ва Яъқуб дар замини мусофирати падари худ, дар замини Канъон маскан гирифт.

2Ин аст насаби Яъқуб. Юсуф, дар синни ҳафдаҳсолагӣ, бо бародарони худ чорво мечаронид, ва ин навҷавон бо писарони Билҳо ва бо писарони Зилфо, занони падараш, буд. Ва Юсуф рафтори бади онҳоро ба падарашон хабар медод.

3Ва Исроил Юсуфро аз ҳамаи писарони худ зиёдтар дӯст медошт, чунки ӯ писари пиронсолагиаш буд; ва барои ӯ куртаи рангин кард.

4Ва чун бародаронаш диданд, ки падарашон ӯро аз ҳамаи бародаронаш зиёдтар дӯст медорад, аз ӯ нафрат карданд, ва бо ӯ осуда сухан гуфта наметавонистанд.

5Ва Юсуф хобе дида, онро ба бародарони худ нақл кард; ва онҳо боз зиёдтар аз ӯ нафрат карданд.

6Ба онҳо гуфт: «Хоберо, ки дидаам, бишнавед:

7Инак, мо дар киштзор бандҳо мебастем; ва инак, банди ман бархост ва рост истод; ва инак, бандҳои шумо гирд омада, ба банди ман саҷда карданд».

Бародарон аз Юсуф нафрат доранд ва ӯро ба ғуломӣ фурӯхтанд.

8Бародаронаш ба ӯ гуфтанд: «Наход ки бар мо подшоҳӣ мекарда бошӣ? Наход ки бар мо ҳукмфармо мешуда бошӣ?» Ва барои хобҳо ва суханонаш боз ҳам зиёдтар аз ӯ нафрат карданд.

9Ва ӯ боз хоби дигаре дид, ва онро ба бародарони худ нақл карда, гуфт: «Инак, боз хобе дидам, ва инак, офтоб ва моҳ ва ёздаҳ ситорагон ба ман саҷда карданд».

10Ва ӯ ба падар ва бародарони худ нақл кард; ва падараш ӯро мазаммат намуда, гуфт: «Ин чӣ хобест, ки дидаӣ? Наход ки ман, ва модарат, ва бародаронат омада, ба ту то замин саҷда мекарда бошем?»

11Бародаронаш ба ӯ ҳасад бурданд; ва падараш инро дар хотир нигоҳ дошт.

12Бародаронаш барои чаронидани чорвои падарашон ба Шакем рафтанд.

13Ва Исроил ба Юсуф гуфт: «Магар бародаронат дар Шакем намечаронанд? Биё, то ки туро назди онҳо бифиристам». Ба ӯ гуфт: «Лаббай!»+

14Ва ба ӯ гуфт: «Бирав ва саломатии бародаронат ва саломатии чорворо бубин, ва ба ман хабар биёр». Ӯро аз водии Ҳебрӯн фиристод, ва ӯ ба Шакем омад+.

15Ва шахсе ӯро дид, ки дар саҳро овора шуда гаштааст; ва он шахс аз ӯ пурсида, гуфт: «Чӣ меҷӯӣ?»

16Гуфт: «Ман бародарони худро меҷӯям; хоҳишмандам, ба ман бигӯй, ки онҳо дар куҷо мечаронанд?»

17Ва он шахс гуфт: «Аз ин ҷо баромада рафтанд; зеро шунидам, ки мегуфтанд: „Ба Дӯтон меравем“». Ва Юсуф аз ақиби бародарони худ рафта, онҳоро дар Дӯтон ёфт+.

18Вале онҳо ӯро аз дур диданд, ва пеш аз он ки ба онҳо наздик ояд, қасд карданд, ки ӯро бикушанд.

19Ва ба яқдигар гуфтанд: «Инак, соҳиби хобҳо ба ин ҷо меояд;

20Акнун биёед, ӯро бикушем ва ба яке аз ин чоҳҳо биафканем, ва гӯем, ки ҳайвони даррандае ӯро хӯрдааст; ва бубинем, ки хобҳояш чӣ мешавад».

21Вале Реубен инро шунида, ӯро аз дасти онҳо раҳо кард, ва гуфт: «Ӯро накушем!»

22Ва Реубен ба онҳо гуфт: «Хун нарезед; ӯро ба ин чоҳе ки дар биёбон аст, биафканед, ва дасти тааддӣ бар ӯ дароз накунед». Мехост, ки ӯро аз дасти онҳо раҳонида, назди падари худ гардонда фиристонад.

23Вақте ки Юсуф назди бародарони худ расид, куртаи Юсуфро, он куртаи рангинро, ки дар бар дошт, кашиданд,

24Ва ӯро гирифта, дар чоҳ афканданд; вале чоҳ холӣ буд: об надошт+.

25Ва барои нон хӯрдан нишастанд, ва чашм андохта, диданд, ки инак, корвони исмоилиён аз Ҷилъод меояд, ва шутурони онҳо атриёт, баласон ва лодан мекашонанд; мераванд, то ки онро ба Миср бибаранд.

26Ва Яҳудо ба бародарони худ гуфт: «Чӣ суд аст аз он ки бародари худро бикушем ва хунашро махфӣ дорем?

27Биёед, ӯро ба исмоилиён бифрӯшем, ва дасти мо бар ӯ набошад; зеро ки ӯ бародар ва гӯшти мост». Бародаронаш гапи ӯро гӯш карданд+.

28Ва ҳангоме ки тоҷирони мидьёнӣ аз пеши онҳо мегузаштанд, Юсуфро аз чоҳ кашида бароварданд, ва Юсуфро ба исмоилиён ба бист сиккаи нуқра фурӯхтанд; ва Юсуфро ба Миср бурданд.

29Ва Реубен ба сари чоҳ баргашт; ва инак, Юсуф дар чоҳ нест. Ва ҷомаи худро чок зад,

30Ва назди бародарони худ баргашт, ва гуфт: «Бача нест, ва ман куҷо биравам?»

31Ва куртаи Юсуфро гирифтанд, ва нарбузеро кушта, куртаро ба хун олуда карданд;

32Ва куртаи рангинро фиристоданд, ва ба падари худ расонида, гуфтанд: «Инро ёфтем; бишнос, ки оё куртаи писари туст ё не».

33Ва онро шинохта, гуфт: «Куртаи писари ман аст! Ҳайвони даррандае ӯро хӯрдааст! Яқинан Юсуф дарида шудааст!»

34Ва Яъқуб либоси худро чок зада, палос дар бар кард, ва рӯзҳои бисьёр барои писари худ мотам гирифт+.

35Ва ҳамаи писаронаш ва духтаронаш ҷамъ омаданд, то ки ӯро тасаллӣ диханд; вале ӯ тасаллиро қабул намекард, ва мегуфт: «Бо мотам назди писари худ ба гӯр меравам». Ва падараш барои ӯ мегирист.

36Ва мидьёниён Юсуфро дар Миср ба Фӯтифар, ки дарбории фиръавн, сардори посбонон буд, фурӯхтанд.

БОБИ СИЮ ҲАШТУМ

Гуноҳи Яҳудо.

38^1Ва воқеъ шуд дар он замон, ки Яҳудо аз пеши бародарони худ рафта, назди шахси адӯломӣ, ки Ҳиро ном дошт, меҳмон шуд.

2Ва дар он ҷо Яҳудо духтари марди канъониро, ки Шуа ном дошт, дид; варо ба занӣ гирифт, ва бо вай хобид.

3Вай ҳомила шуда, писаре зоид; ва ӯро Эр ном ниҳод.

4Ва боз ҳомила шуда, писаре зоид; ва ӯро Ӯнон ном ниҳод.

5Ва боз писаре зоид, ва ӯро Шело ном ниҳод. Дар вақти таваллуди ӯ Яҳудо дар Казиб буд.

6Ва Яҳудо ба нахустзодаи худ Эр зане гирифт, ки номаш Томор буд.

7Ва нахустзодаи Яҳудо, Эр, дар назари Худованд бад буд, ва Худованд ӯро миронид.

8Ва Яҳудо ба Ӯнон гуфт: «Бо зани бародарат бихоб ва ҳамчун додаршӯй варо ба занӣ гирифта, насле барои бародари худ ба вуҷуд овар»+.

9Вале Ӯнон медонист, ки он насл аз они ӯ нахоҳад буд; бинобар ин, ҳар гоҳ, ки назди зани бародараш мехобид, манӣ ба замин мерехт, то ки насле барои бародари худ надиҳад.

10Ва ин кори ӯ дар назари Худованд бад намуд; ӯро низ миронид.

11Ва Яҳудо ба келини худ Томор гуфт: «Дар хонаи падари худ бева бинишин то даме ки писарам Шело калон шавад». Зеро гуфт: «Мабодо ӯ низ мисли бародаронаш бимирад». Ва Томор рафта, дар хонаи падари худ бимонд.

12Вақти бисьёре гузашт, ва духтари Шуа, зани Яҳудо, мурд. Ва Яҳудо, баъд аз он ки тасаллӣ ёфт, бо дӯсти худ Ҳирои адӯломӣ назди пашм бу рони рамаи худ ба Тимно рафт.

13Ва ба Томор хабар дода, гуфтанд: «Инак, падаршӯят барои буридани пашми рамаи худ ба Тимно меравад».

14Ва либоси бевагии худро кашида, ба сари худ чодаре партофт, ва рӯяшро пӯшида, назди дарвозаи Энаим, ки дар сари роҳи Тимно мебошад, нишаст; зеро дид, ки Шело калон шудааст, ва ӯро ба вай ба занӣ надоданд.

15Ва ӯро Яҳудо бидид, ва ӯро фоҳиша гумон кард, зеро ки он зан рӯи худро пӯшида буд.

16Ва аз роҳ ба тарафи ӯ гашта, гуфт: «Биё, бо ту бихобам». Зеро надонист, ки келини ӯст. Гуфт: «Ба ман чӣ медиҳӣ, агар бо ман бихобӣ?»

17Гуфт: «Бузғолае аз рама мефиристам». Гуфт: «Оё то вақти фиристоданат гараве медиҳӣ?»

18Гуфт: «Ба ту чӣ гарав диҳам?» Гуфт: «Мӯҳр ва зуннори худро, ва асое ки дар даст дорӣ». Ва ба ӯ дод, ва бо ӯ хобид; ва ӯ аз вай ҳомила шуд.

19Ва бархоста, бирафт, ва чодарро аз сари худ кашида, либоси бевагии худро пӯшид.

20Ва Яҳудо бузғоларо ба воситаи дӯсти адӯломии худ фиристод, то ки гаравро аз дасти он зан бигирад; вале ӯро наёфт.

21Ва аз мардуми он мавзеъ пурсида, гуфт: «Он фоҳишае ки дар сари роҳи Энаим нишаста буд, куҷост?» Гуфтанд: «Фоҳишае дар ин ҷо набуд».

22Ва назди Яҳудо баргашта, гуфт: «Ӯро наёфтам; ва мардуми он мавзеъ низ гуфтанд, ки фоҳишае дар ин ҷо набуд».

23Ва Яҳудо гуфт: «Бигзор барои худ нигоҳ дорад, мабодо расво шавем; инак, ин бузғоларо фиристодам; вале ту ӯро наёфтӣ».

24Ва баъд аз гузаштани қариб се моҳ ба Яҳудо хабар дода, гуфтанд: «Келинат Томор зино кардааст, ва инак, аз зино низ ҳомила шудааст». Ва Яҳудо гуфт: «Ӯро берун оред, то ки сӯзонида шавад»+.

25Вақте ки ӯро берун оварданд, ӯ назди падаршӯи худ фиристода, гуфт: «Ман аз соҳиби ин чизҳо ҳомила шудаам». Ва гуфт: «Бишнос, ки ин мӯҳр ва зуннор ва асо аз они кист».

26Ва Яҳудо шинохта, гуфт: «Ҳақ ба ҷониби ӯст, чунки ӯро ба писари худ Шело надодам». Вале дигар ҳаргиз бо ӯ нахобид+.

27Дар вақти зоиданаш маълум шуд, ки дар батнаш экизак аст.

28Ва ҳангоме ки мезоид, яке дасти худро берун овард; ва доя риштаи қирмизӣ гирифта, бар дасташ баст, ва гуфт: «Ин аввал берун омад».

29Вале дасташро боз кашид; ва инак, бародараш берун омад. Ва доя гуфт: «Чӣ гуна рахнае барои худ кушодаӣ!» Ва ӯро Форас ном ниҳоданд.

30Сонӣ бародари ӯ, ки бар дасташ риштаи қирмизӣ буд, берун омад, ва ӯро Зораҳ номиданд.

БОБИ СИЮ НӮҲУМ

Юсуф назди Фӯтифар. Озмоиш ва зиндон.

39^1Ва Юсуфро ба Миср бурданд; ва ӯро Фӯтифар ном марди мисрӣ, ки дарбории фиръавн, сардори посбонон буд, аз дасти исмоилиёне ки ӯро ба он ҷо бурда буданд, харид+.

2Ва Худованд бо Юсуф буд; ва ӯ марди комьёб шуд, ва дар хонаи оғои мисрии худ бимонд.

3Ва оғояш дид, ки Худованд бо ӯст, ва ҳар он чи ӯ мекунад, Худованд дар дасти ӯ муваффақият меоварад.

4Ва Юсуф дар назари вай илтифот ёфт, ва ба вай хизмат мекард. Ва ӯро ба хонаи худ баргумошт, ва тамоми дороии худро ба дасти ӯ дод.

5Ва аз ҳамон вақте ки ӯро ба хонаи худ ва ба тамоми дороии худ баргумошт, Худованд хонаи он мисриро барои хотири Юсуф баракат дод, ва баракати Худованд бар ҳамаи дороии вай чи дар хона, чи дар саҳро буд.

6Ва ҳар он чи дошт, ба дасти Юсуф вогузошт; ва аз он чи бо ӯ буд, ҳеҷ хабар надошт, ҷуз ноне ки мехӯрд. Ва Юсуф хушандом ва хушрӯй буд.

7Ва баъд аз ин ҳодисот чунин воқеъ шуд, ки зани оғояш бар Юсуф чашм андохта, гуфт: «Бо ман бихоб».

8Вале ӯ розӣ нашуда, ба зани оғои худ гуфт: «Инак, оғои ман аз он чи бо ман дар хона аст, хабар надорад, ва ҳар он чи дорад, ба дасти ман додааст;

9Аз ман калонтаре дар ин хона нест; ва ӯ ҳеҷ чизе аз ман дареғ надоштааст, ҷуз ту, чунки ту зани ӯ ҳастӣ; пас чӣ гуна ин бадкирдории бузургро содир кунам ва дар назди Худо гуноҳкор шавам?»+

10Ва агарчи вай ҳаррӯза ба Юсуф сухан мегуфт, ки бо вай бихобад ва назди вай бошад, ӯ гапи варо гӯш намекард.

11Ва рӯзе воқеъ шуд, ки ӯ ба хона даромад, то ки бо кори худ машғул шавад, аммо аз аҳли хона касе он ҷо, дар хона набуд;

12Вай ӯро аз ҷомааш дошта, гуфт: «Бо ман бихоб». Вале ӯ ҷомаи худро дар дасти вай монда, давид ва берун рафт.

13Чун зан дид, ки Юсуф ҷомаи худро дар дасти вай монд ва давида, берун рафт,

14Аҳли хонаашро фарьёд карда, гуфт: «Бубинед, марди ибриро назди мо овард, то ки моро масхара кунад. Ӯ назди ман омад, то ки бо ман бихобад; лекин ман бо овози баланд фарьёд задам;

15Ва чун шунид, ки ман овози худро баланд карда, фарьёд задам, ҷомаашро пеши ман монд ва давида, берун рафт»+.

16Ва ҷомаи ӯро назди худ нигоҳ дошт то вақте ки оғояш ба хона омад.

17Ва ба вай ҳамон суханонро такрор карда, гуфт: «Он ғуломи ибрӣ, ки ба мо овардӣ, назди ман омад, то ки маро масхара кунад;

18Ва чун овози худро баланд карда, фарьёд задам, ҷомаи худро пеши ман монд ва гурехта, берун рафт».

19Вақте ки оғояш суханони зани худро шунид, ки ба ӯ нақл карда, гуфт: «Ғуломат ба ман чунин рафтор кард», ӯ ба ғазаб омад;

20Ва оғои Юсуф ӯро гирифта, дар зиндоне андохт, ки дар он ҷо маҳбусони подшоҳ буданд. Ва он ҷо ӯ дар зиндон буд.

21Ва Худованд бо Юсуф буд, ва ба ӯ эҳсон мекард, ва ӯро дар назари сардори зиндон илтифот бахшид+.

22Ва сардори зиндон ҳамаи маҳбусонеро, ки дар зиндон буданд, ба дасти Юсуф дод, ва ҳар коре ки дар он ҷо мекарданд, ӯ идоракунандаи он буд.

23Сардори зиндон ба ҳеҷ як чизе ки дар дасти Юсуф буд, нигоҳ намекард: чунки Худованд бо ӯ буд, ва дар ҳар кори ӯ Худованд муваффақият меовард.

БОБИ ЧИЛУМ

Соқӣ ва нонвой дар зиндон.

40^1Баъд аз ин ҳодисот чунин воқеъ шуд, ки соқии подшоҳи Миср ва нонвой пеши оғои худ подшоҳи Миср хато карданд.

2Ва фиръавн ба ду дарбории худ: ба сарсоқӣ ва ба сарнонвой хашм гирифт.

3Ва онҳоро дар хонаи сардори посбонон, дар зиндоне ки Юсуф он ҷо бандӣ буд, андохт.

4Сардори посбонон Юсуфро бар онҳо баргумошт, ва ӯ ба онҳо хизмат мекард. Ва муддате онҳо дар ҳабс буданд.

5Ва соқӣ ва нонвои подшоҳи Миср, ки дар зиндон бандӣ буданд, ҳар ду дар як шаб хоб диданд, ҳар яке мувофиқи таъбири хоби худ хоб диданд+.

6Ва бомдодон Юсуф назди онҳо омада, дид, ки инак, онҳо бедимоғ ҳастанд.

7Ва аз дарбориёни фиръавн, ки бо ӯ дар хонаи оғояш буданд, пурсида, гуфт: «Чаро имрӯз чеҳраи шумо ғамгин аст?»

8Ба ӯ гуфтанд: «Хобе дидем, ва касе нест, ки онро таъбир кунад». Ва Юсуф ба онҳо гуфт: «Оё таъбирҳо аз Худо нест? Ба ман нақл кунед»+.

9Ва сарсоқӣ хоби худро ба Юсуф нақл карда, гуфт: «Хоб дидам, ки инак, токе пеши ман буд;

10Ва ток се шоха дошт; ва он бишукуфт, ва ғӯра баст, ва шингилҳои ангураш пухт.

11Ва ҷоми фиръавн дар дастам буд, ва ангурҳоро гирифта, дар ҷоми фиръавн фушурдам, ва ҷомро ба дасти фиръавн додам».

12Ва Юсуф ба вай гуфт: «Таъбираш ин аст: се шоха се рӯз аст.

13Баъд аз се рӯз фиръавн саратро барафрозад ва ба мансабат баргардонад, ва ҷоми фиръавнро ба дасти вай хоҳӣ дод, ба тариқи пештара, ки соқии ӯ будӣ.

14Вақте ки аҳволи ту некӯ шавад, маро ёд кун; ва ба ман эҳсон фармуда, маро назди фиръавн зикр намо, ва маро аз ин хона берун овар.

15Зеро ки ман аз замини ибриён дуздида шудаам; ва ин ҷо низ ҳеҷ коре накардаам, ки маро дар зиндон андозанд».

16Ва чун сарнонвой дид, ки некӯ таъбир кард, ба Юсуф гуфт: «Ман низ хоб дидам, ки инак, се сабад кулча бар сари ман аст;

17Ва дар сабади болоӣ ҳар гуна хӯрок барои фиръавн аз ҳунари нонвой мебошад; вале мурғон онҳоро аз сабаде ки бар сари ман аст, мехӯранд».

18Ва Юсуф ба ҷавоб гуфт: «Таъбираш ин аст: се сабад се рӯз аст;

19Баъд аз се рӯз фиръавн сари туро аз танат ҷудо кунад, ва туро бар дарахте овезад; ва мурғон гӯшти баданатро бихӯранд».

20Дар рӯзи сеюм, ки рӯзи таваллуди фиръавн буд, ӯ зиёфате барои тамоми чокарони худ орост, ва дар миёни чокарони худ сарсоқӣ ва сарнонвойро ҳозир кард+.

21Ва сарсоқиро ба мансаби ӯ баргардонид, ва ӯ ҷомро ба дасти фиръавн дод.

22Вале сарнонвойро ба дор кашид, чунон ки Юсуф ба онҳо таъбир карда буд+.

23Ва сарсоқӣ Юсуфро ба ёд наовард, балки ӯро фаромӯш кард.

БОБИ ЧИЛУ ЯКУМ

Хоби фиръавн.

41^1Ва воқеъ шуд баъд аз гузаштани ду сол, ки фиръавн хобе дид: инак, ӯ дар канори наҳри Нил истодааст.

2Ва инак, аз наҳр ҳафт модагови хубсурат ва фарбеҳ баромаданд, ва дар чаманзор чаридан гирифтанд.

3Ва инак, аз паси онҳо хафт модагови дигари бадсурат ва лоғар аз наҳр баромаданд, ва дар паҳлуи он модаговон дар соҳили наҳр биистоданд.

4Ва ин модаговони бадсурат ва лоғар ҳафт модагови хубсурат ва фарбеҳро хӯрданд. Ва фиръавн бедор шуд.

5Ва боз хобаш бурд, ва дуюмбора хобе дид: инак, ҳафт хӯшаи солим ва некӯ дар як поя сабзида баромаданд.

6Ва инак, ҳафт хӯшаи холӣ ва аз боди шарқӣ хушкшуда аз паи онҳо рӯиданд.

7Ва ин хӯшаҳои холӣ ҳафт хӯшаи солим ва пурборро фурӯ бурданд. Ва фиръавн бедор шуд, ва ин буд хобаш.

8Субҳгоҳон хотираш мушавваш шуд, ва кас фиристода, ҳамаи соҳирони Мисрро, ва ҳамаи ҳакимони онро даъват намуд, ва фиръавн ба онҳо хоби худро нақл кард, вале касе набуд, ки онро ба фиръавн таъбир кунад+.

9Ва сарсоқӣ ба фиръавн арз намуда, гуфт: «Хатоҳои ман имрӯз ба хотирам омад.

10Фиръавн ба чокарони худ хашм гирифта, маро ва сарнонвойро дар хонаи сардори посбонон бандӣ карда буд.

11Ва ман ва ӯ дар як шаб хобе дидем, ҳар яке мувофиқи таъбири хоби худ хоб дидем.

12Ва он ҷо ҷавони ибрӣ, ғуломи сардори посбонон, бо мо буд, ва хобҳои худро ба ӯ нақл кардем, ва ӯ онҳоро ба мо таъбир кард, ба ҳар яке мувофиқи хобаш таъбир кард+.

13Ва чӣ тавре ки ба мо таъбир кард, ҳамон тавр воқеъ шуд: ман ба мансаби худ баргардонида шудам, ва он дигаре ба дор кашида шуд».

Юсуф дар Миср ба бузургӣ расид.

14Ва фиръавн кас фиристода, Юсуфро даъват намуд; ва ӯро зуд аз зиндон бароварданд. Ва ӯ мӯйсару риши худро тарошида ва либоси худро иваз карда, назди фиръавн омад.

15Ва фиръавн ба Юсуф гуфт: «Хобе дидам, ва касе нест, ки онро таъбир кунад, ва дар бораи ту шунидам, ки хобро фаҳмида, таъбир мекунӣ».

16Ва Юсуф ба ҷавоби фиръавн гуфт: «Ин аз ман нест; Худо ба саломатии фиръавн ҷавоб хоҳад дод»+.

17Ва фиръавн ба Юсуф гуфт: «Дар хоби худ дидам, ки инак, дар соҳили наҳри Нил истодаам.

18Ва инак, аз наҳр ҳафт модагови фарбеҳ ва хубсурат баромаданд; ва дар чаманзор чаридаи гирифтанд.

19Ва инак, аз паси онҳо ҳафт модагови дигари лоғарандом ва хеле бадсурат ва камгӯшт баромаданд, ки дар тамоми замини Миср ба зиштӣ мисли онҳо надидаам.

20Ва ин модаговони лоғар ва бадсурат ҳафт модагови фарбеҳи аввалро хӯрданд.

21Ва чун ба шиками онҳо даромаданд, маълум нашуд, ки ба шиками онҳо даромадаанд. Ва сурати онҳо мисли аввала зишт буд. Ва ман бедор шудам.

22Ва боз хоб дидам, ки инак, ҳафт хӯшаи пурбор ва некӯ дар як поя сабзида баромаданд.

23Ва инак, ҳафт хӯшаи борик, холӣ ва аз боди шарқӣ хушкшуда аз паси онҳо рӯиданд.

24Ва ин хӯшаҳои холӣ ҳафт хӯшаи некӯро фурӯ бурданд. Ва ман ба соҳирон гуфтам, вале касе нест, ки ба ман шарҳ диҳад».

25Ва Юсуф ба фиръавн гуфт: «Хоби фиръавн якест: он чи Худо карданист, ба фиръавн хабар додааст.

26Ҳафт модагови некӯ ҳафт сол аст; ва ҳафт хӯшаи некӯ ҳафт сол аст; хоб якест.

27Ва ҳафт модагови лоғар ва зишт, ки аз паси онҳо баромадаанд, ҳафт сол аст, ва ҳафт хӯшаи холии аз боди шарқӣ хушкшуда ҳафт соли қаҳтӣ мебошад.

28Аз ҳамин сабаб он суханро ба фиръавн гуфтам: он чи Худо карданист, ба фиръавн зоҳир сохтааст.

29Инак, ҳафт соли фаровонии бузург дар тамоми замини Миср фаро мерасад.

30Вале баъд аз онҳо ҳафт соли қаҳтӣ меояд; ва тамоми он фаровонӣ дар замини Миср фаромӯш мешавад, ва қаҳтӣ заминро табоҳ мекунад+.

31Ва фаровонӣ дар замин маълум намешавад, ба сабаби қаҳтие ки аз паси он меояд, зеро ки он бағоят сахт хоҳад буд.

32Ва ба фиръавн ду бор такрор шудани ин хоб далели он аст, ки ин чиз ҳақиқатан аз ҷониби Худост, ва Худо онро ба зудӣ ба амал хоҳад овард.

33Ва акнун бигзор фиръавн марди оқил ва ҳакимро пайдо кунад, ва ӯро бар замини Миср бигуморад.

34Фиръавн чунин бикунад, ва нозиронро бар замин таъин намояд, ва дар хафт соли фаровонӣ панҷьяк аз замини Миср бигирад.

35Ва бигзор хӯроквории ин солҳои некӯро, ки меояд, ҷамъ оваранд, ва ғалларо зери дасти фиръавн захира кунанд, ва дар шаҳрҳо хӯрокворӣ нигоҳ доранд.

36Ва ин хӯрокворӣ барои замин ба ҳафт соли қаҳтие ки дар замини Миср фаро мерасад, захира шавад, то ки замин аз қаҳтӣ табоҳ нагардад».

37Ин сухан ба назари фиръавн ва ба назари ҳамаи чокаронаш писанд афтод.

38Ва фиръавн ба чокарони худ гуфт: «Оё касеро мисли ин мард ёфта метавонем, ки Рӯҳи Худо дар ӯст?»+

39Ва фиръавн ба Юсуф гуфт: «Азбаски Худо тамоми ин нуктаро ба ту маълум кардааст, касе мисли ту оқил ва ҳаким нест;

40Ту бар хонаи ман бош, ва тамоми қавми ман каломи туро риоя кунанд; ман фақат дар хусуси тахт аз ту бузургтар бошам»+.

41Ва фиръавн ба Юсуф гуфт: «Бидон, ки туро бар тамоми замини Миср баргумоштам».

42Ва фиръавн нигини худро аз дасти худ кашид, ва онро ба дасти Юсуф пӯшонид; ва ӯро ба либоси катони нозук ороста кард, ва тавқи тилло бар гарданаш овехт;+

43Ва ӯро ба аробаи дуюмини худ савор кунонид, ва пешопеши ӯ нидо мекарданд: «Зону занед!» Ва ӯро бар тамоми замини Миср баргумошт.

44Ва фиръавн ба Юсуф гуфт: «Ман фиръавн ҳастам, вале бидуни фармони ту ҳеҷ кас даст ё пои худро дар тамоми замини Миср баланд накунад».

Юсуф духтари бутпарастро ба занӣ гирифт. Хоби фиръавн ба амал меояд.

45Ва фиръавн Юсуфро Софнат-фаънеаҳ номид, ва Оснат, духтари Фӯтифараъ, коҳини Ӯнро ба ӯ ба занӣ дод. Ва Юсуф сар то сари замини Миср сафар кард+.

46Ва Юсуф сисола буд, вақте ки пеши фиръавн, подшоҳи Миср, биистод, ва Юсуф аз пеши фиръавн берун рафта, тамоми замини Мисрро тай намуд.

47Ва замин дар ҳафт соли фаровонӣ аз ҳар донае миқдори бисьёр ҳосил овард.

48Ва ӯ тамоми хӯроквории ҳафт солро, ки дар замини Миср рӯида буд, ҷамъ овард, ва хӯроквориро дар шаҳрҳо захира кард; ва хӯроквории киштзори гирду пеши ҳар шаҳрро дар дохили он гузошт.

49Ва Юсуф ғалладонаи зиёде мисли реги дарьё захира кард, то ба дараҷае ки аз ҳисоб кардан бозмонд; зеро ки аз ҳисоб берун буд.

50Ва пеш аз фаро расидани солҳои қаҳтӣ ба Юсуф ду писар таваллуд шуд, ки онҳоро Оснат, духтари Фӯтифараъ, коҳини Ӯн, ба ӯ зоид.

51Ва Юсуф нахустзодаи худро Менашше ном ниҳод, зеро ки, гуфт ӯ, «Худо маро аз тамоми машаққатам ва аз тамоми хонаи падарам фаромӯшӣ дод».

52Ва дуюминро Эфроим номид, зеро ки, гуфт ӯ, «Худо маро дар замини мазаллатам борвар гардонид».

53Ва ҳафт соли фаровонӣ, ки дар замини Миср буд, ба оҳир расид.

54Ва ҳафт соли қаҳтӣ оғоз ёфт, чунон ки Юсуф гуфта буд. Ва дар ҳамаи заминҳо қаҳтӣ рӯй дод, вале дар тамоми замини Миср нон буд+.

55Ва чун тамоми замини Миср низ гирифтори қаҳтӣ шуд, қавм барои нон назди фиръавн фарьёд заданд. Ва фиръавн ба ҳамаи мисриён гуфт: «Назди Юсуф биравед, ва он чи ӯ ба шумо гӯяд, бикунед».

56Ва қаҳтӣ тамоми рӯи заминро фаро гирифт; ва Юсуф ҳамаи анборҳоро кушода, ба мисриён ғалла мефурӯхт. Вале қаҳтӣ дар замини Миср қавӣ мешуд.

57Ва аз ҳамаи кишварҳо барои харидани ғалла назди Юсуф ба Миср меомаданд, зеро ки қаҳтӣ дар тамоми дуньё қавӣ шуд.

БОБИ ЧИЛУ ДУЮМ

Юсуф бародарони худро меҳмоннавозӣ мекунад.

42^1Ва Яъқуб фаҳмид, ки дар Миср ғалла мавҷуд аст, ва Яъқуб ба писарони худ гуфт: «Чаро нигоҳ карда нишастаед?»

2Ва гуфт: «Инак, шунидам, ки дар Миср ғалла ҳаст; ба он ҷо биравед, ва барои мо аз он ҷо ғалла бихаред, то ки зист кунем ва намирем».

3Даҳ бародари Юсуф барои харидани ғалла ба Миср рафтанд.

4Вале Биньёмин, бародари Юсуфро Яъқуб бо бародарони ӯ нафиристод; зеро гуфт: «Мабодо зиёне ба ӯ расад».

5Дар миёни ононе ки барои харидани ғалла омаданд, банӣ-Исроил ҳам буданд; зеро ки дар замини Канъон қаҳтӣ буд.

6Ва Юсуф ҳокими он замин буд; ва ба тамоми қавми он замин ғалла мефурӯхт. Вақте ки бародарони Юсуф омаданд, рӯй ба замин ниҳода, ба ӯ саҷда карданд+.

7Ва чун Юсуф бародарони худро дид, онҳоро шинохт; вале худро ба онҳо ношинос вонамуд кард, ва бо онҳо ба дуруштӣ гап зад, ва ба онҳо гуфт: «Аз куҷо омадед?» Гуфтанд: «Аз замини Канъон, то ки хӯрокворӣ бихарем».

8Агарчи Юсуф бародарони худро шинохт, онҳо ӯро нашинохтанд.

9Ва Юсуф хобҳоеро, ки дар бораи онҳо дида буд, ба хотир овард; ва ба онҳо гуфт: «Шумо ҷосус ҳастед; барои дидани урьёнии ин замин омадаед»+.

10Ба ӯ гуфтанд: «Не, оғои мо; ғуломонат барои харидани хӯрокворӣ омадаанд.

11Мо ҳама писарони як шахс ҳастем; мо одамони дурусткорем; ғуломонат ҷосус нестанд».

12Ба онҳо гуфт: «Не, шумо барои дидани урьёнии замин омадаед».

13Гуфтанд: «Мо, ғуломонат, дувоздаҳ бародаронем; мо писарони як шахс ҳастем дар замини Канъон, ва инак, хурдӣ имрӯз пеши падари мост, ва яке нест».

14Ва Юсуф ба онҳо гуфт: «Ҳамин аст он чи ба шумо гуфтам, ки ҷосус ҳастед.

15Ба ин тариқ озмуда хоҳед шуд: қасам ба ҷони фиръавн, ки аз ин ҷо берун нахоҳед рафт, магар ки бародари хурдии шумо ба ин ҷо биёяд.

16Як нафарро аз байни худ бифиристед, то ки бародари шуморо биёрад; ва шумо ба ҳабс гирифта мешавед, то ки суханони шумо санҷида шавад, ки ҳақ ба ҷониби шумост ё не; вагар на, қасам ба ҷони фиръавн, ки шумо ҷосус ҳастед».

17Ва онҳоро серӯза ба ҳабс гирифт.

18Ва рӯзи сеюм Юсуф ба онҳо гуфт: «Чунин бикунед ва зинда бимонед, зеро ки ман аз Худо метарсам.

19Агар шумо одамони дурусткор бошед, бигзор як бародари шумо дар ҳабсхонаи шумо бимонад; ва шумо биравед, ва ғалла барои гуруснагии хонаҳои худ бибаред.

20Ва бародари хурдии худро назди ман биёред, то ки суханони шумо тасдиқ шавад, ва намиред». Ва чунин карданд.

21Ва ба якдигар гуфтанд: «Дар ҳақиқат мо назди бародари худ гуноҳкор ҳастем. Вақте ки ба мо тазаррӯъ мекард, азияти ҷони ӯро дидем ва гӯш наандохтем; аз ин рӯ ин азият ба сари мо омад».

22Ва Реубен ба ҷавоби онҳо гуфт: «Оё ба шумо нагуфта будам, ки ба муқобили бача гуноҳ накунед? Вале гӯш накардед; ва инак, хуни ӯ бозхост мешавад»+.

23Ва онҳо надонистанд, ки Юсуф мефаҳмад; зеро ки тарҷумоне дар миёни онҳо буд.

24Ва Юсуф худро аз онҳо канор гирифта, бигирист. Ва назди онҳо баргашта, бо онҳо гуфтугӯ кард, ва Шимъӯнро аз миёни онҳо гирифта, дар пеши назари онҳо ӯро бандӣ кард.

25Ва Юсуф фармон дод, ки ҷуволҳои онҳоро аз ғалла пур кунанд, ва нуқраи онҳоро дар халтаи ҳар яке баргардонанд, ва ба онҳо тӯшаи роҳ бидиҳанд. Ва ба онҳо чунин карданд.

26Ва ғаллаи худро ба харони худ бор карда, аз он ҷо равона шуданд.

27Ва чун яке халтаи худро дар манзил кушод, то ки хӯроке ба хари худ диҳад, нуқраи худро дид, ки инак, дар даҳани халтаи ӯст.

28Ва ба бародарони худ гуфт: «Нуқраи ман баргардонида шудааст! Инак, дар халтаи ман аст!» Ва дили онҳо ба тапиш афтод, ва ба якдигар бо тарсу ларз мегуфтанд: «Ин чӣ кор аст, ки Худо ба мо кардааст?»

29Ва назди падари худ Яъқуб ба замини Канъон омаданд, ва аз он чи ба онҳо рӯй дод, хабар дода, гуфтанд:

30«Он марде ки ҳокими он замин аст, бо мо ба дуруштӣ сухан гуфт, ва моро ҷосусони он замин гумон кард.

31Вале ба ӯ гуфтем: „Мо одамони дурусткорем; мо ҷосус нестем.

32Мо, дувоздаҳ бародарон, писарони падари худ ҳастем; яке нест, ва хурдӣ имрӯз назди падари мо дар замини Канъон аст“.

33Ва он марде ки ҳокими он замин аст, ба мо гуфт: „Ба ин тариқ хоҳам фаҳмид, ки шумо дурусткор ҳастед: яке аз бародарони худро назди ман бимонед; ва ғалла барои гуруснагии хонаҳои худ бигиред, ва биравед.

34Ва бародари хурдии худро назди ман биёред, то донам, ки шумо ҷосус нестед, балки одамони дурусткоред; он гоҳ бародари шуморо ба шумо бидиҳам, ва дар ин замин додугирифт кунед“».

35Ва ҳангоме ки онҳо халтаҳои худро холӣ мекарданд, инак, ҳамьёни нуқраи ҳар яке дар халтаи вай буд. Ва чун онҳо ва падарашон ҳамьёнҳои нуқраро диданд, ҳаросон шуданд.

36Ва падари онҳо Яъқуб ба онҳо гуфт: «Маро аз фарзандонам маҳрум кардед: Юсуф нест, ва Шимъӯн нест, ва Биньёминро мехоҳед бибаред, — ин ҳама кулфатҳо бар сари ман аст!»

37Ва Реубен ба падари худ арз намуда, гуфт: «Ду писари маро бикуш, агар ӯро назди ту набиёрам; ӯро ба дасти ман бисупор; ва ман ӯро назди ту баргардонам».

38Гуфт: «Писарам бо шумо нахоҳад рафт, зеро ки бародараш мурдааст, ва ӯ танҳо мондааст. Ва агар дар роҳе ки меравед, зиёне ба ӯ расад, ҳамоно мӯи сафеди маро бо андӯҳ ба гӯр хоҳед бурд».

БОБИ ЧИЛУ СЕЮМ

Бародарон бори дуюм ба Миср бо Биньёмин меоянд.

43^1Ва қаҳтӣ дар замин сахт шуд.

2Ва ҳангоме ки ғаллаеро, ки аз Миср оварда буданд, хӯрда тамом карданд, падарашон ба онҳо гуфт: «Баргардед, ва андак хӯрокворӣ барои мо бихаред».

3Ва Яҳудо ба ӯ арз карда, гуфт: «Он мард қатъиян таъкид карда, гуфт: „Агар бародари шумо бо шумо набошад, рӯи маро нахоҳед дид“.

4Агар бародари моро бо мо фиристонӣ, меравем ва хӯрокворӣ бароят мехарем.

5Вале агар нафиристонӣ, намеравем, зеро ки он мард ба мо гуфт: „Агар бародари шумо бо шумо набошад, рӯи маро нахоҳед дид“».

6Ва Исроил гуфт: «Чаро ба ман бадӣ карда, ба он мард гуфтед, ки бародари дигаре доред?»

7Гуфтанд: «Он мард аҳволи мо ва хешу табори моро пурсупос карда, гуфт: „Оё падари шумо ҳанӯз зинда аст? Оё бародари дигаре доред?“ Ва мо мувофиқи ин суханон нақл кардем. Магар медонистем, ки „бародари худро биёред“ мегӯяд?»

8Ва Яҳудо ба падари худ Исроил гуфт: «Бачаро бо ман бифиристон; ва мо бархоста, меравем, ва зист мекунем, ва намемирем, ҳам мо, ҳам ту ва ҳам фарзандони мо.

9Ман зомини ӯ мебошам, ӯро аз дасти ман талаб намо. Агар ӯро назди ту набиёрам ва ба пешат ҳозир насозам, умрбод пеши ту гуноҳкор бошам.

10Агар мо таъхир намекардем, то ҳол ду маротиба рафта меомадем».

11Ва падарашон Исроил ба онҳо гуфт: «Ин тавр бошад, чунин бикунед: аз самароти хуби ин замин дар зарфҳои худ бигиред, ва дастовезе барои он мард бибаред: қадаре баласон ва қадаре асал, мум ва лодан, писта ва бодом.

12Ва нуқраи дучандон ба дасти худ бигиред, ва он нуқраро, ки дар даҳани халтаҳои шумо гардонда монда шуда буд, бо дасти худ гашта диҳед: шояд, саҳве шуда бошад.

13Ва бародари худро гирифта, ба роҳ дароед, ва назди он мард баргардед.

14Бигзор Худои Қодир ба шумо пеши он мард шафқат нишон диҳад, то ки бародари дигари шумо ва Биньёминро ҳамроҳи шумо фиристонад. Ва ман агар аз фарзандон маҳрум шуда бошам, бигзор маҳрум шавам».

15Пас он мардон ин дастовезро гирифтанд, ва нуқраи дучандонро ба дасти худ гирифтанд, ва бо Биньёмин ба роҳ даромаданд, ва ба Миср расида, пеши Юсуф биистоданд.

16Ва Юсуф, чун Биньёминро бо онҳо дид, ба нозири хонаи худ фармуд: «Ин одамонро ба хона бибар, ва ҳайвоне бикуш, ва тадоруке бикун, зеро ки ин одамон дар нимирӯзӣ бо ман хӯрок мехӯранд».

17Ва он мард аз рӯи гуфтаи Юсуф амал кард, ва ин одамонро ба хонаи Юсуф овард.

18Ва ин одамон аз омаданашон ба хонаи Юсуф тарсиданд, ва гуфтанд: «Барои нуқрае ки пеш аз ин дар халтаҳои мо гардонда монда шуда буд, моро овардаанд, то ки ба мо хурдагирӣ кунанд, ва ба мо ҳуҷум оваранд, ва моро ғулом гардонанд, ва харони моро».

19Бинобар ин ба нозири хонаи Юсуф наздик шуданд, ва дар даромадгоҳи хона ба ӯ гап заданд,

20Ва гуфтанд: «Гӯш кун, эй оғо, мо пеш аз ин барои харидани хӯрокворӣ омада будем.

21Вале чунин воқеъ шуд, ки чун ба манзил расидем ва халтаҳои худро кушодем, — инак, нуқраи ҳар яке дар даҳани халтааш; нуқраи мо мувофиқи вазни он мавҷуд аст, ва мо онро бо дасти худ гашта медиҳем.

22Ва нуқраи дигаре барои харидани хӯрокворӣ ба дасти худ овардем. Намедонем, ки нуқраи моро кӣ дар халтаҳои мо мондааст».

23Гуфт: «Хотирҷамъ бошед, натарсед! Худои шумо ва Худои падари шумо ганҷе дар халтаҳои шумо ба шумо додааст; нуқраи шумо ба ман расид». Ва Шимъӯнро пеши онҳо баровард.

24Ва он мард ин одамонро ба хонаи Юсуф дароварда, об дод, ва онҳо пойҳои худро шустанд; ва хӯрок ба харони онҳо дод.

25Ва дастовезро то вақти омадани Юсуф дар нимирӯзӣ тайёр карданд; зеро шунида буданд, ки дар он ҷо бояд нон хӯранд.

26Вақте ки Юсуф ба хона омад, дастовезро, ки дар дасти онҳо буд, пеши ӯ ба хона оварданд, ва то замин ба ӯ саҷда карданд.

27Ва аз саломатии онҳо пурсид, ва гуфт: «Оё падари пири шумо, ки зикраш карда будед, саломат аст? Оё ҳанӯз дар қайди ҳаёт аст?»

28Гуфтанд: «Ғуломат, падари мо, саломат аст, ҳанӯз дар қайди ҳаёт аст». Ва онҳо таъзим карданд ва саҷда бурданд.

29Ва чашм андохта, бародари худ Биньёмин, писари модари худро дид, ва гуфт: «Оё ин аст бародари хурдии шумо, ки назди ман зикраш карда будед?» Ва гуфт: «Марҳамати Худо бо ту бод, писарам!»

30Ва Юсуф шитобон баромада рафт, зеро ки меҳраш нисбат ба бародараш ҷӯш зада, гирьяаш омад, ва ба ҳуҷрае даромада, он ҷо бигирист.

31Ва рӯи худро шуста, берун омад, ва худро ба даст гирифта, гуфт: «Таом бигузоред».

32Ва барои ӯ алоҳида гузоштанд, ва барои онҳо алоҳида, ва барои мисриёне ки бо ӯ хӯрок мехӯрданд, алоҳида, зеро ки мисриён бо ибриён хӯрок хӯрда наметавонанд; чунки ин барои мисриён кароҳатангез аст+.

33Ва пеши ӯ бинишастанд, нахустзода мувофиқи нахустзодагиаш ва хурдсол мувофиқи хурдсолиаш, ва ин одамон ба якдигар тааҷҷуб менамуданд.

34Ва чун луқмаҳо аз пеши Юсуф барои онҳо оварда шуд, луқмаи Биньёмин аз луқмаҳои ҳамаи онҳо панҷ баробар зиёд буд. Ва бо ӯ нӯшиданд, ва кайфашон хеле баланд шуд.

БОБИ ЧИЛУ ЧОРУМ

Бародарони Юсуфро ҳароси азиме фаро мегирад.

44^1Ва Юсуф ба нозири хонаи худ амр фармуда, гуфт: «Халтаҳои ин мардонро, ба қадре ки бурда метавонанд, аз хӯрокворӣ пур кун, ва нуқраи ҳар якеро дар даҳани халтааш бимон;

2Ва ҷоми маро, он ҷоми нуқраро, дар даҳани халтаи он хурдӣ бо қимати ғаллаи ӯ бимон». Ва мувофиқи сухане ки Юсуф гуфт, иҷро кард.

3Бомдодон, чун чашми рӯз кушода шуд, ин мардонро бо харони онҳо равона карданд.

4Онҳо аз шаҳр баромада, ҳанӯз чандон дур нарафта буданд, ки Юсуф ба нозири хонаи худ гуфт: «Бархоста, аз ақиби ин одамон шитоб кун, ва чун ба онҳо даррасидӣ, бигӯй: „Чаро бадӣ ба ивази некӣ кардед?

5Оё ин ҳамон ҷом нест, ки оғоям аз он менӯшад? Ва ӯ бо он фол мекушояд. Он чи кардед, бад кардед“».

6Ва ба онҳо даррасид, ва ин суханонро ба онҳо гуфт.

7Ба ӯ гуфтанд: «Чаро оғои мо чунин суханонро мегӯяд? Ҳошо, ки ғуломонат коре мисли ин бикунанд.

8Он нуқраеро, ки дар даҳани ҳалтаҳои худ ёфта будем, аз замини Канъон назди ту гашта овардем; пас чӣ гуна аз хонаи оғоят нуқра ё тилло медуздем?

9Назди ҳар яке аз ғуломонат ёфт шавад, бимирад; ва мо низ ғуломони оғои ту бошем».

10Гуфт: «Майлаш; аз рӯи гуфтаи шумо шавад: назди касе ки ёфт шавад, ӯ ғуломи ман бошад, ва шумо озод бошед».

11Ва шитоб намуда, ҳар яке халтаи худро ба замин фуроварданд, ва ҳар яке халтаи худро кушоданд.

12Ва кофтуков кард; аз калонӣ сар карда, бо хурдӣ тамом кард; ва ҷом аз халтаи Биньёмин ёфт шуд.

13Ва либосҳои худро чок заданд, ва ҳар яке хари худро бор карда, ба шаҳр баргаштанд.

14Вақте ки Яҳудо ва бародаронаш ба хонаи Юсуф омаданд, ӯ ҳанӯз он ҷо буд, ва пеши ӯ бар замин афтоданд.

15Ва Юсуф ба онҳо гуфт: «Ин чӣ кор аст, ки кардед? Оё надонистед, ки шахсе мисли ман албатта фол мекушояд?»

16Яҳудо гуфт: «Ба оғои худ чӣ гӯем? Чӣ арз кунем? Ва чӣ гуна худро сафед намоем? Худо гуноҳи ғуломонатро дарьёфтааст; инак, мо ғуломони оғои худ бошем, ҳам мо ва ҳам он ки ҷом дар дасташ ёфт шуд».

17Гуфт: «Ҳошо, ки ман чунин кунам: он ки ҷом дар дасташ ёфт шуд, ғуломи ман бошад, ва шумо ба саломатӣ назди падари худ биравед».

18Ва Яҳудо ба ӯ наздик омада, гуфт: «Эй оғои ман, марҳамат фармуда ба ғуломи худ изн бидеҳ, ки сухане ба гӯши оғои худ бигӯям, ва бар ғуломи худ хашм нагир; зеро ки ту чун фиръавн ҳастӣ.

19Оғоям аз ғуломонаш пурсида, гуфт: „Оё шуморо падар ё бародаре ҳаст?“

20Ва ба оғои худ арз кардем, ки моро падари пире ҳаст, ва ӯро писари пиронсолагӣ, писари хурдӣ, ки бародараш мурдааст, ва ӯ аз модари худ танҳо мондааст; ва падараш ӯро дӯст медорад+.

21Ва ба ғуломони худ гуфтӣ: „Ӯро назди ман биёред, то ки ба ӯ чашм андозам“.

22Ва ба оғои худ гуфтем: „Он ҷавон аз падари худ ҷудо шуда наметавонад, ва агар аз падари худ ҷудо шавад, ӯ хоҳад мурд“.

23Вале ба ғуломони худ гуфтӣ: „Агар бародари хурдии шумо бо шумо наояд, рӯи маро дигар нахоҳед дид“.

24Ва ҳангоме ки назди ғуломат, падари худ, омадем, суханони оғои худро ба ӯ нақл кардем.

25Ва падари мо гуфт: „Баргардед, ва андаке хӯрокворӣ барои мо бихаред“.

26Гуфтем: „Рафта наметавонем; лекин агар бародари хурдии мо бо мо равад, меравем; зеро ки рӯи он мардро дида наметавонем, агар бародари хурдии мо бо мо набошад“.

27Ва ғуломат, падарам, ба мо гуфт: „Шумо медонед, ки занам ба ман дуто зоида буд.

28Ва яке аз назди ман берун рафт, ва ман гуфтам: албатта дарида шудааст; ва то кунун ӯро надидаам;

29Ва агар инро низ аз назди ман бибаред, ва зиёне ба ӯ расад, ҳамоно мӯи сафеди маро бо андӯҳ ба гӯр хоҳед бурд“.

30Ва акнун агар назди ғуломат, падари худ, биравем, ва ин ҷавон бо мо набошад, ва ҳол он ки ҷони ӯ бо ҷони вай баста аст,

31Ва чун бубинад, ки писар нест, ӯ хоҳад мурд; ва ғуломонат мӯи сафеди ғуломат, падари худро бо андӯҳ ба гӯр хоҳанд бурд.

32Зеро ки ғуломат назди падари худ зомини писар шуда, гуфтам: „Агар ӯро назди ту набиёрам, умрбод пеши падари худ гуноҳкор бошам“.

33Ва акнун бигзор, ки ғуломат ба ивази ин ҷавон дар бандагии оғои худ бимонад, ва ин ҷавон бо бародарони худ биравад.

34Зеро чӣ гуна назди падари худ биравам, ва ин ҷавон ҳамроҳи ман набошад? Мабодо балоеро, ки ба падарам рӯй диҳад, бубинам».

БОБИ ЧИЛУ ПАНҶУМ

Юсуф худро ба бародаронаш мешиносонад.

45^1Ва Юсуф пеши ҷамоате ки дар хузураш истода буданд, дигар худдорӣ карда натавонист, ва нидо кард: «Ҳамаро аз пеши ман берун бароред!» Ва касе назди Юсуф намонд, вақте ки ӯ худро ба бародаронаш шиносонид.

2Ва бо овози баланд бигирист, ва мисриён шуниданд, ва аҳли байти фиръавн шунид.

3Ва Юсуф ба бародарони худ гуфт: «Ман Юсуф ҳастам! Оё падарам зинда аст?» Вале бародаронаш ба ӯ ҷавоб дода наметавонистанд; зеро ки пеши ӯ мушавваш гардиданд.

4Ва Юсуф ба бародарони худ гуфт: «Наздики ман биёед». Ва наздик омаданд. Ва гуфт: «Ман Юсуф, бародари шумо ҳастам, ки маро ба Миср фурӯхтед.

5Вале акнун ғамгин ва мутаассиф нашавед, ки маро ба ин ҷо фурӯхтед; зеро ки Худо маро пеш аз шумо барои ҳифзи ҳаёт фиристод.

6Зеро ҳоло ду сол шудааст, ки қаҳтӣ бар замин ҳукмфармост, ва боз панҷ соли дигар на шудгор мешавад, на дарав.

7Лекин Худо маро пеш аз шумо фиристод, то ки шуморо дар замин боқӣ гузорад ва бо наҷоти бузурге ҳаёти шуморо нигоҳ дорад.

8Пас, на шумо маро ба ин ҷо фиристодаед, балки Худо, ки Ӯ маро падар ба фиръавн, оғо ба тамоми аҳли байти вай ва ҳоким бар тамоми замини Миср гардонид.

9Шитоб кунед ва назди падарам рафта, ба ӯ гӯед: писари ту Юсуф чунин мегӯяд: „Худо маро оғои тамоми Миср гардондааст; назди ман биё, таъхир накун.

10Ва дар замини Ҷӯшан маскан хоҳӣ гирифт; ва наздики ман хоҳӣ буд, ту ва писаронат, ва писарони писаронат, ва гӯсфандонат, ва говонат, ва ҳар чизе ки дорӣ.

11Ва туро дар он ҷо ризқу рӯзӣ хоҳам дод, зеро ки боз панҷ сол қаҳтӣ мешавад; мабодо ту, ва аҳли байти ту, ва ҳар чизе ки дорӣ, бенаво гардед“.

12Ва инак, чашмони шумо ва чашмони бародарам Биньёмин мебинад, ки ин манам, ки бо шумо сухан мегӯям.

13Пас ба падарам аз тамоми ҷалоли ман дар Миср ва аз он чи дидед, хабар диҳед; ва шитоб намуда, падарамро ба ин ҷо биёред».

14Ва бар гардани бародари худ Биньёмин афтода, бигирист; ва Биньёмин бар гардани ӯ гирья кард.

15Ва ҳамаи бародарони худро бӯсид ва дар оғӯш гирифта, бигирист; ва баъд аз он бародаронаш бо ӯ гуфтугӯ карданд.

Юсуф бародаронро ба Канъон мефиристад, мо ки падарро биёранд.

16Вақте ки ба гӯши аҳли байти фиръавн овоза расид, ки бародарони Юсуф омадаанд, ин ба назари фиръавн ва ба назари чокаронаш хуш омад.

17Ва фиръавн ба Юсуф гуфт: «Ба бародарони худ бигӯ: „Чунин бикунед: маркабҳои худро бор кунед, ва ба замини Канъон равона шавед;

18Ва падари худ ва аҳли байти худро гирифта, назди ман биёед; беҳтарин замини Мисрро ба шумо хоҳам дод, ва аз фарбеҳии замин хоҳед хӯрд“.

19Ва туро амр мефармоям ба онҳо бигӯӣ: „Чунин бикунед: аробаҳо аз замини Миср барои тифлони худ ва барои занони худ бигиред, ва падари худро бардошта биёред;

20Ва аз тарк кардани чизу чораи худ таассуф нахӯред зеро ки беҳтарини тамоми замини Миср аз они шумост“»

21Ва банӣ-Исроил чунин карданд. Ва Юсуф, мувофиқи амри фиръавн, аробаҳо ба онҳо дод, ва тӯшаи роҳ ба онҳо дод

22Ба ҳар яке аз онҳо як даста либос дод, вале ба Биньёмин сесад сиккаи нуқра ва панҷ даста либос дод.

23Ва ҳамчунин барои падари худ даҳ хари боршуда бо нозу неъмати Миср ва даҳ модахари боршуда бо ғалла ва нон ва хӯрок барои сафари падари худ фиристод.

24Ва бародарони худро фиристод, ва чун онҳо равона шуданд, ба онҳо гуфт: «Дар роҳ низоъ накунед».

25Ва аз Миср баромаданд, ва назди падари худ Яъқуб ба замини Канъон омаданд.

26Ва ӯро огоҳ намуда, гуфтанд: «Юсуф ҳанӯз зинда аст, ва ӯ ҳокими тамоми замини Миср аст». Вале дили ӯ ошуфта шуд; зеро ки ба гапи онҳо бовар накард.

27Ва ҳамаи суханонеро, ки Юсуф ба онҳо гуфта буд, ба ӯ нақл карданд; ва аробаҳоеро ки Юсуф барои овардани ӯ фиристода буд, бидид; ва рӯҳи падари онҳо, Яъқуб, боз зинда шуд.

28Ва Исроил гуфт: «Бас аст! Писари ман Юсуф ҳанӯз зинда аст; меравам ва пеш аз мурданам ӯро мебинам».

БОБИ ЧИЛУ ШАШУМ

Сафари Яъқуб ба Миср.

46^1Ва Исроил бо ҳар чи дошт, ба сафар рафт, ва чун ба Беэр-Шобаъ омад, барои Худои падари худ Исҳоқ қурбо ниҳо забҳ кард+.

2Ва Худо дар рӯъёи шаб ба Исроил хитоб карда, гуфт «Яъқуб, Яъқуб!» Гуфт: «Лаббай!»

3Гуфт: «Манам он Худо, Худои падарат; аз рафтан ба Миср натарс; зеро ки дар он ҷо кавми бузурге аз ту ба вуҷуд меоварам.

4Ман бо ту ба Миср меравам; ва Ман низ туро аз он ҷо берун меоварам; ва Юсуф бо дасти худ чашмони туро мепӯшад»+.

5Ва Яъқуб аз Беэр-Шобаъ равона шуд; ва банӣ-Исроил падари худ Яъқубро, ва тифлони худро, ва занони худро бо аробаҳое ки фиръавн барои овардани ӯ фиристода буд, бурданд.

6Ва чорвои худ ва дороии худро, ки дар замини Канъон пайдо карда буданд, гирифтанд, ва Яъқуб ва тамоми наслаш бо ӯ ба Миср омаданд.

7Ва писарони худ ва писарони писарони худро бо худ, ва духтарони худ ва духтарони писарони худро, ва тамоми насли худро бо худ ба Миср овард.

8•Ва ин аст номҳои банӣ-Исроил, ки ба Миср омаданд: Яъқуб ва писарони ӯ. Реубен, нахустзодаи Яъқуб+.

9Писарони Реубен: Ҳанӯх, Фаллу, Ҳесрӯн ва Кармӣ+.

10Писарони Шимъӯн: Ямуил, Ёмин, Ӯҳад, Ёкин, Сӯҳар ва Шоул, ки писари зани канъонӣ буд+.

11Писарони Левӣ: Ҷершӯн, Қаҳот ва Марорӣ+.

12Писарони Яҳудо: Эр, Ӯнон, Шело, Форас ва Зораҳ; вале Эр ва Ӯнон дар замини Канъон мурданд. Писарони Форас Ҳесрӯн ва Ҳомул буданд+.

13Писарони Иссокор: Тӯлоъ, Фувво, Йӯб ва Шимрӯн+.

14Писарони Забулун: Сарад, Элӯн ва Яҳлаил+.

15Инҳоянд писарони Леё, ки онҳоро, ва духтари худ Диноро дар Фаддони Арам ба Яъқуб зоид; ҳамаи писарон ва духтаронаш сию се нафар.

16Писарони Ҷод: Сифйӯн, Ҳаҷӣ, Шунӣ, Эсбӯн, Эрӣ, Арӯдӣ ва Аръилӣ+.

17Писарони Ошер: Имно, Ишво, Ишвӣ ва Барио ва хоҳари онҳо Сораҳ. Писарони Барио: Ҳабар ва Малкиил+.

18Инҳоянд писарони Зилфо, ки варо Лобон ба духтари худ Леё дод; ва ин шонздаҳ нафарро ба Яъқуб зоид.

19Писарони Роҳел, зани Яъқуб: Юсуф ва Биньёмин.

20Ва ба Юсуф дар замини Миср Менашше ва Эфроим таваллуд шуданд, ки онҳоро Оснат, духтари Фӯтифараъ, коҳини Ӯн ба ӯ зоид+.

21Писарони Биньёмин: Балаъ, Бакар, Ашбел, Ҷеро, Наамон, Эҳӣ, Рӯш, Муфим, Ҳуфим ва Орд+.

22Инҳоянд писарони Роҳел, ки ба Яъқуб таваллуд шуданд; ҷамъ чордаҳ нафар.

23Писари Дон: Ҳушим+.

24Писарони Нафтолӣ: Яҳсаил, Ҷунӣ, Есар ва Шилем+.

25Инҳоянд писарони Билҳо, ки варо Лобон ба духтари худ Роҳел дод. Вай инҳоро ба Яъқуб ҷамъ ҳафт нафар зоид.

26Ҳамаи касоне ки бо Яъқуб ба Миср омаданд, онҳое ки аз камари ӯ рӯидаанд, ғайр аз занони писарони Яъқуб, ҷамъ шасту шаш нафар буданд.

27Ва писарони Юсуф, ки ба ӯ дар Миср таваллуд шуданд, ду нафар буданд. Ҳамаи касони хонадони Яъқуб, ки ба Миср омаданд, ҳафтод нафар буданд+.

28Ва Яҳудоро пеш аз худаш назди Юсуф фиристод, то ки ӯро ба Ҷӯшан роҳнамоӣ кунад. Ва ба замини Ҷӯшан омаданд.

29Ва Юсуф аробаи худро тайёр кард, ва ба пешвози падари худ Исроил ба Ҷӯшан рафт, ва чун ӯро бидид, ба гарданаш овезон шуд, ва муддате бар гарданаш бигирист.

30Ва Исроил ба Юсуф гуфт: «Акнун, пас аз дидани рӯи ту, метавонам бимирам; зеро ки ҳанӯз зинда ҳастӣ».

31Ва Юсуф ба бародарони худ ва ба аҳли байти падари худ гуфт: «Меравам, ва ба фиръавн хабар медиҳам, ва ба вай мегӯям: „Бародаронам ва аҳли байти падарам, ки дар замини Канъон буданд, назди ман омаданд.

32Ва ин одамон рамабон ҳастанд, зеро ки мардуми чорводор мебошанд; ва гӯсфандон ва говон ва тамоми дороии худро овардаанд“.

33Ва агар фиръавн шуморо даъват намуда, гӯяд: „Касбу коратон чист?“

34Бигӯед: „Ғуломонат аз наврасии худ то алҳол мардуми чорводор ҳастем, ҳам мо ва ҳам падарони мо“, — то ки дар замини Ҷӯшан сокин шавед. Зеро ки ҳар рамабон барои мисриён нафратангез аст»+.

БОБИ ЧИЛУ ҲАФТУМ

Афзоиши насли Яъқуб, ки дар Миср муқимӣ гардидаанд.

47^1Ва Юсуф омад ва ба фиръавн хабар дода, гуфт: «Падарам ва бародаронам бо гӯсфандон ва говони худ ва бо ҳар чи доранд, аз замини Канъон омаданд; ва инак, дар замини Ҷӯшан мебошанд».

2Ва аз бародарони худ панҷ нафарро гирифта, пеши фиръавн муаррифӣ намуд.

3Ва фиръавн ба бародарони ӯ гуфт: «Касбу коратон чист?» Ба фиръавн гуфтанд: «Ғуломонат рамабон ҳастем, ҳам мо ва ҳам падарони мо».

4Ва ба фиръавн гуфтанд: «Омадем, то ки дар ин замин сокин шавем, зеро ки барои чорвои ғуломонат чарогоҳ нест; чунки қаҳтӣ дар замини Канъон сахт аст. Ва акнун ба ғуломонат изн бидеҳ, ки дар замини Ҷӯшан маскан гирем».

5Ва фиръавн ба Юсуф хитоб карда, гуфт: «Падарат ва бародаронат назди ту омадаанд.

6Замини Миср пеши туст; дар беҳтарин ҷои ин замин ба падарат ва бародаронат маскан бидеҳ; бигзор дар замини Ҷӯшан сокин шаванд. Ва агар донӣ, ки дар миёни онҳо одамони қобил ҳастанд, онҳоро нозирони чорвои ман таъин кун».

7Ва Юсуф падари худ Яъқубро овард, ва ӯро ба фиръавн муаррифӣ намуд; ва Яъқуб фиръавнро баракат дод.

8Ва фиръавн ба Яъқуб гуфт: «Айёми солҳои умри ту чанд аст?»

9Ва Яъқуб ба фиръавн гуфт: «Айёми солҳои мусофирати ман саду сӣ сол аст; айёми солҳои умри ман кам ва бад аст, ва ба айёми солҳои умри падарони ман дар айёми мусофирати онҳо нарасидааст»+.

10Ва Яъқуб фиръавнро баракат дод, ва аз пеши фиръавн берун рафт.

11Ва Юсуф ба падар ва бародарони худ маскан дод, ва дар замини Миср, дар беҳтарин замин, дар замини Раамсис, чунон ки фиръавн фармуда буд, мулке ба онҳо дод+.

12Ва Юсуф падари худро, ва бародарони худро, ва тамоми аҳли байти падари худро, мувофиқи талаботи хӯрандаҳошон, бо нон таъмин мекард.

13Ва дар тамоми замин нон набуд; зеро ки қаҳтӣ бағоят сахт буд, ва замини Миср ва замини Канъон аз қаҳтӣ дар ҳолати табоҳ буд.

14Ва Юсуф тамоми нуқраро, ки дар замини Миср ва дар замини Канъон буд, ба ивази ғаллае ки мехариданд, ҷамъ кард; ва Юсуф ин нуқраро ба хонаи фиръавн даровард.

15Ва чун нуқра дар замини Миср ва дар замини Канъон тамом шуд, ҳамаи мисриён назди Юсуф омада, гуфтанд: «Ба мо нон бидеҳ! Чаро пеши ту бимирем? Чунки нуқра тамом шуд».

16Ва Юсуф гуфт: «Чорвои худро биёред, ва ман ба ивази чорвои шумо медиҳам, модоме ки нуқра тамом шудааст».

17Ва чорвои худро назди Юсуф оварданд; ва Юсуф ба ивази аспон, ба ивази рамаҳои гӯсфандон, ба ивази рамаҳои говон ва ба ивази харон ба онҳо нон дод; ва ҳамон сол онҳоро ба ивази тамоми чорвои онҳо бо нон таъмин намуд.

18Вақте ки сол ба охир расид, соли дуюм назди ӯ омада, гуфтанд: «Аз оғои худ махфӣ намедорем, ки нуқра тамом шуд ва рамаҳои чорво дар дасти оғои мост; пеши оғои мо чизе, ҷуз ҷисми мо ва замини мо, боқӣ намондааст.

19Чаро мо ва замини мо низ дар пеши назари ту ҳалок шавем? Моро ва замини моро ба ивази нон бихар; ва мо бо замини худ ғуломони фиръавн шавем, ту ба мо тухмӣ бидеҳ, то ки зист кунем ва намирем, ва замин табоҳ нашавад».

20Ва Юсуф тамоми замини Мисрро барои фиръавн харид, зеро ки мисриён ҳар яке киштзори худро фурӯхтанд; чунки қаҳтӣ барояшон сахт буд. Ва замин аз они фиръавн шуд.

21Ва халқро аз ин канор то он канори Миср ба шаҳрҳо гузаронид.

22Фақат замини коҳинонро нахарид, зеро ки ба коҳинон ротибае аз ҷониби фиръавн муқаррар шуда буд, ва аз ротибае ки фиръавн ба онҳо дода буд, мехӯрданд; ба ин сабаб замини худро нафурӯхтанд.

23Ва Юсуф ба халқ гуфт: «Инак, имрӯз шуморо ва замини шуморо барои фиръавн харидам; барои шумо тухмӣ ин ҷост, то заминро кишт кунед.

24Ва чун ҳосил бирасад, панҷьякашро ба фиръавн бидиҳед; ва чор ҳиссаи он аз они шумо бошад барои зироати замин ва барои хӯроки шумо ва аҳли хонаи шумо, ва барои хӯроки кӯдакони шумо».

25Гуфтанд: «Ту ба мо ҷон даровардӣ; дар назари оғои худ илтифот биёбем, ва ғуломони фиръавн бошем».

26Ва Юсуф инро бар замини Миср то имрӯз ба ҳукми қонун даровард: панҷьяк аз они фиръавн бошад; ғайр аз замини коҳинон, ки фақат он аз они фиръавн набуд.

Рӯзҳои охирини Яъқуб.

27Ва Исроил дар замини Миср, дар замини Ҷӯшан маскан гирифт, ва онро соҳибӣ намуд, ва бағоят борвар ва афзун гардиданд.

28Ва Яъқуб дар замини Миср ҳафдаҳ сол бизист; ва айёми солҳои умри Яъқуб саду чилу ҳафт сол буд.

29Ва чун вақти фавти Исроил наздик шуд, писари худ Юсуфро назди худ хонда, ба вай гуфт: «Агар дар назари ту илтифот ёфта бошам, дасти худро зери рони ман бигузор, ки эҳсон ва вафо бо ман бикунӣ ва маро дар Миср дафн накунӣ,

30То ки бо падарони худ бихобам: маро аз Миср бурда, дар мақбараи онҳо дафн намоӣ». Гуфт: «Ман мувофиқи гуфтаи ту хоҳам кард»+.

31Ва гуфт: «Ба ман қасам ёд кун». Ва ба ӯ қасам ёд кард. Ва Исроил бар сари бистари худ саҷда кард+.

БОБИ ЧИЛУ ҲАШТУМ

Яъқуб Эфроим ва Менашшеро баракат медиҳад.

48^1Ва воқеъ шуд баъд аз ин ҳодисот, ки ба Юсуф гуфтанд: «Инак, падарат бемор аст». Ва ду писари худ, Менашше ва Эфроимро бо худ гирифт.

2Ва Яъқубро огоҳ карда, гуфтанд: «Инак, писарат Юсуф назди ту меояд». Ва Исроил қувваҳои худро ҷамъ карда, бар бистар биншаст.

3Ва Яъқуб ба Юсуф гуфт: «Худои Қодир дар Луз, дар замини Канъон, бар ман зоҳир гардида, маро баракат дод,

4Ва ба ман гуфт: „Инак, Ман туро борвар ва афзун мегардонам, ва аз ту қавмҳои зиёде ба вуҷуд меоварам, ва ин заминро баъд аз ту ба насли ту ба тасарруфи абадӣ медиҳам“+.

5Ва ҳоло ду писарат, ки дар замини Миср ба ту зоида шудаанд неш аз он ки назди ту ба Миср биёям, онҳо аз они ман ҳастанд; Эфроим ва Менашше, мисли Реубен ва Шимъӯн, аз они ман хоҳанд буд+.

6Вале насле ки баъд аз онҳо ба вуҷуд оварӣ, аз они ту бошанд. Онҳо бо номи бародарони худ дар амлокашон номида шаванд.

7Ва ҳангоме ки ман аз Фаддон меомадам, Роҳел назди ман дар замини Канъон мурд, чун андак масофате монда буд, ки ба Эфрот бирасам, ва ӯро дар он ҷо ба сари роҳи Эфрот, ки ҳамон Байт-Лаҳм бошад, дафн кардам»+.

8Ва Исроил писарони Юсуфро дид, ва гуфт: «Инҳо кистанд?»

9Ва Юсуф ба падари худ гуфт: «Инҳо писарони мананд, ки Худо ба ман дар ин ҷо додааст». Гуфт: «Онҳоро наздики ман биёр, то ки онҳоро баракат диҳам».

10Ва чашмони Исроил аз пирӣ хира шуда буд: дида наметавонист. Онҳоро наздики ӯ овард, ва ӯ онҳоро бӯсида, ба оғӯш кашид.

11Ва Исроил ба Юсуф гуфт: «Гумон надоштам, ки рӯи туро мебинам; ва инак, Худо насли туро низ ба ман нишон дод».

12Ва Юсуф онҳоро аз миёни ду зонуи ӯ берун овард, ва рӯй ба замин ниҳода, ба ӯ саҷда кард.

13Ва Юсуф ҳар дуи онҳоро гирифт, Эфроимро ба дасти рости худ, муқобили дасти чапи Исроил, ва Менашшеро ба дасти чапи худ, муқобили дасти рости Исроил, ва наздики ӯ овард.

14Вале Исроил дасти рости худро дароз карда, бар сари Эфроим ниҳод, ки вай хурдӣ буд, ва дасти чапи худро бар сари Менашше. Қасдан дастҳояшро чунин ниҳод, ва ҳол он ки Менашше нахустзода буд.

15Ва Юсуфро баракат дода, гуфт:

«Он Худое ки пешаш падаронам Иброҳим ва Исҳоқ роҳ мерафтанд,
он Худое ки маро аз аввали ҳастиям то имрӯз чӯпонӣ мекунад,

16Он фариштае ки маро аз ҳар бадӣ раҳоӣ медиҳад,
ин наврасонро баракат диҳад;
ва номи ман ва номҳои падаронам Иброҳим ва Исҳоқ дар онҳо хонда шавад,
ва дар васати замин бисьёр афзоиш ёбанд».

17Ва Юсуф дид, ки падараш дасти рости худро бар сари Эфроим ниҳод; ин ба назараш бад намуд. Ва дасти падари худро гирифт, то ки онро аз сари Эфроим бар сари Менашше гузаронад;

18Ва Юсуф ба падари худ гуфт: «Ин тавр не, падарам, зеро ки нахустзода ин аст, дасти рости худро ба сари ӯ бимон».

19Вале падараш розӣ нашуда, гуфт: «Медонам, писарам, медонам; ӯ низ қавме хоҳад шуд, ва ӯ низ бузург хоҳад шуд; валекин бародари хурдияш аз ӯ бузургтар хоҳад шуд, ва аз насли ӯ халқи сершуморе ба вуҷуд хоҳад омад»+.

20Ва дар он рӯз онҳоро баракат дода, гуфт:

«Дар ту Исроил баракат хоста, гӯяд:

„Худо туро мисли Эфроим ва Менашше гардонад“».

Ва Эфроимро бар Менашше бартарӣ дод.

21Ва Исроил ба Юсуф гуфт: «Инак, ман мемирам. Ва Худо бо шумо хоҳад буд, ва шуморо ба замини падарони шумо боз хоҳад гардонид.

22Ва ман ба ту қитъаи зиёда аз бародаронат медиҳам, ки онро аз дасти амӯриён бо шамшер ва камони худ гирифтаам».

БОБИ ЧИЛУ НӮҲУМ

Баракати пайғамбарона дар ҳаққи сибтҳои Исроил,

ва фавти Яъқуб.

49^1•Ва Яъқуб писарони худро даъват намуда, гуфт: «Ҷамъ шавед, ва ман шуморо аз он чи дар оянда ба шумо воқеъ хоҳад шуд, хабар медиҳам.

2Гирд оед ва бишнавед, писарони Яъқуб,
ба падари худ Исроил гӯш андозед.
3Реубен, нахустзодаи ман!
Ту — тавоноии ман ва ибтидои қуввати ман,
авҷи бузургӣ ва авҷи қудрат.
4Хурӯшон мисли об будӣ, бартарӣ наёбӣ,
зеро ки бар ҷойхоби падари худ баромадӣ;
бистари маро палид кардӣ, бар он баромадӣ+.
5Шимъӯн ва Левӣ бародаронанд,
олоти ситам аст яроқҳои онҳо+.
6Ба машварати онҳо ҷони ман дохил нашавад,
ба маҳфили онҳо ҷалоли ман шарик нашавад,
зеро ки дар ғазаби худ одам куштанд,
ва барзаговро хостанд бе беху буньёд кунанд.
7Малъун бод хашми онҳо, зеро ки тунд аст;
ва ғазаби онҳо, зеро ки сахт аст;
онҳоро дар Яъқуб тақсим кунам,
ва дар Исроил пароканда намоям+.
8Яҳудо! Туро бародаронат ситоиш намоянд.
Дастат бар гардани душманонат бошад;
писарони падарат ба ту саҷда кунанд+.
9Яҳудои шербача, писарам, аз шикор баромад.

Монанди шери нар, ва монанди шери мода чӯкида,
дар камин хобидааст: кист, ки ӯро бархезонад+?

10Чӯбдасти салтанат аз Яҳудо дур нашавад
ва қонунгузор аз камараш,
то даме ки Шилӯ[*] биёяд,
ва ба Ӯ қавмҳо итоат намоянд+.
11Курраи худро ба ток
ва бачаи модахари худро ба раз бандад.
Ҷомаи худро дар май
ва либоси худро дар хуни разон шӯяд.
12Чашмонаш аз май сурхтоб
ва дандонаш аз шир сафед бошад.
13Забулун дар канори баҳр сокин шавад,
ва назди бандари киштиҳо,
ва ҳудудаш то Сидӯн бошад+.
14Иссокор хари бузургҷуссаест,
ки дар миёни қӯраҳо бичӯкад.
15Ва бидид, ки оромидан хуб аст,
ва замин гуворост,
пас китфи худро барои боркашӣ хам кард
ва бо хизмати хироҷ машғул шуд.
16Дон қавми худро доварӣ кунад,
мисли яке аз сибтҳои Исроил+.
17Дон море бошад дар сари роҳ
ва афъие дар канори ҷодда,
ки пошнаи аспро бигазад,
то ки савораш ба ақиб афтад+.
18Ба мадади ту умедворам, Худованд!+
19Ҷод — издиҳоме бар вай ҳуҷум оваранд,
вале вай аз ақиби онҳо ҳамла кунад.
20Барои Ошер — нонаш равғанин бошад,
ва ӯ лаззоти шоҳона бидиҳад.
21Нафтолӣ ғизоли давандест,
ки хабарҳои хуш оварад.
22Юсуф ниҳоли борварест,
ниҳоли борвар бар сари чашма:
шохаҳояш аз болои девор вусъат ёбанд.
23Ва тирандозон айши ӯро талх карданд,
ва ба ӯ тир андохтанд, ва кина варзиданд;
24Вале камони ӯ ба қуввааш қоим монд,
ва бозуҳои дастҳояш аз дастҳои Қодири Бечуни Яъқуб мустаҳкам шуд.

Аз он ҷост Роҳбар ва муттакои Исроил,+
25Аз Худои падарат, ки туро мадад мекунад,
ва аз Қодири Мутлақ, ки туро баракат медиҳад
бо баракоти осмон аз боло,
бо баракоти варта, ки дар поён аст,
бо баракоти пистонҳо ва батн,

26Бо баракоти падарат, ки аз баракоти падару модарам
то ҳадди қадимтарини теппаҳои олам бартарӣ дошт.

Ҳамаи инҳо бар сари Юсуф бошанд,
ва бар фарқи ӯ, ки аз бародаронаш баргузида шуд+.

27Биньёмин гурги даррандаест,
ки бомдодон шикорро бихӯрад
ва шомгоҳон ғаниматро тақсим кунад»+.

28Инҳоянд ҳамаи дувоздаҳ сибти Исроил; ва ин аст он чи падарашон ба онҳо гуфт; вақте ки онҳоро баракат дод, ҳар якеро мувофиқи баракати вай баракат дод.

29Ва ба онҳо васият карда, гуфт: «Ман ба қавми худ пайваст мешавам; маро назди падаронам дар мағорае ки дар саҳрои Афрӯни ҳиттӣ воқеъ аст, дафн кунед,

30Дар мағорае ки дар саҳрои Макфело мебошад, ки он дар рӯ ба рӯи Мамре, дар замини Канъон аст, ва онро Иброҳим бо он саҳро аз Афрӯни ҳиттӣ барои моликияти мақбара харида буд.

31Он ҷо Иброҳим ва занаш Сороро дафн карданд; он ҷо Исҳоқ ва занаш Равқоро дафн карданд; ва он ҷо ман Леёро дафн кардам+.

32Ин саҳро ва мағорае ки дар он аст, аз писарони Ҳит харида шудааст».

33Ва Яъқуб васияташро ба писарони худ ба поён расонд, ва пойҳои худро ба бистар кашид, ва ҷон супурд, ва ба қавми худ пайваст.

БОБИ ПАНҶОҲУМ

Дафни Яъқуб.

50^1Ва Юсуф бар рӯи падари худ афтода, бар вай гирист, ва ӯро бӯсид.

2Ва Юсуф ба табибон, ки аз чокарони ӯ буданд, амр фармуд, ки падари ӯро ҳунут кунанд; ва табибон Исроилро ҳунут карданд.

3Ва чил рӯз бар ӯ пур шуд, ки ин рӯзҳо барои ҳунут кардан сарф шуд. Ва мисриён ҳафтод рӯз барои ӯ мотам гирифтанд.

4Ва чун айёми мотами ӯ гузашт, Юсуф ба аҳли байти фиръавн гуфт: «Агар дар назари шумо илтифот ёфта бошам, марҳамат фармуда ба гӯши фиръавн чунин бирасонед:

5Падарам маро қасам дода, гуфт: „Инак, ман мемирам; дар қабре ки барои худ дар замини Канъон кандаам, он ҷо маро дафн кун“. Ва акнун мехоҳам биравам ва падари худро дафн карда, баргардам».

6Ва фиръавн гуфт: «Бирав ва, чунон ки падарат туро қасам додааст, ӯро дафн кун».

7Ва Юсуф бирафт, то ки падари худро дафн намояд. Ва ҳамаи чокарони фиръавн, пирони аҳли байти ӯ, ва ҳамаи пирони Миср бо ӯ рафтанд,

8Ва тамоми аҳли байти Юсуф ва бародаронаш ва аҳли байти падараш. Фақат кӯдакон ва гӯсфандон ва говони худро дар замини Ҷӯшан вогузоштанд.

9Ва аробаҳо ва саворон низ ҳамроҳаш рафтанд, ва анбӯҳ хеле бузург буд.

10Вақте ки ба хирмангоҳи Отод, ки дар он тарафи Урдун аст, расиданд, дар он ҷо навҳагарии азим ва бисьёр сахт карданд; ва барои падари худ ҳафт рӯз мотам гирифт.

11Ва сокинони он замин, канъониён, ин мотамро дар хирмангоҳи Отод диданд, ва гуфтанд: «Ин барои Миср мотами сахт аст!» Аз ин рӯ он мавзеъро Обел-Мисраим[*] номиданд, ки он дар канори Урдун воқеъ аст.

12Ва писаронаш ба ӯ ончунон, ки ба онҳо васият карда буд, карданд.

13Ва писаронаш ӯро ба замини Канъон бурданд, ва ӯро дар мағораи саҳрои Макфело дафн карданд, ки Иброҳим он саҳроро аз Афрӯни ҳиттӣ барои моликияти мақбара дар рӯ ба рӯи Мамре харида буд+.

14Ва Юсуф, баъд аз дафни падари худ, бо бародаронаш ва ҳамаи касоне ки барои дафни падараш бо ӯ баромада буданд, ба Миср баргашт.

Биму ҳароси бародарони Юсуф.

15Ва бародарони Юсуф диданд, ки падари онҳо вафот кард, ва гуфтанд: «Шояд Юсуф ба мо кина варзида, интиқоми он бадиеро, ки ба ӯ кардем, аз мо бигирад?»

16Ва ба касе фармуданд, ки ба Юсуф бигӯяд: «Падарат пеш аз вафоти худ васият карда, гуфта буд:

17„Ба Юсуф чунин бигӯед: марҳамат фармуда гуноҳ ва хатоҳои бародаронатро, ки ба ту бадӣ кардаанд, афв фармо“; ва акнун гуноҳи бандагони Худои падаратро афв фармо». Ва ҳангоме ки ба ӯ гуфтанд, Юсуф бигирист.

18Ва бародаронаш низ омада, пеши ӯ афтоданд, ва гуфтанд: «Инак, ғуломони ту ҳастем».

19Ва Юсуф ба онҳо гуфт: «Натарсед; оё ман дар ҷои Худо ҳастам?

20Шумо дар ҳаққи ман қасди бад доштед, вале Худо онро ба некӯӣ гардонид, то коре кунад, ки мардуми зиёдро зинда нигоҳ дорад, чунон ки имрӯз воқеъ шудааст.

21Ва акнун натарсед. Ман ризқу рӯзии шумо ва кӯдакони шуморо хоҳам дод». Ва онҳоро тасаллӣ дод, ва суханони дилпазир ба онҳо гуфт.

Вафоти Юсуф.

22Ва Юсуф дар Миср сукунат дошт, ӯ ва аҳли байти падари ӯ; ва Юсуф саду даҳ сол зиндагонӣ кард.

23Ва Юсуф писарони насли сеюми Эфроимро дид, ва писарони Шокир, писари Менашше низ бар зонуҳои Юсуф парвариш ёфтанд+.

24Ва Юсуф ба бародарони худ гуфт: «Ман мемирам; ва Худо шуморо ҳатман тафаққуд хоҳад кард, ва шуморо аз ин замин сӯи замине ки барои Иброҳим, Исҳоқ ва Яъқуб қасам хӯрдааст, берун хоҳад овард»+.

25Ва Юсуф банӣ-Исроилро қасам дода, гуфт: «Худо шуморо ҳатман тафаққуд хоҳад кард, ва он гоҳ устухонҳои маро аз ин ҷо берун хоҳед овард»+.

26Ва Юсуф дар синни саду дахсолагӣ вафот ёфт. Ва ӯро ҳунут карданд; ва дар Миср дар тобут гузошта шуд.

* 3:20 Зиндагӣ.

* 16:13 Ту Худои бинандаи ман.

* 16:14 Чохи Ҳайи бинандаи ман.

* 22:14 Худованд ҳозир хоҳад кард.

* 23:15 сиқл — воҳиди пули қадимӣ, ки арзишаш аз рӯи вазнаш муайян карда мешуд. Мувофиқи маълумоти қадимӣ, дертар, дар давлати яҳудиён, дар давраи подшоҳии Шимъӯни Макабӣ (асри 2 пеш аз милод), вазни сиқли нуқра 14,55 грамм ва сиқли тилло 16,37 грамм буд.

* 25:30 Сурх.

* 26:20 Баҳс.

* 26:21 Тӯҳмат.

* 26:22 Вусъат.

* 28:19 Хонаи Худо.

* 32:32 Ирқуннисо — раге ки аз сурин сар шуда, то поёни пой, то буҷулак мерасад; асаби сурин.

* 49:10 Омадани Масеҳ дар назар дошта шудааст.

* 50:11 Мотами Миср.

+ 1:1 Юҳ. 1:1
+ 1:27 Мат. 19:4, Марқ. 10:6
+ 2:7 1 Қӯр. 15:45
+ 2:9 Ҳас. 3:22, Ваҳй 2:7, Ваҳй 22:2
+ 2:11 1 Подш. 15:7
+ 2:14 Дон. 10:4, Ҳас. 10:11-12
+ 2:21 Ҳас. 15:12, 1 Подш. 26:12

+ 2:24 Мат. 19:5, Марқ. 10:7, 1 Қӯр. 6:16, Эфс. 5:31

+ 3:1 Мат. 10:16
+ 3:3 Ҳас. 2:17
+ 3:6 Рум. 5:12, 1 Қӯр. 15:21-22
+ 3:15 Рум. 16:20
+ 3:16 Эфс. 5:21, Қӯл. 3:18
+ 3:19 Воиз 3:10, Воиз 3:20
+ 3:22 Ҳас. 2:9, Ваҳй 2:7, Ваҳй 22:2
+ 4:7 Ҳас. 3:16
+ 4:15 Иб. 26:21, Заб. 78:12
+ 5:2 Ҳас. 1:27
+ 5:3 1 Қӯр. 15:49
+ 5:24 4 Подш. 2:11, Ибр. 11:5
+ 5:29 Ҳас. 3:17
+ 6:2 Айюб 1:6, Айюб 2:1, Заб. 88:7
+ 6:3 Заб. 77:39, Заб. 89:10
+ 6:4 Ад. 13:33
+ 6:5 Мас. 6:18, Мат. 12:34
+ 6:6 1 Подш. 15:10-11
+ 6:9 Айюб 1:1
+ 8:4 4 Подш. 19:37, Ирм. 51:27
+ 8:17 Ҳас. 1:22
+ 8:20 Айюб 1:5
+ 8:21 Хур. 29:18, Иб. 1:9, Ҳас. 6:5
+ 9:1 Ҳас. 1:22
+ 9:3 Ҳас. 1:29

+ 9:4 Иб. 3:17, Иб. 7:26, Иб. 17:10-11, Иб. 17:14, Так. Шар. 12:23-24, Аъм. 15:20, Аъм. 15:29

+ 9:6 Ад. 35:33, Ҳас. 1:26-27
+ 9:21 Мас. 20:1
+ 9:22 Мас. 30:17
+ 10:4 Юн. 1:3
+ 10:7 Ҳас. 2:11
+ 10:11 Ҳас. 2:14
+ 10:21 Ад. 24:24
+ 10:29 Ҳас. 2:11
+ 11:2 Ҳас. 10:10, Дон. 3:1
+ 11:8 Так. Шар. 32:8
+ 12:1 Аъм. 7:4

+ 12:3 Ҳас. 18:18, Ҳас. 22:18, Ҳас. 26:4, Ҳас. 28:14, Ғал. 3:8

+ 12:10 Ҳас. 41:54
+ 12:13 Ҳас. 20:2, Ҳас. 20:12
+ 13:8 Заб. 132:1
+ 13:10 Ҳас. 2:10, Ҳас. 19:24
+ 13:13 Ҳас. 18:20
+ 13:15 Еҳ. 21:43
+ 13:16 3 Подш. 3:8
+ 14:3 Еҳ. 10:5
+ 14:5 Так. Шар. 2:10-12
+ 14:7 Ад. 13:26, 2 Вак. 20:3
+ 14:8 Так. Шар. 29:23
+ 14:14 Дов. 18:29
+ 14:17 2 Подш. 18:18
+ 14:18 Заб. 75:3
+ 14:20 Ҳас. 28:22, Иб. 27:30, Ибр. 7:1-2
+ 15:1 2 Подш. 22:3, Заб. 3:4

+ 15:5 Ҳас. 22:17, Так. Шар. 1:10, Так. Шар. 10:22, Рум. 4:18

+ 15:6 Рум. 4:3, Ғал. 3:6, Яъқ. 2:23
+ 15:8 Дов. 6:17, Луқ. 1:18
+ 15:10 Иб. 1:17, Ирм. 34:18-19
+ 15:12 Ҳас. 2:21, 1 Подш. 26:12, Айюб 33:15
+ 15:13 Хур. 1:11, Хур. 12:40, Аъм. 7:6
+ 15:14 Хур. 11:3, Аъм. 7:7
+ 15:16 Так. Шар. 9:4, 3 Подш. 21:26

+ 15:18 Хур. 23:31, Ад. 34:1-12, Еҳ. 21:43, 3 Подш. 4:21, 2 Вак. 9:26

+ 16:5 Ҳас. 18:25, Ҳас. 31:53, 1 Подш. 24:13, 1 Подш. 24:16, Дов. 11:27

+ 16:7 Хур. 15:22
+ 17:5 Рум. 4:17
+ 17:12 Иб. 12:3
+ 18:5 Дов. 6:18-19
+ 18:10 Рум. 9:19
+ 18:12 1 Пет. 3:6

+ 18:14 Айюб 42:2, Ирм. 32:17, Мат. 19:26, Луқ. 1:37, 4 Подш. 4:16

+ 18:17 Ом. 3:7
+ 18:18 Ҳас. 12:3
+ 18:20 Ҳас. 13:13
+ 18:25 Ҳас. 16:5, Айюб 34:10, Заб. 91:16
+ 18:26 Иш. 65:8
+ 19:2 Айюб 31:32
+ 19:5 Дов. 19:22-24
+ 19:11 4 Подш. 6:18

+ 19:24 Айюб 18:15, Заб. 10:6, Ҳиз. 20:16, Ҳиз. 38:22, Луқ. 17:29

+ 20:2 Ҳас. 12:10-20

+ 20:7 1 Вақ. 16:22, Заб. 104:15, Айюб 42:8, Яъқ. 5:16

+ 20:17 Яъқ. 5:16
+ 21:3 Ҳас. 17:19
+ 21:4 Ҳас. 17:12-13
+ 21:9 Ғал. 4:29
+ 21:10 Юҳ. 8:35, Ғал. 4:30
+ 21:12 Рум. 9:7
+ 21:21 Ад. 10:12, 3 Подш. 11:18
+ 21:31 Ҳас. 26:33
+ 22:1 Заб. 10:5, Аъм. 9:10
+ 22:2 2 Вак. 3:1

+ 22:17 Ҳас. 15:5, 3 Подш. 4:20, Ирм. 33:22, Ибр. 6:13-14

+ 22:18 Ҳас. 12:3, Ҳас. 26:4, Аъм. 3:25
+ 22:23 Ҳас. 24:24
+ 23:2 Еҳ. 14:15, Дов. 1:10
+ 25:4 1 Вақ. 1:32-33
+ 25:10 Ҳас. 23:16-20
+ 25:15 1 Вақ. 1:29-31
+ 25:18 1 Подш. 15:7

+ 25:23 Ад. 24:18, 2 Подш. 8:14, 1 Вақ. 8:13, Рум. 9:12

+ 25:31 Так. Шар. 21:17
+ 25:34 Ибр. 12:16
+ 26:1 Ҳас. 12:10, Ҳас. 20:2
+ 26:3 Ҳас. 22:16-18, Еҳ. 21:43

+ 26:4 Хур. 32:13, Ҳас. 12:3, Ҳас. 22:18, Аъм. 3:25

+ 26:7 Ҳас. 12:13, Ҳас. 20:1-2
+ 26:15 Ҳас. 21:30
+ 26:29 Мас. 16:7
+ 26:34 Ҳас. 36:2-3
+ 27:3 Ҳас. 25:27-28
+ 27:28 Так. Шар. 33:13
+ 27:36 Ҳас. 25:33
+ 27:40 2 Подш. 8:14, 4 Подш. 8:20-22
+ 27:46 Ҳас. 26:35
+ 28:2 Ҳас. 22:23, Ҳас. 24:29-30
+ 28:4 Еҳ. 21:43
+ 28:9 Ҳас. 25:13, Ҳас. 36:3
+ 28:13 Еҳ. 21:43

+ 28:14 Ҳас. 12:3, Ҳас. 13:16, Ҳас. 22:18, Ҳас. 26:4

+ 28:18 Ҳас. 35:14, Еҳ. 4:1-10, 1 Подш. 7:12

+ 28:19 Ҳас. 35:6, Ҳас. 35:15, Ҳас. 48:3

+ 28:20 Ад. 21:2, Дов. 11:30, 1 Подш. 1:11, 2 Подш. 15:8

+ 28:22 Ҳас. 14:20, Иб. 27:30
+ 29:27 Дов. 14:12
+ 29:30 Иб. 18:18
+ 29:31 1 Подш. 1:19-20
+ 30:15 Иб. 18:18
+ 31:13 Ҳас. 28:20-22
+ 31:30 Дов. 18:24
+ 31:45 Ҳас. 28:18, Ҳас. 35:14, Еҳ. 24:26-27
+ 31:53 Ҳас. 16:5
+ 32:9 Ҳас. 31:3
+ 32:12 Ҳас. 28:14-15
+ 32:28 Ҳас. 35:10
+ 32:29 Дов. 13:18
+ 32:30 Хур. 24:10, Хур. 33:20, Юҳ. 1:18
+ 33:18 Ҳас. 12:6
+ 33:19 Еҳ. 24:32, Айюб 42:11
+ 34:7 Дов. 20:6, 2 Подш. 13:12
+ 34:8 Так. Шар. 22:28
+ 34:12 1 Подш. 18:25
+ 34:14 Еҳ. 5:9
+ 35:1 Ҳас. 28:10-22
+ 35:4 Еҳ. 24:26, Дов. 9:6
+ 35:7 Ҳас. 28:19
+ 35:8 Ҳас. 24:59
+ 35:10 Ҳас. 32:28
+ 35:11 Ҳас. 17:6
+ 35:14 Ҳас. 28:18, Ҳас. 31:45
+ 35:15 Ҳас. 28:19
+ 35:17 1 Подш. 4:20
+ 35:19 Рут 1:2, Мик. 5:2
+ 35:22 Ҳас. 49:4, Иб. 20:11

+ 35:27 Еҳ. 14:15, Дов. 1:10, Ҳас. 13:18, Ҳас. 23:2

+ 35:29 Ҳас. 25:8
• 36:1 1 Вақ. 1:35-37
+ 36:1 Ҳас. 25:30
+ 36:3 Ҳас. 26:34, Ҳас. 28:9
+ 36:12 Хур. 17:8
• 36:20 1 Вақ. 1:38-42
+ 36:20 Ҳас. 14:6, Так. Шар. 2:12
• 36:31 1 Вақ. 1:43-51
+ 36:33 Иш. 34:6, Иш. 63:1
+ 36:34 Ҳас. 36:15, Айюб 2:11, Ҳиз. 25:13
+ 36:40 1 Вақ. 1:51-54
+ 37:13 Ҳас. 33:18
+ 37:14 1 Подш. 17:18
+ 37:17 4 Подш. 6:13
+ 37:24 Ирм. 38:6, Зак. 9:11
+ 37:27 Ҳас. 25:12-16
+ 37:34 Айюб 1:20
+ 38:8 Так. Шар. 25:5-6
+ 38:24 Иб. 21:9
+ 38:26 Иб. 18:15
+ 39:1 Ҳас. 37:36
+ 39:9 Хур. 20:14
+ 39:15 Хур. 20:16
+ 39:21 Дон. 1:10
+ 40:5 Наҳ. 1:11
+ 40:8 Дон. 2:28
+ 40:20 Марқ. 6:21
+ 40:22 Эст. 7:10
+ 41:8 Дон. 2:1-2
+ 41:12 Дон. 1:17
+ 41:16 Дон. 2:30
+ 41:30 4 Подш. 8:1
+ 41:38 Дон. 4:5, Дон. 5:11
+ 41:40 Эст. 10:3
+ 41:42 Эст. 3:10, Эст. 8:2
+ 41:45 Ҳас. 46:20, Иш. 19:18, Ҳиз. 30:17
+ 41:54 Ҳас. 12:10
+ 42:6 Мас. 11:26
+ 42:9 Ҳас. 37:5-11
+ 42:22 Ҳас. 37:21-22
+ 43:32 Ҳас. 46:34
+ 44:20 Ҳас. 37:3
+ 46:1 Ҳас. 26:33
+ 46:4 Ҳас. 50:13
• 46:8 1 Вақ. 2:1-5
+ 46:8 Хур. 6:14-16
+ 46:9 Хур. 6:14, Ад. 26:5-6, 1 Вақ. 5:3
+ 46:10 Ад. 26:13
+ 46:11 Ад. 3:17, Ад. 26:57
+ 46:12 Ҳас. 38, Ад. 26:19
+ 46:13 Ад. 26:23-24, 1 Вақ. 7:1
+ 46:14 Ад. 26:26
+ 46:16 Ад. 26:15
+ 46:17 Ад. 26:44-46, 1 Вақ. 7:30-40

+ 46:20 Ҳас. 41:45, Иш. 19:18, Ҳиз. 30:17, Ад. 26:28-37

+ 46:21 Ад. 26:38-41, 1 Вақ. 7:6-12, 1 Вақ. 8:1-5

+ 46:23 Ад. 26:42
+ 46:24 Ад. 26:48-49, 1 Вақ. 7:13
+ 46:27 Хур. 1:5
+ 46:34 Ҳас. 43:32, Хур. 8:26
+ 47:9 Айюб 14:1, Заб. 89:10
+ 47:11 Хур. 1:11, Хур. 12:37
+ 47:30 Ҳас. 50:13
+ 47:31 3 Подш. 1:47
+ 48:4 Ҳас. 28:12-15, Ҳас. 35:9-12
+ 48:5 Еҳ. 14:4
+ 48:7 Ҳас. 35:19, Рут 1:2

+ 48:19 Ад. 1:33, Ад. 1:35, Так. Шар. 33:17, Еҳ. 17:14

• 49:1 Так. Шар. 33:1-24
+ 49:4 Ҳас. 35:22, Иб. 18:7, Ҳиз. 22:10
+ 49:5 Ҳас. 34:25-29
+ 49:7 Ад. 35:2, Еҳ. 19:9
+ 49:8 1 Вақ. 28:4
+ 49:9 Ваҳй 5:5, Ад. 23:24, Ад. 24:9
+ 49:10 Ад. 24:17
+ 49:13 Еҳ. 19:10-16
+ 49:16 Ҳас. 30:6
+ 49:17 Дов. 18:27
+ 49:18 Заб. 118:166
+ 49:24 Заб. 22:1

+ 49:26 Так. Шар. 33:15, Ҳаб. 3:6, Так. Шар. 33:13-17

+ 49:27 Дов. 20:21, Дов. 20:25
+ 49:31 Ҳас. 23:16-19, Ҳас. 35:29
+ 50:13 Ҳас. 23:16
+ 50:23 Ад. 32:39
+ 50:24 Хур. 3:16-17
+ 50:25 Хур. 13:19

Хуруҷ

КИТОБИ ДУЮМИ МУСО

ХУРУҶ

- 1
- 2
- 3
- 4
- 5
- 6
- 7
- 8
- 9
- 10
- 11
- 12
- 13
- 14
- 15
- 16
- 17
- 18
- 19
- 20
- 21
- 22
- 23
- 24
- 25
- 26
- 27
- 28
- 29
- 30
- 31
- 32
- 33
- 34
- 35
- 36
- 37
- 38
- 39
- 40

БОБИ ЯКУМ

Исроил дар Миср.

1^1Ва ин аст номҳои банӣ-Исроил, ки ба Миср омаданд, ҳар яке бо аҳли байти худ ҳамроҳи Яъқуб омаданд.

2Реубен, Шимъӯн, Левӣ ва Яҳудо,

3Иссокор, Забулун ва Биньёмин,

4Дон ва Нафтолӣ, Ҷод ва Ошер+.

5Ва тамоми нуфусе ки аз камари Яъқуб ба вуҷуд омаданд, ҳафтод нафар буданд; ва Юсуф дар Миср буд+.

6Ва Юсуф ва ҳамаи бародаронаш ва тамоми он насл мурданд.

Зери юғи сахти ғуломӣ.

7Ва банӣ-Исроил борвар шуданд ва афзоиш ёфтанд, ва сершумор ва ниҳоятдараҷа пурзӯр гардиданд; ва замин аз онҳо пур шуд.

8Ва подшоҳи наве бар Миср бархост, ки Юсуфро намешинохт,+

9Ва ба қавми худ гуфт: «Инак, қавми банӣ-Исроил аз мо сершумортар ва пурзӯртаранд.

10Биеёд, ба зидди онҳо тадбири пурҳикмате биандешем, то ки афзоиш наёбанд; вагар на, вақте ки ҷанге ба вуқӯъ ояд, онҳо низ ба душманони мо ҳамроҳ шуда, ба муқобили мо ҷанг хоҳанд кард, ва аз мамлакат берун хоҳанд рафт».

11Ва саркорони меҳнати маҷбуриро бар онҳо таъин карданд, то ки онҳоро бо корҳои сахт ба танг оваранд; ва онҳо барои фиръавн шаҳрҳои захираҳо — Фитум ва Раамсисро бино карданд+.

12Вале ҳар қадар зиёдтар онҳоро ба танг меоварданд, ҳамон қадар бештар онҳо афзоиш ёфта, сершумор мегардиданд, ба тавре ки мисриён аз банӣ-Исроил бим доштанд,

13Ва банӣ-Исроилро бо зулму зӯрӣ кор мефармуданд.

14Ва зиндагонии онҳоро бо меҳнати сахти гилкорӣ ва хиштрезӣ ва бо ҳар кори саҳро талх мегардониданд; ҳар навъ кори худро ба гардани онҳо бо зулму зӯрӣ бор мекарданд.

15Ва подшоҳи Миср ба дояҳои ибрӣ, ки номи яке Шифро ва номи дигаре Фуо буд, амр фармуда,

16Гуфт: «Вақте ки занони ибриро мезоёнед, ба сангҳои зоёниш нигоҳ кунед: агар писар бошад, ӯро бикушед, ва агар духтар бошад, — бигзор зинда монад».

17Вале дояҳо аз Худо тарсиданд, ва он чиро, ки подшоҳи Миср ба онҳо амр фармуда буд, ба амал наоварданд, ва писаронро зинда гузоштанд.

18Ва подшоҳи Миср дояҳоро хонда, ба онҳо гуфт: «Чаро ин корро кардед, ва писаронро зинда гузоштед?»

19Ва дояҳо ба фиръавн гуфтанд: «Занони ибрӣ, охир, мисли занони мисрӣ нестанд, балки бақувватанд, ва пеш аз он ки доя назди онҳо биёяд, мезоянд».

20Ва Худо ба дояҳо марҳамат кард; ва қавм афзоиш ёфта, бағоят пурзӯр гардиданд.

21Ва азбаски дояҳо аз Худо тарсиданд, Ӯ барояшон аҳли байт ба вуҷуд овард.

22Ва фиръавн ба тамоми қавми худ амр фармуда, гуфт: «Ҳар писареро, ки таваллуд ёбад, ба наҳр андозед, ва ҳар духтарро зинда нигоҳ доред».

БОБИ ДУЮМ

Таваллуди Мусои раҳокунанда.

2^1Ва касе аз хонадони Левӣ рафта, духтари левизодаро ба занӣ гирифт+.

2Ва он зан ҳомила шуда, писаре зоид; ва чун ӯро дид, ки зеботалъат аст, ӯро се моҳ пинҳон дошт.

3Вале натавонист дигар ӯро пинҳон дорад, сабаде аз қамиш барои ӯ гирифт, ва онро бо қир ва зифт андовид, ва бачаро дар он монд, ва онро дар қамишзори лаби наҳр гузошт.

4Ва хоҳари ӯ аз дур истод, то бидонад, ки ҳоли ӯ чӣ мешавад.

5Ва духтари фиръавн барои шустушӯй ба наҳр фурӯд омад, ва канизонаш дар соҳили наҳр мегаштанд; вай сабадро андаруни қамишзор дида, канизи худро фиристод, то ки онро бигирад.

6Ва онро кушода, бачаро дид, ва инак, кӯдак гирья мекард; ва раҳмаш ба ӯ омада, гуфт: «Ин аз бачаҳои ибриён аст».

7Ва хоҳари ӯ ба духтари фиръавн гуфт: «Оё рафта, зани ширдореро аз занони ибриён назди ту бихонам, то ки бачаро барои ту шир диҳад?»

8Ва духтари фиръавн ба вай гуфт: «Бирав». Ва он дӯшиза рафта, модари бачаро хонд.

9Ва духтари фиръавн ба ӯ гуфт: «Ин бачаро бибар, ва ӯро барои ман бимакон, ва ман муздатро хоҳам дод». Ва он зан бачаро гирифта, маконид.

10Ва бача калон шуд, ва ӯро ба духтари фиръавн овард, ва ӯ барои вай писар шуд; ва ӯро Мусо ном монда, гуфт: «Зеро ки ӯро аз даруни об баровардаам».

Мусо ба қавми худ амин аст.

11Ва дар он айём чунин воқеъ шуд, ки Мусо калон шуда, назди бародарони худ берун омад, ва корҳои сахти онҳоро мушоҳида намуд; ва марди мисриеро дид, ки марди ибриро, ки аз бародарони ӯ буд, мезанад.

12Ва ба ҳар тараф назар андохт, ва чун дид, ки касе нест, он мисриро кушта, дар рег пинҳон кард.

13Ва рӯзи дигар берун омад, ва инак, ду марди ибрӣ ҷидол мекунанд, ва ӯ ба шарир гуфт: «Чаро ёри худро мезанӣ?»

14Вай гуфт: «Кист, ки туро бар мо сардор ва довар таъин намудааст? Оё ту қасд дорӣ маро бикушӣ, чунон ки он мисриро куштӣ?» Ва Мусо тарсид ва дар дили худ гуфт: «Яқин аст, ки он ҳодиса маълум шудааст».

Гурехтани Мусо ва зан гирифтанаш.

15Ва фиръавн ин ҳодисаро шунида, мехост Мусоро ба қатл расонад; ва Мусо аз пеши фиръавн гурехта, дар замини Мидьён маскан гирифт, ва назди чоҳе биншаст.

16Ва коҳини Мидьён ҳафт духтар дошт; ва онхо омаданд, ва об кашида, тағораҳоро пур карданд, то ки рамаи падари худро об диҳанд.

17Ва чӯпонон омада, онҳоро ҳай карданд; ва Мусо бархоста, онҳоро муҳофизат намуд, ва рамаи онҳоро об дод.

18Ва онҳо назди падари худ Рауил омаданд; ва ӯ гуфт: «Чӣ тавр шумо имрӯз бо зудӣ омадед?»+

19Ва онҳо гуфтанд: «Марди мисрие моро аз дасти чӯпонон раҳо кард, ва низ барои мо об кашида, рамаро об дод».

20Ва ӯ ба духтаронаш гуфт: «Пас, вай куҷост? Чаро он мардро тарк кардед? Варо бихонед, то ки нон хӯрад».

21Ва Мусо розӣ шуд, ки назди он мард маскан гирад; ва ӯ духтари худ Сифӯраро ба Мусо дод.

22Вай писаре зоид, ва ӯ номашро Ҷершӯн монд, зеро ки гуфт: «Дар замини бегона ғариб будам».

23Ва чунин воқеъ шуд, ки баъд аз айёми зиёде подшоҳи Миср мурд, ва банӣ-Исроил аз кори сахт оҳу воҳ карда, фиғон кашиданд, ва истиғосаи онҳо аз кори сахт сӯи Худо баромад.

24Ва Худо нолаи онҳоро шунид, ва Худо аҳди Худро, ки бо Иброҳим, Исҳоқ ва Яъқуб баста буд, ба ёд овард+.

25Ва Худо ба ҳоли банӣ-Исроил назар андохт, ва Худо ғамхорӣ намуд+.

БОБИ СЕЮМ

Даъват шудани Мусо; буттаи фурӯзон.

3^1Ва Мусо рамаи падарарӯси худ Йитрӯ, коҳини Мидьёнро мечаронид, ва рамаро ба он тарафи биёбон бурд, ва ба Ҳӯриб, ки кӯҳи Худо бошад, омад+.

2Ва фариштаи Худованд дар алангаи оташ аз миёни хорбуттае ба вай зоҳир шуд; вай дид, ки инак хорбутта дар оташ фурӯзон аст, валекин хорбутта намесӯзад.

3Ва Мусо гуфт: «Наздик омада, ин манзараи аҷоибро бубинам, ки чаро хорбутта намесӯзад».

4Ва Худованд дид, ки вай барои дидан наздик меояд, ва Худо аз миёни хорбутта сӯи вай хонда, гуфт: «Мусо, Мусо!» Вай гуфт: «Лаббай!»

5Ва Ӯ гуфт: «Ба ин ҷо наздик наой; кафшҳоятро аз пойҳоят бикаш, зеро маконе ки ту дар он истодаӣ, замини муқаддас аст»+.

6Ва гуфт: «Ман Худои падарат ҳастам, Худои Иброҳим, Худои Исҳоқ ва Худои Яъқуб». Ва Мусо рӯи худро пӯшонид, зеро ки аз нигоҳ кардан ба Худо тарсид+.

7Ва Худованд гуфт: «Мазаллати қавми Худро дар Миср дидам, ва фиғони онҳоро аз дасти зулмкунандагонашон шунидам, ба тавре ки дарду озори онҳоро медонам.

8Ва фурӯд омадам, то ки онҳоро аз дасти мисриён раҳо кунам, ва онҳоро аз он замин ба замини некӯ ва фарох барорам, ба замине ки шир ва асал дар он ҷорист, яъне ба макони канъониён, ва ҳиттиён, ва амӯриён, ва фариззиён, ва ҳиввиён, ва ябусиён+.

9Ва алҳол, инак истиғосаи банӣ-Исроил сӯи Ман расидааст; ва низ зулмеро, ки мисриён ба онҳо мекунанд, дидаам+.

10Ва алҳол биё, ки туро назди фиръавн бифиристам, то ки қавми Ман — банӣ-Исроилро аз Миср берун оварӣ».

11Ва Мусо ба Худо гуфт: «Ман кистам, ки назди фиръавн равам ва банӣ-Исроилро аз Миср берун оварам?»

12Ва Ӯ гуфт: «Ман бо ту хоҳам буд, ва ин аст аломати он ки Ман туро фиристодаам: вақте ки қавмро аз Миср берун оварӣ, Худоро бар ин кӯҳ ибодат хоҳед кард»+.

Худованд исми Худро эълон менамояд.

13Ва Мусо ба Худо гуфт: «Инак, ман назди банӣ-Исроил омада, ба онҳо мегӯям: „Худои падаронатон маро назди шумо фиристодааст“. Ва онҳо ба ман хоҳанд гуфт: „Исми Ӯ чист?“ Ба онҳо чӣ гӯям?»

14Ва Худо ба Мусо гуфт: «Ман Воҷибулвуҷуд ҳастам». Ва гуфт: «Ба банӣ-Исроил чунин бигӯ: „Воҷибулвуҷуд маро назди шумо фиристод“»+.

Хизмати Мусо.

15Ва Худо боз ба Мусо гуфт: «Ба банӣ-Исроил чунин бигӯ: „Худованд Худои падаронатон, Худои Иброҳим, Худои Исҳоқ ва Худои Яъқуб, маро назди шумо фиристод“. Ин аст исми Ман то абад, ва ин аст зикри Ман аз насл ба насл.

16Бирав, ва пирони Исроилро ҷамъ карда, ба онҳо бигӯ: „Худованд Худои падаронатон, Худои Иброҳим, Исҳоқ ва Яъқуб, ба ман зоҳир шуда, гуфт: «Ман шуморо тафаққуд намудаам, ва он чиро, ки дар ҳаққи шумо дар Миср ба амал оварда мешавад, дидаам.

17Ва гуфтаам: шуморо аз азобу уқубати Миср ба замини канъониён, ва ҳиттиён, ва амӯриён, ва фариззиён, ва ҳиввиён, ва ябусиён хоҳам баровард, ба замине ки шир ва асал дар он ҷорист»“.

18Ва ба овози ту гӯш хоҳанд дод; ва ту ва пирони Исроил назди подшоҳи Миср рафта, ба вай хоҳед гуфт: „Худованд Худои ибриён ба мо зоҳир шудааст; ва алҳол мо серӯза роҳ ба биёбон хоҳем рафт, то ки барои Худованд Худои худ қурбонӣ кунем“.

19Ва Ман медонам, ки подшоҳи Миср ба рафтани шумо изн нахохад дод, магар ин ки дасти қавӣ ӯро маҷбур кунад.

20Ва дасти Худро ёзонида, Мисрро бо тамоми мӯъҷизоти Худ, ки андаруни он ба амал меоварам, зарба хоҳам зад; ва баъд аз он вай шуморо равона хоҳад кард+.

21Ва ин қавмро дар назари мисриён мӯътабар хоҳам гардонид; ва ҳангоме ки биравед, тиҳидаст нахоҳед рафт,+

22Балки ҳар зан аз ҳамсояи худ ва аз сокинаи хонаи худ колои нуқра ва колои тилло ва либос хоҳад пурсид; ва ба писарон ва духтарони худ хоҳед пӯшонид, ва мисриёнро тороҷ хоҳед кард».

БОБИ ЧОРУМ

Ба Мусо мӯъҷизакорӣ ато мешавад.

Эроди ӯ: 1. Нобоварии қавм.

4^1Ва Мусо ҷавоб дода, гуфт: «Валекин онҳо ба ман бовар нахоҳанд кард, ва ба овози ман гӯш нахоҳанд дод, зеро ки хоҳанд гуфт: „Худованд ба ту зоҳир нашудааст“».

2Ва Худованд ба вай гуфт: «Ин чист дар дастат?» Вай гуфт: «Асо».

3Ва Ӯ гуфт: «Онро ба замин парто!» Вай онро ба замин партофт, ва он ба море мубаддал шуд; ва Мусо аз пеши он гурехт.

4Ва Худованд ба Мусо гуфт: «Дастатро ёзонида, аз думаш бигир». Вай дасташро ёзонида, онро гирифт, ва он дар дасташ ба асо мубаддал шуд.

5«Ин корро бикун, то бовар кунанд, ки Худованд Худои падаронашон, Худои Иброҳим, Худои Исҳоқ ва Худои Яъқуб ба ту зоҳир шудааст».

6Ва Худованд боз ба вай гуфт: «Дастатро зери бағалат бимон». Вай дасташро зери бағалаш монд; ва онро баровард, ва инак, дасташ аз махав мисли барф шудааст.

7Ва Ӯ гуфт: «Дастатро боз ба бағалат бимон». Вай дасташро боз ба бағалаш монд; ва онро аз бағалаш баровард, ва инак, он боз мисли баданаш солим шудааст.

8«Ва агар онҳо ба ту бовар накунанд, ва ба овози аломати якум гӯш надиҳанд, — ба овози аломати дуюм бовар хоҳанд кард.

9Вале агар ба ҳар дуи ин аломатҳо ҳам бовар накунанд, ва ба овози ту гӯш надиҳанд, — он гоҳ аз оби наҳр гирифта, бар хушкӣ бирез; ва обе ки аз наҳр гирифтаӣ, бар хушкӣ ба хун мубаддал хоҳад шуд».

Эроди Мусо: 2. Сақав буданаш.

10Ва Мусо ба Худованд гуфт: «Лутфан, эй Худованд! Ман шахси сухандон нестам, на аз дирӯз, на аз парирӯз, на аз вақте ки Ту ба бандаи Худ сухан гуфтӣ, зеро ки ман тутила ва сақав ҳастам»+.

11Ва Худованд ба вай гуфт: «Кист, ки забон ба одам дод? Ё кист, ки гунг, ё кар, ё бино, ё нобиноро офарид? Оё на Ман, ки Худованд ҳастам+?

12Ва алҳол бирав, ва Ман бо забонат хоҳам буд ва туро хоҳам омӯхт, ки чӣ бояд бигӯӣ».

13Вай гуфт: «Лутфан, эй Худованд, бифирист ба воситаи ҳар каси дигар!»

Ҳорун ба мадади Мусо гузошта шуд.

14Ва хашми Худованд бар Мусо аланга зад, ва Ӯ гуфт: «Бародарат, охир, Ҳоруни левизода аст; медонам, ки ӯ ба яқин сухан меронад; ва инак, ӯ низ ба истиқболи ту меояд, ва туро дида, дилшод хоҳад шуд.

15Ва ту бо ӯ сухан ронда, суханонро ба забонаш талқин хоҳӣ кард; ва Ман бо забони ту ва забони ӯ хоҳам буд, ва шуморо хоҳам омӯхт, ки чӣ бояд бикунед.

16Ва ӯ бо амри ту ба қавм сухан хоҳад ронд; ва ӯ барои ту мисли забон хоҳад буд, ва ту барои ӯ мисли Худо хоҳӣ буд.

17Ва ин асоро ба дастат бигир, ки ба воситаи он ту аломатҳо ба амал хоҳӣ овард».

18Ва Мусо рафта, назди падарарӯсаш Йитрӯ баргашт, ва ба вай гуфт: «Ман рафта, назди бародаронам, ки дар Миср мебошанд, бармегардам, то бубинам, ки оё ҳанӯз зинда ҳастанд?» Ва Йитрӯ ба Мусо гуфт: «Ба саломатӣ бирав».

Мусо ба Миср бармегардад ва ба қавм озодиро пешгӯӣ мекунад.

19Ва Худованд дар Мидьён ба Мусо гуфт: «Рафта, ба Миср баргард, зеро ҳамаи онҳое ки қасди ҷони ту доштанд, мурдаанд»+.

20Ва Мусо занаш ва писаронашро гирифта, ба хар савор кард, ва ба замини Миср баргашт; ва Мусо асои Худоро ба дасти худ гирифт.

21Ва Худованд ба Мусо гуфт: «Вақте ки рафта ба Миср баргаштӣ, диққат намо, ки тамоми мӯъҷизотеро, ки ба дастат супурдаам, ба ҳузури фиръавн ба амал оварӣ; ва Ман дили варо сахт хоҳам кард, то ки қавмро равона накунад+.

22Ва ба фиръавн бигӯ: „Худованд чунин мегӯяд: Исроил писари нахустзодаи Ман аст;+

23Ва ба ту мегӯям: писарамро равона кун, то ки Маро ибодат намояд, ва агар ба равона карданаш розӣ нашавӣ, инак, Ман писари нахустзодаи туро мекушам“».

24Ва дар миёни роҳ чунин вокеъ шуд, ки дар манзилгоҳ Худованд бо вай вохӯрда, қасди куштани вай кард.

25Он гоҳ Сифӯра корди сангие гирифта, ғилофаки писари худро бурид, ва онро ба пои Мусо расонида, гуфт: «Ту барои ман шавҳари хун шудӣ».

26Ва Ӯ аз вай даст кашид. Он гоҳ занаш гуфт: «Шавҳари хун шудӣ, — ба сабаби хатна».

27Ва Худо ба Ҳорун гуфт: «Ба истиқболи Мусо сӯи биёбон бирав». Вай равона шуд ва назди кӯҳи Худо бо ӯ вохӯрда, ӯро бӯса кард.

28Ва Мусо ба Ҳорун аз ҳамаи суханони Худованд, ки ӯро фиристода буд, ва аз тамоми аломоте ки ба ӯ амр фармуда буд, хабар дод.

29Ва Мусо ва Ҳорун рафта, ҳамаи пирони банӣ-Исроилро ҷамъ карданд.

30Ва Ҳорун ҳамаи суханонеро, ки Худованд ба Мусо гуфта буд, нақл намуд, ва он аломотро пеши назари қавм ба амал овард.

31Ва қавм имон оварданд; ва чун фаҳмиданд, ки Худованд банӣ-Исроилро тафаққуд намуда, мазаллати онҳоро дидааст, онҳо сар хам карда, саҷда бурданд.

БОБИ ПАНҶУМ

Мубоҳиса бо фиръавн; зулму ситам дар ҳаққи қавм пурзӯр мешавад.

5^1Ва баъд аз ин Мусо ва Ҳорун омада, ба фиръавн гуфтанд: «Худованд Худои Исроил чунин мегӯяд: „Қавми Маро равона кун, то ки барои Ман дар биёбон ид кунанд“».

2Ва фиръавн гуфт: «Худованд кист, ки ба овозаш гӯш дода, Исроилро равона кунам? Худовандро намешиносам, ва Исроилро низ равона нахоҳам кард»+.

3Ва онҳо гуфтанд: «Худои ибриён ба мо зоҳир шудааст; пас мо бояд роҳи серӯзаро дар биёбон тай намуда, барои Худованд Худои худ қурбонӣ кунем, мабодо моро Ӯ бо вабо ё бо шамшер зарба занад».

4Ва подшоҳи Миср ба онҳо гуфт: «Чаро шумо, эй Мусо ва Ҳорун, қавмро аз корҳошон бозмедоред? Ба корубори худ биравед».

5Ва фиръавн гуфт: «Инак, алҳол қавми мамлакат сершуморанд, ва шумо онҳоро аз корҳошон бозмедоред».

6Ва фиръавн дар он рӯз ба корфармоёни қавм ва ба нозирони онҳо амр фармуда, гуфт:

7«Минбаъд ба қавм барои хиштрезӣ, мисли пештара, коҳ надиҳед; бигзор худашон рафта, барои худ коҳ ҷамъ кунанд.

8Ва ҳамон миқдори хиштҳоро, ки онҳо пештар мерехтанд, ба гардани онҳо бор кунед, онро ба ҳеҷ ваҷҳ кам накунед, зеро ки онҳо танбаланд, бинобар ин дод зада мегӯянд: „Биравем, то ки барои Худои худ қурбонӣ кунем“.

9Бигзор меҳнати ин одамон сахттар шавад, то ки бо он банд шуда, барои суханони бекора фурсат наёбанд».

10Ва корфармоёни қавм ва нозирони онҳо берун омаданд, ва ба қавм сухан ронда, гуфтанд: «Фиръавн чунин мегӯяд: „Ба шумо коҳ намедиҳам;

11Худатон рафта, коҳ барои худ аз ҳар ҷо, ки биёбед, бигиред; ва аз кори шумо чизе кам нахоҳад шуд“».

12Ва қавм дар тамоми замини Миср пароканда шуданд, то ки ба ҷои коҳ хасу хошок ҷамъ кунанд.

13Ва корфармоён шитоб кунонида, мегуфтанд: «Корҳои худро ба миқдори ҳаррӯза, мисли он замоне ки коҳ буд, иҷро кунед».

14Ва нозиронеро, ки аз банӣ-Исроил бар онҳо корфармоёни фиръавн таъин карда буданд, мезаданд ва мегуфтанд: «Чаро миқдори хиштрезии худро ҳам дирӯз ва ҳам имрӯз мисли пештара иҷро накардед?»

15Ва нозирони банӣ-Исроил омаданд, ва назди фиръавн шикоят карда, гуфтанд: «Чаро ба бандагонат чунин рафтор мекунӣ?

16Коҳ ба бандагонат намедиҳанд, вале ба мо мегӯянд: „Хишт бирезед!“ Ва инак, бандагонатро мезананд, ва ин гуноҳи қавми туст».

17Ва ӯ гуфт: «Шумо танбал ҳастед, танбал; бинобар ин шумо мегӯед: „Биравем, то ки барои Худованд қурбонӣ кунем“;

18Ва алҳол рафта, кор кунед! Ва коҳ ба шумо дода нахоҳад шуд, ва миқдори хиштҳоро хоҳед дод».

19Ва нозирони банӣ-Исроил худро гирифтори мусибат диданд, чунки фиръавн гуфт: «Аз миқдори ҳаррӯзаи хиштҳои худ ба ҳеҷ ваҷҳ кам накунед».

20Ва ҳангоме ки аз пеши фиръавн берун омаданд, бо Мусо ва Ҳорун вохӯрданд, ки дар рӯ ба рӯяшон истода буданд.

21Ва ба онҳо гуфтанд: «Бигзор Худованд шуморо бубинад ва доварӣ намояд, аз барои он ки моро дар назари фиръавн ва навкаронаш нафратангез гардонида, шамшер ба дасташон додаед, то ки моро бикушанд».

22Ва Мусо сӯи Худованд руҷӯъ намуда, гуфт: «Худовандо, чаро ин қавмро гирифтори мусибат кардӣ? Барои чӣ маро фиристодӣ+?

23Зеро аз вақте ки ман назди фиръавн омадам, то ки аз исми Ту сухан ронам, муносибати вай ба ин қавм бадтар шудааст, валекин Ту қавми Худро раҳо накардӣ».

БОБИ ШАШУМ

Ҷавоби Худованд ба илтимоси якуми Мусо.

6^1Ва Худованд ба Мусо гуфт: «Алҳол хоҳӣ дид, ки Ман ба фиръавн чиҳо мекунам; зеро ки бо амали дасти қавии Ман вай онҳоро равона хоҳад кард, ва бо амали дасти қавии Ман онҳоро аз замини худ бадар хоҳад ронд».

2Ва Худо ба Мусо сухан ронда, ба ӯ гуфт: «Ман Худованд ҳастам.

3Ман ба Иброҳим, Исҳоқ ва Яъқуб бо исми „Худои Қодир“ зоҳир шудам, вале бо исми Худ „Худованд“ ба онҳо маъруф нашудаам+.

4Ва низ аҳди Худро бо онҳо бастам, то ки замини Канъонро ба онҳо диҳам, яъне замини сукунати онҳоро, ки дар он сокин буданд.

5Ва Ман низ нолаи банӣ-Исроилро шунидам, ки мисриён онҳоро гирифтори асорат кардаанд; ва Ман аҳди Худро ба ёд овардам.

6Бинобар ин ба банӣ-Исроил бигӯ: „Ман Худованд ҳастам, ва шуморо аз зери ситамҳои мисриён берун хоҳам овард, ва шуморо аз бандагии онҳо раҳо хоҳам кард, ва шуморо бо бозуи тӯлонӣ ва бо довариҳои азим наҷот хоҳам дод.

7Ва шуморо хоҳам гирифт, то ки барои Ман қавм бошед, ва Ман барои шумо Худо хоҳам буд; ва шумо хоҳед донист, ки Ман Худованд Худои шумо ҳастам, ки шуморо аз зери ситамҳои мисриён берун овардам+.

8Ва шуморо ба замине хоҳам овард, ки дар бораи он даст боло карда қасам хӯрдаам, ки онро ба Иброҳим, Исҳоқ ва Яъқуб диҳам, ва онро ба шумо мерос хоҳам дод; Ман Худованд ҳастам“»+.

9Ва Мусо ба банӣ-Исроил ба ин мазмун сухан ронд; вале онҳо ба сабаби шикастадилӣ ва меҳнати сахт ба Мусо гӯш надоданд.

10Ва Худованд ба Мусо сухан ронда, гуфт:

11«Рафта, ба фиръавн, подшоҳи Миср, бигӯ, ки банӣ-Исроилро аз замини худ равона кунад».

12Ва Мусо ба ҳузури Худованд сухан ронда, гуфт: «Инак, банӣ-Исроил ба ман гӯш надоданд, пас чӣ гуна фиръавн ба ман гӯш хоҳад дод? Ва ҳол он ки ман даҳанбаста ҳастам».

13Ва Худованд ба Мусо ва Ҳорун сухан ронда, онҳоро сӯи банӣ-Исроил ва сӯи фиръавн, подшоҳи Миср, муваккал намуд, то ки банӣ-Исроилро аз замини Миср берун оваранд.

Насабномаи сибтҳои Исроил.

14Инҳоянд сардорони хонаводаҳои онҳо: писарони Реубен, нахустзодаи Исроил: Ҳанӯх ва Фаллу, Ҳесрӯн ва Кармӣ; инҳоянд хонаводаҳои Реубен+.

15Ва писарони Шимъӯн: Ямуил, ва Ёмин, ва Ӯҳад, ва Ёкин, ва Сӯҳар, ва Шоул, писари канъония; инҳоянд хонаводаҳои Шимъӯн+.

16Ва ин аст номҳои писарони Левӣ бар ҳасби наслҳошон: Ҷершӯн, ва Қаҳот, ва Марорӣ. Ва солҳои умри Левӣ: саду сию ҳафт сол+.

17Писарони Ҷершӯн: Либнӣ ва Шимъӣ бар ҳасби хонаводаҳошон.

18Ва писарони Қаҳот: Амром, ва Йисҳор, ва Ҳебрӯн, ва Узиил. Ва солҳои умри Қаҳот: саду сию се сол.

19Ва писарони Марорӣ: Маҳлӣ ва Мушӣ. Инҳоянд хонаводаҳои Левӣ бар ҳасби наслҳошон+.

20Ва Амром аммаи худ Юкобадро барои худ ба занӣ гирифт, ва вай барои ӯ Ҳорун ва Мусоро зоид; ва солҳои умри Амром: саду сию ҳафт сол+.

21Ва писарони Йисҳор: Қӯраҳ ва Нофаҷ, ва Зикрӣ+.

22Ва писарони Узиил: Мишоил, ва Элсофон, ва Ситрӣ+.

23Ва Ҳорун Элишобаъ бинти Аминодоб, хоҳари Наҳшӯнро барои худ ба занӣ гирифт; ва вай барои ӯ Нодоб, ва Абиҳу, ва Элъозор, ва Итоморро зоид+.

24Ва писарони Қӯраҳ: Ассир, ва Элқоно, ва Абиософ; инҳоянд хонаводаҳои қӯраҳиён+.

25Ва Элъозор ибни Ҳорун барои худ аз духтарони Футиил ба занӣ гирифт, ва вай барои ӯ Финҳосро зоид. Инҳоянд сардорони хонаводаҳои левизодагон бар ҳасби наслҳошон+.

26Ҳамин Ҳорун ва Мусо буданд, ки Худованд ба онҳо гуфт: «Банӣ-Исроилро бар ҳасби фавҷҳошон аз замини Миср берун оваред».

27Ҳаминҳо буданд, ки ба фиръавн, подшоҳи Миср, сухан ронданд, то ки банӣ-Исроилро аз Миср берун оваранд; ҳамин Мусо ва Ҳорун буданд.

Худованд боз Мусоро мефиристад. Ба фиръавн рӯ овардани ӯ.

28Ва дар рӯзе ки Худованд ба Мусо дар замини Миср сухан ронд, —

29Худованд ба Мусо сухан ронда, гуфт: «Ман Худованд ҳастам; ҳар он чиро, ки Ман ба ту мегӯям, ба фиръавн, подшоҳи Миср, бигӯ».

30Ва Мусо ба ҳузури Худованд гуфт: «Инак, ман даҳанбаста ҳастам; пас, чӣ гуна фиръавн ба ман гӯш хоҳад дод?»

БОБИ ҲАФТУМ

7^1Ва Худованд ба Мусо гуфт: «Бубин, Ман туро барои фиръавн Худо сохтаам, ва бародарат Ҳорун набии ту хоҳад буд.

2Ҳар он чиро, ки Ман ба ту амр фармоям, ту ба забон хоҳӣ ронд, ва бародарат Ҳорун онро ба фиръавн хоҳад гуфт, то ки вай банӣ-Исроилро аз замини худ равона кунад.

3Ва Ман дили фиръавнро сахт хоҳам кард; ва аломот ва мӯъҷизоти Худро дар замини Миср афзун хоҳам намуд.

4Ва фиръавн ба шумо гӯш нахоҳад дод, ва Ман дасти Худро бар Миср хоҳам андохт, то ки фавҷҳои Худ ва қавми Худ, яъне банӣ-Исроилро аз замини Миср бо довариҳои азим берун оварам.

5Ва мисриён хоҳанд донист, ки Ман Худованд ҳастам, вақте ки дасти Худро бар Миср дароз карда, банӣ-Исроилро аз миёни онҳо берун меоварам».

6Ва Мусо ва Ҳорун ба амал оварданд; чунон ки Худованд ба онҳо амр фармуда буд, ончунон амал карданд.

7Ва Мусо ҳаштодсола буд, ва Ҳорун ҳаштоду сесола, вақте ки онҳо ба фиръавн сухан ронданд.

8Ва Худованд ба Мусо ва Ҳорун сухан ронда, гуфт:

9«Агар фиръавн ба шумо сухан ронда, гӯяд: „Мӯъҷизае ҳамчун далели худ нишон диҳед“, он гоҳ ба Ҳорун бигӯ: „Асои худро гирифта, пеши фиръавн парто, — он ба море мубаддал хоҳад шуд“».

Бори дуюм ба фиръавн рӯ оварданашон; мӯъҷизаи якум.

10Ва Мусо ва Ҳорун назди фиръавн омаданд, ва чунон ки Худованд амр фармуда буд, ончунон амал карданд, ва Ҳорун асои худро пеши фиръавн ва пеши навкаронаш партофт, ва он ба море мубаддал шуд.

11Ва фиръавн низ ҳакимон ва ҷодугаронро даъват намуд, ва онҳо, афсунгарони Миср, низ бо сеҳрҳои худ чунин карданд.

12Ҳар яке асояшро партофт, ва он ба море мубаддал шуд; вале асои Ҳорун асоҳои онҳоро фурӯ бурд.

13Ва дили фиръавн сахт шуд, ва ӯ ба онҳо гӯш надод, чунон ки Худованд гуфта буд.

Бори сеюм ба фиръавн рӯ оварданашон; мӯъҷизаи дуюм.

14Ва Худованд ба Мусо гуфт: «Дили фиръавн сахт шудааст; вай намехоҳад қавмро равона кунад.

15Бомдодон назди фиръавн бирав; инак, вай сӯи об берун меояд, ва ту барои истиқболи вай дар соҳили наҳр биист; ва он асоро, ки ба мор мубаддал шуд, ба дасти худ бигир.

16Ва ба вай бигӯ: „Худованд, Худои ибриён, маро назди ту фиристода, гуфт: «қавми маро равона кун, то ки Маро дар биёбон ибодат намоянд; ва инак, то алҳол ту гӯш надодӣ.

17Худованд чунин мегӯяд: аз ин хоҳӣ донист, ки Ман Худованд ҳастам: инак, Ман бо асое ки дар дастам ҳаст, оби наҳрро мезанам, ва он ба хун мубаддал хоҳад шуд;

18Ва моҳиёне ки дар наҳр ҳастанд, хоҳанд мурд, ва наҳр бадбӯй хоҳад шуд, ва мисриён аз нӯшидани оби наҳр нафрат хоҳанд кард»“».

19Ва Худованд ба Мусо гуфт: «Ба Ҳорун бигӯ: „Асои худро бигир ва дасти худро бар обҳои мисриён, бар наҳрҳои онҳо, бар ҷӯйҳои онҳо, бар кӯлҳои онҳо ва бар ҳар обанбори онҳо дароз кун, — ва ба хун мубаддал хоҳанд шуд; ва дар тамоми замини Миср, ва дар зарфҳои чӯбин ва сангин хун хоҳад буд“».

20Ва Мусо ва Ҳорун ончунон, ки Худованд амр фармуда буд, карданд: асоро бардошта, оби наҳрро пеши назари фиръавн ва пеши назари навкаронаш зад; ва тамоми оби наҳр ба хун мубаддал шуд.

21Ва моҳиёне ки дар наҳр буданд, мурданд, ва наҳр бадбӯй шуд, ва мисриён натавонистанд аз наҳр об нӯшанд, ва дар тамоми замини Миср хун буд.

22Ва афсунгарони Миср ҳам бо сеҳрҳои худ чунин карданд; ва дили фиръавн сахт шуд, ва ба онҳо гӯш надод, чунон ки Худованд гуфта буд.

23Ва фиръавн тоб хӯрда, ба хонаи худ омад, ва ин ҳам ба дили ӯ асаре набахшид.

24Ва ҳамаи мисриён гирдогирди наҳр чоҳ меканданд, то ки обе барои нӯшидан пайдо кунанд, чунки аз оби наҳр наметавонистанд нӯшанд.

25Ва баъд аз он ки Худованд наҳрро зарба зад, ҳафт рӯз пур шуд.

БОБИ ҲАШТУМ

Бори чорум ба фиръавн рӯ оварданашон; мӯъҷизаи сеюм.

8^1Ва Худованд ба Мусо гуфт: «Назди фиръавн рафта, ба вай бигӯ: „Худованд чунин мегӯяд: қавми Маро равона кун, то ки Маро ибодат намоянд.

2Ва агар ту ба равона кардани онҳо розӣ нашавӣ, инак, Ман тамоми ҳудуди туро бо қурбоққаҳо зарба мезанам;

3Ва наҳр аз қурбоққаҳо пур мешавад, ва онҳо баромада ба хонаат, ва ба ҳуҷраи хобат, ва бар бистарат, ва ба хонаҳои навкаронат ва қавмат, ва ба танӯрҳоят, ва ба тағораҳои хамират дохил хоҳанд шуд;

4Ва бар ту, ва бар қавмат, ва бар ҳамаи навкаронат қурбоққаҳо хоҳанд баромад“».

5Ва Худованд ба Мусо гуфт: «Ба Ҳорун бигӯ: „Дасти худро бо асои худ бар наҳрҳо, бар чӯйҳо ва бар кӯлҳо дароз кун, ва қурбоққаҳоро бар замини Миср барор“».

6Ва Ҳорун дасти худро бар обҳои Миср дароз кард, ва қурбоққаҳо баромада, замини Мисрро пӯшониданд.

7Ва афсунгарон ҳам бо сеҳрҳои худ чунин карданд, ва қурбоққаҳоро бар замини Миср бароварданд.

8Ва фиръавн Мусо ва Ҳорунро даъват намуда, гуфт: «Сӯи Худованд дуо гӯед, то ки қурбоққаҳоро аз ман ва аз қавми ман дур созад; ва ман қавмро равона хоҳам намуд, то ки барои Худованд қурбонӣ кунанд»+.

9Ва Мусо ба фиръавн гуфт: «Худат ба ман муқаррар намо, ки кай барои ту ва навкаронат ва қавмат дуо гӯям, то ки қурбоққаҳо аз ту ва аз хонаҳоят нест шуда, фақат дар наҳр бимонанд?»

10Вай гуфт: «Фардо». Мусо гуфт: «Аз рӯи гуфтаи ту хоҳад шуд, то бидонӣ, ки мисли Худованд Худои мо нест;

11Ва қурбоққаҳо аз ту, ва аз хонаат, ва аз навкаронат, ва аз қавмат дур шуда, фақат дар наҳр боқӣ хоҳанд монд».

Мӯъҷизаи чорум.

12Ва Мусо ва Ҳорун аз пеши фиръавн берун омаданд, ва Мусо сӯи Худованд дар хусуси қурбоққаҳое ки Ӯ ба зидди фиръавн фиристода буд, илтиҷо намуд.

13Ва Худованд мувофиқи сухани Мусо амал кард, ва қурбоққаҳо дар хонаҳо, ҳавлиҳо ва саҳроҳо мурданд;

14Ва онҳоро тӯда-тӯда ҷамъ карданд; ва замин бадбӯй шуд.

15Вале фиръавн дид, ки аҳвол сабук шуд, — ва ӯ дили худро сахт кард, ва ба онҳо гӯш надод, чунон ки Худованд гуфта буд.

Мӯъҷизаи панҷум.

16Ва Худованд ба Мусо гуфт: «Ба Ҳорун бигӯ: „Асои худро дароз кун ва ғубори заминро бизан, ва он дар тамоми замини Миср ба пашшаи хокӣ мубаддал хоҳад шуд“».

17Ва онҳо чунин карданд: Ҳорун дасти худро бо асои худ дароз карда, ғубори заминро зад, — ва пашшаи хокӣ бар одамон ва чорпоён пайдо шуд; тамоми ғубори замин дар тамоми замини Миср ба пашшаи хокӣ мубаддал шуд.

18Ва афсунгарон бо сеҳрҳои худ чунин карданд, то ки пашшаи хокиро берун оваранд, валекин натавонистанд. Ва пашшаи хокӣ бар одамон ва чорпоён буд.

19Ва афсунгарон ба фиръавн гуфтанд: «Ин ангушти Худост». Вале дили фиръавн сахт шуд, ва ӯ ба онҳо гӯш надод, чунон ки Худованд гуфта буд.

Бори панҷум ба фиръавн рӯ оварданашон; мӯъҷизаи шашум.

20Ва Худованд ба Мусо гуфт: «Бомдодон бармаҳал бархоста, ба хузури фиръавн биист. Инак, вай сӯи об берун меояд, ва ту ба вай бигӯ: „Худованд чунин мегӯяд: қавми Маро равона кун, то ки Маро ибодат намоянд.

21Зеро, агар қавми Маро равона накунӣ, инак, Ман бар ту ва навкаронат ва қавмат ва хонаҳоят магасҳои гуногунро мефиристам, ва хонаҳои мисриён, ва низ замине ки онҳо бар он сокинанд, аз он магасҳо пур хоҳад шуд.

22Ва дар он рӯз замини Ҷӯшанро, ки қавми Ман дар он сокинанд, ҷудо хоҳам кард, ва дар он ҷо магасҳо нахоҳад буд, то бидонӣ, ки Ман андаруни ин замин Худованд ҳастам.

23Ва тафовуте дар миёни қавми Худ ва қавми ту барқарор хоҳам намуд; фардо ин аломат ба амал хоҳад омад“».

24Ва Худованд чунин кард; ва магасҳои зиёде ба хонаи фиръавн, ва ба хонаҳои навкаронаш, ва ба тамоми замини Миср омад, ва замин аз дасти магасҳо нобуд шуд.

25Ва фиръавн Мусо ва Ҳорунро даъват намуда, гуфт: «Биравед ва барои Худои худ дар ин замин қурбонӣ кунед».

26Вале Мусо гуфт: «Чунин кардан мумкин нест, зеро чизҳои зишти[*] мисриёнро мо барои Худованд Худои худ қурбонӣ мекунем; инак, вақте ки чизҳои зишти мисриёнро пеши назари онҳо қурбонӣ кунем, оё онҳо моро сангсор намекунанд+?

27Мо роҳи серӯзаро дар биёбон тай намуда, барои Худованд Худои худ қурбонӣ хоҳем кард, чунон ки Ӯ ба мо амр фармудааст».

28Ва фиръавн гуфт: «Ман шуморо равона хоҳам кард, то ки барои Худованд Худои худ дар биёбон қурбонӣ кунед, аммо бисьёр дур наравед; барои ман ҳам дуо гӯед!»

29Ва Мусо гуфт: «Инак, ман аз пеши ту берун омада, сӯи Худованд дуо мегӯям, — ва он магасҳо аз фиръавн ва навкаронаш ва қавмаш фардо дур хоҳад шуд, фақат ин ки фиръавн бори дигар фиреб дода, аз равона кардани қавм, то ки барои Худованд қурбонӣ кунанд, рӯй нагардонад».

Мӯъҷизаи ҳафтум.

30Ва Мусо аз пеши фиръавн берун омада, сӯи Худованд дуо гуфт.

31Ва Худованд мувофиқи суханони Мусо амал намуда, магасҳоро аз фиръавн ва навкаронаш ва қавмаш дур кард; як адад ҳам аз он боқӣ намонд.

32Вале фиръавн ҳамин дафъа ҳам дили худро сахт кард, ва қавмро равона накард.

БОБИ НӮҲУМ

Низоъ бо фиръавн; бори шашум ба вай рӯ оварданашон;

мӯъҷизаи ҳаштум.

9^1Ва Худованд ба Мусо гуфт: «Назди фиръавн рафта, ба вай бигӯ: „Худованд Худои ибриён чунин мегӯяд: қавми Маро равона кун, то ки Маро ибодат намоянд.

2Зеро, агар ту аз равона кардани онҳо рӯй гардонӣ ва онҳоро боз нигоҳ дорӣ,

3Инак, дасти Худованд бар чорвои ту, ки дар саҳро мебошад, бар аспон, харон, шутурон, говон ва гӯсфандон хоҳад буд, — вабои бағоят сахт рӯй хоҳад дод;

4Ва Худованд дар миёни чорвои исроилиён ва чорвои мисриён тафовуте барқарор хоҳад кард, ва аз ҳар он чи банӣ-Исроил доранд, чизе нахоҳад мурд“».

5Ва Худованд мӯҳлате муайян намуда, гуфт: «Фардо Худованд инро дар ин замин ба амал хоҳад овард».

6Ва Худованд инро фардои он ба амал овард, ва тамоми чорвои мисриён мурд; вале аз чорвои банӣ-Исроил як адад ҳам намурд.

7Ва фиръавн фиристод, ва инак, аз чорвои исроилиён як адад ҳам намурда буд; ва дили фиръавн сахт шуд, ва ӯ қавмро равона накард.

Мӯъҷизаи нӯҳум.

8Ва Худованд ба Мусо ва Ҳорун гуфт: «Барои худ муштҳои пур аз хокистари хумдон бигиред, ва Мусо онро пеши назари фиръавн сӯи осмон партояд, —

9Ва он дар тамоми замини Миср ба ғубор мубаддал гардида, бар одамон ва чорпоён варами думбалдоре дар тамоми замини Миср паҳн хоҳад шуд».

10Ва онҳо хокистари хумдонро гирифта, ба хузури фиръавн истоданд, ва Мусо онро сӯи осмон партофт, — ва варами думбалдоре пайдо гардида, бар одамон ва чорпоён паҳн шуд.

11Ва афсунгарон натавонистанд ба сабаби варам пеши Мусо истодагӣ намоянд, зеро ки варам бар афсунгарон ва бар ҳамаи мисриён буд.

12Ва Худованд дили фиръавнро сахт кард, ва ӯ ба онҳо гӯш надод, чунон ки Худованд ба Мусо гуфта буд+.

Бори ҳафтум ба фиръавн рӯ оварданашон; мӯъҷизаи даҳум.

13Ва Худованд ба Мусо гуфт: «Бомдодон бармаҳал бархоста, ба ҳузури фиръавн биист, ва ба вай бигӯ: „Худованд Худои ибриён чунин мегӯяд: қавми Маро равона кун, ки маро ибодат намоянд.

14Зеро ки ҳамин дафъа Ман ҳамаи захмҳои Худро бар дили ту, ва бар навкаронат ва қавмат хоҳам фиристод, то бидонӣ, ки дар тамоми замин монанди Ман нест.

15Агар алҳол дасти Худро дароз карда, ту ва қавматро бо вабое мезадам, ту аз рӯи замин маҳв мешудӣ,

16Валекин барои он туро боқӣ гузоштам, ки қуввати Худро ба ту нишон диҳам, ва исми Ман дар тамоми дуньё шӯҳрат ёбад+.

17Ту ҳанӯз қавми Маро ба танг меоварӣ, ва онҳоро равона намекунӣ.

18Инак, Ман фардо дар ҳамин вақт жолаи бағоят сахт хоҳам боронид, ки мисли он дар Миср аз рӯзи барпо шуданаш то алҳол наборидааст.

19Ва алҳол фиристода, тамоми чорвои худ ва ҳар чиро, ки дар саҳро дорӣ, ҷамъ кун, зеро ҳар одам ва чорпое ки дар саҳро бошад, ва ба хона ҷамъ карда бурда нашавад, бар онҳо жола борида, онҳо хоҳанд мурд“».

20Ҳар касе ки аз навкарони фиръавн аз каломи Худованд тарсид, навкаронаш ва чорвояшро ба хонаҳо гурезонид.

21Вале ҳар касе ки ба каломи Худованд аҳамият надод, навкаронаш ва чорвояшро дар саҳро вогузошт.

22Ва Худованд ба Мусо гуфт: «Дасти худро сӯи осмон дароз кун, ва дар тамоми замини Миср бар одамон ва чорпоён ва бар тамоми набототи саҳро дар замини Миср жола хоҳад борид».

23Ва Мусо асои худро сӯи осмон дароз кард, — ва Худованд раъд ва жола дод, ва барқи осмон бар замин фурӯд омад, ва Худованд ба замини Миср жола боронид+.

24Ва жола буд, ва барқ буд, ки андаруни жола забона мезад, ва жола бағоят сахт буд, ки мисли он дар тамоми замини Миср, аз замоне ки мулки халқе шуда буд, наборидааст.

25Ва жола дар тамоми замини Миср ҳар он чиро, ки дар саҳро буд, аз одамон то чорпоён зад; ва тамоми набототи саҳроро жола зад, ва ҳар дарахти саҳроро шикаст.

26Фақат дар замини Ҷӯшан, ки он ҷо банӣ-Исроил буданд, жола набуд.

27Ва фиръавн фиристода, Мусо ва Ҳорунро даъват намуд, ва ба онҳо гуфт: «Ҳамин дафъа гуноҳ кардаам; Худованд одил аст, ва ман ва қавмам шарир ҳастем;+

28Сӯи Худованд дуо гӯед, то ки раъдҳои Худо ва жола хотима ёбад; ва ман шуморо равона хоҳам кард, ва шумо дигар дер нахоҳед монд»+.

29Ва Мусо ба вай гуфт: «Ҳамин ки аз шаҳр берун равам, дастҳоямро сӯи Худованд дароз хоҳам кард; раъдҳо хотима ёфта, жола дигар нахоҳад борид, то бидонӣ, ки замин аз они Худованд аст+.

30Валекин медонам, ки ту ва навкаронат ҳанӯз аз Худованд Худо наметарсед».

31Ва зағир ва ҷав зарар дид, зеро ки ҷав хӯша баста буд, ва зағир поя бароварда буд.

32Вале гандум ва ҷуворӣ зарар надид, зеро ки онҳо дерпаз аст.

33Ва Мусо аз пеши фиръавн аз шаҳр берун рафта, дастҳояшро сӯи Худованд дароз кард; ва раъдҳо ва жола хотима ёфт, ва борон бар замин наборид.

34Ва фиръавн дид, ки борон ва жола ва раъдҳо хотима ёфт, гуноҳ карданашро давом дода, дили худро сахт кард, — ҳам худаш ва ҳам навкаронаш.

35Ва дили фиръавн сахт шуд, ва ӯ банӣ-Исроилро равона накард, чунон ки Худованд ба воситаи Мусо гуфта буд.

БОБИ ДАҲУМ

Бори ҳаштум ба фиръавн рӯ оварданашон.

10^1Ва Худованд ба Мусо гуфт: «Назди фиръавн бирав, зеро ки Ман дили ӯ ва дили навкаронашро сахт кардаам, барои он ки аломоти Худро дар миёни онҳо зоҳир намоям,

2Ва барои он ки ту он чиро, ки Ман дар Миср ба амал овардам, ва аломотеро, ки дар миёни онҳо зоҳир намудам, ба гӯши писарат ва писари писарат ҳикоят кунӣ, то бидонед, ки Ман Худованд ҳастам».

3Ва Мусо ва Ҳорун назди фиръавн омада, ба вай гуфтанд: «Худованд, Худои ибриён чунин мегӯяд: „То ба кай аз гардан фуровардан ба ҳузури Ман рӯй мегардонӣ? Қавми Маро равона кун, то ки Маро ибодат намоянд.

4Зеро, агар ту аз равона кардани қавми Ман рӯй гардонӣ, инак, Ман фардо ба ҳудуди ту малах меоварам,+

5Ва рӯи заминро тавре хоҳад пӯшонид, ки кас заминро натавонад бубинад; ва бақияи он чиро, ки аз жола раҳо шуда, барои шумо саломат мондааст, хоҳад хӯрд, ва ҳар дарахтеро, ки барои шумо сабзидааст, аз саҳро хоҳад хӯрд.

6Ва хонаҳои ту ва хонаҳои ҳамаи навкаронат ва хонаҳои ҳамаи мисриёнро пур хоҳад кард, — ба тавре ки падаронат ва падарони падаронат аз рӯзе ки бар замин вуҷуд доранд, то имрӯз надидаанд“». Ва ӯ пушт гардонида, аз пеши фиръавн баромад.

7Ва навкарони фиръавн ба вай гуфтанд: «То ба кай ин одам барои мо санги роҳ бошад? Ин одамонро равона кун, то ки Худованд Худои худро ибодат намоянд; магар ҳанӯз ту надонистаӣ, ки Миср ба ҳалокат мерасад»?

8Ва Мусо ва Ҳорунро назди фиръавн баргардониданд, ва вай ба онҳо гуфт: «Биравед, Худованд Худои худро ибодат намоед; пас, кист ва кист, ки равона мешавад?»

9Ва Мусо гуфт: «Бо ҷавонон ва пирони худ хоҳем рафт, бо писарон ва духтарони худ, бо гӯсфандон ва говони худ хоҳем рафт, зеро ки иди Худованд аст барои мо».

10Вай ба онҳо гуфт: «Бигзор Худованд бо шумо ончунон бошад, чунон ки ман шуморо бо кӯдаконатон равона кунам! Барҳазар бошед, зеро ки бадӣ шуморо дар пеш аст!

11Чунин нахоҳад шуд! Фақат шумо, мардон, биравед ва Худовандро ибодат намоед, зеро ки шумо инро хоҳон будед». Ва онҳоро аз пеши фиръавн бадар ронданд.

Мӯъҷизаи ёздаҳум.

12Ва Худованд ба Мусо гуфт: «Дасти худро бар замини Миср барои малах дароз кун, то ки он бар замини Миср баромада, тамоми набототи заминро, ки аз жола боқӣ мондааст, бихӯрад».

13Ва Мусо асои худро бар замини Миср дароз кард, ва Худованд тамоми он рӯз ва тамоми шаб боди шарқиро бар замин вазонид; вақте ки субҳ дамид, боди шарқӣ малахро овард.

14Ва малах бар тамоми замини Миср баромада, дар тамоми ҳудуди Миср қарор гирифт, ки он бағоят бисьёр буд; пеш аз он чунин малах набуд, ва баъд аз он чунин нахоҳад буд.

15Ва рӯи тамоми заминро пӯшонид, ва замин торик шуд, ва тамоми набототи замин ва тамоми меваи дарахтонро, ки аз жола боқӣ монда буд, хӯрд; ва ҳеҷ сабзае бар дарахтон ва бар набототи саҳро дар тамоми замини Миср боқӣ намонд.

16Ва фиръавн шитобон Мусо ва Ҳорунро даъват намуда, гуфт: «Пеши Худованд Худои шумо ва пеши шумо гуноҳ кардаам;+

17Ва алҳол, лутфан, ҳамин дафъа ҳам гуноҳи маро афв кунед, ва сӯи Худованд Худои худ дуо гӯед, то ки фақат ин маргро аз ман дур созад»+.

18Ва аз пеши фиръавн берун омада, сӯи Худованд дуо гуфт.

19Ва Худованд боди ғарбии бағоят сахте ба вуҷуд овард, ки малахро бардошта бурда, ба баҳри Қулзум андохт; дар тамоми ҳудуди Миср як адад ҳам малах намонд.

20Вале Худованд дили фиръавнро сахт кард, ва вай банӣ-Исроилро равона накард.

Мӯъҷизаи дувоздаҳум.

21Ва Худованд ба Мусо гуфт: «Дасти худро сӯи осмон дароз кун, то ки бар замини Миср торикӣ ба вуҷуд ояд, торикие ки онро ламс кардан мумкин бошад».

22Ва Мусо дасти худро сӯи осмон дароз кард, ва дар тамоми замини Миср торикии ғализе се рӯз ба миён омад.

23Якдигарро намедиданд, ва касе аз ҷои худ се рӯз барнахост; валекин барои банӣ-Исроил дар масканҳошон рӯшноӣ буд.

24Ва фиръавн Мусоро даъват намуда, гуфт: «Биравед ва Худовандро ибодат намоед, фақат рамаҳои гӯсфандон ва говони шумо бимонад, кӯдакони шумо низ бо шумо бираванд».

25Вале Мусо гуфт: «Ту низ ба дасти мо қурбониҳои саломатӣ ва қурбониҳои сӯхтанӣ бидеҳ, то ки барои Худованд Худои худ тақдим кунем.

26Чорвои мо низ бо мо хоҳад рафт, як суме боқӣ нахоҳад монд, зеро ки аз он бояд барои ибодати Худованд Худои худ бигирем, ва мо то ба он ҷо нарасем, нахоҳем донист, ки бо чӣ чиз Худовандро ибодат намоем».

27Ва Худованд дили фиръавнро сахт кард, ва вай нахост онҳоро равона кунад.

Қатъи гуфтушунид.

28Ва фиръавн ба ӯ гуфт: «Аз пеши ман бирав! Барҳазар бош, ки рӯи маро дигар набинӣ, зеро дар рӯзе ки рӯи маро бубинӣ, хоҳӣ мурд».

29Ва Мусо гуфт: «Дуруст гуфтӣ; рӯи туро дигар нахоҳам дид».

БОБИ ЁЗДАҲУМ

Пешгӯӣ дар бораи ҳалокати нахустзодагон.

11^1Ва Худованд ба Мусо гуфт: «Боз як зарбае бар фиръавн ва бар Миср хоҳам овард; баъд аз он вай шуморо аз ин ҷо равона хоҳад кард; ва ҳангоме ки вай шуморо равона карданӣ шавад, комилан шуморо аз ин ҷо бадар хоҳад ронд.

2Пас, ба гӯши қавм бигӯ, ки ҳар мард аз ҳамсояи худ ва ҳар зан аз ҳамсояи худ колои нуқра ва колои тилло бипурсанд».

3Ва Худованд қавмро дар назари мисриён мӯътабар гардонид; Мусо низ дар замини Миср, дар назари навкарони фиръавн ва дар назари қавм шахси бағоят бузург буд.

4Ва Мусо гуфт: «Худованд чунин мегӯяд: қарибҳои нисфи шаб Ман андаруни Миср берун хоҳам омад,

5Ва ҳар нахустзода дар замини Миср хоҳад мурд, — аз нахустзодаи фиръавн, ки бар тахташ нишастааст, то нахустзодаи канизе ки назди дастос бошад; ва ҳар нахустзодаи чорпоён.

6Ва нолаи азиме дар тамоми замини Миср хоҳад буд, ки мислаш нашудааст, ва мислаш дигар нахоҳад шуд.

7Валекин бар ҳамаи банӣ-Исроил саге забонашро нахоҳад ҷунбонид, — на бар одамон ва на бар чорпоён; то бидонед, ки Худованд дар миёни мисриён ва исроилиён чӣ гуна тафовуте гузоштааст+.

8Ва ҳамаи ин навкаронат пеши ман фурӯд хоҳанд омад ва ба ман саҷда бурда, хоҳанд гуфт: „Ту ва тамоми қавме ки пайрави ту бошанд, берун равед“. Ва баъд аз он ман берун хоҳам рафт». Ва ӯ бо шиддати ғазаб аз пеши фиръавн берун омад.

9Ва Худованд ба Мусо гуфт: «Фиръавн ба шумо гӯш нахоҳад дод, то ки мӯъҷизоти Ман дар замини Миср афзун шавад».

10Ва Мусо ва Ҳорун тамоми ин мӯъҷизотро ба ҳузури фиръавн ба амал оварданд; вале Худованд дили фиръавнро сахт кард, ва вай банӣ-Исроилро аз замини худ равона накард.

БОБИ ДУВОЗДАҲУМ

Фисҳ.

12^1•Ва Худованд ба Мусо ва Ҳорун дар замини Миср сухан ронда, гуфт:

2«Бигзор ин моҳ барои шумо сари моҳҳо бошад; бигзор он барои шумо моҳи якум дар миёни моҳҳо бошад.

3Ба тамоми ҷамоати Исроил сухан ронда, гӯед: „дар рӯзи даҳуми ҳамин моҳ бигзор ҳар яке баррае барои хонавода бигиранд, яъне барои ҳар хонадон як барра.

4Ва агар аҳли байт барои истеъмоли барра кам бошанд, бигзор вай бо ҳамсояи наздики хонааш, мувофиқи шумораи нуфусашон бигирад; ба андозаи хӯрдани ҳар яке ба барра ширкат кунед.

5Барраи шумо бояд беайб, наринаи яксола бошад; аз гӯсфандон ва бузон онро бигиред.

6Ва бигзор он назди шумо то рӯзи чордаҳуми ҳамин моҳ ингоҳ дошта шавад, ва онро тамоми ҷамъомади ҷамоати Исроил бегоҳирӯзӣ забҳ кунанд+.

7Ва аз хуни он гирифта, ба ҳар ду паҳлударӣ ва ба болодарии хонаҳое ки дар онҳо онро мехӯранд, бимоланд.

8Ва гӯшташро дар он шаб ба оташ бирьён карда, бо фатир бихӯранд; бо сабзаҳои талх онро бихӯранд.

9Аз он хом, ё дар об пухта нахӯранд, балки ба оташ бирьён шуда бошад, бо каллаю почаҳояш ва дилу дарунаш.

10Ва аз он то субҳ боқӣ нагузоред; ва он чиро, ки аз он то субҳ боқӣ монда бошад, ба оташ бисӯзонед.

11Ва онро ин тавр бихӯред: камари шумо баста, кафшҳои шумо бар пойҳои шумо, ва асои шумо дар дасти шумо бошад; ва онро шитобон бихӯред, ки ин фисҳи Худованд аст.

Кафорат ба воситаи хун.

12Ва Ман дар он шаб аз замини Миср убур намуда, ҳар нахустзодаро дар замини Миср, аз одамон то чорпоён, зарба хоҳам зад, ва бар ҳамаи худоёни Миср доварӣ хоҳам кард; Ман Худованд ҳастам+.

13Ва он хун барои шумо аломате хоҳад буд бар хонаҳое ки шумо дар он ҷо мебошед, ва Ман хунро дида, аз болои шумо хоҳам ҷаҳид, ва ҳангоме ки замини Мисрро зарба мезанам, он офати ҳалокатовар ба шумо нахоҳад расид.

14Ва он рӯз барои шумо рӯзи ёдгорӣ хоҳад буд, ва онро ҳамчун иде барои Худованд ид кунед; онро, ҳамчун қонуни абадӣ, насл ба насли худ ид кунед.

15Ҳафт рӯз фатир бихӯред; аммо дар арафаи рӯзи якум хамиртурушро аз хонаҳои худ нест кунед, зеро ҳар кӣ аз рӯзи якум то рӯзи ҳаштум хамири турушшудае бихӯрад, он кас аз миёни Исроил маҳв хоҳад шуд.

16Ва дар рӯзи якум ҷамъомади муқаддас ва дар рӯзи ҳафтум ҷамъомади муқаддас барои шумо хоҳад буд; дар онҳо набояд ҳеҷ коре карда шавад; аммо он чи бояд ҳар кас бихӯрад, фақат онро ба ҷо оварданатон мумкин аст.

17Ва хӯрдани фатирро риоя намоед, зеро ки дар худи ҳамин рӯз Ман фавҷҳои шуморо аз замини Миср берун овардаам; ва ин рӯзро, ҳамчун қонуни абадӣ, насл ба насли худ риоя намоед.

18Дар моҳи якум, дар рӯзи чордаҳуми он, бегоҳӣ фатир бихӯред, то бегоҳии рӯзи бисту якуми моҳ.

19Ҳафт рӯз дар хонаҳои шумо хамиртуруш бояд ёфт нашавад; зеро, ҳар кӣ хамири турушшудае бихӯрад, он шахс аз ҷамоати Исроил маҳв хоҳад шуд, хоҳ ғарибе бошад, хоҳ сокини муқимии он.

20Ҳеҷ хамири турушшудае нахӯред; дар ҳамаи масканҳои худ фатир бихӯред“».

21Ва Мусо ҳамаи пирони Исроилро даъват намуда, ба онҳо гуфт: «Биравед ва баррае барои худ мувофиқи хонаводаҳотон бигиред, ва фисҳро забҳ кунед.

22Ва бандчае аз зуфо гирифта, дар хуне ки дар лаган аст, биғӯтонед, ва ба болодарӣ ва ду паҳлударӣ аз хуне ки дар лаган аст, бимолед; ва касе аз шумо аз дари хонаи худ то субҳ берун наравад+.

23Ва Худованд убур намуда, мисриёнро зарба хоҳад зад, ва ҳамин ки хунро бар болодарӣ ва ду паҳлударӣ бубинад, Худованд аз болои он дар хоҳад ҷаҳид, ва ҷонситонро нахоҳад гузошт, ки ба хонаҳои шумо даромада, зарба занад.

24Ва ин амрро, ҳамчун қоида, барои худ ва барои писарони худ ба сурати абадӣ риоя намоед.

25Ва чун ба замине дохил шудед, ки онро Худованд мувофиқи гуфтаи Худ ба шумо хоҳад дод, он вақт ин ибодатро риоя намоед.

26Ва чун писаронатон ба шумо гӯянд: „Ин ибодати шумо барои чист?“+

27Бигӯед: „Ин қурбонии фисҳ барои Худованд аст, ки Ӯ дар Миср, вақте ки мисриёнро зарба зад, аз болои хонаҳои банӣ-Исроил ҷаҳида гузашт, ва хонаҳои моро раҳоӣ дод“». Ва қавм сар хам карда, саҷда бурданд.

28Ва банӣ-Исроил рафта, ба амал оварданд; чунон ки Худованд ба Мусо ва Ҳорун амр фармуда буд, ончунон ба амал оварданд.

Мубоҳиса бо фиръавн давом мекунад. Фавти нахустзодагон.

29Ва нисфи шаб чунин воқеъ шуд, ки Худованд ҳамаи нахустзодагони замини Мисрро, аз нахустзодаи фиръавн, ки бар тахт нишаста буд, то нахустзодаи асире ки дар зиндон буд, ва ҳар нахустзодаи чорпоёнро зарба зад.

30Ва дар он шаб фиръавн, ва ҳамаи навкаронаш, ва ҳамаи мисриён бархостанд, ва фарьёди азиме дар Миср ба вуқӯъ омад, зеро хонае набуд, ки мурдае дар он набошад.

31Ва Мусо ва Ҳорунро шабона даъват намуда, гуфт: «Бархезед ва аз миёни қавми ман берун равед, ҳам шумо ва ҳам банӣ-Исроил, ва рафта, Худовандро ибодат намоед, чунон ки гуфтед.

32Гӯсфандон ва говони худро низ, чунон ки гуфтед, бигиред, ва биравед, ва маро низ баракат диҳед».

33Ва мисриён бар қавм фишор меоварданд, то ки зудтар онҳоро аз замин равона кунанд, зеро ки гуфтанд: «Ҳамаамон мемирем».

34Ва қавм хамири худро, пеш аз он ки туруш шавад, бардошта бурданд; лаганҳои худро бо либосҳошон печонида, бар дӯши худ гузошта буданд.

35Ва банӣ-Исроил аз рӯи гуфтаи Мусо амал карда, аз мисриён колои нуқра ва колои тилло ва либосҳо пурсиданд+.

36Ва Худованд қавмро дар назари мисриён мӯътабар гардонид, ва ҳар чизи пурсидаи онҳоро доданд; ва онҳо мисриёнро тороҷ карданд+.

Ибтидои хуруҷ.

37Ва банӣ-Исроил аз Раамсис ба ҷониби Суккӯт равона шуданд, ки тақрибан шашсад ҳазор мардони пиёда, ғайр аз кӯдакон, буданд+.

38Ва издиҳоми гуногунқабилаи зиёде низ ҳамроҳи онҳо баромаданд, ва гӯсфандон ва говон, ки рамаи бағоят бузурге буданд.

39Ва аз хамире ки аз Миср берун оварда буданд, кулчаҳои фатир пухтанд, зеро ки он туруш нашуда буд, чунки аз Миср ронда шуда буданд, ва натавонистанд даранг кунанд, ва тӯшае низ барои худ тайёр накарда буданд.

40Ва сукунати банӣ-Исроил, ки дар Миср доштанд, чорсаду сӣ сол буд+.

41Ва ҳангоме ки чорсаду сӣ сол ба охир расид, дар он рӯз ҳамаи фавҷҳои Худованд аз замини Миср берун омаданд.

42Ин — шаби бедории Худованд буд барои берун овардани онҳо аз замини Миср; ин ҳамон шабе буд барои Худованд, ки дар он тамоми банӣ-Исроил насл ба насли худ бояд бедор бошанд.

43Ва Худованд ба Мусо ва Ҳорун гуфт: «Ин аст дастури фисҳ: ҳеҷ каси бегона набояд аз он бихӯрад.

44Вале ҳар ғуломе ки зархарид бошад, лозим аст, ки варо хатна бикунӣ, он гоҳ вай аз он бихӯрад.

45Муҳоҷир ва муздур набояд аз он бихӯрад.

46Дар як хона хӯрда шавад; гӯшти онро аз хона берун набарор; ва устухони онро нашиканед+.

47Тамоми ҷамоати Исроил бояд онро ба ҷо оваранд.

48Ва агар ғарибе назди ту сокин бошад, ва хоҳад фисҳро барои Худованд ба ҷо оварад, — бигзор ҳар наринаи вай хатна карда шавад, ва он гоҳ вай наздик омада, онро ба ҷо оварад, ва мисли сокини тубҷоии замин хоҳад буд, вале ҳеҷ як номахтун набояд аз он бихӯрад.

49Бигзор як қонун бошад барои сокини тубҷоӣ ва барои ғарибе ки дар миёни шумо сукунат дорад»+.

50Ва тамоми банӣ-Исроил ба ҷо оварданд; чунон ки Худованд ба Мусо ва Ҳорун амр фармуда буд, ончунон ба ҷо оварданд.

51Ва чунин воқеъ шуд, ки дар ҳамои рӯз Худованд банӣ-Исроилро бар ҳасби фавҷҳошон аз замини Миср берун овард.

БОБИ СЕЗДАҲУМ

Тақдиси нахустзодагон. Фармон дар бораи фатир.

13^1Ва Худованд ба Мусо сухан ронда, гуфт:

2«Ҳар нахустзодаро, ки ҳар раҳимро дар миёни банӣ-Исроил бикшояд, хоҳ одам бошад хоҳ чорпо, барои Ман тақдис намо; вай аз они Ман аст»+.

3Ва Мусо ба қавм гуфт: «Ин рӯзро, ки аз Миср, аз хонаи ғуломӣ берун омадед, дар хотир нигоҳ доред, зеро ки Худованд бо қуввати даст шуморо аз он ҷо берун овард; ва набояд хамири туруш хӯрда шавад.

4Имрӯз шумо дар моҳи абиб[*] берун меоед.

5Ва ҳангоме ки Худованд туро ба замини канъониён, ва ҳиттиён, ва амӯриён, ва ҳиввиён, ва ябусиён дохил кунад, ки ба падаронат қасам хӯрдааст, ки онро ба ту бидиҳад, замине ки шир ва асал дар он ҷорист, — он гоҳ ту ин ибодатро дар ин моҳ ба ҷо овар.

6Ҳафт рӯз фатир бихӯр, ва дар рӯзи ҳафтум ид барои Худованд аст.

7Ҳафт рӯз бояд фатир хӯрда шавад; ва набояд назди ту нони туруш дида шавад, ва набояд назди ту дар тамоми ҳудуди ту хамиртуруш дида шавад+.

8Ва дар он рӯз ба писари худ хабар дода, бигӯ: „Ин аст ба хотири он чи Худованд барои ман кард, вақте ки аз Миср берун омадам“.

9Ва бигзор ин барои ту аломате бар дастат, ва ёдгорие дар мобайни чашмонат бошад, то ки шариати Худованд дар даҳонат бошад; зеро ки Худованд бо дасти қавӣ туро аз Миср берун овард+.

10Пас, ин дастурро дар мӯҳлаташ сол ба сол ба ҷо овар.

11Ва ҳангоме ки Худованд туро ба замини канъониён дохил кунад, ки ба ту ва падаронат қасам хӯрдааст, ки онро ба ту бидиҳад, —

12Он гоҳ ҳар раҳимкушоро барои Худованд ҷудо кун; ва ҳар бачаи раҳимкушои чорпоён, ки назди ту пайдо шавад, наринаи онҳо барои Худованд хоҳад буд.

13Ва дар ивази ҳар курраи раҳимкушо баррае фидия бидеҳ; ва агар фидия надиҳӣ, гарданашро бишкан; ва барои ҳар нахустзодаи одамӣ, ки аз писаронат бошад, фидия бидеҳ.

14Ва ҳангоме ки писарат дар оянда аз ту пурсида, гӯяд: „Ин чист?“ — ба вай бигӯ: „Худованд моро бо қуввати даст аз Миср, аз хонаи ғуломӣ берун овард;+

15Ва чунин воқеъ шуд, ки чун фиръавн дар бобати равона кардани мо дили худро сахт гардонид, Худованд ҳар нахустзодаро дар замини Миср, аз нахустзодаи одамон то нахустзодаи чорпоён, кушт; бинобар ин ман ҳар раҳимкушои наринаро барои Худованд қурбонӣ мекунам, ва барои ҳар нахустзодаи писаронам фидия медиҳам“.

16Ва бигзор ин аломате бар дастат ва пешонабанде дар мобайни чашмонат бошад, зеро ки Худованд бо қуввати даст моро аз Миср берун овард».

17Ва чунин воқеъ шуд, ки чун фиръавн қавмро равона кард, Худо онҳоро бо роҳи замини фалиштиён набурд, чунки он наздик буд; зеро ки Худо гуфт: «Мабодо қавм ҷангро дида, пушаймон шаванд ва ба Миср баргарданд»+.

18Ва Худо қавмро бо роҳи биёбон давр занонида, сӯи баҳри Қулзум бурд; ва банӣ-Исроил аз замини Миср мусаллаҳ шуда баромада буданд.

19Ва Мусо устухонҳои Юсуфро бо худ гирифт, зеро ки вай банӣ-Исроилро сахт қасам дода, гуфта буд: «Худо шуморо албатта тафаққуд хоҳад кард, ва он гоҳ шумо устухонҳои маро аз ин ҷо бо худ хоҳед бурд»+.

Абр ва сутуни оташ дар аснои роҳ.

20Ва аз Суккӯт равона шуданд, ва дар Этом, дар ақсои биёбон ӯрду заданд+.

21Ва Худованд рӯзона дар сутуни абр пешопеши онҳо мерафт, то ки роҳро ба онҳо нишон диҳад, ва шабона — дар сутуни оташ, то ки ба онҳо рӯшноӣ бахшад, ва онҳо рӯзона ва шабона роҳ раванд+.

22Сутуни абр рӯзона ва сутуни оташ шабона аз пеши қавм дур намешуд.

БОБИ ЧОРДАҲУМ

Ба ҳалокат расидани мисриён дар баҳри Қулзум. Сафар дар биёбон.

14^1Ва Худованд ба Мусо сухан ронда, гуфт:

2«Ба банӣ-Исроил бигӯ, ки тоб хӯрда, пеши Фӣ-Ҳаҳирӯт, дар миёни Миҷдӯл ва баҳр, пеши Баал-Сафӯн ӯрду зананд; дар рӯ ба рӯи он назди баҳр ӯрду занед+.

3Ва фиръавн дар бораи банӣ-Исроил хоҳад гуфт: „Онҳо дар ин замин саргум шудаанд, биёбон онҳоро бандубаст кардааст“.

4Ва Ман дили фиръавнро сахт хоҳам кард, то ки вай онҳоро таъқиб намояд, ва ҷалоли Худро ба воситаи фиръавн ва тамоми лашкараш зоҳир хоҳам сохт, то мисриён бидонанд, ки Ман Худованд ҳастам». Ва чунин карданд.

5Ва ба подшоҳи Миср хабар расид, ки қавм рӯ ба гурез овардаанд; ва дили фиръавн ва навкаронаш нисбат ба қавм дигаргун шуд, ва онҳо гуфтанд: «Ин чӣ кор аст, ки мо кардем? Чаро банӣ-Исроилро равона кардем, то ки дигар барои мо меҳнат накунанд?»

6Ва аробаи худро тайёр кард, ва қавми худро бо худ гирифт.

7Ва шашсад аробаи гузинро гирифт, ва ҳамаи аробаҳои Мисрро, ки бар ҳамаашон саркардаҳо буданд.

8Ва Худованд дили фиръавн, подшоҳи Мисрро сахт кард, ва вай банӣ-Исроилро таъқиб намуд; ва банӣ-Исроил бо дасти баланд мерафтанд+.

9Ва мисриён бо ҳамаи аспон ва аробаҳои фиръавн ва саворонаш ва лашкараш онҳоро таъқиб намуда, ба онҳо расида гирифтанд, дар сурате ки онҳо назди баҳр, дар Фӣ-Ҳаҳирӯт, пеши Баал-Сафӯн ӯрду зада буданд.

10Ва фиръавн наздик омад, ва банӣ-Исроил чашмони худро боло карда диданд, ки инак, мисриён аз қафои онҳо меоянд, ва бағоят ҳаросон шуданд; ва банӣ-Исроил сӯи Худованд нола карданд.

11Ва ба Мусо гуфтанд: «Оё дар Миср қабрҳо набуд, ки моро овардӣ, то дар биёбон бимирем? Ин чист ба мо кардӣ, ки моро аз Миср берун овардӣ?

12Ин, охир, ҳамон чизест, ки мо ба ту дар Миср сухан ронда, гуфта будем: „Моро бимон, то ки барои мисриён меҳнат кунем“. Зеро меҳнати мисриён барои мо беҳтар аст аз он ки дар биёбон бимирем».

13Ва Мусо ба қавм гуфт: «Ҳаросон нашавед! Биистед ва наҷоти Худовандро бубинед, ки онро Ӯ имрӯз барои шумо ба амал хоҳад овард; зеро мисриёнро, ки имрӯз дидаед, дигар ҳаргиз нахоҳед дид.

14Худованд барои шумо ҷанг хоҳад кард, ва шумо хомӯш бошед»+.

15Ва Худованд ба Мусо гуфт: «Чаро сӯи Ман нола мекунӣ? Ба банӣ-Исроил бигӯ, ки равона шаванд.

16Ва ту асои худро баланд бардор, ва дасти худро бар баҳр дароз карда, онро аз ҳам чудо кун, то ки банӣ-Исроил андаруни баҳр бар хушкӣ бигзаранд.

17Ва Ман, инак, дили мисриёнро сахт мекунам, то ки аз қафои онҳо бираванд; ва ҷалоли Худро ба воситаи фиръавн ва тамоми лашкараш, ба воситаи аробаҳо ва саворонаш зоҳир хоҳам сохт,

18Ва мисриён хоҳанд донист, ки Ман Худованд ҳастам, вақте ки ҷалоли Худро ба воситаи фиръавн, ба воситаи аробаҳо ва саворонаш зоҳир созам».

19Ва фариштаи Худо, ки пешопеши ӯрдуи Исроил мерафт, ба ҳаракат омада, аз қафои онҳо равона шуд; ва сутуни абр аз пеши онҳо ҳаракат карда, дар қафояшон истод;

20Ва дар миёни ӯрдуи мисриён ва ӯрдуи исроилиён ҷойгир шуда, барои он ӯрду абр ва торикӣ гардид, ва барои ин ӯрду шабро равшан кард, ва тамоми шаб онҳо ба якдигар наздик нашуданд.

21Ва Мусо дасти худро бар баҳр дароз кард, ва Худованд баҳрро бо боди шарқии сахте тамоми шаб ба ҳаракат даровард, ва баҳрро хушк гардонид, ва обҳо аз ҳам ҷудо шуд+.

22Ва банӣ-Исроил андаруни баҳр бар хушкӣ равона шуданд, ва обҳо барои онҳо аз тарафи рост ва аз тарафи чап девор буд.

23Ва мисриён бо ҳамаи аспони фиръавн, бо аробаҳо ва саворонаш, таъқибкунон аз қафои онҳо андаруни баҳр даромаданд.

24Ва дар поси саҳарӣ чунин воқеъ шуд, ки Худованд аз даруни сутуни оташ ва абр бар ӯрдуи мисриён назар андохт, ва ӯрдуи мисриёнро ба изтироб овард.

25Ва чархҳои аробаҳошонро баровард, ба тавре ки онҳо базӯр ҳаракат мекарданд. Ва мисриён гуфтанд: «Аз пеши исроилиён бигрезем, зеро ки Худованд барои онҳо бо мисриён ҷанг мекунад».

26Ва Худованд ба Мусо гуфт: «Дасти худро бар баҳр дароз кун, то ки обҳо бар мисриён, ба аробаҳо ва саворони онҳо баргардад».

27Ва Мусо дасти худро бар баҳр дароз кард, ва баҳр ҳангоми дамидани субҳ ба маҷрои худ баргашт, ва мисриён ба пешвози он медавиданд; ва Худованд мисриёнро андаруни баҳр вожгун сохт.

28Ва обҳо баргашта, аробаҳо ва саворон ва тамоми лашкари фиръавнро, ки аз қафои онҳо дар баҳр меомаданд, пӯшонид; аз онҳо як нафар ҳам боқӣ намонд.

29Ва банӣ-Исроил андаруни баҳр бар хушкӣ равона шуданд, ва обҳо барояшон аз тарафи рост ва аз тарафи чап девор буд+.

30Ва Худованд дар он рӯз Исроилро аз дасти мисриён раҳо кард; ва исроилиён мисриёнро дар соҳили баҳр мурда диданд.

31Ва чун исроилиён он қудрати бузургро, ки Худованд бар мисриён зоҳир сохт, диданд, қавм аз Худованд тарсиданд, ва ба Худованд ва ба бандаи Ӯ Мусо имон оварданд.

БОБИ ПОНЗДАҲУМ

Халосии қатъӣ аз асорат. Мадҳияи Мусо.

15^1Он гоҳ Мусо ва банӣ-Исроил ин сурудро барои Худованд суруданд, ва чунин гуфтанд:

«Барои Худованд месароям, зеро ки Ӯ азимулмартаба аст;
асп ва савори онро дар баҳр вожгун сохт+.

2Худованд қувват ва ҳамду санои ман аст,
ва Ӯ наҷоти ман шуд.

Ӯ Худои ман аст, ва Ӯро ситоиш менамоям;

Ӯ Худои падари ман аст, ва Ӯро болобардор мекунам+.

3Худованд марди ҷангист.

Исми Ӯ Худованд аст+.

4Аробаҳои фиръавн ва лашкари варо дар баҳр вожгун сохт,
ва саркардаҳои гузини вай дар баҳри Қулзум
ғарқ шуданд.

5Вартаҳо онҳоро пӯшонид,
мисли санге дар қаърҳо фурӯ рафтанд.

6Ямини Ту, эй Худованд, бо қувват ҷалол ёфтааст.

Ямини Ту, эй Худованд, душманро торумор мекунад+.

7Ва бо афзунии кибриёи Худ мухолифонатро шикаст медиҳӣ,
ғазаби Худро мефиристӣ, — вай онҳоро мисли хошоке месӯзонад.

8Аз вазидани боди ғазаби Ту обҳо фароҳам омад.

ҷараёнҳо мисли хоктӯдае биистод,
вартаҳо андаруни баҳр шах шуда монд+.

9Душман гуфт: „Таъқиб менамоям, расида мегирам, ғаниматро тақсим мекунам,
ҷонам аз онҳо сер мешавад,
шамшери худро мекашам, дасти ман онҳоро маҳв менамояд“.

10Ҳамин ки боди Худро вазонидӣ, баҳр онҳоро пӯшонид:

онҳо мисли қӯрғошим дар обҳои азим фурӯ рафтанд.

11Кист мисли Ту, эй Худованд, дар миёни худоён?

Кист мисли Ту азимулқадр дар қудсият?

Ту аз ҳар мадҳ болотарӣ, эй Офаридагори мӯъҷизот!+

12Ҳамин ки ямини Худро дароз кардӣ,
замин онҳоро фурӯ бурд.

13Қавмеро, ки раҳо кардӣ, бо марҳамати Худ ҳидоят менамоӣ:

бо қуввати Худ онҳоро сӯи маскани қудси Худ мебарӣ.

14Қавмҳо шунида, ба изтироб омаданд;
сокинони фалиштиро ларза фаро гирифт.
15Он гоҳ мирони Адӯм ҳаросон шуданд,
пешвоёни Мӯобро ларза фаро гирифт;
ҳамаи сокинони Канъон пажмурдадил шуданд+.
16Тарсу ҳарос онҳоро фаро хоҳад гирифт,
аз бузургии бозуи Ту мисли санге лол хоҳанд шуд,
то даме ки қавми Ту, эй Худованд, убур намоянд,
то даме ки қавми раҳокардаи Ту убур намоянд.

17Онҳоро оварда, бар кӯҳи мероси Худ хоҳӣ шинонид,
ба маконе ки Ту, эй Худованд, маскани Худ гардонидаӣ,
ба қудсе ки дастҳои Ту, эй Худованд, барпо намудааст+.

18Худованд то абад салтанат хоҳад ронд!»+

19Вақте ки аспони фиръавн бо аробаҳо ва саворонаш ба баҳр дохил шуданд, Худованд обҳои баҳрро бар онҳо баргардонид; ва банӣ-Исроил андаруни баҳр бар хушкӣ равона шуданд.

20Ва Марьями набия, хоҳари Ҳорун, дафро ба дасти худ гирифт, ва ҳамаи занон аз қафои вай дафзанон ва рақскунон берун омаданд+.

21Ва Марьям сурудхонон ба онҳо гуфт:

«Барои Худованд бисароед, зеро ки Ӯ азимулмартаба аст,
асп ва савори онро дар баҳр вожгун сохт»+.

Исроил дар биёбон; оби талх ширин гардонида шуд.

22Ва Мусо Исроилро аз канори баҳри Қулзум бурд, ва онҳо ба биёбони Шур баромаданд; ва се рӯз дар биёбон роҳ паймуданд, вале обе пайдо накарданд+.

23Ва ба Мора расиданд, ва аз оби Мора натавонистанд нӯшанд, зеро ки он талх буд; бинобар ин он Мора[*] номида шудааст.

24Ва қавм аз Мусо шикоят карда, гуфтанд: «Чӣ бинӯшем?»

25Ва ӯ сӯи Худованд нола кард, ва Худованд дарахтеро ба ӯ нишон дод, ва ӯ онро ба об андохт, ва об ширин шуд; дар он ҷо ӯ барои онҳо фариза ва шариат муқаррар намуд, ва дар он ҷо онҳоро имтиҳон кард.

26Ва гуфт: «Агар ту овози Худованд Худои худро бишнавӣ ва он чиро, ки дар назари Ӯ дуруст аст, ба амал оварӣ, ва ба аҳкоми Ӯ гӯш диҳӣ, ва фароизи Ӯро риоя намоӣ, — ҳеҷ яке аз бемориҳоеро, ки бар Миср овардаам, бар ту нахоҳам овард, зеро ки Ман Худованди шифобахши ту ҳастам»+.

27Ва ба Элим омаданд, ва дар он ҷо дувоздаҳ чашмаи об ва ҳафтод дарахти хурмо буд; ва дар он ҷо назди об ӯрду заданд+.

БОБИ ШОНЗДАҲУМ

Гуруснагӣ.

16^1Ва аз Элим равона шуданд, ва тамоми ҷамоати банӣ-Исроил дар рӯзи понздаҳуми моҳи дуюм, баъд аз берун омаданашон аз замини Миср, ба биёбони Син, ки дар миёни Элим ва Сино воқеъ аст, расиданд+.

2Ва тамоми ҷамоати банӣ-Исроил дар биёбон аз Мусо ва Ҳорун шикоят карданд.

3Ва банӣ-Исроил ба онҳо гуфтанд: «Кошки аз дасти Худованд дар замини Миср мемурдем, вақте ки назди деги гӯшт менишастем ва серона нон мехӯрдем! Зеро ки моро ба ин биёбон берун овардед, то ки тамоми ин ҷамоатро аз гуруснагӣ бикушед»+.

4Ва Худованд ба Мусо гуфт: «Инак, Ман барои шумо нон аз осмон меборонам, ва бигзор қавм берун омада, ризқи ҳаррӯзаро ҷамъ кунанд, то онҳоро имтиҳон намоям, ки оё мувофиқи шариати Ман рафтор мекунанд, ё не.

5Ва дар рӯзи шашум чунин воқеъ хоҳад шуд, ки дар вақти тайёр кардани он чи чида овардаанд, назар ба миқдоре ки ҳар рӯз мечиданд, дучандон хоҳад буд».

6Ва Мусо ва Ҳорун ба тамоми банӣ-Исроил гуфтанд: «Шомгоҳон хоҳед донист, ки Худованд шуморо аз замини Миср берун овардааст;

7Ва бомдодон ҷалоли Худовандро хоҳед дид, зеро ки Ӯ шикоятеро, ки шумо аз Худованд кардаед, шунидааст; ва мо чистем, ки аз мо шикоят мекунед?»+

8Ва Мусо гуфт: «Пас, Худованд барои шумо шомгоҳон гӯшт хоҳад дод, то ки бихӯред, ва бомдодон нони серона; зеро Худованд шикоятҳои шуморо, ки аз Ӯ кардаед, шунидааст; ва мо чистем? Шикоятҳои шумо на аз мо, балки аз Худованд аст».

9Ва Мусо ба Ҳорун гуфт: «Ба тамоми ҷамоати банӣ-Исроил бигӯ: „Ба ҳузури Худованд наздик оед, зеро ки Ӯ шикоятҳои шуморо шунидааст“».

10Ва чунин вокеъ шуд, ки чун Ҳорун ба тамоми ҷамоати банӣ-Исроил сухан меронд, онҳо сӯи биёбон рӯй гардониданд, ва инак, ҷалоли Худованд дар абр зоҳир шуд.

11Ва Худованд ба Мусо сухан ронда, гуфт:

12«Ман шикоятҳои банӣ-Исроилро шунидаам; ба онҳо сухан ронда, бигӯ: „Шомгоҳон гӯшт хоҳед хӯрд, ва бомдодон аз нон сер хоҳед шуд; ва хоҳед донист, ки Ман Худованд Худои шумо ҳастам“».

13Ва шомгоҳон чунин вокеъ шуд, ки бедонаҳо пайдо шуда, ӯрдугоҳро пӯшонид; ва бомдодон як қабат шабнам гирдогирди ӯрдугоҳ нишаст+.

Манн — тимсоли Масеҳ.

14Ва ҳангоме ки қабати шабнам нопадид шуд, инак, бар рӯи биёбон чизи резаи лӯнда-лӯндае, резгие мисли яхча бар замин хобидааст.

15Ва банӣ-Исроил онро диданд, ва ба якдигар гуфтанд: «Ин чист?» Зеро намедонистанд, ки он чист. Ва Мусо ба онҳо гуфт: «Ин нон аст, ки Худованд ба шумо додааст, то ки бихӯред.

16Ин аст амре ки Худованд фармудааст: ҳар кас аз он ба андозаи хӯрданаш бигирад, яъне як ӯмар барои ҳар сар, мувофиқи шумораи нуфуси шумо; ҳар яке барои касоне ки дар хаймаи вай ҳастанд, бигиред»+.

17Ва банӣ-Исроил чунин карданд, ва баъзе бисьёр ва баъзе кам чида гирифтанд.

18Ва ҳангоме ки бо ӯмар чен карданд, он ки бисьёр чида буд, зиёдатӣ надошт, ва он ки кам чида буд, камӣ надошт: ҳар яке ба андозаи хӯрданаш чида буд+.

19Ва Мусо ба онҳо гуфт: «Касе аз он то субҳ боқӣ нагузорад».

20Вале онҳо ба Мусо гӯш надоданд, ва баъзе касон аз он то субҳ боқӣ гузоштанд, ва он кирм карда, бӯй гирифт; ва Мусо бар онҳо хашмгин шуд.

21Ва онро ҳар субҳ, ҳар яке ба андозаи хӯрдани худ, мечиданд; ва ҳамин ки офтоб гарм мекард, вай об мешуд.

22Ва чунин воқеъ шуд, ки дар рӯзи шашум дучандон нон чиданд, яъне ду ӯмар барои ҳар одам; ва ҳамаи сардорони ҷамоат омада, ба Мусо хабар доданд.

Қарордод дар бораи шанбе; тимсоли оромии абадӣ.

23Ва ӯ ба онҳо гуфт: «Ин аст он чи Худованд гуфтааст: фардо оромӣ, шанбеи муқаддаси Худованд аст, он чи пухтан хоҳед — бипазед, ва он чи ҷӯшонидан хоҳед — биҷӯшонед, ва ҳар он чи зиёдатӣ кунад, барои худ саришта карда то субҳ нигоҳ доред»+.

24Ва онро то субҳ нигоҳ доштанд, чунон ки Мусо амр фармуда буд; ва он бӯй нагирифт, ва кирм ҳам дар он пайдо нашуд.

25Ва Мусо гуфт: «Имрӯз онро бихӯред, зеро ки имрӯз шанбеи Худованд аст; имрӯз онро дар саҳро нахоҳед ёфт.

26Шаш рӯз онро бичинед, ва рӯзи ҳафтум шанбест; он дар ин рӯз нахоҳад буд».

27Ва чунин воқеъ шуд, ки баъзе аз қавм барои чидан баромаданд, вале наёфтанд.

28Ва Худованд ба Мусо гуфт: «То ба кай аз риоя кардани аҳком ва дастуроти Ман гардан мекашед?

29Бубинед, ки Худованд шанберо ба шумо бахшидааст, бинобар ин Ӯ дар рӯзи шашум нони дурӯзаро ба шумо медиҳад; пас, ҳар яке дар ҷои худ биншинед, ҳеҷ кас дар рӯзи ҳафтум аз маконаш берун наравад!»

30Ва қавм дар рӯзи ҳафтум ором гирифтанд.

31Ва хонадони Исроил онро манн номиданд; ва он ба тухми кашниҷ монанд буда, ранги сафед дошт, ва таъмаш мисли кулчаи асалин буд.

32Ва Мусо гуфт: «Ин аст амре ки Худованд фармудааст: „Ӯмаре аз он пур кунед, барои он ки дар наслҳои шумо нигоҳ дошта шавад, то нонеро бубинанд, ки дар биёбон шуморо аз он хӯронида будам, вақте ки шуморо аз замини Миср берун овардам“».

33Ва Мусо ба Ҳорун гуфт: «Зарфе бигир, ва ӯмари пур аз маннро дар он бимон, ва онро ба хузури Худованд бигузор, то ки барои наслҳои шумо нигоҳ дошта шавад».

34Чунон ки Худованд ба Мусо амр фармуд, ончунон Ҳорун онро пеши алвоҳи шаҳодат гузошт, то ки нигоҳ дошта шавад.

35Ва банӣ-Исроил чил сол манн хӯрданд, то вақте ки ба замини маскун расиданд, яъне то вақте ки ба ҳудуди замини Канъон қадам монданд, манн хӯрданд+.

36Ва ӯмар даҳьяки эфа мебошад.

БОБИ ҲАФДАҲУМ

Ташнагӣ.

17^1Ва тамоми ҷамоати банӣ-Исроил, бо амри Худованд, аз биёбони Син ба сафари худ равона шуданд; ва дар Рафидим ӯрду заданд, ва обе барои нӯшидани қавм набуд+.

2Ва қавм бо Мусо низоъ карда, гуфтанд: «Ба мо об диҳед, то бинӯшем». Ва Мусо ба онҳо гуфт: «Чаро бо ман низоъ мекунед? Чаро Худовандро меозмоӣ?»+

3Ва дар он ҷо қавм ташнаи об буданд, ва қавм аз Мусо шикоят карда гуфтанд: «Чаро моро аз Миср берун овардӣ, то ки мо ва фарзандони мо ва чорвои моро аз ташнагӣ бикушӣ?»

4Ва Мусо сӯи Худованд нола карда, гуфт: «Бо ин қавм чӣ кунам? Андаке мондааст, ки маро сангсор кунанд»+.

Об аз сахра; тимсоли Масеҳ, ки Рӯҳи Худро пешкаш мекунад.

5Ва Худованд ба Мусо гуфт: «Пеши қавм убур намо, ва аз пирони Исроил бо худ бигир; ва асои худро, ки наҳрро бо он задӣ, ба дастат гирифта, равона шав.

6Инак, Ман дар он ҷо пеши ту бар сахрае ки дар Ҳӯриб аст, меистам, ва ту сахраро мезанӣ, ва об аз он мебарояд, ва қавм менӯшанд». Ва Мусо пеши назари пирони Исроил чунин кард+.

7Ва он маконро Массо ва Мерибо[*] ном ниҳод, ба сабаби ҷидоли банӣ-Исроил ва Худовандро озмуданашон, ки гуфта буданд: «Оё дар миёни мо Худованд ҳаст, ё не?»

Ҳарбу зарб бо Амолеқ.

8Ва Амолеқ омада, дар Рафидим бо Исроил ҷанг кард+.

9Ва Мусо ба Еҳушаъ гуфт: «Мардонро барои мо интиҳоб намо ва баромада, бо Амолеқ ҳарбу зарб кун; фардо ман бар қуллаи тал хоҳам истод, ва асои Худо дар дастам хоҳад буд».

10Ва Еҳушаъ ончунон, ки Мусо ба ӯ амр фармуда буд, амал намуд, то ки бо Амолеқ ҳарбу зарб кунад; ва Мусо, Ҳорун ва Ҳур бар қуллаи тал баромаданд.

11Ва чунин воқеъ шуд, ки чун Мусо дасташро мебардошт, Исроил дастболо мешуд, ва ҳамин ки дасташро мефуровард, Амолеқ дастболо мешуд.

12Вале дастҳои Мусо бемаҷол гардид; ва санге гирифта, ба таги ӯ гузоштанд, ва ӯ бар он нишаст, ва Ҳорун ва Ҳур, яке аз ин тараф ва дигаре аз он тараф, дастҳои ӯро бардошта нигоҳ медоштанд; ва дастҳои ӯ то ғуруби офтоб устувор монд.

13Ва Еҳушаъ Амолеқ ва қавми варо бо дами шамшер зарба зад.

14Ва Худованд ба Мусо гуфт: «Инро барои ёдгорӣ дар китоб бинавис, ва гӯшраси Еҳушаъ намо, ки Ман зикри Амолеқро аз зери осмон тамоман маҳв хоҳам кард»+.

15Ва Мусо қурбонгоҳе бино кард, ва онро Худованд Ниссӣ[*] ном монд.

16Ва гуфт: «Зеро ки даст бар тахти Худованд аст, ҷанги Худованд бар зидди Амолеқ аз насл ба насл хоҳад буд».

БОБИ ҲАЖДАҲУМ

Вохӯрии Мусо бо Йитрӯ; таъин намудани доварон.

18^1Ва Йитрӯ, коҳини Мидьён, падарарӯси Мусо, ҳар он чиро, ки Худо барои Мусо ва барои қавми Худ Исроил карда буд, яъне Исроилро аз Миср берун оварда буд, шунид+.

2Ва Йитрӯ, падарарӯси Мусо, Сифӯра, зани Мусоро гирифт, баъд аз он ки варо гардонида фиристода буд,

3Ва ду писари ӯро, ки номи яке Ҷершӯн буд, зеро ки ӯ гуфта буд: «Дар замини бегона ғариб ҳастам»;

4Ва номи дигаре Элиозар буд, зеро ки ӯ гуфта буд: «Худои падарам мададгори ман аст, ва маро аз шамшери фиръавн раҳо кардааст».

5Ва Йитрӯ, падарарӯси Мусо, бо писарон ва зани ӯ назди Мусо ба биёбон омад, ки ӯ дар он ҷо, назди кӯҳи Худо ӯрду зада буд.

6Ва ба Мусо хабар дод: «Ман, падарарӯси ту Йитрӯ, бо занат ва ду писарат назди ту омадаам».

7Ва Мусо ба пешвози падарарӯсаш баромад, ва таъзим намуда, варо бӯсид, ва аз саломатии якдигар пурсупос карданд, ва ба хайма даромаданд.

8Ва Мусо ба падарарӯсаш дар бораи ҳар он чи Худованд ба фиръавн ва мисриён ба хотири Исроил карда буд, ва дар бораи ҳамаи душвориҳое ки дар роҳ ба онҳо рӯй дода ва Худованд онҳоро раҳонида буд, ҳикоят намуд.

9Ва Йитрӯ аз тамоми некие ки Худованд ба Исроил карда, онҳоро аз дасти мисриён раҳонида буд, шод шуд.

10Ва Йитрӯ гуфт: «Муборак аст Худованд, ки шуморо аз дасти мисриён ва аз дасти фиръавн раҳонидааст, ва ин қавмро аз зери дасти мисриён раҳо қардааст.

11Алҳол донистам, ки Худованд аз ҳамаи худоён бузургтар аст, алалхусус дар бобати он зулме ки дар ҳаққи онҳо карда буданд»+.

12Ва Йитрӯ, падарарӯси Мусо, қурбонии сӯхтанӣ ва забҳҳо барои Худованд гирифт; ва Ҳорун ва ҳамаи пирони Исроил омаданд, то ки бо падарарӯси Мусо ба ҳузури Худованд нон бихӯранд.

13Ва фардояш чунин воқеъ шуд, ки Мусо биншаст, то ки қавмро доварӣ намояд; ва қавм назди Мусо аз субҳ то шом биистоданд.

14Ва падарарӯси Мусо ҳар он чиро, ки ӯ ба қавм мекард, дид, ва гуфт: «Ин чӣ кор аст, ки ту ба қавм мекунӣ? Чаро ту танҳо менишинӣ, ва тамоми қавм назди ту аз субҳ то шом меистанд?»

15Ва Мусо ба падарарӯси худ гуфт: «Зеро қавм назди ман меоянд, то ки аз Худо пурсон кунанд;

16Вақте ки дар миёни онҳо даъвое пайдо мешавад, назди ман меоянд, ва ман байни ҳар кас ва ёри вай доварӣ мекунам, ва фароизи Худо ва дастуроти Ӯро мефаҳмонам».

17Вале падарарӯси Мусо ба ӯ гуфт: «Он чи ту мекунӣ, хуб нест;

18Ҳам ту ва ҳам ин қавме ки бо ту ҳастанд, тамоман бемаҷол хоҳед шуд; зеро ки ин кор барои ту гарон аст, худат танҳо наметавонӣ онро ба ҷо оварӣ;+

19Алҳол ба овози ман гӯш деҳ, ман ба ту машварате медиҳам, ва Худо бо ту хоҳад буд: ту барои қавм ба ҳузури Худо бош, ва масъалаҳои онҳоро ба Худо бирасон;

20Ва фароизу дастуротро ба онҳо бифаҳмон; ва роҳеро, ки бо он бояд бираванд, ва кореро, ки бояд бикунанд, ба онҳо нишон деҳ.

21Ва ту аз миёни тамоми қавм мардони ҳалолкор, худотарс, мардони росткори аз тамаъ нафратдоштаро баргузида, бар онҳо таъин намо, то ки мириҳазорҳо, мирисадҳо, мирипанҷоҳҳо ва миридаҳҳо бошанд,+

22Ва қавмро ҳар вақт доварӣ намоянд, ва ҳар масъалаи муҳимро назди ту оваранд, вале ҳар масъалаи камаҳамиятро худашон ҳал кунанд; ва бори ту сабук шуда, онҳо онро бо ту хоҳанд бардошт.

23Агар ин корро бикунӣ, ва Худо ба ту чунин амр фармояд, он гоҳ метавонӣ истодагӣ намоӣ; ва тамоми ин қавм низ ба макони худ ба саломатӣ хоҳанд расид».

24Ва Мусо ба овози падарарӯсаш гӯш дод, ҳар он чи вай гуфта буд, ба амал овард.

25Ва Мусо мардони ҳалолкорро аз миёни тамоми Исроил баргузида, бар қавм сардор, яъне мириҳазорҳо, мирисадҳо, мирипанҷоҳҳо ва миридаҳҳо таъин намуд+.

26Ва онҳо қавмро ҳар вақт доварӣ мекарданд, ҳар масъалаи мушкилро назди Мусо меоварданд, ва ҳар масъалаи камаҳамиятро худашон ҳал мекарданд+.

27Ва Мусо падарарӯсашро равона кард, ва вай ба диёри худ рафт.

БОБИ НУЗДАҲУМ

Исроил дар домани қӯҳи Сино. Худо ба Мусо зоҳир мешавад.

19^1Дар моҳи сеюми берун омадани банӣ-Исроил аз замини Миср, дар ҳамои рӯз, онҳо ба биёбони Сино расиданд.

2Ва аз Рафидим равона шуда, ба биёбони Сино омаданд, ва дар биёбон ӯрду заданд; ва дар он ҷо Исроил рӯ ба рӯи кӯҳ ӯрду заданд+.

3Ва Мусо сӯи Худо баромад, ва Худованд аз кӯҳ ӯро даъват намуда, гуфт: «Ба хонадони Яъқуб чунин бигӯ ва ба банӣ-Исроил хабар бидеҳ:

4Шумо он чиро, ки Ман ба мисриён кардам, дидед, ва Ман шуморо бар болҳои уқобон бардоштам, ва шуморо назди Худ овардам+.

5Ва алҳол, агар шумо ба овози Ман ба яқин гӯш диҳед, ва аҳди Маро риоят кунед, шумо ганҷи гузини Ман аз миёни ҳамаи қавмҳо хоҳед буд; зеро ки тамоми замин аз они Ман аст+.

6Ва шумо барои Ман мамлакати коҳинон ва халқи муқаддас хоҳед буд. Ин аст суханоне ки ту бояд ба банӣ-Исроил бигӯӣ»+.

7Ва Мусо омада, пирони қавмро даъват намуд, ва ҳамаи ин суханонро, ки Худованд ба ӯ амр фармуда буд, ба онҳо пешниҳод кард.

8Ва тамоми қавм якҷоя ҷавоб гардонида, гуфтанд: «Ҳар он чи Худованд гуфтааст, ба ҷо хоҳем овард». Ва Мусо суханони қавмро ба Худованд ҳабар дод+.

9Ва Худованд ба Мусо гуфт: «Инак, Ман дар абри ғализе назди ту меоям, то қавм бишнаванд, ки чӣ гуна Ман бо ту сухан меронам, ва он гоҳ ба ту низ ҳамеша имон хоҳанд овард». Ва Мусо суханони қавмро ба Худованд хабар дод.

10Ва Худованд ба Мусо гуфт: «Назди қавм рафта, онҳоро имрӯз ва фардо тақдис намо, ва бигзор онҳо либосҳошонро шустушӯ кунанд,+

11Ва ба рӯзи сеюм тайёр бошанд, зеро ки дар рӯзи сеюм Худованд, пеши назари тамоми қавм, бар кӯҳи Сино фурӯд хоҳад омад.

12Ва ҳадде барои қавм гирдогирд муқаррар намуда, бигӯ: „Аз баромадан бар кӯҳ ва ламс кардани домани он эҳтиёт шавед; ҳар кӣ кӯҳро ламс кунад, ба яқин хоҳад мурд.

13Бигзор дасте ба вай расонида нашавад, балки вай ё сангсор карда шавад, ё ки тир зада кушта шавад; хоҳ чорпо бошад хоҳ одам, — набояд зинда монад“. Дар баробари навохтани карнай онҳо метавонанд бар кӯҳ бароянд»+.

14Ва Мусо аз кӯҳ назди қавм фурӯд омада, қавмро тақдис намуд, ва онҳо либосҳошонро шустушӯ карданд.

15Ва ба қавм гуфт: «Ба рӯзи сеюм тайёр бошед; ба занон наздикӣ накунед».

16Ва дар рӯзи сеюм чунин воқеъ шуд, ки баробари дамидани субҳ раъдҳо ва барқҳо ба амал омада, абри ғализе кӯҳро фаро гирифт, ва садои бағоят баланди шох ба гӯш расид; ва тамоми қавме ки дар ӯрдугоҳ буданд, ба ларза даромаданд.

17Ва Мусо қавмро ба истиқболи Худо аз ӯрдугоҳ берун овард, ва онҳо дар домани кӯҳ истоданд.

18Ва тамоми қӯҳи Синоро дуд фаро гирифта буд, чунки Худованд дар оташ бар он фурӯд омад, ва дуди он мисли дуди хумдон мебаромад; ва тамоми кӯҳ бағоят меларзид.

19Ва садои шох торафт пурзӯр мешуд; Мусо сухан меронд, ва Худо ба овоз ҷавоб мегардонид.

20Ва Худованд бар кӯҳи Сино, бар қуллаи кӯҳ фурӯд омад, ва Худованд Мусоро ба қуллаи кӯҳ даъват намуд, ва Мусо баромад.

21Ва Худованд ба Мусо гуфт: «Фурӯд омада, қавмро огоҳ намо, мабодо барои дидани Худованд ҳадро вайрон карда гузаранд, — ва бисьёре аз онҳо бимиранд+.

22Ва низ коҳиноне ки ба Худованд наздик меоянд, бояд худро тақдис намоянд, то ки Худованд онҳоро зарба назанад»+.

23Ва Мусо ба Худованд гуфт: «Қавм ба кӯҳи Сино наметавонанд бароянд, зеро ки Ту маро огоҳ намуда, гуфтаӣ: „Назди кӯҳ ҳадде гузошта, онро тақдис намо“».

24Ва Худованд ба ӯ гуфт: «Бирав, фурӯд ой, ва баъд баро, ва Ҳорун ҳамроҳи ту бошад; вале коҳинон ва қавм ҳадро вайрон карда нагузаранд, то ки назди Худованд боло бароянд, мабодо Ӯ онҳоро зарба занад».

25Ва Мусо назди қавм фурӯд омада, ба онҳо сухан ронд.

БОБИ БИСТУМ

Фароизи Сино.

20^1•Ва Худо ин суханонро ба забон ронда, гуфт:

2«Ман Худованд Худои ту ҳастам, ки туро аз замини Миср, аз хонаи ғуломӣ берун овардам+.

3Туро худоёни дигар, ҷуз Ман, набояд бошад+.

4Санаме ва ҳар сурате аз он чи дар осмон аз болост, ва аз он чи дар замин аз поён аст, ва аз он чи дар об аз зери замин аст, барои худ насоз+.

5Ба онҳо саҷда набар ва онҳоро ибодат накун; зеро ки Ман Худованд Худои ту ҳастам, Худои ғаюре ҳастам, ки барои гуноҳи падарон аз писарон, то насли сеюм ва чорум, аз онҳое ки аз Ман нафрат дошта бошанд, интиқом мегирам;+

6Ва то ҳазорон насл, ба онҳое ки Маро дӯст медоранд ва аҳкоми Маро ба ҷо меоваранд, марҳамат мекунам+.

7Исми Худованд Худои худро беҳуда ба забон нагир, зеро ки Худованд касеро, ки исми Ӯро беҳуда ба забон мегирад, беҷазо нахоҳад гузошт+.

8Рӯзи шанберо дар хотир нигоҳ дор, то ки онро тақдис намоӣ+.

9Шаш рӯз кор кун ва ҳар амалатро ба ҷо овар;

10Вале рӯзи ҳафтум шанбеи Худованд Худои туст; дар он ҳеҷ кор накун, худат ва писарат, ва духтарат, ва ғуломат, ва канизат, ва чорпоят, ва ғарибат, ки андаруни дарвозаҳои туст.

11Зеро ки дар шаш рӯз Худованд осмон ва замин, ва баҳр, ва ҳар он чиро, ки дар онҳост, ба вуҷуд овард, ва дар рӯзи ҳафтум ором гирифт; бинобар ин Худованд рӯзи шанберо муборак хонд ва онро тақдис намуд.

12Падари худ ва модари худро иззат намо, то ки умри ту бар замине ки Худованд Худои ту ба ту медиҳад, дароз шавад+.

13Қатл накун+.

14Зино накун+.

15Дуздӣ накун+.

16Дар ҳаққи ёри худ шаҳодати дурӯғ надеҳ+.

17Хонаи ёри худро тамаъ накун; зани ёрат, ва ғуломаш, ва канизаш, ва говаш, ва хараш, ва ҳар чизеро, ки аз они ёрат бошад, тамаъ накун»+.

18Ва чун тамоми қавм раъдҳо, ва забонаҳои оташ, ва садои шох, ва кӯҳи пур аз дудро диданд ва шуниданд, паснокӣ рафтанд, ва аз дур истоданд.

19Ва ба Мусо гуфтанд: «Ту бо мо сухан бигӯ, ва мо хоҳем шунид, вале Худо бо мо сухан нагӯяд, мабодо бимирем»+.

20Ва Мусо ба қавм гуфт: «Натарсед, зеро ки Худо барои озмудани шумо омадааст, то ки тарси Ӯ пеши рӯи шумо бошад, ва шумо гуноҳ накунед».

21Ва қавм аз дур истоданд, ва Мусо сӯи меғ, ки Худо дар он ҷо буд, наздик омад.

22Ва Худованд ба Мусо гуфт: «Ба банӣ-Исроил чунин бигӯ: „Шумо дидед, ки Ман аз осмон ба шумо сухан рондам.

23Бо Ман худоёни нуқра насозед, ва худоёни тилло барои худ насозед.

24Қурбонгоҳи хокӣ барои Ман бисоз, ва қурбониҳои сӯхтании худ ва қурбониҳои саломатии худро аз гӯсфандон ва говони худ бар он тақдим намо; дар ҳар ҷое ки Ман зикри исми Худро муқаррар намоям, Ман назди ту омада, туро баракат хоҳам дод.

25Ва агар қурбонгоҳи сангин барои Ман бисозӣ, онро аз сангҳои тарошида бино накун; зеро ки агар афзоли худро ба он бирасонӣ, онро палид хоҳӣ кард+.

26Ва бар қурбонгоҳи Ман бо зинапоя набаро, то ки аврати ту бар он яла нашавад“».

БОБИ БИСТУ ЯКУМ

Фароиз дар бораи ғуломон, қатл ва зиёни ҷисмонӣ.

21^1«Ва ин аст фароизе ки ба онҳо пешниҳод хоҳӣ кард:

2Агар ғуломи ибрӣ бихарӣ, бигзор ӯ шаш сол кор кунад, ва дар соли ҳафтум муфт ба озодӣ барояд+.

3Агар ӯ танҳо омада бошад, бигзор танҳо барояд; агар соҳиби зан бошад, бигзор занаш бо ӯ барояд.

4Агар оғояш зане ба ӯ дода бошад, ва вай барои ӯ писарон ё духтарон зоида бошад, бигзор зан ва бачагонаш назди оғои ӯ бимонанд, ва ӯ танҳо барояд.

5Вале агар он ғулом гӯяд: „Оғои худ, занам ва бачагонамро дӯст медорам, намехоҳам ба озодӣ бароям“, —

6Бигзор оғояш ӯро назди худоён[*] биёрад, ва ӯро ба дар ё ба паҳлударӣ наздик оварад, ва оғояш гӯши ӯро бо бигиз сӯрох кунад, ва ӯ якумрӣ ғуломи вай хоҳад буд+.

7Ва агар касе духтари худро ба канизӣ бифрӯшад, вай мисли баромадани ғуломон наметавонад барояд.

8Агар вай ба назари оғояш, ки варо барои худ номзад карда буд, писанд наомада бошад, бигзор ӯ имконият диҳад, ки барои вай фидия диҳанд; аммо ӯ ҳақ надорад, ки варо ба қавми бегонае бифрӯшад, дар сурате ки худаш дар ҳаққи вай хиёнат кардааст.

9Ва агар ӯ варо барои писари худ номзад кунад, бигзор нисбат ба вай мувофиқи ҳуқуқи духтарон рафтор намояд.

10Агар ӯ зани дигаре барои худ гирад, набояд зани аввалро аз хӯрок, либос ва ҳуқуқи заношӯӣ маҳрум кунад+.

11Ва агар ин се тадбирро барои вай наандешад, бигзор вай муфт, бе фидия барояд.

12Ҳар кӣ касеро бизанад, ва он кас бимирад, бигзор вай маҳкуми қатл гардад+.

13Вале агар вай қасдан амал накарда бошад, балки Худо он касро зери дасти вай рост оварда бошад, — Ман маконе барои ту муқаррар хоҳам кард, то ки вай ба он ҷо бигрезад+.

14Ва агар шахсе ба ёри худ қасд карда бошад, ки варо бо роҳи фиреб бикушад, — варо аз пеши қурбонгоҳи Ман гирифта, ба қатл бирасон+.

15Ва ҳар кӣ падар ё модари худро бизанад, бигзор вай маҳқуми қатл гардад.

16Ва ҳар кӣ касеро дуздида бифрӯшад, ё ӯ дар дасташ ёфт шавад, бигзор вай маҳкуми қатл гардад+.

17Ва ҳар кӣ падар ё модари худро таҳқир намояд, бигзор вай маҳкуми қатл гардад+.

18Ва агар одамон хархаша карда, яке дигареро бо санг ё бо мушт бизанад, ва ӯ намирад, балки бемори бистарӣ шавад, —

19Агар ӯ бархезад ва бо асо дар кӯча роҳ равад, он гоҳ шахсе ки ӯро задааст, аз ҷазо фориғ хоҳад буд; аммо вай бояд талофии бекории ӯро бидиҳад ва харҷи табобаташро адо намояд.

20Ва агар шахсе ғуломи худ ё канизи худро бо таёқе бизанад, ва ӯ зери дасти вай якбора бимирад, — вай бояд махкуми интиқом гардад.

21Вале агар ӯ як-ду рӯз зинда монад, — набояд вай маҳкуми интиқом гардад, зеро ки ӯ зархариди вай аст.

22Ва агар одамон дастбагиребон шаванд, ва зани ҳомиладорро бизананд, ва ӯ бача афтонад, вале зарари дигаре ба ӯ нарасад, — айбдор бо ҷаримае ҷазо дода мешавад, вақте ки шавҳари зан онро аз вай талаб кунад, ва онро вай бояд мувофиҳи ҳукми доварон адо намояд.

23Ва агар зараре ба ӯ расад, он гоҳ ҷон дар ивази ҷон бидеҳ,

24Чашм дар ивази чашм, дандон дар ивази дандон, даст дар ивази даст, пой дар ивази пой,

25Сӯзониш дар ивази сӯзониш, ҷароҳат дар ивази ҷароҳат, лат дар ивази лат+.

26Ва агар касе чашми ғуломи худ ё чашми канизи худро бизанад, ва онро маиб кунад, — бигзор варо дар ивази чашмаш озод карда фиристад.

27Ва агар дандони ғуломи худ ё дандони канизи худро зада ғалтонад, — бигзор варо дар ивази дандонаш озод карда фиристад.

28Ва агар гове мард ё занро шох занад, ва ӯ бимирад, — он говро бояд сангсор кунанд ва гӯшташро нахӯранд; вале соҳиби гов айбдор нест+.

29Ва агар гов дирӯз ва парирӯз ҳам шохзан бошад, ва соҳибаш аз ин огоҳӣ ёфт, вале онро саришта накард, ва он марде ё занеро кушт, — бигзор говро сангсор кунанд, ва низ соҳибашро ба қатл расонанд.

30Агар бар вай фидия гузошта шавад, бигзор вай фидияи ҷони худро, ҳар қадар ки бар вай гузошта шуда бошад, адо намояд+.

31Агар писаре ё духтареро шох зада бошад, мувофиқи ҳамин фариза бояд ба вай амал кунанд.

32Агар гов ғуломе ё канизеро шох занад, — сӣ сиқл нуқра ба оғои ӯ бояд дода шавад, ва гов сангсор карда шавад.

33Агар касе чоҳеро кушояд, ё касе чоҳе канад, ва онро напӯшонад, ва гове ё харе дар он афтад —

34Соҳиби чоҳ бояд товони онро адо намояд, яъне ба соҳиби он нуқра бидиҳад, ва лоша аз они ӯ хоҳад буд+.

35Ва агар гови касе гови ёри ӯро шох занад, ва он бимирад, — бигзор гови зиндаро фурӯхта, пулашро тақсим кунанд; ва низ гови мурдаро тақсим кунанд.

36Ё агар маълум шуда бошад, ки он гов дирӯз ва парирӯз ҳам шохзан буд, вале соҳибаш онро саришта накард, — ӯ бояд гове дар ивази гов бидиҳад, ва гови мурда аз они ӯ хоҳад буд.

БОБИ БИСТУ ДУЮМ

Фароиз дар бораи моликият; дастурот дар бораи дӯст доштани ёр.

22^1Агар касе гове ё гӯсфанде бидуздад, ва онро бикушад ё бифрӯшад, — бояд дар ивази гов панҷ гов, ва дар ивази гӯсфанд чор гӯсфанд бидиҳад+.

2Агар дуздеро шабона дар вақти рахна карданаш дида, тавре занандаш, ки вай бимирад, — барои вай гуноҳи хунрезӣ нахоҳад буд.

3Аммо агар бар вай офтоб тулӯъ карда бошад, — барои вай гуноҳи хун ҳаст, вай бояд албатта товон бидиҳад; агар вай чизе надошта бошад, вай бояд барои талофии дуздиаш фурӯхта шавад.

4Агар чизи дуздидаи вай, аз гов то хар ва гӯсфанд, дар дасташ зинда ёфт шавад, — вай бояд дучанд товон бидиҳад+.

5Агар касе киштзоре ё токзореро талаф кунонида бошад, яъне чорпоёни худро сар дода, киштзори каси дигарро нобуд карда бошад, — вай бояд беҳтарин киштзори худ ва беҳтарин токзори худро барои товони он бидиҳад.

6Агар оташе баромада, хорҳоро фаро гирад, ва бандҳои ғалла ё хӯшаҳои нодаравида ё киштзорро бисӯзонад, — ҳар кӣ ин сӯхторро ба вуҷуд оварда бошад, бояд албатта товонашро бидиҳад.

7Агар касе нуқра ё колоеро назди ёри худ амонат бимонад, ва амонаташ аз хонаи он шахс дуздида шавад, — агар дузд ёфт шавад, вай бояд дучанд товон бидиҳад;

8Аммо агар дузд ёфт нашавад, — бигзор соҳиби хона назди доварон оварда шавад, то қасаме ёд кунад, ки ба моликияти ёри худ даст дароз накардааст.

9Дар ҳар масъалаи ҷанҷолӣ оид ба гов, хар, гӯсфанд, либос ва ҳар чизи гумшуда, ки касе даъвои он дошта бошад, кори ҳар ду бояд назди доварон оварда шавад; ҳар киро доварон айбдор кунанд, вай бояд ба ёри худ дучанд товон бидиҳад.

10Агар касе назди ёри худ харе, ё гове, ё гӯсфанде ва ё ҳар чорпои дигарро амонат бимонад, ва он бимирад, ё пояш бишканад, ё дузде онро бибарад, ба тавре ки шоҳид набошад, —

11Бигзор қасами Худованд дар миёни ҳар ду ба кор бурда шавад дар бораи он ки дасти худро ба моликияти ёри худ дароз накардааст; ва соҳибаш бояд қабул кунад, ва он кас товон надиҳад+.

12Вале агар аз ӯ дуздида шавад, ӯ бояд ба соҳибаш товон бидиҳад.

13Агар дарида шавад, бояд онро барои исбот кардан биёрад; барои даридашуда товон нахоҳад дод.

14Ва агар касе аз ёри худ ҳайвонеро ба орият бигирад, ва он маиб шавад ё бимирад, дар сурате ки соҳибаш бо он набошад, — он кас бояд албатта товон бидиҳад.

15Агар соҳибаш бо он бошад, — товон нахоҳад дод; агар он киро карда шуда бошад, — товонаш ба киропулӣ дохил шудааст.

16Ва агар касе дӯшизаеро, ки номзад нашудааст, фирефта намуда, бо вай бихуспад, — ӯ бояд маҳр дода, варо барои худ ба занӣ бигирад+.

17Агар падари вай розӣ нашавад, ки варо ба ӯ бидиҳад, — ӯ бояд баробари маҳри дӯшизагон нуқра бидиҳад.

18Ҷодугарро зинда намон+.

19Ҳар кӣ бо ҳайвоне алоқаи ҷинси кунад, — бояд албатта кушта шавад+.

20Касе ки барои худоён, ҷуз Худованди ягона, қурбонӣ кунад, — бояд маҳв карда шавад.

21Ва ғарибро фиреб надеҳ, ва ӯро ба танг наовар, зеро ки дар замини Миср ғариб будед+.

22Ҳеҷ як бевазан ва ятимро азият надиҳед+.

23Агар ӯро азият диҳӣ, ва ӯ сӯи Ман нола кунад, — Ман нолаи ӯро хоҳам шунид,

24Ва хашми Ман аланга хоҳад зад, ва Ман шуморо бо шамшер хоҳам кушт, ва занони шумо бева, ва фарзандони шумо ятим хоҳанд шуд+.

25Агар ба камбағале аз миёни қавми Ман, ки ҳамсояи ту бошад, пул қарз диҳӣ, — ба вай мисли қарзхоҳ рафтор накун: суде ба гардани вай бор накун+.

26Агар либоси ёри худро ба гарав гирӣ, то вақти ғуруби офтоб онро ба вай баргардон,+

27Зеро ки он ягона пӯшоки вай аст, либосе барои бадани вай аст; пас, вай чӣ пӯшида хоб равад? Ва агар вай сӯи Ман нола кунад, — Ман хоҳам шунид, зеро ки Ман карим ҳастам.

28Доваронро таҳқир накун, ва ба раисе ки дар қавми туст, лаънат нагӯй+.

29Дар овардани навбари ҳосилоти худ ва маҳсули чархушти худ даранг накун; нахустзодаи писаронатро ба Ман бидеҳ+.

30Бо гов ва гӯсфанди худ низ чунин бикун; бигзор ҳафт рӯз назди модари худ бошад, дар рӯзи ҳаштум онро ба Ман бидеҳ+.

31Ва барои Ман одамони муқаддас хоҳед буд, ва гӯштеро, ки дар саҳро дарида шудааст, нахӯред; онро назди сагон бипартоед+.

БОБИ БИСТУ СЕЮМ

Фароиз дар бораи адолат ва дар бораи дӯст доштани ёр.

23^1Овозаи бекораро ба забон нарон; дасти худро ба шарир надеҳ, то ки шоҳиди козиб бошӣ+.

2Аксариятро дар роҳи бадкорӣ пайравӣ накун, ва дар мурофиа бар хилофи виҷдони худ шаҳодат надеҳ, то ки моил ба аксарият шуда, ба каҷкорӣ сабаб гардӣ.

3Ва нисбат ба камбағал дар мурофиаи вай рӯбинӣ накун+.

4Агар гов ё хари гумшудаи душманатро биёбӣ, — онро албатта ба ӯ баргардон+.

5Агар хари душманатро бубинӣ, ки зери бораш афтида хобидааст, — онро ба ҳолаш вогузор накун, балки ҳамроҳи ӯ бори онро фурор.

6Ҳукуқи камбағали худро дар мурофиаи ӯ поймол накун+.

7Аз гапи дурӯғ канорагирӣ намо; ва бегуноху одилро накуш, зеро ки Ман шарирро сафед нахоҳам кард+.

8Ва ришва нагир, зеро ки ришва биноёнро кӯр мегардонад, ва суханони одилонро таҳриф мекунад+.

9Ва ғарибро ба танг наовар; ва шумо аз дили ғариб хабардор ҳастед, зеро ки дар замини Миср ғариб будед+.

Фароиз дар бораи рӯзи ҳафтум ва соли ҳафтум.

10Ва шаш сол замини худро киштукор намо, ва ҳосилашро ҷамъ кун;

11Ва дар соли ҳафтум онро ором гузор ва тарк намо, то ки камбағалони қавмат аз он бихӯранд, ва он чи аз онҳо боқӣ монад, ҳайвоноти саҳро бихӯранд; бо токзори худ ва бо дарахтони зайтуни худ низ чунин амал намо+.

12Шаш рӯз корҳои худро ба ҷо овар, ва дар рӯзи ҳафтум ором гир, то ки говат ва харат фароғат ёбад, ва писари канизат ва ғариб истироҳат кунанд+.

13Ва ҳар он чиро, ки Ман ба шумо гуфтаам, риоя намоед; ва номи худоёни дигарро зикр накунед, он аз забонатон шунида нашавад+.

Фароиз дар бораи се ид.

14Се маротиба ҳар сол барои Ман ид бикун:+

15Иди фатирро риоя намо; ҳафт рӯз, чунон ки ба ту амр фармудаам, дар вақти муайяни моҳи абиб фатир бихӯр, зеро ки дар он вақт ту аз Миср берун омадаӣ; ва бигзор ба ҳузури Ман тиҳидаст наоянд;+

16Ва иди дарави навбари ғалладонаи худро, ки дар саҳро кишт кардаӣ; ва иди ҷамъовариро дар охири сол, вақте ки ҳосили меҳнати худро аз саҳро ҷамъ кардаӣ+.

17Соле се маротиба тамоми наринаи ту бояд ба ҳузури Худованди Парвардигор ҳозир шаванд+.

18Хуни қурбонии Маро бо якҷоягии хамиртуруш тақдим накун, ва чарбуи қурбонии идонаи Ман то субҳ боқӣ намонад.

19Навбари аввалини заминатро ба хонаи Худованд Худои худ биёр. Бузғоларо дар шири модари он напаз+.

Ваъдаҳо дар бораи замини Канъон.

20Инак, Ман фариштае пешопеши ту мефиристам, то ки туро дар роҳ нигаҳбонӣ карда, ба маконе ки муҳайё намудаам, бирасонад+.

21Аз вай эҳтиёт шав ва ба овозаш гӯш деҳ; ба вай мухолифат нанамо, зеро ки вай гуноҳи шуморо афв нахоҳад кард, чунки исми Ман андаруни вай аст.

22Агар ту ба овози вай гӯш диҳӣ, ва ҳар он чи Ман бигӯям, ба ҷо оварӣ, он гоҳ Ман ба душманони ту душман хоҳам буд, ва ба бадхоҳонат бадхоҳӣ хоҳам кард+.

23Зеро ки фариштаи Ман пешопеши ту равона шуда, туро ба сӯи амӯриён, ва ҳиттиён, ва фариззиён, ва канъониён, ва ҳиввиён, ва ябусиён хоҳад овард, ва Ман онҳоро несту нобуд хоҳам кард+.

24Ба худоёни онҳо саҷда набар, ва онҳоро ибодат нанамо, ва мисли аъмоли онҳо амал накун, балки онҳоро торумор соз, ва ҳайкалҳошонро албатта бишкан+.

25Ва Худованд Худои худро ибодат намоед, ва ӯ нони ту ва оби туро баракат хоҳад дод; ва Ман бемориҳоро аз миёни ту дур хоҳам кард+.

26Дар замини ту зани бачапарто ва нозой нахоҳад буд; шумораи рӯзҳоятро пурра хоҳам кард+.

27Ҳайбати Худро пешопеши ту хоҳам фиристод, ва ҳар қавмеро, ки ту наздашон биёӣ, ба изтироб хоҳам афканд, ва ҳамаи душманонатро аз пеши ту дар гурез хоҳам андохт+.

28Ва пешопеши ту занб ӯрҳоро хоҳам фиристод, ва онҳо ҳиввиён, ва канъониён ва ҳиттиёнро аз пеши ту бадар хоҳанд ронд+.

29Онҳоро аз пеши ту дар як сол бадар нахоҳам ронд, мабодо замин валангор гардад, ва ҳайвоноти саҳро бар зарари ту афзун шаванд+.

30Онҳоро аз пеши ту кам-кам бадар хоҳам ронд, то ки ту афзоиш ёфта, заминро ба тасарруфи худ дароварӣ.

31Ва худуди туро аз баҳри Қулзум то баҳри фалиштиён, ва аз биёбон то наҳри Фурот муқаррар хоҳам кард; зеро ки сокинони ин заминро ба дасти шумо хоҳам супурд, ва ту онҳоро аз пеши худ бадар хоҳӣ ронд+.

32Бо онҳо ва бо худоёнашон аҳд набанд.

33Бигзор онҳо дар замини ту сукунат надошта бошанд, мабодо туро бар зидди Ман осӣ гардонанд, ва ту худоёни онҳоро ибодат намоӣ, ва ин барои ту санги роҳ гардад»+.

БОБИ БИСТУ ЧОРУМ

Дар бораи хаймаи ҷомеъ. Ба Худо саҷда бурдани қавм.

24^1Ва Ӯ ба Мусо гуфт: «Сӯи Худованд боло баро, ту ва Ҳорун, Нодоб ва Абиҳу, ва ҳафтод нафар аз пирони Исроил, ва аз дур саҷда баред;+

2Ва бигзор Мусо танҳо ба Худованд наздик ояд, ва онҳо наздик наоянд; ва қавм бо ӯ боло набароянд».

3Ва Мусо омада, ҳамаи суханони Худованд ва тамоми фароизро ба қавм ҳикоят кард; ва тамоми қавм бо як овоз ҷавоб гардонида, гуфтанд: «Ҳамаи суханонеро, ки Худованд гуфтааст, ба ҷо хоҳем овард»+.

4Ва Мусо ҳамаи суханони Худовандро навишт, ва бомдодон бармаҳал бархоста, қурбонгоҳе дар домани кӯҳ, ва дувоздаҳ сутун, мувофиқи дувоздаҳ сибти Исроил, бино кард.

5Ва ҷавононро аз миёни банӣ-Исроил фиристод, ва онҳо қурбониҳои сӯхтанӣ тақдим намуданд, ва қурбониҳои саломатӣ аз говон барои Худованд забҳ карданд.

6Ва Мусо нисфи хунро гирифта, дар тосҳо рехт, ва нисфи хунро бар қурбонгоҳ пошид;

7Ва китоби аҳдро гирифта, ба самъи қавм хонд, ва онҳо гуфтанд: «Ҳар он чи Худованд гуфтааст, ба амал хоҳем овард ва гӯш хоҳем дод».

8Ва Мусо хунро гирифта, бар қавм пошид, ва гуфт: «Ин аст хуни аҳде ки Худованд бар ҳамаи ин суханон бо шумо бастааст»+.

9Ва Мусо бо Ҳорун, Нодоб ва Абиҳу ва ҳафтод нафар аз пирони Исроил боло баромад.

10Ва онҳо Худои Исроилро диданд, ва зери поҳои Ӯ чизе монанди хиштҳои ёқути кабуд, ва мисли асли осмон зулол буд+.

11Ва Ӯ бар гузинони банӣ-Исроил дасти Худро дароз накард, ва онҳо Худоро диданд, ва хӯрданд ва нӯшиданд.

12Ва Худованд ба Мусо гуфт: «Назди Ман ба кӯҳ баро ва дар он ҷо бош, ва Ман алвоҳи санг ва Таврот ва аҳкомеро, ки барои таълим додан навиштаам, ба ту хоҳам дод»+.

13Ва Мусо бо Еҳушаъ бархост, ва Мусо ба кӯҳи Худо баромад+.

14Ва ба пирон гуфт: «Дар ин ҷо ба мо мунтазир истед, то вақте ки назди шумо баргардем, ва инак, Ҳорун ва Ҳур бо шумо хоҳанд буд; бигзор ҳар кӣ даъво дошта бошад, назди онҳо ояд».

15Ва Мусо ба кӯҳ баромад, ва абр кӯҳро пӯшонид.

16Ва ҷалоли Худованд бар кӯҳи Сино маскан гирифт, ва шаш рӯз абр онро пӯшонид, ва дар рӯзи ҳафтум Ӯ Мусоро аз миёни абр хонд.

17Ва намуди ҷалоли Худованд мисли оташи сӯзанда дар назари банӣ-Исроил бар қуллаи кӯҳ буд+.

18Ва Мусо андаруни абр дохил шуда, ба кӯҳ баромад; ва Мусо чил рӯз ва чил шаб бар кӯҳ буд+.

БОБИ БИСТУ ПАНҶУМ

Мусо бар кӯҳи Сино.

25^1•Ва Худо ба Мусо сухан ронда, гуфт:

2«Ба банӣ-Исроил бигӯ, ки барои Ман ҳадия бигиранд; аз ҳар касе ки дилаш ба додани бахшиш моил бошад, ҳадияи Маро бигиред.

3Ва ин аст ҳадияе ки аз онҳо бояд бигиред: тилло, ва нуқра, ва мис;

4Ва лоҷвард, ва арғувон, ва қирмиз, ва катони нозук, ва пашми буз;

5Ва пӯсти қӯчқор, ки сурх бошад, ва пӯсти тӯҳс, ва чӯби ақоқиё;

6Равған барои чароғҳо; атриёт барои равғани тадҳин ва барои бухури муаттар;

7Сангҳои ҷазъ ва сангҳои тарсеъ барои эфӯд ва барои синабанд[*].

8Ва бигзор онҳо барои Ман қудсе бисозанд, ва Ман дар миёни онҳо сокин хоҳам шуд+.

9Мувофиқи ҳар он чи Ман ба ту нишон медиҳам, — ҳам тарҳи маскан ва ҳам тарҳи тамоми колои онро, — ончунон бисозед.

Дар бораи маскан ва сандуқи аҳд.

10•Ва бигзор сандуқе аз чӯби ақоқиё бисозанд, ки дарозияш дую ним зироъ, ва фарохияш якуним зироъ, ва қадаш якуним зироъ бошад+.

11Ва онро бо тиллои холис бипӯшон, — аз дарун ва аз берун онро бипӯшон, — ва бар он гирдогирд афсари тилло бисоз.

12Ва барои он чор ҳалқаи тилло бисоз, ва бар чор гӯшаи он васл намо: ду ҳалқаро бар як паҳлуяш, ва ду ҳалқаро бар паҳлуи дигараш.

13Ва дастакҳо аз чӯби ақоқиё сохта, онҳоро бо тилло бипӯшон.

14Ва он дастакҳоро ба ҳалқаҳое ки бар паҳлуҳои сандуқ ҳаст, дохил намо, то ки сандуқ ба воситаи онҳо бардошта шавад.

15Он дастакҳо бояд дар ҳалқаҳои сандуқ бимонад, ва набояд аз он дур карда шавад.

16Ва шаҳодатеро, ки Ман ба ту медиҳам, дар сандуқ бимон.

17Ва сарпӯше аз тиллои холис бисоз, ки дарозияш дую ним зироъ, ва фарохияш якуним зироъ бошад.

18Ва ду каррубӣ аз тилло бисоз, — онҳоро яклухт, аз ду канори сарпӯш бисоз.

19Ва як каррубиро аз ин канор, ва каррубии дигарро аз он канор бисоз; каррубиёнро аз худи сарпӯш бар ду канори он бисозед.

20Ва каррубиён болҳоро дар боло паҳн карда, сарпӯшро бо болҳои худ хоҳанд пӯшонид, ва рӯйҳошон сӯи якдигар хоҳад буд; рӯйҳои каррубиён сӯи сарпӯш нигарон хоҳад буд.

21Ва сарпӯшро бар сандуқ аз боло бимон; ва шаҳодатеро, ки ба ту медиҳам, андаруни сандуқ бимон+.

22Ва дар он ҷо Ман ба ту зоҳир гардида, аз болои сарпӯш, аз миёни ду каррубие ки бар сандуқи шаҳодат мебошанд, бо ту сухан хоҳам ронд дар бораи ҳар он чи ба воситаи ту ба банӣ-Исроил амр хоҳам фармуд+.

Дар бораи нонҳои тақдим.

23•Ва мизе аз чӯби ақоқиё бисоз, ки дарозияш ду зироъ, ва фарохияш як зироъ, ва қадаш якуним зироъ бошад.

24Ва онро бо тиллои холис бипӯшон; ва гирдогирдаш афсари тилло бисоз.

25Ва чорчӯбае гирдогирди он ба андозаи як қабза бисоз; ва афсари тилло гирдогирди чорчӯбаи он бисоз.

26Ва чор ҳалқаи тилло барои он бисоз; ва ҳалқаҳоро бар чор гӯшаи чор почаи он барқарор намо.

27Ҳалқаҳо бояд ба баландии чорчӯба мувофиқ буда, ҳамчун хонаҳои дастакҳо барои бардоштани миз хизмат кунад.

28Ва дастакҳоро аз чӯби ақоқиё бисоз, ва онҳоро бо тилло бипӯшон, ва мизро ба воситаи онҳо хоҳанд бардошт.

29Ва табақҳои он, ва қошуқҳои он, ва тосҳои он, ва пиёлаҳои онро, ки ҳадияи рехтаниро ба воситаи онҳо мерезанд, бисоз; онҳоро аз тиллои холис бисоз.

30Ва нони тақдимро бар миз ҳамеша ба ҳузури Ман бимон+.

Дар бораи чароғдони тилло

31•Ва чароғдоне аз тиллои холис бисоз; бигзор чароғдон яклухт сохта шавад; поя ва шохаҳои он, қуббаҳо, ғунчаҳо ва гулҳои он бояд аз худи он бошад.

32Ва шаш шоха бояд аз паҳлуҳои он берун ояд: се шохаи чароғдон аз як паҳлуяш, ва се шохаи чароғдон аз паҳлуи дигараш.

33Се қуббаи монанди гули бодом дар як шоха, бо ғунча ва гул, ва се қуббаи монанди гули бодом дар шохаи дигар, бо ғунча ва гул; ҳамчунин дар шаш шохае ки аз чароғдон берун меояд.

34Ва дар пояи чароғдон чор қуббаи монанди гули бодом бо ғунчаҳо ва гулҳои он.

35Ва ғунчае зери ду шохаи он, ва ғунчае зери ду шохаи он, ва ғунчае зери ду шохаи он, — барои шаш шохае ки аз чароғдон берун меояд.

36Ғунчаҳояш ва шохаҳояш бояд аз худи он бошад, — он куллиятан яклухт аз тиллои холис бошад.

37Ва ҳафт адад барояш чароғ бисоз; ва чароғҳояш бояд тавре даргиронида шавад, ки ба тарафи чароғи миёна рӯшноӣ диҳад.

38Ва анбӯрҳо ва маҷмарҳои он аз тиллои холис бошад.

39Бигзор онро бо тамоми ин коло аз як киккар тиллои холис бисозанд.

40Ва эҳтиёт намо, ки онҳоро мувофиқи намунае ки дар кӯҳ ба ту нишон дода шуд, бисозӣ+.

БОБИ БИСТУ ШАШУМ

Дар бораи чодирҳо ва болопӯш аз пӯсти қӯчқор.

26^1•Ва масканро аз даҳ чодири катони нозуки дутоба, ва лоҷвард, ва арғувон, ва қирмиз бисоз, ва каррубиёнро бо бофти санъаткорона бар онҳо нақш намо.

2Дарозии ҳар як чодир бисту ҳашт зироъ, ва фарохии ҳар як чодир чор зироъ бошад; ҳамаи чодирҳо ба як андоза бошад.

3Панҷ чодир бояд бо ҳамдигар пайванд карда шавад, ва панҷ чодири дигар бо ҳамдигар пайванд карда шавад.

4Ва тугмахонаҳо аз лоҷвард бар лаби як чодире ки дар канори пайвандкунӣ мебошад, бисоз; ва бар лаби чодири канори пайвандкунии дуюм низ чунин бисоз.

5Панҷоҳ тугмахона дар як чодир бисоз, ва панҷоҳ тугмахона дар канори чодире ки дар пайвандкунии дуюм мебошад, бисоз, — тугмахонаҳо бояд дар рӯ ба рӯи ҳамдигар бошад.

6Ва панҷоҳ чангаки тилло бисоз; ва чодирҳоро бо чангакҳо ба якдигар пайванд намо, — ва маскан яклухт хоҳад шуд.

7Сипас чодирҳо аз пашми буз бисоз, то ки хаймае бар маскан бошад; ёздаҳ адад чунин чодирҳо бисоз.

8Дарозии ҳар як чодир сӣ зироъ, ва фарохии ҳар як чодир чор зироъ бошад; ёздаҳ чодир ба як андоза бошад.

9Ва панҷ чодирро алоҳида, ва шаш чодирро алоҳида пайванд намо; ва чодири шашумро аз тарафи пеши хайма дуқат бикун.

10Ва панҷоҳ тугмахона бар лаби як чодире ки дар канори пайвандкунӣ мебошад, бисоз, ва панҷоҳ тугмахона бар лаби чодири пайвандкунии дуюм.

11Ва панҷоҳ чангаки мисин бисоз, ва чангакҳоро ба тугмахонаҳо дохил бикун, ва хаймаро пайванд намо, — ва он яклухт хоҳад шуд.

12Ва канори зиёдатии чодирҳои хайма, яъне нисфи чодире ки зиёдатӣ кардааст, бигзор дар қафои маскан овезон бошад.

13Ва зирое аз як тараф ва зирое аз тарафи дигар, ки аз дарозии чодирҳои хайма зиёдатӣ мекунад, бигзор дар паҳлуҳои маскан аз як тараф ва аз тарафи дигар овезон бошад, то ки онро бипӯшонад.

14Ва болопӯше барои хайма аз пӯстҳои қӯчқор, ки сурх бошад, бисоз, ва болопӯше аз пӯстҳои тӯҳс аз болои он+.

Дар бораи тахтаҳо.

15•Ва тахтаҳо, ки меистода бошад, барои маскан аз чӯби ақоқиё бисоз.

16Дарозии ҳар як тахта даҳ зироъ бошад, ва фарохии ҳар як тахта — якуним зироъ.

17Ва дар ҳар тахта ду дандонаи мутавозии якдигар бошад; дар ҳамаи тахтаҳои маскан чунин бисоз.

18Ва тахтаҳо барои маскан бисоз: бист тахта барои тарафи ҷанубӣ.

19Ва чил пояи нуқра зери бист тахта бисоз: ду поя зери як тахта барои ду дандонаи он, ва ду поя зери тахтаи дигар барои ду дандонаи он.

20Ва барои тарафи дигари маскан, барои тарафи шимолӣ — бист тахта.

21Ва чил пояи нуқра барои онҳо: ду поя зери як тахта, ва ду поя зери тахтаи дигар.

22Ва барои қафои маскан, ки тарафи ғарбист, шаш тахта бисоз.

23Ва барои гӯшаҳои маскан, дар қафо, ду тахта бисоз.

24Ва бигзор онҳо аз поён пайваст карда шавад, ва аз боло низ якҷоя дар як ҳалқа пайванд гардад; барои ҳар ду чунин бишавад, яъне онҳо барои ҳар ду гӯша бошад.

25Ва ба ҳамин тариқ ҳашт тахта хоҳад буд, ва пояҳои нуқра барои онҳо, ҷамъ шонздаҳ поя: ду поя зери як тахта, ва ду поя зери тахтаи дигар.

26Ва ғалақаҳо аз чӯби ақоқиё бисоз: панҷ адад барои тахтаҳои як тарафи маскан,

27Ва панҷ ғалақа барои тахтаҳои тарафи дигари маскан, ва панҷ ғалақа барои тахтаҳои тарафи қафои маскан, ба самти ғарб.

28Ва ғалақаи миёна аз даруни тахтаҳо аз ин сар то он сар мегузарад.

29Ва тахтаҳоро бо тилло бипӯшон, ва ҳалқаҳои онҳоро, ки хонаҳои ғалақаҳо бошад, аз тилло бисоз; ва ғалақаҳоро бо тилло бипӯшон.

30Ва масканро барпо намо, мувофиқи дастуре ки дар кӯҳ ба ту нишон дода шуд.

Дар бораи пардаҳои маскан.

31•Ва пардае аз лоҷвард ва арғувон ва қирмиз ва катони нозуки дутоба бисоз; бо бофти санъаткорона онро бо каррубиён бисоз+.

32Ва онро бар чор сутуни ақоқиё биовез, ки онҳо бо тилло пӯшонида шуда бошанд, илмакҳошон аз тилло бошад, бар чор пояи нуқра истода бошанд.

33Ва пардаро зери чангакҳо биовез; ва сандуқи шаҳодатро ба он ҷо, дар қафои парда биёр, ва парда қудсро барои шумо аз қудси қудсҳо ҷудо хоҳад кард+.

34Ва сарпӯшро бар сандуқи шаҳодат дар қудси қудсҳо бимон.

35Ва мизро аз беруни парда, ва чароғдонро дар рӯ ба рӯи миз, ба тарафи ҷанубии маскан бимон; ва мизро ба татафи шимолии он ҷойгир кун.

36Ва пардае барои даромадгоҳи хайма аз лоҷвард ва арғувон ва қирмиз ва катони нозуки дутоба бо санъати гулдӯзӣ бисоз.

37Ва барои парда панҷ сутун аз чӯби ақоқиё бисоз, ва онҳоро бо тилло бипӯшон, ва илмакҳошон аз тилло бошад; ва барои онҳо панҷ пояи мисин бирез.

БОБИ БИСТУ ҲАФТУМ

Дар бораи қурбонгоҳи мисин.

27^1•Ва қурбонгоҳе аз чӯби ақоқиё бисоз, ки дарозияш панҷ зироъ, ва фарохияш панҷ зироъ, яъне қурбонгоҳи мураббаъ бошад; ва қадаш се зироъ.

2Ва шохҳои онро бар чор гӯшаи он бисоз, ба тавре ки шохҳояш аз худи он бошад; ва онро бо мис бипӯшон+.

3Ва тосҳояшро барои баровардани хокистараш, ва хокандозҳояш ва косаҳояш ва чанголҳояш ва маҷмарҳояшро бисоз; тамоми колояшро аз мис бисоз+.

4Ва барояш панҷарае аз мис ба сурати шабака бисоз, ва бар он шабака чор ҳалқаи мисин, бар чор гӯшааш, бисоз.

5Ва онро зери канораи қурбонгоҳ аз поён бимон, ба тавре ки шабака то нисфи қурбонгоҳ бошад.

6Ва дастакҳо барои қурбонгоҳ бисоз, дастакҳо аз чӯби ақоқиё бошад, ва онҳоро бо мис бипӯшон.

7Ва дастакҳояшро ба ҳалқаҳо бигзаронанд; ва дастакҳо дар ҳар ду паҳлуи қурбонгоҳ бошад, вақте ки онро бардоранд.

8Онро аз тахтаҳо дарунхолӣ бисоз; бигзор ончунон, ки дар кӯҳ ба ту нишон дода шуд, бисозанд.

Дар бораи саҳни маскан.

9•Ва саҳни масканро бисоз; ба тарафи ҷанубӣ пардаҳо барои саҳн аз катони нозуки дутоба бошад, дарозии онҳо ба як тараф сад зироъ бошад.

10Ва сутунҳояш бист адад, ва пояҳои онҳо бист адад аз мис бошад; илмакҳои сутунҳо ва бандҳои онҳо аз нуқра бошад.

11Ва ҳамчунин ба дарозии тарафи шимолӣ пардаҳо сад зироъ дарозӣ дошта бошад, ва сутунҳои он бист адад, ва пояҳои онҳо бист адад аз мис бошад; илмакҳои сутунҳо ва бандҳошон аз нуқра бошад.

12Ва ба фарохии саҳн ба тарафи ғарбӣ пардаҳо панҷоҳ зироъ бошад; сутунҳошон даҳ адад, ва пояҳошон даҳ адад.

13Ва фарохии саҳн ба тарафи офтоббарои шарқӣ панҷоҳ зироъ бошад.

14Ва пардаҳои як паҳлуи дарвоза понздаҳ зироъ; сутунҳошон се адад, ва пояҳошон се адад.

15Ва пардаҳои паҳлуи дигари он понздаҳ зироъ; сутунҳошон се адад, ва пояҳошон се адад.

Дар бораи пардаи дарвозаи саҳн.

16Ва барои дарвозаи саҳн бист зироъ парда аз лоҷвард ва арғувон ва қирмиз ва катони нозуки дутоба бо санъати гулдӯзӣ бошад; сутунҳошон чор адад, ва пояҳошон чор адад.

17Ҳамаи сутунҳои саҳн гирдогирд бо бандҳои нуқрагин пайваст буда, илмакҳошон аз нуқра, ва пояҳошон аз мис бошад.

18Дарозии саҳн сад зироъ, ва фарохияш панҷоҳ зироъ дар муқобили панҷоҳ зироъ, ва қадаш панҷ зироъ, ва пардаҳояш аз катони нозуки дутоба, ва пояҳои сутунҳояш аз мис бошад.

19Тамоми колои маскан барои ҳар хизматаш, ва ҳамаи мехҳояш ва ҳамаи мехҳои саҳн аз мис бошад.

Дар бораи равғани зайтуни зулол барои рӯшноӣ.

20•Ва ту ба банӣ-Исроил амр фармо, ки равғани зайтуни зулоли кӯфташуда барои рӯшноӣ назди ту биёранд, то ки чароғҳо доимо афрӯхта шавад.

21Дар хаймаи ҷомеъ, берун аз пардае ки бар сандуқи шаҳодат аст, бигзор онро Ҳорун ва писаронаш аз шом то субҳ ба ҳузури Худованд барафрӯзанд; ин фароизи абадӣ насл ба насли онҳо аз банӣ-Исроил хоҳад буд+.

БОБИ БИСТУ ҲАШТУМ

Дар бораи каҳонат умуман.

28^1Ва ту бародарат Ҳорун ва писаронашро бо вай, аз миёни банӣ-Исроил, ба худ муқарраб бикун, то ки вай ба Ман каҳонат намояд: Ҳорун, Нодоб ва Абиҳу, Элъозор ва Итомор, писарони Ҳорун.

2Ва либосҳои муқаддас барои бародарат Ҳорун, аз баҳри иззат ва шукӯҳ бисоз.

3Ва ту ба ҳамаи донодилон, ки Ман дили онҳоро аз рӯҳи ҳикмат пур сохтаам, сухан бирон, ки либосҳои Ҳорунро барои тақдис кардани вай бисозанд, то ки вай ба Ман каҳонат намояд.

Дар бораи либосҳои коҳинон.

4Ва ин аст либосҳое ки бояд бисозанд: синабанд ва эфӯд ва ридо ва пероҳани катакчадор ва аммома ва камарбанд; ва бигзор либосҳои муқаддасро барои бародарат Ҳорун ва барои писаронаш бисозанд, то ки вай ба Ман каҳонат намояд;

5Ва онҳо тилло ва лоҷвард, арғувон ва қирмиз ва катони нозукро бигиранд,

6•Ва эфӯдро аз тилло ва лоҷвард, арғувон ва қирмиз ва катони нозуки дутоба бо бофти санъаткорона бисозанд.

7Ду китфпӯшаки пайвандшавандае бар ду канори он бояд бошад, то ки он пайваст шавад.

8Ва тасмаи бандубасти он, ки бар он аст, бояд бо ҳамон санъат, аз худи он, яъне аз лоҷвард, арғувон ва қирмиз ва катони нозуки дутоба бошад.

9Ва ду санги ҷазъ бигир, ва номҳои банӣ-Исроилро бар онҳо ҳак намо.

10Шаш номи онҳоро бар як санг, ва шаш номи боқии онҳоро бар санги дигар, мувофиқи таваллудашон.

11Бо санъати ҳаккоки санг, мисли ҳакки мӯҳр, номҳои банӣ-Исроилро бар ду санг ҳак намо; онҳоро дар нигинхонаҳои тилло бинишон.

12Ва ин ду сангро бар китфпӯшакҳои эфӯд ҷойгир намо, ки сангҳои ёдгорӣ барои банӣ-Исроил бошад; ва бигзор Ҳорун номҳои онҳоро ба ҳузури Худованд бар ду китфи худ барои ёдгорӣ бардорад.

13Ва нигинхонаҳо аз тилло бисоз,

14Ва ду занҷир аз тиллои холис; онҳоро ба шакли танобе, бо санъати бофти морпеч бисоз; ва занҷирҳои морпечро ба нигинхонаҳо андармон бикун.

15•Ва синабанди довариро бо бофти санъаткорона бисоз, бо ҳамон санъате ки эфӯдро бофтаӣ, яъне онро аз тилло, лоҷвард, арғувон ва қирмиз ва катони нозуки дутоба бисоз.

16Он бояд мураббаъ, дуқабата, дарозияш як ваҷаб ва фарохияш як ваҷаб бошад.

17Ва андарунаш сангҳои нигинхонадор, чор қатор санг бинишон: қатори иборат аз лаъл, ёқути зард ва зумуррад, ки ин қатори якум аст;+

18Ва қатори дуюм — баҳрамон, ёқути кабуд ва алмос;

19Ва қатори сеюм — ёқути тар, ақиқи сӯхта ва ҷамаст;

20Ва қатори чорум — забарҷад, ҷазъ ва яшм; онҳо бояд бо нигинхонаҳои тилло нишонида шавад.

21Ва ин сангҳо бояд бо номҳои банӣ-Исроил, яъне дувоздаҳ адад бо номҳои онҳо бошад; мисли ҳакки мӯҳр, барои дувоздаҳ сибт, ки ҳар яке ба номи худаш бояд бошад.

22Ва барои синабанд занҷирҳо ба шакли танобе бо санъати бофти морпеч аз тиллои холис бисоз.

23Ва барои синабанд ду ҳалқаи тилло бисоз, ва ин ду ҳалқаро ба ду канори синабанд андармон бикун.

24Ва он ду занҷири морпечро ба ин ду ҳалқа бар канорҳои синабанд андармон бикун.

25Ва ду сари дигари ду занҷири морпечро ба ду нигинхона пайванд намуда, бар китфпӯшакҳои эфӯд ба тарафи абраи он андармон бикун.

26Ва боз ду ҳалқаи тилло бисоз, ва онҳоро бар ду канори синабанд, ба он лабаш, ки ба тарафи астари эфӯд аст, андармон бикун.

27Ва боз ду ҳалқаи тилло бисоз, ва онҳоро бар ду китфпӯшаки эфӯд аз поён, аз тарафи абраи он, назди пайвандшавии он, аз болои тасмаи эфӯд андармон бикун.

28Ва бигзор синабандро аз ҳалқаҳояш ба ҳалқаҳои эфӯд бо риштаи лоҷвард банд кунанд, то ки он бар тасмаи эфӯд бошад, ва синабанд аз эфӯд ҷудо нашавад.

29Ва Ҳорун номҳои банӣ-Исроилро дар синабанди доварӣ бар дили худ, ҳангоме ки ба қудс медарояд, барои ёдгорӣ ба ҳузури Худованд доимо хоҳад бардошт.

30Ва урим ва туммимро[*] дар синабанди доварӣ бимон, то ки бар дили Ҳорун, ҳангоме ки ба ҳузури Худованд медарояд, бошад; ва бигзор Ҳорун мубашшири доварии банӣ-Исроилро бар дили худ ба ҳузури Худованд доимо бардорад+.

Дар бораи ридои эфӯд ва лавҳа.

31•Ва ридои эфӯдро комилан аз лоҷвард бисоз.

32Ва бигзор чоке барои даровардани сар дар миёнаи он бошад; лаблӯлае гирдогирди чокаш бо санъати бофтагарӣ бошад, яъне мисли гиребони ҷавшан бошад, то ки надаррад.

33Ва дар лаби доманаш анорҳо аз лоҷвард ва арғувон ва қирмиз бисоз, ки гирдогирди домани он бошад; ва зангӯлачаҳои тилло дар миёни онҳо гирдогирд бошад.

34Зангӯлачаи тилло ва аноре, зангӯлачаи тилло ва аноре дар лаби домани ридо гирдогирд бошад.

35Ва он бар тани Ҳорун ҳангоми хизматгузорияш хоҳад буд, ва садои он, ҳангоме ки ӯ ба қудс ба ҳузури Худованд медарояд, ва ҳангоме ки мебарояд, шунида хоҳад шуд, то ки ӯ намирад.

36Ва лавҳае аз тиллои холис бисоз, ва бар он, мисли ҳакки мӯҳр, чунин ҳак намо: „Муқаддас аст барои Худованд“+.

37Ва онро бо риштаи лоҷвард ба аммома бибанд, то ки ба тарафи пеши аммома бошад.

38Ва он бар пешонии Ҳорун хоҳад буд; ва Ҳорун нуқси қурбониҳои муқаддасеро, ки банӣ-Исроил бо ҳамаи ҳадияҳои муқаддаси худ тақдис менамоянд, хоҳад бардошт, ва он бар пешонии ӯ доимо хоҳад буд, то ки онҳо ба ҳузури Худованд таваҷҷӯҳ ёбанд+.

39Ва пероҳани катакчадоре аз катони нозук бибоф, ва аммомае аз катони нозук бисоз; ва камарбанде бо санъати гулдӯзӣ бисоз+.

40Ва барои писарони Ҳорун пероҳанҳо бисоз, ва барои онҳо камарбандҳо биссз; ва кулоҳҳо барояшон аз баҳри иззат ва шукӯҳ бисоз.

41Ва бо онҳо бародарат Ҳорун ва писаронашро ҳамроҳи ӯ ороста намо, ва онҳоро тадҳин бикун, ва онҳоро баргумор ва тақдис намо, то ки ба Ман каҳонат кунанд.

42Ва ба онҳо эзорҳои катон барои пӯшонидани авраташон бисоз, ки аз камар то зону бирасад;

43Ва бигзор бар Ҳорун ва писаронаш бошад, вақте ки ба хаймаи ҷомеъ дохил мешаванд, ё ки барои хизмати қудс ба қурбонгоҳ наздик меоянд, мабодо гирифтори гуноҳ гардида, бимиранд; ин фаризаи абадист барои ӯ ва барои насли ӯ баъд аз ӯ.

БОБИ БИСТУ НӮҲУМ

Дар бораи тақдис кардани коҳинон ва курбониҳои ҳаррӯза.

29^1•Ва ин аст он чи ту бояд барои тақдис кардани онҳо ба амал оварӣ, то ки ба Ман каҳонат намоянд: як гӯсолаи нар ва ду қӯчқори беайб бигир,

2Ва нони фатир, ва қурсҳои фатири бо равған омехташуда, ва нончаҳои тунуки ба равған молидашуда; онҳоро аз орди нарми гандум бипаз+.

3Ва онҳоро дар як сабад бимон, ва онҳоро дар сабад тақдис намо, ва гӯсола ва ду қӯчқорро низ.

4Ва Ҳорун ва писаронашро назди даромадгоҳи хаймаи ҷомеъ биёр, ва онҳоро дар об ғусл деҳ.

5Ва либосҳоро бигир, ва Ҳорунро бо пероҳан, ва ридои эфӯд, ва эфӯд ва синабанд ороста намо, ва бо тасман эфӯд камарашро бибанд.

6Ва аммомаро бар сараш бипӯшон, ва афсари муқаддасро бар аммома бимон.

7Ва равғани тадҳинро гирифта, бар сараш бирез, ва ӯро тадҳин намо+.

8Ва писаронашро наздик оварда, пероҳанҳоро ба онҳо бипӯшон.

9Ва онҳоро, яъне Ҳорун ва писаронашро, бо камарбандҳо бибанд, ва кулоҳҳоро бар сарашон бимон, ва каҳонат барояшон фаризаи абадӣ хоҳад буд; ва Ҳорун ва писаронашро баргумор.

10Ва гӯсоларо назди хаймаи ҷомеъ тақдим намо, ва Ҳорун ва писаронаш дастҳошонро бар сари гӯсола хоҳанд гузошт.

11Ва гӯсоларо ба хузури Худованд назди даромадгоҳи хаймаи ҷомеъ забҳ намо.

12Ва аз хуни гӯсола гирифта, бар шохҳои қурбонгоҳ бо ангуштонат бипош; ва тамоми хунро бар бунёди қурбонгоҳ бирез+.

13Ва тамоми чарбуеро, ки амъоро мепӯшонад, ва пардаеро, ки бар ҷигар аст, ва ду гурдаро бо чарбуе ки бар онҳост, гирифта, бар қурбонгоҳ бисӯзон+.

14Вале гӯшти гӯсола ва пӯсташ ва саргинашро берун аз ӯрдугоҳ дар оташ бисӯзон; ин қурбонии гуноҳ аст+.

15Ва як қӯчқорро бигир, ва Ҳорун ва писаронаш дастҳои худро бар сари қӯчқор бимонанд.

16Ва қӯчқорро забҳ намо, ва хунашро гирифта, бар қурбонгоҳ гирдогирд бипош.

17Ва қӯчқорро ба андомҳояш пора кун, ва амъояш ва почаҳояшро шустушӯ намо, ва онҳоро бар андомҳояш ва бар сараш бимон.

18Ва тамоми қӯчқорро бар қурбонгоҳ бисӯзон, — ин қурбонии сӯхтанӣ барои Худованд аст, ин атри гуворо, қурбонии оташин барои Худованд аст+.

19Ва қӯчқори дуюмро бигир, ва Ҳорун ва писаронаш дастҳои худро бар сари қӯчқор бимонанд.

20Ва қӯчқорро забҳ намо, ва аз хуни он гирифта, бар нармаи гӯши рости Ҳорун ва бар нармаи гӯши рости писаронаш, ва бар нарангушти дасти росташон, ва бар нарангушти пои росташон бимол; ва хунро бар қурбонгоҳ гирдогирд бипош.

21Ва аз хуне ки бар қурбонгоҳ аст, ва аз равғани тадҳин гирифта, бар Ҳорун ва либосаш, ва бар писарони ӯ ва либосашон бо ӯ бипош; ва ӯ ва либосаш, ва писарони ӯ ва либосашон бо ӯ тақдис хоҳанд шуд.

22Ва аз қӯчқор чарбу ва дунбаро, ва чарбуеро, ки амъоро мепӯшонад, ва пардаи ҷигар, ва ду гурда, ва чарбуеро, ки бар онҳост, ва соқи ростро бигир, зеро ки ин қӯчқори гумоштанӣ мебошад,

23Ва низ як гирда нон, ва як қурс нони равғанин, ва як нончаи тунук аз сабади нони фатир, ки ба ҳузури Худованд аст, бигир,

24Ва ҳамаашро бар дастҳои Ҳорун ва бар дастҳои писарони ӯ бимон, ва инро баланд бардошта, ба ҳузури Худованд чунбонида-ҷунбонида биёр.

25Ва инро аз дасти онҳо гирифта, бар қурбонгоҳ бо қурбонии сӯхтанӣ бисӯзон, то ки атри гуворо ба ҳузури Худованд бошад, чунки ин қурбонии оташин барои Худованд аст+.

26Ва синаи қӯчқори гумоштаниро, ки барои Ҳорун аст, бигир, ва онро баланд бардошта, ба ҳузури Худованд ҷунбонида-ҷунбонида биёр; ва ин ҳиссаи ту хоҳад буд.

27Ва синаи ҷунбонидашуда ва соқи баланд бардошташударо, ки аз қӯчқори гумоштании Ҳорун ва писаронаш ҷунбонида ва баланд бардошта шуд, тақдис намо.

28Ва ин барои Ҳорун ва писаронаш фаризаи абадӣ аз ҷониби банӣ-Исроил хоҳад буд, зеро ки ин ҳадия аст, ва ҳадия аз ҷониби банӣ-Исроил аз қурбониҳои саломатии онҳо, яъне ҳадияи онҳо барои Худованд хоҳад буд.

29Ва либосҳои муқаддаси Ҳорун баъд аз ӯ аз они писаронаш хоҳад буд, то ки дар онҳо тадҳин намуда ва баргумошта шаванд+.

30Ҳафт рӯз он коҳине ки ба ҷои ӯ, аз писаронаш, ба хаймаи ҷомеъ даромада, хизмати қудсро ба ҷо меоварад, бояд онҳоро бипӯшад.

31Ва қӯчқори гумоштаниро гирифта, гӯшташро дар макони муқаддас бипаз.

32Ва бигзор Ҳорун ва писаронаш гӯшти қӯчқорро бо ноне ки дар сабад аст, назди даромадгоҳи хаймаи ҷомеъ бихӯранд.

33Ва онро бояд онҳое бихӯранд, ки ба воситаи он кафорат ёфтаанд, то ки баргумошта ва тақдис карда шаванд; вале бегонае набояд бихӯрад, зеро ки ин муқаддас аст+.

34Ва агар аз гӯшти гумоштанӣ ва аз нон то субҳ боқӣ монад, он бақияро дар оташ бисӯзон: онро набояд касе бихӯрад, зеро ки муқаддас аст.

35Ва ба Ҳорун ва писаронаш ончунон амал намо, чунон ки Ман ба ту аз ҳар ҷиҳат амр фармудаам: ҳафт рӯз онҳоро баргумор.

36Ва гӯсолаи қурбонии гуноҳро ҳар рӯз барои кафорат забҳ намо, ва қурбонгоҳро бо кафорате ки бар он мекунӣ, аз гуноҳҳо пок намо, ва онро тадҳин бикун, то ки тақдис ёбад+.

37Ҳафт рӯз бар қурбонгоҳ кафорат бикун, ва онро тақдис намо, ва қурбонгоҳ қудси қудсҳо хоҳад буд; ҳар чизе ки ба қурбонгоҳ бирасад, муқаддас хоҳад гардид+.

38•Ва ин аст он чи ту бояд бар қурбонгоҳ тақдим намоӣ: барраҳои яксола, ду адад дар як рӯз, ба таври доимӣ.

39Як барраро дар субҳ тақдим намо, ва барраи дигарро дар шомгоҳ тақдим намо.

40Ва даҳьяк[*] аз орди маҳин, ки бо чорьяк ҳин[*] равғани кӯфта омехта шуда бошад, ва ҳадияи рехтанӣ ба қадри чорьяк ҳин шароб — барои як барра хоҳад буд.

41Ва барраи дигарро дар шомгоҳ тақдим намо; барои он монанди ҳадияи ордии субҳ ва монанди ҳадияи рехтании он тақдим намо, то ки атри гуворо ва қурбонии оташин барои Худованд бошад+.

42Ин — қурбонии сӯхтании доимӣ дар наслҳои шумо назди даромадгоҳи хаймаи ҷомеъ ба хузури Худованд хоҳад буд, ки дар он ҷо ба шумо зоҳир хоҳам шуд, то ки дар он ҷо ба ту сухан гӯям.

43Ва дар он ҷо ба банӣ-Исроил зоҳир хоҳам шуд, ва он аз ҷалоли Ман тақдис хоҳад ёфт.

44Ва хаймаи ҷомеъ ва қурбонгоҳро тақдис хоҳам намуд; ва Ҳорун ва писаронашро тақдис хоҳам намуд, то ки ба Ман каҳонат кунанд.

45Ва дар миёни банӣ-Исроил сокин хоҳам шуд, ва барои онҳо Худо хоҳам буд+.

46Ва хоҳанд донист, ки Ман Худованд Худои онҳо ҳастам, ки онҳоро аз замини Миср берун овардаам, то ки дар миёни онҳо сокин шавам; Ман Худованд Худои онҳо ҳастам.

БОБИ СИЮМ

Дар бораи қурбонгоҳи тилло ва тақдим кардани қурбониҳо.

30^1•Ва қурбонгоҳе барои сӯзонидани бухур бисоз; онро аз чӯби ақоқиё бисоз.

2Дарозияш як зироъ ва фарохияш як зироъ, яъне мураббаъ бошад, ва қадаш ду зироъ; шохҳояш аз худаш бошад+.

3Ва онро бо тиллои холис бипӯшон, — бомаш ва деворҳояшро гирдогирд ва шохҳояшро; ва афсари тилло барояш гирдогирд бисоз.

4Ва ду ҳалқаи тилло барояш аз таги афсараш бисоз, — бар ду паҳлуяш, яъне бар ду тарафаш бисоз; ва онҳо хонаҳои дастакҳо бошад, то ки онро ба воситаи онҳо бардоранд.

5Ва дастакҳоро аз чӯби ақоқиё бисоз, ва онҳоро бо тилло бипӯшон.

6Ва онро пеши пардае ки назди сандуқи шаҳодат аст, ҷойгир кун, яъне ба рӯи сарпӯше ки бар сандуқи шаҳодат аст, ки Ман дар он ҷо ба ту зоҳир хоҳам шуд+.

7Ва Ҳорун бухури муаттар бар он хоҳад сӯзонид; ҳар субҳ, вақте ки чароғҳоро ба тартиб меоварад, онро хоҳад сӯзонид.

8Ва ҳангоме ки Ҳорун чароғҳоро дар шомгоҳ бармеафрӯзад, онро хоҳад сӯзонид; ин бухури доимӣ ба ҳузури Худованд дар наслҳои шумо хоҳад буд.

9Ҳеҷ бухури дигаре ва қурбонии сӯхтанӣ ва ҳадияи ордӣ бар он тақдим накунед; ва ҳадияи рехтанӣ бар он нарезед+.

10Ва Ҳорун соле як маротиба бар шохҳои он кафорат хоҳад намуд, аз хуни қурбонии гуноҳ, ки барои кафорат бошад, соле як маротиба бар он дар наслҳои шумо кафорат хоҳад намуд; ин қудси қудсҳост барои Худованд»+.

11Ва Худованд ба Мусо сухан ронда, гуфт:

12«Вақте ки саршумори банӣ-Исроилро бар тибқи онҳое ки дар шумор оварда шудаанд, пайдо мекунӣ, бигзор ҳар кас фидияи ҷони худро, ҳангоми шумурда шуданашон, ба Худованд бидиҳад, то ки ба онҳо, ҳангоми шумурда шуданашон, вабое рӯй надиҳад+.

13Ҳар касе ки аз саршуморӣ мегузарад, бояд ин фидияро бидиҳад: ним сиқл бо сиқли муқаддас[*], ки як сиқл аз бист геро иборат аст; ним сиқл ҳадияи Худованд аст+.

14Ҳар касе ки аз саршуморӣ мегузарад, аз синни бистсола ва болотар, бояд ҳадияи Худовандро бидиҳад.

15Сарватдор аз ним сиқл зиёд надиҳад, ва камбағал аз он кам надиҳад, вақте ки ҳадияи Худовандро барои кафорати ҷонҳои худ адо мекунед.

16Ва нуқраи кафоратро аз банӣ-Исроил бигир, ва онро барои хизмати хаймаи чомеъ бидеҳ; ва ин барои банӣ-Исроил ёдгорӣ ба ҳузури Худованд, барои кафорати ҷонҳои шумо хоҳад буд»+.

17•Ва Худованд ба Мусо сухан ронда, гуфт:

18«Ва лагани мисин барои шустушӯ бисоз, ки пояаш мисин бошад; ва онро дар миёни хаймаи ҷомеъ ва қурбонгоҳ бимон, ва об дар он бирез+.

19Ва бигзор Ҳорун ва писаронаш дастҳо ва пойҳои худро аз он бишӯянд:

20Вақте ки ба хаймаи ҷомеъ меоянд, бо об шустушӯ кунанд, то ки намиранд; ё вақте ки барои хизмат кардан ва сӯзонидани қурбонии оташин барои Худованд ба қурбонгоҳ наздик мешаванд,

21Бигзор дастҳо ва пойҳои худро бишӯянд, то ки намиранд. Ва ин барои онҳо, яъне барои ӯ ва зурьёташ дар наслҳои онҳо, фаризаи абадӣ хоҳад буд».

22Ва Худованд ба Мусо сухан ронда, гуфт:

23«Ва ту атриёти беҳтарине бигир: аз мурри чакида панҷсад мисқол, ва аз дорчини хушбӯй ба қадри нисфи он, яъне дусаду панҷоҳ мисқол, ва аз наи атрогин дусаду панҷоҳ мисқол,

24Ва пӯсти дарахти хушбӯй панҷсад мисқол, ва равғани зайтун як ҳин.

25Ва аз инҳо равғани тадҳини муқаддас бисоз, атре ки бо санъати атрсозӣ сохта шуда бошад; ин равғани тадҳини муқаддас хоҳад буд+.

26Ва хаймаи ҷомеъ ва сандуқи шаҳодатро бо он тадҳин намо,

27Ва мизро бо тамоми колои он, ва чароғдонро бо тамоми колои он, ва қурбонгоҳи бухурро,

28Ва қурбонгоҳи қурбонии сӯхтаниро бо тамоми колои он, ва лаганро бо пояи он+.

29Ва онҳоро тақдис намо, ва онҳо қудси қудсҳо хоҳад буд; ҳар чизе ки ба онҳо бирасад, муқаддас хоҳад гардид+.

30Ва Ҳорун ва писаронашро тадҳин бикун, ва онҳоро тақдис намо, то ки ба Ман каҳонат кунанд+.

31Ва ба банӣ-Исроил сухан ронда, бигӯ: „Ин барои Ман равғани тадҳини муқаддас дар наслҳои шумо хоҳад буд.

32Ва он бар бадани ҳар одам набояд рехта шавад, ва мувофиқи таркибаш чизе мисли он насозед; он муқаддас аст, ва барои шумо муқаддас хоҳад буд.

33Ҳар кӣ мисли он таркиб диҳад, ва ё аз он бар шахси бегонае бимолад, аз миёни қавми худ маҳв хоҳад шуд“».

34Ва Худованд ба Мусо гуфт: «Барои худ атриёт, чунончи: нотоф, шҳелет ва ҳелбано бигир, ва лебӯнои пок[*] низ, ки вазнаш баробари ин атриёт бошад.

35Ва аз онҳо бухур бисоз, атре ки бо санъати атрсозӣ сохта шуда бошад, намакин, пок, муқаддас бошад+.

36Ва аз он як қадар бикӯб, ва онро пеши сандуқи шаҳодат дар хаймаи ҷомеъ, ки Ман дар он ҷо ба ту зоҳир хоҳам шуд, бимон; ин барои шумо қудси қудсҳо хоҳад буд.

37Ва ин бухуре ки ту месозӣ, мувофиқи таркиби он барои худ насозед; бигзор он назди ту барои Худованд муқаддас бошад.

38Ҳар кӣ мисли он барои бӯидан бисозад, аз миёни қавми худ маҳв хоҳад шуд».

БОБИ СИЮ ЯКУМ

Дастурот ба касоне ки дар сохтани хайма кор кардаанд.

31^1•Ва Худованд ба Мусо сухан ронда, гуфт:

2«Диққат намо, ки Ман Басалъил ибни Урӣ ибни Ҳурро аз сибти Яҳудо ба ном хондаам.

3Ва Ман ӯро аз Рӯҳи Худо, аз ҳикмат ва фаҳм ва дониш ва ҳар ҳунар пур кардаам,+

4То ки санъатҳоро омӯхта, бо тилло, нуқра ва мис кор кунад,

5Ва сангҳоро барои мурассаъкорӣ ҳак намояд, ва чӯбтарош гардида, ҳар корро ба ҷо оварад.

6Ва инак, Ман Оҳолиоб ибни Аҳисомокро аз сибти Дон мададгори ӯ таъин намудаам, ва ба дили ҳар каси донодил ҳикмат бахшидаам, то ҳар он чиро, ки ба ту амр фармудаам, ба амал оваранд:

7Хаймаи ҷомеъ, ва сандуқи шаҳодат, ва сарпӯше ки бар он аст, ва тамоми колои хайма,

8Ва миз ва колояш, ва чароғдони тиллои холис ва тамоми колояш, ва қурбонгоҳи бухур,

9Ва қурбонгоҳи қурбонии сӯхтанӣ ва тамоми колояш, ва лаган ва пояаш,

10Ва либоси хизматӣ, ва либоси муқаддас барои Ҳоруни коҳин, ва либоси писаронаш барои каҳонат,

11Ва равғани тадҳин, ва бухури муаттар барои қудс, — ҳамаашро ончунон, ки ба ту амр фармудаам, онҳо ба амал хоҳанд овард».

Шанбе ҳамчун аломат дар миёни Худованд ва Исроил.

12•Ва Худованд ба Мусо сухан ронда, гуфт:

13«Ва ту ба банӣ-Исроил сухан ронда, бигӯ: „Аммо шанбеҳои Маро риоя намоед, зеро ки ин дар миёни Ман ва шумо дар наслҳои шумо аломате хоҳад буд, то бидонанд, ки Ман Худованд ҳастам, ки шуморо тақдис мекунам.

14Ва шанберо риоя намоед, зеро ки он барои шумо муқаддас аст; палидкунандагони он бигзор кушта шаванд, зеро ҳар кӣ дар он кор кунад, ҷони вай аз миёни қавми худ маҳв хоҳад шуд+.

15Шаш рӯз бигзор кор карда шавад, ва дар рӯзи ҳафтум шанбеи оромии комил аст, ки муқаддас барои Худованд аст; ҳар кӣ дар рӯзи шанбе кор кунад, бигзор кушта шавад.

16Ва бигзор банӣ-Исроил шанберо риоя намоянд: шанберо дар наслҳои худ ҳамчун аҳди абадӣ ба ҷо оваранд.

17Он дар миёни Ман ва банӣ-Исроил аломати абадист, зеро ки Худованд дар шаш рӯз осмон ва заминро офарид, ва дар рӯзи ҳафтум ором гирифта, фароғат намуд“»+.

18Ва ба Мусо, вақте ки суханро бо вай дар кӯҳи Сино ба итмом расонид, ду лавҳи шаҳодат, алвоҳи сангин дод, ки бо ангушти Худо бар онҳо навишта шуда буд+.

БОБИ СИЮ ДУЮМ

Қавм майл ба бутпарастӣ мекунанд.

32^1•Ва қавм чун диданд, ки Мусо дар фуромадан аз кӯҳ даранг мекунад, қавм назди Ҳорун ҷамъ шуда, ба ӯ гуфтанд: «Бархоста, барои мо худоёне бисоз, ки пешопеши мо равона бошанд, зеро ин шахс, яъне Мусо, ки моро аз замини Миср берун овард, намедонем, ки ба вай чӣ ҳодиса рӯй додааст»+.

2Ва Ҳорун ба онҳо гуфт: «Ҳалқаҳои тиллоеро, ки дар гӯшҳои занон, писарон ва духтарони шумост, кашида, назди ман биёред»+.

3Ва тамоми қавм ҳалқаҳои тиллоеро, ки дар гӯшҳошон буд, кашида, назди Ҳорун оварданд.

4Ва онҳоро аз дасташон гирифта, бо қалами ҳаккокӣ ба шакле даровард, ва гӯсолаи рехтае аз он сохт; ва гуфтанд: «Ин аст худои ту, эй Исроил, ки туро аз замини Миср берун овард!»+

5Ва Ҳорун инро дида, қурбонгоҳе пеши он бино кард, ва Ҳорун эълон намуда, гуфт: «Фардо ид аст барои Худованд!»

6Ва фардои он бармаҳал бархоста, қурбониҳои сӯхтанӣ тақдим намуданд, ва қурбониҳои саломатӣ забҳ карданд; ва қавм барои хӯрдан ва нӯшидан нишастанд, ва барои рақсу бозӣ бархостанд+.

7Ва Худованд ба Мусо гуфт: «Шитоб намуда фурӯд ой, зеро қавми ту, ки аз замини Миср берун овардаӣ, фосид шудаанд;

8Аз роҳе ки ба онҳо амр фармудаам, зуд дур шудаанд, гӯсолаи рехтае барои худ сохта, пеши он саҷда бурдаанд ва барои он забҳ карда, гуфтаанд: „Ин аст худои ту, эй Исроил, ки туро аз замини Миср берун овард!“»

9Ва Худованд ба Мусо гуфт: «Ин қавмро дидаам, ва инак, қавми гарданкаш мебошанд;+

10Ва алҳол Маро бигзор, то ки ғазабам бар онҳо аланга зада, онҳоро маҳв намоям, ва туро қавми бузурге гардонам»+.

Мусо шафоат менамояд.

11Вале Мусо ба ҳузури Худованд Худои худ тазаррӯъ намуда, гуфт: «Чаро, эй Худованд, ғазаби Ту бар қавмат, ки бо қуввати азим ва дасти зӯровар онҳоро аз замини Миср берун овардаӣ, аланга занад+?

12Чаро мисриён сухан ронда, гӯянд: „Онҳоро бо қасди бад берун овард, то ки онҳоро дар кӯҳҳо бикушад ва аз рӯи замин маҳв намояд“? Аз шиддати ғазаби худ баргард, ва қасди бади талаф кардани қавми Худро ботил намо;

13Бандагони Худ Иброҳим, Исҳоқ ва Яъқубро ба ёд овар, ки барои онҳо ба Зоти Худ қасам ёд карда, ба онҳо гуфтаӣ: „Насли шуморо мисли ситорагони осмон афзун хоҳам кард; ва тамоми ин заминро, ки дар бораи он сухан рондаам, ба насли шумо хоҳам дод, ва онро ба сурати абадӣ тасарруф хоҳанд намуд“»+.

14Ва Худованд он бадиро, ки гуфта буд, ки ба сари қавми Худ хоҳад овард, ботил намуд+.

Доварии Худо.

15Ва Мусо тоб хӯрда, аз кӯҳ фурӯд омад, ва ду лавҳи шаҳодат дар дасташ буд, алвоҳе ки аз ду тарафаш навишта шуда буд: онҳо аз ин тараф ва аз он тараф навишта шуда буд.

16Ва ин алвоҳ санъати Худо буд, ва навишта навиштаи Худо буд, ки бар алвоҳ ҳак карда шуда буд.

17Ва Еҳушаъ садои қавмро, ки ғавғо мекарданд, шунида, ба Мусо гуфт: «Дар ӯрдугоҳ садои ҷанг аст».

18Вале ӯ гуфт:

«Ин садои ғулғуладори ғалаба нест,
ва садои дилхароши мағлубият нест,
балки садои ваҷдро ман мешунавам».

19Ва ҳангоме ки ба ӯрдугоҳ наздик омада, гӯсола ва рақсҳоро дид, хашми Мусо аланга зад, ва ӯ алвоҳро аз дастҳояш партофт, ва онҳоро зери кӯҳ шикаст.

20Ва гӯсоларо, ки сохта буданд, гирифта, дар оташ сӯзонид, ва кӯфта, хока гардонид, ва бар рӯи об пошида, банӣ-Исроилро нӯшонид+.

21Ва Мусо ба Ҳорун гуфт: «Ин қавм ба ту чӣ карда буданд, ки бар онҳо гуноҳи азиме овардӣ?»

22Ва Ҳорун гуфт: «Бигзор хашми оғоям аланга назанад; ту ин қавмро мешиносӣ, ки ба бадкорӣ омӯхта шудаанд.

23Ва онҳо ба ман гуфтанд: „Барои мо худое бисоз, то ки пешопеши мо равона шавад, зеро ки ин шахс, яъне Мусо, ки моро аз замини Миср берун овард, намедонем, ки ба вай чӣ ҳодиса рӯй додааст“.

24Ва ман ба онҳо гуфтам: „Ҳар кӣ тилло дорад, бикашад“. Ва ба ман доданд, ва онро дар оташ андохтам, ва ин гӯсола баромад».

25Ва Мусо ин қавмро дид, ки лаҷомгусехта шудаанд, зеро ки Ҳорун онҳоро ба дараҷаи лаҷомгусехтагӣ расонида буд, ба дараҷае ки пеши бадхоҳонашон расво хоҳанд шуд+.

26Ва Мусо назди дарвозаи ӯрдугоҳ истода, гуфт: «Ҳар кӣ ба тарафи Худованд бошад, назди ман ояд!» Ва ҳамаи писарони Левӣ назди ӯ ҷамъ шуданд.

27Ва ӯ ба онҳо гуфт: «Худованд Худои Исроил чунин мегӯяд: „Ҳар яке шамшери худро бар рони худ бимонед, дар ӯрдугоҳ аз ин дарвоза то он дарвоза гузар кунед ва баргардед, ва ҳар яке бародари худро, ва ҳар яке ёри худро, ва ҳар яке хеши худро бикушед“»+.

28Ва писарони Левӣ мувофиқи амри Мусо амал карданд; ва аз қавм тақрибан се ҳазор нафар фурӯ ғалтиданд.

29Ва Мусо гуфт: «Имрӯз шумо дастҳои худро барои Худованд тақдис намудед, зеро ки ҳар яке ба писари худ ва ба бародари худ тааддӣ кардед, то ки имрӯз сазовори баракати Ӯ гардед».

Мусо қавмро аз гуноҳашон тавба дода, барои онҳо шафоат менамояд.

30Ва фардои он Мусо ба қавм гуфт: «Шумо гуноҳи азиме кардаед; ва алҳол ман назди Худованд боло мебароям, шояд гуноҳи шуморо кафорат кунонам».

31Ва Мусо назди Худованд баргашта, гуфт: «Оҳ, ин қавм гуноҳи азиме карда, худои тиллое барои худ сохтаанд.

32Ва алҳол хуб мешавад, ки Ту гуноҳи онҳоро биомурзӣ, вагар на, маро аз китоби Худ, ки навиштаӣ, маҳв намо».

33Ва Худованд ба Мусо гуфт: «Ҳар кӣ пеши Ман гуноҳ кардааст, варо аз китоби Худ маҳв хоҳам намуд+.

34Ва алҳол рафта, ин қавмро ба он ҷое ки ба ту гуфтаам, бибар; инак, фариштаи Ман пешопеши ту хоҳад рафт; вале дар рӯзи ҷазо доданам онҳоро барои ин гуноҳашон ба ҷазо мустаҳиқ хоҳам кард».

35Ва Худованд қавмро барои кирдорашон бо гӯсолае ки Ҳорун сохта буд, бо вабое зарба зад.

БОБИ СИЮ СЕЮМ

Давоми сафар.

33^1Ва Худованд ба Мусо гуфт: «Роҳсипор шуда, аз ин ҷо баро, — ту ва ин қавме ки аз замини Миср баровардаӣ, сӯи замине ки Ман дар бораи он ба Иброҳим, Исҳоқ ва Яъқуб қасам хӯрда, гуфтаам: „Онро ба насли ту хоҳам дод“, —

2Ва фариштае пешопеши ту хоҳам фиристод, ва канъониён, амӯриён, ҳиттиён, фариззиён, ҳиввиён ва ябусиёнро бадар хоҳам ронд, —+

3Сӯи замине ки шир ва асал дар он ҷорист; зеро ки Ман дар миёни шумо нахоҳам рафт, чунки шумо қавми гарданкаш ҳастед, мабодо шуморо дар аснои роҳ маҳв кунам»+.

4Ва ҳамин ки қавм ин сухани бадро шуниданд, мотам гирифта, ҳеҷ яке зебу зинати худро бар худ нагузоштанд.

5Ва Худованд ба Мусо гуфт: «Ба банӣ-Исроил бигӯ: „Шумо қавми гарданкаш ҳастед; агар Ман лаҳзае дар миёни шумо биравам, шуморо маҳв менамоям. Ва алҳол зебу зинати худро аз худ дур созед, ва Ман мебинам, ки бо шумо чӣ кунам“»+.

6Ва банӣ-Исроил зебу зинати худро аз кӯҳи Ҳӯриб аз худ дур карданд.

Хаймаи ҷомеъ берун аз ӯрдугоҳ.

7Ва Мусо хаймаи худро гирифта, берун аз ӯрдугоҳ, дур аз ӯрдугоҳ барафрошт, ва онро хаймаи чомеъ номид; ва ҳар касе ки толиби Худованд буд, сӯи хаймаи ҷомеъ, ки берун аз ӯрдугоҳ буд, мебаромад+.

8Ва ҳангоме ки Мусо сӯи хайма мебаромад, тамоми қавм бархоста, ҳар яке ба дари хаймаи худ меистоданд, ва аз ақиби Мусо то даме ки ӯ ба хайма медаромад, нигоҳ мекарданд.

9Ва ҳангоме ки Мусо ба хайма медаромад, сутуни абр фурӯд омада, ба дари хайма меистод, ва Ӯ бо Мусо сухан меронд.

10Ва ҳангоме ки тамоми қавм сутуни абри ба дари хайма истодаро медиданд, тамоми қавм бархоста, ҳар яке ба дари хаймаи худ саҷда мебурданд.

11Ва Худованд ба Мусо рӯ ба рӯ сухан меронд, чунон ки касе бо ёри худ сухан меронад; ва ӯ ба ӯрдугоҳ бармегашт, ва хизматгузори ӯ, Еҳушаъ ибни Нуни ҷавон, аз хайма дур намешуд.

Дуои Мусо.

12Ва Мусо ба Худованд гуфт: «Инак, Ту ба ман мегӯӣ: „Ин қавмро бибар“, вале Ту маро огоҳ накардаӣ, ки ҳамроҳи ман киро мефиристӣ, агарчи гуфтаӣ: „Ман туро ба номат шинохтаам, ва ту манзури назари Ман шудаӣ“.

13Ва алҳол, агар ман манзури назари Ту шуда бошам, лутфан, роҳҳои Худро ба ман маълум намо, то ки Туро бишносам ва манзури назари Ту гардам; ва Ту ба эътибор гир, ки ин мардум қавми Ту ҳастанд».

14Ва Ӯ гуфт: «Худам хоҳам омад, то ки ба ту оромӣ бахшам».

15Ва ба Ӯ гуфт: «Агар Худат наоӣ, моро аз ин ҷо набар.

16Зеро, аз чӣ маълум шавад, ки ман ва қавми Ту манзури назари Ту шудаем? Оё на аз он ки Ту бо мо биёӣ? Ва дар он сурат ман ва қавми Ту аз ҳамаи қавмҳое ки дар рӯи замин ҳастанд, мумтоз хоҳем шуд»+.

17Ва Худованд ба Мусо гуфт: «Ин корро низ, ки гуфтаӣ, Ман хоҳам кард, зеро ки ту манзури назари Ман шудаӣ, ва Ман туро бо номат шинохтаам».

18Ва ӯ гуфт: «Лутфан, ҷалоли Худро ба ман бинамой».

19Ва Ӯ гуфт: «Ман тамоми ҷалолати Худро аз пеши ту мегузаронам, ва исми Худовандро пеши ту мехонам; ва карим мешавам ба ҳар кӣ сазовори карам аст, ва раҳим мешавам ба ҳар кӣ сазовори раҳм аст»+.

20Ва Ӯ гуфт: «Ту рӯи Маро наметавонӣ бубинӣ, зеро ки одамизод наметавонад Маро бубинад ва зинда монад»+.

21Ва Худованд гуфт: «Инак ҷое назди Ман аст: бар ин сахра биист.

22Ва ҳангоме ки ҷалоли Ман гузар кунад, Ман туро дар шикофи сахра гузошта, бо кафи дасти Худ туро хоҳам пӯшонид, то даме ки бигзарам.

23Ва ҳамин ки кафи дастамро дур кунам, ту қафои Маро хоҳӣ дид; вале рӯи Ман намудор нахоҳад шуд».

БОБИ СИЮ ЧОРУМ

Алвоҳи дуюм.

34^1•Ва Худованд ба Мусо гуфт: «Барои худ ду лавҳи сангин мисли аввала битарош, ва Ман суханонеро, ки бар алвоҳи аввалин буд, ва ту онҳоро шикастӣ, бар ин алвоҳ хоҳам навишт.

2Ва барои субҳ тайёр бош, ва субҳгоҳ ба кӯҳи Сино баро, ва дар он ҷо бар қуллаи кӯҳ ба Ман мунтазир биист+.

3Ва касе набояд бо ту барояд, ва низ касе набояд дар тамоми кӯҳ дида шавад; гӯсфандон ва говон низ набояд дар рӯ ба рӯи ин кӯҳ чаро кунанд»+.

4Ва Мусо ду лавҳи сангин мисли аввала тарошид, ва бомдодон бархоста, ба кӯҳи Сино баромад, чунон ки Худованд ба ӯ амр фармуда буд; ва ду лавҳи сангинро ба дасти худ гирифт.

Дуюмбора зоҳир шудани Худо.

5Ва Худованд дар абр фурӯд омада, дар он ҷо бо ӯ биистод, ва исми Худовандро хонд.

6Ва Худованд аз пеши ӯ гузашта, нидо кард: «Худованд, Худованд, Худои раҳим ва карим, собир ва пур аз эҳсону вафо,+

7Ки марҳаматро барои ҳазорон насл нигоҳ медорад, гуноҳ ва маъсият ва хаторо меомурзад, вале осиёнро беҷазо намегузорад; барои гуноҳи падарон писарон ва писарони писаронро то насли сеюм ва чорум ҷазо медиҳад»+.

8Ва Мусо шитобон то ба замин хам шуда, саҷда бурд,

9Ва гуфт: «Агар ман манзури назари Ту, эй Худованд, шуда бошам, бигзор Худованд дар миёни мо равона шавад, зеро ки онҳо қавми гарданкаш ҳастанд, — ва Ту гуноҳҳо ва хатоҳои моро биомурз, ва моро мероси Худ гардон».

10Ва Ӯ гуфт: «Инак, Ман аҳд мебандам: пеши назари тамоми қавми ту мӯъҷизоте ба амал меоварам, ки дар тамоми дуньё ва дар ҳамаи халқҳо ба амал наомадааст; ва тамоми қавме ки ту дар миёнашон мебошӣ, амали Худовандро хоҳанд дид, зеро он чи Ман барои ту мекунам, саҳмгин аст.

11Он чиро, ки Ман ба ту имрӯз амр мефармоям, риоят намо; инак, Ман амӯриён, канъониён, ҳиттиён, фариззиён, ҳиввиён ва ябусиёнро аз пеши ту бадар хоҳам ронд.

12Эҳтиёт намо, ки бо сокинони замине ки ба он ҷо меравӣ, аҳд набандӣ, мабодо дар миёни шумо доме гардад,+

13Балки қурбонгоҳҳои онҳоро хароб кунед, ва сутунҳои онҳоро бишканед, ва Ашераҳои онҳоро маҳв намоед,+

14Чунки ту набояд ба худои дигаре саҷда барӣ, зеро Худованд, ки исмаш ғаюр аст, Худои ғаюр мебошад+.

15Мабодо бо сокинони он замин аҳд бандӣ, ки онҳо худоёни худро фосидона пайравӣ намуда, барои худоёни худ қурбонӣ мекунанд, ва туро таклиф менамоянд, ва ту аз қурбонии онҳо мехӯрӣ,+

16Ва аз духтарони онҳо барои писарони худ мегирӣ, ва духтарони онҳо худоёни худро фосидона пайравӣ намуда, писарони туро фосид мегардонанд, то ки худоёни онҳоро пайравӣ кунанд+.

17Худоёни рехта барои худ насоз+.

Аҳком дар бораи идҳо ва шанбе.

18Иди фатирро риоят намо: ҳафт рӯз, чунон ки ба ту амр фармудаам, дар мӯҳлати муайяни моҳи абиб фатир биҳӯр, зеро ки дар моҳи абиб аз Миср берун омадаӣ+.

19Ҳар раҳимкушо аз они Ман аст, ва ҳар раҳимкушои наринаи чорпои ту, хоҳ аз гов бошад хоҳ аз гӯсфанд+.

20Ва барои раҳимкушои ҳар баррае фидия бидеҳ, ва агар фидия надиҳӣ, гарданашро бишкан; барои ҳар нахустзодаи писаронат фидия бидеҳ. Ва ба ҳузури Ман тиҳидаст наоянд+.

21Шаш рӯз кор кун, ва дар рӯзи ҳафтум истироҳат намо; дар мавсими шудгор ва дарав низ истироҳати шанберо риоят намо+.

22Ва иди ҳафтаҳоро дар мавсими дарави навбари гандум ба ҷо овар; ва иди ҷамъовариро дар гардиши сол.

23Соле се маротиба тамоми наринаи ту бояд ба ҳузури Худованди Парвардигор, Худои Исроил ҳозир шаванд+.

24Зеро ки Ман халқҳоро аз пеши ту бадар хоҳам ронд, ва ҳудуди туро васеъ хоҳам кард; ва ҳангоме ки ту соле се маротиба омада, ба ҳузури Худованд Худои худ ҳозир мешавӣ, ҳеҷ кас замини туро тамаъ нахоҳад кард.

25Хуни қурбонии Маро бар хамиртуруш нарез, ва қурбонии иди фисҳ то субҳ боқӣ намонад+.

26Навбари аввалини заминатро ба хонаи Худованд Худои худ биёр, бузғоларо дар шири модари он напаз»+.

27Ва Худованд ба Мусо гуфт: «Ту ин суханонро бинавис, зеро ки мувофиқи ин суханон бо ту ва бо Исроил аҳд бастаам».

28Ва ӯ дар он ҷо чил рӯз ва чил шаб назди Худованд буд, нон нахӯрд ва об нанӯшид; ва суханони аҳд, яъне даҳ аҳкомро бар алвоҳ навишт+.

29Ва ҳангоме ки Мусо аз кӯҳи Сино фурӯд меомад, — ва ду лавҳи шаҳодат дар дасти Мусо буд, вақте ки ӯ аз кӯҳ фурӯд меомад, — Мусо надонист, ки пӯсти чеҳрааш, ба сабаби гуфтугӯи Худо бо ӯ, медурахшид+.

30Ва Ҳорун ва тамоми банӣ-Исроил Мусоро диданд, ва инак, пӯсти чеҳрааш медурахшид, ва аз наздик шудан ба ӯ тарсиданд.

31Вале Мусо онҳоро хонд, ва Ҳорун ва ҳамаи раисони ҷамоат назди ӯ баргаштанд; ва Мусо ба онҳо сухан ронд.

32Ва баъд аз он тамоми банӣ-Исроил наздик омаданд, ва ҳар он чиро, ки Худованд ба ӯ дар кӯҳи Сино гуфта буд, ба онҳо амр фармуд.

33Ва ҳамин ки Мусо ба онҳо сухан ронданро ба анҷом расонид, бар рӯи худ парда пӯшонид.

34Ва ҳангоме ки Мусо ба ҳузури Худованд медаромад, то ки бо Ӯ гуфтугӯ кунад, пардаро то вақти баромаданаш мекашид; ва баромада, он чиро, ки амр карда шуда буд, ба банӣ-Исроил мегуфт+.

35Ва банӣ-Исроил чеҳраи Мусоро медиданд, ки пӯсти чеҳраи Мусо медурахшад; ва Мусо боз пардаро бар рӯи худ мепӯшонид, то вақте ки барои сухан рондан бо Худо дохил шавад+.

БОБИ СИЮ ПАНҶУМ

Дар бораи шанбе.

35^1Ва Мусо тамоми ҷамоати банӣ-Исроилро ҷамъ карда, ба онҳо гуфт: «Ин аст суханоне ки Худованд амр фармудааст, ки онҳоро ба амал оваред:

2Шаш рӯз кор кунед, ва рӯзи ҳафтум, ки шанбеи оромии комили Худованд аст, барои шумо муқаддас хоҳад буд; ҳар кӣ дар он кор кунад, кушта хоҳад шуд+.

3Дар ҳамаи масканҳои худ дар рӯзи шанбе оташ барнаафрӯзед».

4•Ва Мусо ба тамоми ҷамоати банӣ-Исроил сухан ронда, гуфт: «Ин аст сухане ки Худованд амр фармуда, гуфтааст:

Ҳадияҳои қавм.

5Аз ҷониби худ ҳадияе барои Худованд бигиред; ҳар касе ки дилаш моил аст, бигзор ҳадияи Худовандро биёрад: тилло, ва нуқра, ва мис,

6Ва лоҷвард, ва арғувон, ва қирмиз, ва катони нозук, ва пашми буз,

7Ва пӯсти қӯчқор, ки сурх бошад, ва пӯсти тӯҳс, ва чӯби ақоқиё,+

8Ва равған барои чароғҳо, ва атриёт барои равғани тадҳин ва барои бухури муаттар,

9Ва сангҳои ҷазъ ва сангҳои тарсеъ барои эфӯд ва барои синабанд.

10Ва ҳамаи донодилоне ки дар миёни шумо ҳастанд, бигзор омада, он чиро, ки Худованд амр фармудааст, ба амал оваранд:

11Маскан, хаймааш ва болопӯшаш, чангакҳояш ва тахтаҳояш, ғалақаҳояш, сутунҳояш ва пояҳояш,

12Сандуқ ва дастакҳояш, сарпӯш ва пардаи ҷудокунанда[*],

13Миз ва дастакҳояш ва тамоми колояш, ва нони тақдим,

14Ва чароғдон барои рӯшноӣ, ва колояш, ва чароғҳояш, ва равған барои рӯшноӣ,

15Ва қурбонгоҳи бухур ва дастакҳояш, ва равғани тадҳин, ва бухури муаттар, ва пардаи дар барои даромадгоҳи маскан,

16Қурбонгоҳи қурбонии сӯхтанӣ ва панҷараи мисинаш, дастакҳояш ва тамоми асбобаш, ва лаган ва пояаш,

17Пардаҳои саҳн, сутунҳояш ва пояҳои онҳо, ва пардаи дарвозаи саҳн,

18Мехҳои маскан, ва мехҳои саҳн, ва танобҳои онҳо,

19Либоси хизматӣ барои хизмат кардан дар қудс, либоси муқаддас барои Ҳоруни коҳин ва либоси писаронаш барои каҳонат».

20Ва тамоми ҷамоати банӣ-Исроил аз пеши Мусо баромаданд.

21Ва ҳар касе ки дилаш моил буд, ва ҳар касе ки рӯҳаш ӯро далолат менамуд, омада, ҳадияи Худовандро барои кори хаймаи ҷомеъ, ва барои тамоми хизмати он, ва барои либосҳои муқаддас меоварданд.

22Ва мардон бо ҳамроҳии занон, ҳар касе ки дилаш моил буд, ҳалқаҳои бинӣ ва гӯш, ва ангуштарин ва гарданбанд, ҳар навъ колои тилло меоварданд, ҳар касе ки мехост пешкаши тилло барои Худованд биёрад.

23Ва ҳар касе ки лоҷвард, ва арғувон, ва қирмиз, ва катони нозук, ва пашми буз, ва пӯсти қӯчқор, ки сурх бошад, ва пӯсти тӯҳс дошт, онро меовард+.

24Ҳар касе ки мехост нуқра ва мис ҳадия кунад, онро ҳамчун ҳадияи Худованд меовард; ва ҳар касе ки чӯби ақоқиё барои ҳар эҳтиёҷоти хизмат дошт, онро меовард.

25Ва ҳар зани донодиле ки бо дастҳои худ мересид, ресмони лоҷвард, ва арғувон, ва қирмиз ва катони нозукро меовард.

26Ва ҳамаи заноне ки дилашон ба ҳикмат моил буд, пашми бузро мересиданд.

27Ва раисон сангҳои ҷазъ ва сангҳои тарсеъ барои эфӯд ва синабанд меоварданд,

28Ва атриёт ва равған барои рӯшноӣ ва барои равғани тадҳин ва барои бухури муаттар.

29Ҳамаи мардон ва занони банӣ-Исроил, ки дилашон моил буд барои ҳар коре биёранд, ки ба ҷо овардани онро Худованд ба воситаи Мусо амр фармуда буд, ҳадияи ихтиёрӣ барои Худованд меоварданд.

Амр дар бораи Басалъил ва Оҳолиоб.

30•Ва Мусо ба банӣ-Исроил гуфт: «Диққат намоед, ки Худованд Басалъил ибни Урӣ ибни Ҳурро аз сибти Яҳудо бо ном хондааст,

31Ва ӯро аз Рӯҳи Худо, аз ҳикмат ва фаҳм ва дониш ва ҳар ҳунар пур кардааст,

32То ки санъатҳоро омӯхта, бо тилло, нуқра ва мис кор кунад,

33Ва сангҳоро барои мурассаъкорӣ ҳак намояд, ва чӯбтарош гардида, ҳар кори нафисро ба ҷо оварад;

34Ва қобилияти таълимдиҳиро ба дили ӯ бахшидааст, — ба дили ӯ ва Оҳолиоб ибни Аҳисомок аз сибти Дон;

35Ва Ӯ онҳоро аз ҳикмати дил пур кардааст, то ки амали ҳар ҳаккок, ва зарбоф, ва гулдӯзи матои лоҷвард ва арғувон ва қирмиз ва катони нозук, ва нассоҷро ба ҷо оваранд, яъне иҷрокунандагони ҳар амал ва санъаткорони бомаҳорат бошанд.

БОБИ СИЮ ШАШУМ

Ҳадияҳои фаровон; ибтидои сохтмон.

36^1Ва Басалъил ва Оҳолиоб ва ҳамаи мардони донодил, ки Худованд ба онҳо ҳикмат ва фаҳм бахшидааст, то ки барои иҷрои ҳар амали хизмати қудс моҳир бошанд, мувофиқи ҳар он чи Худованд амр фармудааст, кор хоҳанд кард».

2Ва Мусо Басалъил ва Оҳолиоб ва ҳар каси донодилро, ки Худованд ба дили вай ҳикмат бахшида буд, ҳар касеро, ки дилаш моил буд ба кор шурӯъ намояд, ба иҷро кардани он даъват намуд.

3Ва тамоми ҳадияеро, ки банӣ-Исроил барои эҳтиёҷоти хизмати қудс оварда буданд, аз пеши Мусо гирифтанд, то ки кор кунанд, ва ҳар субҳ боз назди ӯ ба таври ихтиёрӣ ҳадияҳо меоварданд.

4Ва ҳамаи доноёне ки ҳар навъ кори қудсро ба ҷо меоварданд, ҳар яке аз ҷои хизмати худ, ки бо он машғул буд, омаданд,

5Ва ба Мусо сухан ронда, гуфтанд: «Қавм бештар аз он чи барои иҷрои коре лозим аст, ки Худованд ба ҷо овардани онро амр фармудааст, меоваранд».

6Ва Мусо амр фармуд, ва дар ӯрдугоҳ ҷор зада, гуфтанд: «Мардон ва занон дигар барои ҳадияи қудс кор накунанд». Ва қавм аз овардан даст кашиданд.

7Ва масолеҳ барои иҷрои тамоми кор кифоят мекард, ва ҳатто зиёдатӣ буд.

8•Ва ҳамаи донодилон, ки бо кор машғул буданд, даҳ чодири масканро аз катони нозуки дутоба ва лоҷвард ва арғувон ва қирмиз сохтанд, ва каррубиёнро бар онҳо бо бофти санъаткорона нақш карданд.

9Дарозии ҳар як чодир бисту ҳашт зироъ, ва фарохии ҳар як чодир чор зироъ буд; ҳамаи чодирҳо ба як андоза буд.

10Ва панҷ чодирро ба якдигар пайванд кард, ва панҷ чодири дигарро ба якдигар пайванд кард.

11Ва тугмахонаҳо аз лоҷвард бар лаби як чодире ки дар канори пайвандкунӣ буд, сохт; ва бар лаби чодири канории пайвандкунии дуюм низ чунин сохт.

12Панҷоҳ тугмахона дар як чодир сохт, ва панҷоҳ тугмахона дар канори чодире ки дар пайвандкунии дуюм буд, сохт; тугмахонаҳо дар рӯ ба рӯи ҳамдигар буд.

13Ва панҷоҳ чангаки тилло сохт, ва чодирҳоро бо чангакҳо ба якдигар пайванд намуд, — ва маскан яклухт шуд.

14Ва чодирҳо аз пашми буз сохт, то ки хаймае бар маскан бошад; ёздаҳ адад чунин чодирҳо сохт.

15Дарозии ҳар як чодир сӣ зироъ, ва фарохии ҳар як чодир чор зироъ буд; ёздаҳ чодир ба як андоза буд.

16Ва панҷ чодирро алоҳида, ва шаш чодирро алоҳида пайванд намуд.

17Ва панҷоҳ тугмахона ба лаби чодире ки дар канори пайвандкунӣ буд, сохт, ва панҷоҳ тугмахона бар лаби чодири пайвандкунии дуюм сохт.

18Ва панҷоҳ чангаки мисин сохт, то ки хаймаро пайванд намояд, ва он яклухт шавад.

19Ва болопӯше барои хайма аз пӯстҳои қӯчқор, ки сурх буд, сохт, ва болопӯше аз пӯстҳои тӯҳс аз болои он+.

20Ва тахтаҳо, ки меистод, барои маскан аз чӯби ақоқиё сохт.

21Дарозии ҳар як тахта даҳ зироъ буд, ва фарохии ҳар як тахта — якуним зироъ.

22Ва дар ҳар тахта ду дандонаи мутавозии якдигар буд; дар ҳамаи тахтаҳои маскан чунин сохт.

23Ва тахтаҳоро барои маскан сохт: бист тахта барои тарафи ҷанубӣ.

24Ва чил пояи нуқра зери бист тахта сохт: ду поя зери як тахта барои ду дандонаи он, ва ду поя зери тахтаи дигар барои ду дандонаи он.

25Ва барои тарафи дигари маскан, барои тарафи шимолии он бист тахта сохт.

26Ва чил пояи нуқра барои онҳо: ду поя зери як тахта, ва ду поя зери тахтаи дигар.

27Ва барои қафои маскан, ки тарафи ғарбист, шаш тахта сохт.

28Ва барои гӯшаҳои маскан, дар қафо, ду тахта сохт.

29Ва онҳо аз поён пайваст карда шуд, ва аз боло низ якҷоя дар як ҳалқа пайваст гардид; бар ҳар ду, яъне барои ҳар ду гӯша чунин сохт.

30Ва ба ҳамин тариқ ҳашт тахта шуд, ва пояҳои нуқра барои онҳо, ҷамъ шонздаҳ поя: ду поя, ду поя зери ҳар як тахта.

31Ва ғалақаҳо аз чӯби ақоқиё сохт: панҷ адад барои тахтаҳои як тарафи маскан,

32Ва панҷ ғалақа барои тахтаҳои тарафи дигари маскан, ва панҷ ғалақа барои тахтаҳои тарафи қафои маскан, ба самти ғарб.

33Ва ғалақаи миёнаро сохт, то ки аз даруни тахтаҳо аз ин сар то он сар бигзарад.

34Ва тахтаҳоро бо тилло пӯшонид, ва ҳалқаҳои онҳоро, ки хонаҳои ғалақаҳо буд, аз тилло сохт; ва ғалақаҳоро бо тилло пӯшонид.

35Ва пардае аз лоҷвард ва арғувон ва қирмиз ва катони нозуки дутоба сохт; бо бофти санъаткорона онро бо каррубиён сохт.

36Ва барои он чор сутун аз ақоқиё сохт, ва онҳоро бо тилло пӯшонид, ва илмакҳошон аз тилло буд; ва барои онҳо чор пояи нуқра рехт.

37Ва пардае барои даромадгоҳи хайма аз лоҷвард ва арғувон ва қирмиз ва катони нозуки дутоба бо санъати гулдӯзӣ сохт.

38Ва панҷ сутуни онро бо илмакҳошон сохта, сарҳо ва чамбаракҳои онҳоро бо тилло пӯшонид; ва панҷ пояи онҳо аз мис буд.

БОБИ СИЮ ҲАФТУМ

Сандуқ.

37^1•Ва Басалъил сандуқе аз чӯби ақоқиё сохт, ки дарозияш дую ним зироъ, ва фарохияш якуним зироъ, ва қадаш якуним зироъ буд+.

2Ва онро аз дарун ва аз берун бо тиллои холис пӯшонид, ва барои он гирдогирд афсари тилло сохт.

3Ва барои он, бар чор гӯшаи он чор ҳалқаи тилло рехт: ду ҳалқа бар як паҳлуяш, ва ду ҳалқа бар паҳлуи дигараш.

4Ва дастакҳо аз чӯби ақоқиё сохта, онҳоро бо тилло пӯшонид.

5Ва он дастакҳоро ба ҳалқаҳое ки бар паҳлуҳои сандуқ ҳаст, дохил намуд, то ки сандуқ ба воситаи онҳо бардошта шавад.

Сарпӯш.

6Ва сарпӯше аз тиллои холис сохт, ки дарозияш дую ним зироъ, ва фарохияш якуним зироъ буд.

7Ва ду каррубӣ аз тилло сохт; онҳоро яклухт, аз ду канори сарпӯш сохт.

8Як каррубиро аз ин канор, ва каррубии дигарро аз он канор сохт; каррубиёнро аз худи сарпӯш бар ду канори он сохт.

9Ва каррубиён болҳоро дар боло паҳн карда, сарпӯшро бо болҳои худ мепӯшониданд, ва рӯйҳошон сӯи якдигар буд; рӯйҳои каррубиён сӯи сарпӯш буд.

Миз барои нони тақдим.

10•Ва мизе аз чӯби ақоқиё сохт, ки дарозияш ду зироъ, ва фарохияш як зироъ, ва қадаш якуним зироъ буд.

11Ва онро бо тиллои холис пӯшонид, ва гирдогирдаш афсари тилло сохт.

12Ва ҳошияе гирдогирди он ба андозаи як қабза сохт, ва афсари тилло гирдогирди ҳошияи он сохт.

13Ва чор ҳалқаи тилло барои он сохт; ва ҳалқаҳоро бар чор гӯшаи чор почаи он барқарор намуд.

14Ҳалқаҳо ба баландии ҳошия мувофиқ буда, ҳамчун хонаҳои дастакҳо барои бардоштани миз хизмат мекард.

15Ва дастакҳоро аз чӯби ақоқиё сохт, ва онҳоро бо тилло пӯшонид, то ки барои бардоштани миз хизмат кунад.

16Ва колоеро, ки бар миз бояд бошад, яъне табақҳои он, ва қошуқҳои он, ва тосҳои он, ва пиёлаҳои онро, ки ҳадияи рехтаниро ба воситаи онҳо мерезанд, аз тиллои холис сохт.

Чароғдони тилло.

17•Ва чароғдоне аз тиллои холис сохт; чароғдонро яклухт сохт, ба тавре ки поя ва шохаҳои он, қуббаҳо, ғунчаҳо ва гулҳои он аз худи он буд.

18Ва шаш шоха аз паҳлуҳои он берун меомад: се шохаи чароғдон аз як паҳлуяш, ва се шохаи чароғдон аз паҳлуи Дигараш.

19Се қуббаи монанди гули бодом дар як шоха бо ғунча ва гул буд, ва се қуббаи монанди гули бодом дар шохаи дигар, бо ғунча ва гул; ҳамчунин дар шаш шохае ки аз чароғдон берун меомад.

20Ва дар пояи чароғдон чор қуббаи монанди гули бодом бо ғунчаҳо ва гулҳои он буд.

21Ва ғунчае зери ду шохаи он, ва ғунчае зери ду шохаи он, ва ғунчае зери ду шохаи он, — барои шаш шохае ки аз он берун меомад.

22Ғунчаҳояш ва шохаҳояш аз худи он буданд, он куллиятан яклухт аз тиллои холис буд.

23Ва ҳафт чароғаш ва анбӯрҳояш, ва маҷмарҳояшро аз тиллои холис сохт.

24Онро бо тамоми колои он аз як киккар тиллои холис сохт.

Қурбонгоҳи бухур.

25•Ва қурбонгоҳи бухурро аз чӯби ақоқиё сохт, ки дарозияш як зироъ, ва фарохияш як зироъ, яъне мураббаъ буд, ва қадаш ду зироъ; шохҳояш аз худаш буд.

26Ва онро бо тиллои холис пӯшонид: бомаш ва деворҳояшро гирдогирд ва шохҳояшро; ва афсари тилло барояш гирдогирд сохт.

27Ва ду ҳалқаи тилло барояш аз таги афсараш бар ду паҳлуяш, яъне бар ду тарафаш сохт, ҳамчун хонаҳои дастакҳо сохт, то ки онро ба воситаи онҳо бардоранд.

28Ва дастакҳоро аз чӯби ақоқиё сохт, ва онҳоро бо тилло пӯшонид.

29Ва равғани тадҳини муқаддас, ва бухури муаттари пок сохт, ки бо санъати атрсозӣ сохта шуда буд+.

БОБИ СИЮ ҲАШТУМ

Қурбонгоҳи қурбонии сӯхтанӣ.

38^1•Ва қурбонгоҳи қурбонии сӯхтаниро аз чӯби ақоқиё сохт, ки дарозияш панҷ зироъ, ва фарохияш панҷ зироъ, яъне мураббаъ буд; ва қадаш се зироъ.

2Ва шохҳои онро бар чор гӯшаи он сохт, ба тавре ки шохҳояш аз худи он буд; ва онро бо мис пӯшонид.

3Ва тамоми колои қурбонгоҳ: тосҳо ва хокандозҳо ва косаҳо ва чанголҳо ва маҷмарҳоро сохт; тамоми колояшро аз мис сохт.

4Ва барои қурбонгоҳ панҷарае аз мис ба сурати шабака сохта, зери канораи он аз поён то нисфи он гузошт.

5Ва чор ҳалқа бар чор гӯшаи панҷараи мисин ҳамчун хонаҳо барои дастакҳо рехт.

6Ва дастакҳо аз чӯби ақоқиё сохта, онҳоро бо мис пӯшонид.

7Ва дастакҳоро ба ҳалқахое ки бар паҳлуҳои қурбонгоҳ буд, гузаронид, то ки онро ба воситаи онҳо бардоранд; онро аз тахтаҳо дарунхолӣ сохт.

Лаган барои шустушӯ.

8Ва лагани мисин сохт, ки пояаш низ мисин буд, аз оинаҳои заноне ки назди даромадгоҳи хаймаи ҷомеъ ҷамъ мешуданд+.

Саҳн.

9•Ва саҳнро сохт; ба тарафи ҷанубӣ пардаҳои саҳн аз катони нозуки дутоба ба дарозии сад зироъ буд;

10Сутунҳои онҳо бист адад, ва пояҳои онҳо бист адад аз мис буд; илмакҳои сутунҳо ва бандҳои онҳо аз нуқра буд.

11Ва ба тарафи шимолӣ сад зироъ; сутунҳошон бист адад, ва пояҳошон бист адад аз мис буд; илмакҳои сутунҳо ва бандҳошон аз нуқра буд.

12Ва ба тарафи ғарбӣ — пардаҳо панҷоҳ зироъ; сутунҳошон даҳ адад, ва пояҳошон даҳ адад буд; илмакҳои сутунҳо ва бандҳошон аз нуқра буд.

13Ва ба тарафи офтоббарои шаркӣ — панҷоҳ зироъ.

14Пардаҳо барои як паҳлу понздаҳ зироъ, сутунҳошон се адад, ва пояҳошон се адад буд.

15Ва барои паҳлуи дуюм, аз ин тараф ва аз он тарафи дарвозаи саҳн, пардаҳо понздаҳ зироъ, сутунҳошон се адад, ва пояҳошон се адад буд.

16Ҳамаи пардаҳои саҳн гирдогирд аз катони нозуки дутоба буд.

17Ва пояҳои сутунҳо аз мис, илмакҳои сутунҳо ва бандҳошон аз нуқра, ва пӯшиши сарҳошон аз нуқра буд, ва ҳамаи сутунҳои саҳн бо бандҳои нуқра пайваст карда шуда буд.

Дарвозаи саҳн.

18Ва пардаи дарвозаи саҳн бо санъати гулдӯзӣ аз лоҷвард ва арғувон ва қирмиз ва катони нозуки дутоба сохта шуда буд; ва дарозияш бист зироъ, ва қадаш ба фарохии панҷ зироъ мувофиқи пардаҳои саҳн буд.

19Ва сутунҳошон чор адад, ва пояҳошон чор адад аз мис буд; илмакҳошон аз нуқра, ва пӯшиши сарҳошон ва бандҳошон аз нуқра буд.

20Ва ҳамаи мехҳои маскан ва саҳн гирдогирд аз мис буд.

21Ин аст ҳисоботи маскан, маскани шаҳодат, ки бо амри Мусо, бо хизмати левизодагон, зери назорати Итомор ибни Ҳоруни коҳин тартиб дода шудааст+.

22Ва Басалъил ибни Урӣ ибни Ҳур, аз сибти Яҳудо, ҳар он чиро, ки Худо ба Мусо амр фармуда буд, сохт.

23Ва бо ӯ Оҳолиоб ибни Аҳисомок, аз сибти Дон буд, ки вай ҳаккок ва зарбоф ва гулдӯз бар лоҷвард ва арғувон ва қирмиз ва катони нозуки дутоба буд.

24Тамоми тиллое ки дар тамоми кори қудс ба кор бурда шуд, яъне тиллои инъом, бисту нӯҳ киккар ва ҳафтсаду сӣ сиқл, мувофиқи сиқли муқаддас буд.

25Ва нуқраи саршумории ҷамоат сад киккар ва ҳазору ҳафтсаду ҳафтоду панҷ сиқл, мувофиқи сиқли муқаддас буд+.

26Як беқаъ аз ҳар сар, яъне ним сиқл, мувофиқи сиқли муқаддас, аз ҳар нафаре ки аз саршуморӣ гузаштааст, аз синни бистсола ва болотар, ки ҷамъ шашсаду се ҳазору панҷсаду панҷоҳ нафар буданд+.

27Ва сад киккар нуқра барои рехтани пояҳои қудс ва пояҳои парда сарф шуд, — сад поя аз сад киккар, як киккар барои як поя.

28Ва аз ҳазору ҳафтсаду ҳафтоду панҷ сиқл илмакҳо барои сутунҳо сохт, ва сарҳои онҳоро пӯшонид, ва бандҳо барои онҳо сохт.

29Ва миси инъом ҳафтод киккар ва ду ҳазору чорсад сиқл буд.

30Ва аз он пояҳои даромадгоҳи хаймаи ҷомеъ ва қурбонгоҳи мисин, ва панҷараи мисини он, ва тамоми колои қурбонгоҳро сохт,

31Ва пояҳои гирдогирди саҳн, ва пояҳои дарвозаи саҳн, ва ҳамаи мехҳои маскан, ва ҳамаи мехҳои гирдогирди саҳнро сохт.

БОБИ СИЮ НӮҲУМ

Либоси Ҳоруни саркоҳин.

39^1•Ва аз лоҷвард ва арғувон ва қирмиз либосҳои хизматӣ барои хизмат кардан дар қудс сохтанд; ва либосҳои муқаддас барои Ҳорун сохтанд, чунон ки Худованд ба Мусо амр фармуда буд.

2Ва эфӯдро аз тилло, лоҷвард ва арғувон ва қирмиз ва катони нозуки дутоба сохт.

3Ва лавҳаҳои нозук аз тилло сохтанд, ва риштаҳо аз он буриданд, то ки дар миёни лоҷвард ва арғувон ва қирмиз ва катони нозук бо бофти санъаткорона бибофанд.

4Китфпӯшакҳои пайвастшаванда барои он сохтанд, ки бар ду канори он пайваст мешуд.

5Ва тасмаи бандубасти он, ки бар он буд, бо ҳамон санъат аз худи он, яъне аз тилло, лоҷвард ва арғувон ва қирмиз ва катони нозуки дутоба сохта шуд, чунон ки Худованд ба Мусо амр фармуда буд.

6Ва сангҳои ҷазъро дуруст карда, дар нигинхонаҳои тилло нишониданд, ва номҳои банӣ-Исроилро бо ҳакки мӯҳр бар онҳо ҳак намуданд.

7Ва онҳоро бар китфпӯшакҳои эфӯд ҷойгир кард, то ки сангҳои ёдгорӣ барои банӣ-Исроил бошад, чунон ки Худованд ба Мусо амр фармуда буд.

8Ва синабандро бо бофти санъаткорона, мисли бофти эфӯд, аз тилло, лоҷвард ва арғувон ва қирмиз ва катони нозуки дутоба сохт.

9Он мураббаъ буд; синабандро дуқабата сохтанд, дарозияш як ваҷаб ва фарохияш як ваҷаб, дуқабата.

10Ва дар он чор қатор санг нишониданд: қатори лаъл, ёқути зард ва зумуррад — ин қатори якум буд.

11Ва қатори дуюм: баҳрамон, ёқути кабуд ва алмос.

12Ва қатори сеюм: ёқути тар, ақиқи сӯхта ва ҷамаст.

13Ва қатори чорум: забарҷад, ҷазъ ва яшм; онҳо дуруст карда, дар нигинхонаҳои тилло нишонида шуда буд.

14Ва ин сангҳо бо номҳои банӣ-Исроил, яъне дувоздаҳ адад бо номҳои онҳо буд; бо ҳакки мӯҳр, ҳар яке ба номи худаш, барои дувоздаҳ сибт буд.

15Ва бар синабанд занҷирҳо ба шакли танобе, бо санъати бофти морпеч, аз тиллои холис сохтанд.

16Ва ду нигинхонаи тилло ва ду ҳалқаи тилло сохтанд, ва ду ҳалқаро ба ду канори синабанд андармон карданд.

17Ва он ду занҷири морпечи тиллоро бо ин ду ҳалқа бар канорҳои синабанд андармон карданд.

18Ва ду сари дигари ду занҷири морпечро ба ду нигинхона пайванд намуда, бар китфпӯшакҳои эфӯд, ба тарафи абраи он андармон карданд.

19Ва боз ду ҳалқаи тилло сохтанд, ва онҳоро бар ду канори синабанд, ба он лабаш, ки ба тарафи астари эфӯд аст, андармон карданд.

20Ва боз ду ҳалқаи тилло сохтанд, ва онҳоро бар ду китфпӯшаки эфӯд аз поён, аз тарафи абраи он, назди пайвандшавии он, аз болои тасмаи эфӯд андармон карданд.

21Ва синабандро аз ҳалқаҳояш ба ҳалқаҳои эфӯд бо риштаи лоҷвард банд карданд, то ки он бар тасмаи эфӯд бошад, ва синабанд аз эфӯд ҷудо нашавад, чунон ки Худованд ба Мусо амр фармуда буд.

22Ва ридои эфӯдро бо санъати бофтагарӣ комилан аз лоҷвард сохт.

23Ва чоки ридоро дар миёнаи он мисли чоки ҷавшан сохт; лаблӯлае гирдогирди чокаш буд, то ки надаррад.

24Ва дар лаби домани ридо анорҳо аз лоҷвард ва арғувон ва кирмизи дутоба сохтанд.

25Ва зангӯлачаҳои тилло аз тиллои холис сохтанд, ва зангӯлачаҳоро дар миёни анорҳо, бар домани ридо гузоштанд, гирдогирди он, дар миёни анорҳо.

26Зангӯлача ва аноре, зангӯлача ва аноре дар лаби домани ридо гирдогирди он барои хизмат кардан, чунон ки Худованд ба Мусо амр фармуда буд.

27Ва пероҳане аз катони нозук, бо санъати бофтагарӣ барои Ҳорун ва писаронаш сохтанд;

28Ва аммомае аз катони нозук, ва кулоҳҳои зебое аз катони нозук, ва эзорҳои катон аз катони нозуки дутоба;

29Ва камарбанде аз катони нозуки дутоба ва лоҷвард ва арғувон ва қирмиз, бо санъати гулдӯзӣ, чунон ки Худованд ба Мусо амр фармуда буд.

30Ва лавҳаи афсари муқаддасро аз тиллои холис сохтанд, ва бар он хатте мисли ҳакки мӯҳр навиштанд: «Муқаддас аст барои Худованд».

31Ва бар он риштаи лоҷварде андармон карданд, то ки аз боло ба аммома бибанданд, чунон ки Худованд ба Мусо амр фармуда буд.

32Ва тамоми кори маскани хаймаи ҷомеъ ба анҷом расид; ва банӣ-Исроил онро сохтанд, мувофиқи ҳар он чи Худованд ба Мусо амр фармуда буд, амал карданд;

33Ва маскани хаймаро назди Мусо оварданд, бо тамоми колояш, чангакҳояш, тахтаҳояш, ғалақаҳояш ва сутунҳояш ва пояҳояш;

34Ва болопӯш аз пӯстҳои қӯчқор, ки сурх буд, ва болопӯш аз пӯстҳои тӯҳс, ва пардаи ҷудокунанда;+

35Ва сандуқи шаҳодат ва дастакҳояш, ва сарпӯш;

36Ва миз, ва тамоми колояш, ва нони тақдим;

37Ва чароғдони пок, ва чароғҳояш, яъне, чароғҳои ҷо ба ҷо гузошташуда, ва тамоми колояш, ва равған барои рӯшноӣ;

38Ва қурбонгоҳи тилло, ва равғани тадҳин, ва бухури муаттар, ва пардаи даромадгоҳи хайма;

39Ва қурбонгоҳи мисин, ва панҷараи мисинаш, ва дастакҳояш, ва лаган ва пояҳояш;

40Ва пардаҳои саҳн, ва сутунҳояш ва пояҳояш, ва пардаи дарвозаи саҳн, ва танобҳояш ва мехҳояш, ва тамоми колои хизмати маскан барои хаймаи ҷомеъ;

41Ва либосҳои хизматӣ барои хизмат кардан дар қудс, ва либосҳои муқаддас барои Ҳоруни коҳин, ва либосҳои писаронаш барои каҳонат кардан.

42Мувофиқи ҳар он чи Худованд ба Мусо амр фармуда буд, банӣ-Исроил тамоми корро ба ҷо оварданд.

43Ва Мусо тамоми корро аз назар гузаронид, ва инак онҳо онро, ончунон ки Худованд амр фармуда буд, ба ҷо оварданд; ва Мусо онҳоро баракат дод.

БОБИ ЧИЛУМ

Маскан тайёр шуд, ва онро тақдис карданд.

40^1Ва Худованд ба Мусо сухан ронда, гуфт:

2«Дар рӯзи якуми моҳи якум маскани хаймаи ҷомеъро барпо намо.

3Ва дар он ҷо сандуқи шаҳодатро бимон, ва пардаро бар сандуқ паҳн намо.

4Ва мизро дохил карда, лавозимоташро ба тартиб овар; ва чароғдонро дароварда, чароғҳояшро барафрӯз.

5Ва қурбонгоҳи тиллои бухурро пеши сандуқи шаҳодат бимон, ва пардаи даромадгоҳи масканро биовез.

6Ва қурбонгоҳи қурбонии сӯхтаниро пеши даромадгоҳи маскани хаймаи ҷомеъ бимон.

7Ва лаганро дар миёни хаймаи ҷомеъ ва қурбонгоҳ бимон, ва об дар он бирез.

8Ва саҳнро гирдогирд барпо намо, ва пардаи дарвозаи саҳнро биовез.

9Ва равғани тадҳинро гирифта, масканро бо ҳар он чи дар он аст, тадҳин намо, ва онро бо тамоми колояш тақдис кун, ва он муқаддас хоҳад шуд.

10Ва қурбонгоҳи қурбонии сӯхтаниро бо тамоми колояш тадҳин намо, ва қурбонгоҳро тақдис кун; ва ин қурбонгоҳ қудси қудсҳо хоҳад шуд.

11Ва лаган ва пояашро тадҳин намо, ва онро тақдис кун.

12Ва Ҳорун ва писаронашро ба даромадгоҳи хаймаи ҷомеъ наздик биёр, ва онҳоро дар об ғусл деҳ.

13Ва Ҳорунро либоси муқаддас бипӯшон, ва ӯро тадҳин намо, ва ӯро тақдис кун, то ки барои Ман каҳонат намояд.

14Ва писарони ӯро наздик биёр, ва онҳоро пероҳанҳо бипӯшон.

15Ва онҳоро тадҳин намо, чунон ки падарашонро тадҳин кардӣ, то ки барои Ман каҳонат намоянд; ва тадҳин ёфтани онҳо барои каҳонати абадӣ дар наслҳои онҳо хоҳад буд».

16Ва Мусо ба амал овард; ончунон ки Худованд ба ӯ амр фармуда буд, ба ҷо овард.

17Ва дар моҳи аввали соли дуюм, дар рӯзи якуми моҳ, маскан барпо гардид.

18Ва Мусо масканро барпо намуд, ва пояҳояшро гузошт, ва тахтаҳояшро барқарор кард, ва ғалақахояшро ниҳод, ва сутунҳояшро барпо намуд.

19Ва хаймаро бар маскан паҳн кард, ва болопӯши хаймаро аз боло бар он гузошт, чунон ки Худованд ба Мусо амр фармуда буд.

20Ва шаҳодатро гирифта, дар сандуқ гузошт, ва дастакҳоро ба сандуқ пайваст намуд, ва сарпӯшро аз боло бар сандуқ гузошт+.

21Ва сандуқро ба маскан даровард, ва пардаи ҷудокунандаро овехта, сандуқи шаҳодатро рӯпӯш намуд, чунон ки Худованд ба Мусо амр фармуда буд.

22Ва мизро дар хаймаи ҷомеъ ба тарафи шимолии маскан берун аз парда ҷойгир кард.

23Ва бар он як даста нонро ба ҳузури Худованд тартиб дод, чунон ки Худованд ба Мусо амр фармуда буд.

24Ва чароғдонро дар хаймаи ҷомеъ дар рӯ ба рӯи миз, ба тарафи ҷанубии маскан гузошт.

25Ва чароғҳоро ба ҳузури Худованд барафрӯхт, чунон ки Худованд ба Мусо амр фармуда буд.

26Ва қурбонгоҳи тиллоро дар хаймаи ҷомеъ, пеши парда ҷойгир кард.

27Ва бухури муаттар бар он сӯзонид, чунон ки Худованд ба Мусо амр фармуда буд.

28Ва пардаи даромадгоҳи масканро овехт.

29Ва қурбонгоҳи қурбонии сӯхтаниро пеши даромадгоҳи маскани хаймаи ҷомеъ гузошт, ва қурбонии сӯхтанӣ ва ҳадияи ордиро бар он тақдим намуд, чунон ки Худованд ба Мусо амр фармуда буд.

30Ва лаганро дар миёни хаймаи ҷомеъ ва қурбонгоҳ гузошт, ва дар он барои шустушӯй об рехт.

31Ва Мусо ва Ҳорун ва писаронаш дастҳо ва пойҳои худро аз он шустушӯ карданд,

32Вақте ки ба хаймаи ҷомеъ даромада, ба қурбонгоҳ наздик шуданд, шустушӯ карданд, чунон ки Худованд ба Мусо амр фармуда буд.

33Ва саҳнро гирдогирди маскан ва қурбонгоҳ барпо намуд, ва пардаи дарвозаи саҳнро овехт, ва Мусо корро ба анҷом расонид.

34Ва абр хаймаи ҷомеъро пӯшонид, ва ҷалоли Худованд масканро пур кард+.

35Ва Мусо натавонист ба хаймаи ҷомеъ дохил шавад, зеро ки абр бар он сокин буд, ва ҷалоли Худованд масканро пур карда буд.

36Ва ҳангоме ки абр аз маскан боло мебаромад, банӣ-Исроил дар тамоми сафари худ роҳсипор мешуданд+.

37Ва агар абр боло намебаромад, то рӯзи боло баромадани он роҳсипор намешуданд.

38Зеро ки абри Худованд бар маскан рӯзона, ва оташ дар он шабона, пеши назари тамоми хонадони Исроил дар тамоми сафари онҳо буд.

* 8:26 Гов, гӯсфанд, буз ва чорпоёни дигар дар назар дошта шудааст, ки мисриён онхоро ҳайвоноти муқаддас дониста, мисли бут парастиш мекарданд.

* 13:4 Моҳи абиб — моҳи пухтани хӯшаҳо.

* 15:23 Талх.

* 17:7 Озмоиш ва низоъ.

* 17:15 Худованд байрақи ман аст.

* 21:6 Яъне назди доварон.

* 25:7 эфӯд ва барои синабанд — либосҳои рӯи саркоҳин, ки тасвири муфассали онҳо дар боби 28 дода шудааст.

* 28:30 Урим ва туммим — сангҳои қуръа бар сари синаи саркоҳин, ки яке ҷавоби мусбӣ ва дигаре ҷавоби манфиро оид ба ягон масъалаи муҳимми ҳалталаб мефаҳмонд.

* 29:40 даҳьяк эфа дар назар дошта шудааст, ки ба 4 литр баробар аст.

* 29:40 Ҳин — андозаи моеот, ки 6,65 литр аст.

* 30:13 Сиқли муқаддас — ба ду сиқли оддӣ, яъне тақрибан ба 33 грамм тилло ё ба 29 грамм нуқра баробар буд.

* 30:34 нотоф, шҳелет ва ҳелбано бигир, ва лебӯнои — набототи атрогин, ки шираи (чакидаи) онҳо ба кор бурда мешуд.

* 35:12 Пардае ки қудси қудсҳоро аз қудс ҷудо мекард.

+ 1:4 Ҳас. 35:23-26
+ 1:5 Ҳас. 46:27
+ 1:8 Аъм. 7:18
+ 1:11 Ҳас. 15:13, Ҳас. 47:11
+ 2:1 Хур. 6:20, Ад. 26:59
+ 2:18 Ад. 10:29
+ 2:24 Ҳас. 15:14, Ҳас. 46:4
+ 2:25 Дов. 2:18, 1 Подш. 9:16
+ 3:1 3 Подш. 19:8
+ 3:5 Еҳ. 5:15
+ 3:6 Аъм. 7:32
+ 3:8 Так. Шар. 26:15
+ 3:9 1 Подш. 2:24-25
+ 3:12 Еҳ. 1:5, Дов. 6:16
+ 3:14 Юҳ. 8:58
+ 3:20 Хур. 12:31
+ 3:21 Ҳас. 15:14
+ 4:10 Ирм. 1:6
+ 4:11 Мас. 20:12
+ 4:19 Хур. 2:15
+ 4:21 Еҳ. 11:20
+ 4:22 Ирм. 31:9, Ҳуш. 11:1
+ 5:2 Айюб 21:15
+ 5:22 Еҳ. 7:7
+ 6:3 Ҳас. 17:1
+ 6:7 Ҳиз. 20:5
+ 6:8 Ҳас. 15:18, Ҳас. 26:3, Ҳас. 35:12
+ 6:14 Ҳас. 46:8-11
+ 6:15 Ҳас. 46:10, Ад. 26:12-13
+ 6:16 Ад. 3:17, 1 Вақ. 6:16
+ 6:19 Ад. 26:57-58
+ 6:20 Ад. 26:59
+ 6:21 Ад. 16:1-35
+ 6:22 Иб. 10:4
+ 6:23 Ад. 1:7, Ад. 2:3, Ад. 26:60-61
+ 6:24 Ад. 26:11, 1 Вақ. 6:22-23
+ 6:25 Ад. 25:7
+ 8:8 Хур. 9:28, Хур. 10:17
+ 8:26 Ҳас. 43:32, Ҳас. 46:34
+ 9:12 Заб. 104:25
+ 9:16 Рум. 9:17
+ 9:23 Еҳ. 10:11, Ваҳй 11:19, Ваҳй 16:21
+ 9:27 2 Вак. 12:6
+ 9:28 Хур. 8:8, Хур. 10:17
+ 9:29 Хур. 19:5, Так. Шар. 10:14, Заб. 23:1
+ 10:4 Ом. 7:1, Ваҳй 9:3
+ 10:16 Луқ. 15:18
+ 10:17 Хур. 8:8, Хур. 9:28
+ 11:7 Мал. 3:18

• 12:1 Иб. 23:5-8, Ад. 28:16-25, Так. Шар. 16:1-8

+ 12:6 Ад. 9:10-11

+ 12:12 Ад. 33:4

+ 12:22 Иб. 14:6, Ад. 19:6, Ад. 19:18, Заб. 50:9

+ 12:26 Хур. 13:14, Так. Шар. 6:20, Еҳ. 4:6
+ 12:35 Хур. 11:2
+ 12:36 Ҳас. 15:14
+ 12:37 Ад. 11:21, Ад. 33:5
+ 12:40 Ҳас. 15:13, Аъм. 7:6, Ғал. 3:17
+ 12:46 Ад. 9:12, Юҳ. 19:36

+ 12:49 Иб. 19:34, Иб. 24:22, Ад. 9:14, Ад. 15:15-16, Так. Шар. 10:19

+ 13:2 Хур. 22:29, Хур. 34:19, Иб. 27:26, Ад. 3:13, Ад. 8:16, Ад. 18:15-17, Так. Шар. 15:19, Луқ. 2:23

+ 13:7 Иб. 23:5-8
+ 13:9 Так. Шар. 6:8, Так. Шар. 11:18
+ 13:14 Хур. 12:26, Так. Шар. 6:20
+ 13:17 Ад. 14:1-4
+ 13:19 Ҳас. 50:25
+ 13:20 Ад. 33:6

+ 13:21 Хур. 40:34, Ад. 9:15, Ад. 10:34, Так. Шар. 1:33

+ 14:2 Ад. 33:7

+ 14:8 Ад. 33:3

+ 14:14 Так. Шар. 1:30, Так. Шар. 3:22, Еҳ. 23:3, Еҳ. 23:10, Наҳ. 4:20

+ 14:21 Еҳ. 3:16, 4 Подш. 2:8
+ 14:29 Еҳ. 3:13-17
+ 15:1 Иш. 12:5, Заб. 75:7
+ 15:2 Заб. 117:13, Иш. 12:2
+ 15:3 Заб. 23:8
+ 15:6 Заб. 117:15
+ 15:8 Заб. 77:13, 2 Подш. 22:16

+ 15:11 Так. Шар. 3:24, Так. Шар. 33:26, 1 Подш. 2:2, 2 Подш. 7:22, 3 Подш. 8:23, 2 Вак. 6:14, Заб. 85:8, Заб. 88:7-9, Иш. 45:5-6, Ирм. 10:6

+ 15:15 Ад. 14:14, Ад. 22:2-4, Еҳ. 2:9
+ 15:17 Заб. 77:54
+ 15:18 Заб. 9:37, Заб. 28:10, Заб. 145:10

+ 15:20 Хур. 2:4-8, Ад. 12, Ад. 20:1, Ад. 26:59, Так. Шар. 24:9, Мик. 6:4, Дов. 11:34, Дов. 21:21, 1 Подш. 18:6

+ 15:21 Заб. 75:7
+ 15:22 Ҳас. 16:7, Ад. 33:8
+ 15:26 Заб. 102:3
+ 15:27 Ад. 33:9
+ 16:1 Ад. 33:1
+ 16:3 Ад. 14:2, Ад. 20:3, Ад. 11:4-5
+ 16:7 Ад. 16:11
+ 16:13 Ад. 11:31, Ад. 11:7-9
+ 16:16 Хур. 16:36
+ 16:18 2 Қӯр. 8:15
+ 16:23 Хур. 20:8-11
+ 16:35 Ад. 14:33, Так. Шар. 8:2, Еҳ. 5:12
+ 17:1 Ад. 33:12, Ад. 33:14
+ 17:2 Ад. 20:3-5
+ 17:4 Ад. 14:10
+ 17:6 Ад. 20:7-11

+ 17:8 Ҳас. 36:12, Ад. 13:29, Ад. 24:20, Так. Шар. 25:17-18, 1 Подш. 15:2

+ 17:14 1 Подш. 15:7-8
+ 18:1 Хур. 3:1
+ 18:11 1 Вақ. 16:25
+ 18:18 Ад. 11:14, Так. Шар. 1:12
+ 18:21 Так. Шар. 16:18, Эзр. 7:25
+ 18:25 Так. Шар. 1:15
+ 18:26 Так. Шар. 1:17
+ 19:2 Ад. 33:15
+ 19:4 Так. Шар. 32:11

+ 19:5 Так. Шар. 7:6, Так. Шар. 14:2, Так. Шар. 26:18, Заб. 134:4, Мал. 3:17, Хур. 9:29, Так. Шар. 10:14

+ 19:6 Так. Шар. 14:21, Ирм. 2:3, 1 Пет. 2:5, 1 Пет. 2:9, Ваҳй 1:6, Ваҳй 5:10, Ваҳй 20:6

+ 19:8 Хур. 24:3
+ 19:10 Ад. 11:18
+ 19:13 Ибр. 12:20
+ 19:21 1 Подш. 6:19
+ 19:22 Иб. 10:1-3
• 20:1 Так. Шар. 5:6-21
+ 20:2 Иб. 26:13

+ 20:3 Так. Шар. 32:39, 4 Подш. 17:35, Заб. 80:10

+ 20:4 Иб. 19:4, Иб. 26:1, Так. Шар. 27:15

+ 20:5 Хур. 34:14, Так. Шар. 4:24, Так. Шар. 6:15, Еҳ. 24:19, Наҳум 1:2, Хур. 34:7, Ад. 14:18

+ 20:6 Так. Шар. 5:10, Так. Шар. 7:9

+ 20:7 Иб. 19:12, Иб. 24:10-16

+ 20:8 Ҳас. 2:2, Хур. 31:14-17, Иб. 19:30, Иб. 23:3, Иб. 26:2, Ад. 15:32-36, Марқ. 2:27-28, Луқ. 13:14

+ 20:12 Иб. 19:3, Так. Шар. 27:16, Мат. 15:4, Мат. 19:19, Марқ. 7:10, Марқ. 10:19, Луқ. 18:20, Эфс. 6:2

+ 20:13 Ҳас. 9:6, Иб. 24:17, Мат. 5:21, Мат. 19:18, Марқ. 10:19, Луқ. 18:20, Рум. 13:9, Яъқ. 2:11

+ 20:14 Иб. 18:20, Иб. 20:10, Так. Шар. 22:22, Мас. 6:32, Мат. 5:27, Рум. 13:9

+ 20:15 Иб. 19:11, Мат. 19:18, Рум. 13:9

+ 20:16 Хур. 23:1, Так. Шар. 19:16-20, Мас. 19:5, Мат. 19:18

+ 20:17 Ирм. 5:8, Мат. 5:28, Луқ. 12:15, Рум. 7:7, Рум. 13:9

+ 20:19 Так. Шар. 5:27, Ибр. 12:19

+ 20:25 Так. Шар. 27:5-6, Еҳ. 8:31

+ 21:2 Иб. 25:39-40, Так. Шар. 15:12, Ирм. 34:14

+ 21:6 Так. Шар. 15:16-17
+ 21:10 1 Қӯр. 7:3
+ 21:12 Ҳас. 9:6, Иб. 24:17, Ад. 35:31

+ 21:13 Так. Шар. 19:4-5, Ад. 35:11, Ад. 35:22, Еҳ. 20:3

+ 21:14 3 Подш. 2:28-34

+ 21:16 Так. Шар. 24:7

+ 21:17 Иб. 20:9, Мас. 20:20, Мат. 15:4, Марқ. 7:10

+ 21:25 Иб. 24:19-20, Так. Шар. 19:21, Мат. 5:38

+ 21:28 Ҳас. 9:5
+ 21:30 Ад. 35:31
+ 21:34 Иб. 24:18
+ 22:1 2 Подш. 12:6
+ 22:4 Мас. 6:31
+ 22:11 3 Подш. 8:31, 2 Вак. 6:20, Ибр. 6:16
+ 22:16 Так. Шар. 22:28-29

+ 22:18 Иб. 19:31, Иб. 20:27, Так. Шар. 18:10-12

+ 22:19 Иб. 18:23, Иб. 20:15, Так. Шар. 27:21
+ 22:21 Хур. 23:9, Иб. 19:33, Так. Шар. 24:17
+ 22:22 Так. Шар. 27:19, Иш. 1:17
+ 22:24 Заб. 108:9

+ 22:25 Иб. 25:35-37, Так. Шар. 23:19, Наҳ. 5:7

+ 22:26 Так. Шар. 24:13
+ 22:28 3 Подш. 21:10, Аъм. 23:5
+ 22:29 Хур. 13:2, Хур. 13:11-16
+ 22:30 Иб. 22:27
+ 22:31 Иб. 7:24, Иб. 22:8
+ 23:1 Хур. 20:16
+ 23:3 Иб. 19:15
+ 23:4 Так. Шар. 22:1
+ 23:6 Хур. 22:21-22, Мас. 22:22

+ 23:7 Иб. 19:16, Так. Шар. 27:25, 3 Подш. 21:1-11, Мас. 17:15, Мас. 24:24, Иш. 5:23

+ 23:8 Так. Шар. 16:19, 1 Подш. 8:3
+ 23:9 Хур. 22:21
+ 23:11 Иб. 25:2-7
+ 23:12 Хур. 20:9-10

+ 23:13 Еҳ. 23:7, Заб. 15:4, Ҳуш. 2:17, Зак. 13:2

+ 23:14 Ад. 28:16-31, Так. Шар. 16:1-17

+ 23:15 Хур. 12:15, Хур. 34:20

+ 23:16 Хур. 34:22, Так. Шар. 16:9, Иб. 23:33-43, Ад. 29:12-39, Так. Шар. 16:13-15, Так. Шар. 31:10-11

+ 23:17 Хур. 34:23

+ 23:19 Хур. 34:26, Так. Шар. 26:2, Хур. 34:26, Иб. 22:28, Так. Шар. 14:21, Так. Шар. 22:6

+ 23:20 Хур. 14:9, Мал. 3:1, Мат. 11:10, Марқ. 1:2, Луқ. 7:27

+ 23:22 Ҳас. 12:3, Так. Шар. 30:7
+ 23:23 Хур. 33:2, Так. Шар. 7:1, Еҳ. 3:10
+ 23:24 Хур. 20:5, Ад. 33:52
+ 23:25 Так. Шар. 7:15
+ 23:26 Так. Шар. 7:14

+ 23:27 Так. Шар. 2:25, Так. Шар. 28:7, Еҳ. 2:9

+ 23:28 Так. Шар. 7:20, Еҳ. 24:12

+ 23:29 Так. Шар. 7:22

+ 23:31 Ҳас. 15:18, Ад. 34:1-12, Так. Шар. 11:24, Еҳ. 1:4, Заб. 71:8

+ 23:33 Хур. 34:12, Так. Шар. 7:16, Еҳ. 23:12-13, Дов. 2:3, Заб. 105:36

+ 24:1 Хур. 6:23, Ад. 11:16
+ 24:3 Хур. 19:8
+ 24:8 Зак. 9:11, Марқ. 14:24, Ибр. 9:20

+ 24:10 Ҳас. 32:30, Хур. 33:20, Юҳ. 1:18, Ҳиз. 1:26

+ 24:12 3 Подш. 19:11, Хур. 31:18
+ 24:13 Ад. 11:28, Ад. 14:6, Ад. 27:18
+ 24:17 Хур. 24:1, Так. Шар. 4:24, Ибр. 12:29
+ 24:18 Хур. 34:28, 3 Подш. 19:8
• 25:1 Хур. 35:4-9
+ 25:8 Иб. 26:11-12, 3 Подш. 6:13, Ҳиз. 37:27
• 25:10 Хур. 37:1-9
+ 25:10 Так. Шар. 10:1
+ 25:21 3 Подш. 8:9
+ 25:22 Иб. 16:2, Ад. 7:89, Ад. 17:4
• 25:23 Хур. 37:10-16
+ 25:30 Иб. 24:5-9
• 25:31 Хур. 37:17-24
+ 25:40 1 Вақ. 28:19
• 26:1 Хур. 36:8-19
+ 26:14 Хур. 25:5
• 26:15 Хур. 36:20-34
• 26:31 Хур. 36:35-38

+ 26:31 Иб. 16:2, 2 Вак. 3:14, Мат. 27:51, Ибр. 9:3

+ 26:33 3 Подш. 6:16, 2 Вак. 3:8, Марқ. 15:38
• 27:1 Хур. 38:1-7
+ 27:2 3 Подш. 1:50, 3 Подш. 2:28
+ 27:3 3 Подш. 7:40, 2 Вак. 4:11
• 27:9 Хур. 38:9-20
• 27:20 Иб. 24:1-4
+ 27:21 Хур. 33:7
• 28:6 Хур. 39:1-7
• 28:15 Хур. 39:8-21
+ 28:17 Ҳиз. 28:13, Ваҳй 21:19-20

+ 28:30 Иб. 8:8, Ад. 27:21, Так. Шар. 33:8, 1 Подш. 28:6, Эзр. 2:63, Наҳ. 7:65

• 28:31 Хур. 39:22-31
+ 28:36 Зак. 14:20
+ 28:38 Ад. 18:1
+ 28:39 Иб. 16:4, Ҳиз. 44:18
• 29:1 Иб. 8
+ 29:2 Иб. 2:4
+ 29:7 Хур. 30:30
+ 29:12 Хур. 27:2
+ 29:13 Иб. 3:3-4
+ 29:14 Иб. 4:11-12, Иб. 16:27
+ 29:18 Иб. 1:9
+ 29:25 Хур. 29:18
+ 29:29 Ад. 20:26
+ 29:33 Иб. 22:10
+ 29:36 Хур. 30:26
+ 29:37 Хур. 30:29, Иб. 6:18
• 29:38 Ад. 28:1-8
+ 29:41 Хур. 29:18
+ 29:45 Хур. 25:8
• 30:1 Хур. 37:25-28
+ 30:2 Хур. 27:2
+ 30:6 3 Подш. 6:22
+ 30:9 Иб. 10:1
+ 30:10 Иб. 16:34
+ 30:12 Хур. 38:25, Ад. 1:2-4, 2 Подш. 24:15

+ 30:13 Иб. 27:25, Ад. 3:47, Ад. 18:16, Ҳиз. 45:12, Наҳ. 10:32

+ 30:16 Ад. 31:54
• 30:17 Хур. 40:30-32
+ 30:18 Хур. 38:8
+ 30:25 Хур. 37:29
+ 30:28 Иб. 8:10-11
+ 30:29 Хур. 29:37, Иб. 6:18
+ 30:30 Хур. 29:7, Иб. 8:10
+ 30:35 Хур. 37:29
• 31:1 Хур. 35:30-35
+ 31:3 3 Подш. 7:14
• 31:12 Хур. 20:8-11
+ 31:14 Хур. 35:2, Ад. 15:32-36
+ 31:17 Ҳас. 2:22, Хур. 20:8-11
+ 31:18 Хур. 24:12
• 32:1 Так. Шар. 9:11-19
+ 32:1 Хур. 24:18, Аъм. 7:40
+ 32:2 Дов. 8:24-27
+ 32:4 3 Подш. 12:28
+ 32:6 1 Қӯр. 10:7
+ 32:9 Так. Шар. 10:16
+ 32:10 Ад. 14:12
+ 32:11 Дон. 9:15
+ 32:13 Ҳас. 22:16-17, Ҳас. 26:4

+ 32:14 Ад. 14:20, 2 Подш. 24:16, Ирм. 18:8, Юн. 3:10

+ 32:20 Так. Шар. 9:21
+ 32:25 Мас. 29:18
+ 32:27 Так. Шар. 13:6-9
+ 32:33 Ҳиз. 18:4, Ҳиз. 18:20
+ 33:2 Хур. 23:23
+ 33:3 Хур. 3:8
+ 33:5 Ад. 16:21
+ 33:7 Хур. 27:21
+ 33:16 Хур. 19:5, Ад. 23:9
+ 33:19 Рум. 9:15
+ 33:20 Ҳас. 32:30, Иш. 6:5, Юҳ. 1:18
• 34:1 Так. Шар. 10:1-4
+ 34:2 3 Подш. 19:11
+ 34:3 Хур. 19:12-13

+ 34:6 Ад. 14:17-18, 2 Вак. 30:9, Наҳ. 9:17, Заб. 85:15, Заб. 102:8, Заб. 110:4, Заб. 111:4, Заб. 114:5, Заб. 144:8, Юил 2:13, Юн. 4:3

+ 34:7 Хур. 20:5-6, Так. Шар. 5:9
+ 34:12 Хур. 23:33
+ 34:13 Хур. 23:24, Так. Шар. 7:5
+ 34:14 Хур. 20:5
+ 34:15 Ад. 25:2

+ 34:16 Так. Шар. 7:3-4, Дов. 3:6, 3 Подш. 11:2-4, 3 Подш. 16:31

+ 34:17 Хур. 20:4
+ 34:18 Хур. 12:14, Иб. 23:6
+ 34:19 Хур. 13:2, Хур. 13:11-16
+ 34:20 Хур. 23:15
+ 34:21 Хур. 20:8-11
+ 34:23 Хур. 23:17
+ 34:25 Хур. 23:18, Так. Шар. 16:4

+ 34:26 Хур. 23:19, Иб. 22:28, Так. Шар. 14:21

+ 34:28 Хур. 24:18
+ 34:29 2 Қӯр. 3:7-18
+ 34:34 2 Қӯр. 3:16
+ 34:35 2 Қӯр. 3:7-18
+ 35:2 Хур. 20:8-11, Хур. 31:14
• 35:4 Хур. 25:1-7
+ 35:7 Хур. 25:5
+ 35:23 Хур. 25:5
• 35:30 Хур. 31:1-6
• 36:8 Хур. 26
+ 36:19 Хур. 25:5
• 37:1 Хур. 25:10-20
+ 37:1 Так. Шар. 10:3
• 37:10 Хур. 25:23-29
• 37:17 Хур. 25:31-39
• 37:25 Хур. 30:1-5
+ 37:29 Хур. 30:22-25, Хур. 30:34-38
• 38:1 Хур. 27:1-8
+ 38:8 Хур. 30:18
• 38:9 Хур. 27:9-19
+ 38:21 Аъм. 7:44, Ваҳй 15:5
+ 38:25 Хур. 30:12
+ 38:26 Ад. 1:46, Ад. 2:32, Ад. 26:51
• 39:1 Хур. 28:6-43
+ 39:34 Хур. 25:5
+ 40:20 3 Подш. 8:9
+ 40:34 Хур. 13:21, Ваҳй 15:8
+ 40:36 Ад. 9:17-22

Ибодат

КИТОБИ СЕЮМИ МУСО

ИБОДАТ

- 1
- 2
- 3
- 4
- 5
- 6
- 7
- 8
- 9
- 10
- 11
- 12
- 13
- 14
- 15
- 16
- 17
- 18
- 19
- 20
- 21
- 22
- 23
- 24
- 25
- 26
- 27

БОБИ ЯКУМ

Дар бораи қурбонии сӯхтанӣ.

1^1Ва Худованд Мусоро хонд, ва аз хаймаи ҷомеъ ба ӯ сухан ронда, гуфт:

2«Ба банӣ-Исроил сухан ронда, ба онҳо бигӯ: вақте ки касе аз шумо бихоҳад барои Худованд қурбонӣ кунад, — қурбонии худро аз чорпоён, яъне аз галаи говон ва аз рамаи гӯсфандон ва бузон тақдим намояд+.

3Агар қурбонии ӯ қурбонии сӯхтание аз гала бошад, бигзор чорпои нари беайбро тақдим намояд; онро назди дари хаймаи ҷомеъ тақдим намояд, то ки ба ҳузури Худованд таваҷҷӯҳ ёбад.

4Ва дасти худро бар сари қурбонии сӯхтанӣ мемонад, ва ӯ таваҷҷӯҳ меёбад, то ки гуноҳҳояш кафорат шавад.

5Ва гӯсоларо ба ҳузури Худованд забҳ мекунад, ва писарони Ҳорун, коҳинон, хунро наздик меоваранд, ва хунро бар қурбонгоҳе ки назди хаймаи ҷомеъ аст, гирдогирд мепошанд.

6Ва ӯ қурбонии сӯхтаниро пӯст канда, ба андоми он пора мекунад.

7Ва писарони Ҳоруни коҳии бар қурбонгоҳ оташ гузошта, ҳезум бар оташ мечинанд.

8Ва писарони Ҳорун, коҳинон, ин андом, калла ва чарбуро бар ҳезуме ки бар оташи рӯи қурбонгоҳ мебошад, мечинанд.

9Ва ӯ амъои он ва почаҳои онро бо об мешӯяд, ва коҳин ҳар он чиро, ки бар қурбонгоҳ мебошад, месӯзонад, — ин қурбонии сӯхтанӣ, ҳадияи оташин, атри гуворо барои Худованд аст+.

10Ва агар қурбонии ӯ аз рама, яъне аз гӯсфандон ё аз бузон бошад, бигзор барои қурбонии сӯхтанӣ чорпои нари беайбро тақдим намояд.

11Ва онро бар тарафи шимолии қурбонгоҳ ба ҳузури Худованд забҳ мекунад, ва писарони Ҳорун, коҳинон, хуни онро бар қурбонгоҳ гирдогирд мепошанд.

12Ва ӯ онро ба андоми он пора карда, каллааш ва чарбуяшро ҷудо мекунад, ва коҳин онҳоро бар ҳезуме ки бар оташи рӯи қурбонгоҳ мебошад, мечинад.

13Ва ӯ амъо ва почаҳоро бо об мешӯяд; ва коҳин ҳамаашро наздик оварда, бар қурбонгоҳ месӯзонад, — ин қурбонии сӯхтанӣ, ҳадияи оташин, атри гуворо барои Худованд аст+.

14Ва агар қурбонии ӯ барои Худованд, яъне қурбонии сӯхтанӣ аз парандагон бошад, бигзор қурбонии худро аз фохтаҳо ё аз чӯҷаҳои кабӯтар тақдим намояд+.

15Ва коҳин онро ба қурбонгоҳ наздик оварда, каллаашро мешиканад, ва бар қурбонгоҳ месӯзонад, пас аз он ки хуни он бар девори қурбонгоҳ фушурда шавад.

16Ва чиғилдонашро бо парҳояш ҷудо мекунад, ва онро назди қурбонгоҳ, ба тарафи шарқӣ, дар маконе ки хокистар мебошад, мепартояд.

17Ва онро аз миёни болҳояш чок мекунад, вале аз ҳам ҷудо намекунад, ва коҳин онро бар қурбонгоҳ бар ҳезуме ки бар оташ мебошад, месӯзонад, — ин қурбонии сӯхтанӣ, ҳадияи оташин, атри гуворо барои Худованд аст+.

БОБИ ДУЮМ

Дар бораи ҳадияи ордӣ.

2^1Ва агар касе бихоҳад қурбонии ҳадияи ордиро барои Худованд тақдим намояд, — бигзор орди маҳин қурбонии ӯ бошад, ва равған бар он бирезад, ва лебӯно бар он бимонад+.

2Ва онро ӯ ба писарони Ҳорун, коҳинон, мебиёрад, ва коҳин аз он, яъне аз орди маҳинаш, ва равғанаш, бо тамоми лебӯнояш, як мушти пур мегирад, ва онро ҳамчун ҳиссаи ёдгорӣ бар қурбонгоҳ месӯзонад, — ин қурбонии оташин, атри гуворо барои Худованд аст+.

3Ва он чи аз ҳадияи ордӣ боқӣ мемонад, аз они Ҳорун ва писаронаш хоҳад буд; ин қудси қудсҳост аз ҳадияҳои оташини Худованд+.

4Ва агар қурбонии ҳадияи ордиро аз чизҳои дар танӯр пухташуда тақдим намоӣ, — қурсҳои фатире биёр, ки барояш орди маҳин бо равған омехта хамир карда шуда бошад; ё нончаҳои фатири тунуке биёр, ки баъд аз пухтан равған бар он молида шуда бошад+.

5Ва агар қурбонии ту ҳадияи ордие бошад, ки бар тоба пухтаӣ, — барояш бояд орди маҳин бо равған омехта хамир карда шавад, яъне он бояд фатир бошад+.

6Онро реза карда, равған бар он бирез; ин ҳадияи ордист.

7Ва агар қурбонии ту ҳадияи ордие бошад, ки дар дег бирьён кардаӣ, — он бояд аз орди маҳин бо равған тайёр карда шавад.

8Ва ҳадияи ордиеро, ки аз ин чизҳо тайёр карда шудааст, барои Худованд оварда, пеши коҳин мемонӣ, ва ӯ онро назди қурбонгоҳ меоварад.

9Ва коҳин аз ҳадияи ордӣ ҳиссаи ёдгории онро бардошта, бар қурбонгоҳ месӯзонад, — ин қурбонии оташин, атри гуворо барои Худованд аст+.

10Ва он чи аз ҳадияи ордӣ боқӣ мемонад, аз они Ҳорун ва писаронаш хоҳад буд; ин қудси қудсҳост аз ҳадияҳои оташини Худованд.

11Ҳеҷ як ҳадияи ордие ки барои Худованд тақдим менамоед, набояд бо хамиртуруш тайёр карда шавад, зеро ки ҳеҷ як хамиртуруш ва ҳеҷ як асалро набояд барои Худованд ҳамчун қурбонии оташин бисӯзонед+.

12Онҳоро ҳамчун қурбонии навбарҳо метавонед барои Худованд тақдим намоед, вале онҳо набояд бар қурбонгоҳ барои атри гуворо бароварда шавад+.

13Ва ҳар қурбонии ҳадияи ордии худро бо намак намакин бикун, ва намаки аҳди Худои худро аз ҳадияи ордии худ дур накун; бо ҳар курбонии худ намак биёр+.

14Ва ҳангоме ки ҳадияи ордии навбарҳоро барои Худованд тақдим менамоӣ, — аз хӯшаҳои бар оташ бирьён кардашуда, аз ярмаи кӯфташуда ҳадияи ордии навбарҳои худро тақдим намо+.

15Ва равған бар он бирез, ва лебӯно бар он бимон, — ин ҳадияи ордист.

16Ва коҳин ҳиссаи ёдгории онро аз ярмаи он ва аз равғани он, бо тамоми лебӯнои он месӯзонад, — ин қурбонии оташин барои Худованд аст+.

БОБИ СЕЮМ

Дар бораи қурбонии саломатӣ.

3^1Ва агар қурбонии касе забҳи саломатӣ бошад, — агар ӯ аз говони хоҳ нар ва хоҳ мода тақдим намояд, — бигзор беайби онҳоро ба ҳузури Худованд тақдим намояд+.

2Ва дасти худро бар сари қурбонии худ мемонад, ва онро назди дари хаймаи ҷомеъ забҳ мекунад; ва писарони Ҳорун, коҳинон, хунро бар қурбонгоҳ гирдогирд мепошанд.

3Ва ӯ аз забҳи саломатӣ инҳоро ҳамчун қурбонии оташин барои Худованд тақдим менамояд: чарбуе ки амъоро мепӯшонад, ва тамоми чарбуе ки бар амъо мебошад,

4Ва ду гурда, ва чарбуе ки бар онҳо то худи ронҳо мебошад, ва қабати чарбуе ки бар ҷигар аст, — бигзор онро бо гурдаҳо ҷудо кунад.

5Ва писарони Ҳорун онро бар қурбонгоҳ бо қурбонии сӯхтанӣ бар ҳезуме ки бар оташ мебошад, месӯзонанд, — ин қурбонии оташин, атри гуворо барои Худованд аст+.

6Ва агар қурбонии забҳи саломатии ӯ барои Худованд аз рама бошад, бигзор чорпои нар ё модаи беайбро тақдим намояд.

7Агар ӯ гӯсфанде қурбонӣ кунад, бигзор онро ба ҳузури Худованд тақдим намояд.

8Ва ӯ дасти худро бар сари қурбонии худ мемонад, ва онро назди хаймаи ҷомеъ забҳ мекунад, ва писарони Ҳорун хуни онро бар қурбонгоҳ гирдогирд мепошанд.

9Ва аз забҳи саломатӣ инҳоро ҳамчун қурбонии оташин барои Худованд тақдим менамояд: чарбуи он, тамоми дунбаи он, ки то худи думғоза ҷудо карда шуда бошад, ва чарбуе ки амъоро мепӯшонад, ва тамоми чарбуе ки бар амъо мебошад.

10Ва ду гурда ва чарбуе ки бар онҳо ва бар ронҳо мебошад, ва қабати чарбуе ки бар ҷигар аст, — бигзор онро бо гурдаҳо ҷудо кунад.

11Ва коҳин онро бар қурбонгоҳ месӯзонад, — ин хӯроки қурбонии оташин аст барои Худованд+.

12Ва агар қурбонии ӯ буз бошад, бигзор онро ба ҳузури Худованд тақдим намояд.

13Ва ӯ дасти худро бар сари он мемонад, ва онро назди хаймаи ҷомеъ забҳ мекунад, ва писарони Ҳорун хуни онро бар қурбонгоҳ гирдогирд мепошанд.

14Ва қурбонии худро, ҳамчун қурбонии оташин барои Худованд, аз он тақдим менамояд: чарбуе ки амъоро мепӯшонад, ва тамоми чарбуе ки бар амъо мебошад,

15Ва ду гурда, ва чарбуе ки бар онҳо ва бар ронҳо мебошад, ва қабати чарбуе ки бар ҷигар аст, — бигзор онро бо гурдаҳо ҷудо кунад.

16Ва коҳин онҳоро бар қурбонгоҳ месӯзонад, — ин хӯроки қурбонии оташин барои атри гуворост; тамоми чарбу аз они Худованд аст+.

17Қонуни абадӣ барои ҳамаи наслҳои шумо дар ҳамаи масканҳои шумо ин аст, ки ҳеҷ чарбу ва ҳеҷ хунро нахӯред»+.

БОБИ ЧОРУМ

Дар бораи қурбонии гуноҳ.

4^1Ва Худованд ба Мусо сухан ронда, гуфт:

2«Ба банӣ-Исроил сухан ронда, бигӯ: агар касе дар ҳар кадом аҳкоми наҳйи Худованд саҳван гуноҳ карда, бар хилофи яке аз онҳо амал намояд,+

3Агар коҳини тадҳиншуда гуноҳе карда, сабаби гуноҳкор шудани қавм гардида бошад, — бигзор барои гуноҳе ки кардааст, гӯсолаи беайберо аз галаи говон барои қурбонии гуноҳ ба Худованд тақдим намояд.

4Ва он гӯсоларо назди дари хаймаи ҷомеъ ба ҳузури Худованд мебиёрад, ва дасти худро бар сари гӯсола мемонад, ва гӯсоларо ба хузури Худованд забҳ мекунад;

5Ва коҳини тадҳиншуда аз хуни гӯсола мегирад, ва онро ба хаймаи ҷомеъ дохил мекунад.

6Ва коҳин ангушти худро дар хун меғӯтонад, ва аз хун ба ҳузури Худованд ҳафт карат пеши пардаи қудс мепошад.

7Ва коҳин аз он хун бар шохҳои қурбонгоҳи бухури муаттар, ки ба ҳузури Худованд дар хаймаи ҷомеъ аст, мемолад, ва тамоми бақияи хуни гӯсоларо бар буньёди қурбонгоҳи қурбонии сӯхтанӣ, ки назди дари хаймаи ҷомеъ аст, мерезад;+

8Ва тамоми чарбуи гӯсолаи қурбонии гуноҳро бигзор аз он бардорад: чарбуе ки амъоро мепӯшонад, ва тамоми чарбуе ки бар амъо мебошад,

9Ва ду гурда ва чарбуе ки бар онҳо то худи ронҳо мебошад, ва қабати чарбуе ки бар ҷигар аст, — онро бо гурдаҳо чудо мекунад, —

10Чунон ки он аз гови забҳи саломатӣ ҷудо карда мешавад; ва коҳин онҳоро бар қурбонгоҳи қурбонии сӯхтанӣ месӯзонад.

11Ва пӯсти гӯсола, ва тамоми гӯшти он бо каллааш ва почаҳояш ва амъояш ва саргинаш, —+

12Яъне тамоми гӯсоларо бояд ба беруни ӯрдугоҳ, ба макони пок, ки он ҷо хокистарро мерезанд, бибарад, ва онро бар ҳезум дар оташ бисӯзонад; дар маконе ки хокистарро мерезанд, бигзор сӯзонида шавад.

13Ва агар тамоми ҷамоати Исроил саҳван гуноҳ кунанд, ва ин кор аз чашмони ҷамоат пӯшида бошад, яъне агар бар хилофи ягон аҳкоми наҳйи Худованд амал карда гуноҳкор шаванд,+

14Ва гуноҳе ки кардаанд, баъдтар ошкор гардад, — бигзор ҷамоат гӯсолае аз галаи говон барои қурбонии гуноҳ тақдим намоянд, ва онро назди хаймаи ҷомеъ биёранд.

15Ва пирони ҷамоат дастҳои худро бар сари гӯсола ба ҳузури Худованд мемонанд, ва гӯсоларо ба ҳузури Худованд забҳ мекунанд.

16Ва коҳини тадҳиншуда аз хуни гӯсола ба хаймаи ҷомеъ дохил мекунад.

17Ва коҳин ангушташро дар хун ғӯтонида, онро ба ҳузури Худованд ҳафт карат пеши парда мепошад;+

18Ва аз он хун бар шохҳои қурбонгоҳ, ки ба ҳузури Худованд дар хаймаи ҷомеъ мебошад, мемолад, ва тамоми бақияи хунро бар буньёди қурбонгоҳи қурбонии сӯхтанӣ, ки назди дари хаймаи ҷомеъ аст, мерезад;

19Ва тамоми чарбуи онро аз он бардошта, бар қурбонгоҳ месӯзонад;

20Ва бо ин гӯсола ончунон амал мекунад, ки бо гӯсолаи қурбонии гуноҳ амал кард; бо он бояд ҳамин тавр амал кунад, то ки коҳин гуноҳи онҳоро кафорат намояд, ва онҳо омурзида хоҳанд шуд.

21Ва гӯсоларо аз ӯрдугоҳ берун бароварда, онро месӯзонад, чунон ки гӯсолаи аввалро сӯзонид. Ин қурбонии гуноҳи ҷамоат аст.

22Агар раис гуноҳ кунад, яъне бар хилофи ягон аҳкоми наҳйи Худованд Худои худ саҳван амал карда, гуноҳкор шавад,

23Ва гуноҳе ки кардааст, баъдтар ба ӯ ошкор гардад, — бигзор нарбузи беайбе барои қурбонӣ тақдим намояд.

24Ва ӯ дасти худро бар сари нарбуз мемонад, ва онро дар маконе ки қурбонии сӯхтанӣ забҳ мекунанд, ба ҳузури Худованд забҳ менамояд. Ин қурбонии гуноҳ аст.

25Ва коҳин аз хуни қурбонии гуноҳ бо ангушти худ гирифта, бар шохҳои қурбонгоҳи қурбонии сӯхтанӣ мемолад, ва бақияи хуни онро бар буньёди қурбонгоҳи қурбонии сӯхтанӣ мерезад;

26Ва тамоми чарбуи онро, мисли чарбуи забҳи саломатӣ, бар қурбонгоҳ месӯзонад; ва коҳин гуноҳи ӯро ҳамин тавр кафорат менамояд, ва ӯ омурзида хоҳад шуд.

27Агар касе аз миёни авом саҳван гуноҳ кунад, яъне бар хилофи ягон аҳкоми наҳйи Худованд амал карда, гуноҳкор шавад,+

28Ва гуноҳе ки кардааст, баъдтар ба ӯ ошкор гардад, — бигзор барои қурбонии худ ба сабаби гуноҳе ки кардааст, модабузи беайбе тақдим намояд.

29Ва ӯ дасти худро бар сари қурбонии гуноҳ мемонад, ва ин қурбонии гуноҳро дар маконе ки қурбонии сӯхтанӣ забҳ мекунанд, забҳ менамояд.

30Ва коҳин аз хуни он бо ангушти худ гирифта, бар шохҳои қурбонгоҳи қурбонии сӯхтанӣ мемолад, ва тамоми бақияи хуни онро бар буньёди қурбонгоҳ мерезад;

31Ва тамоми чарбуи онро ҷудо мекунад, чунон ки чарбуи забҳи саломатӣ ҷудо карда мешавад; ва коҳин онро бар қурбонгоҳ ҳамчун атри гуворо барои Худованд месӯзонад; ва коҳин гуноҳи ӯро кафорат менамояд, ва ӯ омурзида хоҳад шуд+.

32Ва агар ӯ бихоҳад гӯсфанде барои қурбонии гуноҳи худ тақдим намояд, бояд меши беайбе тақдим намояд.

33Ва ӯ дасти худро бар сари ин қурбонии гуноҳ мемонад, ва онро ҳамчун қурбонии гуноҳ дар маконе ки қурбонии сӯхтанӣ забҳ мекунанд, забҳ менамояд.

34Ва коҳин аз хуни ин қурбонии гуноҳ бо ангушти худ гирифта, бар шохҳои қурбонгоҳи қурбонии сӯхтанӣ мемолад, ва тамоми бақияи хуни онро бар буньёди қурбонгоҳ мерезад.

35Ва тамоми чарбуи онро ҷудо мекунад, чунон ки чарбуи гӯсфанд аз забҳи саломатӣ ҷудо карда мешавад, ва коҳин онро бар қурбонгоҳ ҳамчун қурбонии оташин барои Худованд месӯзонад; ва коҳин гуноҳи ӯро, ки кардааст, кафорат менамояд, ва ӯ омурзида хоҳад шуд.

БОБИ ПАНҶУМ

Дар бораи қурбонии ҷурм.

5^1Агар касе дар он хусус гуноҳ кунад, ки овози қасамро шунидааст, ва шоҳиди он мебошад, яъне ё дидааст ва ё хабардор шудааст, валекин хабар надодааст, — ӯ барои ин гуноҳаш ҷазо хоҳад ёфт.

2Ё касе ки ба ҳар чизи наҷис, — хоҳ ба лошаи ҳайвони наҷис, хоҳ ба лошаи чорпои наҷис, хоҳ ба лошаи ҳашароти наҷис — бирасад, ва ин аз ӯ пӯшида бошад, вале ӯ наҷис ва муҷрим гардидааст;+

3Ё ба наҷосати одамизод, — ба ҳар наҷосате ки кас аз он наҷис мешавад, — бирасад, ва ин аз ӯ пӯшида бошад, вале баъдтар ба ӯ маълум шуда, ӯ муҷрим гардидааст;+

4Ё касе ки бо даҳонаш барои кардани кори баде ё кори неке бемулоҳиза қасам хӯрдааст, — дар ҳар чизе ки одамизод бемулоҳиза қасам мехӯрад, — ва ин аз ӯ пӯшида бошад, вале баъдтар ин ба ӯ маълум шуда, ӯ дар яке аз инҳо муҷрим гардидааст, —+

5Пас, дар сурате ки ӯ дар яке аз инҳо муҷрим гардидааст, бигзор ба гуноҳе ки кардааст, иқрор шавад,

6Ва қурбонии ҷурми худро барои гуноҳе ки кардааст, ба Худованд тақдим намояд, яъне аз рамаи бузу гӯсфандон чорпои модаеро ҳамчун қурбонии гуноҳ биёрад, ва коҳин гуноҳи ӯро кафорат хоҳад кард.

7Ва агар баррае барои ӯ дастрас набошад, бигзор ҳамчун қурбонии ҷурми худ барои гуноҳе ки кардааст, ду фохта ё ду чӯҷаи кабӯтарро ба Худованд тақдим намояд: яке — барои қурбонии гуноҳ, ва дигаре — барои қурбонии сӯхтанӣ+.

8Ва ӯ онҳоро назди коҳин мебиёрад, ки вай ҳамонро, ки барои қурбонии гуноҳ аст, аввал тақдим намуда, каллаашро аз пушти гарданаш мешиканад, вале ҷудо намекунад;

9Ва аз хуни қурбонии гуноҳ бар девори қурбонгоҳ мемолад, ва бақияи хун бигзор бар буньёди қурбонгоҳ фушурда шавад. Ин қурбонии гуноҳ аст.

10Ва дигарашро барои қурбонии сӯхтанӣ, бар тибқи дастур, ба кор мебарад; ва коҳин гуноҳи ӯро, ки кардааст, кафорат менамояд, ва ӯ омурзида хоҳад шуд.

11Ва агар ду фохта ё ду чӯҷаи кабӯтар барои ӯ дастрас набошад, бигзор ҳамчун қурбонии худ барои гуноҳе ки кардааст, ба қадри даҳьяки эфа орди маҳин барои қурбонии гуноҳ биёрад; бигзор равған бар он нарезад, ва лебӯно бар он намонад, зеро ки ин қурбонии гуноҳ аст+.

12Ва онро назди коҳин мебиёрад; ва коҳин як мушт аз он ҳамчун ҳиссаи ёдгорӣ мегирад, ва бар қурбонгоҳ ҳамчун қурбонии оташини Худованд месӯзонад. Ин қурбонии гуноҳ аст.

13Ва коҳин гуноҳеро, ки он мард дар яке аз ин мавридҳо кардааст, кафорат менамояд, ва ӯ омурзида хоҳад шуд; ва бақияи он ҳамчун ҳадияи ордӣ аз они коҳин хоҳад буд»+.

14Ва Худованд ба Мусо сухан ронда, гуфт:

15«Агар касе хиёнат намуда, саҳван дар ҳаққи чизҳои муқаддаси Худованд гуноҳ кунад, бигзор ҳамчун курбонии ҷурми худ аз рама, дар асоси қиматдиҳии ту бо сиқлҳои нуқра, мувофиқи сиқли муқаддас, қӯчқори беайбе барои қурбонии ҷурм ба Худованд тақдим намояд;+

16Ва ӯ бояд товони чизи муқаддасеро, ки дар ҳаққи он гуноҳ кардааст, адо намояд, ба тавре ки панҷьяки қимати онро бар он илова кунад, ва онро ба коҳин бидиҳад; ва коҳин гуноҳи ӯро ба воситаи қӯчқори қурбонии ҷурм кафорат менамояд, ва ӯ омурзида хоҳад шуд+.

17Ва агар касе гуноҳ кунад, яъне бар хилофи яке аз аҳкоми наҳйи Худованд амал кунад, вале инро надонад, — ӯ муҷрим аст, ва барои гуноҳаш ҷазо хоҳад ёфт;

18Ва бигзор аз рама, дар асоси қиматдиҳии ту, қӯчқори беайбе барои қурбонии ҷурм назди коҳин биёрад; ва коҳин саҳверо, ки ӯ кардааст, вале надонистааст, кафорат менамояд, ва ӯ омурзида хоҳад шуд.

19Ин қурбонии ҷурмест, ки ба воситаи он ӯ ба ҳузури Худованд муҷрим гардидааст».

БОБИ ШАШУМ

Боз дар бораи қурбонии ҷурм.

6^1Ва Худованд ба Мусо сухан ронда, гуфт:

2«Агар касе гуноҳ кунад, ва дар ҳаққи Худованд хиёнат намояд, ва ба ёри худ дар бобати амонат, ё гарав, ё моли дуздӣ мункир шавад, ё ёри худро фиреб кунад,+

3Ё чизи гумшударо ёфта, дар ин бобат мункир шавад, ва қасами дурӯғ хӯрад дар яке аз корҳое ки одамизод карда, дар онҳо гуноҳкор мешавад, —

4Пас, модоме ки ӯ гуноҳ карда, муҷрим гардидааст, ӯ бояд он чиро, ки дуздидааст, ё он чиро, ки бо роҳи фиреб ба даст овардааст, ё он чиро, ки назди ӯ амонат гузошта шудааст, ё чизи гумшударо, ки ёфтааст, баргардонад.

5Қимати ҳар он чиро, ки дар бораи он қасами дурӯғ хӯрдааст, ӯ бояд пурра адо кунад, ва панҷьяки он қиматро бар он илова намуда, ба соҳиби он бидиҳад, дар рӯзе ки қурбонии ҷурми худро тақдим менамояд+.

6Ва барои қурбонии ҷурми худ бигзор ба Худованд қӯчқори беайбе аз рама, мувофиқи қиматдиҳии ту, ҳамчун қурбонии ҷурм назди коҳин биёрад.

7Ва коҳин гуноҳи ӯро ба ҳузури Худованд кафорат менамояд, ва ӯ дар ҳар коре ки карда муҷрим гардидааст, омурзида хоҳад шуд».

Дар бораи қурбонии сӯхтанӣ.

8Ва Худованд ба Мусо сухан ронда, гуфт:

9«Ба Ҳорун ва писаронаш амр фармуда, бигӯ: ин аст қонуни қурбонии сӯхтанӣ: бигзор қурбонии сӯхтанӣ тамоми шаб то субҳ бар оташдони қурбонгоҳ бошад, ва оташи қурбонгоҳ бар он бисӯзад+.

10Ва бигзор коҳин пероҳани катони худро бипӯшад, ва эзори катоне бар бадани худ бипӯшад, ва хокистари қурбонии сӯхтаниро, ки оташ бар қурбонгоҳ сӯзонидааст, бардорад, ва онро назди қурбонгоҳ бимонад;+

11Ва либосҳои худро кашида, либосҳои дигар бипӯшад, ва хокистарро берун аз ӯрдугоҳ ба макони поке барорад+.

12Ва оташе ки бар қурбонгоҳ аст, бигзор фурӯзон буда, хомӯш нашавад; ва бигзор коҳин бар он ҳар субҳ ҳезум бисӯзонад, ва қурбонии сӯхтаниро бар он бимонад, ва чарбуи забҳи саломатиро бар он бисӯзонад+.

13Оташи доимӣ бигзор бар қурбонгоҳ фурӯзон буда, хомӯш нашавад.

Дар бараи ҳадияи ордӣ.

14Ва ин аст қонун дар бораи ҳадияи ордӣ: писарони Ҳорун бояд онро ба ҳузури Худованд бар қурбонгоҳ тақдим намоянд+.

15Ва бигзор коҳин аз он як мушт аз орди маҳини ҳадияи ордӣ ва аз равғанаш бо тамоми лебӯное ки бар ҳадияи ордӣ мебошад, бардорад, ва бар қурбонгоҳ бисӯзонад; ин атри гуворост барои ёдгорӣ ба ҳузури Худованд.

16Он чи аз он боқӣ мемонад, бигзор Ҳорун ва писаронаш бихӯранд; он бояд бе хамиртуруш дар макони муқаддас хӯрда шавад; дар саҳни хаймаи ҷомеъ бигзор онро бихӯранд.

17Он набояд бо хамиртуруш пухта шавад; онро аз ҳадияҳои оташини Худ ҳамчун ҳиссаи онҳо додаам. Он мисли қурбонии гуноҳ ва қурбонии ҷурм қудси қудсҳо мебошад+.

18Ҳар мардина аз миёни писарони Ҳорун метавонад онро бихӯрад, — ин фаризаи абадӣ барои наслҳои шумо аз ҳадияҳои оташини Худованд мебошад; ҳар кӣ ба онҳо бирасад, тақдис хоҳад ёфт»+.

19Ва Худованд ба Мусо сухан ронда, гуфт:

20«Ин аст қурбонии Ҳорун ва писаронаш, ки бояд дар рӯзи тадҳин шудани худ ба Худованд тақдим намоянд: даҳьяки эфа аз орди маҳин барои ҳадияи ордии доимӣ; нисфаш барои субҳ ва нисфаш барои шом.

21Он бояд бар тоба бо равған тайёр карда шавад; онро бо оби ҷӯш омехта, ҳамчун ҳадияи ордии иборат аз нончаҳои бирьён биёр; барои атри гуворо ба Худованд тақдим намо+.

22Ва коҳини тадҳиншуда, ки дар ҷои ӯ аз писаронаш хоҳад буд, инро бояд ба амал оварад; ин фаризаи абадист: он бояд комилан барои Худованд сӯзонида шавад+.

23Ва ҳар ҳадияи ордии коҳин бояд комилан сӯзанда бошад, яъне хӯрда нашавад».

Дар бораи қурбонии гуноҳ.

24Ва Худованд ба Мусо сухан ронда, гуфт:

25«Ба Ҳорун ва писаронаш бигӯ: Ин аст қонун дар бораи қурбонии гуноҳ: дар маконе ки қурбонии сӯхтанӣ забҳ карда мешавад, қурбонии гуноҳ низ бояд ба ҳузури Худованд дар он ҷо забҳ карда шавад; ин қудси қудсҳост+.

26Коҳине ки қурбонии гуноҳро ба амал меоварад, метавонад онро бихӯрад; он бояд дар макони муқаддас, дар саҳни хаймаи ҷомеъ хӯрда шавад.

27Ҳар чизе ки ба гӯшти он мерасад, тақдис меёбад; ва агар хуни он бар либосе пошида шавад, он чиро, ки бар он пошида шудааст, дар макони муқаддас бишӯй.

28Ва зарфи сафолине ки қурбонии гуноҳ дар он пухта шудааст, бояд шикаста шавад; ва агар он дар зарфи мисин пухта шуда бошад, он зарф бояд сайқал дода ва бо об шуста шавад+.

29Ҳар мардина аз миёни коҳинон метавонад онро бихӯрад; ин қудси қудсҳост.

30Вале ҳар қурбонии гуноҳ, ки хунаш ба хаймаи ҷомеъ дароварда мешавад, то ки дар қудс кафорат намояд, набояд хӯрда шавад; он бояд дар оташ сӯзонида шавад+.

БОБИ ҲАФТУМ

Қонун дар бораи қурбонии ҷурм.

7^1Ва ин аст қонуни қурбонии ҷурм: ин қудси қудсҳост+.

2Дар маконе ки қурбонии сӯхтаниро забҳ мекунанд, қурбонии ҷурмро низ бояд дар он ҷо забҳ кунанд; ва хуни он бояд бар қурбонгоҳ гирдогирд пошида шавад.

3Ва аз он ӯ тамоми чарбуяшро тақдим менамояд: дунба ва чарбуе ки амъоро мепӯшонад,

4Ва ду гурда ва чарбуе ки бар онҳо то худи ронҳо мебошад, ва қабати чарбуе ки бар ҷигар аст, — бигзор онро бо гурдаҳо ҷудо кунад.

5Ва коҳин онҳоро бар қурбонгоҳ ҳамчун қурбонии оташин барои Худованд месӯзонад. Ин қурбонии ҷурм аст.

6Ҳар мардина аз миёни коҳинон онро метавонад бихӯрад; он бояд дар макони муқаддас хӯрда шавад. Ин қудси қудсҳост.

7Қурбонии гуноҳ монанди қурбонии ҷурм аст, яъне қонуни онҳо як аст: он аз они коҳинест, ки ба воситаи он кафорат менамояд+.

8Ва коҳине ки қурбонии сӯхтании касеро тақдим менамояд, пӯсти он қурбонии сӯхтание ки ӯ тақдим намудааст, аз они ҳамин коҳин хоҳад буд.

9Ва ҳар ҳадияи ордӣ, ки дар танӯр пухта шудааст, ва ҳар он чи дар дег ва бар тоба тайёр карда шудааст, аз они коҳине ки онро тақдим менамояд, хоҳад буд+.

10Ва ҳар ҳадияи ордӣ, хоҳ бо равған омехта, хоҳ хушк бошад, аз они тамоми банӣ-Ҳорун хоҳад буд, бе он ки аз якдигар тафовуте дошта бошанд+.

Қонун дар бораи забҳи саломатӣ.

11Ва ин аст қонуни забҳи саломатӣ, ки ба Худованд тақдим карда мешавад+.

12Агар касе онро барои шукрона тақдим намояд, ӯ бояд бо забҳи шукрона қурсҳои фатири бо равған омехташуда, ва нончаҳои тунуки фатири равған молидашуда, ва аз орди маҳине ки бо оби ҷӯш омехтааст, қурсҳои бо равған омехташуда тақдим намояд;+

13Қурбонии худро ҳамроҳи забҳи шукронаи саломатии худ ӯ бояд бо қурсҳои нони хамиртурушдор тақдим намояд.

14Ва аз он якеро аз ҳар қурбонӣ ҳамчун ҳадия барои Худованд тақдим менамояд; ин аз они коҳине ки хуни забҳи саломатиро мепошад, хоҳад буд.

15Ва гӯшти забҳи шукронаи саломатии ӯ бояд дар рӯзи қурбонӣ шуданаш хӯрда шавад; аз он то субҳ набояд боқӣ гузошта шавад+.

16Ва агар забҳи қурбонии ӯ аз рӯи назр ё хайрот бошад, забҳи ӯ бояд дар рӯзи қурбонӣ шуданаш хӯрда шавад; ва бақияи онро рӯзи дигар хӯрдан мумкин аст+.

17Ва он чи аз гӯшти он забҳ боқӣ монда бошад, бояд дар рӯзи сеюм дар оташ сӯзонида шавад.

18Ва агар аз гӯшти забҳи саломатии ӯ дар рӯзи сеюм хӯрда шавад, он сазовори таваҷҷӯҳ нахоҳад буд, ва барои касе ки онро қурбонӣ кардааст, ба ҳисоб оварда нахоҳад шуд; он наҷис аст, ва ҳар кӣ аз он бихӯрад, барои гуноҳаш ҷазо хоҳад ёфт.

19Ва гӯшти он, агар ба ягон чизи наҷис бирасад, набояд хӯрда шавад, балки бояд дар оташ сӯзонида шавад; ва гӯшти покро ҳар каси пок метавонад бихӯрад.

20Вале агар касе аз гӯшти забҳи саломатӣ, ки барои Худованд аст, бихӯрад, дар ҳолате ки наҷосати ӯ бар ӯ бошад, он кас аз миёни қавми худ маҳв хоҳад шуд+.

21Ва агар касе ба ҳар чизи наҷис, хоҳ ба наҷосати одамизод, хоҳ ба чорпои наҷис, хоҳ ба ҳар чизи зишти наҷис бирасад, ва аз гӯшти забҳи саломатӣ, ки барои Худованд аст, бихӯрад, — он кас аз миёни қавми худ маҳв хоҳад шуд».

22Ва Худованд ба Мусо сухан ронда, гуфт:

23«Ба банӣ-Исроил сухан ронда, бигӯ: хеҷ як чарбуи гов ва гӯсфанд ва бузро нахӯред,+

24Ва чарбуи чорпои мурда ва чарбуи чорпои даридашударо барои ҳар кор истеъмол кардан мумкин аст, вале ба ҳеҷ ваҷҳ онро нахӯред+.

25Зеро ҳар кӣ чарбуи чорпоеро, ки аз он қурбонии оташин барои Худованд тақдим карда мешавад, бихӯрад, — он касе ки хӯрда бошад, аз миёни қавми худ маҳв хоҳад шуд.

26Ва ҳеҷ хунро, — хоҳ аз они паранда бошад, хоҳ аз они чорпо, — дар масканҳои худ нахӯред+.

27Ҳар кӣ ҳар гуна хунро бихӯрад, — он кас аз миёни қавми худ маҳв хоҳад шуд».

28Ва Худованд ба Мусо сухан ронда, гуфт:

29«Ба банӣ-Исроил сухан ронда, бигӯ: ҳар кӣ забҳи саломатии худро барои Худованд тақдим менамояд, ӯ бояд қурбонии худро аз забҳи саломатии худ барои Худованд биёрад.

30Бо дастҳои худ ӯ бояд қурбонии оташинро барои Худованд биёрад, чарбуро бо сина бояд биёрад, то ки он синаро ба ҳузури Худованд биҷунбонад.

31Ва коҳин чарбуро бар қурбонгоҳ месӯзонад, ва сина аз они Ҳорун ва писаронаш хоҳад буд+.

32Ва соқи ростро ҳамчун пешкаши муқаддас аз забҳҳои саломатии худ ба коҳин бидиҳед.

33Ҳар кӣ аз писарони Ҳорун хуни қурбонии саломатӣ ва чарбуро тақдим менамояд, соқи рост ҳиссаи ӯ хоҳад буд.

34Зеро ки Ман синаи ҷунбониданӣ ва соқи пешкашро аз банӣ-Исроил, аз забҳҳои саломатии онҳо гирифтам, ва онҳоро ба Хоруни коҳин ва писаронаш ба фаризаи абадӣ аз ҷониби банӣ-Исроил додам».

35Ин аст насибаи тадҳини Ҳорун ва насибаи тадҳини писаронаш аз қурбониҳои оташини Худованд дар рӯзе ки онҳо наздик оварда шуданд, то ки барои Худованд каҳонат кунанд,

36Ки ба онҳо додани онро Худованд амр фармуд, дар рӯзе ки онҳоро аз миёни банӣ-Исроил тадҳин намуд. Ин фаризаи абадӣ дар наслҳои онҳост.

37Ин аст қонуни қурбонии сӯхтанӣ, ҳадияи ордӣ, қурбонии гуноҳ, қурбонии ҷурм, қурбонии гумоштанӣ ва забҳи саломатӣ,

38Ки Худованд ба Мусо дар кӯҳи Сино амр фармуда буд, дар рӯзе ки ба банӣ-Исроил дар биёбони Сино амр фармуд, ки қурбониҳои худро барои Худованд тақдим намоянд.

БОБИ ҲАШТУМ

Дар бораи тақдиси коҳинон.

8^1•Ва Худованд ба Мусо сухан ронда, гуфт:

2«Ҳорун, ва писаронашро бо ӯ, ва либосҳо, ва равғани тадҳин, ва гӯсолаи қурбонии гуноҳ, ва ду қӯчқор, ва сабади фатирҳоро бигир,

3Ва тамоми ҷамоатро назди дари хаймаи ҷомеъ ҷамъ кун».

4Ва Мусо ончунон ки Худованд ба ӯ амр фармуд, ба амал овард, ва ҷамоат назди дари хаймаи ҷомеъ ҷамъ шуданд.

5Ва Мусо ба ҷамоат гуфт: «Ин аст он чи Худованд амр фармудааст, ки ба ҷо оварда шавад».

6Ва Мусо Ҳорун ва писаронашро наздик овард, ва онҳоро дар об ғусл дод.

Дар бораи либоси саркоҳин.

7Ва пероханро бар ӯ гузошт, ва камарашро бо камарбанд баст, ва ридоро бар ӯ пӯшонид, ва эфӯдро бар ӯ гузошт, ва камарашро бо тасмаи эфӯд баста, эфӯдро ба воситаи он бар ӯ мустаҳкам намуд.

8Ва синабандро бар ӯ гузошт, ва урим ва туммимро бар синабанд монд+.

9Ва аммомаро бар сари ӯ гузошт, ва бар аммома, аз пеш, лавҳаи тилло, яъне афсари муқаддасро ниҳод, чунон ки Худованд ба Мусо амр фармуда буд+.

Дар бораи тадҳини саркоҳин.

10Ва Мусо равғани тадҳинро гирифт, ва маскан ва он чиро, ки дар он буд, тадҳин намуд, ва онҳоро тақдис кард+.

11Ва аз он бар қурбонгоҳ ҳафт карат пошид, ва қурбонгоҳ ва тамоми колояш, ва лаган ва пояашро тадҳин намуд, то ки онҳоро тақдис кунад.

12Ва аз равғани тадҳин бар сари Ҳорун рехта, ӯро тадҳин намуд, то ки ӯро тақдис кунад+.

Дар бораи либосҳои коҳинон.

13Ва Мусо писарони Ҳорунро наздик овард, ва бар онҳо пероҳанҳоро пӯшонид, ва камарбандҳоро бар камари онҳо баст, ва кулоҳҳоро бар сари онҳо ниҳод, чунон ки Худованд ба Мусо амр фармуда буд.

Дар бораи тақдим кардани қурбониҳо.

14Ва гӯсолаи қурбонии гуноҳро овард, ва Ҳорун ва писаронаш дастҳои худро бар сари гӯсолаи қурбонии гуноҳ монданд,

15Ва онро забҳ кард, ва Мусо хунро гирифт, ва бар шохҳои қурбонгоҳ гирдогирд бо ангушташ молид, ва қурбонгоҳро татҳир намуд, ва хунро бар буньёди қурбонгоҳ рехта, онро тақдис кард, то ки барояш кафорат намояд+.

16Ва тамоми чарбуеро, ки бар амъо буд, ва қабати чарбуеро, ки бар ҷигар буд, ва ду гурда ва чарбуи онҳоро гирифт, ва Мусо онҳоро бар қурбонгоҳ сӯзонид+.

17Ва гӯсола ва пӯсташ ва гӯшташ ва саргинашро берун аз ӯрдугоҳ дар оташ сӯзонид, чунон ки Худованд ба Мусо амр фармуда буд+.

18Ва қӯчқори қурбонии сӯхтаниро наздик овард, ва Ҳорун ва писаронаш дастҳои худро бар сари қӯчқор монданд.

19Ва онро забҳ кард, ва Мусо хунро бар қурбонгоҳ гирдогирд пошид.

20Ва қӯчқорро ба андоми он пора кард, ва Мусо калла ва андом ва чарбуро сӯзонид.

21Ва амъо ва почаҳоро бо об шуст; ва Мусо тамоми қӯчқорро бар қурбонгоҳ сӯзонид: ин қурбонии сӯхтанӣ ҳамчун атри гуворо ва қурбонии оташин барои Худованд буд, чунон ки Худованд ба Мусо амр фармуда буд+.

22Ва қӯчқори дуюмро, ки қӯчқори гумоштанӣ ба шумор мерафт, наздик овард, ва Ҳорун ва писаронаш дастҳои худро бар сари қӯчқор монданд.

Дар бораи истеъмоли хун.

23Ва онро забҳ кард, ва Мусо аз хуни он гирифт, ва бар нармаи гӯши рости Ҳорун, ва бар нарангушти дасти рости ӯ, ва бар нарангушти пои рости ӯ молид+.

24Ва писарони Ҳорунро наздик овард, ва Мусо аз он хун бар нармаи гӯши рости онҳо, ва бар нарангушти дасти рости онҳо, ва бар нарангушти пои рости онҳо молид; ва Мусо он хунро бар қурбонгоҳ гирдогирд пошид.

25Ва чарбу ва дунба, ва тамоми чарбуеро, ки бар амъо буд, ва қабати чарбуеро, ки бар ҷигар буд, ва ду гурда ва чарбуи онҳо, ва соқи ростро гирифт;

26Ва аз сабади фатирҳое ки ба ҳузури Худованд буд, як қурси фатир, ва як қурси нони равғанин, ва як нончаи тунукро гирифта, бар чарбу ва бар соқи рост монд.

27Ва ҳамаи инро бар кафҳои Ҳорун ва бар кафҳои писаронаш гузошт, ва онҳоро ба ҳузури Худованд ҷунбонид.

28Ва Мусо инҳоро аз кафҳои онҳо гирифта, бар қурбонгоҳ бо қурбонии сӯхтанӣ сӯзонид: ин қурбонии гумоштанӣ барои атри гуворо буд, ин қурбонии оташин барои Худованд буд.

29Ва Мусо синаро гирифт, ва онро ҳамчун инъоми ҷунбониданӣ ба ҳузури Худованд ҷунбонид; ин аз қӯчқори гумоштанӣ ҳиссае барои Мусо буд, чунон ки Худованд ба Мусо амр фармуда буд.

Дар бораи тадҳини коҳинон, хӯроки онҳо ва тақдис ёфтани онҳо барои Худо.

30Ва Мусо аз равғани тадҳин ва аз хуне ки бар қурбонгоҳ буд, гирифт, ва бар Ҳорун, бар либосҳояш, ва бар писарони ӯ, ва бар либосҳои писарони ӯ бо ӯ пошид; ва Ҳорун ва либосҳояш, ва писарони ӯ ва либосҳои писарони ӯро бо ӯ тақдис кард.

31Ва Мусо ба Ҳорун ва писаронаш гуфт: «Ин гӯштро назди дари хаймаи ҷомеъ бипазед, ва дар он ҷо онро бо ноне ки дар сабади гумоштанӣ мебошад, бихӯред, чунон ки ба ман амр фармуда гуфта шудааст: „Ҳорун ва писаронаш онро бихӯранд“.

32Ва бақияи гӯшт ва нонро дар оташ бисӯзонед.

33Ва аз дари хаймаи ҷомеъ ҳафт рӯз берун наравед, то рӯзе ки айёми гумоштани шумо анҷом ёбад, зеро ки гумоштани шумо бояд ҳафт рӯз ба амал ояд.

34Чунон ки имрӯз ба амал оварда шуд, ончунон Худованд амр фармуд, ки ба амал оварда шавад, то ки барои шумо кафорат гардад.

35Ва назди дари хаймаи ҷомеъ рӯзона ва шабона ҳафт рӯз бимонед, ва навбатдории Худовандро риоя намоед, то ки намиред, зеро ки чунин ба ман амр фармуда шудааст».

36Ва Ҳорун ва писаронаш ҳар он чиро, ки Худованд ба воситаи Мусо амр фармуда буд, ба ҷо оварданд.

БОБИ НӮҲУМ

Коҳинон ба ибодат шурӯъ менамоянд.

9^1Ва дар рӯзи ҳаштум чунин воқеъ шуд, ки Мусо Ҳорун ва писарони ӯ ва пирони Исроилро даъват намуд.

2Ва ба Ҳорун гуфт: «Гӯсолаи наре барои қурбонии гуноҳ ва қӯчқоре барои қурбонии сӯхтанӣ бигир, ки ҳар ду беайб бошанд, ва ба ҳузури Худованд тақдим намо.

3Ва ба банӣ-Исроил сухан ронда, бигӯ: „Нарбузе барои қурбонии гуноҳ, ва гӯсола ва барраи яксолае ки беайб бошанд, барои қурбонии сӯхтанӣ бигиред,

4Ва барзагов ва қӯчқоре барои забҳҳои саломатӣ, то ки ба ҳузури Худованд забҳ карда шавад, ва ҳадияи ордии бо равған омехташуда; зеро ки имрӯз Худованд ба шумо зоҳир хоҳад шуд“».

5Ва он чиро, ки Мусо амр фармуда буд, назди хаймаи ҷомеъ оварданд; ва тамоми ҷамоат наздик омада, ба ҳузури Худованд истоданд.

6Ва Мусо гуфт: «Ин аст он чи Худованд амр фармудааст, ки ба амал оваред, ва ҷалоли Худованд ба шумо зоҳир хоҳад шуд».

7Ва Мусо ба Ҳорун гуфт: «Ба қурбонгоҳ наздик биё, ва қурбонии гуноҳи худ ва қурбонии сӯхтании худро тақдим карда, барои худат ва барои ҷамоат кафорат намо; ва қурбонии қавмро тақдим карда, барои онҳо кафорат намо, чунон ки Худованд амр фармудааст».

8Ва Ҳорун ба қурбонгоҳ наздик омада, гӯсолаи қурбонии гуноҳро, ки барои худаш буд, забҳ кард.

9Ва писарони Ҳорун хунро назди ӯ оварданд, ва ӯ ангушти худро дар хун ғӯтонида, бар шохҳои қурбонгоҳ молид; ва хунро бар буньёди қурбонгоҳ рехт.

10Ва чарбу, ва гурдаҳо, ва қабати чарбуи рӯи ҷигари қурбонии гуноҳро бар қурбонгоҳ сӯзонид, чунон ки Худованд ба Мусо амр фармуда буд.

11Ва гӯшт ва пӯстро берун аз ӯрдугоҳ дар оташ сӯзонид+.

12Ва қурбонии сӯхтаниро забҳ кард, ва писарони Ҳорун хунро назди ӯ оварданд, ва ӯ онро бар қурбонгоҳ гирдогирд пошид.

13Ва андом ва каллаи қурбонии сӯхтаниро назди ӯ оварданд, ва ӯ бар қурбонгоҳ сӯзонид.

14Ва амъо ва почаҳоро шуста, бо қурбонии сӯхтанӣ бар қурбонгоҳ сӯзонид.

15Ва қурбонии қавмро наздик овард, ва нарбузи гуноҳро, ки барои қавм буд, гирифт, ва онро забҳ карда, монанди қурбонии пешина, барои гуноҳ тақдим намуд.

16Ва қурбонии сӯхтаниро наздик оварда, бар тибқи дастур тақдим намуд.

17Ва ҳадияи ордиро наздик овард, ва мушташро аз он пур карда, илова ба қурбонии сӯхтании субҳ бар қурбонгоҳ сӯзонид.

18Ва барзагов ва қӯчқорро, ки забҳи саломатӣ барои қавм буд, забҳ намуд; ва писарони Ҳорун хунро назди ӯ оварданд, ва ӯ онро бар қурбонгоҳ гирдогирд пошид.

19Ва низ чарбуи барзагов ва қӯчқорро: дунба ва он чи амъоро мепӯшонад, ва гурдаҳо, ва қабати чарбуи рӯи ҷигарро, —

20Ва чарбуро бар синаҳо монданд; ва ӯ чарбуро бар қурбонгоҳ сӯзонид.

21Ва Ҳорун синаҳо ва соқи ростро, ҳамчун инъоми ҷунбониданӣ, ба хузури Худованд ҷунбонид, чунон ки Мусо амр фармуда буд.

22Ва Ҳорун дастҳои худро сӯи қавм боло бардошта, онҳоро баракат дод, ва баъд аз тақдим кардани қурбонии гуноҳ ва қурбонии сӯхтанӣ ва забҳи саломатӣ фурӯд омад.

23Ва Мусо ва Ҳорун ба хаймаи ҷомеъ даромаданд, ва берун омада, қавмро баракат доданд; ва ҷалоли Худованд ба тамоми қавм зоҳир шуд+.

24Ва оташе аз ҳузури Худованд берун омада, қурбонии сӯхтанӣ ва чарбуро бар қурбонгоҳ сӯзонид, ва тамоми қавм инро дида, ба ваҷд омаданд, ва бар рӯи худ афтоданд+.

БОБИ ДАҲУМ

Нодоб ва Абиҳу оташи бегонае меоваранд.

10^1Ва писарони Ҳорун, Нодоб ва Абиҳу, ҳар яке маҷмари худро гирифта, оташ бар онҳо монданд, ва бухур бар он гузошта, ба ҳузури Худованд оташи бегонаро, ки Ӯ ба онҳо амр нафармуда буд, наздик оварданд+.

2Ва оташе аз ҳузури Худованд берун омада, онҳоро сӯзонид; ва онҳо ба ҳузури Худованд мурданд+.

3Ва Мусо ба Ҳорун гуфт: «Ин аст он чи Худованд сухан ронда, гуфтааст:

„Ба воситаи наздиконам қудсияти Худро зоҳир хоҳам сохт,
ва дар назари тамоми қавм ҷалол хоҳам ёфт“».

Ва Ҳорун хомӯш монд+.

4Ва Мусо Мишоил ва Элсофонро, ки писарони Узиил, амаки Ҳорун, буданд, хонда, ба онҳо гуфт: «Наздик омада, бародарони худро аз пеши қудс ба беруни ӯрдугоҳ бибаред»+.

5Ва онҳо наздик омада, мурдаҳоро дар пероҳанҳошон ба беруни ӯрдугоҳ бурданд, чунон ки Мусо гуфта буд.

6Ва Мусо ба Ҳорун ва писаронаш Элъозор ва Итомор гуфт: «Сарҳои худро яла накунед, ва либосҳои худро надарронед, то ки намиред, ва Ӯ бар тамоми ҷамоат ғазаб накунад; вале бигзор бародарони шумо, тамоми хонадони Исроил, дар ҳаққи сӯхтагон, ки Худованд онҳоро сӯзонидааст, навҳагарӣ кунанд+.

7Ва аз дари хаймаи ҷомеъ берун наравед, мабодо бимиред, зеро ки равғани тадҳини Худованд бар шумост». Ва онҳо бар тибқи гуфтори Мусо амал карданд+.

8Ва Худованд ба Ҳорун сухан ронда, гуфт:

9«Ту ва писаронат бо ту, вақте ки ба хаймаи ҷомеъ дохил мешавед, шароб ва арақ нанӯшед, то ки намиред; ин аст фаризаи абадӣ дар наслҳои шумо,+

10То ки муқаддасро аз ғайримуқаддас, ва наҷисро аз пок битавонед фарқ кунед,+

11Ва тамоми фароизеро, ки Худованд ба шумо ба воситаи Мусо амр фармудааст, ба банӣ-Исроил таълим диҳед».

12Ва Мусо ба Ҳорун ва писаронаш Элъозор ва Итомор, ки зинда монда буданд, гуфт: «Ҳадияи ордиеро, ки аз қурбонии оташини Худованд боқӣ мондааст, бигиред, ва онро бе хамиртуруш назди қурбонгоҳ бихӯред, зеро ки ин қудси қудсҳост.

13Ва онро дар макони муқаддас бихӯред, чунки он аз қурбонии оташини Худованд ҳиссаи ту ва ҳиссаи писарони туст, зеро ки чунин ба ман амр фармуда шудааст+.

14Ва синаи ҷунбониданӣ ва соқи пешкашро ту ва писаронат ва духтаронат бо ту дар макони пок бихӯред, зеро ки инҳо аз забҳҳои саломатии банӣ-Исроил барои ҳиссаи ту ва ҳиссаи фарзандони ту дода шудааст.

15Соқи пешкаш ва синаи ҷунбониданиро онҳо бояд бо қурбонии оташини чарбу биёранд, то ки ҳамчун инъоми ҷунбониданӣ ба ҳузури Худованд ҷунбонида шавад; ва ин барои ту ва барои писаронат бо ту фаризаи абадӣ хоҳад буд, чунон ки Худованд амр фармудааст».

16Ва Мусо нарбузи қурбонии гуноҳро талабид, ва инак, он сӯзонида шуда буд; ва ӯ ба Элъозор ва Итомор, писарони Ҳорун, ки зинда монда буданд, хашм намуда, гуфт:+

17«Чаро ин қурбонии гуноҳро дар макони муқаддас нахӯрдед? Он, охир, қудси қудсҳост, ва онро Ӯ ба шумо додааст, то ки гуноҳи ҷамоатро бардошта, барои онҳо ба ҳузури Худованд кафорат намоед.

18Хуни он, охир, андаруни қудс дохил карда нашудааст, ва ҳол он ки шумо онро мебоист дар қудс мехӯрдед, чунон ки амр фармуда будам»+.

19Ва Ҳорун ба Мусо сухан ронда, гуфт: «Имрӯз, охир, онҳо қурбонии гуноҳи худ ва қурбонии сӯхтании худро, ба ҳузури Худованд тақдим карданд, — ва чунин ҳодисаҳо ба ман рӯй дод; пас, агар имрӯз қурбонии гуноҳро мехӯрдам, оё ин дар назари Худованд мақбул меафтод?»

20Ва Мусо инро шунида, маъқул донист.

БОБИ ЁЗДАҲУМ

Дар бораи чорпоёни пок ва нопок.

11^1•Ва Худованд ба Мусо ва Ҳорун сухан ронда, ба онҳо гуфт:

2«Ба банӣ-Исроил сухан ронда, бигӯед: инҳоянд ҷонвароне ки шумо метавонед аз ҳамаи чорпоёни рӯи замин бихӯред:+

3Ҳар чорпои сумдор, ки қӯшсум бошад, ва хӯрокашро кавша кунад, — онро бихӯред.

4Аммо инҳоро аз кавшакунандагон ва сумдорон нахӯред: шутурро, зеро ки он кавшакунанда аст, валекин сумаш қӯшсум нест, — он барои шумо наҷис аст;

5Ва заргӯшро, зеро ки он кавшакунанда аст, валекин сумаш қӯшсум нест, — он барои шумо наҷис аст;

6Ва харгӯшро, зеро ки он кавшакунанда аст, валекин сумаш қӯшсум нест, — он барои шумо наҷис аст;

7Ва хукро, зеро ки он сумдор аст ва сумаш қӯшсум аст, валекин хӯрокашро кавша намекунад, — он барои шумо наҷис аст.

8Аз гӯшти онҳо нахӯред ва ба лошаи онҳо нарасед, — онҳо барои шумо наҷисанд.

9Аз ҳар он чи дар об аст, инҳоро метавонед бихӯред: ҳар он чи пар ва пулакча дар об дорад, — хоҳ дар баҳрҳо бошад, хоҳ дар наҳрҳо, — онҳоро метавонед бихӯред.

10Вале ҳар он чи пар ва пулакча надорад, — хоҳ дар баҳрҳо бошад, хоҳ дар наҳрҳо, — аз ҳар ҳашароти об ва аз ҳар ҷонваре ки дар об аст, — инҳо барои шумо қабеҳ аст.

11Ва инҳо барои шумо қабеҳ хоҳад буд: аз гӯшташон нахӯред ва аз лошаашон нафрат намоед.

12Ҳар он чи пар ва пулакча дар об надорад, барои шумо қабеҳ хоҳад буд.

13Ва аз парандагон аз инҳо нафрат намоед: инҳо хӯрда нашаванд, чунки қабеҳанд: уқоб, ва каргас, ва бургут,

14Ва калхот, ва шоҳин бо зоти он,

15Ва ҳар зоғ бо зоти он,

16Ва шутурмурғ, ва бум, ва моҳихӯрак, ва қарчиғай бо зоти он,

17Ва чуғз, ва бақлон, ва ибис,

18Ва қу, ва мурғи саққо, ва лошахӯр,

19Ва лаклак, ва куланг бо зоти он, ва ҳудҳуд, ва кӯршабпарак.

20Тамоми ҳашароти болдоре ки бар чор пой роҳ меравад, барои шумо қабеҳ аст.

21Аммо аз ҳар ҳашароти болдоре ки бар чор пой роҳ меравад, ҳамонро бихӯред, ки аз болои кафҳои пояш соқҳо барои ҷастан бар замин дорад.

22Инҳоро аз онҳо бихӯред: малах бо зоти он, солъом бо зоти он, ва ҳарҷӯл бо зоти он, ва ҳоҷоб бо зоти он[*]+.

23Ва ҳар ҳашароти болдоре ки чор пой дорад, барои шумо қабеҳ аст.

24Ва аз инҳо наҷис хоҳед шуд; ҳар кӣ ба лошаи онҳо бирасад, то шом наҷис хоҳад буд.

25Ва ҳар кӣ чизе аз лошаи онҳо бардошта бошад, бояд либосҳояшро бишӯяд, ва то шом наҷис хоҳад буд+.

26Ҳар чорпое ки сумдор аст, валекин сумаш қӯшсум нест, ва хӯрокашро кавша намекунад, — барои шумо наҷис аст; ҳар кӣ ба онҳо бирасад, наҷис хоҳад шуд.

27Ва аз ҳамаи ҳайвонҳое ки бар чор пой роҳ мераванд, ҳар кадоме ки бар кафи пои худ равон бошад, барои шумо наҷис аст; ҳар кӣ ба лошаи онҳо бирасад, то шом наҷис хоҳад буд.

28Ва ҳар кӣ лошаи онҳоро бардошта бошад, бояд либосҳояшро бишӯяд, ва то шом наҷис хоҳад буд; онҳо барои шумо наҷисанд.

29Ва аз ҳайвонҳои майдае ки бар замин мехазанд, инҳо барои шумо наҷисанд: кӯрмуш, ва муш, ва сусмор бо зоташ,

30Ва хорпушт, ва бӯқаламун, ва калтакалос, ва ҳулмато, ва карбоса.

31Инҳо аз ҳамаи ҳайвонҳои хазанда барои шумо наҷисанд; ҳар кӣ ба онҳо пас аз мурданашон бирасад, то шом наҷис хоҳад буд.

32Ва ҳар чизе ки яке аз онҳо пас аз мурданаш бар он афтад, наҷис хоҳад шуд: хоҳ чизе аз зарфи чӯбин, хоҳ либосе, хоҳ пӯсте, хоҳ халтае, яъне ҳар колое ки барои коре истеъмол мешавад, бояд дар об гузошта шавад, ва он то шом наҷис хоҳад буд, ва пас аз он пок хоҳад шуд+.

33Ва ҳар зарфи сафолин, ки яке аз онҳо андаруни он афтад, ҳар он чи андаруни он бошад, наҷис хоҳад шуд, ва онро бишканед+.

34Ҳар хӯрокворие ки барои хӯрок истеъмол мешавад, агар бар он аз чунин зарф об рехта бошад, наҷис хоҳад буд, ва ҳар нӯшокие ки барои нӯшидан истеъмол мешавад, дар чунин зарф наҷис хоҳад буд.

35Ва ҳар чизе ки бар он аз лошаи онҳо афтад, наҷис хоҳад буд; танӯр ва оташдон бояд шикаста шаванд, — онҳо наҷисанд, ва барои шумо наҷис хоҳанд буд.

36Аммо чашма ва чоҳи обанбор пок хоҳанд буд. Вале ҳар кӣ ба лошаи онҳо бирасад, наҷис хоҳад шуд.

37Ва агар аз лошаи онҳо бар тухмии коштанӣ афтад, он пок хоҳад буд.

38Вале агар об бар он тухмӣ рехта шуда бошад, ва аз лошаи онҳо бар он афтад, он барои шумо наҷис хоҳад буд.

39Ва агар яке аз чорпоёне ки барои хӯроки шумост, бимирад, ҳар кӣ ба лошаи он бирасад, то шом наҷис хоҳад буд+.

40Ва ҳар кӣ аз лошаи он хӯрда бошад, бояд либосҳояшро бишӯяд, ва то шом наҷис хоҳад буд; ва ҳар кӣ лошаи онро бардошта бошад, бояд либосҳояшро бишӯяд, ва то шом наҷис хоҳад буд.

41Ва ҳар ҷонваре ки бар замин мехазад, қабеҳ аст; он набояд хӯрда шавад.

42Ҳар он чи бар шикамаш мехазад, ва ҳар он чи бар чор пояш роҳ меравад, ва ҳар он чи пойҳои зиёде дорад, яъне ҳамаи ҳайвонҳои хазандае ки бар замин мехазанд, — онҳоро нахӯред, зеро ки онҳо қабеҳанд.

43Нафси худро бо ҳар ҳайвони хазанда қабеҳ насозед, ва худро бо онҳо нопок накунед, мабодо аз онҳо наҷис гардед.

44Зеро ки Ман Худованд Худои шумо ҳастам, ва шумо тақдис ёфта, муқаддас хоҳед буд, чунки Ман қуддус ҳастам; ва нафси худро бо ҳар ҳайвоне ки бар замин мехазад, наҷис насозед+.

45Зеро ки Ман Худованде ҳастам, ки шуморо аз замини Миср берун овардаам, то ки Худои шумо бошам; пас, шумо муқаддас бошед, зеро ки Ман қуддус ҳастам».

46Ин аст қонун дар бораи чорпоён ва парандагон ва ҳар ҷонваре ки дар об меҷунбад, ва ҳар ҳайвоне ки бар замин мехазад,

47То ки наҷис аз пок, ва ҳайвони хӯрдашаванда аз ҳайвони хӯрданашаванда фарқ карда шавад+.

БОБИ ДУВОЗДАҲУМ

Конун дар бораи модарӣ.

12^1Ва Худованд ба Мусо сухан ронда, гуфт:

2«Ба банӣ-Исроил бигӯ: агар зан ҳомила шуда, писар зояд, ҳафт рӯз нопок хоҳад буд, мисли рӯзҳои ҳайзаш нопок хоҳад буд+.

3Ва дар рӯзи ҳаштум ғилофаки бача хатна карда мешавад+.

4Ва сию се рӯз вай бояд дар хуни покии худ бимонад, ба ҳеҷ чизи муқаддас нарасад, ва ба қудс надарояд, то даме ки рӯзҳои покияш пур шавад+.

5Ва агар вай духтар зояд, ду ҳафта мисли муддати ҳайзаш нопок хоҳад буд; ва шасту шаш рӯз вай бояд дар хуни покии худ бимонад.

6Ва чун рӯзҳои покияш барои писар ё духтар пур шавад, вай бояд барраи яксола барои қурбонии сӯхтанӣ ва чӯҷаи кабӯтар ё фохта барои қурбонии гуноҳ назди дари хаймаи ҷомеъ ба коҳин биёрад.

7Ва ӯ инро ба ҳузури Худованд тақдим карда, барои вай кафорат менамояд, ва вай аз ҷараёни хуни худ пок хоҳад шуд. Ин аст қонуни зане ки писар ё духтар зоида бошад.

8Ва агар овардани барра барояш дастрас набошад, бигзор ду фохта ё ду чӯҷаи кабӯтар оварад, ки яке барои қурбонии сӯхтанӣ ва дигаре барои қурбонии гуноҳ аст; ва коҳин барои вай кафорат хоҳад намуд, ва вай пок хоҳад шуд»+.

БОБИ СЕЗДАҲУМ

Дастурҳо дар бораи махавиён.

13^1Ва Худованд ба Мусо ва Ҳорун сухан ронда, гуфт:

2«Одаме ки бар пӯсти баданаш вараме, ё хушкие, ё доғи равшане пайдо мешавад, ва ин бар пӯсти баданаш монанди захми махав аст, — ӯ бояд назди Ҳоруни коҳин ё назди яке аз писарони коҳинаш оварда шавад.

3Ва коҳин он захмро, ки бар пӯсти бадан аст, мебинад, ва агар мӯйҳои рӯи захм сафед шуда, намуди захм аз пӯсти баданаш чуқуртар бошад, — ин захми махав аст; ва коҳин инро дида, ӯро наҷис эълон мекунад+.

4Ва агар доғи равшани сафеде бар пӯсти баданаш бошад, вале намуди он аз пӯст чуқуртар набошад, ва мӯйҳояш сафед нашуда бошад, — коҳин чунин захмдорро ҳафт рӯз ҷудо мегузорад.

5Ва дар рӯзи ҳафтум коҳин варо мебинад, ва инак, захм дар ҳолати аввала мондааст, ва захм дар пӯст паҳн нашудааст, — коҳин дуюмбора варо ҳафт рӯз ҷудо мегузорад.

6Ва коҳин дуюмбора варо дар рӯзи ҳафтум мебинад, ва инак, захм камранг шудааст, ва захм дар пӯст паҳн нашудааст, — коҳин варо пок эълон мекунад; ин хушкии пӯст аст, ва бигзор вай либосҳояшро бишӯяд, ва пок хоҳад буд+.

7Ва агар хушкӣ дар пӯст паҳн шавад баъд аз он ки вай худро ба коҳин нишон дода, пок эълон карда шудааст, вай бояд дуюмбора назди коҳин ҳозир шавад.

8Ва коҳин мебинад, ва инак, хушкӣ дар пӯст паҳн шудааст, — коҳин варо наҷис эълон мекунад: ин махав аст.

9Агар захми махав дар бадани касе бошад, вай бояд назди коҳин оварда шавад.

10Ва коҳин мебинад, ва инак, варами сафеде бар пӯст намоён аст, ва мӯйҳоро он сафед гардонидааст, ва гӯшти зиндае дар варам пайдо шудааст, —

11Ин бар пӯсти бадани вай махави кӯҳна аст; ва коҳин варо наҷис эълон мекунад, варо ҳатто ҷудо намегузорад, зеро ки вай бешубҳа наҷис аст.

12Ва агар махав бар пӯст паҳн шуда бошад, ва махав тамоми пӯсти беморро аз сараш то поҳояш пӯшонида бошад, ба андозае ки чашмони коҳин метавонад бубинад;

13Ва коҳин мебинад, ва инак, махав тамоми бадани варо пӯшонидааст, ӯ покии беморро эълон менамояд: азбаски тамоми бадани вай сафед шудааст, вай пок аст.

14Вале вақте ки бар вай гӯшти зинда намоён шавад, вай наҷис хоҳад буд.

15Ва ҳамин ки коҳин гӯшти зиндаро бубинад, варо наҷис эълон мекунад: гӯшти зинда наҷис аст, зеро ки махав аст.

16Ва агар гӯшти зинда тағьир ёфта, сафед шавад, вай бояд назди коҳин биёяд;

17Ва коҳин варо мебинад, ва инак, он захм сафед шудааст, ва коҳин беморро пок эълон менамояд; вай пок аст.

18Ва агар бар пӯсти бадани касе обила пайдо шуда, сиҳат ёфта бошад,

19Ва дар ҷои он обила варами сафедранге, ё доғи равшани сафеди сурхтобе ба вуҷуд омада бошад, — вай бояд онро ба коҳин нишон диҳад.

20Ва коҳин мебинад, ва инак, намуди он аз пӯст пасттар аст, ва мӯйҳон он сафед шудааст, — ва коҳин варо наҷис эълон мекунад: ин захми махав аст, ки дар обила ба вуҷуд омадааст.

21Вале агар коҳин онро бубинад, ва инак, мӯйҳои сафед бар он нест, ва он аз пӯст пасттар нест, ва он камранг аст, — коҳин варо ҳафт рӯз ҷудо мегузорад.

22Ва агар он бар пӯст паҳн шуда равад, — коҳин варо наҷис эълон мекунад: ин захм аст.

23Ва агар он доғи равшан дар ҷояш монда, паҳн нашавад, ин омоси обила аст; ва коҳин варо пок эълон мекунад.

24Ё агар бар пӯсти бадани касе доғи оташ бошад, ва бар гӯшти зиндаи он доғи равшани сафеди сурхтоб ё сафед пайдо шуда бошад, —

25Коҳин онро мебинад, ва инак, мӯйҳо бар он доғи равшан сафед шудааст, ва намудаш аз пӯст чуқуртар аст, — ин махав аст, ки дар он доғи оташ ба вуҷуд омадааст; ва коҳин варо наҷис эълон мекунад: ин захми махав аст.

26Ва агар коҳин онро бубинад, ва инак, бар доғи равшан мӯйҳои сафед нест, ва он аз пӯст пасттар нест, ва он камранг аст, — коҳин варо ҳафт рӯз ҷудо мегузорад.

27Ва коҳин варо дар рӯзи ҳафтум мебинад: агар он бар пӯст паҳн шуда бошад, коҳин варо наҷис эълон мекунад: ин захми махав аст.

28Вале агар он доғи равшан дар ҷояш монда, бар пӯст паҳн нашавад, ва он камранг бошад, — ин варами доғи оташ аст, ва коҳин варо пок эълон мекунад, зеро ки ин омоси доғи оташ аст.

29Ва агар захме бар сар ё бар занахи марде ё зане бошад, —

30Коҳин он захмро мебинад, ва инак, намуди он аз пӯст чуқуртар аст, ва мӯйҳон зарди борик бар он намоён аст, — варо коҳин наҷис эълон мекунад: ин калӣ, яъне махави сар ё занах аст.

31Вақте ки коҳин ин захми калиро мебинад, ва инак, намуди он аз пӯст чуқуртар нест, ва мӯйҳои сиёҳ бар он нест, — коҳин он шахси гирифтори захми калиро ҳафт рӯз ҷудо мегузорад.

32Ва дар рӯзи ҳафтум коҳин он захмро мебинад, ва инак, он калӣ паҳн нашудааст, ва мӯйҳои зард дар он нест, ва намуди калӣ аз пӯст чуқуртар нест, —

33Пас, мӯйҳои вай бояд тарошида шавад, вале ҷои калӣ тарошида нашавад, ва коҳин он шахси гирифтори калиро дуюмбора ҳафт рӯз ҷудо мегузорад.

34Ва коҳин он калиро дар рӯзи ҳафтум мебинад, ва инак, он калӣ бар пӯст паҳн нашудааст, ва намуди он аз пӯст чуқуртар нест; он гоҳ коҳин варо пок эълон мекунад, ва вай либосҳояшро шуста, пок мешавад+.

35Ва агар, баъд аз пок шуданаш, калӣ бар пӯст паҳн шавад, —

36Коҳин варо мебинад, ва инак, калӣ бар пӯст паҳн шудааст, — бигзор коҳин мӯйҳои зардро ҷустуҷӯ накунад: вай наҷис аст.

37Вале агар калӣ дар ҳолати аввала монда, мӯйҳои сиёҳ бар он рӯида бошад, — калӣ сиҳат ёфтааст: вай пок аст, ва коҳин варо пок эълон мекунад.

38Ва агар марде ё зане бар пӯсти баданашон доғҳои равшан, яъне доғҳои сафед дошта бошанд, —

39Коҳин мебинад, ва инак, бар пӯсти баданашон доғҳои равшани камранги сафед намоён аст, — ин баҳақ аст, ки бар пӯст пайдо шудааст; он пок аст.

40Ва касе ки мӯи сараш рехта бошад, вай ақраъ аст; вай пок аст.

41Ва агар мӯи сари вай аз тарафи пешонияш рехта бошад, вай тоссар аст; вай пок аст.

42Вале агар дар ҷои бемӯи ақраъ ё тоссар захми сафеди сурхтобе бошад, — ин махав аст, ки бар сари ақраъ ё тоссар пайдо шудааст.

43Ва коҳин варо мебинад, ва инак, варами захми сафеди сурхтобе бар ҷои бемӯи ақраъ ё тоссар намоён аст, ки ба намуди махави пӯсти бадан монанд аст, —

44Пас, вай махавист, вай наҷис аст; коҳин бояд варо наҷис эълон кунад; захми вай бар сари вай аст.

45Ва махавие ки гирифтори ин захм аст, либосҳояш бояд чок карда шавад, ва сараш шонаро набинад, ва он то мӯйлабаш пӯшонида шавад, ва вай фарьёд занад: „Наҷис! Наҷис!“

46Тамоми айёме ки он захм бар вай бошад, вай наҷис хоҳад буд; вай наҷис аст, вай бояд танҳо зиндагӣ кунад, яъне масканаш берун аз ӯрдугоҳ бошад+.

47Ва агар бар либосе асари захми махав намоён бошад, хоҳ либосе аз пашм бошад, хоҳ аз катон,

48Хоҳ бар тори он бошад, хоҳ бар пуди он катон ва пашм, хоҳ бар чарм бошад, хоҳ бар ҳар маснӯи чармин;

49Ва агар он захм сабзтоб ё сурхтоб буда, бар либос, ё бар чарм, ё бар тор, ё бар пуд, ё бар ҳар колои чармин бошад, — ин захми махав аст, ва бояд ба коҳин нишон дода шавад.

50Ва коҳин он захмро мебинад, ва он захмдорро ҳафт рӯз ҷудо мегузорад.

51Ва он захмро ӯ дар рӯзи ҳафтум мебинад, ва агар он бар либос паҳн шуда бошад, хоҳ бар тор, хоҳ бар пуд, хоҳ бар чарм, яъне бар ҳар маснӯе ки аз чарм сохта шудааст, — он захм махави муфсид аст; он наҷис аст.

52Ва ӯ бояд он либосро бисӯзонад, хоҳ тор бошад хоҳ пуд, хоҳ аз пашм бошад хоҳ аз катон, хоҳ ҳар колои чармине ки захм бар он бошад, — зеро ки он махави муфсид аст; он бояд дар оташ сӯзонида шавад.

53Ва агар коҳин бубинад, ки инак, он захм бар либос паҳн нашудааст, хоҳ бар тор бошад хоҳ бар пуд, хоҳ бар ҳар колои чармин, —

54Коҳин амр мефармояд, ва он чиро, ки захм бар он аст, мешӯянд; ва ӯ онро дуюмбора ҷудо мегузорад.

55Ва коҳин захмро баъд аз шустан мебинад, ва инак, захм ҳолати аввалаи худро дигаргун накардааст, ва захм агарчи паҳн нашудааст, — он наҷис аст, онро дар оташ бисӯзон; ин фарсудагие дар абраи он ё дар астари он мебошад.

56Ва агар коҳин бубинад, ки инак, захм баъд аз шустани он камранг шудааст, — бигзор онро аз либос, ё аз чарм, ё аз тор, ё аз пуд дарронида ҷудо кунад.

57Ва агар он боз бар либос, ё бар тор, ё бар пуд, ё бар ҳар колои чармин намоён гардад, — ин махавест, ки шукуфта паҳн мешавад; он чиро, ки дорои ин захм аст, дар оташ бисӯзон.

58Вале он либос, ё тор, ё пуд, ё ҳар колои чарминро, ки шустаӣ, ва захм аз онҳо нест шудааст, дуюмбора бишӯй ва онҳо пок хоҳад буд».

59Ин аст қонун дар бораи захми махав бар либоси пашмин ё катон, ё бар тор, ё бар пуд, ё бар ҳар колои чармин, барои пок ё наҷис эълон кардани он.

БОБИ ЧОРДАҲУМ

Дар бораи пок кардан аз махав.

14^1Ва Худованд ба Мусо сухан ронда, гуфт:

2«Ин аст қонун дар бораи махавӣ, дар рӯзе ки вай пок эълон карда мешавад: вай бояд назди коҳин оварда шавад+.

3Ва коҳин аз ӯрдугоҳ берун меравад, ва коҳин мебинад, ва инак, махавӣ аз захми махав шифо ёфтааст;

4Ва коҳин амр мефармояд, ки барои шахси покшаванда ду парандаи зиндаи пок, ва чӯби арз, ва риштаи қирмизӣ, ва зуфо бигиранд+.

5Ва коҳин амр мефармояд, ки як парандаро бар зарфи сафолин, бар оби равон бикушанд.

6Аммо парандаи зиндаро ӯ бо чӯби арз ва риштаи қирмизӣ ва зуфо мегирад, ва онҳоро бо парандаи зинда дар хуни парандае ки бар оби равон кушта шудааст, меғӯтонад.

7Ва бар касе ки аз махав пок мешавад, ҳафт карат мепошад, ва варо пок эълон мекунад, ва парандаи зиндаро ба саҳро сар медиҳад+.

8Ва покшаванда либосҳояшро мешӯяд, ва тамоми мӯи худро метарошад, ва дар об ғусл мекунад, ва пок мешавад; ва баъд аз он ба ӯрдугоҳ меояд, ва ҳафт рӯз берун аз хаймаи худ зиндагӣ мекунад+.

9Ва дар рӯзи ҳафтум тамоми мӯи худро метарошад, сари худ ва риши худ ва абрувони худ ва тамоми мӯи худро метарошад; ва либосҳои худро мешӯяд, ва бадани худро дар об ғусл медиҳад, ва пок мешавад.

10Ва дар рӯзи ҳаштум ду барраи беайб, ва як меши яксолаи беайб, ва се ушр[*] орди маҳини бо равған омехта барои ҳадияи ордӣ, ва як лӯҷ[*] равған мегирад.

11Ва коҳини поккунанда шахси покшавандаро бо ин чизҳо ба ҳузури Худованд назди дари хаймаи ҷомеъ мегузорад.

12Ва коҳин як барраро мегирад, ва онро бо як лӯҷ равған барои қурбонии ҷурм тақдим менамояд, ва онҳоро ҳамчун инъоми ҷунбониданӣ ба ҳузури Худованд меҷунбонад.

13Ва барраро дар маконе ки қурбонии гуноҳ ва қурбонии сӯхтаниро забҳ мекунанд, яъне дар макони муқаддас забҳ менамояд; зеро ки ин қурбонии ҷурм мисли қурбонии гуноҳ аз они коҳин аст; ин қудси қудсҳост+.

14Ва коҳин аз хуни қурбонии ҷурм мегирад, ва коҳин онро бар нармаи гӯши рости шахси покшаванда ва бар нарангушти дасти рости вай, ва бар нарангушти пои рости вай мемолад+.

15Ва коҳин қадаре аз лӯҷи равған гирифта, бар кафи дасти чапи худ мерезад.

16Ва коҳин ангушти рости худро дар равғане ки дар кафи дасти чапи ӯст, меғӯтонад, ва аз равған бо ангушти худ ҳафт карат ба ҳузури Худованд мепошад.

17Ва аз бақияи равғане ки дар кафи дасти ӯст, коҳин ба нармаи гӯши рости шахси покшаванда, ва ба нарангушти дасти рости вай, ва ба нарангушти пои рости вай, болои хуни қурбонии ҷурм мемолад.

18Ва бақияи равғанеро, ки дар кафи дасти коҳин аст, ба сари шахси покшаванда мемолад, ва коҳин варо ба ҳузури Худованд кафорат менамояд.

19Ва коҳин қурбонии гуноҳро тақдим мекунад, ва покшавандаро аз наҷисии вай кафорат менамояд; ва сонӣ қурбонии сӯхтаниро забҳ мекунад.

20Ва коҳин қурбонии сӯхтанӣ ва ҳадияи ордиро бар қурбонгоҳ мегузорад; ва коҳин варо кафорат менамояд, ва вай пок мешавад.

21Ва агар вай камбизоат буда, ин чизҳо барояш дастрас набошад, бигзор як барра барои қурбонии ҷурм бигирад, то ҷунбонида шавад ва варо кафорат намояд, ва як ушр орди маҳини бо равған омехта барои ҳадияи ордӣ бигирад, ва як лӯҷ равған,

22Ва ду фохта, ё ду чӯҷаи кабӯтар, ки барояш дастрас бошад: яке қурбонии гуноҳ ва дигаре қурбонии сӯхтанӣ хоҳад буд.

23Ва онҳоро дар рӯзи ҳаштуми покшавии худ назди коҳин, ба дари хаймаи ҷомеъ, ба хузури Худованд биёрад.

24Ва коҳин барраи қурбонии ҷурм ва лӯҷи равғанро мегирад, ва коҳин онҳоро ҳамчун инъоми ҷунбониданӣ ба ҳузури Худованд меҷунбонад.

25Ва барраи қурбонии ҷурмро забҳ мекунад; ва коҳин аз хуни қурбонии ҷурм гирифта, ба нармаи гӯши рости шахси покшаванда, ва ба нарангушти дасти рости вай, ва ба нарангушти пои рости вай мемолад+.

26Ва коҳин аз равған ба кафи дасти чапи худ мерезад.

27Ва коҳин аз равғане ки дар кафи дасти чапи ӯст, бо ангушти рости худ ҳафт карат ба ҳузури Худованд мепошад.

28Ва коҳин аз равғане ки дар кафи ӯст, ба нармаи гӯши рости шахси покшаванда, ва ба нарангушти дасти рости вай, ва ба нарангушти пои рости вай, бар ҷои хуни қурбонии ҷурм мемолад.

29Ва бақияи равғанеро, ки дар кафи коҳин аст, ба сари шахси покшаванда мемолад, то ки варо ба ҳузури Худованд кафорат намояд.

30Ва яке аз фохтаҳо ё чӯҷаҳои кабӯтарро, ки барояш дастрас бошад, тақдим менамояд, —

31Яъне аз он чи барояш дастрас бошад, якеро барои курбонии гуноҳ ва дигареро барои қурбонии сӯхтанӣ бо якҷоягии хадияи ордӣ; ва коҳин покшавандаро ба ҳузури Худованд кафорат менамояд.

32Ин аст қонун дар бораи шахсе ки захми махав дорад, ва дороии вай барои пок шуданаш ғайрикофист».

33Ва Худованд ба Мусо ва Ҳорун сухан ронда, гуфт:

34«Вақте ки ба замини Канъон, ки онро Ман ба тасарруфи шумо медиҳам, дохил шавед, ва Ман захми махавро ба хонае дар замини мулки шумо бифиристам,

35Пас, соҳиби он хона бояд назди коҳин омада, бигӯяд: „Дар хона чизе мисли захм ба назар менамояд“.

36Ва коҳин амр мефармояд, ки хонаро холӣ кунанд, пеш аз он ки коҳин барои дидани он захм биёяд, то ки ҳар он чи дар хона аст, наҷис нашавад; ва сонӣ коҳин барои дидани хона меояд.

37Ва ӯ захмро мебинад, ва инак, захм бар деворҳои хона аз чуқурчаҳои сабзтоб ё сурхтоб иборат аст, ва намудашон аз девор пасттар аст;

38Ва коҳин аз хона ба дари хона мебарояд, ва хонаро ҳафтрӯза мебандад.

39Ва дар рӯзи ҳафтум коҳин омада, мебинад, ва инак, захм бар деворҳои хона паҳн шудааст;

40Ва коҳин амр мефармояд, ки сангҳоеро, ки захм бар онҳост, канда гиранд, ва онҳоро берун аз шаҳр, дар макони нопоке партоянд,

41Ва андоваи хонаро аз дарун гирдогирд битарошанд, ва хокеро, ки тарошидаанд, берун аз шаҳр, дар макони нопоке бирезанд,

42Ва сангҳои дигаре гирифта, ба ҷои он сангҳо бимонанд, ва хоки дигаре гирифта, хонаро андова кунанд.

43Ва агар захм аз нав пайдо шуда, баъд аз канда гирифтани сангҳо, ва баъд аз тарошидани андоваи хона, ва баъд аз андова кардани он боз дар хона паҳн шавад,

44Пас, коҳин омада, мебинад, ва инак, захм дар хона паҳн шудааст, — ин махави муфсид аст дар хона; ва он наҷис аст.

45Ин хонаро бояд вайрон карда, сангҳояш, ва чӯбҳояш, ва тамоми хоки хонаро берун аз шаҳр, дар макони нопоке бароранд.

46Ва ҳар кӣ ба ин хона дар тамоми айёме ки он баста аст, доҳил шавад, то шом наҷис хоҳад буд.

47Ва ҳар кӣ дар ин хона бихобад, бояд либосҳои худро бишӯяд, ва ҳар кӣ дар ин хона чизе бихӯрад, бояд либосҳои худро бишӯяд+.

48Ва агар коҳин омада бубинад, ва инак, захм баъд аз андова кардани хона паҳн нашудааст, — коҳин хонаро пок эълон мекунад, зеро ки захм бартараф шудааст.

49Ва ӯ барои пок кардани хона ду паранда, ва чӯби арз, ва риштаи қирмизӣ, ва зуфо мегирад,+

50Ва як парандаро бар зарфи сафолин, бар оби равон мекушад;

51Ва чӯби арз, ва зуфо, ва риштаи қирмизӣ, ва парандаи зиндаро мегирад, ва онҳоро дар хуни парандае ки бар оби равон кушта шудааст, меғӯтонад, ва бар хона ҳафт карат мепошад;

52Ва хонаро бо хуни паранда, ва бо оби равон, ва бо парандаи зинда, ва бо чӯби арз, ва бо зуфо, ва бо риштаи қирмизӣ пок мекунад,

53Ва парандаи зиндаро берун аз шаҳр, ба саҳро сар медиҳад, ва хонаро кафорат менамояд, ва он пок хоҳад буд».

54Ин аст қонун дар бораи ҳар захми махав ва дар бораи калӣ,

55Ва дар бораи махави либос ва хона,

56Ва дар бораи варам, ва дар бораи хушкӣ, ва дар бораи доғи равшан, —

57Барои таълим додани он ки кадом вақт ин наҷис аст, ва кадом вақт ин пок аст. Ин аст қонун дар бораи махав+.

БОБИ ПОНЗДАҲУМ

Дастурҳо дар бораи покии ҷисм.

15^1Ва Худованд ба Мусо ва Ҳорун сухан ронда, гуфт:

2«Ба банӣ-Исроил сухан ронда, ба онҳо бигӯед: агар касе аз ҷисми худ ҷараёне дошта бошад, он чи аз ӯ ҷорӣ мешавад, нопок аст.

3Ва ин аст нопокии ӯ ба сабаби ҷараёни ӯ: хоҳ ҷараёни ӯ аз ҷисми ӯ ҷорӣ бошад, хоҳ ҷараёни ӯ дар ҷисми ӯ баста бошад, — ин нопокии ӯст.

4Ҳар бистаре ки шахси ҷараёндор бар он мехобад, наҷис аст, ва ҳар ашьёе ки бар он менишинад, наҷис аст.

5Ва ҳар кӣ ба бистари ӯ мерасад, бояд либосҳои худро бишӯяд ва дар об ғусл кунад, ва то шом наҷис хоҳад буд+.

6Ва ҳар кӣ бар ашьёе менишинад, ки шахси ҷараёндор бар он нишаста буд, бояд либосҳои худро бишӯяд ва дар об ғусл кунад, ва то шом наҷис хоҳад буд.

7Ва ҳар кӣ ба бадани шахси ҷараёндор мерасад, бояд либосҳои худро бишӯяд ва дар об ғусл кунад, ва то шом наҷис хоҳад буд.

8Ва агар шахси ҷараёндор бар каси пок туф кунад, он кас бояд либосҳои худро бишӯяд ва дар об ғусл кунад, ва то шом наҷис хоҳад буд.

9Ва ҳар зине ки шахси ҷараёндор бар он савор мешавад, наҷис аст.

10Ва ҳар кӣ ба ҳар он чи дар таги ӯ буд, мерасад, то шом наҷис хоҳад буд; ва ҳар кӣ он ашьёро мебардорад, бояд либосҳои худро бишӯяд ва дар об ғусл кунад, ва то шом наҷис хоҳад буд.

11Ва ҳар касе ки шахси ҷараёндор ба ӯ мерасад, бе он ки дастҳояшро бо об шуста бошад, бояд либоси худро бишӯяд ва дар об ғусл кунад, ва то шом наҷис хоҳад буд.

12Ва зарфи сафолин, ки шахси ҷараёндор ба он мерасад, бояд шикаста шавад; ва ҳар зарфи чӯбин бояд бо об шуста шавад+.

13Ва ҳангоме ки шахси ҷараёндор аз ҷараёни худ пок мешавад, ӯ бояд аз вақти пок шуданаш ҳафт рӯз шумурда, либосҳои худро бишӯяд ва бадани худро дар оби равон ғусл диҳад, ва пок хоҳад буд;

14Ва дар рӯзи ҳаштум ӯ барои худ ду фохта ё ду чӯҷаи кабӯтар мегирад, ва ба хузури Худованд, назди дари хаймаи ҷомеъ, онҳоро ба коҳин медиҳад+.

15Ва коҳин якеро ҳамчун қурбонии гуноҳ ва дигареро ҳамчун қурбонии сӯхтанӣ тақдим мекунад; ва коҳин ӯро ба ҳузури Худованд аз ҷараёни ӯ кафорат менамояд.

16Ва агар аз марде ҷараёни нутфа берун ояд, ӯ бояд тамоми бадани худро дар об ғусл диҳад, ва то шом наҷис хоҳад буд+.

17Ва ҳар либос ва ҳар пӯст, ки ҷараёни нутфа бар он бошад, бояд бо об шуста шавад, ва то шом наҷис хоҳад буд.

18Ва агар ба марде, ҳангоме ки бо зане хобида бошад, ҷараёни нутфа рӯй диҳад, бояд онҳо дар об ғусл кунанд, ва то шом наҷис хоҳанд буд.

19Ва агар зане ҷараён дошта бошад, яъне ҷараёни хуне ки аз ҷисми вай ҷорӣ мешавад, — вай бояд ҳафт рӯз дар ҳайзи худ бимонад; ва ҳар кӣ ба вай мерасад, то шом наҷис хоҳад буд+.

20Ва ҳар чизе ки вай дар вақти ҳайзи худ бар он мехобад, наҷис аст; ва ҳар чизе ки вай бар он менишинад, наҷис аст.

21Ва ҳар кӣ ба бистари вай мерасад, бояд либоси худро бишӯяд, ва дар об ғусл кунад, ва то шом наҷис хоҳад буд.

22Ва ҳар кӣ ба ҳар ашьёе мерасад, ки вай бар он нишаста буд, бояд либоси худро бишӯяд ва дар об ғусл кунад, ва то шом наҷис хоҳад буд.

23Ва агар бар бистари вай ё бар ашьёе ки вай бар он нишаста буд, чизе бошад, ҳангоме ки касе ба он чиз мерасад, то шом наҷис хоҳад буд.

24Ва агар марде бо вай бихобад, — ҳайзи вай бар ӯ хоҳад буд, ва ӯ ҳафт рӯз наҷис хоҳад гардид; ва ҳар бистаре ки ӯ бар он мехобад, наҷис хоҳад буд+.

25Ва агар зане рӯзҳои бисьёр, бидуни замони ҳайзаш, ҷараёни хун дошта бошад, ё ки ҷараёнаш зиёда аз замони ҳайзаш давом кунад, — тамоми айёми ҷараёни нопокии вай мисли рӯзҳои ҳайзи вай хоҳад буд; вай наҷис аст+.

26Ҳар бистаре ки вай тамоми айёми ҷараёни худ бар он мехобад, барои вай мисли бистари ҳайзаш хоҳад буд; ва ҳар ашьёе ки вай бар он менишинад, мисли нопокии ҳайзи вай наҷис хоҳад буд.

27Ва ҳар кӣ ба он ашьё мерасад, наҷис хоҳад буд, ва бояд либоси худро бишӯяд ва дар об ғусл кунад, ва то шом наҷис хоҳад буд.

28Ва ҳангоме ки вай аз ҷараёни худ фориғ мешавад, вай бояд ҳафт рӯз барои худ бишморад, ва баъд аз он пок хоҳад буд.

29Ва дар рӯзи ҳаштум вай ду фохта ё ду чӯҷаи кабӯтар барои худ мегирад, ва онҳоро ба коҳин, назди дари хаймаи ҷомеъ мебиёрад+.

30Ва коҳин якеро ҳамчун қурбонии гуноҳ ва дигареро ҳамчун қурбонии сӯхтанӣ тақдим мекунад; ва коҳин варо ба ҳузури Худованд аз ҷараёни нопокии вай кафорат менамояд.

31Пас, банӣ-Исроилро аз нопокии онҳо эҳтиёт кунед, то ки маскани Маро, ки дар миёни онхост, палид гардонида, дар нопокии худ намиранд»+.

32Ин аст қонун дар бораи касе ки ҷараён дорад, ва дар бораи касе ки нутфа аз вай берун омада, варо наҷис мегардонад,

33Ва дар бораи зане ки дар вақти ҳайзи худ азият мекашад, ва дар бораи шахсе ки ҷараён дорад, — хоҳ мард бошад хоҳ зан, — ва дар бораи марде ки бо зани нопок мехобад.

БОБИ ШОНЗДАҲУМ

Дар бораи рӯзи мусолиҳа.

16^1Ва Худованд ба Мусо баъд аз мурдани ду писари Ҳорун, ки ба ҳузури Худованд наздик омаданд ва мурданд, сухан ронда, гуфт;+

2Ва Худованд ба Мусо гуфт: «Ба бародарат Ҳорун бигӯ, ки дар қудс ба пушти пардае ки пеши сарпӯши сандуқ аст, ҳар вақт дохил нашавад, то ки намирад, зеро ки Ман андаруни абр бар сарпӯш зоҳир хоҳам шуд+.

3Бо ин чизҳо Ҳорун бояд ба қудс дохил шавад: бо гӯсолае барои қурбонии гуноҳ ва бо қӯчқоре барои қурбонии сӯхтанӣ.

4Бигзор пероҳани катони муқаддасро дар бар кунад, ва эзори катон бар баданаш бошад, ва камарбанди катонро бибандад, ва аммомаи катонро бипӯшад: инҳо либосҳои муқаддас аст; ва бадани худро дар об ғусл дода, онҳоро дар бар кунад+.

5Ва аз ҷамоати банӣ-Исроил бигзор ду нарбуз барои қурбонии гуноҳ, ва як қӯчқор барои қурбонии сӯхтанӣ бигирад.

6Ва Ҳорун гӯсолаи қурбонии гуноҳро, ки барои худи ӯст, тақдим карда, худаш ва аҳли байташро кафорат менамояд;

7Ва ду нарбузро мегирад, ва онҳоро ба ҳузури Худованд, назди дари хаймаи ҷомеъ мегузорад.

8Ва Ҳорун бар он ду нарбуз қуръа мепартояд: як қуръа барои Худованд, ва як қуръа барои Азозил[*].

9Ва Ҳорун нарбузеро, ки қуръа барои Худованд бар он баромадааст, наздик меоварад, ва онро барои қурбонии гуноҳ тақдим менамояд.

10Ва нарбузеро, ки куръа барои Азозил бар он баромадааст, дар ҳолати зинда ба ҳузури Худованд мегузорад, то ки бар он кафорат намояд ва онро барои Азозил ба биёбон бифиристад.

11Ва Ҳорун гӯсолаи қурбонии гуноҳро, ки барои худи ӯст, наздик меоварад, ва худаш ва аҳли байташро кафорат менамояд; ва ин гӯсолаи қурбонии гуноҳро, ки барои худи ӯст, забҳ мекунад,

12Ва маҷмари пур аз лахчаҳои оташро аз болои қурбонгоҳе ки дар ҳузури Худованд аст, ва ду мушт бухури муаттари сударо гирифта, ба пушти парда медарояд;

13Ва бухурро бар оташ ба ҳузури Худованд мемонад, ва абри бухур сарпӯшеро, ки бар алвоҳи шаҳодат аст, мепӯшонад, то ки ӯ намирад;+

14Ва аз хуни гӯсола гирифта, бо ангушташ ба тарафи шарқии сарпӯш мепошад, ва пеши сарпӯш ҳафт карат аз он хун бо ангушташ мепошад;

15Ва нарбузи қурбонии гуноҳро, ки барои қавм аст, забҳ мекунад, ва хуни онро ба пушти парда меоварад, ва бо хунаш ончунон амал мекунад, ки бо хуни гӯсола амал карда буд, ва онро бар сарпӯш ва пеши сарпӯш мепошад;

16Ва қудсро аз нопокиҳои банӣ-Исроил ва аз ҷиноятҳои онҳо, ки дар ҳамаи гуноҳҳои онҳост, кафорат менамояд; ва бо хаймаи ҷомеъ низ, ки бо онҳо дар миёни нопокиҳои онҳо сокин аст, чунин амал мекунад.

17Ва ҳеҷ кас набояд дар хаймаи ҷомеъ бошад, аз вақте ки ӯ барои кафорат кардан ба қудс дохил мешавад, то вақте ки берун меояд; ва ҳамин тавр ӯ худаш, аҳли байташ ва тамоми ҷамоати Исроилро кафорат менамояд;

18Ва назди қурбонгоҳе ки дар ҳузури Худованд аст, берун омада, онро кафорат менамояд, яъне аз хуни гӯсола ва аз хуни нарбуз гирифта, бар шохҳои қурбонгоҳ гирдогирд мемолад;+

19Ва бар он аз хун бо ангушташ ҳафт карат мепошад, ва онро аз нопокиҳои банӣ-Исроил пок мегардонад ва тақдис менамояд;

20Ва кафорати қудс ва хаймаи ҷомеъ ва қурбонгоҳро ба анҷом расонида, нарбузи зиндаро наздик меоварад.

21Ва Ҳорун ду дасти худро бар сари нарбузи зинда мемонад, ва бар он ҳамаи хатоҳои банӣ-Исроил ва ҳамаи ҷиноятҳои онҳо ва ҳамаи гуноҳҳои онҳоро эътироф менамояд, ва онҳоро бар сари нарбуз мегузорад, ва онро ба воситаи шахси махсус ба биёбон мефиристонад.

22Ва нарбуз ҳамаи гуноҳҳои онҳоро бар худ бардошта, ба замини харобазор мебарад; ва он шахс нарбузро дар биёбон сар медиҳад+.

23Ва Ҳорун ба хаймаи ҷомеъ дохил мешавад, ва либосҳои катонро, ки ҳангоми дохил шудан ба қудс пӯшида буд, мекашад, ва онҳоро дар он ҷо мемонад;+

24Ва бадани худро дар макони муқаддас дар об ғусл медиҳад, ва либосҳои худро мепӯшад, ва берун омада, қурбонии сӯхтании худаш ва қурбонии сӯхтании қавмро тақдим мекунад, ва худаш ва қавмро кафорат менамояд;

25Ва чарбуи қурбонии гуноҳро бар қурбонгоҳ месӯзонад.

26Ва он шахс, ки нарбузро барои Азозил бурдааст, бояд либосҳои худро бишӯяд, ва бадани худро дар об ғусл диҳад, ва баъд аз он метавонад ба ӯрдугоҳ дохил шавад+.

27Ва гӯсолаи қурбонии гуноҳ ва нарбузи қурбонии гуноҳро, ки хунашон барои кафорат ба қудс дароварда шуда буд, бигзор аз ӯрдугоҳ берун оваранд, ва пӯсти онҳо ва гӯшти онҳо ва саргини онҳоро дар оташ бисӯзонанд+.

28Ва он шахс, ки онҳоро месӯзонад, бояд либосҳои худро бишӯяд, ва бадани худро дар об ғусл диҳад, ва баъд аз он метавонад ба ӯрдугоҳ дохил шавад.

29Ва бигзор ин барои шумо фаризаи абадӣ бошад: дар моҳи ҳафтум, дар рӯзи даҳуми моҳ, ҷонҳои худро бо рӯза азият диҳед ва ҳеҷ коре накунед, — ҳам тубҷоиён ва ҳам ғарибоне ки дар миёни шумо маскан гирифта бошанд+.

30Зеро ки дар ин рӯз коҳин шуморо кафорат менамояд, то ки шуморо аз хамаи гуноҳҳотон пок гардонад: шумо ба хузури Худованд пок хоҳед шуд.

31Ин шанбеи оромист барои шумо, ва шумо ҷонҳои худро бо рӯза азият диҳед: ин фаризаи абадист.

32Ва кафоратро бояд коҳине ба амал оварад, ки ӯро тадҳин намуда, баргумошта бошанд, то ки ба ҷои падараш каҳонат намояд; ва ӯ либосҳои катон, яъне либосҳои муқаддас дар бар мекунад,+

33Ва қудси қудсҳоро кафорат менамояд, ва хаймаи ҷомеъ ва қурбонгоҳро низ кафорат менамояд, ва коҳинон ва тамоми ҷамоати қавмро кафорат менамояд.

34Ва ин барои шумо фаризаи абадӣ хоҳад буд, то ки банӣ-Исроил аз ҳамаи гуноҳҳошон соле як карат кафорат карда шаванд». Ва Ҳорун ончунон, ки Худованд ба Мусо амр фармуда буд, ба амал овард.

БОБИ ҲАФДАҲУМ

Дастур дар бораи макони тақдим кардани қурбонӣ.

17^1Ва Худованд ба Мусо сухан ронда, гуфт:

2«Ба Ҳорун ва писаронаш, ва ба тамоми банӣ-Исроил сухан ронда, ба онҳо бигӯ: ин аст он чи Худованд амр фармуда, гуфтааст:

3Ҳар касе ки аз хонадони Исроил гове ё гӯсфанде ё бузе дар ӯрдугоҳ забҳ мекунад, ё ки берун аз ӯрдугоҳ забҳ мекунад,

4Ва онро ба дари хаймаи ҷомеъ намебиёрад, то ки барои Худованд, пеши маскани Худованд қурбонӣ кунад, — ин барои он кас хун ҳисоб хоҳад ёфт: вай хун рехтааст, ва он кас аз миёни қавми худ маҳв хоҳад шуд,

5То ки банӣ-Исроил забҳҳои худро, ки дар саҳро забҳ мекунанд, биёранд, яъне онҳоро барои Худованд ба дари хаймаи ҷомеъ, назди коҳин биёранд, ва онҳоро ҳамчун забҳҳои саломатӣ барои Худованд забҳ кунанд;+

6Ва коҳин хунро бар қурбонгоҳи Худованд, назди дари хаймаи ҷомеъ мепошад, ва чарбуро ҳамчун атри гуворо барои Худованд месӯзонад;+

7Ва минбаъд онҳо забҳҳои худро барои девҳое ки пайравӣ менамоянд, набояд забҳ кунанд. Ин барои онҳо дар наслҳошон фаризаи абадӣ хоҳад буд+.

8Ва ба онҳо бигӯ: ҳар касе ки аз хонадони Исроил, ва аз ғарибоне ки дар миёни онҳо маскан гирифтаанд, қурбонии сӯхтанӣ ё забҳе тақдим намояд,

9Вале онро ба дари хаймаи ҷомеъ наоварад, то ки онро барои Худованд тақдим намояд, — он кас аз миёни қавми худ маҳв хоҳад шуд+.

Дар бораи хун: аҳамият ва қудсияти он.

10Ва ҳар кас аз хонадони Исроил ва аз ғарибоне ки дар миёни онҳо маскан гирифтаанд, агар ягон хунро бихӯрад, Ман хашми Худро бар ҷони он хӯрандаи хун равона карда, онро аз миёни қавми Худ маҳв хоҳам кард,+

11Чунки ҷони ҷисм дар хун аст, ва Ман онро ба шумо барои қурбонгоҳ додаам, то ки ҷонҳои шуморо кафорат намояд, зеро ҳамин хун аст, ки ҷонро кафорат менамояд+.

12Бинобар ин Ман ба банӣ-Исроил гуфтаам: ҳеҷ кас аз миёни шумо хун нахӯрад, ва ғарибе ки дар миёни шумо маскан гирифтааст, хун нахӯрад.

13Ва ҳар кас аз банӣ-Исроил ва аз ғарибоне ки дар миёни онҳо маскан гирифтаанд, агар ҷонваре ё парандаеро, ки хӯрда мешавад, сайд кунад, бояд хуни онро бирезад ва бо хок бипӯшонад+.

14Зеро ҷони ҳар ҷисм хуни он аст, яъне ҷонаш дар он аст. Ва Ман ба банӣ-Исроил гуфтаам: хуни ҳеҷ як ҷисмро нахӯред, зеро ки ҷони ҳар ҷисм хуни он аст; ҳар кӣ онро бихӯрад, маҳв хоҳад шуд.

15Ва ҳар кас, хоҳ тубҷоӣ бошад хоҳ ғариб, агар лоша ё даридашударо бихӯрад, бояд либосҳои худро бишӯяд ва дар об ғусл кунад, ва то шом наҷис буда, баъд аз он пок хоҳад шуд+.

16Вале агар либосҳояшро нашӯяд ва баданашро ғусл надиҳад, — барои гуноҳи худ ҷазо хоҳад ёфт».

БОБИ ҲАЖДАҲУМ

Манъи издивоҷи хешу табори наздик.

18^1•Ва Худованд ба Мусо сухан ронда, гуфт:

2«Ба банӣ-Исроил сухан ронда, ба онҳо бигӯ: Ман Худованд Худои шумо ҳастам.

3Мисли аъмоли замини Миср, ки дар он сокин будед, амал накунед, ва мисли аъмоли замини Канъон, ки Ман шуморо ба он ҷо мебарам, амал накунед, ва бар тибқи фароизи онҳо рафтор нанамоед+.

4Дастурҳои Маро ба амал оваред ва фароизи Маро риоя намоед, то ки бар тибқи онҳо рафтор кунед; Ман Худованд Худои шумо ҳастам.

5Ва фароизу дастурҳои Маро риоя намоед, ки одам онҳоро ба амал оварда, бо онҳо зинда хоҳад буд; Ман Худованд ҳастам+.

6Ҳеҷ кас ба ҳеҷ хешованди ҳамҷисми худ наздик нашавад, то ки авраташро ошкор кунад; Ман Худованд ҳастам.

7Аврати падаратро, яъне аврати модаратро ошкор накун; вай модари туст, аврати варо ошкор накун.

8Аврати зани падаратро ошкор накун; он аврати падари туст+.

9Аврати хоҳаратро, яъне духтари падарат ё духтари модаратро, хоҳ мавлуди хона бошад хоҳ мавлуди берун, — аврати онҳоро ошкор накун+.

10Аврати духтари писарат ё духтари духтаратро, — аврати онҳоро ошкор накун, зеро ки инҳо аврати туст.

11Аврати духтари зани падаратро, ки аз падарат зоида шуда бошад, — вай хоҳари туст, — аврати варо ошкор накун.

12Аврати хоҳари падаратро ошкор накун; вай ҳамҷисми падари туст.

13Аврати хоҳари модаратро ошкор накун, зеро ки вай ҳамҷисми модари туст.

14Аврати бародари падаратро ошкор накун: ба зани вай наздик нашав; вай янгаи туст.

15Аврати келинатро ошкор накун; вай зани писари туст, аврати варо ошкор накун+.

16Аврати зани бародаратро ошкор накун; ин аврати бародари туст+.

17Аврати зан ва духтари варо ошкор накун; духтари писараш ва духтари духтарашро нагир, то ки аврати варо ошкор кунӣ; инҳо ҳамҷисми вай мебошанд, ва ин фисқу фуҷур аст+.

18Ва занеро бо хоҳараш ҳамчун паланҷи вай нагир, то ки аврати ӯро дар ҳузури вай, ҳангоме ки вай зинда аст, ошкор кунӣ+.

19Ва ба зан дар вақти нопокии ҳайзи вай наздик нашав, то ки аврати варо ошкор кунӣ+.

20Ва бо зани ёри худ ҷимоъ накун, то ки нутфа рехта, бо вай наҷис гардӣ+.

21Ва аз насли худ ҳеҷ якеро барои Мӯлик аз оташ нагузарон, ва исми Худои худро беҳурмат нагардон.

22Ва бо мард мисли зан ҷимоъ накун; ин кори зишт аст+.

23Ва бо ҳеҷ чорпо нахусп, то ки бо он наҷис гардӣ; ва зане набояд пеши чорпое биистад, то ки бо он ҷимоъ кунад; ин қабоҳат аст+.

24Бо ҳеҷ яке аз инҳо худро наҷис нагардонед, зеро халқҳое ки Ман онҳоро аз пеши шумо бадар меронам, худро бо ҳамаи инҳо наҷис гардонидаанд.

25Ва замин наҷис гардид, ва Ман онро барои гуноҳаш ҷазо додам, ва замин сокинони худро қай намуд+.

26Вале шумо фароизу дастурҳои Маро риоя намоед, ва ҳеҷ якеро аз ин қабоҳатҳо ба амал наоваред, — хоҳ тубҷоиён хоҳ ғарибоне ки дар миёни шумо маскан гирифтаанд;

27Зеро мардумони ин замин, ки пеш аз шумо буданд, ҳамаи ин қабоҳатҳоро ба амал меоварданд, ва замин наҷис гардид;

28Мабодо ин замин шуморо низ, агар онро наҷис гардонед, қай кунад, чунон ки халқҳоеро, ки пеш аз шумо буданд, қай кардааст.

29Зеро ҳар касе ки яке аз ин қабоҳатҳоро ба амал оварад, ҷонҳои ба амал овардагон аз миёни қавми худ маҳв хоҳанд шуд.

30Пас, фармони Маро риоя намоед, то ки бар тибқи он урфу одатҳои зишт, ки пеш аз шумо ба амал оварда шудааст, амал накунед, ва бо онҳо худро наҷис нагардонед. Ман Худованд Худои шумо ҳастам».

БОБИ НУЗДАҲУМ

Баёни даҳ аҳком.

19^1Ва Худованд ба Мусо сухан ронда, гуфт:

2«Ба тамоми ҷамоати банӣ-Исроил сухан ронда, ба онҳо бигӯ: муқаддас бошед, зеро ки Ман, Худованд Худои шумо, қуддус ҳастам+.

3Ҳар яке аз модари худ ва аз падари худ тарсон бошед, ва шанбеҳои Маро риоя намоед. Ман Худованд Худои шумо ҳастам+.

4Ба бутҳо рӯ наоваред, ва худоҳои рехташуда барои худ насозед. Ман Худованд Худои шумо ҳастам+.

5Ва ҳангоме ки қурбонии саломатӣ барои Худованд забҳ мекунед, онро тавре забҳ кунед, ки сазовори таваҷҷӯҳ гардед+.

6Дар рӯзе ки онро забҳ мекунед, ва фардояш он бояд хӯрда шавад, ва он чи то рӯзи сеюм боқӣ мемонад, бояд дар оташ сӯзонида шавад.

7Ва агар дар рӯзи сеюм хӯрда шавад, ин қабеҳ аст, сазовори таваҷҷӯҳ намегардад.

8Ва ҳар кӣ онро бихӯрад, барои гуноҳаш ҷазо хоҳад ёфт, зеро ки чизи муқаддаси Худовандро беҳурмат кардааст, ва он кас аз миёни қавми худ маҳв хоҳад шуд.

9Ва ҳангоме ки ҳосили замини худро дарав мекунед, канораи киштзори худро то ба охир дарав накунед, ва хӯшаҳои аз бандҳо афтодаро начинед+.

10Ва токзори худро доначинӣ накун, ва шингилҳои афтодаи токҳоятро начин: онҳоро барои бенаво ва ғариб бимон. Ман Худованд Худои шумо ҳастам+.

11Дуздӣ накунед, ва мункир нашавед, ва ба якдигар дурӯғ нагӯед+.

12Ва ба исми Ман қасами дурӯғ нахӯред, ки исми Худои худро бо ин беҳурмат хоҳед кард. Ман Худованд ҳастам+.

13Ҳаққи ёри худро нахӯр ва ғоратгарӣ накун, музди меҳнати муздурро назди худ то субҳ нигоҳ надор+.

14Карро ҳақорат накун, ва пеши кӯр монеае нагузор, — аз Худои худ тарсон бош. Ман Худованд ҳастам.

15Дар мурофиа беинсофӣ накун, ба камбағал рӯбинӣ нанамо ва ба шахси бузург тамаллуқ накун; ёри худро аз рӯи инсоф доварӣ намо+.

16Дар миёни қавми худ ғайбатгӯӣ накун, нисбат ба хуни ёри худ бепарво набош. Ман Худованд ҳастам+.

17Ба бародарат дар дили худ адоват накун; ёратро мазаммат намо, ва барои ӯ гуноҳкор нахоҳӣ шуд+.

18Аз фарзандони қавми худ интиқом накаш ва кина ба дил нагир, ва ёратро мисли худат дӯст дор. Ман Худованд ҳастам+.

19Фароизи Маро риоят кунед; чорпои худро бо ҷинси ғайр ҷуфтӣ нанамо; киштзори худро бо ду навъ тухмӣ кишт накун; ва либоси иборат аз ду навъ матоъ, яъне аз пашм ва катон, напӯш+.

20Ва агар марде бо зане хобида нутфа резад, ва он зан каниз ва номзади касе бошад, вале ҳанӯз барояш фидия дода нашуда бошад, ё озодӣ ба вай дода нашуда бошад, — онҳо бояд ба ҷазо мустаҳиқ карда шаванд, аммо набояд кушта шаванд, зеро ки вай озод карда нашудааст.

21Бигзор он мард қурбонии ҷурми худро, яъне қӯчқори қурбонии ҷурмро барои Худованд назди дари хаймаи ҷомеъ биёрад.

22Ва коҳин варо бо қӯчқори қурбонии ҷурм ба ҳузури Худованд барои гуноҳе ки кардааст, кафорат менамояд, ва ӯ аз гуноҳе ки кардааст, омурзида хоҳад шуд.

23Ва ҳангоме ки ба замин дохил шавед ва ҳар навъ дарахти мевадор шинонед, — меваи онро номахтун ҳисоб кунед: се сол он бояд барои шумо номахтун ҳисоб ёфта, хӯрда нашавад.

24Ва дар соли чорум тамоми меваи он бояд барои иди ҳамду санои Худованд тақдис карда шавад.

25Ва дар соли панҷум меваи онро метавонед бихӯред, ва ҳосили он барои шумо афзун хоҳад шуд. Ман Худованд Худои шумо ҳастам.

26Ҳеҷ чизро бо хун нахӯред; фол накушоед ва афсун накунед+.

27Канораи мӯи сари худро гирдогирд қайчӣ накунед, ва канораи риши худро натарошед+.

28Ва бадани худро барои мурда нахарошед, ва ҳеҷ нақше бар худ вашм накунед. Ман Худованд ҳастам+.

29Духтари худро беисмат намуда, ба роҳи фаҳш наандоз, то ки замин ба зино дода нашавад, ва замин пур аз фисқу фуҷур нагардад+.

30Шанбеҳои Маро риоя намоед, ва қудси Маро ҳурмат кунед. Ман Худованд ҳастам+.

31Ба ҷодугарон ва азоимхонон рӯ наоваред; аз паи он нашавед, ки худро аз онҳо наҷис гардонед. Ман Худованд Худои шумо ҳастам+.

32Пеши мӯйсафед бархез ва пирро эҳтиром намо, ва аз Худои худ тарсон бош. Ман Худованд ҳастам+.

33Ва ҳангоме ки ғарибе бо шумо дар замини шумо маскан гирад, варо озор надиҳед+.

34Ғарибе ки дар миёни шумо маскан гирифтааст, бигзор барои шумо мисли тубҷоии шумо бошад; ва ӯро мисли худат дӯст дор, зеро ки шумо дар замини Миср ғариб будед. Ман Худованд Худои шумо ҳастам+.

35Дар мурофиа, дар андоза, дар вазн ва дар паймоиш беинсофӣ накунед.

36Бигзор шуморо тарозуи дуруст, сангҳои дуруст, эфаи дуруст ва ҳини дуруст бошад. Ман Худованд Худои шумо ҳастам, ки шуморо аз замини Миср берун овардаам+.

37Пас, тамоми фароизи Маро ва ҳамаи дастурҳои Маро риоя намоед, ва онҳоро ба амал оваред. Ман Худованд ҳастам».

БОБИ БИСТУМ

Чораҳои ҷазо барои гуноҳҳои гуногун.

20^1Ва Худованд ба Мусо сухан ронда, гуфт:

2«Инро низ ба банӣ-Исроил бигӯ: ҳар кӣ аз банӣ-Исроил ва аз ғарибоне ки дар Исроил маскан гирифтаанд, аз насли худ ба Мӯлик бидиҳад, бигзор кушта шавад: бигзор қавми замин варо сангсор кунанд+.

3Ва Ман хашми Худро ба он кас хоҳам нигаронид ва ӯро аз миёни қавмаш маҳв хоҳам кард, зеро ки ӯ аз насли худ ба Мӯлик додааст, то ки қудси Маро наҷис ва исми қуддуси Маро беҳурмат гардонад+.

4Ва агар қавми замин чашмони худро аз он кас бипӯшонанд, вақте ки ӯ аз насли худ ба Мӯлик медиҳад, ва ӯро накушанд, —+

5Дар он сурат Ман хашми Худро ба он кас ва ба оилаи ӯ хоҳам нигаронид, ва ӯ ва ҳамаи онҳоеро, ки аз паи ӯ зино карда, ба Мӯлик зинокорона пайравӣ намудаанд, аз миёни қавми онҳо маҳв хоҳам сохт.

6Ва касе ки ба ҷодурагон ва азоимхонон рӯ меоварад, то ки ба онҳо зинокорона пайравӣ намояд, — Ман хашми Худро ба он кас нигаронида, ӯро аз миёни қавмаш маҳв хоҳам кард+.

7Ва шумо худро тақдис намуда, одамони муқаддас бошед, зеро ки Ман Худованд Худои шумо ҳастам+.

8Ва фароизи Маро риоя намоед, ва онҳоро ба амал оваред. Ман Худованд ҳастам, ки шуморо тақдис менамоям.

9Ҳар кӣ падари худ ё модари худро ҳақорат кунад, бояд ҳатман кушта шавад: модоме ки вай падари худ ё модари худро ҳақорат кардааст, хунаш бар гарданаш хоҳад буд+.

10Ва касе ки бо зани шавҳардор зино кунад, яъне касе ки бо зани ёри худ зино кунад, — бигзор он марди зинокор ва он зани зинокор кушта шаванд+.

11Ва касе ки бо зани падари худ хобида, аврати падари худро ошкор кардааст, — бигзор ҳар дуяшон кушта шаванд; хунашон бар гардани онҳост+.

12Ва касе ки бо келини худ бихобад, — бигзор ҳар дуяшон кушта шаванд; кори зиште кардаанд, хунашон бар гардани онҳост+.

13Ва касе ки бо марде бихобад, мисли он ки бо зан мехобанд, — ҳар дуяшон кори зиште кардаанд; бигзор онҳо кушта шаванд, хунашон бар гардани онҳост+.

14Ва касе ки зан ва модари варо бигирад, ин фисқу фуҷур аст; ӯ ва онҳо бояд дар оташ сӯзонида шаванд, то ки фисқу фуҷур дар миёни шумо набошад+.

15Ва касе ки бо чорпое ҷимоъ кунад, — бигзор вай кушта шавад; он чорпоро низ бикушед+.

16Ва зане ки ба ягон чорпо наздик шавад, то ки он бо вай ҷимоъ кунад, — он зан ва он чорпоро бикуш; бигзор онҳо кушта шаванд, хунашон бар гардани онҳост.

17Ва касе ки хоҳари худро, яъне духтари падараш ё духтари модарашро бигирад, ва аврати варо бубинад, вай низ аврати ӯро бубинад, — ин расвоист; бигзор онҳо дар пеши назари фарзандони қавми худ маҳв карда шаванд; ӯ аврати хоҳарашро ошкор кардааст, — барои гуноҳаш ҷазо хоҳад ёфт+.

18Ва касе ки бо зане дар вақти хайзи вай хобида, аврати варо ошкор кунад, азбаски ӯ чашмаи хуни варо яла кардааст, ва вай чашмаи хуни худро ошкор кардааст, — бигзор ҳар дуяшон аз миёни қавми худ маҳв карда шаванд+.

19Ва аврати хоҳари модари худ ва хоҳари падари худро ошкор накун; он кас аврати ҳамҷисми худро ошкор кардааст; онҳо барои гуноҳи худ ҷазо хоҳанд ёфт+.

20Ва касе ки бо янгаи худ бихобад, — аврати амаки (ё тағои) худро ошкор кардааст; онҳо барои гуноҳи худ чазо хоҳанд ёфт, бефарзанд хоҳанд мурд+.

21Ва касе ки зани бародари худро бигирад, — ин кори зишт аст: ӯ аврати бародари худро ошкор кардааст; онҳо бефарзанд хоҳанд буд+.

22Пас, тамоми фароизи Маро ва тамоми аҳкоми Маро риоя намоед, ва онҳоро ба амал оваред, то замине ки Ман шуморо ба он ҷо мебарам, то ки дар он сокин шавед, шуморо қай накунад.

23Ва бар тибқи фароизи халқҳое ки Ман онҳоро аз пеши шумо бадар меронам, рафтор накунед; зеро ки онҳо ҳамаи ин корҳоро карданд, ва Ман аз онҳо нафрат намудам.

24Ва ба шумо гуфтам: „Шумо замини онҳоро мерос хоҳед гирифт, ва Ман онро ба шумо хоҳам дод, то ки онро тасарруф намоед, — замине ки шир ва асал дар он ҷорист“. Ман Худованд Худои шумо ҳастам, ки шуморо аз қавмҳо фарқ кардаам+.

25Пас, шумо низ чорпоёни покро аз наҷис, ва парандагони покро аз наҷис фарқ кунед, ва ҷонҳои худро бо чорпоён ва парандагон ва ҳар чизе ки бар замин мехазад, наҷис нагардонед, ки Ман онҳоро ҳамчун чизҳои наҷис барои шумо фарқ кардаам+.

26Ва шумо барои Ман муқаддас бошед, зеро ки Ман, Худованд, қуддус ҳастам, ва шуморо аз қавмҳо фарқ кардаам, то ки аз они Ман бошед+.

27Ва мард ё зане ки ҷодугар ё азоимхон бошанд, бигзор кушта шаванд: онҳо бояд сангсор карда шаванд, — хунашон бар гардани онҳост»+.

БОБИ БИСТУ ЯКУМ

Дастурҳо ба коҳинон.

21^1Ва Худованд ба Мусо гуфт: «Ба коҳинон, яъне ба писарони Ҳорун сухан ронда, ба онҳо бигӯ: касе аз онҳо худро бо мурдае аз миёни қавми худ наҷис нагардонад,+

2Балки фақат бо ҳамҷисми ба худаш наздик: бо модараш ва падараш ва писараш ва духтараш ва бародараш,

3Ва хоҳари бокирааш, ки ба ӯ наздик буда, ҳанӯз шавҳар накардааст, — метавонад худро наҷис гардонад;

4Ҳамчун шахси зандор набояд ӯ худро дар миёни қавми худ бо мурдае наҷис гардонида, палид шавад.

5Бигзор онҳо мӯи сари худро нагиранд, ва канораи риши худро натарошанд, ва бадани худро харош накунанд+.

6Онҳо бояд барои Худои худ муқаддас бошанд, ва исми Худои худро беҳурмат накунанд, зеро ки онҳо қурбониҳои оташини Худовандро, яъне нони Худои худро тақдим менамоянд, ва бояд муқаддас бошанд+.

7Зани зинокор ва беисматро набояд бигиранд, ва зани аз шавҳараш талоқгирифтаро набояд бигиранд, зеро ки коҳин барои Худои худ муқаддас аст+.

8Ва ту ӯро тақдис намо, зеро ки ӯ нони Худои туро тақдим менамояд; бигзор ӯ барои ту муқаддас бошад, зеро Ман, Худованде ки шуморо тақдис менамоям, қуддус ҳастам+.

9Ва агар духтари коҳин бо зинокорӣ худро палид созад, вай падари худро палид месозад; бигзор вай дар оташ сӯзонида шавад+.

10Ва коҳине ки аз бародарони худ бузург аст, яъне бар сараш равғани тадҳин рехта шудааст, ва барои пӯшидани либосҳо баргумошта шудааст, — бигзор сари худро накшояд, ва либосҳои худро чок назанад,+

11Ва ба ҳеҷ каси мурда наздик нашавад: худро ҳатто бо падараш ва модараш наҷис нагардонад,+

12Ва аз қудс берун набарояд, ва қудси Худои худро палид накунад, зеро ки афсари равғани тадҳини Худои ӯ бар ӯст. Ман Худованд ҳастам+.

13Ва ӯ бояд зани бокирае бигирад.

14Бева, талоқгирифта, палидшуда ва фоҳишаро ӯ набояд бигирад, балки бояд бокирае аз миёни қавми худ ба занӣ бигирад+.

15Ва набояд насли худро дар қавми худ палид созад, зеро Ман Худованде ҳастам, ки ӯро тақдис менамоям».

16Ва Худованд ба Мусо сухан ронда, гуфт:

17«Ба Ҳорун сухан ронда, бигӯ: ҳеҷ кас аз зурьёти ту дар наслҳои онҳо, ки маъюбие дошта бошад, набояд наздик ояд, то ки нони Худои худро тақдим намояд,

18Яъне ҳар касе ки маъюб аст, наздик наояд: на кӯр, на ланг, на пучуқ, на аъҷуба,+

19На шахси шикастапой ё шикастадаст,

20На кӯзпушт, на лоғарбадан, на шахсе ки ба чашмаш гул афтодааст, на пес, на кал, на шахсе ки байзаҳояш маҷақ шудааст.

21Хар касе ки аз насли Ҳоруни коҳин маъюбӣ дошта бошад, набояд наздик ояд, то ки қурбониҳои оташини Худовандро тақдим намояд; азбаски вай маъюб аст, набояд барои тақдим кардани нони Худои худ наздик ояд.

22Нони Худои худро вай аз он чи қудси қудсҳост, ва аз он чи ҳадияҳои муқаддас аст, метавонад бихӯрад.

23Аммо бигзор вай назди парда наояд, ва ба қурбонгоҳ наздик нашавад, зеро ки вай маъюб аст, ва қудсҳои Маро палид насозад, зеро Ман Худованд ҳастам, ки онҳоро тақдис менамоям».

24Ва Мусо ба Ҳорун ва писаронаш, ва ба тамоми банӣ-Исроил сухан ронд.

БОБИ БИСТУ ДУЮМ

Коҳинон насли баргузидагонанд.

22^1Ва Худованд ба Мусо сухан ронда, гуфт:

2«Ба Ҳорун ва писаронаш бигӯ, ки аз ҳадияҳои муқаддаси банӣ-Исроил, ки ба Ман мебахшанд, канорагирӣ кунанд, ва исми қуддуси Маро палид нагардонанд. Ман Худованд ҳастам.

3Ба онҳо бигӯ: дар наслҳои шумо, ҳар касе ки аз тамоми зурьёти шумо ба ҳадияҳои муқаддасе ки банӣ-Исроил ба Худованд бахшидаанд, наздик шавад, ва нопокияш бар вай бошад, — он кас аз ҳузури Ман маҳв хоҳад шуд. Ман Худованд ҳастам+.

4Ҳар касе ки аз насли Ҳорун махав ё ҷараён дошта бошад, то пок нашавад, набояд аз ҳадияҳои муқаддас бихӯрад. Ва касе ки ба ҳар шахси аз мурда наҷисшуда мерасад, ё ба шахсе ки нутфа аз вай рехтааст,+

5Ё ба шахсе ки ба ҳар ҳашарот расида наҷис гардидааст, ё ба шахсе ки аз ҳар гуна нопокии вай наҷис мешавад, —

6Он касе ки ба яке аз инҳо мерасад, то шом наҷис хоҳад буд, ва то бадани худро дар об ғусл надиҳад, набояд аз ҳадияҳои муқаддас бихӯрад.

7Ва ҳангоме ки офтоб ғуруб кунад, ӯ пок хоҳад шуд, ва баъд аз он ӯ метавонад аз ҳадияҳои муқаддас бихӯрад, зеро ки ин нони ӯст.

8Лоша ва даридашударо набояд ӯ бихӯрад, то ки начис нашавад. Ман Худованд ҳастам+.

9Бигзор онҳо фармудаи Маро риоя намоянд, то ки барои он гуноҳкор шуда ҷазо наёбанд, ва онро поймол карда, аз боиси он намиранд. Ман Худованд ҳастам, ки онҳоро тақдис менамоям.

10Ҳеҷ каси бегона набояд аз ҳадияи муқаддас бихӯрад; сокини хонаи коҳин ва муздури ӯ набояд аз ҳадияи муқаддас бихӯрад+.

11Ва агар коҳин касеро ба пули худ харида бошад, вай зархариди ӯст, ва метавонад аз он бихӯрад; хоназодони ӯ низ метавонанд нони ӯро бихӯранд+.

12Вале духтари коҳин, агар ба марди бегона ба шавҳар рафта бошад, набояд аз ҳадияҳои муқаддас бихӯрад.

13Валекин духтари коҳин, агар бева шавад ё талоқ гирад, ва бача надошта бошад, ва ба хонаи падараш баргардад, чунон ки дар айёми бачагияш буд, — вай метавонад аз нони падараш бихӯрад; аммо ҳеҷ каси бегона набояд аз он бихӯрад.

14Ва агар касе саҳван аз ҳадияи муқаддас бихӯрад, вай бояд панҷьяки онро бар он илова намуда, ҳадияи муқаддасро ба коҳин бидиҳад+.

15Бигзор ҳадияҳои муқаддаси банӣ-Исроилро, ки ба Худованд тақдим менамоянд, палид насозанд,

16Ва бо хӯрдани ҳадияҳои муқаддаси онҳо боиси гуноҳ ва ҷазои онҳо нашаванд, зеро Ман Худованд ҳастам, ки онҳоро тақдис менамоям».

Дар бораи беайбии қурбониҳо.

17Ва Худованд ба Мусо сухан ронда, гуфт:

18«Ба Ҳорун ва писаронаш ва ба тамоми банӣ-Исроил сухан ронда, ба онҳо бигӯ: ҳар кас аз хонадони Исроил ва аз ғарибони дохили Исроил, ки қурбонии худро тақдим менамояд, хоҳ он мувофиқи ягон назри онҳо бошад, хоҳ ҳамчун инъоме ки ба Худованд барои қурбонии сӯхтанӣ тақдим менамоянд, —

19Барои он ки шумо сазовори таваҷҷӯҳ гардед, бигзор он наринаи беайбе аз говон ё аз гӯсфандон ва ё аз бузон бошад.

20Ҳар чиро, ки айбе дошта бошад, тақдим нанамоед, зеро ки он барои шумо ҳусни таваҷҷӯҳ нахоҳад овард+.

21Ва агар касе забҳи саломатӣ барои Худованд тақдим намояд, хоҳ барои иҷрои назр бошад, хоҳ ҳамчун инъоме аз говон ё аз бузу гӯсфандон, — он бояд беайб бошад, то ки сазовори таваҷҷӯҳ гардад; ҳеҷ айбе набояд дар он бошад.

22Кӯр ё шикастаандом, ё яғир, ё обиладор, ё пес, ё кал, — инҳоро барои Худованд тақдим нанамоед, ва аз инҳо қурбонии оташин барои Худованд бар қурбонгоҳ наоваред.

23Ва гов ва гӯсфанде ки ягон андомаш аз ҳад зиёд дароз ё кӯтоҳ бошад, — онро ҳамчун инъом тақдим намо, вале ҳамчун назр мақбул нахоҳад афтод.

24Ва чорпоеро, ки байзаҳояш маҷак, ё кӯфта, ё канда, ё бурида шудааст, барои Худованд тақдим нанамоед, ва дар заминатон ин корро накунед;

25Ва аз дасти аҷнабиён нони Худои худро аз ҳеҷ кадоми инҳо тақдим нанамоед, зеро ки онҳо нуқсон доранд, яъне маъюбанд; ба воситаи онҳо сазовори таваҷҷӯҳ нахоҳед шуд».

26Ва Худованд ба Мусо сухан ронда, гуфт:

27«Вақте ки гӯсола, ё барра, ё бузғола зоида мешавад, ҳафт рӯз бояд назди модараш бимонад, ва аз рӯзи ҳаштум ва минбаъд он ҳамчун қурбонии оташин барои Худованд мақбул хоҳад афтод+.

28Вале гов ё гӯсфандро бо бачаи он дар як рӯз забҳ накунед+.

29Ва ҳангоме ки забҳи шукрона барои Худованд тақдим менамоед, онро тавре тақдим намоед, ки сазовори таваҷҷӯҳ гардед:+

30Дар ҳамои рӯз он бояд хӯрда шавад; то субҳ аз он боқӣ нагузоред. Ман Худованд ҳастам+.

31Ва аҳкоми Маро риоя намоед ва онҳоро ба амал оваред. Ман Худованд ҳастам.

32Ва исми қуддуси Маро беҳурмат накунед, то ки Ман дар миёни банӣ-Исроил тақдис ёбам. Ман Худованд ҳастам, ки шуморо тақдис менамоям,

33Ва шуморо аз замини Миср берун овардаам, то ки Худои шумо бошам. Ман Худованд ҳастам»+.

БОБИ БИСТУ СЕЮМ

Идҳои Худованд: Шанбе.

23^1Ва Худованд ба Мусо сухан ронда, гуфт:

2«Ба банӣ-Исроил сухан ронда, ба онҳо бигӯ: идҳои Худованд, ки онҳоро шумо бояд ҷамъомадҳои муқаддас бихонед, — инҳоянд идҳои Ман:

3Шаш рӯз кор бояд кард, ва дар рӯзи ҳафтум шанбеи оромӣ, ҷамъомади муқаддас мебошад; ҳеҷ кор накунед; он дар ҳамаи масканҳои шумо шанбе барои Худованд аст+.

Фисҳ.

4Инҳо идҳои Худованд, ҷамъомадҳои муқаддас мебошанд, ки онҳоро шумо бояд дар вақташ даъват намоед:

5Дар моҳи якум, дар рӯзи чордаҳуми моҳ, шомгоҳ, фисҳи Худованд аст+.

Иди фатир.

6Ва дар рӯзи понздаҳуми ин моҳ фатир барои Худованд аст; хафт рӯз фатир бихӯред.

7Дар рӯзи якум бигзор ҷамъомади муқаддас барои шумо бошад; ҳеҷ кор накунед.

8Ва ҳафт рӯз қурбониҳои оташин барои Худованд тақдим намоед; дар рӯзи ҳафтум ҷамъомади муқаддас аст; ҳеҷ кор накунед»+.

Иди навбарҳо.

9Ва Худованд ба Мусо сухан ронда, гуфт:

10«Ба банӣ-Исроил сухан ронда, ба онҳо бигӯ: чун ба замине ки Ман ба шумо медиҳам, биёед, ва ҳосили онро дарав намоед, — банди аввали навбарҳои даравидаи худро назди коҳин биёред+.

11Ва ӯ он бандро ба ҳузури Худованд меҷунбонад, то ки шумо сазовори таваҷҷӯҳ гардед; дар рӯзи дуюми ид коҳин онро меҷунбонад.

12Ва дар рӯзе ки шумо он бандро меҷунбонед, барраи яксолаи беайбе барои қурбонии сӯхтанӣ ба Худованд тақдим намоед.

13Ва ҳадияи ордии он ду ушр орди маҳини омехта бо равған хоҳад буд, то ки қурбонии оташин ва атри гуворо барои Худованд бошад; ва ҳадияи рехтании он чорьяк ҳин шароб хоҳад буд.

14Ва нон, ва хӯшабирьён, ва хӯшаи тару тоза нахӯред то ҳамои рӯзе ки қурбонии Худои худро тақдим намоед; ин фаризаи абадист барои наслҳои шумо дар ҳамаи масканҳои шумо.

Иди ҷунбонидани қурбонӣ.

15Ва аз рӯзи дуюми ид, яъне аз рӯзе ки банди ҷунбониданиро меоваред, барои худ ҳафт ҳафта бишуморед, ки онҳо пурра бошанд;+

16То рӯзи аввали баъд аз ҳафтаи ҳафтум панҷоҳ рӯз бишуморед, ва он гоҳ ҳадияи ордии наве барои Худованд тақдим намоед.

17Аз масканҳои худ ду нони чунбониданӣ тақдим намоед, ки аз ду ушр орди маҳин иборат бошад, ва бо хамиртуруш пухта шавад, — ин навбарҳо барои Худованд аст.

18Ва бо ин нон ҳафт барраи беайби яксола, ва як гӯсолаи нар, ва ду қӯчқор тақдим намоед; инҳо қурбонии сӯхтанӣ барои Худованд хоҳад буд, ва ҳадияҳои ордӣ ва рехтании онҳо — қурбонии оташин ва атри гуворо барои Худованд.

19Ва як нарбузро барои қурбонии гуноҳ, ва ду барраи яксоларо барои забҳи саломатӣ тақдим намоед.

20Ва коҳин онҳоро бо нони ҷунбонидании навбарҳо ба ҳузури Худованд бо якҷоягии он ду барра бояд биҷунбонад, — онҳо барои Худованд муқаддас буда, ба коҳин тааллуқ хоҳанд дошт.

21Ва дар ҳамон рӯз эълон намоед, ки он барои шумо ҷамъомади муқаддас бошад; ҳеҷ кор накунед; ин фаризаи абадист дар ҳамаи масканҳои шумо барои наслҳои шумо.

22Ва ҳангоме ки ҳосили замини худро дарав мекунед, канораи киштзори худро дар вақти дарав то ба охир дарав накунед, ва хӯшаҳои дар вақти дарав афтодаро начинед: онҳоро барои бенавоён ва ғарибон боқӣ бигузоред. Ман Худованд Худои шумо ҳастам»+.

Иди ёдгории навохтани карнайҳо.

23Ва Худованд ба Мусо сухан ронда, гуфт:

24«Ба банӣ-Исроил сухан ронда, бигӯ: дар моҳи ҳафтум, дар рӯзи якуми моҳ, бигзор барои шумо оромӣ бошад, яъне иди ёдгории навохтани карнайҳо ва ҷамъомади муқаддас+.

25Ҳеҷ кор накунед, ва қурбонии оташин барои Худованд тақдим намоед».

Рӯзи кафорат.

26Ва Худованд ба Мусо сухан ронда, гуфт:

27«Аммо рӯзи даҳуми ин моҳи ҳафтум рӯзи кафорат аст; бигзор барои шумо ҷамъомади муқаддас бошад; ҷонҳои худро азият диҳед, ва қурбонии оташин барои Худованд тақдим намоед+.

28Ва дар ин рӯз ҳеҷ кор накунед, зеро ки ин рӯзи кафорат аст, то ки шуморо ба ҳузури Худованд Худои шумо кафорат намояд.

29Зеро ҳар касе ки дар ин рӯз ҷони худро азият намедиҳад, аз миёни қавми худ маҳв хоҳад шуд.

30Ва ҳар касе ки дар ин рӯз ягон кор мекунад, Ман ҷони варо аз миёни қавми вай нест хоҳам кард.

31Ҳеҷ кор накунед; ин фаризаи абадист барои наслҳои шумо дар ҳамаи масканҳои шумо.

32Ин барои шумо мисли шанбеи оромист, ва шумо ҷонҳои худро азият диҳед; дар шомгоҳи рӯзи нӯҳуми моҳ, аз шом то шом, ин шанбеи худро риоя намоед».

Иди хаймаҳо.

33Ва Худованд ба Мусо сухан ронда, гуфт:

34«Ба банӣ-Исроил сухан ронда, бигӯ: дар рӯзи понздаҳуми ин моҳи ҳафтум — иди хаймаҳо ҳафт рӯз барои Худованд аст+.

35Дар рӯзи аввал ҷамъомади муқаддас аст: ҳеҷ кор накунед.

36Ҳафт рӯз қурбонии оташин барои Худованд тақдим намоед; дар рӯзи ҳаштум бигзор ҷамъомади муқаддас барои шумо бошад, ва шумо қурбонии оташин барои Худованд тақдим намоед; ин маҷлиси қавм аст, ҳеҷ кор накунед.

37Инҳо идҳои Худованд аст, ки дар онҳо шумо бояд ҷамъомадҳои муқаддасро даъват намоед, то ки қурбониҳои оташин барои Худованд тақдим кунед, яъне қурбонии сӯхтанӣ, ҳадияи ордӣ, забҳҳо ва ҳадияҳои рехтанӣ, — ҳар якеро дар ҳар рӯзе ки барои он муқаррар карда шудааст,

38Ба замми қурбониҳои шанбеҳои Худованд, ва ба замми ушрҳои шумо, ва ба замми ҳамаи назрҳои шумо, ва ба замми ҳамаи инъомҳои шумо, ки барои Худованд тақдим менамоед.

39Аммо дар рӯзи понздаҳуми моҳи ҳафтум, вақте ки шумо ҳосили замини худро мебардоред, иди Худовандро ҳафт рӯз ид кунед; дар рӯзи аввал оромӣ хоҳад буд, ва дар рӯзи ҳаштум — оромӣ+.

40Ва дар рӯзи аввал мевае аз дарахти зебо, навдаҳои дарахти хурмо, ва шохаҳои дарахти пурбарг ва бедҳои наҳрро барои худ бигиред, ва ба ҳузури Худованд Худои худ ҳафт рӯз хурсандӣ кунед+.

41Ва ин идро ҳар сол ҳафт рӯз барои Худованд ид кунед; ин фаризаи абадист барои наслҳои шумо; дар моҳи ҳафтум онро ид кунед.

42Ҳафт рӯз дар хаймаҳо сокин бошед; ҳар як тубҷоӣ дар Исроил бояд дар хаймаҳо сокин бошад,

43То наслҳои шумо бидонанд, ки Ман банӣ-Исроилро дар хаймаҳо сокин гардонида будам, вақте ки онҳоро аз замини Миср берун овардам. Ман Худованд Худои шумо ҳастам».

44Ва Мусо идҳои Худовандро ба банӣ-Исроил эълон намуд.

БОБИ БИСТУ ЧОРУМ

Фароиз дар бораи чароғҳо ва дар бораи нонҳои тақдим.

24^1Ва Худованд ба Мусо сухан ронда, гуфт:

2«Ба банӣ-Исроил амр фармо, ки ба ту равғани зайтуни зулоли кӯфташуда барои рӯшноӣ биёранд, то ки чароғ ба таври доимӣ даргиронида шавад+.

3Ҳорун бояд онро берун аз пардаи шаҳодат дар хаймаи ҷомеъ, аз шом то субҳ, ба ҳузури Худованд ба таври доимӣ бимонад; ин фаризаи абадист барои наслҳои шумо.

4Бигзор чароғҳоро бар чароғдони пок ба таври доимӣ ба ҳузури Худованд бимонад.

5Ва орди маҳин бигир, ва аз он дувоздаҳ нон бипаз; барои ҳар нон бояд ду ушри эфа сарф шавад.

6Ва онҳоро ду қатор, — шаш адад дар ҳар қатор, — бар мизи пок ба ҳузури Худованд бимон+.

7Ва бар ҳар қатор лебӯнои соф бимон, ва ин ёдгорӣ барои нон ва қурбонии оташин барои Худованд хоҳад буд.

8Дар ҳар рӯзи шанбе он бояд ба таври доимӣ ба ҳузури Худованд аз ҷониби банӣ-Исроил гузошта шавад: ин аҳди абадист.

9Ва он аз они Ҳорун ва писаронаш хоҳад буд, ва онҳо бояд онро дар макони муқаддас бихӯранд, зеро ки ин аз қурбониҳои оташини Худованд барояшон қудси қудсҳост; ин фаризаи абадист»+.

Дастур дар бораи ҷазоҳо.

10Ва писари зани исроилӣ, ки падараш марди мисрӣ буд, ба миёни банӣ-Исроил берун омад, ва писари зани исроилӣ ва марди исроилӣ дар ӯрдугоҳ дастбагиребон шуданд.

11Ва писари зани исроилӣ Исмро ба забон ронда, лаънат кард, ва ӯро назди Мусо оварданд; ва номи модараш Шелӯмит бинти Дибрӣ, аз сибти Дон буд.

12Ва ӯро ба ҳабс гирифтанд, то даме ки ҷазояш бар тибқи амри Худованд ба онҳо эълон карда шавад+.

13Ва Худованд ба Мусо сухан ронда, гуфт:

14«Он лаънаткунандаро аз ӯрдугоҳ барор, ва бигзор ҳамаи онҳое ки шунидаанд, дастҳои худро бар сари ӯ монанд, ва тамоми ҷамоат ӯро сангсор кунанд+.

15Ва ба банӣ-Исроил сухан ронда, бигӯ: ҳар касе ки Худои худро лаънат кунад, барои ин гуноҳаш ҷазо хоҳад ёфт+.

16Ва ҳар кӣ исми Худовандро лаънат кунад, бояд кушта шавад: тамоми ҷамоат сангсор кунанд; хоҳ ғариб бошад хоҳ тубҷоӣ, агар Исмро лаънат кунад, бигзор кушта шавад+.

17Ва агар касе ягон одамро бикушад, вай бояд кушта шавад+.

18Ва агар касе чорпоеро бикушад, бояд талофии онро бидиҳад: чорпое дар ивази чорпое+.

19Ва агар касе ёри худро маиб кунад, ба вай ончунон амал бояд кард, чунон ки вай амал кардааст:+

20Шикаст дар ивази шикаст, чашм дар ивази чашм, дандон дар ивази дандон: ҳар гуна осебе ки ӯ ба касе расонида бошад, он гуна осеб бояд ба ӯ расонида шавад.

21Ҳар кӣ чорпоеро кушта бошад, бояд талофии онро бидиҳад; ва ҳар кӣ одамро кушта бошад, бояд кушта шавад.

22Барои шумо, хоҳ ғариб бошед, хоҳ тубҷоӣ, як ҳукм хоҳад буд, зеро ки Ман Худованд Худои шумо ҳастам»+.

23Ва Мусо ба банӣ-Исроил сухан ронд, ва онҳо лаънаткунандаро ба беруни ӯрдугоҳ бароварданд, ва ӯро сангсор карданд; ва банӣ-Исроил ончунон ки Худованд ба Мусо амр фармуда буд, амал карданд.

БОБИ БИСТУ ПАНҶУМ

Қонунҳо дар бораи замин; соли оромии замин.

25^1•Ва Худованд ба Мусо дар кӯҳи Сино сухан ронда, гуфт:

2«Ба банӣ-Исроил сухан ронда, ба онҳо бигӯ: ҳангоме ки шумо ба замине ки Ман ба шумо медиҳам, дохил шавед, он гоҳ замин бояд дар шанбеи Худованд ором гирад.

3Шаш сол киштзори худро кишт намо, ва шаш сол токзори худро каллак бизан, ва ҳосили онро ғунучин бикун;+

4Ва дар соли ҳафтум бигзор шанбеи оромӣ барои замин, яъне шанбеи Худованд бошад: киштзори худро кишт накун, ва токзори худро каллак назан;

5Он чиро, ки дар киштзори ту худ аз худ рӯида бошад, дарав накун, ва ангурҳои токеро, ки каллак назадаӣ, ғунучин нанамо; бигзор ин соли оромӣ барои замин бошад.

6Ва бигзор шанбеи замин хӯрок барои шумо бошад, — барои ту ва ғуломат, ва канизат, ва муздурат, ва сокинат, ки бо ту истиқомат доранд;

7Ва барои чорпоёнат, ва барои ҳайвоноте ки дар замини ту ҳастанд, бигзор тамоми ҳосили он хӯрок бошад.

Соли юбил.

8Ва барои худ ҳафт шанбеи солҳоро, яъне ҳафт солро ҳафт маротиба бишумор, ва айёми ин ҳафт шанбеи солҳо барои ту чилу нӯҳ сол хоҳад шуд.

9Ва дар моҳи ҳафтум, дар рӯзи даҳуми моҳ, шохи баландовозро бинавоз; дар рӯзи кафорат шохро дар тамоми замини худ бинавозед+.

10Ва соли панҷоҳумро тақдис кунед, ва дар замин барои ҳамаи сокинонаш озодӣ эълон намоед; бигзор ин барои шумо юбил бошад; ва ҳар яке ба мулки худ баргардед, ва ҳар яке ба оилаи худ баргардед.

11Бигзор ин соли панҷоҳум барои шумо юбил бошад: кишт накунед, ва он чиро, ки худ аз худ рӯида бошад, дарав накунед, ва ангурҳои токеро, ки каллак зада нашудааст, ғунучин нанамоед.

12Зеро ки ин юбил аст; бигзор он барои шумо муқаддас бошад; аз киштзор ҳосили онро бихӯред.

13Дар ин соли юбил ҳар яке ба мулки худ баргардед.

14Ва агар чизе ба ёри худ бифрӯшед, ё чизе аз дасти ёри худ бихаред, якдигарро фиреб накунед.

15Мувофиқи солҳои баъд аз юбил аз ёри худ бихар, ва мувофиқи солҳои ҳосилот вай бояд ба ту бифрӯшад+.

16Мувофиқи бисьёрии он солҳо баҳои онро зиёд кун, ва мувофиқи камии он солҳо баҳои онро кам намо, зеро ки шумораи ҳосилотро вай ба ту мефурӯшад.

17Ва якдигарро фиреб накунед; ва аз Худои худ тарсон бош; зеро ки Ман Худованд Худои шумо ҳастам.

18Пас, фароизи Маро ба ҷо оваред, ва аҳкоми Маро риоя намоед, ва онҳоро ба амал оваред, ва бар замин ба амният сокин хоҳед буд.

19Ва замин ҳосили худро хоҳад дод, ва то серӣ хоҳед хӯрд, ва бар он ба амният сокин хоҳед буд.

20Ва агар гӯед: „Дар соли ҳафтум чӣ мехӯрем, дар сурате ки кишт намекунем ва ҳосилоти худро намебардорем?“, —

21Ман баракати Худро дар соли шашум бар шумо равона хоҳам кард, ва он барои се сол ҳосил хоҳад дод+.

22Ва дар соли ҳаштум кишт хоҳед кард, вале аз ҳосилоти кӯҳна хоҳед хӯрд; то соли нӯҳум, то пухта расидани ҳосили он, ҳосилоти кӯҳнаро хоҳед хӯрд.

23Вале замин набояд ба сурати абадӣ фурӯхта шавад, зеро ки замин аз они Ман аст; ва шумо назди Ман ғариб ва сокин ҳастед+.

24Ва дар тамоми замини мулки худ имконият диҳед, ки замин фидия дода гирифта шавад.

Фидия дода гирифтани мулки меросӣ.

25Агар бародари ту бенаво шуда, як қисми мулкашро бифрӯшад, фидиядеҳи ӯ, ки хеши наздики ӯст, меояд, ва он чиро, ки бародараш фурӯхтааст, фидия дода мегирад+.

26Ва агар касе фидиядеҳ надошта бошад, вале худаш доро гардида, барои фидия дода гирифтанаш маблағи зарурӣ дар дасташ пайдо шавад, —

27Бигзор ӯ солҳои фурӯхти худро ҳисоб кунад, ва бақияи маблағро ба он кас, ки фурӯхта буд, баргардонад, ва ба мулки худ баргардад.

28Ва агар маблағи зарурӣ, ки бояд ба он кас баргардонад, дар дасташ пайдо нашавад, дар он сурат он чи ӯ фурӯхтааст, дар дасти харидори он то соли юбил мемонад, ва дар юбил он раҳо мешавад, ва ӯ ба мулки худ бармегардад+.

29Ва агар касе хонаи истиқоматро дар шаҳри ҳисордор бифрӯшад, то гузаштани як сол баъд аз фурӯхтани он ӯ ҳақ дорад, ки фидия дода онро бигирад, яъне хуқуқи фидия дода гирифтани он як сол давом мекунад.

30Валекин агар дар муддати як соли тамом онро фидия дода нагирад, он хонае ки дар шаҳри ҳисордор воқеъ аст, дар дасти харидори он ба таври доимӣ дар наслҳои вай мемонад, яъне дар юбил раҳо намешавад.

31Вале хонаҳои деҳоте ки гирдогирд ҳисор надорад, бояд мисли киштзори он замин ҳисоб ёбад: онҳоро фидия дода гирифтан мумкин аст, ва дар юбил онҳо раҳо мешавад.

32Ва шаҳрҳои левизодагон, яъне хонаҳое ки онҳо дар шаҳрҳои мулки худ доранд, — левизодагон ҳамеша ҳақ доранд, ки фидия дода онҳоро бигиранд+.

33Ва ҳатто агар касе аз левизодагон фидия дода гирифта бошад, он хонае ки дар шаҳри мулки ӯ фурӯхта шудааст, дар юбил раҳо мешавад, зеро ки хонаҳои шаҳрҳои левизодагон мулки онҳо дар миёни банӣ-Исроил мебошад.

34Ва чарогоҳҳои назди шаҳрҳои онҳо набояд фурӯхта шавад, зеро ки ин мулки абадист барои онҳо.

Дар бораи бародарони бенаво.

35Ва агар бародарат бенаво шуда, назди ту тиҳидаст гардад, ӯро, хоҳ ғариб бошад хоҳ сокин, дастгирӣ намо, то ки бо ту зиндагӣ кунад+.

36Аз ӯ суд ва рибо нагир, на аз Худои худ тарсон бош, то ки бародарат бо ту зиндагӣ кунад+.

37Нуқраи худро ба ӯ ба суд надеҳ, ва хӯроки худро ба рибо надеҳ.

38Ман Худованд Худои шумо ҳастам, ки шуморо аз замини Миср берун овардаам, то ки замини Канъонро ба шумо диҳам, ва Худои шумо бошам.

39Ва агар бародарат бенаво гардида, ба ту фурӯхта шавад, ӯро мисли ғуломе кор нафармо+.

40Мисли муздуре, мисли сокине ӯ бояд назди ту бошад; бигзор то соли юбил ӯ назди ту кор кунад+.

41Ва он гоҳ ӯ аз ту раҳо мешавад, худаш ва фарзандонаш ҳамроҳи ӯ, ва ба қабилаи худ бармегардад, ва ба мулки падарони худ аз нав дохил мешавад.

42Зеро ки онҳо бандагони Мананд, ки онҳоро аз замини Миср берун овардаам: онҳо набояд тавре фурӯхта шаванд, ки ғуломонро мефурӯшанд+.

43Ба ӯ бераҳмона хукмронӣ накун, ва аз Худои худ тарсон бош+.

44Вале барои он ки ғуломат ва канизат аз они ту бошанд, аз халқҳое ки дар атрофи шумо ҳастанд, — аз онҳо ғулом ва каниз бихаред.

45Ва низ аз фарзандони сокиноне ки назди шумо маскан гирифтаанд, — аз онҳо метавонед бихаред, ва аз қабилаи онҳо, ки назди шумо мебошанд, яъне онҳо дар замини шумо зоидаанд; ва инҳо метавонанд моликияти шумо бошанд.

46Ва онҳоро метавонед баъд аз худ ба писаронатон ҳамчун моликияти меросӣ бисупоред: онҳоро дар тамоми умрашон метавонед ғулом гардонед. Вале бар бародарони худ, банӣ-Исроил, — бигзор касе бар бародаронаш бераҳмона ҳукмронӣ накунад.

Фидия барои бародароне ки бенаво шудаанд.

47Ва агар ғарибе ё сокине ки назди туст, дороӣ пайдо кунад, вале бародарат назди вай бенаво шуда, ба он ғариб ё сокине ки назди туст, ё ба касе ки аз қабилаи он ғариб аст, худро бифрӯшад, —+

48Баъд аз фурӯхта шуданаш бигзор ӯ фидия дода гирифта шавад: яке аз бародаронаш бояд фидия дода ӯро бигирад;+

49Ё амакаш ё писари амакаш бояд фидия дода ӯро бигирад; ё касе аз ҳамҷисмони ӯ, яъне аз қабилаи ӯ бояд фидия дода ӯро бигирад; ё ки, агар худаш дороӣ пайдо карда бошад, бигзор фидия дода худро раҳо кунад.

50Ва бигзор ӯ бо касе ки ӯро харидааст, аз соле ки худро ба вай фурӯхта буд, то соли юбил ҳисобӣ кунад, ва нуқрае ки дар ивазаш ӯ худро фурӯхта буд, бояд мувофиқи солҳо тақсим карда дода шавад, ва мӯҳлате ки ӯ назди вай буд, мисли мӯҳлати муздур ҳисоб ёбад.

51Агар солҳои бисьёр боқӣ монда бошад, ӯ бояд мувофиқи онҳо аз нуқрае ки ба ивазаш харида шуда буд, барои фидияи худ баргардонад.

52Ва агар то соли юбил солҳои кам боқӣ монда бошад, бигзор ӯ онро бо вай ҳисоб карда, мувофиқи он солҳо фидияи раҳоии худро бидиҳад.

53Мисли муздуре ки сол ба сол киро карда мешавад, назди вай бошад; бигзор вай дар пеши назари ту бар ӯ бераҳмона ҳукмронӣ накунад.

54Ва агар ӯ бо ин роҳҳо фидия дода гирифта нашавад, — дар соли юбил ӯ раҳо мешавад, ҳам худи ӯ ва ҳам фарзандонаш бо ӯ;+

55Зеро ки банӣ-Исроил бандагони Мананд; онҳо бандагони Мананд, ки онҳоро аз замини Миср берун овардаам. Ман Худованд Худои шумо ҳастам.

БОБИ БИСТУ ШАШУМ

Ваъдаи баракат ва огоҳӣ.

26^1•Бутҳо барои худ насозед, ва ҳайкал ва сутуне барои худ барпо накунед, ва санги суратдоре дар замини худ нагузоред, то ки пеши он саҷда баред; зеро ки Ман Худованд Худои шумо ҳастам+.

2Шанбеҳои Маро риоя намоед, ва қудси Маро эҳтиром кунед. Ман Худованд ҳастам+.

3Агар бар тибқи фароизи Ман рафтор кунед, ва аҳкоми Маро риоя намоед, ва онҳоро ба ҷо оваред, —

4Ман боронҳои шуморо саридарвақт хоҳам дод, ва замин ҳосили худро хоҳад овард, ва дарахтони саҳро меваи худро хоҳанд дод+.

5Ва хирманкӯбии шумо то вақти ангурканӣ давом хоҳад кард, ва ангурканӣ то вақти кишт давом хоҳад кард, ва нони худро ба серӣ хоҳед хӯрд, ва дар замини худ ба амният сукунат хоҳед намуд.

6Ва ба замин сулҳу осоиштагӣ хоҳам дод, ва ҳангоме ки мехобед, касе шуморо ташвиш нахоҳад дод; ва ҳайвоноти бадро аз заминатон маҳв хоҳам сохт, ва шамшер аз заминатон гузар нахоҳад кард+.

7Ва душманони худро таъқиб хоҳед намуд, ва онҳо пеши шумо аз шамшер фурӯ хоҳанд ғалтид.

8Ва панҷ нафар аз шумо сад нафарро таъқиб хоҳанд кард, ва сад нафар аз шумо як беварро бадар хоҳанд ронд, ва душманонатон пеши шумо аз шамшер фурӯ хоҳанд ғалтид+.

9Ва Ман ба шумо назари нек хоҳам кард, ва шуморо борвар хоҳам гардонид, ва шуморо афзун хоҳам сохт, ва аҳди Худро бо шумо мустаҳкам хоҳам намуд.

10Ва ҳосилоти кӯҳнаи поринаро хоҳед хӯрд, ва кӯҳнаро барои нав берун хоҳед овард.

11Ва маскани Худро дар миёни шумо барқарор хоҳам кард, ва ҷони Ман аз шумо нафрат нахоҳад дошт+.

12Ва дар миёни шумо қадамгузор хоҳам шуд, ва Худои шумо хоҳам буд, ва шумо қавми Ман хоҳед буд+.

13Ман Худованд Худои шумо ҳастам, ки шуморо аз замини Миср берун овардам, то ки барои онҳо ғулом набошед; ва бандҳои юғи шуморо шикастам, ва шуморо бо сарбаландӣ пеш бурдам+.

14•Валекин агар ба Ман гӯш надиҳед, ва тамоми ин аҳкомро ба ҷо наоваред,

15Ва агар аз фароизи Ман нафрат намоед, ва агар ҷонатон аз дастурҳои Ман кароҳат дошта бошад, ба тавре ки тамоми аҳкоми Маро ба ҷо наоварда, аҳди Маро поймол кунед, —

16Он гоҳ Ман ҳам нисбат ба шумо чунин амал хоҳам кард; ва бар шумо чизҳои даҳшатангез, яъне сил ва табларзаро хоҳам фиристод, ки онҳо чашмонро хира мекунад ва ҷонро мекоҳонад; ва тухмии худро барабас кишт хоҳед кард, ва онро душманонатон хоҳанд хӯрд+.

17Ва хашми Худро бар шумо хоҳам нигаронид, ва аз душманони худ шикаст хоҳед хӯрд, ва бадхоҳонатон бар шумо ҳукмрон хоҳанд шуд, ва рӯ ба гурез хоҳед овард, бе он ки касе шуморо таъқиб намояд+.

18Ва агар бо ин ҳама ба Ман гӯш надиҳед, Ман ҷазои шуморо барои гуноҳҳотон ҳафтчандон зиёд хоҳам кард;

19Ва кибри қудрати шуморо дарҳам хоҳам шикаст, ва осмонатонро монанди оҳан ва заминатонро монанди мис хоҳам гардонид.

20Ва қуввати шумо барабас сарф хоҳад шуд, ва заминатон ҳосили худро нахоҳад дод, ва дарахтони замин меваи худро нахоҳанд овард.

21Ва агар бар хилофи Ман рафтор намоед ва аз гӯш додан ба Ман гардан тобед, Ман зарбаро барои ҳар гуноҳатон ҳафтчандон афзун хоҳам кард+.

22Ва ҳайвоноти саҳроро бар шумо хоҳам фиристод, то ки фарзандони шуморо нобуд кунанд, ва чорпоёни шуморо талаф намоянд, ва шуморо камшумор гардонанд, ва дар роҳҳои шумо роҳгузаре боқӣ намонад+.

23Ва агар бо вуҷуди ин ҳам тавба накунед, ва бар хилофи Ман рафтор намоед, —

24Он гоҳ Ман низ бар хилофи шумо рафтор хоҳам кард, ва Ман низ шуморо барои гуноҳҳотон ҳафтчандон зарба хоҳам зад.

25Ва бар шумо шамшери қасосгире хоҳам овард, ки қасоси аҳдро бигирад; ва ҳангоме ки дар шаҳрҳои худ ҷамъ шавед, вабое дар миёни шумо хоҳам фиристод, ва шумо ба дасти душман таслим хоҳед шуд.

26Вақте ки асои нони шуморо бишканам, даҳ зан нони шуморо дар як танӯр хоҳанд пухт, ва нони шуморо ба тарозу баркашида хоҳанд дод, ва шумо онро хӯрда, сер нахоҳед шуд+.

27Ва агар баъд аз ин ҳам ба Ман гӯш надиҳед, ва бар хилофи Ман рафтор намоед, —

28Он гоҳ Ман бо ғазаб бар хилофи шумо рафтор хоҳам кард, ва Ман низ шуморо барои гуноҳҳотон ҳафтчандон ҷазо хоҳам дод.

29Ва гӯшти писарони худро хоҳед хӯрд, ва гӯшти духтарони худро хоҳед хӯрд+.

30Ва баландиҳои шуморо хароб хоҳам кард, ва санамҳои Ҳамони шуморо маҳв хоҳам намуд, ва лошаҳои шуморо бар шикастапораҳои бутҳои шумо вожгун хоҳам сохт, ва ҷони Ман аз шумо кароҳат хоҳад дошт;+

31Ва шаҳрҳои шуморо хароб хоҳам кард, ва қудсҳои шуморо валангор хоҳам намуд, ва атри гуворои қурбониҳои шуморо нахоҳам бӯид+.

Пешгӯӣ дар бораи парокандагӣ.

32Ва Ман ин заминро валангор хоҳам намуд, ба тавре ки душманони шумо, ки бар он маскан гирифта бошанд, аз аҳволи он мутааҷҷиб хоҳанд шуд+.

33Ва шуморо дар миёни халқҳо пароканда хоҳам намуд, ва аз паи шумо шамшер хоҳам кашид; ва замини шумо валангор, ва шаҳрҳои шумо хароб хоҳад шуд+.

34Он гоҳ замин дар тамоми айёми харобияш, вақте ки шумо дар замини душманони худ бошед, аз шанбеҳои худ қаноат ҳосил хоҳад кард; он гоҳ замин оромӣ хоҳад ёфт, ва аз шанбеҳои худ қаноат ҳосил хоҳад кард, —+

35Дар тамоми рӯзҳои харобии худ оромӣ хоҳад ёфт, он қадар оромӣ, ки дар шанбеҳои шумо, вақте ки дар он сокин будед, наёфта буд.

36Ва дар дилҳои бақияи шумо, дар кишварҳои душманонатон, беҷуръатӣ хоҳам андохт, ва шувваси барги ҷавлонкунанда онҳоро хоҳад гурезонид, ва онҳо мисли касе ки аз шамшер мегурезад, рӯ ба гурез хоҳанд овард, ва фурӯ хоҳанд ғалтид, дар сурате ки таъқибкунандае набошад.

37Ва мисли он ки аз дами шамшер бошад, ба якдигар дакка хоҳанд хӯрд, ва ҳол он ки таъқибкунандае нест; ва шумо маҷоли он нахоҳед дошт, ки пеши душманони худ истодагӣ намоед+.

38Ва дар миёни халқҳо нест хоҳед шуд, ва замини душманонатон шуморо фурӯ хоҳад бурд.

39Ва бақияи шумо барои гуноҳи худ дар замини душманони худ фано хоҳанд шуд, ва барои гуноҳҳои падарони худ низ бо онҳо фано хоҳанд шуд.

40Он гоҳ ба гуноҳи худашон ва ба гуноҳи падаронашон, ки ба Ман хиёнат карданд, ва ҳатто бар хилофи Ман рафтор карданд, иқрор хоҳанд шуд+.

41Аз ин рӯ, Ман низ бар хилофи онҳо рафтор кардаам, ва онҳоро ба замини душманонашон овардаам, то ки, шояд, он гоҳ дили номахтунашон мутеъ шуда, барои гуноҳи худ сазо ёбанд.

42Ва Ман аҳди Худро, ки бо Яъқуб бастаам, ба ёд хоҳам овард, ва аҳди Худро, ки бо Исҳоқ бастаам, ва аҳди Худро, ки бо Иброҳим бастаам, ба ёд хоҳам овард, ва ин заминро ба ёд хоҳам овард.

43Ва агарчи замин аз ҷониби онҳо тарк карда хоҳад шуд, ва дар айёми аз онҳо хароб шуданаш аз шанбеҳои худ қаноат ҳосил хоҳад кард, ва онҳо барои гуноҳи худ сазо хоҳанд ёфт, барои он ки аз қонунҳои Ман нафрат карданд, ва ҷонашон аз фароизи Ман кароҳат дошт, —

44Бо вуҷуди ҳамаи ин, ҳангоме ки онҳо дар замини душманони худ бошанд, Ман аз онҳо нафрат нахоҳам кард ва аз онҳо карохат нахоҳам дошт, то ба дараҷае ки онҳоро маҳв намоям ва аҳди Худро, ки бо онҳо бастаам, поймол кунам; зеро ки Ман Худованд Худои онҳо ҳастам.

45Ва Ман барои онҳо аҳдеро, ки бо аҷдодашон бастаам, ба ёд хоҳам овард, ки онҳоро дар пеши назари халқҳо аз замини Миср берун овардаам, то ки Худои онҳо бошам. Ман Худованд ҳастам».

46Ин аст фароиз ва аҳком ва дастурҳое ки Худованд дар миёни Худаш ва банӣ-Исроил, дар кӯҳи Сино, ба воситаи Мусо қарор додааст.

БОБИ БИСТУ ҲАФТУМ

Ба Худо бахшидани қимати одамон ва ашьё.

27^1Ва Худованд ба Мусо сухан ронда, гуфт:

2«Ба банӣ-Исроил сухан ронда, ба онҳо бигӯ: агар касе назр кунад, ки нуфусе мувофиқи қиматдиҳии ту аз они Худованд бошад,+

3Ва агар қиматдиҳии ту барои марди аз бистсола то шастсола бошад, — қиматдиҳии ту панҷоҳ сиқл нуқра бар тибқи сиқли муқаддас хоҳад буд.

4Ва агар вай занбошад, — қиматдиҳии ту сӣ сиқл хоҳад буд.

5Ва агар аз панҷсола то бистсола бошад, — қиматдиҳии ту барои мард бист сиқл, ва барои зан даҳ сиқл хоҳад буд.

6Ва агар аз якмоҳа то панҷсола бошад, — қиматдиҳии ту барои мард панҷ сиқл нуқра, ва барои зан қиматдиҳии ту се сиқл нуқра хоҳад буд.

7Ва агар аз шастсола ва болотар бошад, — барои мард қиматдиҳии ту понздаҳ сиқл, ва барои зан даҳ сиқл хоҳад буд.

8Ва агар вай ба дараҷае бенаво бошад, ки қиматдиҳии туро натавонад адо намояд, — бигзор варо назди коҳин биёранд, ва коҳин қимате барояш муайян кунад; бигзор коҳин ба қадри дороии назркунанда қимати варо муайян намояд.

9Ва агар он чорпое бошад, ки аз онҳо барои Худованд қурбонӣ мекунанд, ҳар он чи касе аз онҳо ба Худованд тақдим менамояд, муқаддас хоҳад буд.

10Набояд онро иваз кунад ва хубро ба бад ё бадро ба хуб бадал намояд; ва агар чорпоеро ба чорпое иваз намояд, — ҳам он ва ҳам ивази он муқаддас хоҳад буд.

11Ва агар он ягон чорпои наҷис бошад, ки аз онҳо барои Худованд қурбонӣ намекунанд, — бигзор он чорпоро пеши коҳин биёрад,

12Ва коҳин ба он, хоҳ хуб бошад хоҳ бад, қимат медиҳад, ва чӣ тавре ки коҳин қимат диҳад, ҳамон тавр хоҳад шуд.

13Ва агар онро фидия дода гирифтанӣ шавад, бигзор бар он қимат панҷьяки онро илова намояд+.

14Ва агар касе хонаи худро вақф кунад, то ки он барои Худованд муқаддас бошад, коҳин бояд ба он, хоҳ хуб бошад хоҳ бад, қимат диҳад; чӣ тавре ки коҳин ба он қимат диҳад, ҳамон тавр ба амал хоҳад омад.

15Ва агар вақфкунанда хонаи худро фидия дода гирифтанӣ шавад, бигзор бар он қимат панҷьяки онро илова намояд, ва он аз они ӯ хоҳад буд.

16Ва агар касе аз мулки худ қитъае барои Худованд вақф кунад, қимати он бояд мувофиқи зироати он бошад: барои зироати як хӯмер ҷав — панҷоҳ сиқл нуқра.

17Агар қитъаи худро аз соли юбил вақф кунад, бигзор мувофиқи ҳамин қимат ба амал ояд+.

18Ва агар қитъаи худро баъд аз юбил вақф кунад, дар он сурат коҳин бояд нуқраро бар тибқи солҳое ки то соли юбил боқӣ монда бошад, ҳисоб кунад, ва бигзор ин аз қимати он тарх намуда шавад.

19Ва агар қитъаро вақфкунандаи он фидия дода гирифтанӣ шавад, бигзор панҷьяки қимати онро бар он илова намояд, ва он дар ихтиёраш хоҳад монд.

20Ва агар ӯ қитъаро фидия дода нагирад, ё агар қитъа ба каси дигар фурӯхта шавад, — баъд аз ин фидия дода гирифтан мумкин нест+.

21Ва он қитъа, вақте ки дар юбил раҳо шавад, ҳамчун қитъаи вақф барои Худованд муқаддас хоҳад буд; он ба тасарруфи коҳин дароварда хоҳад шуд+.

22Ва агар касе китъаеро, ки харида бошад, яъне қитъаеро, ки аз мулки худаш нест, барои Худованд вақф кунад, —

23Кохин бояд маблағи қимати онро то соли юбил барои ӯ ҳисоб кунад, ва ӯ бояд он қиматро дар ҳамон рӯз ҳамчун вақфи Худованд бидиҳад.

24Дар соли юбил он қитъа ба касе хоҳад баргашт, ки аз вай харида шуда буд, яъне тасарруфи он замин ба вай тааллуқ дошт.

25Ва ҳар қимате ки дода мешавад, бояд бо сиқли муқаддас бошад: бист ҷеро дар як сиқл бояд бошад+.

26Аммо нахустзодае аз чорпоён, ки ба сабаби нахустзодагияш аз они Худованд аст, — набояд касе онро вақф намояд; он, хоҳ гов бошад хоҳ гӯсфанд, аз они Худованд аст+.

27Ва агар он аз чорпоёни наҷис бошад, бояд мувофиқи қимате ки ба он дода шудааст, фидия дода гирифта шавад, ва панҷьяки он қимат бар он илова карда шавад; ва агар фидия дода гирифта нашавад, он бояд мувофиқи қимате ки дода шудааст, фурӯхта шавад+.

28Аммо ҳар вақфе ки касе аз ҳар дороии худ барои Худованд вақф мекунад — хоҳ аз одам ва чорпоён бошад, хоҳ қитъае аз мулки вай, — на фурӯхта мешавад ва на фидия дода гирифта мешавад; ҳар вақф қудси қудсҳост барои Худованд.

29Ҳар вақфе ки аз миёни одамон вақф карда шуда бошад, фидия дода гирифта намешавад: бояд кушта шавад+.

30Ва ҳар ушри замин, — чи аз зироати замин, чи аз меваи дарахтон, — аз они Худованд аст; ин барои Худованд муқаддас мебошад+.

31Ва агар касе бихоҳад, ки барои ушри худ фидия диҳад, бигзор бар қимати он панҷьяки онро илова намояд+.

32Ва ҳар ушри гов ва гӯсфанд, яъне ҳар он чи аз зери асои чӯпон мегузарад, даҳуми он барои Худованд муқаддас хоҳад буд.

33Кас набояд диққат кунад, ки оё он хуб аст ё бад, ва набояд онро иваз намояд; ва агар онро иваз намояд, ҳам худи он ва ҳам ивази он муқаддас хоҳад буд; ва барои он фидия додан мумкин нест».

34Ин аст аҳкоме ки Худованд ба Мусо барои банӣ-Исроил дар кӯҳи Сино амр фармудааст.

* 11:22 солъом... ҳарҷӯл... ҳоҷоб — навъҳои гуногуни малах.

* 14:10 Ушр — даҳьяки эфа, ё ҳаҷман 4 литр.

* 14:10 Лӯҷ — 0,55 литр, ё ки баробари ҳаҷми 6 тухм.

* 16:8 Азозил — номи рӯҳи бад ё девест, ки гӯё дар биёбон сукунат доштааст.

+ 1:2 Иб. 6:8-13
+ 1:9 Хур. 29:18
+ 1:13 Иб. 1:9

+ 1:14 Иб. 5:7, Иб. 12:8, Иб. 14:4, Иб. 15:14, Иб. 15:29, Ад. 6:10

+ 1:17 Ҳас. 15:10, Иб. 1:9
+ 2:1 Иб. 6:14-18, Ад. 15:4-9
+ 2:2 Иб. 1:9
+ 2:3 Иб. 7:10, Иб. 10:13
+ 2:4 Хур. 29:2
+ 2:5 Иб. 6:21
+ 2:9 Иб. 1:9
+ 2:11 Иб. 6:17
+ 2:12 Хур. 23:19
+ 2:13 Ад. 18:19, 2 Вак. 13:5
+ 2:14 Иб. 23:14
+ 2:16 Иб. 2:1, Иб. 1:9
+ 3:1 Иб. 7:11-21, Иб. 7:29-34
+ 3:5 Иб. 1:9
+ 3:11 Иб. 1:9, Иб. 21:6, Ад. 28:2, Ҳиз. 44:7
+ 3:16 Иб. 1:9, Иб. 7:23

+ 3:17 Ҳас. 9:4, Иб. 7:26, Иб. 17:10, Так. Шар. 12:23-24, Аъм. 15:20, Аъм. 15:29

+ 4:2 Иб. 5:15, Ад. 15:22-29

+ 4:7 Хур. 30:1-2

+ 4:11 Хур. 29:14, Иб. 6:11, Иб. 9:11, Иб. 16:27, Ад. 19:3, Ад. 19:5

+ 4:13 Ад. 15:24-25
+ 4:17 Ад. 19:4
+ 4:27 Ад. 15:27
+ 4:31 Иб. 1:9
+ 5:2 Иб. 11
+ 5:3 Иб. 12

+ 5:4 Дов. 11:30, Дов. 11:35, 1 Подш. 14:24, 1 Подш. 14:29, Воиз 5:4

+ 5:7 Иб. 1:14, Иб. 12:8
+ 5:11 Ад. 5:15
+ 5:13 Иб. 2:3
+ 5:15 Иб. 4:2, Иб. 4:27, Ад. 15:22-29

+ 5:16 Иб. 6:5, Иб. 22:14, Иб. 27:13, Иб. 27:15, Иб. 27:27, Иб. 27:31, Ад. 5:7

+ 6:2 Хур. 23:4, Иб. 19:11
+ 6:5 Ад. 5:7
+ 6:9 Иб. 1:2-17
+ 6:10 Хур. 28:39-43
+ 6:11 Иб. 4:2
+ 6:12 Наҳ. 10:34
+ 6:14 Иб. 2
+ 6:17 Иб. 2:11
+ 6:18 Хур. 29:37, Иб. 6:18
+ 6:21 Иб. 2:5, Иб. 1:9
+ 6:22 Хур. 29:23-25
+ 6:25 Иб. 4
+ 6:28 Иб. 11:32, Иб. 15:12
+ 6:30 Иб. 16:27
+ 7:1 Иб. 5:14
+ 7:7 Иб. 14:13
+ 7:9 Иб. 2:4-5
+ 7:10 Иб. 2:3
+ 7:11 Иб. 3
+ 7:12 Иб. 2:4, Ад. 6:15
+ 7:15 Иб. 22:29-30
+ 7:16 Иб. 19:5-8
+ 7:20 Иб. 22:3
+ 7:23 Иб. 3:16-17
+ 7:24 Иб. 17:15

+ 7:26 Ҳас. 9:4, Иб. 3:17, Иб. 7:26, Иб. 17:10-11, Иб. 17:14, Так. Шар. 12:23-24, Аъм. 15:20, Аъм. 15:29

+ 7:31 Ад. 6:20
• 8:1 Хур. 29:1-36
+ 8:8 Хур. 28:30
+ 8:9 Хур. 28:36
+ 8:10 Хур. 30:26-29, Ад. 7:1
+ 8:12 Хур. 30:30
+ 8:15 Хур. 27:2
+ 8:16 Иб. 3:3-4
+ 8:17 Иб. 4:11-12
+ 8:21 Иб. 1:9
+ 8:23 Иб. 14:14-17
+ 9:11 Иб. 4:11-12, Ад. 19:5
+ 9:23 Ад. 6:22-27

+ 9:24 Дов. 6:21, 3 Подш. 18:38, 1 Вақ. 21:26, 2 Вак. 7:1

+ 10:1 Хур. 6:23, Хур. 30:9

+ 10:2 Ад. 11:1, Ад. 16:35, Ад. 3:4, Ад. 26:61

+ 10:3 Хур. 19:22
+ 10:4 Хур. 6:18, Хур. 6:22
+ 10:6 Иб. 21:10
+ 10:7 Иб. 21:10
+ 10:9 Ҳиз. 44:21
+ 10:10 Иб. 11:47
+ 10:13 Иб. 2:3
+ 10:16 Иб. 9:3, Иб. 9:15
+ 10:18 Иб. 6:26
• 11:1 Так. Шар. 14:3-20
+ 11:2 Марқ. 7:19, Аъм. 10:12-15, Рум. 14:14
+ 11:22 Марқ. 1:6

+ 11:25 Иб. 13:6, Иб. 13:34, Иб. 14:8, Иб. 14:9, Иб. 14:47, Иб. 15:5, Иб. 16:26, Иб. 16:28, Иб. 17:15, Ад. 19:10, Ад. 31:24

+ 11:32 Иб. 15:12, Ад. 19:15
+ 11:33 Иб. 6:28, Иб. 15:12
+ 11:39 Иб. 17:15, Иб. 22:8, Так. Шар. 14:21

+ 11:44 Иб. 19:2, Иб. 20:7, Иб. 20:26, Иб. 21:8, 1 Пет. 1:16, Ибр. 12:10

+ 11:47 Иб. 10:10, Ҳиз. 44:23
+ 12:2 Иб. 15:19
+ 12:3 Ҳас. 17:12
+ 12:4 Луқ. 2:22
+ 12:8 Иб. 1:14, Луқ. 2:24

+ 13:3 Ад. 12:10, 4 Подш. 5:1, 4 Подш. 15:5, 2 Вак. 26:20

+ 13:6 Иб. 11:25
+ 13:34 Иб. 11:25, Иб. 13:6
+ 13:46 Ад. 5:2, Ад. 12:14, Луқ. 17:12

+ 14:2 Мат. 8:4, Марқ. 1:44, Луқ. 5:14, Луқ. 17:14

+ 14:4 Иб. 1:14, Ад. 19:6, Хур. 12:22
+ 14:7 4 Подш. 5:10, Иб. 16:22
+ 14:8 Иб. 11:25
+ 14:13 Иб. 7:7
+ 14:14 Иб. 8:23
+ 14:25 Иб. 8:23
+ 14:47 Иб. 11:25
+ 14:49 Иб. 14:4
+ 14:57 Иб. 10:10
+ 15:5 Иб. 11:25
+ 15:12 Иб. 6:28, Иб. 11:32
+ 15:14 Иб. 1:14
+ 15:16 Так. Шар. 23:10
+ 15:19 Иб. 12:2
+ 15:24 Иб. 18:19

+ 15:25 Иб. 11:47, Мат. 9:20, Марқ. 5:25, Луқ. 8:43

+ 15:29 Иб. 1:14

+ 15:31 Ад. 5:3, Ад. 19:13, Ад. 19:20, Ирм. 7:30, Ҳиз. 5:11, Ҳиз. 23:38

+ 16:1 Иб. 10:2

+ 16:2 Хур. 26:31, Хур. 30:10, Мат. 27:51, Ибр. 6:19, Ибр. 9:3, Хур. 25:22

+ 16:4 Хур. 28:39-43, Ҳиз. 44:18
+ 16:13 Хур. 25:21-22
+ 16:18 Хур. 30:10
+ 16:22 Иб. 14:7
+ 16:23 Иб. 6:11
+ 16:26 Иб. 11:25

+ 16:27 Хур. 29:14, Иб. 4:11-12, Иб. 6:30, Иб. 9:11, Ад. 19:5, Ибр. 13:11

+ 16:29 Иб. 23:27-32, Ад. 29:7-11
+ 16:32 Хур. 29:30
+ 17:5 Так. Шар. 12:15-20
+ 17:6 Ҳас. 8:21, Иб. 1:9
+ 17:7 2 Вак. 11:15
+ 17:9 Так. Шар. 12:20
+ 17:10 Ҳас. 9:4-6, Иб. 3:17
+ 17:11 Ибр. 9:22
+ 17:13 Так. Шар. 12:16, Так. Шар. 12:24
+ 17:15 Иб. 11:25, Иб. 11:40
• 18:1 Иб. 20:11-22
+ 18:3 Ҳиз. 20:7-8, Ҳиз. 23:8

+ 18:5 Так. Шар. 4:1, Так. Шар. 32:47, Наҳ. 9:29, Мас. 4:4, Ҳиз. 18:9, Ҳиз. 20:11, Рум. 8:13, Рум. 10:5, Ғал. 3:12

+ 18:8 Так. Шар. 22:30
+ 18:9 Так. Шар. 27:22, 2 Подш. 13:12
+ 18:15 Ҳас. 38:26
+ 18:16 Мат. 14:4, Марқ. 6:18
+ 18:17 Так. Шар. 27:23
+ 18:18 Ҳас. 29:30, Ҳас. 30:15
+ 18:19 Иб. 15:24
+ 18:20 Хур. 20:14
+ 18:22 Ҳас. 19:5, Дов. 19:22, Рум. 1:27
+ 18:23 Хур. 22:19
+ 18:25 Ад. 35:34, Ирм. 2:7, Ҳиз. 36:17
+ 19:2 Иб. 11:44, Еҳ. 24:19, 1 Пет. 1:16
+ 19:3 Хур. 20:8-12
+ 19:4 Хур. 20:3-5, Так. Шар. 5:8
+ 19:5 Иб. 7:16-18
+ 19:9 Иб. 23:22, Так. Шар. 24:19, Рут 2:1-2
+ 19:10 Рут 2:1, Рут 2:15

+ 19:11 Хур. 20:15, Иб. 6:2-3, Эфс. 4:25, Қӯл. 3:9

+ 19:12 Хур. 20:7, Так. Шар. 5:11, Мал. 3:5
+ 19:13 Так. Шар. 24:14-15, Рум. 13:8
+ 19:15 Хур. 23:2-3, Так. Шар. 1:17

+ 19:16 Хур. 23:1, Хур. 23:7, Так. Шар. 27:25, 3 Подш. 21:1-11

+ 19:17 Мат. 18:15, Луқ. 17:3

+ 19:18 Мас. 20:22, 1 Подш. 20:17, Мат. 5:43, Мат. 19:19, Мат. 22:39, Марқ. 12:31, Луқ. 10:27, Яъқ. 2:8, Рум. 13:9, Ғал. 5:14

+ 19:19 Так. Шар. 22:9

+ 19:26 Ҳас. 9:4, Иб. 3:17, Иб. 7:26, Иб. 17:10, Так. Шар. 12:23-24, Аъм. 15:20, Аъм. 15:29, Так. Шар. 18:10

+ 19:27 Иб. 21:5
+ 19:28 Иб. 21:5, Так. Шар. 14:1
+ 19:29 Так. Шар. 23:17
+ 19:30 Иб. 26:2

+ 19:31 Хур. 22:18, Так. Шар. 18:11, 1 Подш. 28:7

+ 19:32 Мас. 20:29

+ 19:33 Хур. 22:21

+ 19:34 Хур. 12:49, Иб. 24:22, Ад. 15:16, Так. Шар. 10:19

+ 19:36 Так. Шар. 25:13, Мас. 11:1, Мас. 20:10, Ҳиз. 45:10

+ 20:2 Иб. 18:21
+ 20:3 Иб. 17:10, Ҳиз. 5:11
+ 20:4 Так. Шар. 17:2-5
+ 20:6 Иб. 19:31
+ 20:7 Иб. 11:44
+ 20:9 Хур. 21:17

+ 20:10 Хур. 20:14, Иб. 18:20, Так. Шар. 22:22, Юҳ. 8:5

+ 20:11 Иб. 18:7-16, Так. Шар. 22:30, Ҳас. 35:22

+ 20:12 Ҳас. 38:26
+ 20:13 Иб. 18:22, Рум. 1:27
+ 20:14 Иб. 18:17, Так. Шар. 27:23
+ 20:15 Хур. 22:19
+ 20:17 Иб. 18:9, 2 Подш. 13:12
+ 20:18 Иб. 15:24, Иб. 18:19
+ 20:19 Иб. 18:12-13
+ 20:20 Иб. 18:14
+ 20:21 Иб. 18:16, Мат. 14:4, Марқ. 6:18
+ 20:24 Хур. 3:17
+ 20:25 Иб. 11:2-47, Так. Шар. 14:4-20
+ 20:26 Иб. 11:44
+ 20:27 Иб. 19:31, Хур. 22:18
+ 21:1 Ҳиз. 44:25
+ 21:5 Иб. 19:27
+ 21:6 Иб. 3:11
+ 21:7 Ҳиз. 44:22
+ 21:8 Иб. 11:44
+ 21:9 Ҳас. 38:24
+ 21:10 Иб. 10:6, Ҳиз. 24:17
+ 21:11 Ад. 19:14
+ 21:12 Иб. 10:7
+ 21:14 Ҳиз. 44:22
+ 21:18 Так. Шар. 23:1
+ 22:3 Иб. 7:20-21
+ 22:4 Иб. 13:3, Иб. 15:2, Ад. 19:11
+ 22:8 Хур. 22:31, Иб. 11:40, Иб. 17:15
+ 22:10 Хур. 29:33
+ 22:11 Ад. 18:11
+ 22:14 Иб. 6:5

+ 22:20 Так. Шар. 15:21, Так. Шар. 17:1, Мал. 1:8, Мал. 1:14

+ 22:27 Хур. 22:30
+ 22:28 Хур. 23:19, Так. Шар. 22:6
+ 22:29 Иб. 7:12
+ 22:30 Иб. 7:12-15
+ 22:33 Ад. 15:41
+ 23:3 Хур. 20:8, Хур. 35:2
+ 23:5 Хур. 12:1-13
+ 23:8 Хур. 12:14-20, Хур. 13:3-7

+ 23:10 Хур. 23:19, Хур. 34:26, Ад. 15:20, Так. Шар. 26:2

+ 23:15 Хур. 23:16, Хур. 34:22, Так. Шар. 16:9

+ 23:22 Иб. 19:9, Так. Шар. 24:19, Рут 2:1, Рут 2:15

+ 23:24 Ад. 29:1-6
+ 23:27 Иб. 16:29-31, Ад. 29:7-11
+ 23:34 Ад. 29:12-39, Так. Шар. 16:13-15
+ 23:39 Хур. 23:16
+ 23:40 Наҳ. 8:14-16
+ 24:2 Хур. 25:31, Хур. 27:20-21
+ 24:6 Хур. 25:30
+ 24:9 1 Подш. 21:6, Мат. 12:4
+ 24:12 Ад. 15:34
+ 24:14 Ад. 15:35-36
+ 24:15 Хур. 20:7, Так. Шар. 5:11
+ 24:16 3 Подш. 21:10
+ 24:17 Ҳас. 9:6, Хур. 21:12, Ад. 35:31
+ 24:18 Хур. 21:33, Хур. 21:34

+ 24:19 Хур. 21:23-25, Так. Шар. 19:21, Дов. 1:7, Мат. 5:38

+ 24:22 Хур. 12:49, Иб. 19:34, Ад. 15:16, Так. Шар. 10:19

• 25:1 Хур. 23:10-11
+ 25:3 Иб. 26:34-35
+ 25:9 Иб. 23:27
+ 25:15 Иб. 27:17-24
+ 25:21 Так. Шар. 28:8
+ 25:23 1 Вақ. 29:15

+ 25:25 Рут 3:9, Рут 4:3-6, Ад. 27:11, Ирм. 32:7

+ 25:28 Иб. 27:19-21
+ 25:32 Ад. 35:2, Еҳ. 21:1-40
+ 25:35 1 Юҳ. 3:17
+ 25:36 Хур. 22:25-27, Так. Шар. 15:7-8

+ 25:39 4 Подш. 4:1, Наҳ. 5:5, Мат. 18:25, Так. Шар. 24:14

+ 25:40 Хур. 21:2, Так. Шар. 15:12
+ 25:42 1 Қӯр. 7:23
+ 25:43 Эфс. 6:9
+ 25:47 Наҳ. 5:5
+ 25:48 Наҳ. 5:8
+ 25:54 Хур. 21:2, Так. Шар. 15:12
• 26:1 Так. Шар. 11:13-15, Так. Шар. 28:1-14
+ 26:1 Хур. 20:4-5, Хур. 23:24
+ 26:2 Иб. 19:30

+ 26:4 Так. Шар. 11:14, Так. Шар. 28:12, Ҳиз. 34:27, Заб. 66:7, Заб. 84:13

+ 26:6 Ирм. 30:10, Ирм. 46:27, Ҳиз. 39:26, Мик. 4:4, Ҳиз. 34:25

+ 26:8 Так. Шар. 32:30, Еҳ. 23:10, 2 Вак. 24:24, Иш. 30:17

+ 26:11 Ҳиз. 37:26

+ 26:12 Ирм. 30:22, Ҳиз. 11:20, Зак. 13:9, Ваҳй 21:3

+ 26:13 Хур. 20:2, Так. Шар. 5:6

• 26:14 Так. Шар. 28:15-68

+ 26:16 Так. Шар. 28:22, 3 Подш. 8:37, 2 Вак. 6:28, Дов. 6:4, Ирм. 5:17, Мик. 6:15

+ 26:17 Дов. 2:14, 3 Подш. 8:33, Еҳ. 7:4, Мас. 28:1

+ 26:21 Ҳас. 4:15, Заб. 78:12

+ 26:22 Так. Шар. 32:24

+ 26:26 Иш. 3:1, Ҳиз. 4:16, Ҳиз. 5:16, Ҳиз. 14:13, Иш. 9:20, Мик. 6:14, Ҳаҷ. 1:6

+ 26:29 Так. Шар. 28:53, 4 Подш. 6:29, Нав. 4:10, Ирм. 19:9, Ҳиз. 5:10

+ 26:30 4 Подш. 23:20, 2 Вак. 34:5, Ҳиз. 6:5

+ 26:31 4 Подш. 25:9

+ 26:32 Так. Шар. 29:24, 3 Подш. 9:8, Ирм. 18:16

+ 26:33 Так. Шар. 4:27, Так. Шар. 28:64, Наҳ. 1:8, Ирм. 9:16, Ҳиз. 12:15, Зак. 7:14

+ 26:34 Хур. 23:10-11, Иб. 25:2-7, 2 Вак. 36:21

+ 26:37 Ирм. 46:16, Еҳ. 7:12, Дов. 2:14

+ 26:40 3 Подш. 8:47, 2 Вак. 6:37, Наҳ. 9:2, Дон. 9:4-5

+ 27:2 Ад. 30, Дов. 11:30, 1 Подш. 1:11, 1 Подш. 1:28

+ 27:13 Иб. 6:5
+ 27:17 Иб. 25:15
+ 27:20 Иб. 25:28
+ 27:21 Ад. 18:14
+ 27:25 Хур. 30:13
+ 27:26 Хур. 13:2, Хур. 13:11-16
+ 27:27 Иб. 6:5
+ 27:29 Ад. 21:2, Дов. 11:35
+ 27:30 Ад. 18:21, Так. Шар. 14:22
+ 27:31 Иб. 6:5

Ададҳо

КИТОБИ ЧОРУМИ МУСО

АДАДҲО

- 1
- 2
- 3
- 4
- 5
- 6
- 7
- 8
- 9
- 10
- 11
- 12
- 13
- 14
- 15
- 16
- 17
- 18
- 19
- 20
- 21
- 22
- 23
- 24
- 25
- 26
- 27
- 28
- 29
- 30
- 31
- 32
- 33
- 34
- 35
- 36

БОБИ ЯКУМ

Амр дар бораи саршумории қавм.

1^1Ва дар рӯзи якуми моҳи дуюм, дар соли дуюми берун омаданашон аз замини Миср, Худованд ба Мусо дар биёбони Сино дар хаймаи ҷомеъ сухан ронда, гуфт:+

2«Саршумории тамоми ҷамоати банӣ-Исроилро бар ҳасби қабилаҳо ва хонадонҳошон, мувофиқи адади номҳошон, — ҳамаи мардҳоро саросар ба амал оваред+.

3Аз бистсола ва болотар, ҳамаи онҳое ки дар Исроил ба лашкар мераванд, — ту ва Ҳорун онҳоро бар тибқи фавҷҳошон дар шумор оваред.

4Ва ҳамроҳи шумо як нафар аз ҳар сибт хоҳад буд, ки ҳар яке раиси хонадони худ бояд бошад.

5Ва ин аст номҳои шахсоне ки ҳамроҳи шумо хоҳанд буд: аз Реубен — Элисур ибни Шадиур;+

6Аз Шимъӯн — Шалумиил ибни Суришаддой;+

7Аз Яҳудо — Наҳшӯн ибни Амминодоб;+

8Аз Иссокор — Натанъил ибни Суор;+

9Аз Забулун — Элиоб ибни Ҳилӯн;+

10Аз писарони Юсуф: аз Эфроим — Элишомоъ ибни Аммиҳуд; аз Менашше — Ҷамлиил ибни Фадоҳсур;+

11Аз Биньёмин — Абидон ибни Ҷидъӯнӣ;+

12Аз Дон — Аҳиозар ибни Аммишаддой;+

13Аз Ошер — Фаҷъиил ибни Окрон;+

14Аз Ҷод — Эльёсоф ибни Дауил;+

15Аз Нафтолӣ — Аҳираъ ибни Энон+.

16Ҳаминҳоянд даъватшудагони ҷамоат, раисони сибтҳои падаронашон, ки сарварони ҳазораҳои Исроил мебошанд».

17Ва Мусо ва Ҳорун ин шахсонро, ки номҳошон зикр ёфт, гирифтанд.

18Ва тамоми ҷамоатро дар рӯзи якуми моҳи дуюм ҷамъ карданд, ва онҳо насабномаҳои худро бар ҳасби қабилаҳо ва хонадонҳои худ, мувофиқи адади номҳо, аз бистсола ва болотар саросар эълон намуданд,

19Чунон ки Худованд ба Мусо амр фармуда буд; ва ӯ онҳоро дар биёбони Сино дар шумор овард.

20Ва банӣ-Реубен, нахустзодаи Исроил, бар ҳасби насабномаи қабила ва хонадонашон, мувофиқи адади номҳошон, саросар ҳамаи мардҳои аз бистсола ва болотар, ҳамаи онҳое ки ба лашкар мераванд, —

21Дар шумор овардашудагон аз сибти Реубен чилу шаш ҳазору панҷсад нафар буданд+.

22Аз банӣ-Шимъӯн бар ҳасби насабномаи қабила ва хонадонашон, мувофиқи адади номҳои саросар дар шумор овардашудагон, ҳамаи мардҳои аз бистсола ва болотар, ҳамаи онҳое ки ба лашкар мераванд, —

23Дар шумор овардашудагон аз сибти Шимъӯн панҷоҳу нӯҳ ҳазору сесад нафар буданд+.

24Аз банӣ-Ҷод бар ҳасби насабномаи қабила ва хонадонашон, мувофиқи адади номҳо аз бистсола ва болотар, ҳамаи онҳое ки ба лашкар мераванд, —

25Дар шумор овардашудагон аз сибти Ҷод чилу панҷ ҳазору шашсаду панҷоҳ нафар буданд+.

26Аз банӣ-Яҳудо бар ҳасби насабномаи қабила ва хонадонашон, мувофиқи адади номҳо, аз бистсола ва болотар, ҳамаи онҳое ки ба лашкар мераванд, —

27Дар шумор овардашудагон аз сибти Яҳудо ҳафтоду чор ҳазору шашсад нафар буданд+.

28Аз банӣ-Иссокор бар ҳасби насабномаи қабила ва хонадонашон, мувофиқи адади номҳо, аз бистсола ва болотар, ҳамаи онҳое ки ба лашкар мераванд, —

29Дар шумор овардашудагон аз сибти Иссокор панҷоҳу чор ҳазору чорсад нафар буданд+.

30Аз банӣ-Забулун бар ҳасби насабномаи қабила ва хонадонашон, мувофиқи адади номҳо, аз бистсола ва болотар, ҳамаи онҳое ки ба лашкар мераванд, —

31Дар шумор овардашудагон аз сибти Забулун панҷоҳу ҳафт ҳазору чорсад нафар буданд+.

32Аз писарони Юсуф: аз банӣ-Эфроим бар ҳасби насабномаи қабила ва хонадонашон, мувофиқи адади номҳо, аз бистсола ва болотар, ҳамаи онҳое ки ба лашкар мераванд, —

33Дар шумор овардашудагон аз сибти Эфроим чил ҳазору панҷсад нафар буданд+.

34Аз банӣ-Менашше бар ҳасби насабномаи қабила ва хонадонашон, мувофиқи адади номҳо, аз бистсола ва болотар, ҳамаи онҳое ки ба лашкар мераванд, —

35Дар шумор овардашудагон аз сибти Менашше сию ду ҳазору дусад нафар буданд+.

36Аз банӣ-Биньёмин бар ҳасби насабномаи қабила ва хонадонашон, мувофиқи адади номҳо, аз бистсола ва болотар, ҳамаи онҳое ки ба лашкар мераванд, —

37Дар шумор овардашудагон аз сибти Биньёмин сию панҷ ҳазору чорсад нафар буданд+.

38Аз банӣ-Дон бар ҳасби насабномаи қабила ва хонадонашон, мувофиқи адади номҳо, аз бистсола ва болотар, ҳамаи онҳое ки ба лашкар мераванд, —

39Дар шумор овардашудагон аз сибти Дон шасту ду ҳазору ҳафтсад нафар буданд+.

40Аз банӣ-Ошер бар ҳасби насабномаи қабила ва хонадонашон, мувофиқи адади номҳо, аз бистсола ва болотар, ҳамаи онҳое ки ба лашкар мераванд, —

41Дар шумор овардашудагон аз сибти Ошер чилу як ҳазору панҷсад нафар буданд+.

42Аз банӣ-Нафтолӣ бар ҳасби насабномаи қабила ва хонадонашон, мувофиқи адади номҳо, аз бистсола ва болотар, ҳамаи онҳое ки ба лашкар мераванд, —

43Дар шумор овардашудагон аз сибти Нафтолӣ панҷоҳу се ҳазору чорсад нафар буданд+.

44Инҳоянд дар шумор овардашудагон, ки Мусо ва Ҳорун бо раисони Исроил дар шумор оварданд, — бо он дувоздаҳ нафар, ки ҳар яке аз як хонадони онҳо буданд.

45Ва ҳамаи дар шумор овардашудагони банӣ-Исроил бар ҳасби хонадонашон, аз бистсола ва болотар, ҳамаи онҳое ки дар Исроил ба лашкар мераванд, —

46Ҳамаи дар шумор овардашудагон шашсаду се ҳазору панҷсаду панҷоҳ нафар буданд+.

47Валекин левизодагон бар ҳасби сибти падаронашон дар миёни онҳо дар шумор оварда нашуданд,

48Зеро ки Худованд ба Мусо сухан ронда, гуфта буд:

49«Аммо сибти Левиро дар шумор наовар, ва саршумории онҳоро дар миёни банӣ-Исроил ба амал наовар,

50Балки левизодагонро бар маскани шаҳодат ва бар тамоми колои он ва бар ҳар чизе ки ба он тааллуқ дорад, таъин намо; бигзор онҳо маскан ва тамоми колои онро бардоранд ва хизмати онро ба ҷо оваранд, ва дар атрофи маскан хайма зананд;

51Ва дар вақти кӯч кардани маскан левизодагон онро фурӯд оваранд, ва дар вақти ист кардани маскан левизодагон онро барқарор намоянд; ва шахси бегонае ки ба он наздик меояд, кушта хоҳад шуд.

52Ва банӣ-Исроил бояд ҳар яке дар ӯрдугоҳи худ ва ҳар яке назди байрақи худ бар ҳасби фавҷҳои худ хайма зананд.

53Ва левизодагон дар атрофи маскани шаҳодат хайма хоҳанд зад, то ки ғазабе бар ҷамоати банӣ-Исроил ба амал наояд; ва левизодагон посбонии маскани шаҳодатро ба ҷо хоҳанд овард»+.

54Ва банӣ-Исроил ба амал оварданд; чунон ки Худованд ба Мусо амр фармуда буд, ончунон ба амал оварданд.

БОБИ ДУЮМ

Тақсимоти сибтҳо дар ӯрдугоҳ.

2^1Ва Худованд ба Мусо ва Ҳорун сухан ронда, гуфт:

2«Бигзор банӣ-Исроил ҳар яке назди байрақи худ бар ҳасби нишонҳои хонадонашон хайма зананд; дар рӯ ба рӯи хаймаи ҷомеъ гирдогирд хайма зананд.

3Ва аз тарафи пеши шарқӣ аҳли байрақи ӯрдуи Яҳудо бар ҳасби фавҷҳошон хайма мезананд, ва раиси банӣ-Яҳудо Наҳшӯн ибни Амминодоб аст;+

4Ва фавҷи ӯ, ки дар шумор оварда шудаанд, ҳафтоду чор ҳазору шашсад нафаранд.

5Ва дар паҳлуи вай сибти Иссокор хайма мезананд, ва раиси банӣ-Иссокор Натанъил ибни Суор аст;

6Ва фавҷи ӯ, ки дар шумор оварда шудаанд, панҷоҳу чор ҳазору чорсад нафаранд;

7Ва сонӣ сибти Забулун, ки раиси сибти Забулун Элиоб ибни Ҳилӯн аст;

8Ва фавҷи ӯ, ки дар шумор оварда шудаанд, панҷоҳу ҳафт ҳазору чорсад нафаранд.

9Ҳамаи дар шумор овардашудагон дар ӯрдуи Яҳудо бар ҳасби фавҷҳошон саду ҳаштоду шаш ҳазору чорсад нафаранд; онҳо бояд аввалин шуда кӯч кунанд+.

10Байрақи ӯрдуи Реубен бояд ба тарафи ҷанубӣ бар ҳасби фавҷҳошон бошад, ва раиси банӣ-Реубен Элисур ибни Шадиур аст;

11Ва фавҷи ӯ, ки дар шумор оварда шудаанд, чилу шаш ҳазору панҷсад нафаранд;

12Ва дар паҳлуи вай сибти Шимъӯн хайма мезананд, ки раиси банӣ-Шимъӯн Шалумиил ибни Суришаддой аст;

13Ва фавҷи ӯ, ки дар шумор оварда шудаанд, панҷоҳу нӯҳ ҳазору сесад нафаранд;

14Ва сонӣ сибти Ҷод, ки раиси банӣ-Ҷод Эльёсоф ибни Рауил аст;

15Ва фавҷи ӯ, ки дар шумор оварда шудаанд, чилу панҷ ҳазору шашсаду панҷоҳ нафаранд.

16Ҳамаи дар шумор овардашудагон дар ӯрдуи Реубен бар ҳасби фавҷҳошон саду панҷоҳу як ҳазору чорсаду панҷоҳ нафаранд; онҳо бояд дуюмин шуда кӯч кунанд+.

17Ва ҳангоме ки хаймаи ҷомеъ кӯч кунад, ӯрдуи левизодагон дар миёни ӯрдуҳо хоҳад буд; чунон ки ист кардаанд, ончунон бояд ҳар яке дар ҷои ҳуд бар ҳасби байрақҳои худ кӯч кунанд+.

18Байрақи ӯрдуи Эфроим бояд ба тарафи ғарбӣ бар тибқи фавҷҳошон бошад, ва раиси банӣ-Эфроим Элишомоъ ибни Аммиҳуд аст;

19Ва фавҷи ӯ, ки дар шумор оварда шудаанд, чил ҳазору панҷсад нафаранд;

20Ва дар паҳлуи вай — сибти Менашше, ки раиси банӣ-Менашше Ҷамлиил ибни Фадоҳсур аст;

21Ва фавҷи ӯ, ки дар шумор оварда шудаанд, сию ду ҳазору дусад нафаранд.

22Ва сонӣ — сибти Биньёмин, ки раиси банӣ-Биньёмин Абидон ибни Ҷидъӯнӣ аст;

23Ва фавҷи ӯ, ки дар шумор оварда шудаанд, сию панҷ ҳазору чорсад нафаранд.

24Ҳамаи дар шумор овардашудагон дар ӯрдуи Эфроим бар ҳасби фавҷҳошон саду ҳашт ҳазору сад нафаранд; онҳо бояд сеюмин шуда кӯч кунанд+.

25Байрақи ӯрди Дон бояд ба тарафи шимолӣ бар тибқи фавҷҳошон бошад, ва раиси банӣ-Дон Аҳиозар ибни Аммишаддой аст;

26Ва фавҷи ӯ, ки дар шумор оварда шудаанд, шасту ду ҳазору ҳафтсад нафаранд.

27Ва дар паҳлуи вай сибти Ошер хайма мезананд, ки раиси банӣ-Ошер Фаҷъиил ибни Окрон аст;

28Ва фавҷи ӯ, ки дар шумор оварда шудаанд, чилу як ҳазору панҷсад нафаранд.

29Ва сонӣ — сибти Нафтолӣ, ки раиси банӣ-Нафтолӣ Аҳираъ ибни Энон аст;

30Ва фавҷи ӯ, ки дар шумор оварда шудаанд, панҷоҳу се ҳазору чорсад нафаранд.

31Ҳамаи дар шумор овардашудагон дар ӯрдуи Дон саду панҷоҳу ҳафт ҳазору шашсад нафаранд; онҳо бояд охирин шуда таҳти байрақҳои худ кӯч кунанд+.

32Инҳоянд дар шумор овардашудагони банӣ-Исроил бар ҳасби хонадонашон; ҳамаи дар шумор овардашудагони ӯрдуҳо бар ҳасби фавҷҳошон шашсаду се ҳазору панҷсаду панҷоҳ нафаранд»+.

33Валекин левизодагон дар миёни банӣ-Исроил дар шумор оварда нашуданд, чунон қи Худованд ба Мусо амр фармуда буд+.

34Ва банӣ-Исроил мувофиқи ҳар он чи Худованд ба Мусо амр фармуда буд, ба амал оварданд; ҳамин тавр таҳти байрақҳои худ хайма мезаданд, ва ҳамин тавр ҳар яке бар ҳасби қабила ва хонадони худ кӯч мекарданд.

БОБИ СЕЮМ

Дар бораи коҳинон, сибти Левӣ ва хонадонҳои онҳо.

3^1Ва ин аст насабномаи Ҳорун ва Мусо, дар рӯзе ки Худованд дар кӯҳи Сино ба Мусо сухан ронд.

2Ва ин аст номҳои писарони Ҳорун: нахустзодааш Нодоб, Абиҳу, Элъозор ва Итомор+.

3Ин аст номҳои писарони Ҳорун, коҳиноне ки тадҳин карда шуда буданд, ки ӯ онҳоро барои каҳонат баргумошт.

4Вале Нодоб ва Абиху ба ҳузури Худованд мурданд, вақте ки оташи ғайрро дар биёбони Сино ба ҳузури Худованд оварданд, ва онҳо фарзанд надоштанд; ва Элъозор ва Итомор дар ҳузури падарашон Ҳорун каҳонат мекарданд+.

5Ва Худованд ба Мусо сухан ронда, гуфт:

6«Сибти Левиро наздик оварда, онҳоро ба ҳузури Ҳоруни коҳин таъин намо, то ки ба ӯ хизмат кунанд+.

7Ва бигзор онҳо хизмати ӯ ва хизмати тамоми ҷамоатро пеши хаймаи ҷомеъ иҷро намуда, корҳои масканро ба ҷо оваранд;

8Ва тамоми колои хаймаи ҷомеъро нигаҳбонӣ намуда ва хизмати банӣ-Исроилро иҷро карда, корҳои масканро ба ҷо оваранд.

9Ва левизодагонро ба Ҳорун ва писаронаш бидеҳ: онҳо аз ҷониби банӣ-Исроил ба таври қатъӣ ба ӯ дода шудаанд+.

10Вале Ҳорун ва писаронашро баргумор, то ки каҳонати худро риоят кунанд; ва бегонае агар наздик ояд, кушта хоҳад шуд»+.

11Ва Худованд ба Мусо сухан ронда, гуфт:

12«Ва инак, Ман левизодагонро аз миёни банӣ-Исроил дар ивази ҳамаи нахустзодагони раҳимкушо гирифтаам, ва левизодагон аз они Мананд;

13Зеро ки ҳар нахустзода аз они Ман аст: дар рӯзе ки Ман ҳамаи нахустзодагони замини Мисрро зарба задам, ҳамаи нахустзодагони Исроилро, аз одамон то чорпоён, барои Худ тақдис намудам, ва онҳо аз они Мананд. Ман Худованд ҳастам»+.

14Ва Худованд дар биёбони Сино ба Мусо сухан ронда, гуфт:

15«Банӣ-Левиро бар ҳасби хонадон ва қабилаҳошон дар шумор овар; ҳар мардинаро аз якмоҳа ва болотар дар шумор овар».

16Ва Мусо онҳоро аз рӯи гуфтаи Худованд, чунон ки амр фармуда шуд, дар шумор овард.

17Ва инҳоянд писарони Левӣ бар ҳасби номҳошон: Ҷершӯн ва Қаҳот ва Марорӣ+.

18Ва ин аст номҳои банӣ-Ҷершӯн бар ҳасби қабилаҳошон: Либнӣ ва Шимъӣ+.

19Ва банӣ-Каҳот бар ҳасби қабилаҳошон: Амром ва Йисҳор, Ҳебрӯн ва Узиил+.

20Ва банӣ-Марорӣ бар ҳасби қабилаҳошон: Маҳлӣ ва Мушӣ. Ҳаминҳоянд хонаводаҳои Левӣ бар ҳасби авлодашон+.

21Аз Ҷершӯн қабилаи Либнӣ ва қабилаи Шимъӣ; ҳаминҳоянд қабилаҳои ҷершӯниён.

22Дар шумор овардашудагони онҳо мувофиқи адади тамоми мардинаи аз якмоҳа ва болотар: дар шумор овардашудагони онҳо ҳафт ҳазору панҷсад нафаранд.

23Қабилаҳои ҷершӯниён бояд дар ақиби маскан ба тарафи ғарбӣ хайма зананд+.

24Ва раиси хонадони ҷершӯниён Эльёсоф ибни Лоил аст.

25Ва ба нигаҳбонии банӣ-Ҷершӯн дар хаймаи ҷомеъ инҳо супурда мешавад: маскан ва хайма, болопӯши он ва пардаи даромадгоҳи хаймаи ҷомеъ,+

26Ва пардаҳои саҳн, ва пардаи даромадгоҳи саҳне ки гирдогирди маскан ва қурбонгоҳ аст, ва танобҳое ки он барои ҳар хизматаш дорад.

27Ва аз Қаҳот қабилаи Амром ва қабилаи Йисҳор ва қабилаи Ҳебрӯн ва қабилаи Узиил; ҳаминҳоянд қабилаҳои қаҳотиён+.

28Мувофиқи адади тамоми мардинаи аз якмоҳа ва болотар, ҳашт ҳазору шашсад нафаранд, ки нигаҳбонии колои қудсро бояд иҷро кунанд.

29Қабилаҳои банӣ-Қаҳот бояд ба тарафи ҷанубии маскан хайма зананд.

30Ва раиси хонадони кабилаҳои қаҳотиён Элисофон ибни Узиил аст.

31Ва нигаҳбонии онҳо бар ин чизҳост: сандуқ ва миз ва чароғдон ва қурбонгоҳҳо ва колои муқаддасе ки хизматро ба воситаи он ба ҷо меоваранд, ва парда ва ҳар он чи ба он тааллуқ дорад+.

32Ва раиси раисони левизодагон Элъозор ибни Ҳоруни коҳин аст; иҷрокунандагони нигаҳбонии колои қудс таҳти назорати ӯ хоҳанд буд+.

33Аз Марорӣ қабилаи Маҳлӣ ва қабилаи Мушӣ; ҳаминҳоянд қабилаҳои марориён.

34Ва дар шумор овардашудагони онҳо, мувофиқи адади тамоми мардинаи аз якмоҳа ва болотар, шаш ҳазору дусад нафаранд.

35Ва раиси хонадони қабилаҳои марориён Суриил ибни Абиҳоил аст; онҳо бояд ба тарафи шимолии маскан хайма зананд.

36Ва вазифаи нигаҳбонии банӣ-Марорӣ бар ин чизҳост: тахтаҳои маскан ва ғалақаҳояш ва сутунҳояш ва пояҳояш ва тамоми колояш ва тамоми хизматаш+.

37Ва сутунҳои гирдогирди саҳн ва пояҳошон ва мехҳошон ва танобҳошон.

38Ва пеши маскан аз ҷониби офтоббаро, яъне пеши хаймаи ҷомеъ аз тарафи шарқ, бояд Мусо ва Ҳорун ва писаронаш хайма зананд, ки онҳо вазифаи нигаҳбонии қудс ва нигаҳбонии банӣ-Исроилро иҷро мекунанд; ва шахси бегонае ки ба он наздик ояд, кушта хоҳад шуд.

39Ҳамаи дар шумор овардашудагони левизодагон, ки Мусо ва Ҳорун мувофиқи амри Худованд бар ҳасби қабилаҳои онҳо дар шумор оварданд, тамоми мардинаи онҳо аз якмоҳа ва болотар бисту ду ҳазор нафар буданд+.

40Ва Худованд ба Мусо гуфт: «Ҳамаи нахустзодагони мардинаи банӣ-Исроилро аз якмоҳа ва болотар дар шумор овар, ва адади номҳошонро муқаррар намо.

41Ва левизодагонро барои Ман, ки Худованд ҳастам, дар ивази ҳамаи нахустзодагони банӣ-Исроил бигир, ва чорпоёни левизодагонро дар ивази ҳамаи нахустзодагони чорпоёни банӣ-Исроил».

42Ва Мусо, чунон ки Худованд ба ӯ амр фармуд, ҳамаи нахустзодагони банӣ-Исроилро дар шумор овард;

43Ва ҳамаи нахустзодагони мардина, мувофиқи адади номҳо, аз якмоҳа ва болотар, ки дар шумор оварда шуданд, бисту ду ҳазору дусаду ҳафтоду се нафар буданд.

44Ва Худованд ба Мусо сухан ронда, гуфт:

45«Левизодагонро дар ивази ҳамаи нахустзодагони банӣ-Исроил бигир, ва чорпоёни левизодагонро дар ивази чорпоёни онҳо; ва левизодагон аз они Ман хоҳанд буд. Ман Худованд ҳастам.

46Ва дар хусуси фидияи дусаду ҳафтоду се нафар нахустзодагони банӣ-Исроил, ки назар ба левизодагон барзиёданд, —

47Панҷ сиқлӣ барои ҳар саре бигир, онро бо сиқли муқаддас, ки ҳар сиқл бист ҷеро бошад, бигир+.

48Ва ин нуқраро, ки фидияи адади барзиёди онҳост, ба Ҳорун ва писаронаш бидеҳ».

49Ва Мусо нуқраи фидияро барои онҳое ки аз адади ивазкардаи левизодагон барзиёд буданд, гирифт.

50Аз нахустзодагони банӣ-Исроил нуқраро гирифт: ҳазору сесаду шасту панҷ сиқл бо сиқли муқаддас.

51Ва Мусо нуқраи фидияро мувофиқи гуфтаи Худованд, ҷунон ки Худованд ба Мусо амр фармуда буд, ба Ҳорун ва писаронаш дод.

БОБИ ЧОРУМ

Дастурот дар бораи левизодагон; саршумории онҳо.

4^1Ва Худованд ба Мусо ва Ҳорун сухан ронда, гуфт:

2«Банӣ-Қаҳотро аз миёни банӣ-Левӣ бар ҳасби қабилаҳо ва хонадонҳои онҳо дар шумор овар,

3Аз сисола ва болотар ва то панҷоҳсола, ҳамаи онҳоеро, ки қобили хизматанд, то ки дар хаймаи ҷомеъ кор кунанд+.

4Кори банӣ-Қаҳот дар хаймаи ҷомеъ қудси қудсҳост.

5Ва ҳангоме ки кӯч кардани ӯрду лозим шавад, Ҳорун ва писаронаш дохил шуда, пардаи пӯшандаро фурӯд меоваранд, ва сандуқи шаҳодатро бо он мепӯшонанд.

6Ва болопӯше аз пӯсти тӯҳс бар он мегузоранд, ва аз болояш чодире ки комилан лоҷувардист, паҳн мекунанд, ва дастакҳояшро мегузаронанд+.

7Ва бар мизи нони тақдим чодири лоҷувардӣ паҳн мекунанд, ва табақҳо ва қошуқҳо ва косаҳо ва дӯлчаҳои рехтаниро бар он мегузоранд; ва нони доимӣ бояд бар он бошад.

8Ва бар онҳо чодири қирмизӣ паҳн мекунанд, ва онро бо болопӯше аз пӯсти тӯҳс мепӯшонанд, ва дастакҳояшро мегузаронанд.

9Ва чодири лоҷувардие гирифта, чароғдон ва чароғҳояш ва анбӯрҳояш ва маҷмарҳояш ва тамоми колои равғанашро, ки бо онҳо хизмати онро ба ҷо меоваранд, мепӯшонанд.

10Ва он ва тамоми колояшро дар болопӯше аз пӯсти тӯҳс мегузоранд, ва бар чӯбдастае меовезанд.

11Ва бар қурбонгоҳи тилло чодири лоҷувардӣ паҳн мекунанд, ва онро бо болопӯше аз пӯсти тӯҳс мепӯшонанд, ва дастакҳояшро мегузаронанд.

12Ва тамоми колои хизматро, ки бо онҳо дар қудс хизмат мекунанд, гирифта, дар чодири лоҷувардӣ мегузоранд, ва онҳоро бо болопӯше аз пӯсти тӯҳс мепӯшонанд, ва бар чӯбдастае меовезанд.

13Ва қурбонгоҳро аз хокистар тоза карда, чодири арғувонӣ бар он паҳн мекунанд.

14Ва тамоми колои онро, ки бо онҳо хизмати онро ба ҷо меоваранд, — маҷмарҳо, чанголҳо, хокандозҳо ва косаҳо, — яъне тамоми колои қурбонгоҳро бар он мегузоранд, ва болопӯше аз пӯсти тӯҳс бар он паҳн мекунанд, ва дастакҳояшро мегузаронанд.

15Ва чун Ҳорун ва писаронаш дар вақти кӯч кардани ӯрду пӯшонидани қудс ва тамоми колои қудсро ба анҷом расонанд, пас аз он банӣ-Қаҳот барои бардоштан меоянд; вале набояд ба қудс даст расонанд, вагар на хоҳанд мурд. Ҳамин аст боре ки бояд банӣ-Қаҳот дар хаймаи ҷомеъ бардоранд+.

Воҷиботи Элъозор.

16Ва таҳти назорати Элъозор ибни Ҳоруни коҳин инҳо хоҳад буд: равған барои рӯшноӣ, ва бухури муаттар, ва ҳадияи ордии доимӣ, ва равғани тадҳин; назорат бар тамоми маскан ва бар ҳар чи дар он аст, яъне бар қудс ва бар колои он»+.

17Ва Худованд ба Мусо ва Ҳорун сухан ронда, гуфт:

18«Сибти қабилаҳои қаҳотиёнро аз миёни левизодагон маҳв накунед,

19Балки ба онҳо чунин рафтор намоед, то ки дар вақти наздик омаданашон ба қудси қудсҳо онҳо зинда монанд ва намиранд: бигзор Ҳорун ва писаронаш омада, ҳар якеро ба хизматаш ва назди бораш бимонанд;

20Вале онҳо барои дидани он ки қудсро чӣ гуна мепӯшонанд, набояд биёянд, вагар на хоҳанд мурд»+.

Воҷиботи банӣ-Ҷершӯн.

21Ва Худованд ба Мусо сухан ронда, гуфт:

22«Банӣ-Ҷершӯнро низ бар ҳасби хонадонҳо ва қабилаҳои онҳо дар шумор овар.

23Аз сисола ва болотар то панҷоҳсола онҳоро дар шумор овар, яъне онҳоеро, ки қобили хизматанд, то ки дар хаймаи ҷомеъ кор кунанд.

24Ин аст кори қабилаҳои ҷершӯниён дар хизматгузорӣ ва боркашонӣ:+

25Онҳо бояд ин чизҳоро бардоранд: пардаҳои маскан ва хаймаи ҷомеъ, болопӯши он ва болопӯше аз пӯсти тӯҳс, ки бар он аз боло мебошад, ва пардаи даромадгоҳи хаймаи ҷомеъ,

26Ва пардаҳои саҳн ва пардаи даромадгоҳи дарвозаи саҳн, ки гирдогирди маскан ва қурбонгоҳ аст, ва танобҳои онҳо ва тамоми колои хизмати онҳо; ва ҳар кореро, ки бо ин чизҳо кардан лозим аст, онҳо бояд бикунанд.

27Тамоми хизмати банӣ-Ҷершӯн дар ҳар боркашонии онҳо ва дар ҳар кори онҳо бояд бо фармони Ҳорун ва писаронаш ба ҷо оварда шавад; ва нигаҳбонии ҳар бореро, ки онҳо мекашонанд, ба зиммаи онҳо бигузоред.

28Ҳамин аст хизмати қабилаҳои банӣ-Ҷершӯн дар хаймаи ҷомеъ; ва назорати онҳо дар дасти Итомор ибни Ҳоруни коҳин аст.

Воҷиботи банӣ-Марорӣ

29Банӣ-Марориро бар ҳасби қабилаҳо ва хонадони онҳо дар шумор овар.

30Аз сисола ва болотар, то панҷоҳсола, ҳамаи онҳоеро, ки қобили хизматанд, то ки хизмати хаймаи ҷомеъро иҷро кунанд, дар шумор овар.

31Ва ин аст вазифаи боркашонии онҳо дар тамоми хизматашон дар хаймаи ҷомеъ: тахтаҳои маскан ва ғалақаҳояш ва сутунҳояш ва пояҳояш,+

32Ва сутунҳои гирдогирди саҳн ва пояҳошон ва мехҳошон ва танобҳошон бо тамоми колояшон ва тамоми хизматашон; ва колоеро, ки онҳо бояд бардоранд, ном ба ном дар шумор оваред.

33Ҳамин аст кори қабилаҳои банӣ-Марорӣ дар тамоми хизматашон дар хаймаи ҷомеъ зери дасти Итомор ибни Ҳоруни коҳин».

34Ва Мусо ва Ҳорун ва раисони ҷамоат банӣ-Қаҳотро бар ҳасби қабилаҳо ва хонадонҳои онҳо дар шумор оварданд,

35Аз сисола ва болотар, то панҷоҳсола, ҳамаи онҳоеро, ки қобили хизматанд, то ки дар хаймаи ҷомеъ кор кунанд.

36Ва дар шумор овардашудагони онҳо, бар ҳасби қабилаҳои онҳо, ду ҳазору ҳафтсаду панҷоҳ нафар буданд.

37Ҳаминҳоянд дар шумор овардашудагони қабилаҳои қаҳотиён, ҳамаи онҳое ки дар хаймаи ҷомеъ кор мекарданд, ки онҳоро Мусо ва Ҳорун мувофиқи амре ки Худованд ба воситаи Мусо фармуда буд, дар шумор оварданд.

38Ва дар шумор овардашудагони банӣ-Ҷершӯн, бар ҳасби қабилаҳо, ва хонадонҳои онҳо,

39Аз сисола ва болотар, то панҷоҳсола, ҳамаи онҳое ки қобили хизматанд, то ки дар ҳаймаи ҷомеъ кор кунанд, —

40Ва дар шумор овардашудагони онҳо бар ҳасби қабилаҳо ва хонадонҳои онҳо, ду ҳазору шашсаду сӣ нафар буданд.

41Ҳаминҳоянд дар шумор овардашудагони қабилаҳои банӣ-Ҷершӯн, ҳамаи онҳое ки дар хаймаи ҷомеъ кор мекарданд, ки онҳоро Мусо ва Ҳорун мувофиқи амри Худованд дар шумор оварданд.

42Ва дар шумор овардашудагони қабилаҳои банӣ-Марорӣ, бар ҳасби қабилаҳо ва хонадонҳои онҳо,

43Аз сисола ва болотар, то панҷоҳсола, ҳамаи онҳое ки қобили хизматанд, то ки дар хаймаи ҷомеъ кор кунанд, —

44Ва дар шумор овардашудагони онҳо, бар ҳасби қабилаҳои онҳо, се ҳазору дусад нафар буданд.

45Ҳаминҳоянд дар шумор овардашудагони қабилаҳои банӣ-Марорӣ, ки онҳоро Мусо ва Ҳорун мувофиқи амри Худованд, ки ба воситаи Мусо фармуда шуда буд, дар шумор оварданд.

46Ҳамаи дар шумор овардашудагоне ки Мусо ва Ҳорун ва раисони Исроил аз левизодагон бар ҳасби қабилаҳо ва хонадонҳои онҳо дар шумор оварданд,

47Аз сисола ва болотар, то панҷоҳсола, ҳамаи онҳое ки қобили хизматанд, то ки кори хизматрасонӣ ва кори боркашониро дар хаймаи ҷомеъ иҷро кунанд, —

48Ва ҳамаи дар шумор овардашудагони онҳо ҳашт ҳазору панҷсаду ҳаштод нафар буданд.

49Бар тибқи амри Худованд ба воситаи Мусо ҳар яке аз онҳо ба хизматрасонӣ ва боркашонии худ таъин намуда ва дар шумор оварда шуданд, чунон ки Худованд ба Мусо амр фармуда буд.

БОБИ ПАНҶУМ

Хориҷ кардани ҳар нопокӣ; ҳадияҳои рашк.

5^1Ва Худованд ба Мусо сухан ронда, гуфт:

2«Ба банӣ-Исроил амр фармо, ки ҳар махавӣ ва ҳар каси ҷараёндор ва ҳар каси аз мурда наҷисшударо аз ӯрдугоҳ хориҷ кунанд+.

3Хоҳ мард бошад хоҳ зан, хориҷ кунед; онҳоро ба беруни ӯрдугоҳ хориҷ кунед, то ки ӯрдугоҳҳои худро, ки Ман дар миёни онҳо сокин ҳастам, наҷис нагардонанд»+.

4Ва банӣ-Исроил чунин карданд, ва онҳоро ба беруни ӯрдугоҳ хориҷ карданд; чунон ки Худованд ба Мусо сухан ронда буд, банӣ-Исроил ончунон карданд.

5Ва Худованд ба Мусо сухан ронда, гуфт:

6«Ба банӣ-Исроил бигӯ: агар марде ё зане ягон гуноҳи одамизодро ба амал оварда, дар ҳаққи Худованд хиёнат кунад, ва он шахс гуноҳкор шавад, —+

7Бигзор гуноҳеро, ки вай ба амал овардааст, эътироф намояд, ва он чиро, ки дар он гуноҳкор шудааст, пурра баргардонад, ва панҷьяки қимати онро бар он илова намуда, ба касе ки дар ҳаққаш гуноҳ кардааст, бидиҳад+.

8Ва агар он кас ворисе надошта бошад, то ки талофии гуноҳ ба вай дода шавад, дар он сурат талофии гуноҳ, ки барои Худованд дода мешавад, аз они коҳин хоҳад буд, ба замми қӯчқори кафорат, ки ба воситаи он ӯ варо кафорат менамояд.

9Ва ҳар ҳадия аз ҳамаи вақфҳои банӣ-Исроил, ки назди коҳин меоваранд, аз они ӯ хоҳад буд.

10Ва вақфҳои ҳар кас аз они худаш хоҳад буд: он чи касе ба коҳин медиҳад, аз они ӯ хоҳад буд».

11Ва Худованд ба Мусо сухан ронда, гуфт:

12«Ба банӣ-Исроил сухан ронда, ба онҳо бигӯ: зани касе агар гумроҳ шуда, ба ӯ хиёнат кунад,

13Ва марде бо вай хобида, нутфа резад, ва ин аз чашми шавҳараш пинҳон монад, ва вай ниҳонӣ наҷис гардад, ва шоҳиде ба зидди вай набошад, ва вай дастгир нашавад,+

14Ва рӯҳи рашк бар ӯ ғолиб омада, ӯ аз занаш рашк барад, дар сурате ки вай наҷис гардидааст, ё ки рӯҳи рашк бар ӯ ғолиб омада, ӯ аз занаш рашк барад, ва ҳол он ки вай наҷис нагардидааст, —

15Бигзор он шавҳар зани худро назди коҳин оварад, ва барои вай ушри эфаи орди ҷавро ҳадия биёрад; лекин равған бар он нарезад ва лебӯно бар он намонад, зеро ки он ҳадияи рашк, ҳадияи ёдгорӣ мебошад, ки гуноҳро хотиррасон менамояд+.

16Ва коҳин варо наздик оварда, ба хузури Худованд меистонад.

17Ва коҳин дар зарфи сафолин оби муқаддас мегирад, ва коҳин аз хоке ки бар фарши маскан аст, гирифта, дар об меандозад.

18Ва коҳин занро ба хузури Худованд меистонад, ва мӯи сари занро воз мекунад, ва ҳадияи ёдгориро, ки ҳадияи рашк аст, бар кафҳои дасти вай мегузорад; ва дар дасти коҳин оби талхи лаънатовар хоҳад буд.

19Ва коҳин варо қасам медиҳад, ва ба зан мегӯяд: „Агар марде бо ту нахобида бошад, ва агар ҳангоми шавҳардории худ бо гумроҳӣ наҷис нашуда бошӣ, — аз ин оби талхи лаънатовар осеб нахоҳӣ дид;

20Вале агар ҳангоми шавҳардории худ бо гумроҳӣ наҷис шуда бошӣ, ва марде, ғайр аз шавҳарат, бо ту ҳамхоб гардида бошад“, —

21Он гоҳ коҳин занро қасами лаънат медиҳад, ва коҳин ба зан мегӯяд: „Бигзор Худованд туро дар миёни кавми ту ба лаънат ва қасам гирифтор кунад, ба тавре ки Худованд ронатро лоғар ва шикаматро омосдор гардонад;

22Ва бигзор ҳамин оби лаънатовар ба амъоят дохил шавад, то ки шикамат биомосад ва ронат лоғар гардад“. Ва зан мегӯяд: „Омин, омин“+.

23Ва коҳин ин лаънатҳоро бар тӯморе менависад, ва дар оби талх шуста меравонад;

24Ва он оби талхи лаънатоварро ба зан менӯшонад, ва он оби лаънатовар дар вай дохил шуда, талх мегардад.

25Ва коҳин ҳадияи рашкро аз дасти зан мегирад, ва ин ҳадияро ба ҳузури Худованд меҷунбонад, ва онро назди қурбонгоҳ меоварад.

26Ва коҳин аз ин ҳадия ҳиссаи ёдгории онро бо мушташ гирифта, бар қурбонгоҳ месӯзонад, ва сонӣ он обро ба зан менӯшонад.

27Ва ҳангоме ки обро ба вай бинӯшонад, агар вай наҷис гардида, ба шавҳараш хиёнат карда бошад, он оби лаънатовар дар вай дохил шуда талх мегардад, ва шиками вай меомосад, ва рони вай лоғар мешавад, ва ин зан дар миёни қавми худ малъун мегардад.

28Ва агар он зан наҷис нашуда, пок бошад, — ба вай осебе намерасад, ва вай ҳомила шуда, зурьёт мебинад.

29Ин аст шариати рашк, вақте ки зан ба шавҳараш хиёнат карда, наҷис мешавад,

30Ё вақте ки бар мард рӯҳи рашк ғолиб омада, аз занаш рашк мебарад: он гоҳ бигзор ӯ занро ба ҳузури Худованд истонад, то ки коҳин тамоми ин шариатро бо вай ба амал оварад.

31Ва он мард аз гуноҳ фориғ мешавад, ва он зан барои гуноҳи худ ҷазо меёбад».

БОБИ ШАШУМ

Дар бораи назирон.

6^1Ва Худованд ба Мусо сухан ронда, гуфт:

2«Ба банӣ-Исроил сухан ронда, ба онҳо бигӯ: агар марде ё зане назри назирӣ кунад, то ки назирӣ[*] Худованд бошад,+

3Вай бояд аз шароб ва арақ парҳез намояд, сиркои шароб ва сиркои арақро нанӯшад, ва ҳеҷ шарбати ангурро нанӯшад, ва ангури тар ё хушк нахӯрад.

4Тамоми айёми назирии худ аз ҳар чизе ки аз ангур, аз донакаш гирифта то пӯсташ, тайёр карда мешавад, набояд бихӯрад.

5Тамоми айёми назри назирии вай поку бар сари вай набояд бирасад; то тамом шудани айёме ки худро назири Худованд гардонидааст, вай муқаддас буда, мӯи сарашро бояд калон кунад+.

6Тамоми айёме ки вай назири Худованд аст, набояд ба ҷасади мурдае наздик ояд+.

7Барои падараш ва модараш, бародараш ва хоҳараш, — ҳатто барои онҳо низ, вақте ки бимиранд, вай набояд наҷис шавад, зеро ки аломати назирии Худои вай бар сари вай аст.

8Тамоми айёми назирии худ вай барои Худованд муқаддас аст.

9Ва агар касе назди вай баногоҳ, якбора бимирад, ва мӯйсари назирии варо наҷис гардонад, — вай бояд сари худро дар рӯзи пок шудани худ битарошад, дар рӯзи ҳафтум бояд онро битарошад.

10Ва дар рӯзи ҳаштум бояд ду фохта ё ду чӯҷаи кабӯтар назди коҳин, ба дари хаймаи ҷомеъ биёрад+.

11Ва коҳин якеро барои қурбонии гуноҳ ва дигареро барои қурбонии сӯхтанӣ тақдим намуда, варо барои гуноҳаш, ки аз ҷасади мурда наҷис шудааст, кафорат менамояд, ва сари варо дар он рӯз тақдис мекунад.

12Ва айёми назирии худро вай аз нав ба Худованд назр менамояд, ва барраи яксолае барои қурбонии ҷурм меоварад; вале рӯзҳои пешина ботил мешавад, зеро ки назирии вай наҷис гардидааст.

13Ва ин аст шариат дар бораи назир: вақте ки айёми назирии ӯ анҷом ёбад, ӯро назди даромадгоҳи хаймаи ҷомеъ меоваранд;

14Ва ӯ қурбонии худро барои Худованд тақдим менамояд: як барраи нари яксолаи беайб барои қурбонии сӯхтанӣ, як барраи модаи яксолаи беайб барои қурбонии гуноҳ, ва як қӯчқори беайб барои қурбонии саломатӣ,+

15Ва як сабад нони фатир: қурсҳои орди маҳини бо равған омехташуда, ва нончаҳои тунуки равған молидашуда, ва ҳадияи ордии онҳо ва ҳадияи рехтании онҳо+.

16Ва коҳин онҳоро ба ҳузури Худованд наздик оварда, қурбонии гуноҳи ӯ ва қурбонии сӯхтании ӯро тақдим менамояд.

17Ва қӯчқорро бо сабади нони фатир ҳамчун қурбонии саломатӣ барои Худованд тақдим менамояд; ва коҳин ҳадияи ордии ӯ ва ҳадияи рехтании ӯро тақдим менамояд.

18Ва он назир сари назирии худро назди даромадгоҳи хаймаи ҷомеъ метарошад, ва мӯйсари назирии худро гирифта, бар оташе ки зери қурбонии саломатӣ мебошад, мегузорад.

19Ва коҳин як соқи пеши пухташудаи қӯчқорро бо як қурси фатир ва бо як нончаи тунуки фатир аз сабад гирифта, бар кафҳои дасти назир, баъд аз тарошидани мӯйсари назри вай, мегузорад+.

20Ва коҳин онҳоро ҳамчун инъоми ҷунбониданӣ ба ҳузури Худованд меҷунбонад: ин барои коҳин, ба замми синаи ҷунбониданӣ ва соқи пешкаш, муқаддас аст; баъд аз ин назир метавонад шароб нӯшад+.

21Ҳамин аст шариат дар бораи назире ки назр намудааст, ва дар бораи қурбоние ки ӯ бояд барои назирии худ ба Худованд тақдим кунад, ба замми он чи барои дороии ӯ дастрас аст; мувофиқи назре ки кардааст, ӯ бояд ҳамон тавр, ба замми шариати назирии худ, ба амал оварад».

22Ва Худованд ба Мусо сухан ронда, гуфт:

23«Ба Ҳорун ва писаронаш сухан ронда, бигӯ: банӣ-Исроилро чунин баракат дода, ба онҳо бигӯед:+

24Бигзор Худованд туро баракат диҳад ва туро нигаҳбонӣ намояд!+

25Бигзор Худованд бо рӯи Худ бар ту партав афканад
ва туро марҳамат намояд!+

26Бигзор Худованд рӯи Худро сӯи ту нигаронад ва саломатӣ ба ту бахшад!

27Бигзор исми Маро бар банӣ-Исроил бихонад, ва Ман онҳоро баракат хоҳам дод».

БОБИ ҲАФТУМ

Инъомҳои раисон. Тақдиси маскан.

7^1Ва дар рӯзе ки Мусо барпо кардани масканро ба анҷом расонид, ва онро тадҳин намуд, ва онро бо тамоми колояш, ва қурбонгоҳро бо тамоми колояш тақдис намуд, ва онҳоро тадҳин ва тақдис намуд,+

2Раисони Исроил, сардорони хонаводаҳошон, — ҳамонҳое ки раисони сибтҳо буда, бар сари онҳое меистоданд, ки дар шумор оварда шуда буданд, — наздик омаданд,

3Ва қурбонии худро ба ҳузури Худованд тақдим карданд: шаш аробаи болопӯшида ва дувоздаҳ барзагов, яъне як ароба барои ду раис, ва як барзагов барои ҳар яке; ва онҳоро ба ҳузури Худованд наздик оварданд.

4Ва Худованд ба Мусо сухан ронда, гуфт:

5«Аз онҳо бигир, то ки барои иҷрои хизмати хаймаи ҷомеъ кор фармуда шавад; ва онҳоро ба левизодагон, ба ҳар яке мувофиқи хизматаш, бисупор».

6Ва Мусо аробаҳо ва барзаговҳоро гирифт, ва онҳоро ба левизодагон супурд.

7Ду ароба ва чор барзаговро ба банӣ-Ҷершӯн, мувофиқи хизматашон, супурд+.

8Ва чор ароба ва ҳашт барзаговро ба банӣ-Марорӣ, мувофиқи хизматашон, зери назорати Итомор ибни Ҳоруни коҳин супурд+.

9Вале ба банӣ-Қаҳот чизе насупурд, зеро ки хизмати дохили қудс ба зиммаи онҳо гузошта шуда буд, ва онҳо борҳоро бар китфи худ мебардоштанд+.

10Ва раисон қурбониҳои тақдиси қурбонгоҳро дар рӯзи тадҳин намудани он тақдим карданд; ва раисон қурбонии худро пеши қурбонгоҳ тақдим карданд.

11Ва Худованд ба Мусо гуфт: «Бигзор ҳар раис як рӯз қурбонии худро барои тақдиси қурбонгоҳ тақдим кунад».

12Ва дар рӯзи якум Наҳшӯн ибни Амминодоб, аз сибти Яҳудо, қурбонии худро тақдим намуд;+

13Ва қурбонии ӯ иборат аз инҳо буд: як табақи нуқра, вазнаш саду сӣ сиқл, як косаи нуқра, вазнаш ҳафтод сиқл бо сиқли муқаддас; ҳар дуяш пур аз орди маҳини омехта бо равған, барои ҳадияи ордӣ;

14Як қошуқи тилло, вазнаш даҳ сиқл, пур аз бухур;+

15Як наргови ҷавон, як қӯчқор, як барраи нари яксола, барои қурбонии сӯхтанӣ;+

16Як нарбуз барои қурбонии гуноҳ;+

17Ва барои забҳи саломатӣ ду наргов, панҷ қӯчқор, панҷ нарбуз, панҷ барраи нари яксола; инҳо қурбонии Наҳшӯн ибни Амминодоб буд+.

18Дар рӯзи дуюм Натанъил ибни Суор, раиси Иссокор, тақдим намуд+.

19Вай қурбонии худро тақдим намуд, ки иборат аз инҳо буд: як табақи нуқра, вазнаш саду сӣ сиқл, як косаи нуқра, вазнаш ҳафтод сиқл бо сиқли муқаддас; ҳар дуяш пур аз орди маҳини омехта бо равған, барои ҳадияи ордӣ;

20Як қошуқи тилло, вазнаш даҳ сиқл, пур аз бухур;

21Як наргови ҷавон, як қӯчқор, як барраи нари яксола, барои қурбонии сӯхтанӣ;

22Як нарбуз барои қурбонии гуноҳ;

23Ва барои забҳи саломатӣ ду наргов, панҷ қӯчқор, панҷ нарбуз, панҷ барраи нари яксола; инҳо қурбонии Натанъил ибни Суор буд.

24Дар рӯзи сеюм — Элиоб ибни Ҳалӯн, раиси банӣ-Забулун+.

25Қурбонии ӯ: як табақи нуқра, вазнаш саду сӣ сиқл, як косаи нуқра, вазнаш ҳафтод сиқл бо сиқли муқаддас; ҳар дуяш пур аз орди маҳини омехта бо равған, барои ҳадияи ордӣ;

26Як қошуқи тилло, вазнаш даҳ сиқл, пур аз бухур;

27Як наргови ҷавон, як қӯчқор, як барраи нари яксола, барои қурбонии сӯхтанӣ;

28Як нарбуз барои қурбонии гуноҳ;

29Ва барои забҳи саломатӣ ду наргов, панҷ қӯчқор, панҷ нарбуз, панҷ барраи нари яксола; инҳо қурбонии Элиоб ибни Ҳалӯн буд.

30Дар рӯзи чорум — Элисур ибни Шадиур, раиси банӣ-Реубен+.

31Қурбонии ӯ: як табақи нуқра, вазнаш саду сӣ сиқл, як косаи нуқра, вазнаш ҳафтод сиқл бо сиқли муқаддас; ҳар дуяш пур аз орди маҳини омехта бо равған, барои ҳадияи ордӣ;

32Як қошуқи тилло, вазнаш даҳ сиқл, пур аз бухур;

33Як наргови ҷавон, як қӯчқор, як барраи нари яксола, барои қурбонии сӯхтанӣ;

34Як нарбуз барои қурбонии гуноҳ;

35Ва барои забҳи саломатӣ ду наргов, панҷ қӯчқор, панҷ нарбуз, панҷ барраи нари яксола; инҳо қурбонии Элисур ибни Шадиур буд.

36Дар рӯзи панҷум — Шалумиил ибни Суришаддой, раиси банӣ-Шимъӯн+.

37Қурбонии ӯ: як табақи нуқра, вазнаш саду сӣ сиқл, як косаи нуқра, вазнаш ҳафтод сиқл бо сиқли муқаддас; ҳар дуяш пур аз орди маҳини омехта бо равған, барои ҳадияи ордӣ;

38Як қошуқи тилло, вазнаш даҳ сиқл, пур аз бухур;

39Як наргови ҷавон, як қӯчқор, як барраи нари яксола, барои қурбонии сӯхтанӣ;

40Як нарбуз барои қурбонии гуноҳ;

41Ва барои забҳи саломатӣ ду наргов, панҷ қӯчқор, панҷ нарбуз, панҷ барраи нари яксола; инҳо қурбонии Шалумиил ибни Суришаддоӣ буд.

42Дар рӯзи шашум — Эльёсоф ибни Дауил, раиси банӣ-Ҷод+.

43Қурбонии ӯ: як табақи нуқра, вазнаш саду сӣ сиқл, як косаи нуқра, вазнаш ҳафтод сиқл бо сиқли муқаддас; ҳар дуяш пур аз орди маҳини омехта бо равған, барои ҳадияи ордӣ;

44Як қошуқи тилло, вазнаш даҳ сиқл, пур аз бухур;

45Як наргови ҷавон, як қӯчқор, як барраи нари яксола, барои қурбонии сӯхтанӣ;

46Як нарбуз барои қурбонии гуноҳ;

47Ва барои забҳи саломатӣ ду наргов, панҷ қӯчқор, панҷ нарбуз, панҷ барраи нари яксола; инҳо қурбонии Эльёсоф ибни Дауил буд.

48Дар рӯзи ҳафтум — Элишомоъ ибни Аммиҳуд, раиси банӣ-Эфроим+.

49Қурбонии ӯ: як табақи нуқра, вазнаш саду сӣ сиқл, як косаи нуқра, вазнаш ҳафтод сиқл бо сиқли муқаддас, ҳар дуяш пур аз орди маҳини омехта бо равған, барои ҳадияи ордӣ;

50Як қошуқи тилло, вазнаш даҳ сиқл, пур аз бухур;

51Як наргови ҷавон, як қӯчқор, як барраи нари яксола, барои қурбонии сӯхтанӣ;

52Як нарбуз барои қурбонии гуноҳ;

53Ва барои забҳи саломатӣ ду наргов, панҷ қӯчқор, панҷ нарбуз, панҷ барраи нари яксола; инҳо қурбонии Элишомоъ ибни Аммиҳуд буд.

54Дар рӯзи ҳаштум — Ҷамлиил ибни Фадоҳсур, раиси банӣ-Менашше+.

55Қурбонии ӯ: як табақи нуқра, вазнаш саду сӣ сиқл, як косаи нуқра, вазнаш ҳафтод сиқл бо сиқли муқаддас; ҳар дуяш пур аз орди маҳини омехта бо равған, барои ҳадияи ордӣ;

56Як қошуқи тилло, вазнаш даҳ сиқл, пур аз бухур;

57Як наргови ҷавон, як қӯчқор, як барраи нари яксола, барои қурбонии сӯхтанӣ;

58Як нарбуз барои қурбонии гуноҳ;

59Ва барои забҳи саломатӣ ду наргов, панҷ қӯчқор, панҷ нарбуз, панҷ барраи нари яксола; инҳо қурбонии Ҷамлиил ибни Фадоҳсур буд.

60Дар рӯзи нӯҳум — Абидон ибни Ҷидъӯнӣ, раиси банӣ-Биньёмин+.

61Қурбонии ӯ: як табақи нуқра, вазнаш саду сӣ сиқл, як косаи нуқра, вазнаш ҳафтод сиқл бо сиқли муқаддас; ҳар дуяш пур аз орди маҳини омехта бо равған, барои ҳадияи ордӣ;

62Як қошуқи тилло, вазнаш даҳ сиқл, пур аз бухур;

63Як наргови ҷавон, як қӯчқор, як барраи нари яксола, барои қурбонии сӯхтанӣ;

64Як нарбуз барои қурбонии гуноҳ;

65Ва барои забҳи саломатӣ ду наргов, панҷ қӯчқор, панҷ нарбуз, панҷ барраи нари яксола; инҳо қурбонии Абидон ибни Ҷидъӯнӣ буд.

66Дар рӯзи даҳум — Аҳиозар ибни Аммишаддой, раиси банӣ-Дон+.

67Қурбонии ӯ: як табақи нуқра, вазнаш саду сӣ сиқл, як косаи нуқра, вазнаш ҳафтод сиқл бо сиқли муқаддас; ҳар дуяш пур аз орди маҳини омехта бо равған, барои ҳадияи ордӣ;

68Як қошуқи тилло, вазнаш даҳ сиқл, пур аз бухур;

69Як наргови ҷавон, як қӯчқор, як барраи нари яксола, барои қурбонии сӯхтанӣ;

70Як нарбуз барои қурбонии гуноҳ;

71Ва барои забҳи саломатӣ ду наргов, панҷ қӯчқор, панҷ нарбуз, панҷ барраи нари яксола; инҳо қурбонии Аҳиозар ибни Аммишаддой буд.

72Дар рӯзи ёздаҳум — Фаҷъиил ибни Окрон, раиси банӣ-Ошер+.

73Қурбонии ӯ: як табақи нуқра, вазнаш саду сӣ сиқл, як косаи нуқра, вазнаш ҳафтод сиқл бо сиқли муқаддас; ҳар дуяш пур аз орди маҳини омехта бо равған, барои ҳадияи ордӣ;

74Як қошуқи тилло, вазнаш даҳ сиқл, пур аз бухур;

75Як наргови ҷавон, як қӯчқор, як барраи нари яксола, барои қурбонии сӯхтанӣ;

76Як нарбуз барои қурбонии гуноҳ;

77Ва барои забҳи саломатӣ ду наргов, панҷ қӯчқор, панҷ нарбуз, панҷ барраи нари яксола; инҳо қурбонии Фаҷъиил ибни Окрон буд.

78Дар рӯзи дувоздаҳум — Аҳираъ ибни Энон, раиси банӣ-Нафтолӣ+.

79Қурбонии ӯ: як табақи нуқра, вазнаш саду сӣ сиқл, як косаи нуқра, вазнаш ҳафтод сиқл бо сиқли муқаддас; ҳар дуяш пур аз орди маҳини омехта бо равған, барои ҳадияи ордӣ;

80Як қошуқи тилло, вазнаш даҳ сиқл, пур аз бухур;

81Як наргови ҷавон, як қӯчқор, як барраи нари яксола, барои қурбонии сӯхтанӣ;

82Як нарбуз барои қурбонии гуноҳ;

83Ва барои забҳи саломатӣ ду наргов, панҷ қӯчқор, панҷ нарбуз, панҷ барраи нари яксола; инҳо қурбонии Аҳираъ ибни Энон буд.

84Инҳо буд ҳадия ва қурбониҳои тақдиси қурбонгоҳ дар рӯзи тадҳин кардани он, аз ҷониби раисони Исроил: дувоздаҳ табақи нуқра, дувоздаҳ косаи нуқра, дувоздаҳ қошуқи тилло.

85Саду сӣ сиқл нуқра дар ҳар табақ буд, ва ҳафтод сиқл дар ҳар коса; тамоми нуқраи ин коло ду ҳазору чорсад сиқл бо сиқли муқаддас буд.

86Дувоздаҳ қошуқи тиллои пур аз буҳур, вазни ҳар кадомаш даҳ сиқл бо сиқли муқаддас, тамоми тиллои қошуқҳо саду бист сиқл буд.

87Ҷамъи чорпоён барои қурбонии сӯхтанӣ: дувоздаҳ наргови ҷавон, дувоздаҳ қӯчқор, дувоздаҳ барраи нари яксола бо ҳадияи ордии онҳо, ва дувоздаҳ нарбуз барои қурбонии гуноҳ.

88Ва ҷамъи чорпоён барои забҳи саломатӣ: бисту чор наргов, шаст қӯчқор, шаст нарбуз, шаст барраи нари яксола; ин буд тақдиси қурбонгоҳ баъд аз тадҳини он.

89Ва ҳангоме ки Мусо ба хаймаи ҷомеъ даромад, то ки бо Ӯ сухан ронад, овозеро шунид, ки аз болои сарпӯше ки бар сандуқи шаҳодат буд, аз миёни ду каррубӣ ба вай сухан меронд; ва Ӯ ба вай сухан меронд+.

БОБИ ҲАШТУМ

Дар бораи чароғдонҳо ва чароғҳо.

8^1Ва Худованд ба Мусо сухан ронда, гуфт:

2«Ба Ҳорун сухан ронда, ба вай бигӯ: вақте ки чароғҳоро дармегиронӣ, бигзор ин ҳафт чароғ ба тарафи пеши чароғдон рӯшноӣ диҳад».

3Ва Ҳорун чунин кард: ба тарафи пеши чароғдон чароғҳои онро даргиронид, чунон ки Худованд ба Мусо амр фармуда буд.

4Ва ин аст сохти чароғдон: тиллои яклухти мазруб, пояаш то гулҳояш яклухти мазруб; мувофиқи намунае ки Худованд ба Мусо нишон дода буд, ӯ чароғдонро ҳамин тавр сохт.

Татҳири левизодагон.

5Ва Худованд ба Мусо сухан ронда, гуфт:

6«Левизодагонро аз миёни банӣ-Исроил бигир ва онҳоро татҳир намо.

7Ва барои татҳирашон ба онҳо чунин амал намо: оби татҳири гуноҳро бар онҳо бипош, ва бигзор онҳо тамоми бадани худро бо поку битарошанд, ва либосҳои худро бишӯянд, ва пок хоҳанд шуд;+

8Ва наргови ҷавонеро бо ҳадияи ордии он, ки орди маҳини омехта бо равған бошад, бигиранд, ва ту наргови ҷавони дуюмро барои қурбонии гуноҳ бигир+.

9Ва левизодагонро назди хаймаи ҷомеъ биёр, ва тамоми ҷамоати банӣ-Исроилро ҷамъ намо.

10Ва левизодагонро ба ҳузури Худованд наздик овар, ва бигзор банӣ-Исроил дастҳои худро бар левизодагон бимонанд.

11Ва бигзор Ҳорун левизодагонро ба ҳузури Худованд аз ҷониби банӣ-Исроил ҳамчун инъоми ҷунбониданӣ ба ҷунбиш оварад, то ки онҳо барои иҷрои хизмати Худованд тақдис ёбанд.

12Ва бигзор левизодагон дастҳои худро бар сари нарговон бимонанд; ва ту якеро ҳамчун қурбонии гуноҳ, ва дигареро ҳамчун қурбонии сӯхтанӣ ба Худованд, барои кафорати левизодагон, тақдим намо.

13Ва левизодагонро пеши Ҳорун ва писаронаш истонида, онҳоро ҳамчун инъоми ҷунбониданӣ барои Худованд ба ҷунбиш овар.

14Ва левизодагонро аз миёни банӣ-Исроил ҷудо намо, ва левизодагон аз они Ман хоҳанд буд+.

15Ва баъд аз ин, левизодагон барои иҷрои хизмати хаймаи ҷомеъ хоҳанд омад, ва ту онҳоро татҳир намо, ва онҳоро ҳамчун инъоми ҷунбониданӣ ба ҷунбиш овар.

16Зеро ки онҳо аз миёни банӣ-Исроил комилан ба Ман дода шудаанд; дар ивази ҳар раҳимкушо, яъне ҳар нахустзода аз банӣ-Исроил, Ман онҳоро барои худ гирифтаам+.

17Зеро ки ҳар нахустзодаи банӣ-Исроил, аз одамон то чорпоён, аз они Ман аст: дар рӯзе ки Ман ҳар нахустзодаро дар замини Миср зарба задам, инҳоро барои Худ тақдис намудам.

18Ва левизодагонро дар ивази ҳамаи нахустзодагони банӣ-Исроил гирифтам.

19Ва левизодагонро аз миёни банӣ-Исроил дода, ба Ҳорун ва писаронаш тобеъ кардам, то ки хизмати банӣ-Исроилро дар хаймаи ҷомеъ ба ҷо оваранд ва банӣ-Исроилро кафорат намоянд, ва ҳангоме ки банӣ-Исроил ба қудс наздик оянд, осебе ба банӣ-Исроил нарасад»+.

20Ва Мусо ва Ҳорун ва тамоми ҷамоати банӣ-Исроил ба левизодагон чунин амал карданд: мувофиқи ҳар он чи Худованд ба Мусо дар бораи левизодагон амр фармуда буд, банӣ-Исроил ба онҳо ҳамон тавр амал карданд.

21Ва левизодагон бо оби татҳири гуноҳ пок шуданд, ва либосҳои худро шустанд; ва Хорун онҳоро ҳамчун инъоми ҷунбониданӣ ба ҳузури Худованд ба ҷунбиш овард, ва Ҳорун онҳоро, барои пок шуданашон, кафорат намуд.

22Ва баъд аз ин, левизодагон даромаданд, то ки хизмати худро дар хаймаи ҷомеъ пеши Ҳорун ва писаронаш ба ҷо оваранд; чунон ки Худованд ба Мусо дар бораи левизодагон амр фармуда буд, ончунон ба онҳо амал карданд.

23Ва Худованд ба Мусо сухан ронда, гуфт:

24«Ин аст дастур дар бораи левизодагон: аз синни бисту панҷсола ва болотар онҳо бояд ба хизмат дохил шаванд, то ки корҳои хаймаи ҷомеъро ба ҷо оваранд+.

25Ва аз синни панҷоҳсолагӣ аз хизмат фориғ шуда, дигар кор накунанд.

26Вале ба бародарони худ дар хаймаи ҷомеъ барои навбатдорӣ кӯмак расонанд, аммо кор накунанд; ба левизодагон оид ба иҷрои вазифаҳошон чунин амал намо».

БОБИ НӮҲУМ

Дастурот дар бораи фисҳ.

9^1Ва Худованд ба Мусо дар биёбони Сино дар соли дуюми аз Миср берун омаданашон, дар моҳи якум, сухан ронда, гуфт:

2«Бигзор банӣ-Исроил фисҳро дар мӯҳлати он ба ҷо оваранд+.

3Дар рӯзи чордаҳуми ҳамин моҳ, шомгоҳ, онро дар мӯҳлаташ ба ҷо оваред; мувофиқи тамоми фароизаш ва тамоми аҳкомаш онро ба амал оваред».

4Ва Мусо ба банӣ-Исроил гуфт, ки фисҳро ба ҷо оваранд.

5Ва фисҳро дар моҳи яқум, дар рӯзи чордаҳуми моҳ, шомгоҳ, дар биёбони Сино ба ҷо оварданд; мувофиқи ҳар он чи Худованд ба Мусо амр фармуда буд, банӣ-Исроил ҳамон тавр амал карданд.

6Вале одамоне буданд, ки ба ҷасади мурда расида наҷис шуда буданд, ва фисҳро дар он рӯз наметавонистанд ба ҷо оваранд; ва онҳо дар он рӯз назди Мусо ва Ҳорун омаданд+.

7Ва он одамон ба ӯ гуфтанд: «Мо ба ҷасади мурда расида наҷис шудаем; пас чаро мо маҳрум аз он бошем, ки қурбонии Худовандро дар мӯҳлаташ дар миёни банӣ-Исроил тақдим намоем?»

8Ва Мусо ба онҳо гуфт: «Биистед, то бишнавам, ки Худованд дар бораи шумо чӣ амр мефармояд».

9Ва Худованд ба Мусо сухан ронда, гуфт:

10«Ба банӣ-Исроил сухан ронда, бигӯ: ҳар кӣ аз шумо ё аз наслҳои шумо ба ҷасади мурда расида наҷис шуда бошад, ё дар сафари дур бошад, бояд вай низ фисҳи Худовандро ба ҷо оварад.

11Бигзор дар моҳи дуюм, дар рӯзи чордаҳум, шомгоҳ, онро ба ҷо оваранд; бо фатир ва бо сабзаи талх онро бихӯранд+.

12Чизе аз он то субҳ боқӣ нагузоранд, ва устухонҳояшро нашикананд; мувофиқи тамоми фароизи фисҳ онро ба ҷо оваранд+.

13Валекин касе ки пок бошад, ва дар сафар набошад, ва аз иҷрои фисҳ гардан тобад, он кас аз миёни қавми худ маҳв хоҳад шуд, зеро ки қурбонии Худовандро дар мӯҳлаташ тақдим накардааст; он кас барои гуноҳи худ ҷазо хоҳад ёфт.

14Ва агар ғарибе дар миёни шумо сокин шавад, бояд вай низ фисҳи Худовандро ба ҷо оварад, мувофиқи фаризаи фисҳ ва дастури он амал намояд; барои шумо як фариза хоҳад буд, — ҳам барои ғариб ва ҳам барои тубҷоӣ»+.

Дар бораи абре ки масканро мепӯшонид.

15Ва дар рӯзе ки маскан барпо шуд, абр масканро, ки хаймаи шаҳодат буд, пӯшонид, ва аз шом то субҳ бар маскан чизе мисли зуҳури оташ намоён буд+.

16Ҳамеша чунин буд: абр рӯзона онро мепӯшонид, ва шабона — зуҳури оташ.

17Ва ҳар вақте ки абр аз хайма баланд мешуд, аз паи он банӣ-Исроил кӯч мекарданд, ва дар маконе ки абр таваққуф менамуд, он ҷо банӣ-Исроил ӯрду мезаданд+.

18Бо ҳидояти Худованд банӣ-Исроил кӯч мекарданд, ва бо ҳидояти Худованд ӯрду мезаданд; дар ҳамаи рӯзҳое ки абр бар маскан таваққуф менамуд, онҳо дар ӯрдугоҳ мемонданд.

19Ва агар абр рӯзҳои бисьёр бар маскан таваққуф мекард, банӣ-Исроил ин дастури Худовандро пайравӣ намуда, кӯч намекарданд.

20Ва баъзан абр якчанд рӯз бар маскан меистод, — онҳо бо ҳидояти Худованд дар ӯрдугоҳ мемонданд ва бо ҳидояти Худованд кӯч мекарданд.

21Ва баъзан абр аз шом то субҳ меистод, ва субҳидам абр баланд мешуд, — он вақт онҳо низ кӯч мекарданд; ё ки абр як шабонарӯз таваққуф намуда, баъд баланд мешуд, — онҳо низ кӯч мекарданд.

22Ё ки абр агар ду рӯз ё як моҳ ё як сол бар маскан таваққуф намуда, бар он мемонд, — банӣ-Исроил низ дар ӯрдугоҳ монда, кӯч намекарданд; ва ҳангоме ки он баланд мешуд, онҳо кӯч мекарданд.

23Бо ҳидояти Худованд ӯрду мезаданд ва бо ҳидояти Худованд кӯч мекарданд; ва дастури Худовандро мувофиқи он чи Худованд ба воситаи Мусо амр фармуда буд, пайравӣ мекарданд.

БОБИ ДАҲУМ

Дар бораи карнайҳои нуқра.

10^1Ва Худованд ба Мусо сухан ронда, гуфт:

2«Барои худ ду карнаи нуқра бисоз, онҳоро яклухти мазруб бисоз, то ки ба ту барои даъват кардани ҷамоат ва барои қӯчонидани ӯрдуҳо хизмат кунанд.

3Ва ҳангоме ки ҳар дуро бинавозанд, тамоми ҷамоат назди ту ба дари хаймаи ҷомеъ ҷамъ хоҳанд шуд+.

4Ва агар якеро бинавозанд, раисон, сардорони сибтҳои Исроил назди ту ҷамъ хоҳанд шуд.

5Ва ҳангоме ки бо садои дуру дароз бинавозед, ӯрдуҳое ки ба тарафи шарқ мебошанд, кӯч хоҳанд кард+.

6Ва ҳангоме ки дафъаи дуюм бо садои дуру дароз бинавозед, ӯрдуҳое ки ба тарафи ҷануб мебошанд, кӯч хоҳанд кард; бигзор барои кӯч карданашон бо садои дуру дароз бинавозанд+.

7Ва дар вақти ҷамъ кардани ҷамоат бинавозед, валекин на бо садои дуру дароз.

8Ва банӣ-Ҳорун бояд карнайҳоро бинавозанд; ин барои шумо фаризаи абадӣ дар наслҳотон хоҳад буд+.

9Ва ҳангоме ки дар замини худ бар зидди душмани ба танг оварандаи шумо ба ҷанг меравед, карнайҳоро бо садои дуру дароз бинавозед; ва дар ҳузури Худованд Худои худ ба ёд оварда хоҳед шуд, ва аз душманони худ наҷот хоҳед ёфт+.

10Ва дар рӯзи хурсандии худ, ва дар идҳо ва навмоҳҳои худ карнайҳоро бар қурбониҳои сӯхтанӣ ва забҳҳои саломатии худ бинавозед, ва ин барои шумо ба ҳузури Худои шумо ёдгорӣ хоҳад буд. Ман Худованд Худои шумо ҳастам»+.

Сафар аз Сино то Кодеш-Барнеа; таваққуф дар Форон.

11Ва чунин воқеъ шуд, ки дар соли дуюм, дар моҳи дуюм, дар рӯзи бистуми моҳ, абр аз болои маскани шаҳодат баланд шуд.

12Ва банӣ-Исроил барои сафари худ аз биёбони Сино кӯч карданд; ва абр дар биёбони Форон таваққуф намуд+.

13Ва онҳо дафъаи аввал мувофиқи амри Худованд, ки ба воситаи Мусо фармуда шуда буд, кӯч карданд.

14Ва байрақи ӯрдуи банӣ-Яҳудо аввалин шуда бо фавҷҳои онҳо кӯч кард, ва бар фавҷи вай Наҳшӯн ибни Амминодоб буд+.

15Ва бар фавҷи сибти банӣ-Иссокор — Натанъил ибни Суор.

16Ва бар фавҷи сибти банӣ-Забулун — Элиоб ибни Ҳалӯн.

17Ва маскан фурӯд оварда шуд, ва банӣ-Ҷершӯн ва банӣ-Марорӣ, ки бардорандагони маскан буданд, кӯч карданд+.

18Ва байрақи ӯрдуи Реубен бо фавҷҳои онҳо кӯч кард, ва бар фавҷи вай Элисур ибни Шадиур буд+.

19Ва бар фавҷи сибти банӣ-Шимъӯн — Шалумиил ибни Суришаддой.

20Ва бар фавҷи сибти банӣ-Ҷод — Эльёсоф ибни Дауил.

21Ва қаҳотиён, ки бардорандагони қудс буданд, кӯч карданд, ва масканро то омадани онҳо барпо карда буданд+.

22Ва байрақи ӯрдуи банӣ-Эфроим бо фавҷҳои онҳо кӯч кард, ва бар фавҷи вай Элишомоъ ибни Аммиҳуд буд+.

23Ва бар фавҷи сибти банӣ-Менашше — Ҷамлиил ибни Фадоҳсур.

24Ва бар фавҷи сибти банӣ-Биньёмин — Абидон ибни Ҷидъӯнӣ.

25Ва байрақи ӯрдуи банӣ-Дон, ки соқаи ҳамаи ӯрдуҳо буд, бо фавҷҳои онҳо кӯч кард, ва бар фавҷи вай Аҳиозар ибни Аммишаддой буд+.

26Ва бар фавҷи сибти банӣ-Ошер — Фаҷъиил ибни Окрон.

27Ва бар фавҷи сибти банӣ-Нафтолӣ — Аҳираъ ибни Энон.

28Ҳамин буд тартиби сафари банӣ-Исроил бо фавҷҳои онҳо; ва онҳо кӯч карданд.

29Ва Мусо ба Ҳубоб ибни Рауили мидьёнӣ, ки додарарӯси Мусо буд, гуфт: «Мо ба маконе кӯч мекунем, ки Худованд дар бораи он гуфтааст: „Онро ба шумо хоҳам дод“. Пас, ту ҳамроҳи мо биё, ва мо ба ту некӣ хоҳем кард, зеро ки Худованд дар бораи Исроил суханони нек гуфтааст»+.

30Вале вай ба ӯ гуфт: «Намеоям, балки ба замини худ ва ба зодгоҳи худ хоҳам рафт».

31Ва ӯ гуфт: «Моро тарк накун, зеро чӣ гуна дар биёбон ӯрду задани моро ту медонӣ, ва ту барои мо мисли чашм хоҳӣ буд;

32Ва агар ҳамроҳи мо биёӣ, ҳар некие ки Худованд ба мо бикунад, он некиро мо ба ту хоҳем кард»+.

33Ва онҳо аз кӯҳи Худованд роҳи серӯзаро тай карданд, ва сандуқи аҳди Худованд пешопеши онҳо равона шуда, роҳи серӯзаро тай намуд, то ки урдугоҳе барои онҳо пайдо кунад.

34Ва абри Худованд бар онҳо рӯзона соя меафканд, вақте ки аз ӯрдугоҳ кӯч мекарданд+.

35Ва ҳангоме ки кӯч кардани сандуқ лозим мешуд, Мусо мегуфт:

«Эй Худованд, бархез,
то ки душманонат пароканда шаванд,
ва бадхоҳонат аз пешат бигрезанд!»+

36Ва ҳангоми таваққуф кардани он мегуфт:

«Эй Худованд, ба ҳазорон-ҳазор
исроилиён осоиш бидеҳ!»

БОБИ ЁЗДАҲУМ

Оташи Худованд назди Табъира.

11^1Ва қавм шикоят карда, дар гӯши Худованд суханони бад гуфтанд; ва Худованд инро шунида, хашмаш аланга зад, ва оташи Худованд дар миёни онҳо даргирифта, канори ӯрдугоҳро сӯзонид+.

2Ва қавм сӯи Мусо фарьёд заданд; ва Мусо сӯи Худованд дуо гуфт, ва оташ хомӯш шуд+.

3Ва он маконро Табъира[*] ном монданд, зеро ки дар миёни онҳо оташи Худованд даргирифт.

4Ва издиҳоми бегонаҳое ки дар миёни онҳо буданд, булҳавасӣ зоҳир намуданд, ва банӣ-Исроил низ боз гириста, гуфтанд: «Кист, ки моро гӯшт бихӯронад!+

5Моҳиро, ки дар Миср муфт мехӯрдем, ва бодиринг, ва харбуза, ва тара, ва сирро ёд мекунем.

6Ва алҳол ҷисми мо хушк шудааст, чизе барои хӯрдан нест, фақат ин манн пеши чашмони мост»+.

7Ва манн мисли тухми кашниҷ буд, ва намудаш мисли намуди булӯр.

8Қавм гардиш карда, онро мечиданд, ва бо дастос ос мекарданд, ё дар ҳован мекӯфтанд, ва дар дег мепухтанд, ва кулчаҳо аз он месохтанд; ва таъми он мисли таъми илики равғанин буд+.

9Ва ҳангоме ки бар ӯрдугоҳ шабона шабнам меборид, манн бар он меборид.

Андӯҳи Мусо.

10Ва Мусо қавмро шунид, ки бо аҳли оилаи худ, ҳар яке назди дари хаймаи худ гирья мекунанд; ва хашми Худованд бағоят аланга зада буд, ва ин дар назари Мусо андӯҳовар буд.

11Ва Мусо ба Худованд гуфт: «Чаро ба бандаи Худ бадӣ кардӣ? Ва чаро дар назарат илтифот наёфтам, ки бори тамоми ин қавмро бар ман гузоштӣ?

12Оё ман тамоми ин қавмро ҳомила шудаам, ва оё ман онҳоро зоидаам, ки ту ба ман мегӯӣ: „Мисли дояе ки бачаи ширмакро мебардорад, ту онҳоро дар огӯши худ гирифта, ба замине бибар“, ки Ту онро ба падаронашон қасам хӯрда ваъда кардаӣ?

13Ман гӯшт аз куҷо пайдо кунам, то ки ба тамоми ин қавм бидиҳам? Зеро ки онҳо пеши ман гирья карда, мегӯянд: „Ба мо гӯшт бидеҳ, ки бихӯрем“.

14Ман танҳо наметавонам бори тамоми ин қавмро бардорам, зеро ки ин барои ман бениҳоят гарон аст+.

15Ва модоме ки Ту бо ман чунин рафтор менамоӣ, беҳтар аст, ки маро бикушӣ, — агар дар назарат илтифот ёфта бошам, — то ки ман бадбахтии худро набинам»+.

Ҳафтод нафар пирон.

16Ва Худованд ба Мусо гуфт: «Ҳафтод нафар аз пирони Исроил, ки ту онҳоро мешиносӣ, ки пирони қавм ва нозиронашон мебошанд, барои Ман ҷамъ кун, ва онҳоро назди хаймаи ҷомеъ биёр, то ки дар он ҷо бо ту биистанд+.

17Ва Ман фурӯд омада, дар он ҷо бо ту сухан хоҳам ронд, ва аз Рӯҳе ки бар туст, гирифта бар онҳо хоҳам гузошт, то ки онҳо бо ту бори ин қавмро бардоранд, ва ту танҳо нахоҳӣ бардошт+.

18Ва ба қавм бигӯ: „Барои фардо омода шавед, ва гӯшт хоҳед хӯрд, зеро ки дар гӯши Худованд гириста гуфтаед: кист, ки моро гӯшт бихӯронад? Чунки дар Миср барои мо хуб буд, — пас, Худованд ба шумо гӯшт хоҳад дод, то ки бихӯред+.

19На як рӯз хоҳед хӯрд, ва на ду рӯз, ва на панҷ рӯз, ва на даҳ рӯз, ва на бист рӯз,

20Балки тамоми моҳ, то ки он аз бинии шумо барояд ва барои шумо нафратангез шавад, чунки аз Худованд, ки дар миёни шумост, нафрат намудед, ва пеши Ӯ гирья карда гуфтед: чаро аз Миср берун омадем?“»

21Ва Мусо гуфт: «Қавме ки ман дар миёни онҳоям, шашсад ҳазор нафар пиёдаанд, ва Ту мегӯӣ: „Ман ба онҳо гӯшт хоҳам дод, то ки моҳи тамом бихӯранд“+.

22Агар ҳамаи гӯсфандон ва говон барои онҳо кушта шавад, оё ин барояшон кифоят мекунад? Агар ҳамаи моҳиёни баҳр барои онҳо ҷамъ карда шавад, оё ин барояшон кифоят мекунад?»

23Ва Худованд ба Мусо гуфт: «Оё дасти Худованд кӯтоҳ аст? Алҳол хоҳӣ дид, ки оё суханам бар ту ба амал меояд ё не»+.

24Ва Мусо берун омада, суханони Худовандро ба қавм гуфт, ва аз пирони қавм ҳафтод нафар ҷамъ карда, онҳоро дар гирду пеши хайма гузошт.

25Ва Худованд дар абр фурӯд омада, ба ӯ сухан ронд, ва аз Рӯҳе ки бар ӯ буд, гирифта, бар ҳафтод нафар пирон кӯчонид; ва ҳангоме ки Рӯҳ бар онҳо қарор гирифт, нубувват карданд, вале давом надоданд.

Пешгӯиҳои Элдод ва Медод.

26Ва ду нафар аз пирон дар ӯрдугоҳ монданд, ки номи яке Элдод буд, ва номи дигаре Медод; ва бар онҳо низ Рӯҳ қарор гирифт, зеро ки онҳо аз ҷумлаи навишташудагон буданд, ва агарчи назди хайма набаромаданд, дар ӯрдугоҳ нубувват карданд.

27Ва амраде давида омад, ва ба Мусо хабар дода, гуфт: «Элдод ва Медод дар ӯрдугоҳ нубувват мекунанд».

28Ва Еҳушаъ ибни Нун, ки аз айёми ҷавонияш хизматгузори Мусо буд, ҷавоб гардонида, гуфт: «Оғоям Мусо! Онҳоро ҳабс намо».

29Вале Мусо ба вай гуфт: «Оё ту барои ман рашк мебарӣ? Кошки тамоми қавми Худованд анбиё мебуданд, ва Худованд Рӯҳи худро бар онҳо равона мекард!»

30Ва Мусо бо пирони Исроил ба ӯрдугоҳ баргашт.

Бедонаҳо ва вабо.

31Ва боде бо амри Худованд бархоста, бедонаҳоро аз ҷониби баҳр овард, ва онҳоро дар атрофи ӯрдугоҳ, тақрибан якрӯза роҳ ба ин тараф ва якрӯза роҳ ба он тараф, пароканда кард, дар сурате ки парвозашон тақрибан ду зироъ аз рӯи замин болотар буд+.

32Ва қавм бархоста, тамоми он рӯз ва тамоми шабаш ва тамоми рӯзи дигар бедонаҳоро ҷамъ карданд; ва касе ки кам чида буд, даҳ ғарам ҷамъ кард, ва онҳоро дар атрофи ӯрдугоҳ барои худ паҳн карданд.

33Гӯшт ҳанӯз дар миёни дандонҳошон буд, пеш аз он ки хоида фурӯ баранд, хашми Худованд бар қавм аланга зад, ва Худованд қавмро бо вабои бағоят азиме зарба зад.

34Ва он маконро Қибрӯт-Ҳатааво[*] ном монданд, зеро ки дар он ҷо қавми булҳавасро дафн карданд.

35Аз Қибрӯт-Ҳатааво қавм ба Ҳасирӯт кӯч карданд, ва дар Ҳасирӯт ӯрду заданд+.

БОБИ ДУВОЗДАҲУМ

Мазаммати Марьям ва Ҳорун.

12^1Ва Марьям ва Ҳорун Мусоро дар бораи зани ҳабашие ки гирифта буд, мазаммат карданд, зеро ки ӯ зани ҳабашӣ гирифта буд;

2Ва гуфтанд: «Оё Худованд фақат бо Мусо сухан рондааст? Ӯ, охир, бо мо низ сухан рондааст». Ва Худованд инро шунид.

3Ва Мусо марди бағоят фурӯтан буд, бештар аз ҳар одаме ки бар рӯи замин аст.

4Ва Худованд ногаҳон ба Мусо ва Ҳорун ва Марьям гуфт: «Ҳар сеятон сӯи хаймаи ҷомеъ берун оед». Ва ҳар сеяшон берун омаданд.

5Ва Худованд дар сутуни абр фурӯд омада, назди дари хайма истод, ва Ҳорун ва Марьямро хонд. Ва ҳар дуяшон берун омаданд.

6Ва Ӯ гуфт:

«Суханони Маро бишнавед:
агар дар миёни шумо набии Худованд бошад,
Ман дар рӯъё ба вай зоҳир мешавам,
дар хоб бо вай сухан меронам+.
7Аммо бандаи Ман Мусо чунин нест;
ӯ дар тамоми хонаи Ман амин аст+.
8Ман бо ӯ рӯ ба рӯ ва ошкоро,
ва на бо рамз, сухан меронам,
ва ӯ симои Худовандро мебинад;
пас, чаро шумо натарсида,
бандаи Ман Мусоро мазаммат кардед?»+

9Ва хашми Худованд бар онҳо аланга зад, ва Ӯ рафт.

10Ва абр аз болои хайма дур шуд, ва инак, Марьям аз махав мисли барф сафед шуда буд; ва Ҳорун ба Марьям назар андохт, ва инак, вай махавӣ гардидааст+.

11Ва Ҳорун ба Мусо гуфт: «Лутфан, эй оғоям, бори ин гуноҳро, ки аҳмақона рафтор карда, гуноҳкор шудаем, ба гардани мо намон;

12Бигзор вай мисли мурдае нагардад, ки чун аз раҳими модараш берун ояд, нисфи баданаш пӯсида бошад».

13Ва Мусо сӯи Худованд фарьёд кашида, гуфт: «Лутфан, эй Худо, ба вай шифо бибахш!»

14Ва Худованд ба Мусо гуфт: «Агар падараш ба рӯи вай туф мекард, оё вай ҳафт рӯз наҷис намешуд? Пас, бигзор вай ҳафт рӯз берун аз ӯрдугоҳ ҷудо гузошта шавад, ва баъд аз он баргардад»+.

15Ва Марьям ҳафт рӯз берун аз ӯрдугоҳ ҷудо гузошта шуд; ва қавм то вақти баргаштани Марьям кӯч накарданд.

16•Ва баъд аз он, қавм аз Ҳасирӯт кӯч карда, дар биёбони Форон ӯрду заданд+.

БОБИ СЕЗДАҲУМ

Назди Қодеш-Барнеа; фиристодани ҷосусон.

13^1Ва Худованд ба Мусо сухан ронда, гуфт:

2«Одамонро аз ҷониби худ бифирист, то ки замини Канъонро, ки Ман ба банӣ-Исроил медиҳам, ҷосусӣ кунанд; якнафарӣ аз ҳар сибти падарони онҳо, ки ҳар яке дар миёни онҳо сарвар бошад, бифиристед»+.

3Ва Мусо, мувофиқи амри Худованд, онҳоро аз биёбони Форон фиристод, ки ҳамаи он мардон сардорони банӣ-Исроил буданд+.

4Ва ин аст номҳои онҳо: аз сибти Реубен — Шамуа ибни Заккур;

5Аз сибти Шимъӯн — Шофот ибни Ҳӯрӣ;

6Аз сибти Яхудо — Колеб ибни Ефунне;+

7Аз сибти Иссокор — Йиҷъол ибни Юсуф;

8Аз сибти Эфроим — Ҳушаъ ибни Нун;

9Аз сибти Биньёмин — Фалтӣ ибни Рафу;

10Аз сибти Забулун — Ҷаддиил ибни Сӯдӣ;

11Аз сибти Юсуф: аз сибти Менашше — Ҷаддӣ ибни Сусӣ;

12Аз сибти Дон — Аммиил ибни Ҷамалӣ;

13Аз сибти Ошер — Сатур ибни Микоил;

14Аз сибти Нафтолӣ — Наҳбӣ ибни Вофсӣ;

15Аз сибти Ҷод — Ҷауил ибни Мокӣ.

16Ин аст номҳои одамоне ки Мусо фиристод, то ки заминро ҷосусӣ кунанд; ва Мусо Ҳушаъ ибни Нунро Еҳушаъ ном монд+.

17Ва Мусо онҳоро фиристод, то ки замини Канъонро ҷосусӣ кунанд, ва ба онҳо гуфт: «Аз ин ҷо ба Наҷаб[*] равона шуда, бар кӯҳистон бароед;

18Ва заминро бубинед, ки он чӣ гуна аст, ва қавме ки дар он сокинанд, оё пурзӯранд ё камқувват? Оё камшуморанд ё сершумор?

19Ва замине ки онҳо дар он сокинанд, чӣ гуна аст: оё хуб аст ё бад? Ва шаҳрҳое ки дар онҳо сокинанд, чӣ гуна аст: оё дар хаймаҳои ӯрдугоҳҳо сокинанд ё дар қалъаҳо?

20Ва замин чӣ гуна аст: оё ҳосилхез аст ё бесамар? Дарахте дорад ё не? Пас, далер бошед, ва аз меваи замин бигиред». Ва он айём мавсими ангурпазӣ буд.

21Ва онҳо баромада, заминро аз биёбони Син то Раҳуб, ки назди Ҳамот буд, ҷосусӣ карданд.

22Ва ба Наҷаб баромада, то Ҳебрӯн расиданд, ки Аҳимон, Шешай ва Талмай, фарзандони Аноқ, он чо буданд; ва Ҳебрӯн ҳафт сол пеш аз Сӯани Миср бино ёфта буд+.

23Ва ба водии Эшкӯл омаданд, ва аз он ҷо шохаи токро бо як хӯша ангур бурида, бо чӯбдасте дукаса бардоштанд; аз меваи анор ва анҷир низ гирифтанд+.

24Он макон, ба сабаби хӯшаи ангуре ки банӣ-Исроил аз он ҷо бурида буданд, водии Эшкӯл[*] номида шуд.

Хабари ҷосусоне ки баргаштанд.

25Ва онҳо, пас аз он ки заминро чил рӯз ҷосусӣ карданд, баргаштанд.

26Ва раҳсипор шуда, назди Мусо ва Ҳорун ва тамоми ҷамоати банӣ-Исроил ба биёбони Форон, ба Қодеш расиданд, ва ба онҳо ва тамоми ҷамоат хабар оварданд, ва меваи заминро ба онҳо нишон доданд.

27Ва ба ӯ ҳикоят карда, гуфтанд: «Ба замине ки моро фиристодӣ, рафтем, ва дар он ҳақиқатан шир ва асал ҷорист, ва ин аст меваи он.

28Аммо қавме ки сокини он заминанд, пурзӯранд, ва шаҳрҳояш ҳисордори азим аст, ва фарзандони Аноқро низ дар он ҷо дидем.

29Амолеқиён дар замини Наҷаб сукунат доранд, ва ҳиттиён ва ябусиён ва амӯриён дар кӯҳистон сокинанд, ва канъониён назди баҳр ва дар соҳили Урдун сукунат доранд»+.

30Ва Колеб қавмро пеши Мусо таскин дода, гуфт: «Ба яқин мо баромада, онро ба тасарруфи худ хоҳем даровард, зеро ки метавонем бар он ғолиб оем»+.

31Вале одамоне ки бо вай рафта буданд, гуфтанд: «Ба он қавм наметавонем муқобил бароем, зеро ки онҳо аз мо пурзӯртаранд»+.

32Ва дар бораи замине ки онро ҷосусӣ карда буданд, дар миёни банӣ-Исроил овозаи бад паҳн намуда, гуфтанд: «Замине ки онро бо мақсади ҷосусӣ карданаш тай намудем, заминест, ки сокинони худро мехӯрад, ва тамоми қавме ки андаруни он дидем, одамони бузургҷуссанд+.

33Ва дар он ҷо баҳодурони банӣ-Аноқро дидем, ки аз насли баҳодуронанд; ва мо ба назари худамон мисли малах намудем, ва дар назари онҳо низ чунин будем»+.

БОБИ ЧОРДАҲУМ

Беимонии Исроил.

14^1•Ва тамоми ҷамоат бо овози баланд фиғон бардоштанд, ва қавм он шаб гирья карданд.

2Ва тамоми банӣ-Исроил аз Мусо ва Ҳорун шиква карданд, ва тамоми ҷамоат ба онҳо гуфтанд: «Кошки дар замини Миср мемурдем, ё дар ҳамин биёбон ҷон медодем!+

3Ва чаро Худованд моро ба ин замин мебарад, то ки мо ба дами шамшер биафтем, ва занону кӯдакони мо ба асирӣ бурда шаванд? Оё барои мо беҳтар нест, ки ба Миср баргардем?»

4Ва ба яқдигар гуфтанд: «Сардоре бар худ таъин мекунем ва ба Миср бармегардем»+.

5Ва Мусо ва Ҳорун пеши тамоми ҷамъомади ҷамоати банӣ-Исроил бар рӯи худ афтоданд+.

6Ва Еҳушаъ ибни Нун ва Колеб ибни Ефунне, аз миёни онҳое ки заминро ҷосусӣ карда буданд, либосҳои худро даррониданд,+

7Ва ба тамоми ҷамоати банӣ-Исроил сухан ронда, гуфтанд: «Замине ки мо тай намудем, то ки онро ҷосусӣ кунем, замини ниҳоятдараҷа хуб аст.

8Агар Худованд ба мо таваҷҷӯҳ кунад, моро ба ин замин оварда, онро ба мо хоҳад дод, — ба замине ки шир ва асал дар он ҷорист.

9Фақат ин ки ба зидди Худованд балво накунед, ва аз қавми он замин натарсед, зеро ки онҳо тӯъмаи мо хоҳанд шуд: пуштибонашон аз онҳо дур шудааст, ва Худованд бо мост, аз онҳо натарсед»+.

10Ва тамоми ҷамоат гуфтанд: «Онҳоро сангсор бояд кард!» Вале ҷалоли Худованд дар хаймаи ҷомеъ бар тамоми банӣ-Исроил зоҳир шуд+.

11Ва Худованд ба Мусо гуфт: «То ба кай ин қавм Маро хор медоранд? Ва то ба кай, бо вуҷуди тамоми аломоте ки дар миёни онҳо ба амал овардаам, ба ман имон намеоваранд?

12Онҳоро гирифтори вабое намуда, маҳв хоҳам кард, ва аз камари ту халқе ба вуҷуд хоҳам овард, ки аз онҳо бузургтар ва азимтар бошанд»+.

13Ва Мусо ба Худованд гуфт: «Он гоҳ мисриён, ки ту ин қавмро аз миёни онҳо бо қуввати Худ берун овардаӣ, инро хоҳанд шунид,

14Ва ба сокинони ин замин инро хабар хоҳанд дод, дар сурате ки ин сокинон шунидаанд, ки Ту, эй Худованд, дар миёни ин қавм ҳастӣ, ва Ту, эй Худованд, бар онҳо рӯ ба рӯ зоҳир мешавӣ, ва абри Ту бар онҳо меистад, ва Ту пешопеши онҳо рӯзона дар сутуни абр ва шабона дар сутуни оташ меравӣ, —+

15Пас, агар Ту ин қавмро якбора бикушӣ, халқҳое ки овозаи Туро шунидаанд, хоҳанд гуфт:

16„Азбаски Худованд ин қавмро ба замине ки ба онҳо бо қасам ваъда карда буд, натавонист биёрад, бинобар ин онҳоро дар биёбон кушт“+.

17Ва алҳол бигзор қуввати Худованд бузург шавад, чунон ки Ту сухан ронда, гуфта будӣ:+

18„Худованд собир ва пур аз эҳсон аст, гуноҳ ва маъсиятро меомурзад, вале осиёнро беҷазо намегузорад, барои гуноҳи падарон писаронро то насли сеюм ва чорум ҷазо медиҳад“.

19Пас, гуноҳи ин қавмро бар тибқи кибриёи эҳсони Худ биомурз, чунон ки ин қавмро аз Миср то ҳамин вақт омурзидаӣ».

20•Ва Худованд гуфт: «Бар тибқи сухани ту омурзидам.

21Валекин ба Зоти Худам қасам, ки чунон ки Ман Ҳайи Лоямут ҳастам, ва чунон ки тамоми дуньё аз ҷалоли Худованд пур аст,+

22Ончунон ҳамаи ин одамон, ки ҷалоли Маро, ва аломотеро, ки Ман дар Миср ва дар биёбон ба амал овардаам, дидаанд, ва Маро даҳ карат имтиҳон намуда, ба овози Ман гӯш надодаанд, —

23Ба яқин онҳо заминеро, ки Ман ба падаронашон бо қасам ваъда кардаам, нахоҳанд дид; ва ҳамаи онҳое ки Маро хор доштаанд, онро нахоҳанд дид+.

24Вале бандаи Ман Колеб, азбаски рӯҳи дигаре дошта, Маро комилан пайравӣ намуд, — ӯро Ман ба замине ки рафта буд, дохил хоҳам кард, ва насли ӯ онро мерос хоҳад гирифт+.

25Ва азбаски амолеқиён ва канъониён дар водӣ сокинанд, фардо тоб хӯрда, бо роҳи баҳри Қулзум сӯи биёбон кӯч кунед».

26Ва Худованд ба Мусо ва Ҳорун сухан ронда, гуфт:

27«То ба кай ба ин ҷамоати шарир, ки аз Ман шиква мекунанд, тоқат оварам? Шикоятҳои банӣ-Исроилро, ки аз Ман шиква мекунанд, шунидаам.

28Ба онҳо бигӯ: „Ба ҳаёти Худам қасам, ки чунон ки шумо дар гӯши Ман сухан рондед, ончунон ба шумо амал хоҳам кард.

29Дар ин биёбон ҷасадҳои шумо хоҳад афтод, яъне ҳамаи дар шумор овардашудагони шумо, бар ҳасби тамоми адади шумо, аз бистсола ва болотар, ки аз Ман шикоят кардаед+.

30Шумо ба ин замине ки дар бораи он Ман дасти Худро баланд карда қасам хӯрдаам, ки шуморо дар он сокин созам, дохил нахоҳед шуд, ба ҷуз Колеб ибни Ефунне ва Еҳушаъ ибни Нун+.

31Валекин кӯдакони шумо, ки дар бораи онҳо гуфтед, ки ба асирӣ бурда хоҳанд шуд, — Ман онҳоро дохил хоҳам кард, ва онҳо заминеро, ки шумо аз он нафрат намудед, хоҳанд донист.

32Ва ҷасадҳои шумо дар биёбон хоҳад афтод.

33Ва писарони шумо чил сол дар биёбон овора шуда гашта, ҷазои зинокории шуморо хоҳанд кашид, то даме ки ҷасадҳои шумо дар биёбон несту нобуд шавад+.

34Бар ҳасби шумораи рӯзҳое ки шумо заминро ҷосусӣ кардаед, яъне чил рӯз, як сол дар ивази як рӯз, ҷазои гуноҳҳои худро чил сол хоҳед кашид, то бидонед, ки аз таваҷҷӯҳи Ман маҳрум шуданатон чӣ маънӣ дорад“+.

35Ман, ки Худованд ҳастам, гуфтаам, ки ба тамоми ин ҷамоати шарир, ки ба муқобили Ман балво бардоштаанд, чунин амал хоҳам кард: дар ин биёбон корашон тамом шуда, дар ин ҷо хоҳанд мурд».

36Ва он касоне ки Мусо барои ҷосусии замин фиристода буд, ва онҳо чун баргаштанд, овозаи бад дар бораи замин паҳн карда, тамоми ин ҷамоатро ба муқобили ӯ ба шӯр оварданд, —

37Он касоне ки овозаи бад дар бораи замин паҳн карданд, ба ҳузури Худованд аз вабо мурданд.

38Вале Еҳушаъ ибни Нун ва Колеб ибни Ефунне аз миёни он касоне ки барои ҷосусии замин рафта буданд, зинда монданд+.

39•Ва Мусо ин суханонро ба тамоми банӣ-Исроил гуфт, ва қавм бисьёр андӯҳгин шуданд.

40Ва бомдодон бармаҳал бархостанд, ва ба сари кӯҳ баромада, гуфтанд: «Инак, мо тайёрем ба маконе ки Худованд ваъда додааст, биравем, зеро ки гуноҳ кардаем».

41Ва Мусо гуфт: «Чаро шумо фармони Худовандро поймол мекунед? Ин коратон муваффақият нахоҳад ёфт.

42Наравед, зеро ки Худованд дар миёни шумо нест, мабодо пеши душманони худ мағлуб шавед.

43Зеро ки амолеқиён ва канъониён он ҷо пеши шумо мебошанд, ва шумо ба дами шамшер хоҳед афтод; ва азбаски шумо аз пайравии Худованд дур шудаед, Худованд низ бо шумо нахоҳад буд»+.

44Вале онҳо бо ҳавобаландӣ ба сари кӯҳ баромадан гирифтанд; аммо сандуқи аҳди Худованд ва Мусо аз ӯрдугоҳ берун нарафтанд.

45Ва амолеқиён ва канъониён, ки дар он кӯҳистон сокин буданд, фурӯд омада, ба онҳо шикаст расониданд ва онҳоро то Ҳормо таъқиб карданд+.

БОБИ ПОНЗДАҲУМ

Солҳои оворагардӣ; ҷазо барои поймол кардани шанбе.

15^1Ва Худованд ба Мусо сухан ронда, гуфт:

2«Ба банӣ-Исроил сухан ронда, ба онҳо бигӯ: вақте ки ба замини сукунати худ, ки Ман онро ба шумо медиҳам, дохил шавед,

3Ва қурбонии оташин барои Худованд бихоҳед тақдим намоед, чи қурбонии сӯхтанӣ, чи забҳе барои иҷрои назр, ё барои хайрот, ё дар идҳои худ, то ки атри гуворо барои Худованд аз говон ё аз гӯсфандон ба амал оваред, —+

4Он гоҳ касе ки қурбонии худро барои Худованд тақдим менамояд, бояд барои ҳадияи ордӣ як ушри эфа орди маҳине биёрад, ки бо чорьяк ҳин равған омехта шуда бошад.

5Ва барои ҳадияи рехтанӣ чорьяк ҳин шароб бо қурбонии сӯхтанӣ ё бо забҳ барои ҳар барра биёр.

6Агар қӯчқоре қурбонӣ намоӣ, барои ҳадияи ордӣ ду ушри эфа орди маҳине биёр, ки бо сеяк ҳин равған омехта шуда бошад.

7Ва барои ҳадияи рехтанӣ сеяк ҳин шароб биёр, то ки атри гуворо барои Худованд бишавад.

8Ва агар наргови ҷавоне барои қурбонии сӯхтанӣ ё барои забҳи иҷрои назр ё забҳи саломатӣ ба Худованд тақдим намоӣ, —+

9Бигзор бо он наргови ҷавон ҳадияи ордӣ иборат аз се ушр орди маҳини омехта бо ним ҳин равған оварда шавад;

10Ва барои ҳадияи рехтанӣ ним ҳин шароб биёр, то ки атри гуворо барои Худованд бишавад+.

11Барои ҳар наргов, ё барои ҳар қӯчқор, ё барои ҳар барраи гӯсфандон ё бузон бояд ҳамин тавр амал карда шавад.

12Мувофиқи миқдоре ки тақдим менамоед, барои ҳар яке, бар тибқи шумораи онҳо, амал кунед.

13Ҳар тубҷоӣ, вақте ки атри гуворо барои Худованд тақдим менамояд, бояд инро ҳамин тавр ба амал оварад.

14Ва агар дар миёни шумо ғарибе сокин бошад, ё ҳар касе ки дар наслҳои шумо дар миёни шумо бошад, ва бихоҳад атри гуворо барои Худованд тақдим намояд, вай бояд ончунон амал намояд, чунон ки шумо амал мекунед.

15Барои шумо, эй аҳли ҷамоат, ва барои ғарибе ки назди шумо сукунат дорад, фариза як аст, ки фаризаи абадист дар наслҳои шумо: ғариб ба ҳузури Худованд комилан мисли шумост+.

16Барои шумо ва барои ғарибе ки дар миёни шумо сокин аст, як қонун ва як ҳуқуқ хоҳад буд».

17Ва Худованд ба Мусо сухан ронда, гуфт:

18«Ба банӣ-Исроил сухан ронда, ба онҳо бигӯ: вақте ки шумо ба замине ки Ман шуморо ба он ҷо мебарам, дохил шавед,

19Ва аз нони он замин бихӯред, он гоҳ ҳадия барои Худованд тақдим кунед+.

20Аз навбари хамири худ ҳалло[*] барои ҳадия тақдим кунед; чӣ гунае ки аз хирман ҳадия тақдим мекунанд, онро он гуна тақдим кунед.

21Аз навбари хамири худ ҳадия барои Худованд дар наслҳои худ тақдим кунед.

22Ва агар саҳв намуда, тамоми ин аҳкомро, ки Худованд ба Мусо гуфтааст, ба ҷо наоварда бошед,+

23Яъне ҳар он чиро, ки Худованд ба шумо ба воситаи Мусо амр фармудааст, аз рӯзе ки Худованд барои шумо ва минбаъд барои наслҳои шумо амр фармудааст, —

24Пас, агар ин, ба сабаби бехабарии ҷамоат, саҳван ба амал омада бошад, он гоҳ бигзор тамоми ҷамоат як наргови ҷавонро барои қурбонии сӯхтанӣ, ҳамчун атри гуворо барои Худованд, бо ҳадияи ордӣ ва ҳадияи рехтании он, мувофиқи қоидаи он, тақдим кунанд, ва як нарбузро барои қурбонии гуноҳ+.

25Ва коҳин тамоми ҷамоати банӣ-Исроилро кафорат менамояд, ва онҳо омурзида хоҳанд шуд, зеро ки ин саҳв буд, ва онҳо қурбонии худро барои қурбонии оташини Худованд, ва қурбонии гуноҳи худро барои саҳви худ ба ҳузури Худованд тақдим кардаанд.

26Ва тамоми ҷамоати банӣ-Исроил ва ғарибоне ки дар миёни онҳо сукунат доранд, омурзида хоҳанд шуд, зеро ки ин саҳви тамоми қавм буд.

27Вале агар як кас саҳван гуноҳ карда бошад, бигзор вай модабузи яксолае барои қурбонии гуноҳ тақдим намояд+.

28Ва коҳин он каси саҳвкардаро, ки саҳван ба ҳузури Худованд гуноҳ кардааст, кафорат менамояд, то ки вай кафорат ёбад, ва он гоҳ вай омурзида хоҳад шуд.

29Барои касе ки саҳван амал мекунад, хоҳ вай тубҷоие аз банӣ-Исроил бошад, хоҳ ғарибе ки дар миёни онҳо сукунат дорад, як қоида хоҳад буд+.

30Валекин касе ки дидаю дониста гуноҳе мекунад, хоҳ тубҷоӣ бошад хоҳ ғариб, вай Худовандро куфр кардааст, пас он кас аз миёни қавми худ маҳв хоҳад шуд,+

31Зеро ки вай аз каломи Худованд нафрат карда, ҳукми Ӯро поймол намудааст, — он кас албатта маҳв хоҳад шуд: гуноҳи вай бар гардани вай аст».

32Ва ҳангоме ки банӣ-Исроил дар биёбон буданд, касеро диданд, ки дар рӯзи шанбе ҳезум ҷамъ мекард+.

33Ва касоне ки ӯро дида буданд, ки ҳезум ҷамъ мекард, ӯро назди Мусо ва Ҳорун ва тамоми ҷамоат оварданд.

34Ва ӯро дар ҳабс гузоштанд, зеро ҳанӯз муайян нашуда буд, ки бо ӯ чӣ бояд кард+.

35Ва Худованд ба Мусо гуфт: «Ин кас бояд ҳатман кушта шавад; бигзор тамоми ҷамоат ӯро берун аз ӯрдугоҳ сангсор кунанд»+.

36Ва тамоми ҷамоат ӯро аз ӯрдугоҳ берун оварданд, ва ӯро сангсор карданд, ва ӯ мурд, чунон ки Худованд ба Мусо амр фармуда буд.

37Ва Худованд ба Мусо сухан ронда, гуфт:

38«Ба банӣ-Исроил сухан ронда, ба онҳо бигӯ, ки барои худ бар гӯшаҳои либоси худ дар наслҳои худ сисит[*] бисозанд, ва дар сисити ҳар гӯша риштаи лоҷуварде дохил кунанд,+

39Ва он дар сисити шумо хоҳад буд, то ки бар он нигариста, тамоми аҳкоми Худовандро ба ёд оваред, ва онҳоро иҷро кунед, ва аз паи дили худ ва чашмони худ, ки шуморо ба зино моил мекунанд, наравед,

40То ки тамоми аҳкоми Маро дар хотир нигоҳ дошта, ба ҷо оваред, ва барои Худои худ муқаддас бошед+.

41Ман Худованд Худои шумо ҳастам, ки шуморо аз замини Миср берун овардаам, то ки Худои шумо бошам. Ман Худованд Худои шумо ҳастам»+.

БОБИ ШОНЗДАҲУМ

Балвои Қӯраҳ.

16^1•Ва Қӯраҳ ибни Йисҳор ибни Қаҳот ибни Левӣ, ва Дотон ва Абиром банӣ-Элиоб, ва Ӯн ибни Фолат, банӣ-Реубен бархостанд,+

2Ва назди Мусо ҳозир шуданд, ва бо онҳо дусаду панҷоҳ нафар аз банӣ-Исроил: сардорони ҷамоат, даъватшавандагони маҷлисҳо, шахсони номдор буданд.

3Ва ба муқобили Мусо ва Ҳорун ҷамъ омада, ба онҳо гуфтанд: «Бас кунед! Зеро ки тамоми ҷамоат саросар муқаддасанд, ва Худованд дар миёни онҳост. Пас, чаро шумо худро аз ҷамоати Худованд баланд мегузоред?»+

4Ва Мусо инро шунида, бар рӯи худ афтод,+

5Ва ба Қӯраҳ ва ҳамаи шариконаш сухан ронда, гуфт: «Бомдодон Худованд нишон хоҳад дод, ки кадом кас аз они Ӯст, ва кадом кас муқаддас аст, ва он касро Ӯ ба Худаш наздик хоҳад кард; ва ҳар киро Ӯ интихоб намояд, варо ба Худаш наздик хоҳад кард+.

6Шумо, эй Қӯраҳ ва ҳамаи шариконат, чунин бикунед: маҷмарҳо барои худ бигиред,

7Ва оташ дар онҳо бимонед, ва фардо ба ҳузури Худованд бар онҳо бухур бирезед; ва он кас, ки Худованд варо интихоб намояд, муқаддас хоҳад буд. Бас кунед, эй банӣ-Левӣ!»+

8Ва Мусо ба Қӯраҳ гуфт: «Бишнавед, эй банӣ-Левӣ!

9Оё барои шумо кам аст, ки Худои Исроил шуморо аз ҷамоати Исроил ҷудо кардааст, ва шуморо ба Худаш наздик овардааст, то ки хизмати маскани Худовандро ба ҷо оваред, ва ба ҳузури ҷамоат истода, ба онҳо хизмат кунед,+

10Ва туро ва ҳамаи бародаронат, банӣ-Левиро бо ту наздик овардааст, ва шумо каҳонатро низ мехоҳед ба даст оваред?

11Бинобар ин ту ва ҳамаи шариконат ба муқобили Худованд ҷамъ шудаед. Ва Ҳорун чӣ гуноҳ дорад, ки аз вай шиква мекунед?»+

12Ва Мусо фиристод, то ки Дотон ва Абиром, писарони Элиобро бихонанд; вале онҳо гуфтанд: «Намеравем!

13Оё кам аст, ки ту моро аз замине ки шир ва асал дар он ҷорист, берун овардӣ, то ки моро дар биёбон ба ҳалокат бирасонӣ, боз мехоҳӣ, ки бар мо ҳукмронӣ намоӣ+?

14Ту моро ба замине ки шир ва асал дар он ҷорӣ бошад, наовардӣ, ва моликияте иборат аз киштзор ва токзор ба мо надодӣ. Оё чашмони ин одамонро мехоҳӣ биканӣ? Намеравем!»

15Ва Мусо бисьёр андӯҳгин шуда, ба Худованд гуфт: «Ба ҳадияи онҳо таваҷҷӯҳ нанамо! Ман аз ҳеҷ кадомашон як хар ҳам нагирифтаам, ва ба ҳеҷ кадомашон бадӣ накардаам»+.

16Ва Мусо ба Қӯраҳ гуфт: «Ту ва ҳамаи шариконат фардо пеши Худованд ҳозир шавед, ту ва онҳо ва Ҳорун.

17Ва ҳар яке маҷмари худро гирифта, бухур бар онҳо бимонед, ва ҳар яке маҷмари худро ба ҳузури Худованд наздик оваред: дусаду панҷоҳ маҷмар, ва ту ва Ҳорун — ҳар яке маҷмари худро».

18Ва ҳар яке маҷмари худро гирифта, оташ бар онҳо гузоштанд, ва бухур бар онҳо рехтанд, ва назди дари хаймаи ҷомеъ истоданд. Мусо ва Ҳорун низ бо онҳо буданд.

19Ва Қӯраҳ тамоми ҷамоатро ба муқобили онҳо назди дари хаймаи ҷомеъ ҷамъ кард. Ва ҷалоли Худованд ба тамоми ҷамоат зоҳир шуд.

20Ва Худованд ба Мусо ва Ҳорун сухан ронда, ба онҳо гуфт:

21«Худро аз миёни ин ҷамоат дур кунед, то ки Ман онҳоро дар як лаҳза нест кунам»+.

22Ва онҳо бар рӯи худ афтода, гуфтанд: «Эй Худо, ки Худои орифи рӯҳҳои тамоми башар ҳастӣ! Як кас гуноҳ кардааст, ва ту бар тамоми ҷамоат дарғазаб мешавӣ?»+

23Ва Худованд ба Мусо сухан ронда, гуфт:

24«Ба ҷамоат сухан ронда, бигӯ: аз гирду пеши маскани Қӯраҳ, Дотон ва Абиром дур шавед!»

25Ва Мусо бархоста, назди Дотон ва Абиром рафт, ва пирони Исроил аз ақиби ӯ рафтанд.

26Ва ӯ ба ҷамоат сухан ронда, гуфт: «Аз пеши хаймаҳои ин одамони шарир дур шавед, ва ба ягон чизе ки аз они онҳост, даст нарасонед, мабодо ба сабаби бисьёрии гуноҳҳои онҳо ба ҳалокат бирасед»+.

27Ва онҳо аз гирду пеши маскани Қӯраҳ, Дотон ва Абиром дур шуданд; вале Дотон ва Абиром берун омада, бо занон ва писарон ва кӯдакони худ назди дари хаймаҳошон истоданд.

28Ва Мусо гуфт: «Аз ин хоҳед донист, ки Худованд маро фиристодааст, то ки ҳамаи ин корҳоро бикунам, на ин ки ба дилхоҳи худ карда бошам.

29Агар ин касон мисли мурдани ҳар одам бимиранд, ва қисмати ҳар одам насибашон бишавад, — пас маро Худованд нафиристодааст+.

30Ва лекин агар Худованд ҳодисаи тозае ба вуҷуд оварад, ва замин даҳони худро кушода, онҳоро бо ҳар ҷизе ки аз они онҳост, фурӯ барад, ва онҳо зинда ба зинда ба таҳтуттуроб фурӯд оянд, — он гоҳ бидонед, ки ин одамон аз Худованд нафрат кардаанд»+.

31Ва ҳамин ки ӯ гуфтани ҳамаи ин суханонро ба анҷом расонид, замине ки зери онҳо буд, кафид,

32Ва замин даҳони худро кушода, онҳоро, ва хонаҳои онҳоро, ва ҳамаи одамонеро, ки ба Қӯраҳ нисбат доштанд, ва тамоми молу мулки онҳоро фурӯ бурд.

33Ва онҳо бо ҳар ҷизе ки ба онҳо тааллуқ дошт, зинда ба зинда ба таҳтуттуроб фурӯд омаданд; ва замин бар онҳо пӯшида шуд, ва онҳо аз миёни ҷамоат маҳв гардиданд+.

34Ва ҳамаи исроилиёне ки дар гирду пеши онҳо буданд, аз фиғони онҳо гурехтанд, зеро ки гуфтанд: «Мабодо замин моро низ фурӯ барад».

35Ва оташе аз ҷониби Худованд берун омада, он дусаду панҷоҳ нафарро, ки бухур оварда буданд, сӯзонид+.

36Ва Худованд ба Мусо сухан ронда, гуфт:

37«Ба Элъозор ибни Ҳоруни коҳин бигӯ, ки он маҷмарҳоро аз миёни сӯхтагон бардорад, ва оташро ба як тараф партояд, зеро ки онҳо тақдис ёфтааст, —

38Яъне маҷмарҳои онҳоеро, ки ба зарари ҷони худ гуноҳкор шудаанд, — ва бигзор аз онҳо тахтаҳои паҳн барои пӯшонидани рӯи қурбонгоҳ бисозанд, зеро ки онҳоро ба ҳузури Худованд оварда буданд, ва онҳо тақдис ёфтааст; ва онҳо аломате барои банӣ-Исроил хоҳад буд».

39Ва Элъозори коҳин маҷмарҳои мисро, ки сӯхтагон оварда буданд, гирифт, ва аз онҳо тахтаҳои паҳн барои пӯшонидани қурбонгоҳ сохтанд, —

40Ҳамчун ёдгорӣ барои банӣ-Исроил, — то ки ҳеҷ каси бегонае ки аз насли Ҳорун набошад, барои сӯзонидани бухур ба ҳузури Худованд наздик наояд, ва қисматаш мисли Қӯраҳ ва шарикони вай нашавад, чунон ки Худованд ба ӯ ба воситаи Мусо гуфтааст+.

41Ва фардояш тамоми ҷамоати банӣ-Исроил аз Мусо ва Ҳорун шиква карда, гуфтанд: «Шумо қавми Худовандро куштед!»

42Ва ҳангоме ки ҷамоат ба муқобили Мусо ва Ҳорун ҷамъ шуданд, онҳо сӯи хаймаи ҷомеъ нигаристанд, ва инак, онро абр пӯшонид, ва ҷалоли Худованд зоҳир шуд.

43Ва Мусо ва Ҳорун назди хаймаи ҷомеъ омаданд.

44Ва Худованд ба Мусо сухан ронда, гуфт:

45«Аз миёни ин ҷамоат дур шавед, то ки онҳоро дар як лаҳза нест кунам». Ва онҳо бар рӯи худ афтоданд+.

46Ва Мусо ба Ҳорун гуфт: «Маҷмарро гирифта, оташе аз болои қурбонгоҳ бар он бимон, ва бухур бирез, ва зуд назди ҷамоат рафта, онҳоро кафорат намо, зеро ки ғазаб аз ҷониби Худованд баромада, вабо оғоз ёфтааст»+.

47Ва Ҳорун аз рӯи гуфтаи Мусо онро гирифта, ба миёни ҷамоат давид, ва инак, вабо андаруни қавм оғоз ёфта буд; ва ӯ бухур рехта, қавмро кафорат намуд.

48Ва дар байни мурдагон ва зиндагон истод, ва вабо хотима ёфт+.

49Ва касоне ки аз вабо мурданд, чордаҳ ҳазору ҳафтсад нафар буданд, ба ҷуз онҳое ки аз боиси Қӯраҳ нобуд шуданд.

50Ва Ҳорун назди Мусо, ба дари хаймаи ҷомеъ баргашт, ва вабо хотима ёфт.

БОБИ ҲАФДАҲУМ

Асои Ҳорун гул кард.

17^1Ва Худованд ба Мусо сухан ронда, гуфт:

2«Ба банӣ-Исроил сухан бирон, ва аз онҳо асоҳо бигир, як асо аз ҳар хонадон, аз ҳамаи раисони онҳо бар ҳасби хонадонҳошон дувоздаҳ асо; ва номи ҳар касро бар асои вай бинавис.

3Ва номи Ҳорунро бар асои Левӣ бинавис, зеро ки як асо барои раиси хонадони онҳо хоҳад буд.

4Ва онҳоро дар хаймаи ҷомеъ пеши сандуқи шаҳодат, ки он ҷо Ман ба шумо зоҳир мешавам, бимон+.

5Ва чунин воқеъ хоҳад шуд, ки ҳар киро Ман интихоб намоям, асои вай гул хоҳад кард; бо ин Ман шикваҳои банӣ-Исроилро, ки аз шумо мекунанд, аз ҷониби Худ сокит хоҳам намуд».

6Ва Мусо ба банӣ-Исроил сухан ронд, ва ҳамаи раисони онҳо ба ӯ асоҳо доданд, як асо барои ҳар раис, дувоздаҳ асо бар ҳасби хонадонҳошон; ва асои Ҳорун дар миёни асоҳои онҳо буд.

7Ва Мусо асоҳоро ба ҳузури Худованд дар хаймаи шаҳодат гузошт.

8Ва фардояш чунин воқеъ шуд, ки Мусо ба хаймаи шаҳодат даромад, ва инак, асои Ҳорун, аз хонадони Левӣ, гул карда ва ғунча баста, бодом оварда буд+.

9Ва Мусо ҳамаи асоҳоро аз пеши Худованд назди банӣ-Исроил берун овард; ва онҳо инро диданд ва ҳар яке асои худро гирифтанд.

10Ва Худованд ба Мусо гуфт: «Асои Ҳорунро пеши сандуқи шаҳодат аз нав бимон, то ки ҳамчун аломат барои абнои исьён нигоҳ дошта шавад, ва шиквае ки онҳо аз Ман мекунанд, хотима ёбад, ва онҳо намиранд».

11Ва Мусо чунин кард; чунон ки Худованд ба ӯ амр фармуда буд, ончунон кард.

12Ва банӣ-Исроил ба Мусо сухан ронда, гуфтанд: «Инак, мо мемирем, ба ҳалокат мерасем, ҳамаамон ба ҳалокат мерасем!

13Ҳар кӣ ба маскани Худованд наздик ояд, мемирад; оё ҳамаамон ба мурдан маҳкум шудаем?»

БОБИ ҲАЖДАҲУМ

Имтиёзот ва воҷиботи Ҳорун ва левизодагон.

18^1Ва Худованд ба Ҳорун гуфт: «Ту, ва писаронат ва хонадони падарат бо ту, барои ҳар гуноҳи оид ба қудс масъул хоҳед буд; ва ту, ва писаронат бо ту, барои ҳар гуноҳи оид ба каҳонати шумо масъул хоҳед буд+.

2Ва бародарони худро низ, яъне сибти Левиро, ки сибти падари туст, ба худ наздик бикун, то ки бо ту ҳамроҳӣ намоянд ва хизматгузорони ту бошанд; валекин ту, ва писаронат бо ту, пеши хаймаи шаҳодат хоҳед буд+.

3Бигзор онҳо хизмати ту ва хизмати тамоми хаймаро ба ҷо оваранд, аммо ба колои муқаддас ва ба қурбонгоҳ наздик нашаванд, то ки на шумо бимиред, на онҳо.

4Ва бигзор онҳо бо ту ҳамроҳӣ намуда, хизматгузории хаймаи ҷомеъ ва ҳар кори хаймаро ба ҷо оваранд; ва каси бегонае набояд ба шумо наздик ояд.

5Ва шумо хизмати қудс ва хизмати қурбонгоҳро ҳамин тавр ба ҷо оваред, то ки ғазаб бар банӣ-Исроил дигар рӯй надиҳад+.

6Валекин Ман, инак бародарони шумо левизодагонро аз миёни банӣ-Исроил гирифтаам, ки онҳо ба шумо барои Худованд инъом карда шудаанд, то ки корҳои хаймаи ҷомеъро иҷро кунанд.

7Вале ту, ва писаронат бо ту, каҳонати худро аз ҷиҳати ҳар кори қурбонгоҳ ва он чи андарун, дар пушти парда аст, риоя намуда, хизмат кунед; кори каҳонатро Ман ба шумо инъом меқунам, ва ҳар бегонае ки наздик ояд, кушта хоҳад шуд»+.

8Ва Худованд ба Ҳорун гуфт: «Инак, Ман бақияи ҳадияҳои Худро аз ҳамаи қурбониҳои муқаддаси банӣ-Исроил ба ту бахшидам, онҳоро ба ту ва писаронат ба фаризаи доимӣ насиб кардам+.

9Аз вақфҳои муқаддасе ки аз оташ боқӣ мемонад, инҳо аз они ту хоҳад буд: ҳар қурбонии онҳо, яъне ҳар ҳадияи ордии онҳо ва ҳар қурбонии гуноҳи онҳо ва ҳар қурбонии ҷурми онҳо, ки ба Ман тақдим мекунанд; инҳо барои ту ва писаронат чизи муқаддастарин аст.

10Онро дар макони муқаддас бихӯред; ҳар мардина метавонад аз он бихӯрад. Он барои ту муқаддас аст.

11Ва ин ҳам барои ту ҳиссаи бахшиши онҳо аз ҳамаи инъомҳои ҷунбонидании банӣ-Исроил хоҳад буд: онро Ман ба ту, ва ба писаронат ва духтаронат бо ту, ба фаризаи доимӣ бахшидам; ҳар касе ки дар хонаи ту пок бошад, метавонад аз он бихӯрад+.

12Тамоми гузини равғанро, ва тамоми гузини шароб ва ғалларо, яъне навбарҳои онҳоро, ки ба Худованд тақдим менамоянд, ба ту бахшидам+.

13Ҳамаи меваҳои аввалини замини онҳо, ки ба Худованд меоваранд, бигзор аз они ту бошад; ҳар касе ки дар хонаи ту пок бошад, метавонад аз онҳо бихӯрад+.

14Ҳар он чи дар Исроил вақф карда мешавад, бигзор аз они ту бошад+.

15Ҳар раҳимкушои ҳар башар, ки аз одамон ва аз чорпоён ба Худованд тақдим менамоянд, бигзор аз они ту бошад; аммо барои нахустзодаи одамон албатта фидия бигир, ва барои нахустзодаи чорпоёни наҷис фидия бигир+.

16Ва онҳое ки барояшон фидия дода мешавад, бояд якмоҳа бошанд, ва барояшон мувофиқи қиматдиҳии худат панҷ сиқл нуқра бо сиқли муқаддас, ки аз бист ҷеро иборат аст, фидия бигир+.

17Аммо барои нахустзодаи говон ё нахустзодаи гӯсфандон ё нахустзодаи бузон фидия нагир: онҳо муқаддас аст; хуни онҳоро бар қурбонгоҳ бипош, ва чарбуи онҳоро ҳамчун қурбонии оташин бисӯзон, то ки атри гуворо барои Худованд бошад+.

18Ва гӯшти онҳо аз они ту хоҳад буд; мисли синаи ҷунбониданӣ ва мисли соқи рост аз они ту хоҳад буд+.

19Ҳамаи ҳадияҳоро аз қурбониҳое ки банӣ-Исроил ба Худованд тақдим менамоянд, ба ту, ва ба писарону духтаронат бо ту, ба фаризаи доимӣ медиҳам; ин ба ҳузури Худованд барои ту, ва барои насли ту бо ту, аҳди намак то абад хоҳад буд»+.

20Ва Худованд ба Ҳорун гуфт: «Ту дар замини онҳо мулке нахоҳӣ дошт, ва ҳиссае барои ту дар миёни онҳо нахоҳад буд; Ман ҳиссаи ту ва мулки ту дар миёни банӣ-Исроил ҳастам+.

21Вале ба банӣ-Левӣ, инак, Ман тамоми ушри банӣ-Исроилро барои моликият додам, дар ивази хизмате ки онҳо ба ҷо меоваранд, яъне хизмати хаймаи ҷомеъ+.

22Ва банӣ-Исроил дигар ба хаймаи ҷомеъ наздик нахоҳанд шуд, то ки гуноҳкор нашаванд ва намиранд.

23Ва левизодагон бигзор хизмати хаймаи ҷомеъро ба ҷо оваранд, вале онҳо барои гуноҳашон ҷазо хоҳанд ёфт; ин барои наслҳои шумо фаризаи доимӣ хоҳад буд, ва дар миёни банӣ-Исроил онҳо мулке нахоҳанд дошт,

24Зеро ки ушри банӣ-Исроилро, ки барои Худованд ҳадия мекунанд, Ман ба левизодагон ҳамчун мулк медиҳам; бинобар ин Ман ба онҳо гуфтам, ки дар миёни банӣ-Исроил мулке нахоҳанд дошт».

25Ва Худованд ба Мусо сухан ронда, гуфт:

26«Ба левизодагон сухан ронда, ба онҳо бигӯ: вақте ки ушреро, ки аз банӣ-Исроил ба шумо ҳамчун моликият додаам, аз онҳо мегиред, шумо ҳадияи Худовандро аз он, яъне ушре аз ушр тақдим намоед+.

27Ва ҳадияи шумо барои шумо мисли гандуми хирман ва мисли маҳсули фаровони чархушт ба шумор хоҳад рафт.

28Ҳамин тавр шумо низ аз ҳамаи ушрҳое ки аз банӣ-Исроил мегиред, ҳадияи Худовандро тақдим хоҳед кард, ва ҳадияи Худовандро аз он ба Ҳоруни коҳин хоҳед дод.

29Аз ҳамаи инъомҳое ки мегиред, ҳар ҳадияи Худовандро аз тамоми чарбуи онҳо, аз қисми тақдисьёфтаи онҳо тақдим намоед.

30Ва ба онҳо бигӯ: вақте ки шумо чарбуи онҳоро аз онҳо тақдим менамоед, ин барои левизодагон мисли гандуми хирман ва мисли маҳсули чархушт ба шумор хоҳад рафт.

31Ва онро шумо ва аҳли байти шумо метавонед дар ҳар ҷо бихӯред, зеро ки ин музди шумост дар ивази хизмате ки дар хаймаи ҷомеъ ба ҷо меоваред.

32Ва агар чарбуи онҳоро аз онҳо ҷудо карда тақдим намуда бошед, шумо ба сабаби онҳо гуноҳкор нахоҳед буд; ва он чиро, ки банӣ-Исроил тақдис менамоянд, палид нагардонед, то ки намиред».

БОБИ НУЗДАҲУМ

Фармон дар бораи модагови сурх.

19^1Ва Худованд ба Мусо ва Ҳорун сухан ронда, гуфт:

2«Ин аст фаризаи шариат, ки Худованд амр фармуда, мегӯяд: ба банӣ-Исроил бигӯ, ки модагови сурхи комиле ки айбе надошта бошад, ва юғ бар гарданаш гузошта нашуда бошад, назди ту биёранд+.

3Ва онро ба Элъозори коҳин бидиҳед, ва ӯ онро аз ӯрдугоҳ берун меоварад, ва онро ба ҳузури ӯ мекушанд.

4Ва бигзор Элъозори коҳин бо ангушти худ аз хуни он гирифта, ба тарафи пеши хаймаи ҷомеъ ҳафт карат он хунро бипошад+.

5Ва модаговро пеши назари ӯ месӯзонанд: бигзор пӯсти он ва гӯшти он ва хуни он бо якҷоягии саргини он сӯзонида шавад+.

6Ва бигзор коҳин чӯби арз ва зуфо ва риштаи қирмиз гирифта, бар оташи модагов партояд;+

7Ва коҳин либосашро бишӯяд ва баданашро дар об ғусл диҳад, ва баъд аз он ба ӯрдугоҳ биёяд, ва коҳин то шом наҷис хоҳад буд+.

8Ва касе ки онро сӯзонидааст, бигзор либосашро бо об бишӯяд, ва баданашро дар об ғусл диҳад, ва то шом наҷис хоҳад буд.

9Ва бигзор шахси поке хокистари модаговро ҷамъ карда, берун аз ӯрдугоҳ дар макони поке бимонад, ва он аз баҳри ҷамоати банӣ-Исроил барои оби поккунанда нигоҳ дошта хоҳад шуд: ин пок кардан аст аз гуноҳ+.

10Ва касе ки хокистари модаговро ҷамъ кардааст, бигзор либосашро бишӯяд, ва то шом наҷис хоҳад буд. Ва бигзор ин барои банӣ-Исроил ва барои ғарибе ки дар миёни онхо сукунат дорад, фаризаи доимӣ бошад+.

11Касе ки ба ҷасади мурдаи ҳар одаме мерасад, ҳафт рӯз наҷис хоҳад буд.

12Вай бояд худро дар рӯзи сеюм ва дар рӯзи ҳафтум бо он пок гардонад, ва он гоҳ пок хоҳад буд; вале агар худро дар рӯзи сеюм ва дар рӯзи ҳафтум пок нагардонад, пок нахоҳад буд+.

13Ҳар касе ки ба мурдае, ба ҷасади одаме ки мурдааст, расида, худро пок нагардонида бошад, маскани Худовандро палид месозад, ва он кас аз миёни Исроил маҳв хоҳад шуд; зеро ки оби поккунанда бар вай пошида нашудааст, аз ин рӯ вай нопок аст, яъне нопокии вай ҳанӯз бар вай боқист+.

14Ин аст шариат: агар касе дар хайма бимирад, ҳар кӣ ба он хайма дарояд, ва ҳар чи дар он хайма бошад, ҳафт рӯз наҷис хоҳад буд.

15Ва ҳар зарфи кушода, ки сарпӯшаш бар он маҳкам карда нашуда бошад, наҷис хоҳад буд+.

16Ва ҳар кӣ дар саҳро ба ҷасади каси бо шамшер кушташуда, ё бо аҷали худ мурда, ё ба устухони одамизод, ба қабри вай мерасад, ҳафт рӯз наҷис хоҳад буд.

17Ва бигзор барои шахси наҷис аз хокистари он қурбонии аз баҳри гуноҳ сӯзонидашуда бигиранд, ва оби равон бар он дар зарфе бирезанд;

18Ва шахси поке зуфо гирифта, дар он об биғӯтонад, ва бар хайма ва бар тамоми коло ва бар касоне ки дар он буданд, ва бар шахсе ки ба устухон, ё ба мақтул, ё ба ҷасади мурда, ё ба қабр расидааст, бипошад;+

19Ва шахси пок бар шахси наҷис дар рӯзи сеюм ва дар рӯзи ҳафтум бипошад, ва дар рӯзи ҳафтум ӯро пок гардонад, ва он гоҳ ӯ либосашро мешӯяд, ва дар об ғусл мекунад, ва шомгоҳ пок хоҳад буд+.

20Вале агар касе наҷис шуда, худро пок нагардонад, он кас аз миёни ҷамоат маҳв хоҳад шуд, зеро ки вай қудси Худовандро палид кардааст: оби поккунанда бар вай пошида нашудааст, вай наҷис аст+.

21Ва бигзор ин барои онҳо фаризаи доимӣ бошад; ва касе ки оби поккунанда пошидааст, бигзор либосашро бишӯяд; ва касе ки ба оби поккунанда расидааст, то шом наҷис хоҳад буд.

22Ва ҳар чизе ки шахси наҷис ба он расида бошад, наҷис хоҳад буд, ва касе ки ба он бирасад, то шом наҷис хоҳад буд»+.

БОБИ БИСТУМ

Вафоти Марьям.

20^1Ва тамоми ҷамоати банӣ-Исроил дар моҳи якум ба биёбони Син расиданд, ва қавм дар Қодеш ӯрду заданд; ва Марьям дар он ҷо вафот ёфт, ва дар он ҷо дафн карда шуд+.

Дар биёбон об набуд.

2Ва барои ҷамоат об набуд, ва онҳо ба муқобили Мусо ва Ҳорун ҷамъ шуданд+.

3Ва қавм бо Мусо низоъ карда, гуфтанд: «Кошки мо ҳам мемурдем, вақте ки бародарони мо ба ҳузури Худованд мурданд!+

4Ва чаро ҷамоати Худовандро ба ин биёбон овардед, то ки мо ва чорпоёни мо дар ин ҷо бимирем?

5Ва чаро моро аз Миср берун овардед, то ки моро ба ин ҷои нобоб биёред, ки ҷои зироат ва анҷир ва ангур ва анор нест, ва об ҳам барои нӯшидан нест?»

6Ва Мусо ва Ҳорун аз пеши ҷамоат назди даромадгоҳи хаймаи ҷомеъ омада, бар рӯи худ афтоданд; ва ҷалоли Худованд ба онҳо зоҳир шуд+.

Мусо аз сахра об мебарорад. Гуноҳи ӯ.

7Ва Худованд ба Мусо сухан ронда, гуфт:

8«Асоро бигир, ва ту ва бародарат Ҳорун ҷамоатро ҷамъ карда, пеши назари онҳо ба сахра бигӯед, ки оби худро бидиҳад: ва ту барои онҳо аз сахра об бароварда, ҷамоат ва чорпоёни онҳоро хоҳӣ нӯшонид».

9Ва Мусо асоро аз пеши Худованд гирифт, чунон ки ба ӯ амр фармуда буд.

10Ва Мусо ва Ҳорун ҷамоатро назди сахра ҷамъ карданд, ва ӯ ба онҳо гуфт: «Бишнавед, эй саркашон! Оё аз ин сахра об барои шумо берун оварем?»+

11Ва Мусо дасти худро бардошта, сахраро бо асои худ ду карат зад, ва оби бисьёре берун омад; ва ҷамоат ва чорпоёни онҳо нӯшиданд.

12Ва Худованд ба Мусо ва Ҳорун гуфт: «Азбаски шумо ба Ман имон наовардед, то ки қудсияти Маро пеши назари банӣ-Исроил нишон диҳед, бинобар ин, ин ҷамоатро ба замине ки ба онҳо ваъда кардаам, нахоҳед овард»+.

13Ин аст оби Мерибо[*], ҷое ки банӣ-Исроил бо Худованд низоъ карданд, ва Ӯ қудсияти Худро дар миёни онҳо зоҳир сохт.

Гуноҳи ислоҳноназири Адӯм.

14Ва Мусо қосидонро аз Қодеш назди подшоҳи Адӯм фиристод, то ки бигӯянд: «Бародари ту Исроил чунин мегӯяд: тамоми машаққатеро, ки бар сари мо омадааст, ту медонӣ+.

15Падарони мо ба Миср фурӯд омаданд, ва мо айёми зиёде дар Миср сокин будем, ва мисриён бо мо ва бо падарони мо рафтори бад карданд+.

16Ва мо сӯи Худованд фиғон кашидем, ва Ӯ овози моро шунид, ва элчие фиристода, моро аз Миср берун овард, ва инак, мо дар Қодеш мебошем, ки шаҳрест дар канори ҳудуди ту+.

17Лутфан, мо аз замини ту убур кунем, аз киштзор ва токзор нахоҳем гузашт, ва об аз чоҳҳо нахоҳем нӯшид; аз шоҳроҳ хоҳем рафт, ба тарафи рост ё чап тоб нахоҳем хӯрд, то даме ки аз ҳудуди ту убур кунем»+.

18Вале Адӯм ба ӯ гуфт: «Аз замини ман убур нахоҳӣ кард, вагар на ба пешвози ту бо шамшер берун хоҳам омад».

19Ва банӣ-Исроил ба вай гуфтанд: «Мо аз роҳҳои ом равона хоҳем шуд, ва агар ман ва рамаи ман аз оби ту бинӯшем, қимати онро хоҳем дод; ҳеҷ зиёне ба ту нахоҳад расид, фақат бо пойҳоям убур хоҳам кард»+.

20Вале вай гуфт: «Убур нахоҳӣ кард!» Ва Адӯм бо қавми зиёде ва бо дасти қавӣ ба пешвози ӯ берун омад.

21Ва Адӯм розӣ нашуд, ки аз ҳудуди худ барои убур кардани Исроил роҳ диҳад; ва исроилиён аз пеши ӯ ба тарафи дигар рӯ оварданд+.

22Ва онҳо аз Қодеш кӯч карданд, ва банӣ-Исроил, тамоми ҷамоаташон, ба кӯҳи Ҳӯр расиданд+.

Фавти Ҳорун.

23Ва Худованд ба Мусо ва Ҳорун дар кӯҳи Ҳӯр, назди сарҳади замини Адӯм, сухан ронда, гуфт:

24«Ҳорун ба қавми худ хоҳад пайваст, зеро ки ӯ ба замине ки Ман ба банӣ-Исроил ваъда кардаам, дохил нахоҳад шуд, ба сабаби он ки шумо назди оби Мерибо аз амри Ман саркашӣ кардед+.

25Пас, Ҳорунро бо писараш Элъозор бигир, ва онҳоро ба кӯҳи Ҳӯр барор.

26Ва либоси Ҳорунро бикаш, ва онро ба писараш Элъозор бипӯшон; ва Ҳорун дар он ҷо вафот карда, ба қавми худ хоҳад пайваст»+.

27Ва Мусо ончунон ки Худованд амр фармуда буд, амал кард, ва онҳо пеши назари тамоми ҷамоат ба кӯҳи Ҳӯр баромаданд.

28Ва Мусо либоси Ҳорунро кашид, ва онро ба писараш Элъозор пӯшонид, ва Ҳорун дар он ҷо, бар сари кӯҳ вафот ёфт; ва Мусо ва Элъозор аз кӯҳ фурӯд омаданд+.

29Ва чун тамоми ҷамоат диданд, ки Ҳорун мурдааст, тамоми хонадони Исроил сӣ рӯз мотам гирифтанд+.

БОБИ БИСТУ ЯКУМ

Мори мисин. Ғалаба бар Сиҳӯн.

21^1Ва Канъонӣ, подшоҳи Арод, ки дар ҷануб сокин буд, шунид, ки Исроил бо роҳи Аторим меояд, ва ӯ бо исроилиён ҷанг кард, ва баъзеро аз онҳо ба асирӣ бурд+.

2Ва Исроил барои Худованд назр карда, гуфт: «Агар ин қавмро ба дасти ман бисупорӣ, шаҳрҳои онҳоро тамоман торумор хоҳам кард»+.

3Ва Худованд овози Исроилро иҷобат намуда, канъониёнро ба дасти вай супурд, ва вай онҳо ва шаҳрҳои онҳоро тамоман торумор кард, ва он макон Ҳормо[*] номида шуд.

4Ва аз кӯҳи Қӯр бо роҳи баҳри Қулзум кӯч карданд, то ки замини Адӯмро давр зананд; ва дар роҳ тоқати қавм тоқ шуд+.

5Ва қавм аз Худо ва аз Мусо шикоят карда, гуфтанд: «Чаро моро аз Миср баровардед, то ки дар биёбон бимирем? Зеро ки на нон ҳаст ва на об, ва дили мо аз ин хӯроки нобоб нафрат дорад»+.

6Ва Худованд морҳои заҳрдорро ба зидди қавм фиристод, ва онҳо қавмро заҳр заданд; ва мардуми зиёде аз исроилиён мурданд.

7Ва қавм назди Мусо омада, гуфтанд: «Мо гуноҳ кардем, ки аз Худованд ва аз ту шикоят намудем; сӯи Худованд дуо гӯй, то ки моронро аз мо дур кунад». Ва Мусо барои қавм дуо гуфт.

8Ва Худованд ба Мусо гуфт: «Барои худ мори заҳрдоре бисоз, ва онро бар сари ходае бимон; ва ҳар моргазида, агар ба он назар кунад, зинда хоҳад монд».

9Ва Мусо мори мисине сохта, бар сари ходае монд; ва ҳар гоҳ касеро мор заҳр мезад, ҳамин ки вай ба мори мисин назар мекард, зинда мемонд+.

10Ва банӣ-Исроил кӯч карда, дар Ӯбӯт ӯрду заданд+.

11Ва аз Ӯбӯт кӯч карда, дар Ийе-Аборим, дар биёбоне ки рӯ ба рӯи Мӯоб, ба тарафи тулӯи офтоб аст, ӯрду заданд+.

12Ва аз он ҷо кӯч карда, дар водии Зорад ӯрду заданд+.

13Аз он ҷо кӯч карда, ба он тарафи Арнӯн, ки дар биёбон берун аз ҳудуди амӯриён мебошад, ӯрду заданд; зеро ки Арнӯн сарҳади Мӯоб, дар миёни Мӯоб ва амӯриён аст+.

14Бинобар ин дар китоби ҷангҳои Худованд гуфта шудааст:

«Аз Воҳиб, ки дар Суфа аст,
ва аз водиҳои Арнӯн гузаштем,
15Ва низ аз ҷараёнгоҳи водиҳо,
ки ҷониби мавқеи Ор майл мекунад,
ва ба ҳудуди Мӯоб мепайвандад»+.

16Ва аз он ҷо ба Баир[*] кӯч карданд. Ин ҳамон чоҳест, ки Худованд дар бораи он ба Мусо гуфт: «Қавмро ҷамъ кун, то ки ба онҳо об диҳам».

17Он гоҳ исроилиён ин сурудро сароиданд:

«Лабрез шав, эй чоҳ! — бисароед ба он, —
18Чоҳе ки мирон онро ҳафра задаанд,
наҷибони кавм бо чӯбдаст
ва асоҳои худ онро кандаанд».

Ва аз биёбон ба Маттоно кӯч карданд.

19Ва аз Маттоно — ба Наҳалиил, ва аз Наҳалиил — ба Бомӯт,

20Ва аз Бомӯт — ба Гай, ки дар кишвари Мӯоб, бар қуллаи Фисҷа воқеъ аст, бар қуллае ки бар рӯи биёбон қад кашидааст.

21•Ва Исроил ба Сиҳӯн, подшоҳи амӯриён, қосидонро фиристод, то ки бигӯянд:

22«Хоҳишмандам, ки аз заминат убур кунам; ба киштзор ва токзор дохил нахоҳем шуд, аз оби чоҳ нахоҳем нӯшид; бо шоҳроҳ хоҳем рафт, то даме ки аз ҳудуди ту убур кунем»+.

23Вале Сиҳӯн барои убур кардани Исроил аз ҳудуди худ роҳ надод; ва Сиҳӯн тамоми кавми худро ҷамъ кард, ва ба пешвози Исроил ба биёбон баромад, ва ба Ёҳас расида, бо Исроил ҷанг кард.

24Ва Исроил варо ба дами шамшер зада, заминашро аз Арнӯн то Яббӯқ ва то банӣ-Аммӯн тасарруф намуд, зеро ки сарҳади банӣ-Аммӯн мустаҳкам буд+.

25Ва Исроил ҳамаи ин шаҳрҳоро гирифт, ва Исроил дар ҳамаи шаҳрҳои амӯриён, дар Ҳешбӯн ва дар тамоми деҳоташ сокин шуд.

26Зеро ки Ҳешбӯн шаҳри Сиҳӯн, подшоҳи амӯриён буд, ва ӯ бо подшоҳи пештараи Мӯоб ҷанг карда, тамоми замини варо то Арнӯн аз дасташ гирифта буд.

27Бинобар ин ровиён мегӯянд:

«Ба Ҳешбӯн биёед,
шаҳри Сиҳӯн бино ёфта, обод мешавад!
28Зеро ки оташе аз Ҳешбӯн баромад,
ва алангае аз шаҳри Сиҳӯн;
Ор-Мӯобро сӯзонид,
ва соҳибони баландиҳои Арнӯнро+.
29Вой бар ҳоли ту, эй Мӯоб!
Ба ҳалокат расидед, эй қавми Камуш!
Писарони ҳудро гуреза гардонид
ва духтарони худро ба Сидӯн,
подшоҳи амӯриён, ба асирӣ дод+.
30Ва мо ба онҳо тир андохтем,
ва Ҳешбӯн то Дибӯн нобуд шуд;
ва онҳоро то Нуфаҳ, ки назди Мидбо мебошад,
харобазор гардондем»+.

31Ва Исроил дар замини амӯриён маскан гирифт.

32Ва Мусо фиристод, ки Яъзирро ҷосусӣ намоянд, ва деҳоти онро забт карданд, ва амӯриёнро, ки дар он ҷо буданд, бадар ронданд+.

33Ва тоб хӯрда, ба роҳи Бошон баромаданд, ва Ӯҷ, подшоҳи Бошон, бо тамоми қавми худ ба муқобили онҳо берун омад, то ки назди Адрай ҷанг кунад+.

34Ва Худованд ба Мусо гуфт: «Аз вай натарс, зеро ки варо бо тамоми қавмаш ва заминаш ба дасти ту месупорам, ва бо вай ончунон амал хоҳӣ кард, чунон ки бо Сиҳӯн, подшоҳи амӯриён, ки дар Ҳешбӯн сокин буд, амал кардӣ»+.

35Ва ӯро бо писаронаш ва тамоми қавмаш зарба заданд, ба тавре ки касе аз онҳо боқӣ намонд, ва замини ӯро тасарруф карданд.

БОБИ БИСТУ ДУЮМ

Билъом.

22^1Ва банӣ-Исроил кӯч карда, дар даштҳои Мӯоб, дар он тарафи Урдун, дар наздикии Ериҳӯ ӯрду заданд.

2Ва Болоқ ибни Сипӯр ҳар он чиро, ки Исроил ба амӯриён карда буд, дид;+

3Ва Мӯоб аз ин қавм бағоят ҳаросон шуд, зеро ки онҳо сершумор буданд; ва Мӯоб аз банӣ-Исроил дар изтироб афтод.

4Ва Мӯоб ба пирони Мидьён гуфт: «Алҳол ин ҷамоат ҳар он чиро, ки дар атрофи мост, хоҳанд лесид, чунон ки барзагов сабзаи саҳроро мелесад». Ва Болоқ ибни Сипӯр дар он замин подшоҳи Мӯоб буд.

5Ва ӯ қосидонро ба Фатӯр, ки дар соҳили наҳр аст, назди Билъом ибни Баӯр, ба замини писарони қавми вай фиристод, то ки варо хонда, бигӯянд: «Инак, қавме аз Миср берун омадаанд, ва онҳо рӯи заминро пӯшонидаанд, ва рӯ ба рӯи ман маскан гирифтаанд+.

6Ва алҳол, лутфан, омада, ин қавмро лаънат намо, зеро ки онҳо аз ман қавитаранд: шояд, комьёб шавам, ва мо онҳоро зарба занем, ва ман онҳоро аз ин замин бадар ронам; зеро ки медонам: ҳар киро ту баракат диҳӣ, муборак хоҳад буд, ва ҳар киро лаънат намоӣ, малъун хоҳад буд»+.

7Ва пирони Мӯоб бо пирони Мидьён рафтанд, ва музди ҷодугарии вай дар дасташон буд, ва назди Билъом омада, суханони Болоқро ба вай гуфтанд.

8Ва ӯ ба онҳо гуфт: «Имшаб дар ин ҷо бимонед, ва чӣ тавре ки Худованд ба ман бигӯяд, ба шумо ҷавоб хоҳам гардонид». Ва сарварони Мӯоб назди Билъом монданд.

9Ва Худо назди Билъом омада, гуфт: «Кистанд ин касоне ки назди ту мебошанд?»

10Ва Билъом ба Худо гуфт: «Болоқ ибни Сипӯр, подшоҳи Мӯоб, назди ман фиристодааст, ки:

11„Инак, қавми аз Миср баромадае рӯи заминро пӯшонидаанд; акнун омада, онҳоро аз барои ман лаънат намо: шояд, комьёб шавам, ки ба онҳо ҷанг карда, онҳоро бадар ронам“».

12Ва Худо ба Билъом гуфт: «Бо онҳо нарав, он қавмро лаънат нанамо, зеро ки онҳо қавми мубораканд».

13Ва Билъом бомдодон бархоста, ба сарварони Болоқ гуфт: «Ба замини худ биравед, зеро Худованд намехоҳад ба ман изн диҳад, ки бо шумо биравам».

14Ва сарварони Мӯоб бархостанд, ва назди Болоқ омада, гуфтанд: «Билъом розӣ нашуд, ки бо мо биёяд».

15Ва Болоқ боз сарваронеро фиристод, ки назар ба инҳо бештар ва мӯҳтарамтар буданд.

16Ва онҳо назди Билъом омада, ба вай гуфтанд: «Болоқ ибни Сипӯр чунин мегӯяд: „Лутфан, аз омадан назди ман рӯй нагардон.

17Зеро ки туро бағоят иззату икром хоҳам кард, ва ҳар он чи ба ман бигӯӣ, ба ҷо хоҳам овард; лутфан, омада, аз барои ман ин қавмро лаънат намо“».

18Ва Билъом ҷавоб гардонида, ба бандагони Болоқ гуфт: «Агарчи Болоқ хонаи худро пур аз нуқра ва тилло ба ман бидиҳад, фармони Худованд Худои худро наметавонам поймол намуда, кори хурде ё бузурге бикунам;+

19Ва алҳол, лутфан, шумо низ имшаб дар ин ҷо бимонед, то бидонам, ки Худованд ба ман боз чӣ хоҳад гуфт».

20Ва Худо шабона назди Билъом омада, ба вай гуфт: «Модоме ки ин одамон барои хондани ту омадаанд, бархоста, бо онҳо бирав; вале фақат он чиро, ки ман ба ту хоҳам гуфт, ба амал овар».

21Ва бомдодон Билъом бархост, ва модахари худро зин карда, бо сарварони Мӯоб равона шуд.

22Ва хашми Худо барои рафтани ӯ аланга зад, ва фариштаи Худованд дар роҳ истод, то ки ба ӯ мамониат расонад; ва ӯ бар модахараш савор буд, ва ду навкараш ҳамроҳаш буданд.

23Ва модахар фариштаи Худовандро дид, ки дар сари роҳ истодааст, ва шамшери бараҳнааш дар дасти ӯст, — ва модахар аз роҳ тоб хӯрда, ба киштзор рафт; ва Билъом модахарро зад, то ки онро ба роҳ баргардонад+.

24Ва фариштаи Худованд дар пайроҳае дар миёни токзор истод, ки деворе ба ин тарафаш ва деворе ба он тарафаш буд.

25Ва модахар фариштаи Худовандро дида, худро ба девор часпонид, ва пои Билъомро ба девор фушурд; ва ӯ боз онро зад.

26Ва фариштаи Худованд онсӯтар гузашта, дар макони танге истод, ки барои гаштан ба тарафи рост ё чап роҳе набуд.

27Ва модахар фариштаи Худовандро дида, зери Билъом хобид; ва хашми Билъом аланга зад, ва ӯ модахарро бо таёқаш задан гирифт.

28Ва Худованд даҳони модахарро кушод, ва он ба Билъом гуфт: «Ба ту чӣ кардаам, ки маро ин се карат задӣ?»

29Ва Билъом ба модахар гуфт: «Зеро ки ту маро ба хашм овардӣ; агар шамшер дар дастам мебуд, алҳол туро мекуштам».

30Ва модахар ба Билъом гуфт: «Ман, охир, модахари ту ҳастам, ки дер вақт боз ва то имрӯз ту бар ман савор мешавӣ; оё ягон вақт ман одат доштам, ки бо ту чунин рафтор кунам!» Ва ӯ гуфт: «Не».

31Ва Худованд чашмони Билъомро кушод, ва ӯ фариштаи Худовандро дид, ки дар сари роҳ истодааст, ва шамшери бараҳна дар дасташ; ва ӯ хам шуда, пеши вай саҷда кард.

32Ва фариштаи Худованд ба ӯ гуфт: «Аз барои чӣ модахари худро ин се карат задӣ? Инак, ман баромадаам, то ки ба ту мамониат расонам, зеро ки ин роҳ ба муддаои табъи ман нест;

33Ва модахар маро дида, ин се карат худро аз ман канор гирифт; агар он худро аз ман канор намегирифт, ман ҳатто туро алҳол мекуштам, вале онро зинда мегузоштам».

34Ва Билъом ба фариштаи Худованд гуфт: «Ман гуноҳ кардам, зеро надонистам, ки ту ба пеши ман дар сари роҳ истодаӣ; ва алҳол, агар ин дар назарат бад бошад, ман хоҳам баргашт».

35Ва фариштаи Худованд ба Билъом гуфт: «Бо ин одамон бирав, валекин фақат суханеро, ки ман ба ту хоҳам гуфт, бигӯ». Ва Билъом бо сарварони Болоқ рафт.

36Ва Болоқ омадани Билъомро шунида, ба пешвози ӯ ба шаҳри Мӯоб, ки дар сарҳади Арнӯн, дар канори худудаш буд, берун омад+.

37Ва Болоқ ба Билъом гуфт: «Ман, охир, барои хондани ту фиристода будам; пас, чаро назди ман наомадӣ? Оё ҳақиқатан гумон мекунӣ, ки ман наметавонам туро иззату икром намоям?»

38Ва Билъом ба Болоқ гуфт: «Инак, назди ту омадаам; алҳол, оё ман метавонам чизе бигӯям? Он чи Худо дар даҳонам бигузорад, ҳамонро хоҳам гуфт»+.

39Ва Билъом бо Болоқ рафт, ва онҳо ба Қирьят-Ҳусӯт расиданд.

40Ва Болоқ говон ва гӯсфандон забҳ кард, ва назди Билъом ва сарвароне ки бо ӯ буданд, фиристод.

41Ва бомдодон Болоқ Билъомро гирифт, ва ӯро ба баландиҳои Баал баровард; ва ӯ аз он ҷо як қисми қавмро мушоҳида намуд.

БОБИ БИСТУ СЕЮМ

Билъом. Лаънати ӯ ба баракат мубаддал шуд.

23^1Ва Билъом ба Болоқ гуфт: «Дар ин ҷо барои ман ҳафт қурбонгоҳ бино намо, ва ҳафт наргову ҳафт қӯчқор барои ман дар ин ҷо тайёр кун»+.

2Ва Болоқ ончунон ки Билъом гуфт, ба амал овард, ва Болоқу Билъом бар ҳар қурбонгоҳ наргове ва қӯчқоре тақдим карданд.

3Ва Билъом ба Болоқ гуфт: «Назди қурбонии сӯхтании худ биист, ва ман меравам: шояд, Худованд ба пешвози ман биёяд, ва ҳар чи Ӯ ба ман зоҳир намояд, ба ту хоҳам гуфт». Ва ӯ ба баландие баромад.

4Ва Худо ба Билъом дучор омад, ва вай ба Ӯ гуфт: «Ҳафт қурбонгоҳ ороста кардам ва бар ҳар қурбонгоҳ наргове ва қӯчқоре тақдим намудам».

5Ва Худованд сухане ба даҳони Билъом гузошта, гуфт: «Назди Болоқ баргард, ва чунин бигӯ».

6Ва ӯ назди вай баргашт, ва инак, вай бо ҳамаи сарварони Мӯоб назди қурбонии сӯхтании худ истода буд.

7Ва ӯ масали худро оварда, гуфт:

«Болоқ, подшоҳи Мӯоб, маро аз Арам, аз кӯҳҳои шарқ овард:

„Биё, Яъқубро барои ман лаънат намо,
ва биё, Исроилро нафрин фармо!“

8Чӣ гуна лаънат намоям, дар сурате ки Худо лаънат нанамудааст?

Ва чӣ гуна нафрин фармоям, дар сурате ки Худованд нафрин нафармудааст+?

9Зеро ки аз сари сахраҳо варо мебинам,
ва аз болои талҳо варо мушоҳида менамоям:
инак, қавмест, ки ба танҳоӣ маскан мегирад,
ва дар миёни халқҳо худро ҳисоб намекунад+.
10Кист, ки ғубори Яъқубро тавонад бишуморад,
ва хоки Исроилро ба ҳисоб оварад?
Бигзор ҷони ман бо фавти одилон бимирад,
ва фарҷоми ман мисли фарҷоми онҳо бошад!»+

11Ва Болоқ ба Билъом гуфт: «Ба ман чӣ кардӣ? Туро овардам, то ки душманонамро лаънат намоӣ, вале ту инак, баракат медиҳӣ!»

12Ва ӯ ҷавоб гардонида, гуфт: «Ман, охир, он чиро, ки Худованд ба даҳонам мегузорад, бояд айнан бигӯям».

Ҳақ шумурдани Исроил.

13Ва Болоқ ба ӯ гуфт: «Лутфан, бо ман ба макони дигаре биё, ки аз он ҷо онҳоро хоҳӣ дид, фақат як қисми онҳоро хоҳӣ дид, вале ҳамаи онҳоро нахоҳӣ дид, ва аз он ҷо онҳоро барои ман лаънат намо».

14Ва ӯро ба майдони Сӯфим, бар қуллаи Фисҷа бурд; ва ҳафт қурбонгоҳ бино кард, ва бар ҳар қурбонгоҳ наргове ва қӯчқоре тақдим намуд.

15Ва ба Болоқ гуфт: «Дар ин ҷо назди қурбонии сӯхтании худ биист, вале ман дар он ҷо мулоқот хоҳам кард».

16Ва Худованд бо Билъом мулоқот намуд ва сухане ба даҳони ӯ гузошта, гуфт: «Назди Болоқ баргард ва чунин бигӯ».

17Ва ӯ назди вай омад, ва инак, вай назди қурбонии сӯхтании худ бо сарварони Мӯоб истода буд, ва Болоқ аз ӯ пурсид: «Худованд чӣ гуфт?»

18Ва ӯ масали худро оварда, гуфт:

«Бархез, эй Болоқ, ва бишнав,
ба ман гӯш деҳ, эй писари Сипӯр!
19Худо одамизод нест, ки дурӯғ бигӯяд,
ва писари одам нест, ки аз ваъдаи худ пушаймон шавад:

оё Ӯ сухане мегӯяд — ва ба ҷо намеоварад?

Ва оё Ӯ қавле медиҳад — ва иҷро намекунад+?

20Инак, ман маъмур шудаам, ки баракат бидиҳам.

ва Ӯ баракат додааст, ва ман наметавонам онро ботил намоям.

21Ӯ хабосате дар Яъқуб надидааст,
ва ноинсофие дар Исроил мушоҳида накардааст.
Худованд Худои онҳо бо онҳост,
ва нидоҳои шодӣ дар шаъни подшоҳашон дар миёни онҳост.

22Худо онҳоро аз Миср берун овард, —
Ӯ мисли шохҳои бузи ваҳшӣ пурқувват аст+.
23Ба яқин, Яъқубро ба ҷодуе ҳоҷат нест,
ва Исроилро ба афсуне ҳоҷат нест;
ҳар вақт ба Яъқуб ва ба Исроил гуфта хоҳад шуд,
ки Худо чӣ корҳо мекунад+.

24Инак, ин қавм мисли шери мода хоҳанд бархост
ва мисли шери нар баланд хоҳанд ҷаст,
ва то нахҷирро нахӯранд
ва хуни мақтулонро нанӯшанд, нахоҳанд хобид»+.

25Ва Болоқ ба Билъом гуфт: «Модоме ки наметавонӣ онҳоро лаънат намоӣ, лаънат нанамо, аммо онҳоро баракат ҳам надеҳ».

26Ва Билъом ҷавоб гардонида, ба Болоқ гуфт: «Ман, охир, ба ту сухан ронда гуфта будам, ки ҳар он чи Худованд бигӯяд, ҳамонро ба амал хоҳам овард».

27Ва Болоқ ба Билъом гуфт: «Лутфан, биё, то ки туро ба макони дигаре бибарам; шояд, он ба назари Худо писанд ояд, ва ту аз он ҷо онҳоро барои ман лаънат намоӣ».

28Ва Болоқ Билъомро ба қуллаи Фаӯр, ки бар рӯи биёбон қад кашидааст, бурд.

29Ва Билъом ба Болоқ гуфт: «Барои ман дар ин ҷо ҳафт қурбонгоҳ бисоз, ва барои ман дар ин ҷо ҳафт наргов ва ҳафт қӯчқор муҳайё намо».

30Ва Болоқ ончунон ки Билъом гуфт, амал кард, ва бар ҳар қурбонгоҳ наргове ва қӯчқоре тақдим намуд.

БОБИ БИСТУ ЧОРУМ

Билъом боз барои Исроил некӯиро пешгӯӣ мекунад.

24^1Ва Билъом дид, ки Исроилро баракат додан ба назари Худованд писанд меояд, бинобар ин, мисли дафъаҳои пештара, барои амали афсун нарафт, балки сӯи биёбон рӯй овард.

2Ва Билъом чашмонашро боло карда, Исроилро дид, ки бар ҳасби сибтҳояш маскан гирифтааст, ва Рӯҳи Худо бар ӯ фурӯ рехт+.

3Ва ӯ масали худро оварда, гуфт:

«Ин аст нутқи Билъом ибни Баӯр,
нутқи марде ки чашмаш воз шудааст,
4Нутқи касе ки суханони Худоро мешунавад,
рӯъёҳои Қодирро муоина менамояд,
фурӯ меғалтад, вале чашмонаш кушода мебошад:
5Чӣ зебост хаймаҳои ту, эй Яъқуб,
ва масканҳои ту, эй Исроил!

6Онҳо мисли ҷӯйборҳо ба ҳар тараф ҷорӣ мешавад,
мисли боғҳои канори наҳр аст,
мисли дарахтони уд, ки Худованд шинонда бошад,
мисли дарахтони арзи назди обҳост.
7Сатилҳои оби ӯ лабрез хоҳад шуд,
ва тухмии ӯ дар обҳои фаровон хоҳад буд,
ва подшоҳи ӯ аз Аҷаҷ бартарӣ пайдо хоҳад кард,
ва мамлакати ӯ сарбаланд хоҳад гардид.
8Худо ӯро аз Миср берун овард, —
Ӯ мисли шохҳои бузи ваҳшӣ пурқувват аст,
халқҳоро, ки душманони ӯянд, нест хоҳад кард,
ва устухонҳои онҳоро хоҳад шикаст,
ва онҳоро бо тирҳои худ хоҳад дӯхт+.

9Монанди шери нар ва монанди шери мода чӯкида,
дар камин хобидааст, кист, ки ӯро бархезонад?

Ҳар кӣ туро баракат диҳад, бигзор муборак бошад,
ва ҳар кӣ туро лаънат намояд, бигзор малъун бошад!»+

10Ва хашми Болоқ бар Билъом аланга гирифт, ва аз яъс ӯ кафҳояшро ба ҳам зад, ва Болоқ ба Билъом гуфт: «Туро хондам, то ки душманонамро лаънат намоӣ, ва инак, ту ин се карат паи ҳам баракат медиҳӣ!+

11Ва алҳол ба макони худ бигрез; мехостам туро бағоят иззату икром намоям, вале инак, Худованд туро аз иззат маҳрум кард».

12Ва Билъом ба Болоқ гуфт: «Ман, охир, ба қосидони ту низ, ки назди ман фиристода будӣ, сухан ронда, гуфтам:

13„Агарчи Болоқ хонаи худро пур аз нуқра ва тилло ба ман бидиҳад, фармони Худовандро наметавонам поймол намуда, ба дилхоҳи худ некӣ ё бадӣ бикунам; он чи Худованд бигӯяд, ҳамонро хоҳам гуфт“.

14Ва алҳол, инак, ман назди қавми худ меравам; биё, ман туро огоҳ намоям, ки ин қавм ба қавми ту чиҳо хоҳанд кард».

Нубуввати Билъом.

15Ва ӯ масали худро оварда, гуфт:

«Ин аст нутқи Билъом ибни Баӯр,
нутқи марде ки чашмонаш воз шудааст,
16Нутқи касе ки суханони Худоро мешунавад,
ва афкори Ҳаққи Таолоро медонад, —
рӯъёҳои Қодирро муоина менамояд,
фурӯ меғалтад, вале чашмонаш кушода мебошад.
17Онро мебинам, валекин на ҳозираро;
онро муоина менамоям, вале он наздик нест:
ситорае аз Яъқуб тулӯъ хоҳад намуд,
ва чӯбдасти салтанат аз Исроил хоҳад бархост,
ва ҳудуди Мӯобро сар то сар торумор хоҳад кард,
ва тамоми банӣ-Шитро ба ҳалокат хоҳад расонид+.

18Ва Адӯм зердаст хоҳад шуд,
ва Сеир зердасти душманонаш хоҳад шуд;
ва Исроил комьёб хоҳад гардид+.

19Ва он ки аз Яъқуб ба майдон меояд, салтанат хоҳад ронд,
ва он чиро, ки аз шаҳр боқӣ монда бошад, несту нобуд хоҳад кард».

20Ва Амолеқро дид, ва масали худро оварда, гуфт:

«Амолеқ аввали халқост,
ва охираш несту нобуд шудан аст»+.

21Ва қениёнро дид, ва масали худро оварда, гуфт:

«Маскани ту мустаҳкам аст,
ва лонаи ту дар сахра гузошта шудааст;+
22Аммо Қойин валангор хоҳад шуд,
ба қарибӣ туро Ашшур ба асирӣ хоҳад бурд».

23Ва масали худро оварда, гуфт:

«Ҳайҳот, аз замоне ки Худо инро ба амал оварад,
кист, ки тавонад зинда монад!

24Ва киштиҳо аз ҷониби Киттим хоҳанд омад,
ва Ашшурро мағлуб хоҳанд кард ва Эбарро мағлуб хоҳанд кард;
вале онҳо низ несту нобуд хоҳанд шуд»+.

25Ва Билъом бархост, ва рафта, ба макони худ баргашт; ва Болоқ низ ба роҳи худ рафт.

БОБИ БИСТУ ПАНҶУМ

Исроил барои маъсият ҷазо ёфт.

25^1Ва Исроил дар Шиттим сокин шуд; ва қавм бо духтарони Мӯоб зино кардан гирифтанд+.

2Ва онҳо қавмро ба забҳҳои худоёни худ мехонданд, ва қавм мехӯрданд, ва ба худоёни онҳо саҷда мебурданд+.

3Ва исроилиён ба Баал-Фаӯр ангал шуданд; ва хашми Худованд бар Исроил аланга зад+.

4Ва Худованд ба Мусо гуфт: «Ҳамаи сардорони қавмро бигир ва онҳоро барои Худованд зери офтоб ба дор бикаш, то ки шиддати ғазаби Худованд аз Исроил баргардад»+.

5Ва Мусо ба доварони Исроил гуфт: «Ҳар кадоматон одамони худро, ки ба Баал-Фаӯр ангал шуда бошанд, бикушед».

6Ва инак, марде аз банӣ-Исроил омада, зани мидьёниро пеши назари Мусо ва пеши назари тамоми ҷамоати банӣ-Исроил назди бародарони худ овард, дар сурате ки онҳо назди даромадгоҳи хаймаи ҷомеъ мегиристанд.

7Ва Финҳос ибни Элъозор ибни Ҳоруни коҳин инро дид, ва аз миёни ҷамоат бархоста, найзаро ба дасти худ гирифт,+

8Ва аз қафои он марди исроилӣ ба хуҷра дохил шуда, ҳар дуяшон, марди исроилӣ ва занро ба шикамаш халонид; ва вабо аз банӣ-Исроил бартараф шуд+.

9Ва мурдагон аз вабо бисту чор ҳазор нафар буданд.

10Ва Худованд ба Мусо сухан ронда, гуфт:

11«Финҳос ибни Элъозор ибни Ҳоруни коҳин ғазаби Маро аз банӣ-Исроил дур кард, чунки бо рашки Ман дар миёни онҳо рашк кард, ва Ман банӣ-Исроилро бо рашки худ маҳв накардам.

12Бинобар ин бигӯ: „Инак, Ман аҳди осоиштагии Худро ба ӯ медиҳам;+

13Ва он барои ӯ ва барои насли ӯ баъд аз ӯ аҳди каҳонати абадӣ хоҳад буд, чунки ӯ барои Худои худ рашк карда, банӣ-Исроилро кафорат намуд“»+.

14Ва номи он марди исроилии мақтул, ки бо зани мидьёнӣ кушта шуд, Зимрӣ ибни Солу буд, ки вай раиси як хонаводаи шимъӯниён буд.

15Ва номи он зани мидьёние ки кушта шуд, Козбӣ бинти Сур буд, ки падараш сардори хонаводаи қабилае дар Мидьён буд+.

16Ва Худованд ба Мусо сухан ронда, гуфт:

17«Бо мидьёниён адоват намуда, онҳоро шикаст диҳед;+

18Зеро ки онҳо бо найрангҳои худ ба шумо душманӣ мекунанд, ва дар воқеаи Фаӯр ва дар масъалаи хоҳари худ, Козбӣ бинти раиси Мидьён, ки дар рӯзи вабо, дар воқеаи Фаӯр кушта шуд, шуморо фирефта карданд».

БОБИ БИСТУ ШАШУМ

Саршумории насли ҷавон.

26^1Ва баъд аз вабо чунин воқеъ шуд, ки Худованд ба Мусо ва ба Элъозор ибни Ҳоруни коҳин сухан ронда, гуфт:

2«Тамоми ҷамоати банӣ-Исроилро, бар ҳасби хонадонҳои онҳо, аз бистсола ва болотар, яъне ҳамаи онҳоеро, ки ба лашкари Исроил мераванд, саросар дар шумор оваред»+.

3Ва Мусо ва Элъозори коҳин ба онҳо дар даштҳои Мӯоб, назди Урдун, дар рӯ ба рӯи Ериҳӯ, сухан ронда, гуфтанд:

4«Аз бистсола ва болотар дар шумор оваред, чунон ки Худованд ба Мусо ва ба банӣ-Исроил, ки аз замини Миср берун омаданд, амр фармуда буд».

5Реубен, нахустзодаи Исроил: банӣ-Реубен: аз Ҳанӯх қабилаи ҳанӯхиён, аз Фаллу қабилаи фаллуиён,+

6Аз Ҳесрӯн қабилаи ҳесрӯниён, аз Кармӣ қабилаи кармиён+.

7Инҳоянд қабилаҳои реубениён; ва дар шумор овардашудагони онҳо чилу се ҳазору ҳафтсаду сӣ нафар буданд+.

8Ва банӣ-Фаллу: Элиёб.

9Ва банӣ-Элиёб: Намуил ва Дотон ва Абиром; ҳамон Дотон ва Абиром, ки калоншавандагони ҷамоат буда, ба зидди Мусо ва Ҳорун бо якҷоягии дастаи Қӯраҳ фитна андохта буданд, вақте ки онҳо ба зидди Худованд фитна андохтанд;+

10Ва замин даҳони худро кушода, онҳоро бо Қӯраҳ фурӯ бурда буд, вақте ки он даста мурданд, ва оташ дусаду панҷоҳ нафарро сӯзонид, ва онҳо ба аломате мубаддал шуданд+.

11Вале банӣ-Қӯраҳ намурданд+.

12Банӣ-Шимъӯн бар ҳасби қабилаҳои онҳо: аз Намуил қабилаи намуилиён, аз Ёмин қабилаи ёминиён, аз Ёкин қабилаи ёкиниён,+

13Аз Зораҳ қабилаи зораҳиён, аз Шоул қабилаи шоулиён.

14Инҳоянд қабилаҳои шимъӯниён — бисту ду ҳазору дусад нафар+.

15Банӣ-Ҷод бар ҳасби қабилаҳои онҳо: аз Сафӯн қабилаи сафӯниён, аз Ҳаҷҷӣ қабилаи ҳаҷҷиён, аз Шунӣ қабилаи шуниён,+

16Аз Ознӣ қабилаи озниён, аз Эрӣ қабилаи эриён,

17Аз Арӯд қабилаи арӯдиён, аз Арэлӣ қабилаи арэлиён.

18Инҳоянд қабилаҳои банӣ-Ҷод бар ҳасби дар шумор овардашудагони онҳо — чил ҳазору панҷсад нафар+.

19Банӣ-Яҳудо: Эр ва Ӯнон; ва Эр ва Ӯнон дар замини Канъон мурданд+.

20Ва банӣ-Яҳудо бар ҳасби қабилаҳои онҳо инҳоянд: аз Шело қабилаи шелоиён, аз Форас қабилаи форасиён, аз Зораҳ қабилаи зораҳиён.

21Ва банӣ-Форас инҳоянд: аз Ҳесрӯн қабилаи ҳесрӯниён, аз Ҳомул қабилаи ҳомулиён.

22Инҳоянд қабилаҳои Яҳудо бар ҳасби дар шумор овардашудагони онҳо — ҳафтоду шаш ҳазору панҷсад нафар+.

23Банӣ-Иссокор бар ҳасби қабилаҳои онҳо: аз Тӯлоъ қабилаи тӯлоиён, аз Фувво қабилаи фуввоиён,+

24Аз Ёшув қабилаи ёшувиён, аз Шимрӯн қабилаи шимрӯниён.

25Инҳоянд қабилаҳои Иссокор бар ҳасби дар шумор овардашудагони онҳо — шасту чор ҳазору сесад нафар+.

26Банӣ-Забулун бар ҳасби қабилаҳои онҳо: аз Сорад қабилаи сорадиён, аз Элӯн қабилаи элӯниён, аз Яҳлаил қабилаи яҳлаилиён+.

27Инҳоянд қабилаҳои забулуниён бар ҳасби дар шумор овардашудагони онҳо — шаст ҳазору панҷсад нафар+.

28Банӣ-Юсуф бар ҳасби қабилаҳои онҳо: Менашше ва Эфроим+.

29Банӣ-Менашше: аз Мокир қабилаи мокириён; ва Мокир Ҷилъодро ба дуньё овард; аз Ҷилъод қабилаи ҷилъодиён+.

30Инҳоянд банӣ-Ҷилъод: аз Иозар қабилаи иозариён, аз Ҳелақ қабилаи ҳелақиён,

31Ва аз Асриил қабилаи асриилиён, ва аз Шокам қабилаи шокамиён,

32Ва аз Шамидоъ қабилаи шамидоиён, ва аз Ҳефар қабилаи ҳефариён.

33Ва Салофҳод ибни Ҳефар писаре надошт, балки духтаронаш буданд, ва номи духтарони Салофҳод ин аст: Маҳло, Нӯо, Ҳоҷло, Милко ва Тирсо+.

34Инҳоянд қабилаҳои Менашше, ва дар шумор овардашудагони онҳо панҷоҳу ду ҳазору ҳафтсад нафар буданд+.

35Инҳоянд банӣ-Эфроим бар ҳасби қабилаҳои онҳо: аз Шутолаҳ қабилаи шутолаҳиён, аз Бокар қабилаи бокариён, аз Таҳан қабилаи таҳаниён+.

36Ва инҳоянд банӣ-Шутолаҳ: аз Эйрон қабилаи эйрониён.

37Инҳоянд қабилаҳои банӣ-Эфроим бар ҳасби дар шумор овардашудагони онҳо — сию ду ҳазору панҷсад нафар. Инҳоянд банӣ-Юсуф бар ҳасби қабилаҳои онҳо+.

38Банӣ-Биньёмин бар ҳасби қабилаҳои онҳо: аз Болаъ қабилаи болаиён, аз Ашбил қабилаи ашбилиён, аз Аҳиром қабилаи аҳиромиён,+

39Аз Шафуфом қабилаи шафуфомиён, аз Ҳуфом қабилаи ҳуфомиён.

40Ва банӣ-Болаъ инҳоянд: Ард ва Наамон; аз Ард қабилаи ардиён, аз Наамон қабилаи наамониён.

41Инҳоянд банӣ-Биньёмин бар ҳасби қабилаҳои онҳо, ва дар шумор овардашудагони онҳо чилу панҷ ҳазору ҳаштсад нафар буданд+.

42Инҳоянд банӣ-Дон бар ҳасби қабилаҳои онҳо: аз Шуҳом қабилаи шуҳомиён; инҳоянд қабилаҳои Дон бар ҳасби қабилаҳои онҳо+.

43Ҳамаи қабилаҳои шуҳомиён бар ҳасби дар шумор овардашудагони онҳо — шасту чор ҳазору чорсад нафар буданд+.

44Банӣ-Ошер бар ҳасби қабилаҳои онҳо: аз Йимно қабилаи йимноиён, аз Йишвӣ қабилаи йишвиён, аз Барио қабилаи бариоиён+.

45Аз банӣ-Барио: аз Ҳибар қабилаи ҳибариён, аз Малкиил қабилаи малкиилиён.

46Ва номи духтари Ошер Сораҳ буд.

47Инҳоянд қабилаҳои банӣ-Ошер бар ҳасби дар шумор овардашудагони онҳо — панҷоҳу се ҳазору чорсад нафар буданд+.

48Банӣ-Нафтолӣ бар ҳасби қабилаҳои онҳо: аз Яҳсаил қабилаи яҳсаилиён, аз Ҷунӣ қабилаи ҷуниён,+

49Аз Есар қабилаи есариён, аз Шиллим қабилаи шиллимиён.

50Инҳоянд қабилаҳои Нафтолӣ бар ҳасби қабилаҳои онҳо, ва дар шумор овардашудагони онҳо чилу панҷ ҳазору чорсад нафар буданд+.

51Инҳоянд дар шумор овардашудагони банӣ-Исроил: шашсаду як ҳазору ҳафтсаду сӣ нафар+.

52Ва Худованд ба Мусо сухан ронда, гуфт:

53«Ба инҳо, бар ҳасби шумораи номҳо, замин бояд барои моликият тақсим карда шавад+.

54Ба он ки сершумор аст, мулкашро зиёдтар бидеҳ, ва ба он ки камшумор аст, мулкашро камтар бидеҳ; ба ҳар яке мулки вай бояд мувофиқи дар шумор овардашудагонаш дода шавад+.

55Замин бояд фақат аз рӯи қуръа тақсим карда шавад; бар тибқи номҳои сибтҳои падарони худ онҳо бояд мулк бигиранд.

56Ҳам ба онҳое ки сершуморанд, ва ҳам ба онҳое ки камшуморанд, мулкашон бояд аз рӯи қуръа тақсим карда шавад».

57•Ва инҳоянд дар шумор овардашудагони Левӣ бар ҳасби қабилаҳои онҳо: аз Ҷершӯн қабилаи ҷершӯниён, аз Қаҳот қабилаи қаҳотиён, аз Марорӣ қабилаи марориён.

58Инҳоянд қабилаҳои Левӣ: қабилаи либниён, қабилаи ҳебрӯниён, қабилаи маҳлиён, қабилаи мушиён, қабилаи қӯраҳиён; ва Каҳот Амромро ба дуньё овард.

59Ва номи зани Амром Юкобад буд, ки ӯ духтари Левӣ буд, ва ӯро зани Левӣ дар Миср зоида буд; ва ӯ барои Амром Ҳорун ва Мусо ва хоҳарашон Марьямро зоид.

60Ва барои Ҳорун Нодоб, Абиҳу, Элъозор ва Итомор зоида шуданд+.

61Вале Нодоб ва Абиҳу мурданд, вақте ки оташи бегонае ба ҳузури Худованд тақдим карданд+.

62Ва дар шумор овардашудагони онҳо, яъне мардинае аз якмоҳа ва болотар, бисту се ҳазор нафар буданд; зеро ки онҳо дар миёни банӣ-Исроил дар шумор оварда нашуда буданд, чунки ба онҳо дар миёни банӣ-Исроил моликият дода нашудааст+.

63Инҳоянд дар шумор овардашудагон ба воситаи Мусо ва Элъозори коҳин, вақте ки онҳо банӣ-Исроилро дар даштҳои Мӯоб, назди Урдун, дар рӯ ба рӯи Ериҳӯ дар шумор оварданд.

64Ва дар миёни онҳо касе набуд аз онҳое ки Мусо ва Ҳоруни коҳин дар шумор оварда буданд, вақте ки банӣ-Исроилро дар биёбони Сино дар шумор оварданд;

65Зеро ки Худованд ба онҳо гуфта буд: «Ба яқин онҳо дар биёбон хоҳанд мурд», ва аз онҳо, ба ҷуз Колеб ибни Ефунне ва Еҳушаъ ибни Нун, касе боқӣ намонд+.

БОБИ БИСТУ ҲАФТУМ

Дастурот дар бораи мерос.

27^1•Ва духтарони Салофҳод ибни Ҳефар ибни Ҷилъод ибни Мокир ибни Менашше, ки аз қабилаҳои Менашше ибни Юсуф буданд, наздик омаданд, ва инҳост номҳои духтаронаш: Маҳло, Нӯо, Ҳоҷло, Милко ва Тирсо;+

2Ва ба ҳузури Мусо ва ба ҳузури Элъозори коҳин ва ба ҳузури раисон ва тамоми ҷамоат, назди дари хаймаи ҷомеъ истода, гуфтанд:

3«Падари мо дар биёбон мурд, ва ӯ дар миёни он дастае набуд, ки ба зидди Худованд дар дастаи Қӯраҳ ҷамъ шуда буданд, балки дар гуноҳи худ мурд, ва писаре надошт+.

4Пас, чаро номи падари мо, аз боиси он ки писаре надорад, аз миёни қабилаи ӯ нест шавад? Лутфан, ба мо дар миёни бародарони падари мо мулке бидеҳ»+.

5Ва Мусо даъвои онҳоро ба ҳузури Худованд овард.

6Ва Худованд ба Мусо сухан ронда, гуфт:

7«Духтарони Салофҳод дуруст мегӯянд; ба онҳо дар миёни бародарони падарашон мулки меросие бидеҳ, ва мулки падарашонро ба онҳо бисупор.

8Ва ба банӣ-Исроил сухан ронда, бигӯ: „Агар касе бимирад ва писаре надошта бошад, мулки ӯро ба духтараш бисупоред.

9Ва агар ӯ духтаре надошта бошад, мулки ӯро ба бародаронаш бидиҳед.

10Ва агар бародаре надошта бошад, мулки ӯро ба бародари падараш бидиҳед.

11Ва агар падари ӯ бародаре надошта бошад, мулки ӯро ба касе бидиҳед, ки аз қабилаи ӯ хеши наздиктараш бошад, то ки онро тасарруф намояд. Ва бигзор ин барои банӣ-Исроил фаризаи шаръӣ бошад, чунон ки Худованд ба Мусо амр фармудааст“»+.

Мусо ба вафот тайёр мешавад. Ҷонишини ӯ — Ехушаъ ибни Нун.

12Ва Худованд ба Мусо гуфт: «Ба ин кӯҳи Аборим баро, ва заминеро, ки Ман ба банӣ-Исроил медиҳам, бубин+.

13Ва ҳангоме ки онро бубинӣ, ту низ ба қавми худ хоҳӣ пайваст, чунон ки бародарат Ҳорун бипайваст;+

14Аз боиси он ки шумо дар биёбони Син, вақте ки ҷамоат низоъ карданд, ба фармони Ман муқобилат намудед, ва қудсияти Маро назди об пеши назари онҳо зоҳир насохтед, ки оби Мерибои Қодеш дар биёбони Син буд»+.

15Ва Мусо ба Худованд сухан ронда, гуфт:

16«Бигзор Худованд, ки Худои рӯҳҳои тамоми навъи башар аст, касеро бар ин ҷамоат таъин намояд,+

17Ки вай пешопеши онҳо берун равад ва пешопеши онҳо дохил шавад, онҳоро берун барад ва онҳоро дохил кунад, то ки ҷамоати Худованд мисли гӯсфандони бе чӯпоне набошанд»+.

18Ва Худованд ба Мусо гуфт: «Еҳушаъ ибни Нунро, ки марди соҳибрӯҳ аст, барои худ бигир, ва дасти худро бар ӯ бимон,+

19Ва ӯро ба ҳузури Элъозори коҳин ва ба ҳузури тамоми ҷамоат пешниҳод кун, ва ӯро пеши назари онҳо таъин намо,+

20Ва аз шукӯҳи худ ба ӯ бидеҳ, то ки тамоми ҷамоати банӣ-Исроил ба ӯ гӯш диҳанд+.

21Ва ӯ ба ҳузури Элъозори коҳин истад, то ки барои ӯ ҳукми уримро ба ҳузури Худованд бипурсад: аз рӯи фармони вай бояд ӯ, ва тамоми банӣ-Исроил бо ӯ, ва тамоми ҷамоат берун раванд, ва аз рӯи фармони вай дохил шаванд».

22Ва Мусо ончунон ки Худованд ба ӯ амр фармуда буд, амал намуд, ва Еҳушаъро гирифта, ба ҳузури Элъозори коҳин ва ба ҳузури тамоми ҷамоат пешниҳод кард;

23Ва дастҳои худро бар ӯ гузошт, ва ӯро таъин намуд, чунон ки Худованд ба воситаи Мусо гуфта буд.

БОБИ БИСТУ ҲАШТУМ

Тартиби тақдим кардани қурбониҳо.

28^1•Ва Худованд ба Мусо сухан ронда, гуфт:

2«Ба банӣ-Исроил амр фармо ва ба онҳо бигӯ: „Қурбонии Маро, яъне нони Маро, ки барои қурбонии оташини Ман аст, ва атри гуворои Ман аст, риоя намуда, дар сари вақташ тақдим кунед“+.

3Ва ба онҳо бигӯ: ин аст қурбонии оташине ки бояд ба Худованд тақдим кунед: барраҳои нари яксолаи беайб, ҳар рӯз ду адад, барои қурбонии сӯхтании доимӣ.

4Як барраро дар субҳ тақдим намо, ва барраи дигарро шомгоҳ тақдим намо.

5Ва барои ҳадияи ордӣ — ба андозаи як ушри эфа орди маҳине ки бо чорьяк ҳин равғани зайтуни кӯфта омехта шуда бошад.

6Ин — қурбонии сӯхтании доимиест, ки дар кӯҳи Сино ҳамчун атри гуворо ва қурбонии оташин барои Худованд ба амал оварда шуда буд.

7Ва ҳадияи рехтании он чорьяк ҳин барои ҳар барра аст; ин ҳадияи рехтании шаробро барои Худованд дар макони муқаддас бирез.

8Ва барраи дигарро шомгоҳ тақдим намо; мисли ҳадияи ордии субҳ ва мисли ҳадияи рехтании он тақдим намо, то ки қурбонии оташин ва атри гуворо барои Худованд бошад.

9Ва дар рӯзи шанбе — ду барраи нари яксолаи беайб, ва барои ҳадияи ордӣ ду ушр орди маҳини омехта бо равған, ва ҳадияи рехтании он.

10Ин — қурбонии сӯхтанӣ барои ҳар рӯзи шанбе мебошад, ба иловаи қурбонии сӯхтании доимӣ ва ҳадияи рехтании он+.

11Ва дар навмоҳҳои худ қурбонии сӯхтанӣ барои Худованд тақдим намоед: ду наргови ҷавон, як қӯчқор ва ҳафт барраи нари яксолаи беайб,+

12Ва ҳадияи ордӣ ба андозаи се ушр орди маҳини омехта бо равған барои ҳар наргов, ва ҳадияи ордӣ ба андозаи ду ушр орди маҳини омехта бо равған барои ҳар қӯчқор,

13Ва ҳадияи ордӣ ба андозаи як ушр орди маҳини омехта бо равған барои ҳар барра, то ки қурбонии сӯхтанӣ, атри гуворо, қурбонии оташин барои Худованд бошад.

14Ва ҳадияҳои рехтании онҳо — ба андозаи нисфи ҳин шароб барои ҳар наргов бояд бошад, ва сеяки ҳин барои ҳар қӯчқор, ва чорьяки ҳин барои ҳар барра; ин аст қурбонии сӯхтании ҳар як навмоҳ дар моҳҳои сол.

15Ва як нарбуз барои қурбонии гуноҳ, ба иловаи қурбонии сӯхтании доимӣ ва ҳадияи рехтании он бояд тақдим карда шавад.

16•Ва дар моҳи якум, дар рӯзи чордаҳуми моҳ, фисҳ барои Худованд аст+.

17Ва дар рӯзи понздаҳуми ин моҳ ид аст; ҳафт рӯз бояд фатир хӯрда шавад+.

18Дар рӯзи аввал ҷамъомади муқаддас аст, ҳеҷ кори пурзаҳмат накунед.

19Ва қурбонии оташин, қурбонии сӯхтанӣ барои Худованд тақдим кунед: ду наргови ҷавон, як қӯчқор ва ҳафт барраи нари яксола; бигзор онҳо барои шумо беайб бошад.

20Ва ҳадияи ордии онҳо: орди маҳини омехта бо равған се ушр барои ҳар наргов, ва ду ушр барои ҳар қӯчқор тақдим кунед.

21Ва як ушр барои ҳар барра аз он ҳафт барра тақдим намо.

22Ва як нарбуз барои қурбонии гуноҳ, то ки шуморо кафорат намояд.

23Инҳоро ба иловаи қурбонии сӯхтании субҳ, ки қурбонии сӯхтании доимист, тақдим кунед.

24Ҳамин тавр ҳар рӯз аз он ҳафт рӯз ба амал оваред; нони ҳадияи оташин атри гуворо барои Худованд аст; ин бояд ба иловаи қурбонии сӯхтании доимӣ ва ҳадияи рехтании он тақдим карда шавад.

25Ва дар рӯзи ҳафтум бигзор ҷамъомади муқаддас барои шумо бошад; ҳеҷ кори пурзаҳмат накунед.

26•Ва дар рӯзи навбарҳо, вақте ки ҳадияи ордии тоза барои Худованд дар иди ҳафтаҳои худ тақдим менамоед, бигзор ҷамъомади муқаддас барои шумо бошад; ҳеҷ кори пурзаҳмат накунед.

27Ва қурбонии сӯхтание ҳамчун атри гуворо барои Худованд тақдим кунед: ду наргови ҷавон, як қӯчқор ва ҳафт барраи нари яксола;

28Ва ҳадияи ордии онҳо: орди маҳини омехта бо равған се ушр барои ҳар наргов, ва ду ушр барои ҳар қӯчқор,

29Ва як ушр барои ҳар барра аз он ҳафт барра;

30Ва як нарбуз, то ки шуморо кафорат намояд.

31Онҳоро ба иловаи қурбонии сӯхтании доимӣ ва ҳадияи ордии он тақдим намоед; бо ҳадияи рехтании онҳо; онҳо барои шумо беайб бошад.

БОБИ БИСТУ НӮҲУМ

Қурбониҳои идҳои моҳи ҳафтум.

29^1Ва дар моҳи ҳафтум, дар рӯзи якуми моҳ, бигзор ҷамъомади муқаддас барои шумо бошад; ҳеҷ кори пурзаҳмат накунед; бигзор он барои шумо рӯзи навохтани карнайҳо бошад+.

2Ва қурбонии сӯхтание ҳамчун атри гуворо барои Худованд тақдим кунед: як наргови ҷавон, як қӯчқор, ҳафт барраи нари яксолаи беайб;

3Ва ҳадияи ордии онҳо: орди маҳини омехта бо равған се ушр барои ҳар наргов, ду ушр барои ҳар қӯчқор,

4Ва як ушр барои ҳар барра аз он ҳафт барра;

5Ва як нарбуз барои қурбонии гуноҳ, то ки шуморо кафорат намояд,

6Ба иловаи қурбонии сӯхтании навмоҳ ва ҳадияи ордии он, ва қурбонии сӯхтании доимӣ ва ҳадияи ордии он, ва ҳадияҳои рехтании онҳо бар тибқи дастури онҳо, то ки атри гуворо ва қурбонии оташин барои Худованд бошад.

7Ва дар рӯзи даҳуми ин моҳ бигзор ҷамъомади муқаддас барои шумо бошад, ва шумо ҷонҳои худро азият диҳед; ҳеҷ кор накунед+.

8Ва қурбонии сӯхтание барои Худованд ҳамчун атри гуворо тақдим кунед: як наргови ҷавон, як қӯчқор ва ҳафт барраи нари яксола, ки барои шумо беайб бошад.

9Ва ҳадияи ордии онҳо: орди маҳини омехта бо равған се ушр барои ҳар наргов, ду ушр барои як қӯчқор,

10Ва як ушр барои ҳар барра аз он ҳафт барра,

11Ва як нарбуз барои қурбонии гуноҳ, ба иловаи қурбонии гуноҳи рӯзи кафорат ва қурбонии сӯхтании доимӣ бо ҳадияи ордии он, ва бо ҳадияҳои рехтании онҳо.

12•Ва дар рӯзи понздахуми моҳи ҳафтум бигзор ҷамъомади муқаддас барои шумо бошад; ҳеҷ кори пурзаҳмат накунед, ва иди Худовандро ҳафт рӯз ид кунед+.

13Ва қурбонии сӯхтанӣ, қурбонии оташин, атри гуворо барои Худованд тақдим кунед: сездаҳ наргови ҷавон, ду қӯчқор ва чордаҳ барраи нари яксола, ки беайб бошад.

14Ва ҳадияи ордии онҳо: орди маҳини омехта бо равған се ушр барои ҳар наргов аз он сездаҳ наргов, ду ушр барои ҳар қӯчқор аз он ду қӯчқор,

15Ва як ушр барои ҳар барра аз он чордаҳ барра,

16Ва як нарбуз барои қурбонии гуноҳ, ба иловаи қурбонии сӯхтании доимӣ, бо ҳадияи ордӣ ва ҳадияи рехтании он.

17Ва дар рӯзи дуюм: дувоздаҳ наргови ҷавон, ду қӯчқор, чордаҳ барраи нари яксола, ки беайб бошад,

18Ва ҳадияҳои ордии онҳо ва ҳадияҳои рехтании онҳо барои нарговҳо, қӯчқорҳо ва барраҳо, мувофиқи шумораи онҳо, бар тибқи дастур,

19Ва як нарбуз барои қурбонии гуноҳ, ба иловаи қурбонии сӯхтании доимӣ бо ҳадияи ордии он, ва бо ҳадияҳои рехтании онҳо.

20Ва дар рӯзи сеюм: ёздаҳ наргов, ду қӯчқор, чордаҳ барраи нари яксола, ки беайб бошад,

21Ва ҳадияҳои ордӣ ва ҳадияҳои рехтании онҳо барои нарговҳо, қӯчқорҳо ва барраҳо, мувофиқи шумораи онҳо, бар тибқи дастур,

22Ва як нарбуз барои қурбонии гуноҳ, ба иловаи қурбонии сӯхтании доимӣ бо ҳадияи ордӣ ва ҳадияи рехтании он.

23Ва дар рӯзи чорум: даҳ наргов, ду қӯчқор, чордаҳ барраи нари яксола, ки беайб бошад,

24Ва ҳадияҳои ордӣ ва ҳадияҳои рехтании онҳо барои нарговҳо, қӯчқорҳо ва барраҳо, мувофиқи шумораи онҳо, бар тибқи дастур,

25Ва як нарбуз барои қурбонии гуноҳ, ба иловаи қурбонии сӯхтании доимӣ бо ҳадияи ордӣ ва ҳадияи рехтании он.

26Ва дар рӯзи панҷум: нӯҳ наргов, ду қӯчқор, чордаҳ барраи нари яксола, ки беайб бошад,

27Ва ҳадияҳои ордӣ ва ҳадияҳои рехтании онҳо барои нарговҳо, қӯчқорҳо ва барраҳо, мувофиқи шумораи онҳо, бар тибқи дастур,

28Ва як нарбуз барои қурбонии гуноҳ, ба иловаи қурбонии сӯхтании доимӣ бо ҳадияи ордӣ ва ҳадияи рехтании он.

29Ва дар рӯзи шашум: ҳашт наргов, ду қӯчқор, чордаҳ барраи нари яксола, ки беайб бошад,

30Ва ҳадияҳои ордӣ ва ҳадияҳои рехтании онҳо барои нарговҳо, қӯчқорҳо ва барраҳо, мувофиқи шумораи онҳо, бар тибқи дастур,

31Ва як нарбуз барои қурбонии гуноҳ, ба иловаи қурбонии сӯхтании доимӣ ва ҳадияи ордӣ ва ҳадияҳои рехтании он.

32Ва дар рӯзи ҳафтум: ҳафт наргов, ду қӯчқор, чордаҳ барраи нари яксола, ки беайб бошад,

33Ва ҳадияҳои ордӣ ва ҳадияҳои рехтании онҳо барои нарговҳо, қӯчқорҳо ва барраҳо, мувофиқи шумораи онҳо, бар тибқи дастур,

34Ва як нарбуз барои қурбонии гуноҳ, ба иловаи қурбонии сӯхтании доимӣ ва ҳадияи ордӣ ва ҳадияи рехтании он.

35Дар рӯзи ҳаштум бигзор ҷашн барои шумо бошад; ҳеҷ кори пурзаҳмат накунед.

36Ва қурбонии сӯхтанӣ, қурбонии оташин, атри гуворо барои Худованд тақдим кунед: як наргов, як қӯчқор, ҳафт барраи нари яксола, ки беайб бошад.

37Ва ҳадияи ордӣ ва ҳадияҳои рехтании онҳо барои наргов, қӯчқор ва барраҳо, мувофиқи шумораи онҳо, бар тибқи дастур,

38Ва як нарбуз барои қурбонии гуноҳ, ба иловаи қурбонии сӯхтании доимӣ ва ҳадияи ордӣ ва ҳадияи рехтании он.

39Инҳоро барои Худованд дар идҳои худ тақдим намоед, ба иловаи назрҳо ва хайроти худ: қурбониҳои сӯхтании худ ва ҳадияҳои ордии худ ва ҳадияҳои рехтании худ ва қурбониҳои саломатии худ»+.

БОБИ СИЮМ

Дастурот дар бораи назрҳо

30^1Ва Мусо бар тибқи ҳар он чи Худованд ба Мусо амр фармуда буд, ба банӣ-Исроил сухан ронд.

2Ва Мусо ба сардорони сибтҳои банӣ-Исроил сухан ронда, гуфт: «Ин аст он чи Худованд амр фармудааст:

3Агар касе барои Худованд назр кунад, ё ки қасам хӯрда, нафси худро аз чизе манъ намояд, пас набояд қавли худро ботил кунад, балки бар тибқи ҳар он чи аз даҳонаш баромадааст, бояд амал намояд+.

4Ва агар зане дар хонаи падараш, дар айёми ҷавонияш, барои Худованд назр карда, нафси худро аз чизе манъ намояд,

5Ва падараш назри варо бишнавад, ки вай нафси худро аз чизе манъ намудааст, ва падараш дар ин бобат хомӯш монад, пас ҳамаи назрҳои вай қоим хоҳад буд, ва ҳар манъе ки вай бар нафси худ гузоштааст, бояд ба амал оварда шавад.

6Вале агар падараш дар рӯзе ки шунид, ба вай эътироз намояд, ҳар назри вай ва ҳар манъе ки вай бар нафси худ гузоштааст, ба амал нахоҳад омад, ва Худованд варо хоҳад омурзид, зеро ки падараш ба вай монеъ шудааст.

7Ва агар вай шавҳар кунад ва назрҳояш ё қавли даҳонаш, ки манъе ба воситаи он бар нафси худ гузоштааст, бар гарданаш бошад,

8Ва шавҳараш бишнавад, ва дар рӯзе ки шунид, дар ин бобат хомӯш монад, пас назрҳои вай қоим хоҳад буд, ва манъҳое ки вай бар нафси худ гузоштааст, бояд ба амал оварда шавад.

9Вале агар шавҳараш, дар рӯзе ки шунид, ба вай эътироз намояд, ва вай назреро, ки бар гардани вай аст, ва қавли даҳонашро, ки манъе ба воситаи он бар нафси худ гузоштааст, ботил кунад, — Худованд варо хоҳад омурзид.

10Валекин назри бева ва зани талоқгирифта, яъне ҳар манъе ки вай бар нафси худ гузоштааст, бояд аз ҷониби вай ба амал оварда шавад.

11Ва агар зане дар хонаи шавҳараш назр кунад, ё ки қасам хӯрда, нафси худро аз чизе манъ намояд,

12Ва шавҳараш бишнавад, ва дар ин бобат хомӯш монда, ба вай эътироз нанамояд, — ҳамаи назрҳои вай қоим хоҳад буд, ва ҳар манъе ки вай бар нафси худ гузоштааст, бояд ба амал оварда шавад.

13Ва агар шавҳари вай, дар рӯзе ки шунид, онҳоро ботил кунад, — ҳар қавле ки дар бораи назрҳояш ва манъи нафсаш аз даҳони вай баромадааст, қоим нахоҳад буд; шавҳараш онҳоро ботил намудааст, ва Худованд варо хоҳад омурзид.

14Ҳар назре ва ҳар манъе ки барои азият додани нафси вай бошад, — шавҳараш метавонад онро коим гардонад, ва шавҳараш метавонад онро ботил кунад.

15Ва агар шавҳараш дар ин бобат аз имрӯз то фардо хомӯш монад, — ӯ бо ҳамин ҳамаи назрҳои варо, ё ҳамаи манъҳоеро, ки бар гардани вай аст, қоим гардонидааст; азбаски ӯ, дар рӯзе ки шунид, дар ин бобат хомӯш монд, бо ҳамин онҳоро қоим гардонид.

16Ва агар ӯ, баъд аз шуниданаш, онҳоро ботил кунад, гуноҳи варо ӯ ба гардани худ мегирад».

17Ин аст фароизе ки Худованд ба Мусо амр фармуд оид ба муносибатҳои байни шавҳар ва зани ӯ, байни падар ва духтари ӯ дар айёми ҷавонии вай, вақте ки дар хонаи падараш мебошад.

БОБИ СИЮ ЯКУМ

Доварӣ бар мидьёниён.

31^1Ва Худованд ба Мусо сухан ронда, гуфт:

2«Интиқоми банӣ-Исроилро аз мидьёниён бигир; баъд аз он ба қавми худ хоҳӣ пайваст»+.

3Ва Мусо ба қавм сухан ронда, гуфт: «Аз миёни худ одамонро барои лашкар мусаллаҳ намоед, то ки онҳо ба Мидьён ҳуҷум карда, интиқоми Худовандро аз Мидьён бигиранд.

4Ҳазор нафар аз ҳар сибт, аз ҳамаи сибтҳои Исроил, ба лашкар бифиристед».

5Ва аз қабилаҳои Исроил ҳазор нафар аз ҳар сибт, ҷамъ дувоздаҳ ҳазор нафар ҷанговарони мусаллаҳ супурда шуданд.

6Ва Мусо онҳоро, ҳазор нафар аз ҳар сибт, ба ҷанг фиристод, онҳоро бо Финҳос ибни Элъозори коҳин, ки колои муқаддас ва карнайҳо барои навохтан дар дасташ буд, ба ҷанг фиристод+.

7Ва онҳо бо Мидьён, чунон ки Худованд ба Мусо амр фармуда буд, ҷанг карданд, ва ҳамаи мардҳоро куштанд.

8Ва дар миёни мақтулон подшоҳони Мидьён: Авӣ, Роқам, Сур, Ҳур ба Рабаъро, яъне панҷ подшоҳи Мидьёнро куштанд; ва Билъом ибни Баӯрро бо шамшер куштанд+.

9Ва банӣ-Исроил занони Мидьён ва бачагони онҳоро ба асирӣ бурданд; ва ҳамаи чорпоён ва ҳамаи рамаҳо ва тамоми дороии онҳоро тороҷ карданд.

10Ва ҳамаи шаҳрҳои онҳоро дар бошишгоҳҳои онҳо, ва тамоми деҳоти онҳоро бо оташ сӯзониданд.

11Ва тамоми ғанимат ва ҳамаи одамон ва чорпоёни забтшударо гирифтанд,

12Ва асирон ва чорпоёни забтшуда ва ғаниматро пеши Мусо ва Элъозори коҳин ва ҷамоати банӣ-Исроил ба ӯрдугоҳ, ба даштҳои Мӯоб, ки назди Урдун, дар рӯ ба рӯи Ериҳӯ буд, оварданд.

13Ва Мусо ва Элъозори коҳин ва ҳамаи раисони ҷамоат ба пешвози онҳо, берун аз ӯрдугоҳ баромаданд.

14Ва Мусо бар сардорони лашкар, яъне бар мириҳазорҳо ва мирисадҳо, ки аз ҷанг омада буданд, дарғазаб шуд,

15Ва Мусо ба онҳо гуфт: «Оё ҳамаи занонро зинда ингоҳ доштед+?

16Инҳо, охир, аз рӯи машварати Билъом, банӣ-Исроилро васваса дода буданд, ки ба хотири Фаӯр ба Худованд хиёнат кунанд, ва дар ҷамоати Худованд вабо рӯй дод+.

17Ва алҳол, ҳар писарбачаро бикушед, ва ҳар занеро, ки бо мард ҳамхоб шуда бошад, бикушед+.

18Ва ҳар духтарро, ки бо мард ҳамхоб нашуда бошад, барои худ ингоҳ доред+.

19Ва шумо ҳафт рӯз берун аз ӯрдугоҳ хайма занед; ҳар кӣ касеро кушта бошад, ва ҳар кӣ ба мақтуле расида бошад, аз шумо ва асирони шумо, дар рӯзи сеюм ва дар рӯзи ҳафтум худро татҳир намояд+.

20Ва ҳар либос, ва ҳар колои чармин, ва ҳар ашьёи аз пашми буз сохташуда, ва ҳар колои чӯбинро татҳир намоед».

21Ва Элъозори коҳин ба ҷанговароне ки ба ҷанг рафта буданд, гуфт: «Ин аст фаризаи шариат, ки Худованд ба Мусо амр фармудааст:

22Фақат тилло, нуқра, мис, оҳан, қалъагӣ ва қӯрғошимро,

23Яъне ҳар чиро, ки ба оташ тоб меоварад, аз оташ бигзаронед, ва он татҳир хоҳад ёфт, аммо бо оби татҳири нопокӣ низ он бояд татҳир карда шавад; ва ҳар чиро, ки ба оташ тоб намеоварад, аз об бигзаронед.

24Ва либосҳои худро дар рӯзи ҳафтум бишӯед, ва татҳир хоҳед ёфт, ва баъд аз он метавонед ба ӯрдугоҳ дохил шавед»+.

25Ва Худованд ба Мусо сухан ронда, гуфт:

26«Ту ва Элъозори коҳин ва сардорони хонаводаҳо ғанимати асириро, чи аз одамон, чи аз чорпоён, саросар дар шумор оваред.

27Ва ин ғаниматро дар миёни ҷанговароне ки ба ҷанг рафтаанд, ва тамоми ҷамоат ду тақсим намо+.

28Ва аз ҷанговароне ки ба ҷанг рафтаанд, хироҷ барои Худованд бигир: як адад аз панҷсад адад — чи аз одамон, чи аз говон, чи аз харон, чи аз гӯсфандон.

29Инро аз ҳиссаи онҳо гирифта, ба Элъозори коҳин бидеҳ, то ки ҳадия барои Худованд бошад.

30Ва аз ҳиссаи банӣ-Исроил як адад аз панҷоҳ адад — чи аз одамон, чи аз говон, чи аз харон, чи аз гӯсфандон, яъне аз ҳамаи чорпоён — бигир, ва онҳоро ба левизодагон, ки хизмати маскани Худовандро ба ҷо меоваранд, бидеҳ».

31Ва Мусо ва Элъозори коҳин бар тибқи он чи Худованд ба Мусо амр фармуда буд, амал карданд.

32Ва ғанимат, ғайр аз он чи мардони ҷангӣ тороҷ карда буданд, чунин буд: гӯсфандон — шашсаду ҳафтоду панҷ ҳазор сар;

33Ва говон — ҳафтоду ду ҳазор сар;

34Ва харон — шасту як ҳазор сар;

35Ва одамон, аз заноне ки бо мард ҳамхоб нашудаанд, ҷамъ сию ду ҳазор нафар.

36Ва нимае ки ҳиссаи ба ҷанг рафтагон шуда буд, чунин буд: миқдори гӯсфандон — сесаду сию ҳафт ҳазору панҷсад сар;

37Ва хироҷи Худованд аз ин гӯсфандон — шашсаду ҳафтоду панҷ сар;

38Ва говон — сию шаш ҳазор сар, ва аз онҳо хироҷ барои Худованд — ҳафтоду ду сар;

39Ва харон — сӣ ҳазору панҷсад сар, ва аз онҳо хироҷ барои Худованд — шасту як сар;

40Ва одамон — шонздаҳ ҳазор нафар, ва аз онҳо хироҷ барои Худованд — сию ду нафар.

41Ва Мусо ин хироҷро, ки ҳадия барои Худованд буд, ба Элъозори коҳин дод, чунон ки Худованд ба Мусо амр фармуда буд.

42Ва аз ҳиссаи банӣ-Исроил, ки онро Мусо аз мардони ҷангӣ ҷудо карда буд, —

43Ин ҳиссаи ҷамоат чунин буд: гӯсфандон — сесаду сию ҳафт ҳазору панҷсад сар,

44Ва говон — сию шаш ҳазор,

45Ва харон — сӣ ҳазору панҷсад сар,

46Ва одамон — шонздаҳ ҳазор нафар, —

47Ва Мусо аз ҳиссаи банӣ-Исроил як адад аз панҷоҳ адад — чи аз одамон, чи аз чорпоён — гирифт, ва онҳоро ба левизодагон, ки хизмати маскани Худовандро ба ҷо меоварданд, дод, чунон ки Худованд ба Мусо амр фармуда буд.

48Ва сардороне ки бар ҳазораҳои лашкар буданд, яъне мириҳазорҳо ва мирисадҳо, назди Мусо омаданд,

49Ва ба Мусо гуфтанд: «Бандагонат ҷанговаронеро, ки зердасти мо мебошанд, саросар дар шумор овардем, ва як нафар ҳам аз онҳо кам нашудааст;

50Пас, мо ҳадия барои Худованд овардаем аз он чи ҳар кас аз колои тилло: занҷирҳо, дастпонаҳо, ангуштаринҳо, ҳалқаҳо ва гарданбандҳо пайдо кардааст, то ки ҷонҳои моро ба ҳузури Худованд кафорат намояд»+.

51Ва Мусо ва Элъозори коҳин тилло, яъне тамоми колои санъатро аз онҳо гирифтанд.

52Ва тамоми тиллои ҳадия, ки ба Худованд аз ҷониби мириҳазорҳо ва мирисадҳо тақдим карданд, шонздаҳ ҳазору ҳафтсаду панҷоҳ сиқл буд.

53Ҷанговарон ҳар яке барои худ тороҷ карда буданд+.

54Ва Мусо ва Элъозори коҳин тиллоро аз мириҳазорҳо ва мирисадҳо гирифта, ба хаймаи ҷомеъ оварданд, то ки барои банӣ-Исроил ба ҳузури Худованд ёдгорӣ бошад+.

БОБИ СИЮ ДУЮМ

Тақсимоти замин дар он тарафи Урдун.

32^1Ва банӣ-Реубен ва банӣ-Ҷод чорвои зиёде доштанд, ки бағоят сершумор буд; ва онҳо замини Яъзир ва замини Ҷилъодро диданд, ва инак, ин макон маконест барои чаридани чорво+.

2Ва банӣ-Ҷод ва банӣ-Реубен назди Мусо ва Элъозори коҳин ва раисони ҷамоат омада, гуфтанд:

3«Аторӯт ва Дибӯн, ва Яъзир ва Нимра, ва Ҳешбӯн ва Элъоле, ва Сабом ва Набӯ, ва Баӯн,

4Замине ки Худованд пеши ҷамоати Исроил мағлуб гардонидааст, заминест барои чаридани чорво, ва бандагонат чорводор ҳастем»+.

5Ва гуфтанд: «Агар мо дар назари ту илтифот ёфта бошем, бигзор ин замин ба бандагонат ҳамчун моликият дода шавад; моро аз Урдун нагузарон».

6Ва Мусо ба банӣ-Ҷод ва банӣ-Реубен гуфт: «Наход ки бародаронатон ба ҷанг раванд, вале шумо дар ин ҷо хоҳед нишаст?

7Ва чаро дили банӣ-Исроилро аз гузаштан ба замине ки Худованд ба онҳо додааст, хунук мекунед?

8Падарони шумо ҳамин тавр амал карданд, вақте ки онҳоро аз Қодеш-Барнеа барои дидани замин фиристодам:+

9Онҳо ба водии Эшкӯл расида, заминро диданд, ва дили банӣ-Исроилро аз омадан ба замине ки Худованд ба онҳо додааст, хунук карданд.

10Ва хашми Худованд дар он рӯз аланга зад, ва Ӯ қасам хӯрда гуфт:+

11„Ин одамоне ки аз Миср баромадаанд, аз бистола ва болотар, заминеро, ки Ман дар бораи он ба Иброҳим, Исҳоқ ва Яъқуб қасам хӯрдаам, нахоҳанд дид, зеро ки онҳо Маро пайравӣ накарданд,+

12Ғайр аз Колеб ибни Ефуннеи қаниззӣ ва Еҳушаъ ибни Нун, чунки онҳо Худовандро пайравӣ карданд“+.

13Ва хашми Худованд бар Исроил аланга зад, ва Ӯ онҳоро чил сол дар биёбон овора гардонид, то даме ки тамоми он насле ки дар назари Худованд бадӣ карда буданд, ба ҳалокат расиданд+.

14Ва инак шумо, дастпарвардагони мардуми хатокор, ба чои падарони худ бархостаед, то ки шиддати хашми Худовандро бар Исроил пурзӯр созед.

15Агар шумо аз пайравии Ӯ даст кашед, Ӯ боз онҳоро дар биёбон хоҳад мононид, ва шумо тамоми ин қавмро ба ҳалокат хоҳед расонид».

16Ва онҳо ба ӯ наздик омада, гуфтанд: «Мо дар ин ҷо оғилҳо барои чорвои худ ва шаҳрҳо барои кӯдакони худ бино хоҳем кард;

17Ва худамон зуд мусаллаҳ шуда, пешопеши банӣ-Исроил хоҳем рафт, то даме ки онҳоро ба маконашон бирасонем; ва кӯдакони мо бигзор дар шаҳрҳои ҳисордор аз сокинони замин маҳфуз бошанд;+

18Мо ба хонаҳои худ нахоҳем баргашт, то даме ки банӣ-Исроил ҳар яке дар мулки худ ҷойгир шаванд;+

19Зеро ки мо бо онҳо дар он тарафи Урдун ва соҳили он ҳеҷ мулке нахоҳем гирифт, чунки мулки мо аз ин тарафи Урдун, аз соҳили шарқии он насиби мо гардидааст»+.

20Ва Мусо ба онҳо гуфт: «Агар шумо ин корро бикунед, агар мусаллаҳ шуда, ба ҳузури Худованд ба ҷанг биравед,

21Ва ҳар яке аз шумо мусаллаҳ шуда ба ҳузури Худованд аз Урдун убур намояд, то даме ки Ӯ душманонашро аз пеши Худ бадар ронад,

22Ва замин ба ҳузури Худованд забт карда шавад, ва баъд аз он баргардед, — он гоҳ ба ҳузури Худованд ва ба ҳузури Исроил бегуноҳ хоҳед буд, ва ин замин ба ҳузури Худованд мулки шумо хоҳад шуд.

23Валекин агар чунин накунед, ба ҳузури Худованд гуноҳкор хоҳед шуд, ва барои ин гуноҳатон ҷазо хоҳед ёфт.

24Пас, шаҳрҳо барои кӯдакони худ ва оғилҳо барои гӯсфандони худ бино кунед; ва он чиро, ки аз даҳонатон баромадааст, ба амал оваред».

25Ва банӣ-Ҷод ва банӣ-Реубен ба Мусо сухан ронда, гуфтанд: «Бандагонат ончунон ки оғои мо амр фармудааст, амал хоҳем кард:

26Кӯдакони мо, занони мо, чорвои мо ва тамоми ҳайвоноти мо ин ҷо, дар шаҳрҳои Ҷилъод хоҳанд монд;

27Ва бандагонат саросар ҳамчун ҷанговарон мусаллаҳ шуда, ба ҳузури Худованд барои ҷанг убур хоҳем кард, чунон ки оғои мо мегӯяд».

28Ва Мусо дар бораи онҳо ба Элъозори кохин, Еҳушаъ ибни Нун ва сардорони хонаводаҳои сибтҳои банӣ-Исроил амр фармуд;

29Ва Мусо ба онҳо гуфт: «Агар банӣ-Ҷод ва банӣ-Реубен саросар барои чанг мусаллаҳ шуда, ҳамроҳи шумо ба ҳузури Худованд аз Урдун убур кунанд, ва замин пеши шумо мағлуб гардад, он гоҳ замини Ҷилъодро ба онҳо барои моликият бидиҳед;

30Валекин агар онҳо мусаллаҳ шуда ҳамроҳи шумо убур накунанд, он гоҳ дар миёни шумо дар замини Канъон мулк хоҳанд гирифт».

31Ва банӣ-Ҷод ва банӣ-Реубен ҷавоб гардонида, гуфтанд: «Чунон ки Худованд ба бандагонат гуфтааст, ончунон хоҳем кард;

32Мо мусаллаҳ шуда ба ҳузури Худованд ба замини Канъон убур хоҳем кард, агар мулки насиби мо дар ин тарафи Урдун дода шавад».

33Ва Мусо ба онҳо, яъне ба банӣ-Ҷод ва банӣ-Реубен ва нисфи сибти Менашше ибни Юсуф, мамлакати Сиҳӯн, подшоҳи амӯриён, ва мамлакати Ӯҷ, подшоҳи Бошонро дод, яъне заминро бо шаҳрҳое ки дар ҳудуди он буд, — бо шаҳрҳои гирду атрофи он.

34Ва банӣ-Ҷод Дибӯн, ва Аторӯт, ва Арӯэр,

35Ва Атрӯт-Шӯфон, ва Яъзир, ва Ёҷбеҳо,

36Ва Байт-Нимра, ва Байт-Ҳоронро бино карданд, ки шаҳрҳои ҳисордор буд, ва оғилҳо барои гӯсфандон дошт.

37Ва банӣ-Реубен Ҳешбӯн ва Элъоле, ва Қирьётоим,

38Ва Набӯ, ва Баал-Маӯн, ки номи ин ду шаҳрро тағьир доданд, ва Сибморо бино карданд; ва ба шаҳрҳое ки бино карданд, ном ниҳоданд.

39Ва банӣ-Мокир ибни Менашше ба Ҷилъод рафта, онро забт карданд, ва амӯриёнро, ки дар он буданд, бадар ронданд+.

40Ва Мусо Ҷилъодро ба Мокир ибни Менашше дод, ва ӯ дар он сокин шуд+.

41Ва Ёир ибни Менашше рафта, қасабаҳои онҳоро забт кард, ва ба онҳо деҳоти Ёир ном монд+.

42Ва Нӯбаҳ рафта, Қанот ва деҳоташро забт кард; ва онро ба номи худ Нӯбаҳ ном монд.

БОБИ СИЮ СЕЮМ

Такрори мухтасари ҳикояти сафарҳо аз Миср то Урдун

33^1Ин аст сафарҳои банӣ-Исроил, ки аз Миср бар ҳасби фавҷҳои худ, бо сардории Мусо ва Ҳорун берун омаданд.

2Ва Мусо ҷойҳои баромади онҳоро барои сафарҳошон, ки ба фармони Худованд ба амал оварданд, навишт; ва ин аст сафарҳои онҳо бар ҳасби ҷойҳои баромадашон:

3Ва онҳо аз Раамсис дар моҳи якум, дар рӯзи понздаҳуми моҳи якум кӯч карданд; фардои фисҳ банӣ-Исроил бо дасти баланд, пеши назари ҳамаи мисриён берун омаданд+.

4Ва мисриён ҳамаи нахустзодагонро, ки Худованд дар миёни онҳо кушта буд, гӯр мекарданд; ва бар худоёни онҳо Худованд доварӣ намуд+.

5Ва банӣ-Исроил аз Раамсис кӯч карда, дар Суккӯт ӯрду заданд+.

6Ва аз Суккӯт кӯч карда, дар Этом, ки дар канори биёбон аст, ӯрду заданд+.

7Ва аз Этом кӯч карда, ба Фӣ-Ҳаҳирӯт, ки пеши Баал-Сафӯн аст, баргаштанд, ва пеши Миҷдӯл ӯрду заданд+.

8Ва аз Фӣ-Ҳаҳирӯт кӯч карда, аз даруни баҳр ба биёбон убур карданд; ва дар биёбони Этом се рӯз роҳ паймуда, дар Мора ӯрду заданд+.

9Ва аз Мора кӯч карда, ба Элим расиданд; ва дар Элим дувоздаҳ чашмаи об ва ҳафтод дарахти хурмо буд, ва дар он ҷо ӯрду заданд+.

10Ва аз Элим кӯч карда, назди баҳри Қулзум ӯрду заданд.

11Ва аз баҳри Қулзум кӯч карда, дар биёбони Син ӯрду заданд+.

12Ва аз биёбони Син кӯч карда, дар Дофқо ӯрду заданд.

13Ва аз Дофқо кӯч карда, дар Олуш ӯрду заданд.

14Ва аз Олуш кӯч карда, дар Рафидим ӯрду заданд; ва дар он ҷо об набуд, ки қавм бинӯшанд+.

15Ва аз Рафидим кӯч карда, дар биёбони Сино ӯрду заданд+.

16Ва аз биёбони Сино кӯч карда, дар Қибрӯт-Ҳатааво ӯрду заданд+.

17Ва аз Қибрӯт-Ҳатааво кӯч карда, дар Ҳасирӯт ӯрду заданд+.

18Ва аз Ҳасирӯт кӯч карда, дар Ритмо ӯрду заданд.

19Ва аз Ритмо кӯч карда, дар Риммӯн-Форас ӯрду заданд.

20Ва аз Риммӯн-Форас кӯч карда, дар Либно ӯрду заданд.

21Ва аз Либно кӯч карда, дар Риссо ӯрду заданд.

22Ва аз Риссо кӯч карда, дар Қаҳелото ӯрду заданд.

23Ва аз Қаҳелото кӯч карда, дар Ҳар-Шофар ӯрду заданд.

24Ва аз Ҳар-Шофар кӯч карда, дар Ҳародо ӯрду заданд.

25Ва аз Ҳародо кӯч карда, дар Мақҳелӯт ӯрду заданд.

26Ва аз Мақҳелӯт кӯч карда, дар Тоҳат ӯрду заданд.

27Ва аз Тоҳат кӯч карда, дар Тораҳ ӯрду заданд.

28Ва аз Тораҳ кӯч карда, дар Митқо ӯрду заданд.

29Ва аз Митқо кӯч карда, дар Ҳашмӯно ӯрду заданд.

30Ва аз Ҳашмӯно кӯч карда, дар Мӯсирӯт ӯрду заданд.

31Ва аз Мӯсирӯт кӯч карда, дар Банӣ-Яъқон ӯрду заданд+.

32Ва аз Банӣ-Яъқон кӯч карда, дар Ҳӯр-Ҳаҷидҷод ӯрду заданд.

33Ва аз Ҳӯр-Ҳаҷидҷод кӯч карда, дар Ётвото ӯрду заданд+.

34Ва аз Ётвото кӯч карда, дар Абрӯно ӯрду заданд.

35Ва аз Абрӯно кӯч карда, дар Эсьйӯн-Ҷобар ӯрду заданд+.

36Ва аз Эсьйӯн-Ҷобар кӯч карда, дар биёбони Син, ки Қодеш бошад, ӯрду заданд+.

37Ва аз Қодеш кӯч карда, дар кӯҳи Ҳӯр, ки дар канори замини Адӯм аст, ӯрду заданд+.

38Ва Ҳоруни коҳин бар тибқи фармони Худованд бар кӯҳи Ҳӯр баромада, дар соли чилуми берун омадани банӣ-Исроил аз замини Миср, дар моҳи панҷум, дар рӯзи якуми моҳ дар он ҷо вафот ёфт+.

39Ва Ҳорун саду бисту сесола буд, ки дар кӯҳи Ҳӯр мурд.

40Ва Канъонӣ, подшоҳи Арод, ки дар ҷануби замини Канъон сокин буд, аз омадани банӣ-Исроил хабар ёфт+.

41Ва аз кӯҳи Ҳӯр кӯч карда, дар Салмӯна ӯрду заданд.

42Ва аз Салмӯна кӯч карда, дар Фунӯн ӯрду заданд.

43Ва аз Фунӯн кӯч карда, дар Ӯбӯт ӯрду заданд+.

44Ва аз Ӯбӯт кӯч карда, дар Ийе-Аборим, дар ҳудуди Мӯоб ӯрду заданд+.

45Ва аз Ийим кӯч карда, дар Дибӯн-Ҷод ӯрду заданд.

46Ва аз Дибӯн-Ҷод кӯч карда, дар Алмӯн-Диблотоймо ӯрду заданд.

47Ва аз Алмӯн-Диблотоймо кӯч карда, дар кӯҳҳои Аборим, пеши Набӯ ӯрду заданд+.

48Ва аз кӯҳҳои Аборим кӯч карда, дар даштҳои Мӯоб, назди Урдун, дар рӯ ба рӯи Ериҳӯ ӯрду заданд+.

49Ва назди Урдун, аз Байт-Ешимӯт то Обил-Шиттим, дар даштҳои Мӯоб ӯрду заданд+.

Дастур дар бораи тасарруфи замин.

50Ва Худованд ба Мусо дар даштҳои Мӯоб, назди Урдун, дар рӯ ба рӯи Ериҳӯ сухан ронда, гуфт:

51«Ба банӣ-Исроил сухан ронда, ба онҳо бигӯ: вақте ки шумо аз Урдун ба замини Канъон убур намоед,

52Ҳамаи сокинони он заминро аз пеши худ бадар биронед, ва ҳамаи ҳайкалҳои нақшини онҳоро нест кунед, ва ҳамаи бутҳои рехтаи онҳоро бишканед, ва ҳамаи баландиҳои онҳоро хароб кунед+.

53Ва заминро ба тасарруфи худ дароварда, дар он сокин шавед, зеро ки Ман ин заминро ба шумо додам, то ки онро тасарруф намоед.

54Ва заминро ба воситаи қуръа ба қабилаҳои худ ҳамчун мулк тақсим кунед: ба онҳое ки сершуморанд, мулкашонро бештар бидиҳед, ба онҳое ки камшуморанд, мулкашонро камтар бидиҳед; маконе ки мувофиқи қуръа ба касе барояд, аз они вай хоҳад буд; амлокро бар ҳасби сибтҳои падарони худ бигиред+.

55Валекин агар шумо сокинони заминро аз пеши худ бадар наронед, касоне ки шумо аз миёни онҳо боқӣ мегузоред, мисли милҳо дар чашмони шумо ва мисли хорҳо дар биқинҳои шумо хоҳанд буд, ва шуморо бар замине ки дар он сокин шудаед, ба танг хоҳанд овард.

56Ва чунин воқеъ хоҳад шуд, ки он чи Ман ният доштам бо онҳо бикунам, бо шумо хоҳам кард».

БОБИ СИЮ ЧОРУМ

Тайёриҳо барои дохил шудан ба замини мавъуд.

34^1•Ва Худованд ба Мусо сухан ронда, гуфт:

2«Ба банӣ-Исроил амр фармуда, ба онҳо бигӯ: вақте ки шумо ба замини Канъон дохил шавед, ин аст замине ки ба шумо ҳамчун моликият хоҳад расид, яъне замини Канъон бо сарҳадҳояш:

3Тарафи ҷанубии шумо аз биёбони Син дар паҳлуи Адӯм хоҳад буд; ва сарҳади ҷанубии шумо аз канори баҳри Намак ба тарафи шарқ хоҳад буд+.

4Ва сарҳади шумо аз ҷануб ҷониби Маале-Ақрабим тоб хӯрда, сӯи Син хоҳад гузашт; ва канорҳои он аз ҷануби Қодеш-Барнеа хоҳад буд, ва назди Ҳасар-Аддор баромада, сӯи Асмӯн хоҳад гузашт.

5Ва аз Асмӯн сарҳад ҷониби водии Миср тоб хоҳад хӯрд; ва канорҳояш назди баҳр хоҳад буд.

6Ва сарҳади ғарбии шумо баҳри Бузург бо соҳили он хоҳад буд; ин сарҳади ғарбии шумост.

7Ва сарҳади шимолии шумо чунин хоҳад буд: аз баҳри Бузург онро ҷониби кӯҳи Ҳӯр нишона намоед;+

8Аз кӯҳи Ҳӯр ҷониби даромадгоҳи Ҳамот нишона намоед; ва канорҳои сарҳад назди Садод хоҳад буд+.

9Ва сарҳад ҷониби Зифрӯн хоҳад рафт, ва канорҳояш назди Ҳасар-Эйнон хоҳад буд; ин сарҳади шимолии шумо хоҳад буд.

10Ва сарҳади шарқиро барои худ аз Ҳасар-Эйнон ҷониби Шафом нишона намоед.

11Ва сарҳад аз Шафом ҷониби Рибло, аз тарафи шаркии Ойин фурӯд хоҳад омад; ва сарҳад боз фурӯд омада, аз тарафи шарқӣ ба соҳили баҳри Кинерет хоҳад расид+.

12Ва сарҳад ҷониби Урдун фурӯд хоҳад омад; ва канорҳояш назди баҳри Намак хоҳад буд. Ҳамин замин бар ҳасби сарҳадҳояш гирдогирд аз они шумо хоҳад буд»+.

13Ва Мусо ба банӣ-Исроил амр фармуда, гуфт: «Ҳамин аст замине ки онро шумо аз рӯи қуръа тақсим хоҳед кард, ки Худованд ба нӯҳу ним сибт додани онро амр фармудааст.

14Зеро ки сибти банӣ-Реубен бар ҳасби хонаводаи худ, ва сибти банӣ-Ҷод бар ҳасби хонаводаи худ, ва нисфи сибти Менашше мулки худро гирифтаанд;

15Ин дую ним сибт мулки худро аз он тарафи Урдун, дар рӯ ба рӯи Ериҳӯ, ҷониби шарқ гирифтаанд».

16Ва Худованд ба Мусо сухан ронда, гуфт:

17«Ин аст номҳои касоне ки заминро барои шумо тақсим хоҳанд кард: Элъозори коҳин ва Еҳушаъ ибни Нун+.

18Ва як раисро аз ҳар сибт барои тақсим кардани замин бигиред.

19Ва ин аст номҳои он касон: аз сибти Яҳудо — Колеб ибни Ефунне;+

20Аз сибти банӣ-Шимъӯн — Шамуил ибни Аммиҳуд;

21Аз сибти Биньёмин — Элидод ибни Кислӯн;

22Аз сибти банӣ-Дон — раис Буққӣ ибни Ёҷлӣ;

23Аз банӣ-Юсуф: аз сибти банӣ-Менашше — раис Ҳанниил ибни Эфӯд;

24Аз сибти банӣ-Эфроим — раис Камуил ибни Шифтон;

25Аз сибти банӣ-Забулун — раис Элисофон ибни Фарнок;

26Аз сибти банӣ-Иссокор — Фалтиил ибни Аззон;

27Аз сибти банӣ-Ошер — раис Аҳиҳуд ибни Шалӯмӣ;

28Аз сибти банӣ-Нафтолӣ — раис Фадаҳъил ибни Аммиҳуд.

29Ҳаминҳоянд, ки Худованд ба онҳо амр фармудааст, ки мулкро дар замини Канъон барои банӣ-Исроил тақсим кунанд».

БОБИ СИЮ ПАНҶУМ

Дар бораи шаҳрҳои гурезгоҳ.

35^1•Ва Худованд ба Мусо дар даштҳои Мӯоб, назди Урдун, дар рӯ ба рӯи Ериҳӯ сухан ронда, гуфт:

2«Ба банӣ-Исроил амр фармо, ки аз мулки насиби худ ба левизодагон шаҳрҳо барои сукунат бидиҳанд; ва ҳаволии шаҳрҳоро гирдогирди онҳо ба левизодагон бидиҳед.

3Шаҳрҳо барои сукунати онҳо хоҳад буд; ва ҳаволии онҳо барои чорпоёнашон ва молу мулкашон ва тамоми эҳтиёҷоти ҳаёташон хоҳад буд.

4Ва ҳаволии шаҳрҳо, ки шумо ба левизодагон медиҳед, бояд аз девори шаҳр ба беруни он ҳазор зироъ гирдогирд бошад.

5Ва аз беруни шаҳр ба тарафи шарқ ду ҳазор зироъ, ва ба тарафи ҷануб ду ҳазор зироъ, ва ба тарафи ғарб ду ҳазор зироъ, ва ба тарафи шимол ду ҳазор зироъ чен кунед, ва шаҳр дар миёна бошад; ин барояшон ҳаволии шаҳрҳо хоҳад буд.

6Ва аз шаҳрҳое ки шумо ба левизодагон медиҳед, шаш шаҳри гурезгоҳ хоҳад буд, ки онҳоро шумо барои қотил ҷудо мекунед, то ки вай ба он ҷо бигрезад; ва ба иловаи онҳо чилу ду шаҳр бидиҳед+.

7Ҳамаи шаҳрҳое ки шумо ба левизодагон бояд бидиҳед, чилу ҳашт шаҳр бо ҳаволии онҳо хоҳад буд.

8Ва ҳангоме ки шаҳрҳоро аз мулки банӣ-Исроил медиҳед, аз сершумор бештар ва аз камшумор камтар бигиред: ҳар яке мувофиқи андозаи мулке ки мегирад, бояд аз шаҳрҳои худ ба левизодагон бидиҳад».

9•Ва Худованд ба Мусо сухан ронда, гуфт:

10«Ба банӣ-Исроил сухан ронда, ба онҳо бигӯ: ҳангоме ки шумо аз Урдун ба замини Канъон убур кунед, —

11Шаҳрҳое барои худ таъин намоед, ки шаҳрҳои гурезгоҳ барои шумо бошад, ва қотиле ки касеро саҳван куштааст, ба он ҷо бигрезад+.

12Ва ин шаҳрҳо барои шумо гурезгоҳ аз хунхоҳ хоҳад буд, то ки қотил намирад пеш аз он ки ба ҳузури ҷамоат барои мурофиа биистад.

13Аз шаҳрҳое ки шумо медиҳед, шаш шаҳри гурезгоҳ бояд бароятон бошад.

14Се шаҳр аз ин тарафи Урдун бидиҳед, ва се шаҳр дар замини Канъон бидиҳед; онҳо бояд шаҳрҳои гурезгоҳ бошад.

15Барои банӣ-Исроил, ва барои ғариб, ва барои сокини доимие ки дар миёни онҳост, ин шаш шаҳр гурезгоҳ хоҳад буд, то ҳар кӣ саҳван касеро куштааст, ба он ҷо бигрезад.

16Агар шахсе касеро бо олати оҳанин бизанад, ва он кас бимирад, вай қотил аст; ин қотил бояд ба қатл расонида шавад.

17Ва агар вай ба дасти худ санге гирифта бизанад, — санге ки кас аз зарбаи он метавонад кушта шавад, — ва он кас бимирад, вай қотил аст; ин котил бояд ба қатл расонида шавад.

18Ё ки агар вай ба дасти худ олати чӯбине гирифта бизанад, — олати чӯбине ки кас аз зарбаи он метавонад кушта шавад, — ва он кас бимирад, вай қотил аст; ин қотил бояд ба қатл расонида шавад.

19Хунхоҳ худаш метавонад қотилро ба қатл расонад; ҳар гоҳ ба вай дучор ояд, худаш метавонад варо ба қатл расонад.

20Агар шахсе аз рӯи хусумат касеро такон бидиҳад, ё қасдан бар ӯ чизе партояд, ва он кас бимирад,

21Ё аз рӯи адоват бо дасти худ ӯро бизанад, ва он кас бимирад, — он зананда бояд ба қатл расонида шавад; вай қотил аст; хунхоҳ метавонад қотилро ба қатл расонад, вақте ки ба вай дучор ояд.

22Вале агар нохост, бидуни адоват ӯро такон бидиҳад, ё ҳар чизеро бидуни қасд бар ӯ партояд,+

23Ё ҳар сангеро, ки кас аз зарбаи он метавонад кушта шавад, нодида бар ӯ биғалтонад, ва он кас бимирад, ва ҳол он ки вай душмани ӯ набуд ва намехост ба ӯ осебе бирасонад, —

24Пас, ҷамоат бояд дар миёни он зананда ва хунхоҳ бар тибқи ин дастурот доварӣ намоянд;

25Ва ҷамоат бояд қотилро аз дасти хунхоҳ халос кунанд, ва ҷамоат бояд варо ба шаҳри гурезгоҳи вай, ки ба он ҷо гурехта буд, баргардонанд, то ки вай дар он ҷо то вақти вафот ёфтани саркоҳине ки бо равғани муқаддас тадҳин карда шудааст, сокин бошад+.

26Ва агар қотил аз ҳудуди шаҳри гурезгоҳи худ, ки ба он ҷо гурехта буд, берун ояд,

27Ва хунхоҳ варо берун аз худуди шаҳри гурезгоҳи вай биёбад, ва хунхоҳ қотилро бикушад, — айби хунрезӣ ба гардани ӯ нахоҳад буд;

28Зеро ки вай мебоист то вақти вафот ёфтани саркоҳин дар шаҳри гурезгоҳи худ мемонд; фақат баъд аз вафоти саркоҳин қотил метавонад ба замини мулки худ баргардад.

29Бигзор ин барои шумо дар наслҳои шумо, дар ҳамаи масканҳои шумо фаризаи қонун бошад.

30Ҳар кӣ касеро бикушад, қотил бояд дар асоси гувоҳии шоҳидон кушта шавад; вале як шоҳид наметованд барои куштани касе гувоҳӣ диҳад+.

31Ва дар ивази ҷони қотил, ки вай шарири сазовори мурдан аст, фидия нагиред, балки вай бояд ҳатман ба қатл расонида шавад+.

32Ва аз касе ки ба шаҳри гурезгоҳи худ гурехтааст, фидия нагиред, то ки вай тавонад пеш аз вафоти саркоҳин баргашта, дар замини худ сокин шавад.

33Ва заминеро, ки шумо дар он сукунат доред, палид накунед, зеро ки хун заминро палид мекунад; ва замин барои хуне ки дар он рехта шудааст, кафорат намеёбад, магар бо хуни касе ки онро рехтааст+.

34Ва заминеро, ки шумо дар он сукунат доред, ва Ман дар он сокин ҳастам, наҷис нагардонед; зеро Ман, ки Худованд ҳастам, дар миёни банӣ-Исроил сукунат дорам»+.

БОБИ СИЮ ШАШУМ

Дар бораи тартиби гирифтани мерос.

36^1•Ва сардорони хонаводаҳои қабилаи банӣ-Ҷилъод ибни Мокир ибни Менашше, ки аз қабилаҳои банӣ-Юсуф буданд, наздик омада, ба ҳузури Мусо ва ба ҳузури раисон, сардорони хонаводаҳои банӣ-Исроил сухан ронданд,

2Ва гуфтанд: «Худованд ба оғон мо амр фармудааст, ки заминро бо қуръа тақсим карда, ба тасарруфи банӣ-Исроил бидиҳад; ва ба оғон мо аз ҷониби Худованд амр фармуда шудааст, ки мулки бародарамон Салофҳодро ба духтарони вай бидиҳад.

3Ва агар онҳо ба яке аз писарони сибтҳои дигари банӣ-Исроил завҷа шаванд, мулки онҳо аз мулки падарони мо бурида гирифта мешавад, ва ба мулки сибте ки онҳо ба он дохил хоҳанд шуд, илова мегардад, ва мулки мо, ки аз рӯи қуръа гирифтаем, кам мемонад.

4Ва ҳатто вақте ки юбили банӣ-Исроил фаро расад, мулки онҳо ба мулки сибте ки онҳо ба он дохил хоҳанд шуд, илова мегардад; ва аз мулки сибти падарони мо мулки онҳо бурида гирифта мешавад»+.

5Ва Мусо бар тибқи каломи Худованд ба банӣ-Исроил амр фармуда, гуфт: «Сибти банӣ-Юсуф дуруст мегӯянд.

6Ин аст он чи Худованд дар ҳаққи духтарони Салофҳод амр фармуда гуфтааст: „Онҳо метавонанд ба ҳар марде ки ба назарашон писанд ояд, завҷа шаванд, аммо фақат дар қабилаи сибти падари худ бояд завҷа шаванд,

7То ки мулки банӣ-Исроил аз сибте ба сибте нагузарад; зеро ки ҳар яке аз банӣ-Исроил бояд бо мулки сибти падарони худ вобаста бошанд+.

8Ва ҳар духтаре ки мулкеро аз сибтҳои банӣ-Исроил мерос мегирад, бояд ба яке аз қабилаи сибти падарони худ завҷа шавад, то ки ҳар яке аз банӣ-Исроил мулки падарони худро мерос гиранд,+

9Ва мулк аз як сибт ба сибти дигар нагузарад, балки ҳар яке аз сибтҳои банӣ-Исроил ба мулки худ вобаста бошанд“».

10Пас, чунон ки Худованд ба Мусо амр фармуд, духтарони Салофҳод ончунон амал карданд.

11Ва духтарони Салофҳод — Маҳло, Тирсо, Ҳоҷло, Милко ва Нӯо ба писарони амакҳои худ завҷа шуданд.

12Дар қабилаҳои банӣ-Менашше ибни Юсуф онҳо завҷа шуданд; ва мулки онҳо дар сибти қабилаи падарашон боқӣ монд.

13Ин аст аҳком ва дастуроте ки Худованд ба воситаи Мусо дар даштҳои Мӯоб, назди Урдун, дар рӯ ба рӯи Ериҳӯ ба банӣ-Исроил амр фармудааст.

* 6:2 Назир — шахсе ки кайфу сафои зиндагиро (масалан шаробнӯшӣ ва ҳоказоро) тарк карда, дар покӣ ва қудсият умр мегузаронад.

* 11:3 Сӯхтор.

* 11:34 Қабрҳои булҳавасон.

* 13:17 Қисми ҷанубии замини Канъон.

* 13:24 Хӯшаи ангур.

* 15:20 Ҳалло — як порча хамир ба андозаи кулчае.

* 15:38 Сисит — шилшилае ки аз чандин ришта бофта мешавад.

* 20:13 Низоъ.

* 21:3 Торумор.

* 21:16 Чоҳ.

+ 1:1 Хур. 19:1, Хур. 25:22

+ 1:2 Хур. 30:12-14, Хур. 38:26, Ад. 26:2, 2 Подш. 24:1, 1 Вақ. 21:2

+ 1:5 Ад. 7:30
+ 1:6 Ад. 7:36
+ 1:7 Хур. 6:23, Рут 4:20, 1 Вақ. 2:10
+ 1:8 Ад. 7:18
+ 1:9 Ад. 7:24
+ 1:10 Ад. 7:48
+ 1:11 Ад. 7:60
+ 1:12 Ад. 7:66
+ 1:13 Ад. 7:72
+ 1:14 Ад. 7:42
+ 1:15 Ад. 7:78
+ 1:21 Ад. 26:7
+ 1:23 Ад. 26:14
+ 1:25 Ад. 26:18
+ 1:27 Ад. 26:22
+ 1:29 Ад. 26:25
+ 1:31 Ад. 1:27
+ 1:33 Ад. 26:37
+ 1:35 Ад. 26:34
+ 1:37 Ад. 26:41
+ 1:39 Ад. 26:43
+ 1:41 Ад. 26:47
+ 1:43 Ад. 26:50
+ 1:46 Хур. 38:26, Ад. 26:51

+ 1:53 Ад. 8:19, Ад. 16:46, Ад. 18:5, 1 Вақ. 9:27

+ 2:3 Ад. 1:7
+ 2:9 Ад. 10:14
+ 2:16 Ад. 10:18-20
+ 2:17 Ад. 10:17, Ад. 10:21
+ 2:24 Ад. 10:22-24
+ 2:31 Ад. 10:25-27
+ 2:32 Хур. 38:26, Ад. 1:46, Ад. 26:51
+ 2:33 Ад. 1:47-53
+ 3:2 Хур. 6:23
+ 3:4 Иб. 10:2, 1 Вақ. 24:2
+ 3:6 Ад. 18:2
+ 3:9 Ад. 8:19, Ад. 18:6
+ 3:10 Ад. 16:40, 2 Вак. 26:18
+ 3:13 Хур. 13:2, Хур. 13:11-16
+ 3:17 Ҳас. 46:11, Хур. 6:16-19, Хур. 10:2
+ 3:18 1 Вақ. 6:17, 1 Вақ. 23:7
+ 3:19 1 Вақ. 6:2, 1 Вақ. 6:18, 1 Вақ. 23:12
+ 3:20 1 Вақ. 6:19, 1 Вақ. 23:21
+ 3:23 Ад. 1:53
+ 3:25 Ад. 4:24-26
+ 3:27 1 Вақ. 26:23
+ 3:31 Ад. 4:4, Ад. 4:15
+ 3:32 Ад. 4:16
+ 3:36 Ад. 4:31-32
+ 3:39 Ад. 26:62
+ 3:47 Хур. 13:13, Ад. 18:15-16, Хур. 30:13

+ 4:3 Ад. 8:24-25, 1 Вақ. 23:3, 1 Вақ. 23:24, 1 Вақ. 23:27

+ 4:6 Хур. 25:5
+ 4:15 2 Подш. 6:6-7, 1 Вақ. 13:9-10
+ 4:16 Ад. 3:32
+ 4:20 1 Подш. 6:19
+ 4:24 Ад. 3:25-26
+ 4:31 Ад. 3:36-37
+ 5:2 Иб. 13:3, Иб. 15:2, Иб. 13:46
+ 5:3 Иб. 15:31
+ 5:6 Иб. 6:2-3
+ 5:7 Иб. 5:5, Иб. 6:5
+ 5:13 Хур. 20:14, Иб. 18:20
+ 5:15 Иб. 5:11
+ 5:22 Заб. 108:18
+ 6:2 Дов. 13:5, Ом. 2:11-12
+ 6:5 Ҳиз. 44:20
+ 6:6 Иб. 21:11
+ 6:10 Иб. 1:14, Иб. 5:7
+ 6:14 Иб. 3:6, Иб. 4:32
+ 6:15 Иб. 2:4
+ 6:19 Хур. 29:23-24
+ 6:20 Иб. 7:31
+ 6:23 Иб. 9:23, Так. Шар. 21:5, 1 Вақ. 23:13
+ 6:24 Заб. 120:8, Заб. 133:3

+ 6:25 Заб. 4:7, Заб. 30:17, Заб. 66:2, Заб. 79:4, Заб. 79:8, Заб. 79:20, Заб. 118:135

+ 7:1 Хур. 40:17, Иб. 8:10
+ 7:7 Ад. 4:25
+ 7:8 Ад. 4:31
+ 7:9 Ад. 3:31
+ 7:12 Хур. 6:23, Ад. 1:7
+ 7:14 Хур. 30:34-35
+ 7:15 Иб. 1:2-3
+ 7:16 Иб. 4:23-24
+ 7:17 Иб. 3:1
+ 7:18 Ад. 1:8
+ 7:24 Ад. 1:9
+ 7:30 Ад. 1:5
+ 7:36 Ад. 1:6
+ 7:42 Ад. 1:14
+ 7:48 Ад. 1:10, 1 Вақ. 7:26-27
+ 7:54 Ад. 1:10
+ 7:60 Ад. 1:11
+ 7:66 Ад. 1:12
+ 7:72 Ад. 1:13
+ 7:78 Ад. 1:15
+ 7:89 Хур. 25:22
+ 8:7 Ад. 19:9, Ад. 19:17
+ 8:8 Иб. 2:1
+ 8:14 Ад. 3:45
+ 8:16 Хур. 13:2, Хур. 13:11-16
+ 8:19 Ад. 3:9, Ад. 1:53
+ 8:24 Ад. 4:3, 1 Вақ. 23:24, 1 Вақ. 23:27
+ 9:2 Хур. 12:1, Иб. 23:5
+ 9:6 Иб. 21:1, Ад. 5:2
+ 9:11 Хур. 12:6, 2 Вак. 30:2
+ 9:12 Хур. 12:46, Юҳ. 19:36
+ 9:14 Хур. 12:48-49
+ 9:15 Хур. 13:21, Хур. 40:17
+ 9:17 Хур. 40:36
+ 10:3 Юил 2:15
+ 10:5 Ад. 2:3-9
+ 10:6 Ад. 2:10-16
+ 10:8 1 Вақ. 15:24
+ 10:9 Ад. 31:6, 2 Вак. 13:12, 2 Вак. 13:14
+ 10:10 Ад. 29:1, Заб. 80:4, Ад. 28:11-15
+ 10:12 Ҳас. 21:21
+ 10:14 Ад. 2:9, Ад. 1:7-9
+ 10:17 Ад. 2:17
+ 10:18 Ад. 2:10-16
+ 10:21 Ад. 4:4-15, Ад. 7:9
+ 10:22 Ад. 2:18-24
+ 10:25 Ад. 2:25-31
+ 10:29 Хур. 2:18, Ҳас. 12:7, Ҳас. 32:12
+ 10:32 Дов. 1:16
+ 10:34 Хур. 13:21
+ 10:35 Заб. 67:2, Иш. 33:10
+ 11:1 Иб. 10:2, Ад. 16:35
+ 11:2 Яъқ. 5:16
+ 11:4 Хур. 12:38, 1 Қӯр. 10:6
+ 11:6 Ад. 21:5
+ 11:8 Хур. 16:13, Хур. 16:15-31
+ 11:14 Хур. 18:18, Так. Шар. 1:9
+ 11:15 Юн. 4:3
+ 11:16 Хур. 24:1, Так. Шар. 1:15
+ 11:17 4 Подш. 2:9, Наҳ. 9:20
+ 11:18 Хур. 19:10
+ 11:21 Хур. 12:37

+ 11:23 Иш. 50:2, Иш. 59:1, Ад. 23:19, Ҳиз. 12:25

+ 11:31 Хур. 16:13
+ 11:35 Ад. 33:17
+ 12:6 Ҳас. 46:2, Дон. 8:2
+ 12:7 Ибр. 3:2, Ибр. 3:5
+ 12:8 Хур. 33:11, Хур. 33:19
+ 12:10 Иб. 13:3
+ 12:14 Иб. 13:46, Ад. 5:2
• 12:16 Так. Шар. 1:19-25
+ 12:16 Ад. 10:12, Ҳас. 21:21
+ 13:2 Еҳ. 3:12
+ 13:3 Ад. 32:8, Так. Шар. 1:22
+ 13:6 Ад. 13:30
+ 13:16 Ад. 11:28, Ад. 14:6

+ 13:22 Еҳ. 15:14, Дов. 1:10, Заб. 77:12, Заб. 77:43, Иш. 19:11, Иш. 30:4

+ 13:23 Ад. 32:9, Так. Шар. 1:24-25

+ 13:29 Хур. 17:8

+ 13:30 Ад. 13:6, Ад. 14:6, Ад. 26:65, Ад. 32:12, Ад. 34:19, Так. Шар. 1:36, Еҳ. 14:6-15, Еҳ. 15:13-19, Дов. 1:12-15, 1 Вақ. 2:9, 1 Вақ. 2:18

+ 13:31 Еҳ. 14:8
+ 13:32 Ҳиз. 36:12
+ 13:33 Ҳас. 6:4, Иш. 40:22
• 14:1 Так. Шар. 1:26-32
+ 14:2 Хур. 16:3, Ад. 20:3
+ 14:4 Наҳ. 9:17

+ 14:5 Ад. 16:4, Ад. 16:22, Ад. 16:45, Ад. 20:6, Еҳ. 7:6

+ 14:6 Хур. 24:13, Ад. 11:28, Ад. 13:30, Марқ. 14:63, Аъм. 14:14

+ 14:9 Рум. 8:31
+ 14:10 Хур. 17:4
+ 14:12 Хур. 32:10
+ 14:14 Хур. 15:14-15
+ 14:16 Так. Шар. 9:28
+ 14:17 Хур. 34:6, Хур. 20:5, Так. Шар. 5:9
• 14:20 Так. Шар. 1:34-40

+ 14:21 Заб. 71:19, Иш. 6:3, Иш. 11:9, Ҳаб. 2:14

+ 14:23 Так. Шар. 12:9-10, Заб. 94:11
+ 14:24 Ад. 13:29, Ад. 14:6, Еҳ. 14:10
+ 14:29 Ибр. 3:17, Ад. 1:2-3
+ 14:30 Ад. 26:64-65
+ 14:33 Так. Шар. 1:3, Так. Шар. 8:2
+ 14:34 Ҳиз. 4:5-6
+ 14:38 Ад. 26:65
• 14:39 Так. Шар. 1:40-46
+ 14:43 Ад. 13:29
+ 14:45 Ад. 21:3, Дов. 1:17

+ 15:3 Хур. 29:18, Иб. 1:2-3, Иб. 22:21, Хур. 23:14

+ 15:8 Иб. 3:1

+ 15:10 Иб. 1:9

+ 15:15 Хур. 12:49, Иб. 19:34, Иб. 24:22, Так. Шар. 10:19

+ 15:19 Еҳ. 5:11-12
+ 15:22 Иб. 4:2, Иб. 4:27, Иб. 5:15
+ 15:24 Иб. 4:13
+ 15:27 Иб. 4:27-28
+ 15:29 Ад. 15:15
+ 15:30 Ибр. 10:26
+ 15:32 Хур. 35:3
+ 15:34 Иб. 24:12
+ 15:35 Хур. 31:14, Иб. 24:14-16
+ 15:38 Так. Шар. 22:12, Мат. 23:5
+ 15:40 Иб. 11:44
+ 15:41 Иб. 22:33
• 16:1 Заб. 105:16-18
+ 16:1 Хур. 6:16, Хур. 6:18, Хур. 6:21
+ 16:3 Хур. 19:6
+ 16:4 Ад. 14:5
+ 16:5 2 Тим. 2:19
+ 16:7 Иб. 10:1
+ 16:9 Ад. 8:14
+ 16:11 Хур. 16:7-8
+ 16:13 Хур. 2:14
+ 16:15 1 Подш. 12:3
+ 16:21 Хур. 33:5

+ 16:22 Ад. 14:5, Ад. 27:16, Айюб 12:10, Воиз 12:7, Зак. 12:1, Аъм. 17:28, Ҳас. 18:23

+ 16:26 2 Тим. 2:19
+ 16:29 3 Подш. 22:28
+ 16:30 Заб. 54:16
+ 16:33 Мас. 1:12
+ 16:35 Иб. 10:2, Ад. 11:1
+ 16:40 Ад. 3:10, 2 Вак. 26:18
+ 16:45 Хур. 33:5, Ад. 14:5
+ 16:46 Иб. 16:12, Ад. 1:53
+ 16:48 Ад. 25:8, 2 Подш. 24:25
+ 17:4 Хур. 25:22
+ 17:8 Ибр. 9:4
+ 18:1 Хур. 28:38
+ 18:2 Ад. 3:6-10
+ 18:5 Ад. 1:53
+ 18:7 Хур. 26:31, Иб. 16:2, Ад. 1:51
+ 18:8 Иб. 7:32, Ад. 5:9, Хур. 29:28
+ 18:11 Иб. 22:2, Иб. 22:3, Иб. 22:11-13
+ 18:12 Так. Шар. 18:4
+ 18:13 Хур. 23:19
+ 18:14 Иб. 27:21, Иб. 27:28
+ 18:15 Хур. 13:2, Хур. 13:11-16, Ад. 3:46-47
+ 18:16 Хур. 30:13
+ 18:17 Хур. 13:2, Хур. 13:11-16
+ 18:18 Хур. 29:26-28
+ 18:19 Иб. 2:13, 2 Вак. 13:5

+ 18:20 Так. Шар. 10:9, Так. Шар. 12:12, Так. Шар. 14:27, Так. Шар. 18:1-2, Еҳ. 13:33, Еҳ. 14:3, Еҳ. 18:7, Ҳиз. 44:28

+ 18:21 Иб. 27:30, Так. Шар. 14:22
+ 18:26 Наҳ. 10:38
+ 19:2 Так. Шар. 21:3, 1 Подш. 6:7
+ 19:4 Иб. 4:16-17
+ 19:5 Хур. 29:14, Иб. 4:11-12, Иб. 9:11
+ 19:6 Хур. 12:22, Иб. 14:4
+ 19:7 Иб. 11:25
+ 19:9 Ад. 8:7
+ 19:10 Иб. 11:25
+ 19:12 Ад. 31:19
+ 19:13 Иб. 15:31
+ 19:15 Иб. 11:32
+ 19:18 Хур. 12:22
+ 19:19 Иб. 11:25
+ 19:20 Иб. 15:31
+ 19:22 Ҳаҷ. 2:13
+ 20:1 Хур. 15:20
+ 20:2 Хур. 17:1-7
+ 20:3 Хур. 16:3, Ад. 14:2
+ 20:6 Ад. 14:5
+ 20:10 Заб. 105:33
+ 20:12 Ад. 27:14, Так. Шар. 31:2
+ 20:14 Ҳас. 25:24-26, Так. Шар. 2:4
+ 20:15 Ҳас. 46:6-7, Хур. 1:11
+ 20:16 Хур. 2:23, Хур. 3:7, Хур. 14:19
+ 20:17 Ад. 21:22, Так. Шар. 2:27
+ 20:19 Так. Шар. 2:28
+ 20:21 Дов. 11:16-17
+ 20:22 Ад. 33:37
+ 20:24 Ад. 20:12
+ 20:26 Хур. 28:2, Хур. 29:29
+ 20:28 Ад. 33:38-39, Так. Шар. 10:6
+ 20:29 Так. Шар. 34:8
+ 21:1 Ад. 33:40

+ 21:2 Иб. 27:29, Так. Шар. 7:2, Дов. 11:30-31, Ҳас. 28:20

+ 21:4 Дов. 11:18
+ 21:5 Ад. 11:4-6, Ад. 11:20
+ 21:9 4 Подш. 18:4, Юҳ. 3:14
+ 21:10 Ад. 33:43
+ 21:11 Ад. 33:44
+ 21:12 Так. Шар. 2:13
+ 21:13 Ад. 22:36, Дов. 11:18

+ 21:15 Так. Шар. 2:9, Так. Шар. 2:18, Так. Шар. 2:29, Иш. 15:1

• 21:21 Так. Шар. 2:24, Дов. 11:19-22
+ 21:22 Ад. 20:17, Ад. 20:19
+ 21:24 Так. Шар. 3:16, Еҳ. 12:2, Дов. 11:13
+ 21:28 Ирм. 48:45-46

+ 21:29 Дов. 11:24, Рут 1:15, 3 Подш. 11:7, 4 Подш. 23:13, Ирм. 48:7

+ 21:30 Ад. 32:3, Еҳ. 13:17, Иш. 15:2, Ирм. 48:18, 1 Вақ. 19:7, Иш. 15:2

+ 21:32 Ад. 32:1, Еҳ. 13:25, 2 Подш. 24:5, Ирм. 48:32

+ 21:33 Еҳ. 13:12
+ 21:34 Так. Шар. 3:1-2
+ 22:2 Дов. 11:25, Хур. 15:15, Айюб 40:10
+ 22:5 Так. Шар. 23:4
+ 22:6 Еҳ. 24:9, Наҳ. 13:2, Мик. 6:5
+ 22:18 3 Подш. 13:8, 3 Подш. 22:14
+ 22:23 Еҳ. 5:13
+ 22:36 Ад. 21:13, Ад. 21:15
+ 22:38 Ом. 3:8
+ 23:1 Айюб 42:8, 1 Вақ. 15:26
+ 23:8 Мас. 26:2
+ 23:9 Так. Шар. 33:28, Хур. 33:16
+ 23:10 Ҳас. 13:16

+ 23:19 Ҳуш. 11:9, 1 Подш. 15:29, 2 Тим. 2:13, Тит. 1:1-2, Мал. 3:6

+ 23:22 Ад. 24:8
+ 23:23 Заб. 43:1
+ 23:24 Ҳас. 49:9, Ҳас. 49:27

+ 24:2 Ад. 11:25, Дов. 3:10, 1 Подш. 10:10, 1 Подш. 16:13, 1 Подш. 19:20, 2 Вак. 15:1, 2 Вак. 20:14, 2 Вак. 24:20

+ 24:8 Ад. 23:22
+ 24:9 Ҳас. 49:9, Ҳас. 12:3, Ҳас. 27:29
+ 24:10 Так. Шар. 23:5

+ 24:17 Мат. 2:2, Ваҳй 22:16, Ҳас. 49:10, Ирм. 48:45

+ 24:18 2 Подш. 8:14

+ 24:20 Ҳас. 36:12, Хур. 17:8

+ 24:21 Ҳас. 15:19, Дов. 1:16, Дов. 4:11, Дов. 5:24, 1 Подш. 15:6, 1 Подш. 27:10, 1 Подш. 30:29, 1 Вақ. 2:55, 1 Вақ. 21:28-29, Ирм. 49:16

+ 24:24 Дон. 11:30, Ҳас. 10:21, Ҳас. 10:25
+ 25:1 Ад. 33:49, Еҳ. 2:1, Еҳ. 3:1
+ 25:2 Хур. 34:15

+ 25:3 Ад. 31:16, Еҳ. 22:17, Заб. 105:28-29, Ҳуш. 9:10

+ 25:4 Так. Шар. 4:3, Так. Шар. 21:22
+ 25:7 Хур. 6:25
+ 25:8 Заб. 105:30, Ад. 16:48, 2 Подш. 24:25

+ 25:12 Иш. 54:10, Ҳиз. 34:25, Ҳиз. 37:26, Ҳуш. 2:18

+ 25:13 1 Вақ. 6:4-15
+ 25:15 Ад. 31:8
+ 25:17 Ад. 31:2, Ад. 31:7

+ 26:2 Хур. 30:12-14, Хур. 38:26, Ад. 1:2, Ад. 1:3, 2 Подш. 24:1, 1 Вақ. 21:2

+ 26:5 Хур. 6:14, 1 Вақ. 5:1-3
+ 26:6 Ҳас. 46:8-9
+ 26:7 Ад. 1:21
+ 26:9 Ад. 16:1-2
+ 26:10 Ад. 16:31-35
+ 26:11 Хур. 6:24
+ 26:12 Ҳас. 46:10, Хур. 6:15, 1 Вақ. 4:24
+ 26:14 Ад. 1:23
+ 26:15 Ҳас. 46:16
+ 26:18 Ад. 1:25
+ 26:19 Ҳас. 38, Ҳас. 46:12, 1 Вақ. 2:3-5
+ 26:22 Ад. 1:27
+ 26:23 Ҳас. 46:13, 1 Вақ. 7:1
+ 26:25 Ад. 1:29
+ 26:26 Ҳас. 46:14
+ 26:27 Ад. 1:31
+ 26:28 Ҳас. 46:20
+ 26:29 1 Вақ. 7:14-19
+ 26:33 Ад. 27:1-7
+ 26:34 Ад. 1:35
+ 26:35 1 Вақ. 7:20-27
+ 26:37 Ад. 1:33

+ 26:38 Ҳас. 46:21, 1 Вақ. 7:6-12, 1 Вақ. 8:1-5

+ 26:41 Ад. 1:37
+ 26:42 Ҳас. 46:23
+ 26:43 Ад. 1:39
+ 26:44 Ҳас. 46:17, 1 Вақ. 7:30-40
+ 26:47 Ад. 1:41
+ 26:48 Ҳас. 46:24, 1 Вақ. 7:13
+ 26:50 Ад. 1:43
+ 26:51 Ад. 1:46
+ 26:53 Еҳ. 11:23
+ 26:54 Ад. 33:54

• 26:57 Хур. 6:16-25, 1 Вақ. 6:1-3, 1 Вақ. 6:16-30

+ 26:60 Хур. 6:23-25
+ 26:61 Иб. 10:2
+ 26:62 Ад. 3:39
+ 26:65 Ад. 14:28-30
• 27:1 Ад. 36:1-12
+ 27:1 Ад. 26:33, Еҳ. 17:3-4
+ 27:3 Ад. 16:1-35, Ад. 16:49
+ 27:4 Айюб 42:15
+ 27:11 Рут 4:3-6, Ирм. 32:6-9
+ 27:12 Так. Шар. 3:27, Так. Шар. 32:49
+ 27:13 Ад. 20:24
+ 27:14 Ад. 20:12-13
+ 27:16 Ад. 16:22

+ 27:17 3 Подш. 22:17, Ҳиз. 34:5, Зак. 10:2, Мат. 9:36, Марқ. 6:34

+ 27:18 Хур. 24:13
+ 27:19 Так. Шар. 3:28, Так. Шар. 31:14
+ 27:20 Еҳ. 1:16-18
• 28:1 Хур. 29:38-42
+ 28:2 Иб. 3:11, Иб. 21:6, Иб. 1:9
+ 28:10 Ҳиз. 46:4-5
+ 28:11 Ад. 10:10

• 28:16 Хур. 13:3-7, Иб. 23:5-8, Так. Шар. 16:1-8

+ 28:16 Хур. 12:1-13
+ 28:17 Хур. 23:15
• 28:26 Так. Шар. 16:9-12
+ 29:1 Иб. 23:23-25
+ 29:7 Иб. 16:29-31, Иб. 23:27-32
• 29:12 Иб. 23:33-43, Так. Шар. 16:13-15
+ 29:12 Эзр. 3:4
+ 29:39 Иб. 7:16

+ 30:3 Иб. 5:4, Так. Шар. 23:21, Заб. 49:14, Воиз 5:3

+ 31:2 Ад. 25:17
+ 31:6 Ад. 10:9
+ 31:8 Ад. 25:15, Еҳ. 13:21
+ 31:15 1 Подш. 15:3
+ 31:16 Ад. 25:1-5
+ 31:17 Дов. 21:11
+ 31:18 Так. Шар. 21:10-14
+ 31:19 Ад. 19:12, Ад. 19:22
+ 31:24 Иб. 11:25, Ад. 19:10
+ 31:27 Еҳ. 22:8, 1 Подш. 30:24
+ 31:50 Хур. 30:12
+ 31:53 Так. Шар. 20:14
+ 31:54 Хур. 30:16
+ 32:1 Ад. 21:32
+ 32:4 Ад. 21:24, Ад. 21:35
+ 32:8 Ад. 13:2-3, Ад. 13:20-32
+ 32:10 Так. Шар. 1:34-36
+ 32:11 Ад. 14:29
+ 32:12 Ад. 14:6
+ 32:13 Ад. 14:33-35
+ 32:17 Еҳ. 4:12-13
+ 32:18 Еҳ. 22:4
+ 32:19 Еҳ. 13:8
+ 32:39 Ҳас. 50:23, 1 Вақ. 7:14-15
+ 32:40 Еҳ. 13:31, Еҳ. 17:1

+ 32:41 Так. Шар. 3:14-15, 3 Подш. 4:13, 1 Вақ. 2:21-23

+ 33:3 Хур. 14:8
+ 33:4 Хур. 12:12, Хур. 12:29
+ 33:5 Хур. 12:37
+ 33:6 Хур. 13:20
+ 33:7 Хур. 14:2
+ 33:8 Хур. 15:22-23
+ 33:9 Хур. 15:27
+ 33:11 Хур. 16:1
+ 33:14 Хур. 17:1
+ 33:15 Хур. 19:2
+ 33:16 Ад. 11:34
+ 33:17 Ад. 11:35
+ 33:31 Так. Шар. 10:6
+ 33:33 Так. Шар. 10:7
+ 33:35 Так. Шар. 2:8
+ 33:36 Ад. 20:1, Ад. 27:14
+ 33:37 Ад. 20:22
+ 33:38 Ад. 20:28, Так. Шар. 10:6
+ 33:40 Ад. 21:1
+ 33:43 Ад. 21:10
+ 33:44 Ад. 21:11
+ 33:47 Так. Шар. 32:49
+ 33:48 Ад. 22:1
+ 33:49 Ад. 25:1
+ 33:52 Хур. 23:24, Так. Шар. 7:5
+ 33:54 Ад. 26:54
• 34:1 Ҳиз. 47:13-21
+ 34:3 Еҳ. 15:1-4
+ 34:7 Ад. 33:37-39
+ 34:8 4 Подш. 14:25
+ 34:11 4 Подш. 23:33, Ирм. 39:5

+ 34:12 Ҳас. 15:18, Хур. 23:31, Так. Шар. 11:24, Еҳ. 1:4

+ 34:17 Еҳ. 14:1, Еҳ. 19:51
+ 34:19 Ад. 14:6
• 35:1 Еҳ. 21:1-42
+ 35:6 Так. Шар. 4:41-43, Еҳ. 20:7-8

• 35:9 Так. Шар. 4:41-43, Так. Шар. 19:1-13, Еҳ. 20

+ 35:11 Хур. 21:13
+ 35:22 Хур. 21:13
+ 35:25 Хур. 29:7
+ 35:30 Так. Шар. 17:6, Так. Шар. 19:15
+ 35:31 Ҳас. 8:22, Хур. 21:12, Хур. 21:30
+ 35:33 Заб. 105:38, Ҳас. 9:6
+ 35:34 Иб. 18:25
• 36:1 Ад. 27:1-7, Еҳ. 17:3-6
+ 36:4 Иб. 25:10
+ 36:7 3 Подш. 21:1-16, Ҳиз. 45:9, Ҳиз. 46:18
+ 36:8 1 Вақ. 23:22

Такрори Шариат

КИТОБИ ПАНҶУМИ МУСО

ТАКРОРИ ШАРИАТ

- 1
- 2
- 3
- 4
- 5
- 6
- 7
- 8
- 9
- 10
- 11
- 12
- 13
- 14
- 15
- 16
- 17
- 18
- 19
- 20
- 21
- 22
- 23
- 24
- 25
- 26
- 27
- 28
- 29
- 30
- 31
- 32
- 33
- 34

БОБИ ЯКУМ

Носипосии Исроил.

1^1Ин аст суханоне ки Мусо дар он тарафи Урдун, дар биёбон, дар саҳро, дар рӯ ба рӯи Суф, дар миёни Форон ва Тӯфал ва Лобон ва Ҳасирӯт ва Дӣ-Заҳаб ба тамоми Исроил гуфт.

2Аз Ҳӯриб, бо роҳи кӯҳи Сеир, то Қодеш-Барнеа сафари ёздаҳрӯза буд+.

3Ва чунин воқеъ шуд, ки дар соли чилум, дар моҳи ёздаҳум, дар рӯзи якуми моҳ, Мусо ба банӣ-Исроил бар тибқи ҳар он чи Худованд ба ӯ дар бораи онҳо амр фармуда буд, сухан ронд+.

4Баъд аз он ки ӯ Сиҳӯн, подшоҳи амӯриёнро, ки дар Ҳешбӯн сукунат дошт, ва Ӯҷ, подшоҳи Бошонро, ки дар Ашторӯт, дар Эдрей сукунат дошт, торумор кард,+

5Дар он тарафи Урдун, дар замини Мӯоб, Мусо ба шарҳ додани ин шариат шурӯъ намуда, гуфт:

6«Худованд Худои мо дар Ҳӯриб ба мо сухан ронда, гуфтааст: „Назди ин кӯҳ истодани шумо бас аст;+

7Рӯй ниҳода, кӯч кунед, ва ба кӯҳистони амӯриён ва ҳамаи ҳамсоягони онҳо, ки дар саҳро ва дар кӯҳсор ва дар пастӣ ва дар ҷануб ва дар соҳили баҳр, яъне дар Канъон ва Лубнон мебошанд, то наҳри бузург, ки наҳри Фурот аст, дохил шавед+.

8Инак, заминро ба шумо пешниҳод кардаам, пас дохил шуда, заминеро, ки Худованд ба падарони шумо, ба Иброҳим, Исҳоқ ва Яъқуб қасам хӯрдааст, ки ба онҳо ва ба наслашон баъд аз онҳо бидиҳад, тасарруф намоед“+.

9Ва ман дар он замон ба шумо сухан ронда, гуфтам: „Бори шуморо наметавонам ба танҳоӣ бардорам+.

10Худованд Худои шумо шуморо афзун кардааст, ва шумо имрӯз мисли ситорагони осмон сершумор ҳастед+.

11Худованд Худои падарони шумо бигзор шуморо ҳазор чандони он ки ҳастед, афзун намояд, ва шуморо баракат диҳад, чунон ки ба шумо гуфтааст+.

12Пас, чӣ гуна ман ба танҳоӣ ташвиши шумо ва бори шумо ва низои шуморо бардорам?

13Шумо барои худ, дар сибтҳои худ, мардони ҳаким ва хирадманд ва номдорро интихоб кунед, то ки онҳоро бар шумо сардор таъин намоям“.

14Ва шумо ба ман ҷавоб гардонда, гуфтед: „Хуб аст он чи ту гуфтӣ, ки бикунем“.

15Ва ман сардорони сибтҳои шуморо, ки мардони ҳаким ва номдор буданд, гирифтам, ва онҳоро бар шумо таъин намудам, то ки мириҳазорҳо ва мирисадҳо ва мирипанҷоҳҳо ва миридаҳҳо ва нозирони сибтҳои шумо бошанд+.

16Ва ба доварони шумо дар он замон амр фармуда, гуфтам: „Арзу доди бародарони худро бишнавед, ва дар миёни ҳар кас ва бародари вай ва ғарибе ки назди вай бошад, аз рӯи адлу инсоф доварӣ намоед;+

17Дар доварӣ рӯбинӣ накунед, арзи хурдро мисли бузург бишнавед, аз ҳеҷ кас натарсед, зеро ки доварӣ аз они Худованд аст; ва даъвое ки барои шумо мушкил бошад, назди ман биёред, то ки онро бишнавам“+.

18Ва дар он вақт ман дар бораи ҳамаи корҳое ки бояд ба ҷо оваред, ба шумо амр фармудам.

19•Ва мо аз Ҳӯриб кӯч карда, тамоми ин биёбони бузург ва даҳшатангезро, ки шумо дидед, ба самти кӯҳистони амӯриён тай намудем, чунон ки Худованд Худои мо ба мо амр фармуда буд, ва ба Қодеш-Барнеа расидем.

20Ва ман ба шумо гуфтам: „Шумо ба кӯҳистони амӯриён, ки Худованд Худои мо ба мо медиҳад, расидаед.

21Инак, Худованд Худои падарони ту ин заминро пеши ту ниҳодааст; баромада, онро тасарруф намо, чунон ки Худованд Худои падаронат ба ту гуфтааст; натарс ва ҳаросон нашав“+.

22Валекин ҳамаи шумо назди ман омада, гуфтед: „Мардонро пешопеши худ бифиристем, то ки заминро барои мо ҷосусӣ намоянд, ва моро аз роҳе ки бо он бояд биравем, ва аз шаҳрҳое ки ба онҳо дохил хоҳем шуд, хабардор кунанд“.

23Ва ин сухан ба назари ман писанд омад, ва ман аз миёни шумо дувоздаҳ мардро, як нафар аз ҳар сибт, гирифтам.

24Ва онҳо рӯй ниҳода, ба кӯҳсор баромаданд, ва ба водии Эшкӯл расида, онро ҷосусӣ карданд.

25Ва аз меваҷоти он замин ба дасти худ гирифта, назди мо фурӯд оварданд, ва ба мо хабар расонида, гуфтанд: „Замине ки Худованд Худои мо ба мо медиҳад, замини хуб аст“.

26Вале шумо нахостед биравед, ва ба фармони Худованд Худои худ муқобилат намудед.

27Ва дар хаймаҳои худ шиква карда, гуфтед: „Азбаски Худованд ба мо адоват дошт, моро аз замини Миср берун овард, то ки моро ба дасти амӯриён супурда, несту нобуд кунад.

28Мо куҷо метавонем биравем, дар сурате ки бародарони мо дили моро хиҷил карда, гуфтанд: он қавм аз мо бузургтар ва қадбаландтаранд, шаҳрҳои онҳо бузург аст, ва ҳисорҳои онҳо сар ба фалак кашидааст; ва банӣ-Аноқро низ дар он ҷо дидем“.

29Ва ман ба шумо гуфтам: „Аз онҳо натарсед ва ҳаросон нашавед;

30Худованд Худои шумо, ки пешопеши шумо меравад, барои шумо ҷанг хоҳад кард, чунон ки бо шумо дар Миср пеши назари шумо амал кард;+

31Ва дар биёбон, чунон ки дидед, Худованд Худои шумо, мисли касе ки писари худро мебардорад, шуморо дар тамоми роҳе ки мерафтед, бардошта бурд, то даме ки ба ин ҷо расидед“+.

32Вале дар ин бобат шумо ба Худованд Худои худ имон надоштед,

33Ки Ӯ дар роҳ пешопеши шумо мерафт, то ки маконе барои шумо аз баҳри ӯрду заданатон пайдо кунад, ба тавре ки шабона дар оташ мерафт, то роҳеро, ки бо он бояд биравед, ба шумо нишон диҳад, ва рӯзона дар абр мерафт+.

34•Ва Худованд садои суханони шуморо шунида, дарғазаб шуд, ва қасам хӯрда, гуфт:

35„Ҳеҷ кадоме аз ин одамон, аз ин насли шарир он замини некӯро, ки Ман қасам хӯрдаам ба падаронатон бидиҳам, нахоҳанд дид;

36Фақат Колеб ибни Ефунне онро хоҳад дид: заминеро, ки ӯ тай кардааст, ба ӯ ва писаронаш хоҳам дод, чунки ӯ Худовандро комилан пайравӣ намуд“+.

37Бар ман низ Худованд аз боиси шумо дарғазаб шуда, гуфт: „Ту низ ба он ҷо дохил нахоҳӣ шуд;+

38Еҳушаъ ибни Нун, ки пеши ту истодааст, ба он ҷо дохил хоҳад шуд; ӯро тақвият намо, зеро ки ӯ онро барои тасарруфи Исроил тақсим хоҳад кард;+

39Ва кӯдакони шумо, ки дар бораи онҳо гуфтед: «Ба асирӣ бурда хоҳанд шуд», ва писарони шумо, ки имрӯз аз неку бад вуқуф надоранд, — онҳо ба он ҷо дохил хоҳанд шуд; ва онро ба онҳо хоҳам дод, то ки онро тасарруф намоянд;

40Вале шумо рӯй нихода, бо роҳи баҳри Қулзум сӯи биёбон кӯч кунед“.

41Ва шумо ҷавоб гардонда, ба ман гуфтед: „Мо ба ҳузури Худованд гуноҳ кардем; пас, мо баромада, ҷанг хоҳем кард, мувофиқи ҳар он чи Худованд Худои мо ба мо амр фармудааст“. Ва ҳар яке аслиҳаи ҷангии худро ба камар баста, азми кӯҳбароӣ намудед.

42Ва Худованд ба ман гуфт: „Ба онҳо бигӯ: набароед ва ҷанг накунед, зеро ки Ман дар миёни шумо нестам, мабодо пеши душманони худ ба мағлубият дучор шавед“.

43Ва ман ба шумо сухан рондам, вале шумо гӯш надодед, ва ба фармони Худованд муқобилат кардед, ва густохӣ намуда, бар кӯҳ баромадед.

44Ва амӯриёне ки дар он кӯҳ сокин буданд, ба муқобили шумо берун омада, шуморо таъқиб карданд, чунон ки занбӯрҳои асал мекунанд; ва ба шумо аз Сеир то Ҳормо шикаст расониданд.

45Ва шумо баргашта, ба ҳузури Худованд гирья кардед, вале Худованд овози шуморо нашнид ва ба шумо гӯш надод.

46Ва шумо дар Қодеш айёми зиёде истодед, мисли айёме ки пеш аз он истода будед+.

БОБИ ДУЮМ

Оворагардӣ дар биёбон ва мамониатҳои гуногун.

2^1Ва мо рӯй ниҳода, бо роҳи баҳри Қулзум сӯи биёбон кӯч кардем, чунон ки Худованд ба ман гуфта буд; ва кӯҳи Сеирро айёми зиёде давр задем+.

2Ва Худованд ба ман сухан ронда, гуфт:

3„Ин кӯҳро давр задани шумо бас аст, ба тарафи шимол рӯй оваред.

4Ва ту ба қавм амр фармуда, бигӯ: шумо бояд аз ҳудуди бародарони худ, банӣ-Эсов, ки дар Сеир сокинанд, убур намоед, ва онҳо аз шумо хоҳанд тарсид; вале шумо бағоят эҳтиёт бошед.

5Бо онҳо низоъ накунед, зеро ки аз замини онҳо ба андозаи як кафи пой ҳам ба шумо нахоҳам дод, чунки кӯҳи Сеирро ба тасарруфи Эсов додаам+.

6Хӯрокро аз онҳо ба нуқра харида, бихӯред, ва обро низ аз онҳо ба нуқра харида, бинӯшед.

7Зеро ки Худованд Худоят туро дар тамоми амали дастат баракат додааст; дар ин биёбони бузург роҳ паймуданатро медонист — ин чил сол аст, ки Худованд Худоят бо туст, ва ту аз ҳеҷ чиз камӣ надоштӣ“+.

8Ва мо аз пеши бародарони худ, банӣ-Эсов, ки дар Сеир сукунат доранд, қафо гашта, аз роҳи саҳро, аз Эйлат ва аз Эсьйӯн-Ҷобар убур намудем, ва тоб хӯрда, аз роҳи биёбони Мӯоб гузаштем+.

9Ва Худованд ба ман гуфт: „Бо Мӯоб адоват нанамо ва ба зидди онҳо ҷанг накун, зеро ки аз замини онҳо чизе ба тасарруфи ту нахоҳам дод, чунки Орро ба тасарруфи банӣ-Лут додаам+.

10Дар он ҷо пештар эмиён сукунат доштанд, ки қавми бузург ва сершумор ва мисли аноқиён қадбаланд буданд+.

11Онҳо низ мисли аноқиён аз рафоиён ҳисоб меёфтанд, вале мӯобиён онҳоро эмиён мехонданд+.

12Ва дар Сеир пештар ҳӯриён сукунат доштанд, ва банӣ-Эсов онҳоро аз пеши худ бадар ронданд ва дар ҷои онҳо маскан гирифтанд, чунон ки Исроил дар замини мероси худ, ки Худованд ба онҳо дода буд, амал карданд+.

13Алҳол бархоста, аз наҳри Зорад убур намоед!“+

14Ва айёме ки аз Қодеш-Барнеа роҳ паймудем, то даме ки аз наҳри Зорад убур кардем, сию ҳашт сол буд, яъне то вақте ки тамоми он мардуми ҷангӣ аз миёни ӯрду тамом шуданд, чунон ки Худованд ба онҳо қасам хӯрда буд+.

15Ва дасти Худованд низ бар онҳо буд, то ки онҳоро аз миёни ӯрду несту нобуд кунад, то вақте ки тамом шаванд.

16Ва ҳангоме ки тамоми он мардуми ҷангӣ тамом шуда, аз миёни қавм мурданд,

17Худованд ба ман сухан ронда, гуфт:

18„Ту имрӯз аз пеши ҳудуди Мӯоб, аз пеши Ор убур менамоӣ,

19Ва ба ҳудуди банӣ-Аммӯн наздик мешавӣ; ба онҳо адоват нанамо ва бо онҳо ҷидол накун, зеро ки аз замини банӣ-Аммӯн чизе ба тасарруфи ту нахоҳам дод, чунки онро ба тасарруфи банӣ-Лут додаам“+.

20Он низ замини рафоим ҳисоб меёфт: дар он ҷо пештар рафоим сукунат доштанд, ва аммӯниён онҳоро замзуммиён мехонданд+.

21Онҳо қавми бузург ва сершумор ва мисли аноқиён қадбаланд буданд; ва Худованд онҳоро аз пешашон несту нобуд кард, ва онҳоро бадар ронда, дар ҷояшон маскан гирифтанд,

22Чунон ки Ӯ барои банӣ-Эсов, ки дар Сеир сукунат доранд, амал кард, яъне ҳӯриёнро аз пешашон несту нобуд кард, ва онҳоро бадар ронданд ва дар ҷояшон то имрӯз сукунат доранд+.

23Ва аввиёнро, ки дар деҳот то Ғазза сукунат доштанд, кафтӯриён, ки аз Кафтӯр берун омаданд, несту нобуд карда, дар ҷояшон маскан гирифтанд+.

24•„Бархоста, кӯч кунед ва аз наҳри Арнӯн убур намоед! Инак, Сиҳӯн, подшоҳи Ҳешбӯнро, ки подшоҳи амӯриён аст, бо замини вай ба дасти ту месупорам; ба тасарруфи он шурӯъ намуда, ба зидди ӯ ҷанг кун.

25Аз имрӯз эътиборан тарсу ваҳми туро дар миёни қавмҳои зери тамоми осмон паҳн мекунам, то ки онҳо овозаи туро шунида, дар изтироб афтанд ва пеши ту ба ларза оянд“+.

26Ва ман қосидонро аз биёбони Қадимӯт бо суханони сулҳҷӯёна назди Сиҳӯн, подшоҳи Ҳешбӯн, фиристодам, то ки бигӯянд:

27„Изн бидеҳ, ки аз замини ту убур намоям; фақат бо шоҳроҳ хоҳам рафт, ба тарафи рост ё чап тоб нахоҳам хӯрд+.

28Хӯрокро ба нуқра ба ман бифрӯш, то ки бихӯрам, ва обро ба нуқра ба ман бидеҳ, то ки бинӯшам; фақат бо поҳои худ убур хоҳам кард, —

29Чунон ки банӣ-Эсов, ки дар Сеир сукунат доранд, ва мӯобиён, ки дар Ор сукунат доранд, бо ман рафтор карданд, — то даме ки аз Урдун ба замине ки Худованд Худои падарони мо ба мо медиҳад, убур намоям“.

30Валекин Сиҳӯн, подшоҳи Ҳешбӯн, розӣ нашуд, ки барои гузаштани мо аз замини худ роҳ диҳад, зеро ки Худованд Худои ту рӯҳи варо бемурувват ва дили варо сахт гардонид, то ки варо ба дасти ту бисупорад, чунон ки имрӯз воқеъ шудааст.

31Ва Худованд ба ман гуфт: „Инак, Ман ба он оғоз менамоям, ки Сиҳӯн ва замини варо ба дасти ту бисупорам; пас, ба тасарруф кардани замини вай шурӯъ намо“.

32Ва Сихӯн бо тамоми қавми худ ба муқобили мо берун омад, то ки дар Ёҳас бо мо ҷанг кунад.

33Ва Худованд Худои мо варо ба дасти мо супурд, ва мо варо бо писаронаш ва тамоми қавмаш торумор кардем.

34Ва ҳамаи шаҳрҳои варо дар он вақт забт намудем, ва мардону занону кӯдакони ҳар шаҳрро несту нобуд кардем, ҳеҷ якеро зинда нагузоштем.

35Фақат чорпоёнро бо ғанимати шаҳрҳое ки забт кардем, тороҷ намудем.

36Аз Арӯэр, ки дар соҳили наҳри Арнӯн аст, ва шаҳре ки дар водӣ воқеъ аст, то Ҷилъод ҳеҷ шаҳри ҳисордоре набуд, ки аз мо зӯртар бошад; Худованд Худои мо ҳамаро ба дасти мо супурд+.

37Фақат ба замини банӣ-Аммӯн: ба тамоми соҳили наҳри Яббӯқ ва шаҳрҳои кӯҳистон, ва ба ҳар ҷое ки Худованд Худои мо манъ карда буд, ту наздик нашудӣ.

БОБИ СЕЮМ

Ғалаба бар Ӯҷ, подшоҳи Бошон.

3^1•Ва мо тоб хӯрда, ба роҳи Бошон баромадем; ва Ӯҷ, подшоҳи Бошон, бо тамоми қавми худ ба муқобили мо берун омад, то ки назди Эдрей ҷанг кунад.

2Ва Худованд ба ман гуфт: „Аз вай натарс, зеро ки варо бо тамоми қавми вай ва замини вай ба дасти ту супурдам, ва ту бо вай ончунон амал хоҳӣ кард, чунон ки бо Сиҳӯн, подшоҳи амӯриён, ки дар Ҳешбӯн сукунат дошт, амал кардӣ“+.

3Ва Худованд Худои мо Ӯҷ, подшоҳи Бошонро низ бо тамоми қавми вай ба дасти мо супурд, ва мо варо торумор кардем, ба тавре ки аз ӯ ҳеҷ яке зинда намонд.

4Ва ҳамаи шаҳрҳои варо дар он вақт забт намудем; ҳеҷ як шаҳри ҳисордоре набуд, ки аз дасти онҳо нагирифта бошем: шаст шаҳр, тамоми музофоти Арҷуб, ки ин мамлакати Ӯҷ дар Бошон буд+.

5Ҳамаи инҳо шаҳрҳои ҳисордор буда, деворҳои баланд, дарвозаҳо ва ғалақаҳо доштанд, ғайр аз шаҳрҳои беҳисор, ки бағоят бисьёр буданд.

6Ва онҳоро несту нобуд кардем, чунон ки бо Сиҳӯн, подшоҳи Ҳешбӯн, амал карда будем: мардону занону кӯдакони ҳар шаҳрро несту нобуд кардем+.

7Вале ҳамаи чорпоён ва ғанимати он шаҳрҳоро барои худ тороҷ намудем.

8Ва мо дар он вақт заминро аз дасти ду подшоҳи амӯриён, ки дар он тарафи Урдун буданд, аз наҳри Арнӯн то кӯҳи Ҳермӯн, —

9Сидӯниён Ҳермӯнро Сирьйӯн мехонанд, ва амӯриён онро Сенир мехонанд, —+

10Ҳамаи шаҳрҳои даштрӯя ва тамоми Ҷилъод ва тамоми Бошонро то Салко ва Эдрей, ки шаҳрҳои мамлакати Ӯҷ дар Бошон буданд, гирифтем.

11Зеро ки фақат Ӯҷ, подшоҳи Бошон, аз рафоиён боқӣ монда буд; инак, бистари марги ӯ, ки бистари оҳанин аст, дар Раббаи банӣ-Аммӯн мебошад, ва бар ҳасби зирои одамӣ нӯҳ зироъ дарозӣ ва чор зироъ фароҳӣ дорад+.

12Ва ин заминро дар он вақт тасарруф намудем; Арӯэр, ки назди наҳри Арнӯн аст, ва нисфи кӯҳистони Ҷилъод ва шаҳрҳояшро ба реубениён ва ҷодиён додам;+

13Ва бақияи Ҷилъод ва тамоми Бошонро, ки мамлакати Ӯҷ буд, ба нисфи сибти Менашше додам, яъне тамоми музофоти Арҷубро бо тамоми он Бошон, ки замини рафоиён ном дошт.

14Ёир ибни Менашше тамоми музофоти Арҷубро то ҳудуди ҷашуриён ва маъхотиён гирифт, ва онҳоро, яъне деҳоти Бошонро, ба номи худаш деҳоти Ёир ном ниҳод, ки то имрӯз чунин аст+.

15Ва ба Мокир Ҷилъодро додам+.

16Ва ба реубениён ва ҷодиён аз Ҷилъод то наҳри Арнӯн, яъне то миёнаи наҳр, ки сарҳад бошад, ва то наҳри Яббӯқ, ки сарҳади банӣ-Аммӯн бошад, додам,+

17Ва саҳроро низ то Урдун, ки сарҳад бошад, аз Кинерет то баҳри саҳро, ки баҳри Намак бошад, дар домани Фисҷа ба тарафи шарқ+.

18Ва дар он вақт ба шумо амр фармуда, гуфтам: „Худованд Худои шумо ин заминро ба шумо додааст, то ки онро тасарруф намоед; пас, ҳамаи ҷасурон мусаллаҳ гардида, пешопеши бародарони худ, банӣ-Исроил убур намоед;

19Фақат занони шумо ва кӯдакони шумо ва чорвои шумо, — медонам, ки шумо чорвои зиёде доред, — дар шаҳрҳое ки ба шумо додаам, бимонанд,+

20То даме ки Худованд ба бародарони шумо, мисли шумо, оромӣ бибахшад, ва онҳо низ заминеро, ки Худованд Худои шумо ба онҳо дар он тарафи Урдун медиҳад, тасарруф намоянд, ва он гоҳ ҳар яке аз шумо ба мулки худ, ки ба шумо додаам, хоҳед баргашт“+.

21Ва ба Еҳушаъ дар он вақт амр фармуда, гуфтам: „Ҳар он чиро, ки Худованд Худои шумо ба ин ду подшоҳ кардааст, чашмони ту дид; пас, Худованд ба ҳамаи мамлакатҳое ки ту аз онҳо убур менамоӣ, чунин хоҳад кард+.

22Аз онҳо натарсед, зеро ки Худованд Худои шумо Худаш барои шумо ҷанг мекунад“+.

23Ва ман дар он вақт сӯи Худованд тазаррӯъ намуда, гуфтам:

24„Худоё Худовандо! Ту ба нишон додани кибриёи Худ ва дасти қавии Худ ба бандаат шурӯъ намудаӣ, зеро кадом худост дар осмон ё дар замин, ки битавонад чизе мисли аъмол ва корнамоиҳои Ту ба амал оварад+?

25Лутфан, ба ман изн бидеҳ, ки убур намоям ва замини некӯро, ки дар он тарафи Урдун аст, ин кӯҳистони некӯ ва Лубнонро бубинам“.

26Вале Худованд аз боиси шумо ба ман ғазаб намуда, маро иҷобат накард; ва Худованд ба ман гуфт: „Бас кун! Дар ин хусус дигар сухане ба Ман нагӯй+.

27Ба қуллаи Фисҷа баро ва чашмонатро ба ҷониби ғарб ва шимол ва ҷануб ва шарқ баланд кун, ва бо чашмонат бубин, зеро ки ту аз ин Урдун убур нахоҳӣ кард+.

28Ва ба Еҳушаъ амр фармуда, ӯро қавӣ ва далер гардон, зеро ки ӯ пешопеши ин қавм убур намуда, заминеро, ки ту хоҳӣ дид, барои тасарруфи онҳо тақсим хоҳад кард“+.

29Ва мо дар дара, рӯ ба рӯи Байт-Фаӯр маскан гирифтем+.

БОБИ ЧОРУМ

Шариати Сино ба насли ҷавон пешниҳод карда шуд.

4^1Ва алҳол, эй Исроил, фароиз ва аҳкомеро бишнавед, ки ба ҷо овардани онҳоро ман ба шумо таълим медиҳам, то ки шумо зинда монед, ва рафта, заминеро, ки Худованд Худои падаронатон ба шумо медиҳад, тасарруф намоед+.

2Ба он чи ман ба шумо амр мефармоям, чизе илова нанамоед, ва чизе аз он кам накунед, балки фақат аҳкоми Худованд Худои худро, ки ман ба шумо амр мефармоям, риоя намоед+.

3Он чиро, ки Худованд дар Баал-Фаӯр кард, чашмони шумо дидааст: ҳар касеро, ки пайрави Баал-Фаӯр буд, Худованд Худои шумо аз миёни шумо маҳв намуд+.

4Вале шумо, ки Худованд Худои худро пайравӣ намудед, ҳамаатон имрӯз зинда ҳастед.

5Инак, чунон ки Худованд Худои ман ба ман амр фармудааст, фароиз ва аҳкомро ба шумо таълим додам, то ки шумо дар замине ки барои тасарруф кардани он ба он дохил мешавед, чунин амал намоед.

6Пас, онҳоро риоя намуда, ба амал оваред, зеро ки ин ҳикмат ва хиради шумо пеши назари қавмҳост, ки онҳо тамоми ин фароизро шунида, хоҳанд гуфт: „Ба яқин, ин халқи бузург қавми ҳаким ва хирадманданд!“+

7Зеро кадом халқи бузурге ҳаст, ки худоён ба вай наздик бошанд, чунон ки Худованд Худои мост, дар ҳар вақте ки мо сӯи Ӯ мехонем+?

8Ва кадом халқи бузурге ҳаст, ки фароиз ва аҳкоми одилонае мисли тамоми ин шариат дошта бошад, ки онро ман имрӯз ба шумо пешниҳод мекунам+?

9Фақат эҳтиёт шав, ва ҷони худро бағоят эҳтиёт намо, мабодо чизҳоеро, ки чашмонат дидааст, фаромӯш кунӣ, ва мабодо онҳо дар тамоми айёми умри ту аз дилат дур шавад; ва дар бораи онҳо ба писаронат ва ба писарони писаронат маълумот бирасон, —+

10Дар бораи он рӯзе ки ту ба хузури Худованд Худои худ дар Хӯриб истода будӣ, ва Худованд ба ман гуфт: „Қавмро назди Ман ҷамъ кун, ва Ман суханонамро ба онҳо бишнавонам, то таълим гиранд, ки дар тамоми айёме ки онҳо дар рӯи замин зинда бошанд, бояд аз Ман битарсанд, ва писарони худро таълим диҳанд“+.

11Ва шумо наздик омада, зери кӯҳ истодед; ва кӯҳ то миёнаи осмон дар оташ месӯхт, дар сурате ки аз абр ва меғ ҳама ҷо торик буд+.

12Ва Худованд ба шумо аз миёни оташ сухан ронд; садои суханонро шумо шунидед, вале сурате надидед, фақат садо буд.

13Ва Ӯ аҳди Худро ба шумо эълон намуда, ба амал овардани онро ба шумо амр фармуд, ки он аз даҳ аҳком иборат аст; ва онҳоро бар ду лавҳи сангин навишт+.

14Ва Худованд дар он вақт ба ман амр фармуд, ки он фароиз ва аҳкомро ба шумо таълим диҳам, то ки дар замине ки барои тасарруф кардани он ба он убур менамоед, онҳоро ба амал оваред.

15Пас, ҷонҳои худро бағоят эҳтиёт кунед, зеро дар рӯзе ки Худованд ба шумо дар Хӯриб аз миёни оташ сухан ронд, ҳеҷ сурате надидед, —

16Мабодо шумо фосид шуда, барои худ ҳайкале, сурати ҳар санаме: шакли марде ё зане бисозед,+

17Ё шакли ҳар чорпое ки дар рӯи замин аст, ё шакли ҳар парандаи болдоре ки зери осмон парвоз мекунад,

18Ё шакли ҳар хазандае ки дар замин аст, ё шакли ҳар моҳие ки дар обҳои зери замин аст;

19Ва мабодо чашмонатро сӯи осмон баланд кунӣ, ва офтоб ва моҳ ва ситорагонро, яъне тамоми лашкари осмонро дида, фирефта шавӣ ва ба онҳо саҷда бурда, онҳоро ибодат намоӣ, ва ҳол он ки онҳоро Худованд Худои ту насибаи ҳамаи қавмҳое ки зери тамоми осмонанд, гардонидааст, —+

20Валекин шуморо Худованд гирифта, аз кӯраи оҳанин, яъне аз Миср берун овард, то ки барои Ӯ қавми мерос бошед, чунон ки имрӯз ҳастед+.

21Ва Худованд аз боиси шумо ба ман ғазаб намуда, қасам хӯрд, ки ман аз Урдун убур накунам ва ба замини некӯе ки Худованд Худои ту ба ту барои тасарруф кардан медиҳад, дохил нашавам;+

22Зеро ки ман дар ин замин хоҳам мурд, аз Урдун убур нахоҳам кард, вале шумо убур намуда, он замини некӯро тасарруф хоҳед кард.

23Пас, эҳтиёт шавед, мабодо аҳди Худованд Худои худро, ки бо шумо бастааст, фаромӯш карда, ҳайкале, сурати ҳар чизе барои худ бисозед, ки насохтани онро Худованд Худои ту ба ту амр фармудааст;

24Зеро ки Худованд Худои ту оташи сӯзанда аст, Худои рашкнок аст+.

25Вақте ки шумо писарон ва писарони писаронро ба дуньё оварда, муддати зиёде дар ин замин сукунат намоед, ва фосид шуда, ҳайкале, сурати ҳар чизе бисозед, ва он чи дар назари Худованд Худои шумо бад аст, ба амал оваред, то ки Ӯро ба хашм оваред, —

26Ман имрӯз бар шумо осмон ва заминро ба шоҳидӣ даъват менамоям, ки шумо аз замине ки барои тасарруф кардани он аз Урдун убур менамоед, ба зудӣ маҳв хоҳед шуд; айёми зиёде бар он иқомат нахоҳед кард, балки несту нобуд хоҳед шуд,+

27Ва Худованд шуморо дар миёни қавмҳо пароканда хоҳад кард, ва шумо дар миёни халқҳое ки Худованд шуморо ба он ҷо мебарад, камшумор хоҳед монд;+

28Ва дар он ҷо худоёнеро, ки бо дасти одамизод аз чӯб ва санг сохта шудаанд, ибодат хоҳед кард, ки онҳо намебинанд, ва намешунаванд, ва намехӯранд, ва бӯй намекунанд+.

29Ва чун аз он ҷо Худованд Худои худро ҷӯё шавӣ, Ӯро хоҳӣ ёфт, агар Ӯро бо тамоми дили худ ва бо тамоми ҷони худ биҷӯӣ+.

30Вақте ки ба тангӣ афтӣ, ва тамоми ин ҳодисот ба сарат ояд, дар охири айём, сӯи Худованд Худои худ баргашта, ба овози Ӯ гӯш хоҳӣ дод,

31Зеро ки Худованд Худои ту Худои раҳим аст; Ӯ туро тарк нахоҳад кард ва туро ба ҳалокат нахоҳад расонид, ва аҳди падаронатро, ки ба онҳо қасам хӯрдааст, фаромӯш нахоҳад кард.

32Зеро дар бораи айёми пешина, ки пеш аз ту мурур намудааст, аз рӯзе ки Худо одамро бар замин офарид, аз як канори осмон то канори дигари осмон, бипурс, ки оё мисли ин кори бузурге ба вукӯъ омадааст, ё мисли ин шунида шудааст+?

33Оё қавме овози Худоро, ки аз миёни оташ сухан ронда бошад, шунидааст, — ва зинда мондааст, — чунон ки ту шунидаӣ+?

34Оё худое кӯшидааст, ки омада, халқеро аз миёни халқе бо озмоишҳо, аломатҳо ва мӯъҷизаҳо, ва ҷанг ва дасти қавӣ ва бозуи тӯлонӣ ва даҳшатҳои азим барои худ бигирад, мисли ҳар он чи Худованд Худои шумо барои шумо дар Миср пеши назари шумо ба амал овард?

35Ин чизҳо бар ту зоҳир шуд, то бидонӣ, ки Худованд Худост, ва ғайр аз Ӯ дигаре нест+.

36Аз осмон овози Худро ба ту шунавонид, то ки туро адаб омӯзад, ва бар замин оташи бузурги Худро ба ту нишон дод, ва сухани Ӯро ту аз миёни оташ шунидӣ+.

37Ва азбаски Ӯ падарони туро дӯст дошта, насли онҳоро баъд аз онҳо баргузид, Худаш туро бо кувваи бузурги Худ аз Миср берун овард,

38То ки халқҳои аз ту бузургтар ва азимтарро аз пеши ту бадар ронад, ва туро дохил карда, замини онҳоро ба ту ҳамчун мулк бидиҳад, чунон ки имрӯз воқеъ шудааст.

39Пас, имрӯз бидон ва дар дили худ ҷойгир кун, ки Худованд Худост дар осмон аз боло ва бар замин аз поён, ва дигаре нест+.

40Ва фароизу аҳкоми Ӯро, ки ман имрӯз ба ту амр мефармоям, риоя намо, то ки барои ту ва барои писаронат баъд аз ту некӯ бошад, ва ту дар замине ки Худованд Худоят ба ту ба сурати абадӣ медиҳад, умр гузаронӣ».

Дар бораи се шаҳри гурезгоҳ.

41•Он гоҳ Мусо се шаҳрро дар он тарафи Урдун, дар ҷониби шарқии офтоббаро ҷудо кард,

42То қотиле ки ёри худро нодониста кушта бошад, дар сурате ки пештар бо вай адовате надошта бошад, ба он ҷо бигрезад, яъне ба яке аз ин шаҳрҳо гурехта, зинда бимонад:

43Босар дар биёбон, дар кишвари даштрӯя, барои реубениён; ва Ромӯт дар Ҷилъод барои ҷодиён; ва Ҷӯлон дар Бошон барои менашшеиён.

44Ва ин аст шариате ки Мусо ба банӣ-Исроил пешниҳод кард;

45Ин аст шаҳодот ва фароиз ва аҳкоме ки Мусо ба банӣ-Исроил гуфт, вақте ки онҳо аз Миср берун омаданд,

46Дар он тарафи Урдун, дар дараи рӯ ба рӯи Байт-Фаӯр, дар замини Сиҳӯн, подшоҳи амӯриён, ки дар Ҳешбӯн сукунат дошт, ва Мусо ва банӣ-Исроил, вақте ки аз Миср берун омаданд, варо торумор карданд,

47Ва замини вай ва замини Ӯҷ, подшоҳи Бошонро, — ин ду подшоҳи амӯриёнро, ки дар он тарафи Урдун, дар ҷониби шарқии офтоббаро буданд, — тасарруф карданд,+

48Аз Арӯэр, ки дар соҳили наҳри Арнӯн аст, то кӯҳи Сион, ки Ҳермӯн бошад,+

49Ва тамоми саҳрои он тарафи Урдун, дар ҷониби шарқӣ, то баҳри биёбон, ки дар домани Фисҷа аст+.

БОБИ ПАНҶУМ

Такрори даҳ аҳком.

5^1•Ва Мусо тамоми Исроилро хонда, ба онҳо гуфт: «Эй Исроил, фароиз ва аҳкомеро, ки ман имрӯз ба самъи шумо мерасонам, бишнавед, ва онҳоро биомӯзед, ва саъю кӯшиш намоед, ки онҳоро ба ҷо оваред.

2Худованд Худои мо бо мо дар Ҳӯриб аҳд баст.

3На бо падарони мо Худованд ин аҳдро баст, балки бо мо, ки дар ин ҷо имрӯз ҳамаамон зинда ҳастем.

4Худованд бо шумо дар кӯҳ рӯ ба рӯ, аз миёни оташ сухан ронд, —+

5Дар сурате ки ман дар он вақт дар миёни Худованд ва шумо истода будам, то ки каломи Худовандро ба шумо баён намоям, зеро ки шумо аз оташ тарсида, ба болои кӯҳ набаромадед, — ва гуфт:+

6„Ман Худованд Худои ту ҳастам, ки туро аз замини Миср, аз хонаи ғуломӣ берун овардам+.

7Туро худоёни дигар, ҷуз Ман, набояд бошад+.

8Санаме, ҳар сурате аз он чи дар осмон аз болост, ва аз он чи дар замин аз поён аст, ва аз он чи дар об аз зери замин аст, барои худ насоз+.

9Ба онҳо саҷда набар ва онҳоро ибодат накун; зеро ки Ман Худованд Худои ту ҳастам, Худои рашкноке ҳастам, ки барои гуноҳи падарон аз писарон, то насли сеюм ва чорум, аз онҳое ки аз Ман нафрат дошта бошанд, интиқом мегирам,+

10Ва то ҳазорон насл ба онҳое ки Маро дӯст медоранд ва аҳкоми Маро ба ҷо меоваранд, марҳамат мекунам+.

11Исми Худованд Худои худро беҳуда ба забон нагир, зеро ки Худованд касеро, ки исми Ӯро беҳуда ба забон мегирад, беҷазо нахоҳад гузошт+.

12Рӯзи шанберо нигоҳ дор, то ки онро тақдис намоӣ, чунон ки Худованд Худоят ба ту амр фармудааст+.

13Шаш рӯз кор кун ва ҳар амалатро ба ҷо овар;

14Вале рӯзи ҳафтум шанбеи Худованд Худои туст; дар он ҳеҷ кор накун, — худат ва писарат, ва духтарат, ва ғуломат, ва канизат, ва говат ва харат, ва тамоми чорпоят, ва ғарибат, ки андаруни шаҳри туст, то ки ғуломат ва канизат мисли ту ором гиранд.

15Ва дар хотир нигоҳ дор, ки ту дар замини Миср ғулом будӣ, ва туро Худованд Худои ту аз он ҷо бо дасти қавӣ ва бозуи тӯлонӣ берун овард; бинобар ин Худованд Худоят ба ту амр фармудааст, ки рӯзи шанберо ба ҷо оварӣ.

16Падари худ ва модари худро иззат намо, чунон ки Худованд Худоят ба ту амр фармудааст, то ки умри ту дароз шавад, ва дар замине ки Худованд Худоят ба ту медиҳад, барои ту некӯ бошад+.

17Қатл накун+.

18Зино накун+.

19Дуздӣ накун+.

20Дар ҳаққи ёри худ шаҳодати дурӯғ надеҳ+.

21Зани ёри худро тамаъ накун, ва хонаи ёрат, киштзораш ва ғуломаш ва канизаш, говаш ва хараш, ва ҳар чизеро, ки аз они ёрат бошад, тамаъ накун“+.

22Ин суханонро Худованд ба тамоми ҷамоати шумо дар кӯҳ аз миёни оташ, абр ва меғ бо овози баланд гуфт ва чизе илова нанамуд; ва онҳоро бар ду лавҳи сангин навишта, ба ман дод+.

23Ва ҳангоме ки шумо он овозро аз миёни торикӣ шунидед, дар сурате ки кӯҳ дар оташ месӯхт, шумо, яъне ҳамаи сардорони сибтҳои шумо ва пирони шумо, ба ман наздик омадед,

24Ва гуфтед: „Инак, Худованд Худои мо ҷалол ва кибриёи Худро ба мо нишон дод, ва овози Ӯро мо аз миёни оташ шунидем; имрӯз мо дидем, ки Худо ба одам сухан меронад, — ва вай зинда мондааст.

25Вале алҳол чаро бимирем? Зеро ки ин оташи бузург моро хоҳад сӯзонид: агар мо боз овози Худованд Худои худро бишнавем, хоҳем мурд+.

26Зеро кист аз тамоми башар, ки овози Худои Ҳайро, ки аз миёни оташ сухан рондааст, мисли мо бишнавад, — ва зинда бимонад?

27Ту наздик шуда, ҳар он чи Худованд Худои мо бигӯяд, бишнав, ва ту ҳар он чиро, ки Худованд Худои мо ба ту бигӯяд, ба мо баён намо, ва мо шунида, ба амал хоҳем овард“+.

28Ва Худованд суханони шуморо, ки ба ман гуфтед, шунид, ва Худованд ба ман гуфт: „Суханони ин қавмро, ки ба ту гуфтанд, шунидам; ҳар он чи онҳо гуфтанд, дуруст аст+.

29Кошки дили онҳо чунин мебуд, ки аз Ман тарсида, тамоми аҳкоми Маро тамоми айём риоя мекарданд, то ки барои онҳо ва барои писарони онҳо ба сурати абадӣ некӯ бошад!

30Рафта, ба онҳо бигӯ: ба хаймаҳои худ баргардед.

31Ва ту дар ин ҷо назди Ман бимон, ва Ман тамоми аҳком ва фароиз ва дастуротро, ки бояд ба онҳо таълим диҳӣ, ба ту хоҳам гуфт, то ки онҳо дар замине ки Ман барои тасарруф кардан ба онҳо медиҳам, ба амал оваранд“.

32Пас, саъю кӯшиш намуда, ончунон ки Худованд Худои шумо ба шумо амр фармудааст, ба амал оваред, ба тарафи рост ё чап майл накунед;+

33Бо тамоми роҳе ки Худованд Худои шумо ба шумо амр фармудааст, равона шавед, то ки зинда бимонед, ва барои шумо некӯ бошад, ва умри шумо дар замине ки тасарруф менамоед, дароз шавад+.

БОБИ ШАШУМ

Шарҳи аҳком.

6^1Ва ин аст аҳком, фароиз ва дастуроте ки Худованд Худои шумо амр фармуд, ки ба шумо таълим диҳам, то онҳоро дар замине ки барои тасарруф кардани он ба он ҷо убур менамоед, ба амал оваред,

2То ки аз Худованд Худои худ тарсида, тамоми фароиз ва аҳкоми Ӯро, ки ман ба ту амр мефармоям, риоя намоӣ, — ту ва писарат ва писари писарат, дар тамоми айёми умрат, то ки айёми ту дароз шавад+.

3Пас, эй Исроил, бишнав ва саъю кӯшиш намо, ки онҳоро ба амал оварӣ, то ки барои ту некӯ бошад, ва шумо бисьёр афзун шавед дар замине ки шир ва асал дар он ҷорист, чунон ки Худованд Худои падаронат ба ту гуфтааст+.

Аҳкоми бузург.

4Бишнав, эй Исроил! Худованд Худои мо Худои ягона аст+.

5Ва ту Худованд Худои худро бо тамоми дили худ, ва бо тамоми ҷони худ, ва бо тамоми қуввати худ дӯст бидор+.

Огоҳиҳо.

6Ва ин суханон, ки ман имрӯз ба ту амр мефармоям, бигзор бар дили ту бошад,

7Ва онҳоро ба писаронат талқин бикун, ва ҳангоми нишастанат дар хонаи худ, ва ҳангоми роҳ рафтанат, хобиданат ва бархостанат дар бораи онҳо гуфтугӯ намо,+

8Ва онҳоро ҳамчун аломат бар дасти худ бибанд, ва онҳо ҳамчун нишона дар миёни чашмонат бошад,+

9Ва онҳоро бар паҳлудариҳои хонаи худ ва бар дарвозаҳои худ бинавис+.

10Ва ҳангоме ки Худованд Худоят туро ба замине дароварад, ки ба падаронат — ба Иброҳим, Исҳоқ ва Яъқуб — қасам хӯрдааст, ки онро ба ту бидиҳад, бо шаҳрҳои бузург ва хубе ки ту бино накардаӣ,+

11Ва бо хонаҳои пур аз ҳар неъмат, ки ту пур накардаӣ, ва бо ҳавзҳои дар санг кандашуда, ки ту накандаӣ, ва бо токҳо ва дарахтони зайтун, ки ту нашинондаӣ, ва ту аз меваи онҳо хӯрда сер хоҳӣ шуд, —

12Он гоҳ эҳтиёт бош, мабодо Худовандро, ки туро аз замини Миср, аз хонаи ғуломӣ берун овард, фаромӯш кунӣ.

13Аз Худованд Худои худ битарс, ва Ӯро ибодат намо, ва ба исми Ӯ қасам бихӯр+.

14Худоёни дигарро аз худоёни қавмҳое ки дар гирду пеши шумо мебошанд, пайравӣ накунед;

15Зеро Худованд Худои ту, ки дар миёни туст, Худои рашкнок аст; мабодо ғазаби Худованд Худоят бар ту аланга занад, ва Ӯ туро аз рӯи замин маҳв кунад+.

16Худованд Худои худро наозмоед, чунон ки дар Массо озмудед+.

17Аҳкоми Худованд Худои худро, ва шаҳодот ва фароизи Ӯро, ки ба шумо амр фармудааст, боэҳтиёт риоя намоед.

18Ва он чи дар назари Худованд дуруст ва некӯст, ба амал овар, то ки барои ту некӯ бошад, ва ту омада, он замини некӯро, ки Худованд дар бораи он ба падаронат қасам хӯрдааст, тасарруф намоӣ,

19Ва ҳамаи душманонат аз пеши ту ба зудӣ бадар ронда шаванд, чунон ки Худованд гуфтааст+.

20Ва ҳангоме ки писарат дар оянда аз ту пурсида, гӯяд: „Он шаҳодот ва фароиз ва аҳкоме ки Худованд Худои мо ба шумо амр фармудааст, чӣ маъно дорад?“ —+

21Пас, ба писарат бигӯ: „Мо дар Миср ғуломони фиръавн будем, ва Худованд моро аз Миср бо дасти қавӣ берун овард+.

22Ва Худованд аломот ва мӯъҷизоти азим ва мӯҳлик бар Миср, бар фиръавн ва тамоми аҳли байти вай, дар пеши назари мо зоҳир сохт+.

23Ва моро аз он ҷо берун овард, то ки моро оварда, заминеро, ки дар бораи он ба падарони мо қасам хӯрдааст, ба мо бидиҳад.

24Ва Худованд ба мо амр фармуд, ки тамоми ин фароизро ба амал оварда, аз Худованд Худои худ битарсем, то ки тамоми айём барои мо некӯ бошад, ва Ӯ моро зинда нигоҳ дорад, чунон ки имрӯз воқеъ шудааст.

25Ва ин барои мо адолат ҳисоб хоҳад ёфт, агар саъю кӯшиш намоем, ки тамоми ин аҳкомро ба ҳузури Худованд Худои худ ба амал оварем, чунон ки Ӯ ба мо амр фармудааст“+.

БОБИ ҲАФТУМ

Манъ кардани дӯстӣ бо бутпарастон.

7^1Ҳангоме ки Худованд Худоят туро ба замине ки барои тасарруф кардани он ба он ҷо меравӣ, дароварад, ва халқҳои бисьёрро, яъне ҳиттиён, ва ҷирҷошиён, ва амӯриён, ва канъониён, ва фариззиён, ва ҳиввиён, ва ябусиёнро, ки ҳафт халқи аз ту сершумортар ва пурзӯртаранд, аз пеши ту бадар ронад,+

2Ва онҳоро Худованд Худоят ба дасти ту бисупорад, ва ту онҳоро зарба занӣ, — он гоҳ онҳоро тамоман торумор намо, бо онҳо аҳд набанд, ва ба онҳо раҳм накун,+

3Ва бо онҳо қудову анда нашав: духтаратро ба писари онҳо надеҳ, ва духтари онҳоро барои писарат нагир;+

4Зеро ки онҳо писаратро аз Ман дур хоҳанд кард, то ки худоёни дигарро ибодат намояд, — ва он гоҳ ғазаби Худованд бар шумо аланга зада, шуморо ба зудӣ маҳв хоҳад кард;+

5Балки ба онҳо чунин амал намо: қурбонгоҳҳои онҳоро хароб кунед, ва сутунҳои онҳоро бишканед, ва Ашераҳои онҳоро бурида партоед, ва санамҳои онҳоро дар оташ бисӯзонед;+

6Зеро ки ту барои Худованд Худои худ қавми муқаддас ҳастӣ; Худованд Худоят туро баргузидааст, то аз миёни ҳамаи қавмҳое ки дар рӯи замин ҳастанд, қавми хуҷистае барои Ӯ бошӣ+.

7На аз он сабаб Худованд ба шумо дил бастааст ва шуморо баргузидааст, ки шумо аз ҳамаи қавмҳо сершумортар бошед, — зеро ки шумо аз ҳамаи қавмҳо камшумортар будед, —+

8Балки аз он сабаб ки Худованд шуморо дӯст медошт, ва аз он сабаб ки мехост қасамеро, ки ба падарони шумо хӯрда буд, риоя намояд, Худованд шуморо бо дасти қавӣ берун овард, ва туро аз хонаи ғуломӣ, аз дасти фиръавн, подшоҳи Миср, раҳо кард+.

9Пас бидон, ки Худованд Худои ту Худост, Худои амин аст, ки аҳд ва марҳамати Худро ба онҳое ки Ӯро дӯст медоранд ва аҳкомашро риоя менамоянд, то ҳазор насл нигоҳ медорад,+

10Ва онҳоеро, ки ба Ӯ адоват доранд, шахсан сазо дода, ба ҳалокат мерасонад, ба додани мукофоти касе ки ба Ӯ адоват дорад, даранг намекунад: сазои варо шахсан медиҳад+.

11Пас, аҳком ва фароиз ва дастуротеро, ки ба амал овардани онҳоро имрӯз ба ту амр мефармоям, риоя намо.

Ваъдаи ғалаба.

12Ва агар ба ин дастурот гӯш андозед, ва онҳоро риоя намуда, ба амал оваред, Худованд Худои ту аҳд ва марҳаматеро, ки дар бораи он ба падаронат қасам хӯрдааст, барои ту нигоҳ хоҳад дошт+.

13Ва туро дӯст дошта, баракат хоҳад дод ва афзун хоҳад кард, ва меваи батни ту ва ҳосили замини туро, ғаллаи ту ва шираи ангури ту ва равғани зайтуни туро, зоиши говони ту ва афзоиши гӯсфандони туро бар замине ки дар бораи он ба падаронат қасам хӯрдааст, ки ба ту бидиҳад, баракат хоҳад дод.

14Ту бештар аз ҳамаи қавмҳо бобаракот хоҳӣ буд; дар миёни шумо ва дар миёни чорвои шумо нар ё модаи бенасл нахоҳад буд+.

15Ва Худованд ҳар бемориро аз ту дур хоҳад кард; ва ҳеҷ яке аз дардҳои сахти Мисрро, ки ту медонӣ, ба сари ту нахоҳад овард, балки ба сари ҳамаи бадхоҳони ту хоҳад овард+.

16Ва ту ҳамаи қавмҳоеро, ки Худованд ба дастат месупорад, несту нобуд хоҳӣ кард; бигзор чашми ту ба онҳо раҳм накунад; ва худоёни онҳоро ибодат нанамо, зеро ки ин барои ту дом аст+.

17Мабодо дар дили худ бигӯӣ: „Ин халқҳо аз ман сершумортаранд; чӣ гуна ман метавонам онҳоро бадар ронам?“

18Аз онҳо натарс! Он чиро, ки Худованд Худои ту ба фиръавн ва ба тамоми Миср кард, нағз дар хотир нигоҳ дор,

19Яъне озмоишҳои бузургро, ки чашмонат дидааст, ва аломот ва мӯъҷизот ва дасти қавӣ ва бозуи тӯлониро, ки Худованд Худои ту ба воситаи онҳо туро берун овард; Худованд Худои ту ба ҳамаи қавмҳое ки ту аз онҳо метарсӣ, чунин хоҳад кард+.

20Ва занбӯри алоро низ Худованд Худои ту бар онҳо хоҳад фиристод, то ки боқимондагон ва пинҳоншудагони онҳо аз пеши ту маҳв шаванд+.

21Аз онҳо ҳаросон нашав, зеро Худованд Худои ту, ки дар миёни туст, Худои бузург ва саҳмгин аст+.

22Ва Худованд Худои ту ин қавмҳоро аз пеши ту камкам бадар хоҳад ронд; ту онҳоро наметавонӣ ба зудӣ маҳв намоӣ, мабодо даррандагони саҳро бар ту афзун шаванд+.

23Ва Худованд Худои ту онҳоро ба дасти ту хоҳад супурд, ва онҳоро ба изтироби азиме хоҳад афканд, ба тавре ки несту нобуд хоҳанд шуд;

24Ва подшоҳони онҳоро ба дасти ту хоҳад супурд, ва ту номи онҳоро аз зери осмон нест хоҳӣ кард: касе пеши ту истодагӣ нахоҳад кард, то даме ки онҳоро маҳв намоӣ+.

25Ҳайкалҳои худоёни онҳоро дар оташ бисӯзонед; нуқра ва тиллоеро, ки бар онҳост, тамаъ накун, то ки барои худ бигирӣ, мабодо ба доми он гирифтор шавӣ; зеро ки он барои Худованд Худои ту зишт аст+.

26Ва чизи зиштро ба хонаи худ дохил накун, то ки мисли он ба ҳалокат нарасӣ; аз он нафрат намо ва худро аз он канор гир, зеро ки он сазовори ҳалокат аст.

БОБИ ҲАШТУМ

Огоҳиҳо. Худованд ба сипосгузорӣ даъват менамояд.

8^1Тамоми аҳкомеро, ки ман имрӯз ба шумо амр мефармоям, саъю кӯшиш намуда ба амал оваред, то ки зинда монда, афзун шавед, ва омада, заминеро, ки Худованд дар бораи он ба падаронатон қасам хӯрдааст, тасарруф намоед.

2Ва дар хотир нигоҳ дор тамоми роҳеро, ки Худованд Худои ту ин чил сол туро бо он дар биёбон бурд, то ки туро азият дода, биозмояд, ва он чиро, ки дар дили туст, бидонад, ки оё аҳкоми Ӯро риоят хоҳӣ кард ё не+?

3Ва Ӯ туро азият дод, ва туро гурусна мононид, ва туро манн хӯронид, — ки на ту онро медонистӣ ва на падаронат медонистанд, — то ба ту бифаҳмонад, ки одамизод на танҳо бо нон зиндагӣ мекунад, балки бо ҳар калимае ки аз даҳони Худованд барояд, одамизод зиндагӣ мекунад+.

4Дар давоми ин чил сол либоси ту бар танат ҷиғдаҷиғда нашуд, ва пои ту наомосид+.

5Пас, андар дили худ дарк намо, ки чунон ки падар писари худро таъдиб мекунад, Худованд Худои ту ончунон туро таъдиб кард+.

6Пас, ту аҳкоми Худованд Худои худро риоят бикун, то ки бо роҳҳои Ӯ равона шавӣ ва аз Ӯ битарсӣ.

7Зеро ки Худованд Худоят туро ба замини некӯ мебарад, ба замини пур аз наҳрҳои об, чашмаҳо ва ҷӯйҳо, ки дар водиҳо ва кӯҳҳо ҷорӣ мешаванд;+

8Ба замини пур аз гандум ва ҷав, ва ангур ва анҷир ва анор, ба замини пур аз равғани зайтун ва асал;

9Ба замине ки дар он ба танқисӣ нон нахоҳӣ хӯрд, ва дар он ба ҳеҷ чиз мӯҳтоҷ нахоҳӣ буд; ба замине ки сангҳояш оҳан аст, ва аз кӯҳҳояш мис хоҳӣ канд.

10Ва ҳангоме ки хӯрда сер шавӣ, Худованд Худои худро барои замини некӯе ки ба ту додааст, муборак бихон.

11Эҳтиёт бош, мабодо Худои худро фаромӯш карда, аҳком ва дастурот ва фароизи Ӯро, ки ман имрӯз ба ту амр мефармоям, риоят нанамоӣ;

12Мабодо хӯрда сер шавӣ, ва хонаҳои некӯ бино карда, дар онҳо сокин шавӣ,

13Ва говон ва гӯсфандони ту афзун шавад, ва нуқра ва тиллои ту зиёд шавад, ва ҳар дороии ту зиёд шавад,

14Ва дили ту мағрур шуда, Худованд Худои худро фаромӯш кунӣ, ки Ӯ туро аз замини Миср, аз хонаи ғуломӣ берун овард,+

15Ва туро аз биёбони бузург ва саҳмгини пур аз мор, аждаҳо ва каждум, аз ҷойҳои хушки беоб гузаронид, ва барои ту аз санги хоро об баровард,+

16Ва туро дар биёбон манн хӯронид, — ки падаронат онро намедонистанд, — то ки туро азият дода, биозмояд, ва оқибат бар ту марҳамат намояд, —+

17Ва дар он сурат ту дар дили худ бигӯӣ: „Қувватам ва қудрати дастам ин сарватро барои ман пайдо кардааст“,+

18Ва ҳол он ки ту бояд Худованд Худои худро дар хотир нигоҳ дорӣ, ки Ӯ ба ту қуввати пайдо кардани сарватро медиҳад, то аҳдеро, ки дар бораи он ба падаронат қасам хӯрдааст, ба ҷо оварад, чунон ки имрӯз воқеъ шудааст.

19Валекин агар ту Худованд Худои худро фаромӯш кунӣ, ва пайрави худоёни дигар гардида, онҳоро ибодат намоӣ ва ба онҳо саҷда барӣ, — имрӯз ба шумо шаҳодат медиҳам, ки албатта несту нобуд хоҳед шуд.

20Мисли халқҳое ки Худованд онҳоро аз пеши шумо маҳв мекунад, шумо низ маҳв хоҳед шуд, аз боиси он ки ба овози Худованд гӯш наандохтаед+.

БОБИ НӮҲУМ

Худованд ва фурӯтанӣ даъват менамояд.

9^1Бишнав, эй Исроил! Ту имрӯз аз Урдун убур мекунӣ, то ки омада, халқҳоеро, ки аз ту бузургтар ва пурзӯртаранд, шаҳрҳои бузургро, ки ҳисорҳояш сар ба фалак кашидааст, тасарруф намоӣ,

2Яъне қавми бузург ва қадбаланд, банӣ-Аноқро, ки дар бораи онҳо ту медонӣ ва шунидаӣ, ки гуфтаанд: „Кист, ки пеши банӣ-Аноқ битавонад истодагӣ намояд?“+

3Пас, имрӯз бидон, ки Худованд Худои ту пешопеши ту мисли оташи сӯзанда убур менамояд; Ӯ онҳоро несту нобуд хоҳад кард, ва Ӯ онҳоро пеши ту мағлуб хоҳад сохт, ва ту онҳоро ба зудӣ бадар ронда, маҳв хоҳӣ кард, чунон ки Худованд ба ту гуфтааст+.

4Ҳангоме ки Худованд Худои ту онҳоро аз пеши ту бадар ронад, ту дар дили худ нагӯй, ки „ба сабаби адолати ман Худованд маро овард, то ки ин заминро тасарруф намоям“, ва ҳол он ки аз боиси шарорати он халқҳо Худованд онҳоро аз пеши ту бадар меронад+.

5На аз боиси адолати худ ва ростии дили худ ту меравӣ, то ки замини онҳоро тасарруф намоӣ, балки ба сабаби шарорати ин халқҳо Худованд Худои ту онҳоро аз пеши ту бадар меронад, то қавлеро, ки Худованд ба падаронат — ба Иброҳим, Исҳоқ ва Яъқуб — дода қасам хӯрдааст, ба ҷо оварад+.

6Пас, бидон, ки на аз боиси адолати ту Худованд Худои ту ин замини некӯро ба ту медиҳад, то ки онро тасарруф намоӣ, зеро ки ту қавми гарданкаш ҳастӣ+.

7Дар хотир нигоҳ дор ва фаромӯш накун, ки чӣ гуна. ту Худованд Худои худро дар биёбон ба хашм овардӣ: аз рӯзе ки шумо аз замини Миср берун омадед, то даме ки ба ин макон расидед, шумо ба Худованд муқобилат кардед.

8Ва назди Хӯриб шумо Худовандро ба хашм овардед, ва Худованд ба шумо ғазаб намуда, мехост шуморо несту нобуд кунад:+

9Ҳангоме ки ман ба кӯҳ баромадам, то ки алвоҳи санг, яъне алвоҳи аҳдеро, ки Худованд бо шумо баста буд, бигирам, ва дар кӯҳ чил рӯз ва чил шаб истода, нон нахӯрдам ва об нанӯшидам;+

10Ва Худованд ду лавҳи сангро, ки бо ангушти Худо навишта шуда буд, ба ман дод, ва бар онҳо ҳамаи суханоне буд, ки Худованд дар кӯҳ, аз миёни оташ, дар рӯзи ҷамъомад ба шумо гуфта буд;+

11Ва чунин воқеъ шуд, ки дар анҷоми чил рӯз ва чил шаб Худованд ду лавҳи санг, яъне алвоҳи аҳдро ба ман дод;

12Ва Худованд ба ман гуфт: „Бархоста, зуд аз ин ҷо фурӯд ой, зеро қавми ту, ки онҳоро аз Миср берун овардӣ, фосид шудаанд; аз роҳе ки ба онҳо амр фармудам, зуд дур шуда, бути рехтае барои худ сохтаанд“+.

13Ва Худованд ба ман сухан ронда, гуфт: „Ин қавмро Ман дидам, ва инак, онҳо қавми гарданкаш ҳастанд;

14Маро бигзор, то ки онҳоро несту нобуд карда, номашонро аз зери осмон маҳв намоям, ва туро халқе гардонам, ки аз онҳо пурзӯртар ва сершумортар бошад“+.

15Ва ман тоб хӯрда, аз кӯҳ фурӯд омадам, дар сурате ки кӯҳ дар оташ месӯхт, ва ду лавҳи аҳд дар ду дастам буд.

16Ва дидам, ки инак, шумо пеши Худованд Худои худ гуноҳкор гардидаед: гӯсолаи рехтае барои худ сохта, аз роҳе ки Худованд ба шумо амр фармуда буд, зуд дур шудаед.

17Ва ман ду лавҳро гирифтам, ва онҳоро аз ду дасти худ партофта, пеши назари шумо шикастам.

18Ва ба ҳузури Худованд мисли аввала бар рӯи худ афтодам: чил рӯз ва чил шаб нон нахӯрдам ва об нанӯшидам, аз боиси ҳамаи гуноҳҳое ки шумо карда, он чи дар назари Худованд бад аст, ба амал овардед, то ки Ӯро ба хашм оваред+.

19Зеро ки ман аз хашм ва ғазаби Худованд, ки бар шумо аланга зада буд, то ки шуморо маҳв созад, тарсидам; ва Худованд ҳамин дафъа ҳам маро иҷобат намуд.

20Ва Худованд бар Ҳорун бағоят ғазаб намуда буд, то ки ӯро маҳв созад, вале ман барои Ҳорун низ он вақт дуо гуфтам.

21Ва гуноҳи шумо, яъне гӯсоларо ки сохта будед, ман гирифтам, ва онро дар оташ сӯзонидам, ва онро пора-пора карда, дурустакак соидам, то ба дараҷае ки мисли ғубор гард-гард шуд, ва ғубори онро ба наҳре ки аз кӯҳ ҷорӣ буд, партофтам+.

22Ва дар Табъира, Массо ва Қибрӯт-Ҳатааво шумо Худовандро ба хашм овардед+.

23Ва ҳангоме ки Худованд шуморо аз Қодеш-Барнеа фиристода, гуфт: „Рафта, заминеро, ки ба шумо медиҳам, тасарруф намоед“, — шумо ба амри Худованд Худои худ муқобилат кардед, ва ба Ӯ имон наовардед, ва ба овози Ӯ гӯш наандохтед+.

24Аз рӯзе ки ман шуморо шинохтаам, шумо ба Худованд беитоатӣ мекардед,

25Ва ман ба ҳузури Худованд бар рӯи худ афтодам дар он чил рӯз ва чил шаб, ки афтода будам, зеро ки Худованд мехост шуморо маҳв созад.

26Ва сӯи Худованд дуо хонда, гуфтам: „Худоё Худовандо! Қавми Худ ва мероси Худро, ки бо кибриёи Худ раҳо кардаӣ ва бо дасти қавӣ аз Миср берун овардаӣ, ба ҳалокат нарасон+.

27Бандагони Худ — Иброҳим, Исҳоқ ва Яъқубро ба ёд овар! Ба гарданкашии ин қавм, ба шарорат ва гуноҳи онҳо назар накун;

28Мабодо сокинони замине ки моро аз он ҷо берун овардӣ, бигӯянд: азбаски Худованд натавонист онҳоро ба замине ки ба онҳо ваъда дода буд, дохил кунад, ва азбаски Ӯ аз онҳо нафрат дошт, бинобар ин онҳоро берун овард, то ки дар биёбон онҳоро ба ҳалокат расонад+.

29Ва ҳол он ки онҳо қавми Ту ва мероси Ту ҳастанд, ки онҳоро бо куввати бузурги Худ ва бо бозуи тӯлонии Худ берун овардаӣ“+.

БОБИ ДАҲУМ

Худованд махтунии дилро талаб мекунад.

10^1•Дар он вақт Худованд ба ман гуфт: „Ду лавҳи санг мисли аввала барои худ битарош, ва назди Ман ба кӯҳ баро, ва сандуқе аз чӯб барои худ бисоз;+

2Ва Ман бар ин алвоҳ суханонеро, ки бар алвоҳи аввалаи шикастаи ту буд, хоҳам навишт, ва ту онҳоро дар сандуқ бимон“+.

3Ва ман сандуқе аз чӯби ақоқиё сохтам, ва ду лавҳи санг мисли аввала тарошидам, ва ба кӯҳ баромадам, ва он ду лавҳ дар дастам буд+.

4Ва Ӯ бар алвоҳ мисли китобати аввала даҳ аҳкомеро, ки Худованд ба шумо дар кӯҳ, аз миёни оташ, дар рӯзи ҷамъомад гуфта буд, навишт, ва Худованд онҳоро ба ман дод,+

5Ва ман тоб хӯрда, аз кӯҳ фурӯд омадам, ва алвоҳро дар сандуқе ки сохта будам, гузоштам; ва онҳо дар он ҷо мебошад, чунон ки Худованд ба ман амр фармуда буд+.

6Ва банӣ-Исроил аз Беэрӯт-Банӣ-Яъқон ба Мӯсера кӯч карданд; дар он ҷо Ҳорун мурд ва дар он ҷо дафн карда шуд, ва писараш Элъозор ба ҷои ӯ саркоҳин гардид+.

7Аз он ҷо ба Ҷудҷӯд кӯч карданд, ва аз Ҷудҷӯд — ба Ётвот, ки заминест пур аз чашмаҳои об+.

8Дар он вақт Худованд сибти Левиро ҷудо кард, то ки сандуқи аҳди Худовандро бардоранд, ба ҳузури Худованд истода, хизмати Ӯро ба ҷо оваранд ва ба исми Ӯ баракат диҳанд, ки то имрӯз чунин аст+.

9Бинобар ин Левӣ дар миёни бародарони худ ҳисса ва меросе надорад: Худованд Худаш мероси вай аст, чунон ки Худованд Худои ту ба вай гуфтааст+.

10Ва ман дар кӯҳ, мисли айёми аввала, чил рӯз ва чил шаб истодам, ва Худованд ин дафъа низ маро иҷобат намуд, ва Худованд нахост туро ба ҳалокат расонад+.

11Ва Худованд ба ман гуфт: „Бархоста, пешопеши қавм равона шав; бигзор онҳо рафта, заминеро, ки дар бораи он ба падаронашон қасам хӯрдаам, ки ба онҳо бидиҳам, тасарруф намоянд“+.

12Ва алҳол, эй Исроил, Худованд Худоят аз ту чӣ талаб дорад? Талабаш фақат ин аст, ки аз Худованд Худои худ битарсӣ, бо ҳамаи роҳҳои Ӯ равона шавӣ, ва Ӯро дӯст бидорӣ, ва Худованд Худои худро бо тамоми дили худ ва бо тамоми ҷони худ ибодат намоӣ,+

13Ва аҳкоми Худованд ва фароизи Ӯро, ки ман имрӯз ба ту, барои манфиати ту амр мефармоям, риоят кунӣ+.

14Инак, осмон ва фалакулафлок аз они Худованд Худои туст, ва замин ва ҳар он чи дар он аст!+

15Аммо фақат ба падарони ту Худованд таваҷҷӯҳ намуда, онҳоро дӯст дошт, ва насли онҳо, яъне шуморо баъд аз онҳо аз ҳамаи қавмҳо баргузид, чунон ки имрӯз воқеъ шудааст+.

16Пас, шумо ғилофаки дили худро махтун созед, ва минбаъд гарданкашӣ накунед+.

17Зеро ки Худованд Худои шумо Худои худоён ва Худованди худовандон аст, Худои бузург, ҷаббор ва саҳмгин аст, ки рӯбинӣ намекунад, ва ришва намегирад;+

18Ба ятим ва бева додрасӣ менамояд, ва ғарибро дӯст дошта, ба вай хӯрок ва пӯшок медиҳад+.

19Пас, ғарибро дӯст бидор, зеро ки шумо дар замини Миср ғариб будед+.

20Аз Худованд Худои худ битарс, Ӯро ибодат намо ва ба Ӯ бичасп, ва ба исми Ӯ қасам бихӯр+.

21Ӯ ифтихори туст ва Ӯ Худои туст, ки барои ту ин корҳои бузург ва аҷоибро, ки чашмонат дидааст, ба ҷо овард.

22Падарони ту бо ҳафтод нафар ба Миср омада буданд, ва алҳол Худованд Худоят туро мисли ситорагони осмон сершумор гардонидааст+.

БОБИ ЁЗДАҲУМ

Таваҷҷӯҳ ба итоатгарон. Лаънат ба беитоатон.

11^1Пас, Худованд Худои худро дӯст бидор, ва фармони Ӯ ва фароизи Ӯ ва дастуроти Ӯ ва аҳкоми Ӯро тамоми айём риоят намо.

2Ва имрӯз бидонед, — зеро ки на бо писарони шумо сухан меронам, ки таъдиби Худованд Худои шуморо надонистаанд ва надидаанд, яъне кибриёи Ӯ ва дасти қавии Ӯ ва бозуи тӯлонии Ӯро,

3Ва аломот ва аъмоли Ӯро, ки андаруни Миср ба фиръавн, подшоҳи Миср, ва ба тамоми замини вай зоҳир сохт;

4Ва он чиро, ки Ӯ ба лашкари мисриён, ба аспҳо ва аробаҳои онҳо кард, яъне обҳои баҳри Қулзумро бар онҳо ҷорӣ намуд, вақте ки шуморо таъқиб мекарданд, ва Худованд онҳоро то имрӯз ба ҳалокат расонид;+

5Ва он чиро, ки Ӯ дар биёбон барои шумо ба амал овард, то даме ки ба ин макон расидед;+

6Ва он чиро, ки Ӯ бо Дотон ва Абиром, писарони Элиоб ибни Реубен кард, яъне замин даҳони худро кушода, онҳо ва аҳли байти онҳо ва хаймаҳои онҳо ва тамоми дороии онҳоро, ки наздашон буд, дар миёни тамоми Исроил фурӯ бурд, —+

7Балки бо шумо сухан меронам, ки чашмонатон тамоми аъмоли бузурги Худовандро, ки карда буд, дидааст.

8Пас, тамоми аҳкомеро, ки ман имрӯз ба шумо амр мефармоям, риоя намоед, то ки қавӣ шавед, ва рафта, заминеро, ки барои тасарруф кардани он ба он ҷо убур менамоед, тасарруф кунед,

9Ва дар он замин, ки Худованд ба падаронатон қасам хӯрда буд, ки онро ба онҳо ва ба насли онҳо бидиҳад, — замине ки шир ва асал дар он ҷорист, — шумо умри дароз дошта бошед+.

10Зеро замине ки ту барои тасарруф кардани он ба он ҷо меравӣ, ба замини Миср, ки аз он ҷо берун омадӣ, монанд нест, ки тухмии худро кошта, онро мисли полиз бо пои худ об медодӣ;

11Вале замине ки шумо барои тасарруф кардани он ба он ҷо убур менамоед, замини кӯҳҳо ва водиҳост, ки аз боришҳои осмон об мехӯрад;+

12Заминест, ки Худованд Худои ту ба он ғамхорӣ менамояд, чашмони Худованд Худои ту ҳамеша, аз аввали сол то охири сол бар он аст+.

13Ва чунин воқеъ хоҳад шуд, ки агар ба аҳкоми Ман, ки имрӯз Ман ба шумо амр мефармоям, гӯш андозед, то ки Худованд Худои худро дӯст бидоред ва бо тамоми дили худ ва бо тамоми ҷони худ Ӯро ибодат намоед,+

14Дар он сурат борони замини шуморо, борони аввалин ва охиринро дар сари вақт хоҳам дод, ва ту ғаллаи худ ва шираи ангури худ ва равғани зайтуни худро ҷамъ хоҳӣ кард+.

15Ва дар саҳрои ту барои чорвоят алаф хоҳам дод, ва ту хӯрда, сер хоҳӣ шуд+.

16Эҳтиёт бошед, мабодо дилатон фирефта шавад, ва шумо гумроҳ гардида, худоёни дигарро ибодат намоед ва ба онҳо саҷда баред;

17Ва хашми Худованд бар шумо аланга занад, ва Ӯ осмонро бандад, ва борон наборад, ва замин ҳосили худро надиҳад, ва шумо аз замини некӯе ки Худованд ба шумо медиҳад, ба зудӣ маҳв шавед+.

18Пас, ин суханони Маро дар дили худ ва дар ҷони худ ҷо диҳед, ва онҳоро ҳамчун аломат бар дасти худ бибандед, ва онҳо ҳамчун нишона дар миёни чашмони шумо бошад+.

19Ва онҳоро ба писарони худ таълим диҳед, ва ҳангоми нишастанатон дар хонаи худ, ва ҳангоми роҳ рафтанатон, хобиданатон ва бархостанатон дар бораи онҳо гуфтугӯ намоед+.

20Ва онҳоро бар паҳлудариҳои хонаи худ ва бар дарвозаҳои худ бинависед,+

21То ки айёми шумо ва айёми писарони шумо дар замине ки Худованд дар бораи он ба падаронатон қасам хӯрда буд, ки ба онҳо бидиҳад, ончунон афзун шавад, чунон ки айёми осмон бар болои замин аст.

22Зеро, агар тамоми ин аҳкомро, ки ба ҷо оварданашро ман ба шумо амр мефармоям, дуруст риоя намоед, то ки Худованд Худои худро дӯст бидоред, бо роҳҳои Ӯ равона шавед ва ба Ӯ бичаспед,

23Дар он сурат Худованд ҳамаи ин халқҳоро аз пеши шумо бадар хоҳад ронд, ва шумо халқҳоеро, ки аз шумо бузургтар ва пурзӯртаранд, мағлуб хоҳед кард.

24Ҳар ҷое ки кафи пои шумо бар он гузошта шавад, аз они шумо хоҳад буд; аз биёбон ва Лубнон, аз наҳр, яъне наҳри Фурот, то баҳри ғарбӣ ҳудуди шумо хоҳад буд+.

25Ҳеҷ кас пеши шумо ёрои истодагӣ нахоҳад дошт: тарсу воҳимаи шуморо Худованд Худои шумо дар рӯи тамоми замине ки дар он қадамгузор шавед, паҳн хоҳад кард, чунон ки Ӯ ба шумо гуфтааст+.

26Инак, ман имрӯз ба шумо баракат ва лаънатро пешниҳод мекунам:+

27Баракатро — агар шумо ба аҳкоми Худованд Худои худ, ки ман имрӯз ба шумо амр мефармоям, гӯш андозед;+

28Вале лаънатро — агар шумо ба аҳкоми Худованд Худои худ гӯш накунед, ва аз роҳе ки ман имрӯз ба шумо амр мефармоям, дур шуда, худоёни дигарро, ки намешиносед, пайравӣ намоед+.

29Ва ҳангоме ки Худованд Худоят туро ба замине ки барои тасарруф кардани он меравӣ, дохил намояд, ту баракатро бар кӯҳи Ҷаризим ба забон хоҳӣ ронд, ва лаънатро бар кӯҳи Эбол+.

30Ин кӯҳҳо, охир, дар он тарафи Урдун воқеъ аст, аз қафои роҳи ғуруби офтоб, дар замини канъониёне ки дар саҳро сокинанд, дар рӯ ба рӯи Ҷилҷол, назди булутзори Мӯре+.

31Зеро ки шумо аз Урдун убур мекунед, то ки рафта, заминеро, ки Худованд Худои шумо ба шумо медиҳад, тасарруф намоед, ва шумо онро тасарруф намуда, дар он сукунат хоҳед кард.

32Пас, тамоми фароиз ва дастуротеро, ки ман имрӯз ба шумо пешниҳод менамоям, риоя кунед.

БОБИ ДУВОЗДАҲУМ

Дар бораи худопарастии ҳақиқӣ; барҳам додани бутпарастӣ.

12^1Ин аст фароиз ва дастуроте ки шумо бояд риоя намуда, дар замине ки Худованд Худои падаронатон барои тасарруф кардани шумо додааст, ба амал оваред, дар тамоми айёме ки шумо дар он замин зиндагӣ хоҳед кард.

2Ҳамаи маконҳоеро, ки халқҳое ки шумо бадар меронед, дар он ҷо худоёни худро ибодат мекарданд, тамоман несту нобуд кунед, хоҳ бар кӯҳҳои баланд бошад, хоҳ бар талҳо, хоҳ зери ҳар дарахти сабз+.

3Қурбонгоҳҳои онҳоро бишканед, ва сутунҳои онҳоро пора-пора кунед, ва Ашераҳои онҳоро дар оташ бисӯзонед, ва ҳайкалҳои худоёни онҳоро нест кунед, ва номҳои онҳоро аз он макон маҳв созед+.

4Барои Худованд Худои худ чунин амал накунед,

5Балки ба маконе ки Худованд Худои шумо аз ҳамаи сибтҳои шумо баргузинад, то ки исми Худро дар он ҷо сокин гардонад, яъне ба маскани Ӯ рӯй оваред, ва ба он ҷо биёед,+

6Ва курбониҳои сӯхтанӣ ва забҳҳои худ, ва ушрҳои худ, ва ҳадияҳои афроштании дастҳои худ, ва назрҳои худ, ва хайроти худ, ва нахустзодаҳои говон ва гӯсфандони худро ба он ҷо биёред.

7Ва дар он ҷо ба ҳузури Худованд Худои худ бихӯред, ва худатон ва аҳли байтатон барои ҳар шуғли дасти худ, ки Худованд Худои шумо дар он шуморо баракат додааст, хурсандӣ кунед+.

8Ҳар он чиро, ки мо имрӯз дар ин ҷо мекунем, яъне ҳар он чи ба назари ҳар кас дуруст намояд, накунед+.

9Зеро ки то алҳол ба оромӣ ва ба мулке ки Худованд Худои шумо ба шумо медиҳад, нарасидаед+.

10Вале ҳангоме ки аз Урдун убур намуда, дар замине ки Худованд Худои шумо ба шумо ҳамчун мулк медиҳад, сокин шавед, ва Ӯ шуморо аз ҳамаи душманонатон аз гирду пеш оромӣ диҳад, ва шумо дар амният зиндагӣ кунед, —+

11Он гоҳ кадом маконе ки Худованд Худои шумо баргузинад, то ки исми Худро дар он сокин гардонад, ба он ҷо ҳар он чиро, ки ман ба шумо амр фармоям, биёред, яъне қурбониҳои сӯхтанӣ ва забҳҳои худ, ушрҳо ва ҳадияҳои афроштании дастҳои худ, ва ҳар гузини назрҳои худро, ки барои Худованд назр намоед;+

12Ва ба ҳузури Худованд Худои худ хурсандӣ кунед, — худатон ва писаронатон ва духтаронатон, ва ғуломатон ва канизатон, ва левизодагоне ки дар шаҳри шумо бошанд, зеро ки онҳо бо шумо ҳиссае ва мулке надоранд+.

13Эҳтиёт бош, ки курбониҳои сӯхтании худро дар ҳар маконе ки мебинӣ, тақдим накунӣ;

14Балки фақат дар маконе ки Худованд дар яке аз сибтҳои ту баргузинад, курбониҳои сӯхтании худро тақдим намо, ва ҳар он чи ман ба ту амр фармоям, дар он ҷо ба амал овар.

15Аммо гӯштро, мувофиқи тамоми ҳаваси дили худ, бар ҳасби баракате ки Худованд Худоят ба ту бидиҳад, дар ҳамаи шаҳрҳои худ забҳ намуда, бихӯр; шахсони наҷис ва пок метавонанд аз он бихӯранд, чунон ки аз гӯшти ғизол ва оҳу мехӯранд.

16Лекин хунро нахӯред; онро мисли об бар замин бирезед+.

17Ту наметавонӣ дар шаҳрҳои худ ушри ғалла ва шираи ангур ва равғани зайтуни худро, ва нахустзодаҳои говон ва гӯсфандони худро, ва ҳар назреро, ки назр карда бошӣ, ва хайроти худ ва ҳадияҳои афроштании дастҳои худро бихӯрӣ;

18Балки онҳоро ба ҳузури Худованд Худои худ дар маконе ки Худованд Худои ту баргузинад, бихӯр, — худат ва писарат ва духтарат, ва ғуломат ва канизат, ва левизодагоне ки дар шаҳрҳои ту бошанд; ва ба ҳузури Худованд Худои худ барои ҳар шуғли дасти худ хурсандӣ намо.

19Эҳтиёт бош, ки левизодагонро дар тамоми айёми худ, ки дар замини худ бошӣ, тарк накунӣ+.

20Ҳангоме ки Худованд Худоят ҳудуди туро, чунон ки ба ту гуфтааст, васеъ кунад, ва ту бигӯӣ: „Гӯшт хоҳам хӯрд“, зеро ки дили ту ҳаваси гӯшт хӯрдан дорад, — пас, мувофиқи тамоми ҳаваси дили худ гӯшт бихӯр.

21Агар маконе ки Худованд Худои ту барои сокин гардонидани исми Худ баргузинад, аз ту дур бошад, ту аз говон ва гӯсфандони худ, ки Худованд ба ту бидиҳад, чунон ки ба ту амр фармудаам, забҳ намуда, дар шаҳрҳои худ мувофиқи тамоми ҳаваси дили худ бихӯр.

22Аммо, чунон ки гӯшти ғизол ва оҳуро мехӯранд, ончунон аз он бихӯр; шахсони наҷис ва пок метавонанд аз он бихӯранд.

23Фақат эҳтиёт бош, ки хунро нахӯрӣ, зеро ки хун ҷон аст, ва ту ҷонро бо гӯшт нахӯр+.

24Онро нахӯр: онро мисли об бар замин бирез.

25Онро нахӯр, то ки барои ту ва баъд аз ту барои писаронат некӯ бошад, вақте ки ту он чиро, ки дар назари Худованд дуруст аст, ба амал оварӣ.

26Фақат қурбониҳои муқаддаси худро, ки дошта бошӣ, ва назрҳои худро бардошта, ба маконе ки Худованд баргузинад, биё.

27Ва қурбониҳои сӯхтании худро, яъне гӯшт ва хуни онҳоро, бар қурбонгоҳи Худованд Худои худ тақдим намо; ва хуни забҳҳои худро бар қурбонгоҳи Худованд Худои худ бирез, ва гӯшти онҳоро бихӯр.

28Ҳамаи ин суханонро, ки ман ба ту амр мефармоям, шунида риоя намо, то ки барои ту ва баъд аз ту барои писаронат то абад некӯ бошад, вақте ки ту он чиро, ки дар назари Худованд Худои ту некӯ ва дуруст аст, ба амал оварӣ.

29Ҳангоме ки Худованд Худои ту халқҳоеро, ки барои забт кардани онҳо ба он ҷо меравӣ, аз пеши ту маҳв намояд, ва ту онҳоро бадар ронда, дар замини онҳо сокин шавӣ, —

30Эҳтиёт бош, ки баъд аз он ки онҳо аз пеши ту маҳв шуда бошанд, онҳоро пайравӣ намуда, ба дом наафтӣ, ва ҷӯёи худоёни онҳо шуда, нагӯӣ: „Чӣ гунае ки ин халқҳо худоёни худро ибодат мекарданд, ман низ чунин амал хоҳам кард“+.

31Бо Худованд Худои худ чунин амал накун! Зеро ки ҳар он чи дар назари Худованд зишт аст, ва аз он Ӯ нафрат дорад, онҳо бо худоёни худ мекарданд; онҳо ҳатто писарон ва духтарони худро барои худоёни худ дар оташ месӯзониданд+.

32Ҳар он чи ман ба шумо амр мефармоям, саъю кӯшиш намуда онро ба амал оваред; чизе бар он илова нанамоед ва чизе аз он кам накунед+.

БОБИ СЕЗДАҲУМ

Имтиҳони анбиёи козиб ва ҷазои онҳо.

13^1Агар дар миёни шумо набие ё бинандаи хобҳо пайдо шуда, аломате ё мӯъҷизае ба ту нишон диҳад,+

2Ва он аломат ё мӯъҷиза, ки дар бораи он ба ту сухан ронда буд, ба амал ояд, ва ӯ бигӯяд: „Биё, то худоёни дигарро, ки намешинохтӣ, пайравӣ намоем, ва онҳоро ибодат кунем“, —+

3Ту ба суханони он набӣ ё он бинандаи хобҳо гӯш надеҳ, зеро ки Худованд Худои шумо шуморо имтиҳон мекунад, то бидонад, ки оё Худованд Худои худро бо тамоми дили худ ва бо тамоми ҷони худ дӯст медоред?

4Худованд Худои худро пайравӣ кунед, ва аз Ӯ битарсед, ва аҳкоми Ӯро риоя намоед, ва ба овози Ӯ гӯш диҳед, ва Ӯро ибодат кунед, ва ба Ӯ бичаспед.

5Ва он набӣ ё он бинандаи хобҳо бояд ба қатл расонида шавад, зеро ки вай дар бораи Худованд Худои ту, ки туро аз замини Миср берун овард, ва туро аз хонаи ғуломӣ раҳо кард, суханони фитнаангез гуфтааст, то туро аз роҳе ки Худованд Худоят ба ту амр фармуд, ки бо он равона шавӣ, гумроҳ созад; ва шароратро аз миёни худ барҳам хоҳӣ дод+.

6Агар бародарат, ки писари модарат бошад, ё писарат, ё духтарат, ё завҷаи ҳамоғӯшат, ё дӯсти ҷоният туро пинҳонӣ иғво намуда, гӯяд: „Биё, то худоёни дигарро, ки ту ва падаронат намешинохтед, ибодат кунем“,

7Аз миёни худоёни қавмҳое ки дар гирду пеши шумо мебошанд, хоҳ ба ту наздик, хоҳ аз ту дур бошанд, аз як канори замин то канори дигари он, —

8Ту ба сухани вай розӣ нашав ва ба вай гӯш надеҳ, ва бигзор чашми ту ба вай раҳм накунад, ва ту ба вай шафқат намуда, варо пинҳон накун,+

9Балки ҳатман варо ба қатл бирасон; бигзор аввал дасти ту барои қатли вай дароз карда шавад, ва баъд дасти тамоми қавм+.

10Варо сангсор кун, то ки бимирад, зеро ки вай мехост туро аз Худованд Худоят, ки туро аз замини Миср, аз хонаи ғуломӣ берун овард, дур созад+.

11Ва тамоми Исроил инро шунида, хоҳанд тарсид, ва минбаъд чунин шароратро дар миёни шумо ба амал нахоҳанд овард.

12Агар бишнавӣ, ки дар яке аз шаҳрҳоят, ки Худованд Худои ту барои сукунат ба ту медиҳад,

13Шахсони нобакоре аз миёни ту пайдо шудаанд, ва сокинони шаҳри худро ба васваса андохта, гуфтаанд: „Биравем ва худоёни дигарро, ки намешинохтед, ибодат кунем“,+

14Ту дурустакак ҷустуҷӯ ва тафтиш ва пурсиш намо, ва инак, агар ин ҳодиса рост ва аниқ барояд, яъне дар миёни ту ин амали зишт рӯй дода бошад, —

15Сокинони он шаҳрро бо дами шамшер сахт зарба бизан; онро бо ҳар чизе ки дар он аст, ва чорпоёнашро бо дами шамшер несту нобуд бикун.

16Ва тамоми ғанимати онро андаруни майдони он ҷамъ кун, ва шаҳрро бо тамоми ғаниматаш ба исми Худованд Худои худ дар оташ комилан бисӯзон; ва он то абад харобазор хоҳад монд, бори дигар бино нахоҳад ёфт+.

17Ва аз он чи несту нобуд карда мешавад, чизе ба дастат начаспад, то ки Худованд оташи хашми Худро хомӯш карда, ба ту марҳамат намояд, ва ба ҳоли ту раҳмаш омада, туро афзун гардонад, чунон ки ба падаронат қасам хӯрдааст,+

18Агар ту овози Худованд Худои худро гӯш карда, тамоми аҳкоми Ӯро, ки ман имрӯз ба ту амр мефармоям, риоя намоӣ, яъне он чи дар назари Худованд Худои ту дуруст аст, ба амал оварӣ.

БОБИ ЧОРДАҲУМ

Манъ кардани урфу одатҳои бутпарастон оид ба мурдагон.

14^1Шумо писарони Худованд Худои худ ҳастед; барои мурдагон бадани худро харош накунед, ва мӯйҳои пешонии худро, ки аз болои чашмон аст, натарошед+.

2Зеро ки ту барои Худованд Худои худ қавми муқаддас ҳастӣ, ва Худованд туро баргузидааст, то аз ҳамаи қавмҳое ки дар рӯи замин мебошанд, қавми гузине барои Ӯ бошӣ+.

Дастурот дар бораи хӯрок.

3•Ҳеҷ чизи зиштро нахӯр.

4Ин аст ҳайвоноте ки метавонед бихӯред: гов, гӯсфанд ва буз,

5Оҳу ва ғизол ва гавазн, ва бузи кӯҳӣ ва зубр, ва қутос ва говмеш.

6Ва ҳар чорпои сумдор, ки қӯшсум бошад, ва хӯрокашро кавша кунад, — онро бихӯред.

7Аммо инҳоро аз кавшакунандагон ва сумдорон нахӯред: шутур ва харгӯш ва заргӯшро, зеро ки онҳо кавшакунандаанд, валекин сумашон қӯшсум нест, — онҳо барои шумо наҷисанд;

8Ва хукро, зеро ки он сумдор аст, валекин кавша намекунад, — он барои шумо наҷис аст; аз гӯнти онҳо нахӯред, ва ба лошаи онҳо нарасед.

9Аз ҳар чи дар об аст, инҳоро метавонед бихӯред: ҳар он чи пар ва пулакча дорад, — метавонед бихӯред;

10Ва ҳар он чи пар ва пулакча надорад, нахӯред, — он барои шумо наҷис аст.

11Аз ҳар парандаи пок бихӯред.

12Вале аз инҳо набояд бихӯред: уқоб, ва каргас, ва бургут,

13Ва калхот, ва шоҳин, ва боз бо зоти он;

14Ва ҳар зоғ бо зоти он;

15Ва шутурмурғ, ва бум, ва моҳихӯрак, ва қарчиғай бо зоти он;

16Чуғз, ва ибис, ва қу,

17Ва мурғи саққо, ва лошахӯр, ва бақлон;

18Ва лаклак, ва куланг бо зоти он, ва ҳудҳуд, ва кӯршабпарак.

19Ва ҳар ҳашароти болдор барои шумо наҷис аст, набояд онҳо хӯрда шавад.

20Аз ҳар парандаи пок бихӯред.

21Ҳеҷ лошаро нахӯред; ба ғарибе ки дар шаҳри туст, бидеҳ, то ки бихӯрад, ё ба аҷнабие бифрӯш; зеро ки ту барои Худованд Худои худ қавми муқаддас ҳастӣ. Бузғоларо дар шири модари он напаз+.

22Аз тамоми ҳосилоти тухмии худ, ки сол ба сол аз киштзор мерӯяд, ушр бидеҳ+.

23Ва ба ҳузури Худованд Худои худ дар маконе ки Ӯ баргузинад, то ки исми Худро дар он ҷо сокин гардонад, ушри ғалла, шираи ангур ва равғани зайтуни худ, ва нахустзодаҳои говон ва гӯсфандони худро бихӯр, то таълим гирӣ, ки аз Худованд Худои худ тамоми айём бояд битарсӣ.

24Вале агар роҳ барои ту дур бошад, ба тавре ки натавонӣ онро бардошта барӣ, яъне агар маконе ки Худованд Худои ту баргузинад, то исми Худро дар он ҷо сокин гардонад, аз ту дур бошад, ва Худованд Худоят туро баракат дода бошад, —

25Пас, онро ба нуқра иваз намо, ва нуқраро ба дасти худ гирифта, ба маконе ки Худованд Худои ту баргузинад, бирав;

26Ва он нуқраро барои ҳар чизе ки дилат ҳавас дошта бошад: барои гов ва гӯсфанд, ва шароб ва бӯза, ва ҳар чизе ки дилат аз ту талаб кунад, бидеҳ; ва дар он ҷо ба ҳузури Худованд Худои худ бихӯр, ва худат бо аҳли байтат хурсандӣ бикун.

27Ва левизодаро, ки дар шаҳри туст, тарк накун, зеро ки вай бо ту ҳиссае ва мулке надорад+.

28Баъд аз гузаштани се сол тамоми ушри ҳосилоти худро дар он сол берун оварда, назди дарвозаи шаҳри худ бимон;+

29Ва левизодае ки бо ту ҳисса ва мулке надорад, ва ғариб ва ятим ва бевае ки дар шаҳри ту мебошанд, омада, бихӯранд ва сер шаванд, то ки Худованд Худоят туро дар ҳар амали дастат, ки мекунӣ, баракат диҳад.

БОБИ ПОНЗДАҲУМ

Дар бораи солҳои муоф[247].

15^1Дар соли ҳафтум муоф намо+.

2Масъалаи муоф чунин аст: ҳар қарзхоҳе ки ба ёри худ қарз дода бошад, бояд муоф намояд ва аз ёр ва бародари худ адои қарзро талаб накунад, зеро ки барои Худованд муоф эълон карда шудааст.

3Аз аҷнабӣ талаб бикун, вале аз он чи, ки бародарат бояд ба ту адо намояд, дасти худро бикаш+.

4Набояд назди ту эҳтиёҷманде бошад, зеро ки Худованд туро дар замине ки Худованд Худои ту ҳамчун мулк барои тасарруф карданат медиҳад, ҳатман баракат хоҳад дод,

5Агар овози Худованд Худои худро бодиққат гӯш карда, саъю кӯшиш намоӣ, ки тамоми ин аҳкомро, ки ман имрӯз ба ту амр мефармоям, ба амал оварӣ,

6Зеро Худованд Худоят туро, чунон ки ба ту гуфтааст, баракат хоҳад дод; ва ту ба халқҳои бисьёр қарз хоҳӣ дод, вале худат қарз нахоҳӣ гирифт; ва ту бар халқҳои бисьёр ҳукмронӣ хоҳӣ кард, вале бар ту хукмронӣ нахоҳанд кард+.

7Агар назди ту, дар яке аз шаҳрҳои ту, дар замине ки Худованд Худоят ба ту медиҳад, яке аз бародарони ту эҳтиёҷманд бошад, дили худро сахт накун ва дасти худро аз бародари эҳтиёҷманди худ набанд,

8Балки дасти худро албатта барои вай кушода, мувофиқи эҳтиёҷи вай, ба қадри кофӣ ба вай қарз бидеҳ+.

9Эҳтиёт бош, ки фикри баде дар дилат пайдо шуда, ту нагӯӣ: „Соли ҳафтум, яъне соли муоф, наздик меояд“, ва назари ту ба бародари эҳтиёҷманди ту бад шуда, ба вай қарз надиҳӣ, — вай аз дасти ту сӯи Худованд фиғон хоҳад кард, ва ин барои ту гуноҳ хоҳад буд.

10Ҳатман ба вай қарз бидеҳ, ва ҳангоме ки ба вай медиҳӣ, дилат малул нашавад; зеро ки дар ивази он Худованд Худоят туро дар тамоми аъмолат ва дар ҳар шуғли дастат баракат хоҳад дод.

11Зеро ки эҳтиёҷманд дар рӯи замин ҳамеша хоҳад буд, бинобар ин ман ба ту амр фармуда, мегӯям: дасти худро барои бародари камбағал ва эҳтиёҷманди худ дар замини худ ҳатман бикшо+.

12Агар бародари ту, мард ё зани ибронӣ, ба ту фурӯхта шавад, вай бояд шаш сол назди ту ғулом бошад, ва дар соли ҳафтум ту варо аз пеши худ озод карда бифирист+.

13Ва ҳангоме ки варо аз пеши худ озод карда мефиристӣ, варо тиҳидаст нафирист,

14Балки варо аз рамаи худ ва аз хирмани худ ва аз чархушти худ таъмин намо: ба андозае ки Худованд Худоят туро баракат дода бошад, ба вай бидеҳ.

15Ва дар хотир нигоҳ дор, ки ту дар замини Миср ғулом будӣ, ва туро Худованд Худои ту фидия дода раҳо кард; бинобар ин ман имрӯз инро ба ту амр мефармоям.

Дар бораи ғуломони «якумрӣ».

16Валекин агар вай ба ту гӯяд: „Аз пеши ту намеравам“, зеро ки вай туро ва хонадони туро дӯст доштааст, ва аҳволаш назди ту некӯст, —

17Дар он сурат бигизе бигир ва гӯши варо ба дар часпонида, сӯрох кун, ва вай ғуломи якумрии ту хоҳад буд; ва бо канизи худ низ чунин амал намо+.

18Бигзор ба назари ту сахт нанамояд, ки варо озод карда мефиристӣ, зеро ки вай дар зарфи шаш сол ду баробари муздури кироя барои ту хизмат кардааст; ва Худованд Худои ту дар ҳар коре ки мекунӣ, туро баракат хоҳад дод.

19Ҳамаи нахустзодаҳои наринаро, ки аз говон ва гӯсфандони ту зоида мешавад, барои Худованд Худои худ тақдис намо; бо нахустзодаи наргови худ кор накун, ва аз нахустзодаи гӯсфанди худ пашм натарош+.

20Ба ҳузури Худованд Худои худ онро сол ба сол, дар маконе ки Худованд баргузинад, ту ва аҳли байти ту бихӯред.

21Вале агар он ягон айбе дошта бошад, яъне ланг ё кӯр бошад, ё ҳар гуна нуқсони дигараш бошад, онро барои Худованд Худои худ забҳ накун+.

22Онро дар истиқоматгоҳи худ бихӯр, шахсони наҷис ва пок мисли ғизоле ва мисли оҳуе бихӯранд.

23Лекин хуни онро нахӯр: онро мисли об бар замин бирез+.

БОБИ ШОНЗДАҲУМ

Дар бораи ид кардани фисҳ.

16^1•Моҳи абибро риоя намо, ва фисҳро барои Худованд Худои худ ба ҷо овар; зеро ки дар моҳи абиб туро Худованд Худои ту аз Миср шабона берун овард.

2Ва фисҳро аз гӯсфандон ва говон барои Худованд Худои худ забҳ намо, дар маконе ки Худованд баргузинад, то ки исми Худро дар он ҷо сокин гардонад.

3Бо он хамиртуруш нахӯр, ҳафт рӯз фатир, яъне нони мазаллат, бо он бихӯр, — зеро ки шитобкорона аз замини Миср берун омадӣ, — то ки рӯзи берун омаданатро аз замини Миср тамоми айёми зиндагии худ дар хотир нигоҳ дорӣ+.

4Ва дар тамоми худуди ту набояд ҳафт рӯз хамиртуруш дида шавад; ва аз гӯште ки ту бегоҳии рӯзи якум забҳ мекунӣ, набояд чизе то субҳ боқӣ бимонад+.

5Дар ҳеҷ яке аз шаҳрҳои худ, ки Худованд Худоят ба ту медиҳад, наметавонӣ фисҳро забҳ намоӣ,

6Балки фақат дар маконе ки Худованд Худои ту баргузинад, то ки исми Худро дар он ҷо сокин гардонад, — дар он макон фисҳро бегоҳирӯзӣ, ҳангоми ғуруб кардани офтоб, ки вақти берун омаданат аз Миср аст, забҳ намо.

7Ва онро дар маконе ки Худованд Худои ту баргузинад, бирьён бикун ва бихӯр, ва бомдодон тоб хӯрда, ба хаймаҳои худ бирав.

8Шаш рӯз фатир бихӯр, ва дар рӯзи ҳафтум ҷашн аст барои Худованд Худои ту; ҳеҷ кор накун.

Дар бораи иди ҳафтаҳо ва иди хаймаҳо.

9Ҳафт ҳафта барои худ бишумор; аз вақте ки дос ба дарав шурӯъ кунад, ба шумурдани ҳафт ҳафта оғоз намо+.

10Ва иди ҳафтаҳоро барои Худованд Худои худ бо ҳадияи дасти босаховати худ ба ҷо овар, ки онро бар ҳасби баракате ки Худованд Худоят ба ту бидиҳад, тақдим хоҳӣ кард.

11Ва ба ҳузури Худованд Худои худ хурсандӣ бикун, — ту ва писарат ва духтарат, ва ғуломат ва канизат, ва левизодае ки дар шаҳри туст, ва ғариб ва ятим ва бевае ки дар миёни туст, — дар маконе ки Худованд Худои ту баргузинад, то ки исми Худро дар он ҷо сокин гардонад.

12Ва дар хотир нигоҳ дор, ки ту дар Миср ғулом будӣ, пас саъю кӯшиш намо, ки ин фароизро ба ҷо оварӣ+.

13Иди хаймаҳоро, баъд аз он ки аз хирмани худ ва аз чархушти худ ғунучин намоӣ, ҳафт рӯз ба ҷо овар+.

14Ва дар иди худ хурсандӣ бикун, — ту ва писарат ва духтарат, ва ғуломат ва канизат, ва левизода ва ғариб ва ятим ва бевае ки дар шаҳри туст.

Мардон бояд ба ҳузури Худованд ҳозир шаванд.

15Ҳафт рӯз барои Худованд Худои худ дар маконе ки Худованд баргузинад, ид бикун, зеро ки Худованд Худои ту дар тамоми ҳосилоти ту ва дар тамоми аъмоли дасти ту баракат хоҳад дод, ва ту бағоят хурсанд хоҳӣ шуд.

16Се карат дар як сол ҳамаи мардони ту бояд ба ҳузури Худованд дар маконе ки Ӯ баргузинад, ҳозир шаванд: дар иди фатир ва дар иди ҳафтаҳо ва дар иди хаймаҳо; ва ба хузури Худованд набояд тиҳидаст ҳозир шаванд,

17Балки ҳар кас бояд бо пешкаши дасти худ ҳозир шавад, бар ҳасби баракате ки Худованд Худоят ба ту бидиҳад.

18Доварон ва нозиронро дар ҳамаи шаҳрҳое ки Худованд Худоят ба ту медиҳад, барои худ бар ҳасби сибтҳои худ таъин намо, то ки қавмро бо адлу инсоф доварӣ кунанд+.

19Дар доварӣ каҷкорӣ нанамо, рӯйбинӣ накун, ва ришва нагир, зеро ки ришва чашмони ҳакимонро кӯр ва суханони одилонро таҳриф мекунад+.

20Адолатро, адолатро ҷӯё бош, то ки зинда бимонӣ ва заминеро, ки Худованд Худоят ба ту медиҳад, тасарруф намоӣ.

21Барои Ашерае ки мехоҳӣ аз баҳри худ бисозӣ, ҳеҷ як дарахте назди қурбонгоҳи Худованд Худои худ нашинон;+

22Ва сутуне барои худ, ки Худованд Худои ту аз он нафрат дорад, барпо накун.

БОБИ ҲАФДАҲУМ

Дар бораи беайбии қурбониҳое ки барои Худо тақдим карда мешавад.

17^1Гов ва гӯсфандеро, ки айбе ё нуқсони дигаре дошта бошад, барои Худованд Худои худ забҳ накун, зеро ки он дар назари Худованд Худои ту зишт аст+.

2Агар дар миёни ту, дар яке аз шаҳрҳои ту, ки Худованд Худоят ба ту медиҳад, марде ё зане пайдо шавад, ки дар назари Худованд Худои ту кори баде карда, аҳди Ӯро поймол намояд,

3Ва рафта, худоёни дигарро ибодат кунад, ва ба онҳо саҷда барад, ё ба офтоб, ё ба моҳ, ё ба ҳар яке аз лашкари осмон, ки ман амр нафармудаам;

4Ва ту хабар ёфта, бишнавӣ, пас дурустакак тафтиш намо, ва инак, агар ҳақиқатан рост бошад, ки ин кори зишт дар Исроил ба амал оварда шудааст, —

5Дар он сурат ту он мард ё он занро, ки чунин кори бад кардаанд, назди яке аз дарвозаҳоят берун овар, ва он мард ё занро сангсор кун, то ки бимиранд+.

6Бар тибқи гувоҳии ду шоҳид ё се шоҳид, он шахси сазовори қатл бояд кушта шавад; бар тибқи гувоҳии як шоҳид набояд кушта шавад+.

7Бигзор аввал дасти шоҳидон бар ӯ барои куштани ӯ бардошта шавад, ва баъд аз он — дасти тамоми қавм; ва шароратро аз миёни худ барҳам хоҳӣ дод+.

Дар бораи итоат кардан ба ҳокимият.

8Агар чизе барои ту нофаҳмо бошад дар муайян кардани фарқ дар миёни хун ва хун, дар миёни даъво ва даъво ва дар миёни осеб ва осеб, аз мурофиаҳое ки назди дарвозаҳои ту ба вукӯъ меояд, — ту бархоста, ба маконе ки Худованд Худои ту баргузинад, бирав,

9Ва назди коҳинони левизода ва назди доваре ки дар он рӯзҳо бошад, омада, бипурс, ва онҳо фатвои қонунро ба ту баён хоҳанд кард+.

10Ва ту бар тибқи ҳукме ки онҳо аз он макони баргузидаи Худованд ба ту баён мекунанд, амал намо, ва ҳар он чиро, ки ба ту таълим диҳанд, боэҳтиёт ба ҷо овар.

11Бар тибқи қонуне ки онҳо ба ту таълим диҳанд, ва бар тибқи фатвое ки онҳо ба ту баён кунанд, амал намо; аз сухане ки онҳо ба ту бигӯянд, ба тарафи рост ё чап майл накун.

12Ва касе ки бадқасдона амал карда, ба коҳине ки барои хизмати Худованд Худои ту дар он ҷо меистад, ё ба довар гӯш надиҳад, — он кас бояд ба қатл расонида шавад; ва шароратро аз миёни худ барҳам хоҳӣ дод.

13Ва тамоми қавм инро шунида, хоҳанд тарсид, ва дигар бадқасдона амал нахоҳанд кард.

14Ҳангоме ки ту ба замине ки Худованд Худоят ба ту медиҳад, биёӣ, ва онро тассарруф намуда, дар он сокин шавӣ, ва бигӯӣ: „Мисли ҳамаи халқҳое ки дар гирду пеши ман ҳастанд, подшоҳе бар худ таъин хоҳам намуд“ —+

15Ҳатман подшоҳеро, ки Худованд Худои ту баргузинад, бар худ таъин намо; аз миёни бародарони худ подшоҳеро бар худ таъин намо; шахси аҷнабиро, ки аз бародарони ту набошад, наметавонӣ бар худ таъин намоӣ+.

16Аммо бигзор вай аспҳоро барои худ афзун накунад, ва қавмро ба Миср барнагардонад, то ки аспҳоро афзун намояд; ва ҳол он ки Худованд ба шумо гуфтааст: „Бори дигар бо ин роҳ барнагардед“+.

17Ва бигзор вай занонро барои худ афзун нанамояд, то ки дилаш фосид нашавад; ва бигзор нуқра ва тиллоро барои худ бисьёр афзун накунад+.

18Ва ҳангоме ки вай бар тахти мамлакати худ биншинад, бигзор нусхаи ин қонунро аз китобе ки назди коҳинони левизода аст, барои худ бинависад.

19Ва он назди вай бошад, ва онро вай тамоми айёми зиндагии худ бихонад, то таълим гирад, ки вай бояд аз Худованд Худои худ битарсад, ва саъю кӯшиш кунад, ки ҳамаи суханони ин қонун ва ин фароизро ба ҷо оварад,+

20Бе он ки дили вай бар бародарони вай мағрур гардад, ва бе он ки вай аз ин амр ба тарафи рост ё чап майл кунад, то ки вай ва писаронаш айёми зиёде бар мамлакати худ қоим бошанд.

БОБИ ҲАЖДАҲУМ

Дар бораи нафақаи коҳинон.

18^1Коҳинони левизода, тамоми сибти Левӣ ҳиссае ва мулке бо Исроил нахоҳанд дошт; онҳо бояд қурбониҳои оташини Худованд ва ҳиссаи Ӯро бихӯранд.

2Пас, вай мулке дар миёни бародарони худ нахоҳад дошт: Худованд мулки вай аст, чунон ки Ӯ ба вай гуфтааст+.

3Ва ин аст ҳаққи коҳинон аз ҷониби қавм, аз ҷониби онҳое ки гов ё гӯсфандро забҳ мекунанд: онҳо бояд соқи пеш ва ҷоғҳо ва ишкамбаро ба коҳин бидиҳанд+.

4Навбари ғалла, шираи ангур ва равғани зайтуни худро, ва навбари пашми гӯсфандони худро ба вай бидеҳ+.

5Зеро Худованд Худои ту варо аз ҳамаи сибтҳо баргузидааст, то ки вай ва писаронаш тамоми айём истода, ба исми Худованд хизмат кунанд.

6Ва агар левизодае аз яке аз шаҳрҳои ту, аз тамоми Исроил, ки дар он ҷо сокин бошад, биёяд, бигзор вай мувофиқи тамоми орзуи дили худ ба маконе ки Худованд баргузинад, биёяд,+

7Ва ба исми Худованд Худои худ мисли ҳамаи бародарони левизодаи худ, ки дар он ҷо ба ҳузури Худованд меистанд, хизмат кунад;

8Бигзор онҳо ҳиссаҳои баробар бихӯранд, ғайр аз он чи вай аз фурӯхтани молу мулки худ пайдо карда бошад.

Манъи бутпарастӣ.

9Ҳангоме ки ту ба замине ки Худованд Худоят ба ту медиҳад, биёӣ, таълим нагир, ки бар тибқи корҳои зишти он халқҳо амал намоӣ+.

10Бигзор дар миёни ту на касе ёфт шавад, ки писараш ё духтарашро аз оташ мегузаронда бошад, на ҷодугаре, на чашмбанде, на фолбине, на афсунгаре, —+

11На найрангсозе, на пурсандаи арвоҳе, на азоимхоне ва на касе ки мурдагонро даъват менамояд,+

12Зеро ҳар касе ки ин корҳоро мекунад, дар назари Худованд зишт аст, ва маҳз аз боиси ҳамин корҳои зишт Худованд Худои ту онҳоро аз пеши ту бадар меронад.

13Ба ҳузури Худованд Худои худ беайб бош.

14Зеро ин халқҳое ки ту онҳоро бадар меронӣ, ба чашмбандон ва ҷодугарон гӯш медиҳанд, валекин туро Худованд Худои ту намегузорад, ки чунин рафтор намоӣ.

Нубувват дар бораи Масеҳ.

15Пайғамбаре мисли ман аз миёни ту, аз бародарони ту Худованд Худоят барои ту ба майдон хоҳад овард; ба Вай гӯш диҳед+.

16Бар тибқи ҳар он чи ту дар Хӯриб, дар рӯзи ҷамъомад, аз Худованд Худои худ пурсида, гуфтӣ: „Овози Худованд Худои худро дигар нашнавам, ва ин оташи азимро дигар набинам, мабодо бимирам“, —+

17Худованд ба ман гуфт: „Он чи онҳо гуфтанд, хуб аст+.

18Набие, мисли ту, Ман барои онҳо аз миёни бародарони онҳо ба майдон хоҳам овард, ва суханони Худро ба даҳони Вай хоҳам гузошт, ва ҳар он чи ба Вай амр фармоям, ба онҳо хоҳад гуфт;+

19Ва касе ки ба суханони Ман, ки Вай ба исми Ман гӯяд, гӯш наандозад, Ман ӯро танбеҳ хоҳам дод.

Имтиҳони анбиё.

20Аммо набие ки қасдан ба исми Ман сухане гӯяд, ки ба гуфтанаш амр нафармудаам, ё ба исми худоёни дигар сухан гӯяд, — он набӣ бояд ба қатл расонида шавад“+.

21Ва агар дар дили худ гӯӣ: „Суханеро, ки Худованд нагуфта бошад, чӣ гуна бишносем?“ —

22Пас, сухане ки набӣ ба исми Худованд гӯяд, вале он ба амал наояд ва иҷро нашавад, он суханест, ки Худованд нагуфтааст, балки набӣ бо қасди бад гуфтааст, — аз ӯ натарс.

БОБИ НУЗДАҲУМ

Дар бораи шаҳрҳои гурезгоҳ.

19^1•Ҳангоме ки Худованд Худои ту халқҳоеро, ки Худованд Худои ту заминашонро ба ту медиҳад, маҳв намояд, ва ту вориси онҳо гардида, дар шаҳрҳо ва хонаҳои онҳо сокин шавӣ, —

2Се шаҳрро барои худ андаруни замини худ, ки Худованд Худоят онро барои тасарруф кардан ба ту медиҳад, ҷудо кун.

3Роҳе барои худ бисоз, ва ҳудуди замини худро, ки Худованд Худоят онро ҳамчун мулк ба ту медиҳад, ба се қисм тақсим намо, то ки ҳар қотил ба он ҷо бигрезад.

4Ва ин аст қонун барои қотиле ки метавонад ба он ҷо гурехта, зинда бимонад: касе ки ёри худро нодониста куштааст, дар сурате ки пештар ба вай душман набуд;

5Масалан, касе ки бо ёри худ барои дарахтбурӣ ба ҷангал омадааст, ва дасташ табарро барои буридани дарахт қулоч кашида задааст, вале оҳан аз табардаста баромада, ба ёри вай хӯрдааст, ва ӯ кушта шудааст, — бигзор вай ба яке аз ин шаҳрҳо бигрезад, то ки зинда бимонад;+

6Мабодо хунхоҳ дар вақти гармии дили худ қотилро таъқиб кунад, ва бо вуҷуди дурии роҳ, ба ӯ расида гирифта, ӯро бикушад, ва ҳол он ки ӯ сазовори қатл нест, зеро ки пештар ба вай душман набуд.

7Бинобар ин ман ба ту амр фармуда, мегӯям: се шаҳрро барои худ ҷудо кун.

8Ва ҳангоме ки Худованд Худоят худуди туро, чунон ки ба падаронат қасам хӯрдааст, васеъ кунад, ва тамоми заминеро, ки ба падаронат додани онро ваъда кардааст, ба ту бидиҳад, —

9Ва ту тамоми ин аҳкомро, ки ман имрӯз ба ту амр мефармоям, риоя намуда ба амал оварӣ, то ки Худованд Худои худро дӯст дошта, тамоми айём бо роҳҳои Ӯ биравӣ, — он гоҳ бар ин се шаҳр барои худ се шаҳри дигар илова намо,

10Ва бигзор андаруни замини ту, ки Худованд Худоят ҳамчун мулк ба ту медиҳад, хуни ноҳақ рехта нашавад: гуноҳи он хун бар гардани ту хоҳад буд+.

11Валекин агар касе ба ёри худ душман шуда, бар вай камин гирад, ва ба зидди вай бархоста, варо зарба зада бикушад, ва ба яке аз ин шаҳрҳо бигрезад, —+

12Он гоҳ пирони шаҳри вай бояд фиристода, варо аз он ҷо бигиранд, ва ба дасти хунхоҳ варо бисупоранд, то ки ба қатл расонида шавад.

13Бигзор чашми ту ба онҳо раҳм накунад, то ки хуни ноҳақро аз Исроил барҳам диҳӣ, ва барои ту некӯ бошад+.

14Марзаи ёри худро, ки аҷдод дар мулки ту кашидаанд, вайрон накун, — дар мулке ки ба даст хоҳӣ овард дар замине ки Худованд Худоят барои тасарруф кардани он ба ту медиҳад+.

15Бигзор ба муқобили касе дар бобати ҳар хато ва ҳар ҷиноят, дар бобати ҳар гуноҳе ки вай карда бошад, як шоҳид баромад накунад, балки бо гувоҳии ду шоҳид, ё бо гувоҳии се шоҳид мурофиа ба амал ояд+.

16Агар шоҳиди козибе ба муқобили касе баромад карда, дар ҳаққи вай тӯҳмат кунад, —+

17Бигзор он ду касе ки дар миёнашон даъвое мавҷуд аст, ба ҳузури Худованд, ба ҳузури коҳинон ва довароне ки дар он рӯзҳо бошанд, ҳозир шаванд;+

18Ва доварон дурустакак тафтиш кунанд, ва инак, маълум шудааст, ки он шоҳид шоҳиди козиб аст, яъне дар ҳаққи бародари худ шаҳодати бардурӯғ додааст, —

19Пас, дар ҳаққи вай ончунон амал кунед, чунон ки вай қасди бад дошт, ки дар ҳаққи бародари худ амал кунад; ва ту шароратро аз миёни худ барҳам хоҳӣ дод+.

20Ва дигарон инро шунида, ҳаросон хоҳанд шуд, ва минбаъд чунин кори бад дар миёни ту нахоҳанд кард.

21Бигзор чашми ту раҳм накунад: ҷон дар ивази ҷон, чашм дар ивази чашм, дандон дар ивази дандон, даст дар ивази даст, пой дар ивази пой+.

БОБИ БИСТУМ

Дар бораи ҷанг. Муносибат ба шаҳрҳои душман.

20^1Ҳангоме ки ба ҷанги зидди душмани худ берун равӣ, ва аспон ва аробаҳо ва қавмеро, ки аз ту сершумортар бошанд, бубинӣ, — аз онҳо натарс, зеро Худованд Худоят, ки туро аз Миср берун овард, бо туст+.

2Ва ҳангоме ки ба майдони корзор наздик шавед, бигзор коҳин наздик омада, ба қавм сухан ронад,

3Ва ба онҳо гӯяд: „Бишнав, эй Исроил! Шумо имрӯз ба ҷанги зидди душманони худ шурӯъ менамоед; бигзор дили шумо суст нашавад, натарсед ва воҳима накунед ва аз онҳо ба ҳарос наафтед;

4Зеро ки Худованд Худои шумо бо шумо меравад, то ки барои шумо бо душманонатон ҷанг карда, шуморо наҷот диҳад“.

5Ва бигзор нозирон ба қавм сухан ронда, гӯянд: „Касе ки хонаи нав сохта, аз он ҳанӯз истифода набурда бошад, бигзор рафта, ба хонаи худ баргардад, мабодо дар ҷанг бимирад, ва шахси дигаре аз он истифода барад;

6Ва касе ки ток шинонда, аз меваи он ҳанӯз нахӯрда бошад, бигзор рафта, ба хонаи худ баргардад, мабодо дар ҷанг бимирад, ва шахси дигаре аз меваи он бихӯрад;

7Ва касе ки занеро номзад карда, ҳанӯз варо нагирифта бошад, бигзор рафта, ба хонаи худ баргардад, мабодо дар ҷанг бимирад, ва шахси дигаре варо бигирад“+.

8Ва бигзор нозирон боз ба қавм сухан ронда, гӯянд: „Касе ки тарсончак ва буздил бошад, бигзор рафта, ба хонаи худ баргардад, то ки дили бародарони худро мисли дили худаш тарсончак нагардонад“+.

9Ва ҳангоме ки нозирон суханрониро бо қавм ба анҷом расонанд, бигзор сипаҳдорон бар сари қавм таъин карда шаванд.

10Ҳангоме ки ба шаҳре наздик оӣ, то ки барои забти он ҷанг кунӣ, онро ба сулҳ даъват намо.

11Ва агар он бо ту сулҳ намуда, дарвозаҳояшро барои ту бикшояд, бигзор тамоми қавме ки дар он бошанд, хироҷгузори ту гардида, хизмати туро ба ҷо оваранд.

12Валекин агар он бо ту сулҳ накунад, ва ба муқобили ту ҷанг пеша намояд, — онро муҳосира бикун.

13Ва ҳангоме ки Худованд Худои ту онро ба дасти ту бисупорад, ҳамаи мардони онро бо дами шамшер зарба бизан;

14Фақат занон ва кӯдакон ва чорпоён, ва ҳар он чи дар шаҳр бошад, яъне тамоми ғанимати онро барои худ тороҷ намо; ва аз ғанимати душманони худ, ки Худованд Худоят онро ба ту додааст, истифода бикун+.

15Бо ҳамаи шаҳрҳое ки аз ту бағоят дуранд, ки аз шаҳрҳои ин халқҳо набошанд, чунин амал намо.

16Аммо аз шаҳрҳои ин қавмҳо, ки Худованд Худоят ҳамчун мулк ба ту медиҳад, ҳеҷ як ҷонро зинда нагузор,

17Балки онҳоро — ҳиттиён ва амӯриён, канъониён ва фариззиён, ҳиввиён ва ябусиёнро, — чунон ки Худованд Худоят ба ту амр фармудааст, тамоман несту нобуд бикун,+

18То шуморо таълим надиҳанд, ки мисли ҳамаи корҳои зиште ки онҳо бо худоёни худ мекарданд, амал намуда, пеши Худованд Худои худ гуноҳкор шавед.

19Агар шаҳреро айёми зиёде муҳосира намоӣ, то ки бо он ҷангида онро забт кунӣ, табаре бар дарахташ бардошта, онро нобуд накун, чунки аз меваи он мехӯрӣ, бинобар ин онро набур; зеро, оё дарахти саҳро одамизод аст, ки аз пеши ту ба истеҳкоме дохил шавад+?

20Фақат дарахте ки дар бораи он ту медонӣ, ки дарахти ғизодор нест, — онро нобуд бикун ва онро бибур, то ба зидди шаҳре ки бо ту меҷангад, истеҳкоме бисозӣ, то даме ки он мағлуб шавад.

БОБИ БИСТУ ЯКУМ

Ёфт шудани мақтули номаълум.

21^1Агар дар замине ки Худованд Худоят барои тасарруф кардани он ба ту медиҳад, мақтули дар саҳро хобидае ёфт шавад, ва маълум набошад, ки қотили вай кист, —

2Бигзор пирон ва доварони ту берун омада, масофаи шаҳрҳоеро, ки дар гирду пеши мақтул аст, чен кунанд;

3Ва шаҳре ки ба мақтул аз ҳама наздиктар бошад, — бигзор пирони он шаҳр гӯсолаи модае бигиранд, ки онро ҳанӯз кор нафармудаанд ва юғе ба гарданаш набастаанд,+

4Ва бигзор пирони он шаҳр он гӯсоларо ба водии санглохе ки шудгор ва кишт карда намешавад ва наҳри оби ҷорӣ дорад, фурӯд оваранд, ва дар он ҷо, дар водӣ гардани гӯсоларо бишкананд.

5Ва коҳинон, писарони Левӣ, наздик меоянд, чунки онҳоро Худованд Худои ту баргузидааст, то ки хизмати Ӯро ба ҷо оваранд ва ба исми Худованд баракат диҳанд, ва бар тибқи сухани онҳо ҳар низоъ ва ҳар осеб бояд яктарафа карда шавад+.

6Ва ҳамаи пирони он шаҳре ки ба мақтул аз ҳама наздиктар аст, бигзор дастҳои худро бар гӯсолае ки дар водӣ гарданаш шикаста шудааст, бишӯянд,

7Ва хитоб намуда, гӯянд: „Дастҳои мо ин хунро нарехтааст, ва чашмони мо надидааст;

8Қавми Худ — Исроилро, ки Ту, эй Худованд, фидия дода раҳо кардаӣ, кафорат намо, ва намон, ки хуни ноҳақ дар миёни қавми Ту — Исроил рехта шавад“. Пас, он хун барои онҳо кафорат карда хоҳад шуд+.

9Ва ту хуни ноҳақро аз миёни худ барҳам хоҳӣ дод, агар он чиро, ки дар назари Худованд дуруст аст, ба амал оварӣ+.

10Ҳангоме ки барои ҷанг кардан ба муқобили душманони худ берун равӣ, ва Худованд Худоят онҳоро ба дасти ту бисупорад, ва ту онҳоро асир кунӣ,

11Ва дар миёни асирон зани хушрӯе дида, ошиқи вай бишавӣ, ва бихоҳӣ варо барои худ ба занӣ бигирӣ,

12Пас, варо ба хонаи худ биёр, ва бигзор вай сари худро тарошад, ва нохунҳои худро гирад,+

13Ва либоси асирии худро аз тани худ дур кунад, ва дар хонаи ту нишаста, барои падар ва модари худ як моҳ мотам гирад; ва баъд аз он ту назди вай даромада, шавҳари вай бишав, ва вай зани ту хоҳад буд.

14Ва агар ту варо дигар нахоҳӣ, метавонӣ варо мувофиқи дилхоҳаш бифиристӣ, вале набояд варо ба нуқра бифрӯшӣ; ба вай сахтгирӣ накун, чунки варо бо зӯрӣ тобеъ намудаӣ.

15Агар марде ду зан дошта бошад, — яке маҳбуба ва дигаре манфура, — ва ҳар ду — маҳбуба ва манфура — барои ӯ писарон зоянд, ва писари манфура нахустзода бошад,+

16Пас, дар рӯзе ки ӯ дороии худро ба писаронаш тақсим кунад, наметавонад ба писари маҳбуба бар писари манфура, ки нахустзода аст, ҳуқуқи нахустзодагӣ диҳад,

17Балки бояд нахустзодагии писари манфураро эътироф намуда, аз ҳар дороии худ ба вай ҳиссаи дучанд диҳад, зеро ки вай ибтидои қуввати ӯст, ва ҳуқуқи нахустзодагӣ ба вай тааллуқ дорад+.

Дар бораи писари саркаш.

18Агар касе писари саркаш ва беитоате дошта бошад, ки сухани падар ва модари худро нашнавад, ва ҳар чанд варо ҷазо диҳанд, ба онҳо гӯш наандозад, —+

19Бигзор падар ва модараш варо гирифта, назди пирони шаҳраш, ба дарвозаи маконаш берун оваранд,

20Ва ба пирони шаҳраш гӯянд: „Ин писари мо саркаш ва беитоат аст, сухани моро намешунавад, пурхӯр ва майзада аст“+.

21Ва бигзор варо тамоми мардуми шаҳраш сангсор кунанд, то ки бимирад, — ва шароратро аз миёни худ барҳам хоҳӣ дод; ва тамоми Исроил инро шунида, ҳаросон хоҳанд шуд.

22Ва агар касе гуноҳи сазовори қатл карда бошад, ва ба қатл расонида шавад, ва ту варо ба дор овехта бошӣ, —+

23Набояд ҷасади мурдаи варо шабона бар дор бимонӣ, балки ҳатман варо дар ҳамон рӯз дафн намо, зеро касе ки ба дор кашида шудааст, ба лаънати Худо гирифтор аст, ва ту замини худро, ки Худованд Худоят онро ҳамчун мулк ба ту медиҳад, наҷис нагардон+.

БОБИ БИСТУ ДУЮМ

Дар бораи дӯстдорӣ нисбат ба ёр ва нисбат ба ҳайвонот.

22^1Вақте ки гови бародари худ ё гӯсфанди ӯро бубинӣ, ки роҳро гум кардааст, набояд аз онҳо рӯй гардонӣ; онҳоро ҳатман ба бародари худ баргардон+.

2Ва агар бародари ту дар наздикии ту набошад, ё ӯро нашносӣ, онҳоро ба хонаи худ биёр, ва бигзор онҳо назди ту бошад, то даме ки бародарат онҳоро талаб кунад, ва он гоҳ ба ӯ баргардон.

3Ва бо хари ӯ чунин амал намо, ва бо либоси ӯ чунин амал намо, ва бо ҳар чизи гумшудаи бародари худ, ки вай онро гум карда бошад, ва ту онро ёфта бошӣ, чунин амал намо; ту наметавонӣ аз он рӯй гардонӣ.

4Агар хари бародари худ ё гови ӯро бубинӣ, ки дар роҳ афтодааст, аз онҳо рӯй нагардон, балки ҳатман онҳоро бо ӯ бархезон.

5Либоси мард бар зан набояд бошад, ва мард набояд либоси занро дар бар кунад, зеро ҳар кӣ ин корҳоро мекунад, дар назари Худованд Худои ту зишт аст.

6Агар тасодуфан дар роҳ, бар дарахте ё бар замин, лонаи парандае аз пешат барояд, ки чӯҷаҳо ё тухмҳо дар он бошад, ва модар бар чӯҷаҳо ё бар тухмҳо нишаста бошад, — модарро бо бачаҳояш нагир:+

7Модарро албатта раҳо намо, ва бачаҳоро барои худ бигир, то ки барои ту некӯ бошад, ва умри дароз бинӣ.

8Ҳангоме ки хонаи нав бино кунӣ, панҷарае бар боми худ бисоз, то ки хуне бар хонаи худ наоварӣ, вақте ки касе аз болои он биафтад.

9Токзори худро бо ду навъ тухмӣ кишт накун, мабодо тамоми ҳосилот, ҳам тухмие ки коштаӣ, ва ҳам ҳосили токзор ҳаром гардад+.

10Барзагов ва харро якҷоя баста, шудгор накун.

11Либоси иборат аз ду навъ матоъ, яъне аз пашм ва катон, дар бар накун.

12Бар чор гӯшаи ридои худ, ки онро дар бар мекунӣ, шилшилаҳо бибоф+.

Муҳофизати зан аз маломатҳои мард.

13Агар касе зан гирад, ва бо вай бихобад, ва аз вай нафрат намояд,

14Ва дар ҳаққи вай маломат бароварад, ва варо бадном карда, гӯяд: „Ин занро гирифтам, ва бо вай наздикӣ кардам, вале варо бокира наёфтам“, —

15Пас, бигзор падари он духтар ва модари вай аломати бакорати духтарро гирифта, пеши пирони шаҳр, назди дарвоза бароранд,

16Ва падари духтар ба пирон бигӯяд: „Духтари худро ба ин одам ба занӣ додаам, ва ӯ алҳол аз вай нафрат кардааст,

17Ва инак, ӯ маломат бароварда, мегӯяд: духтари туро бокира наёфтам. Вале ин аст аломати бакорати духтари ман“. Пас, ҷойпӯшро пеши пирони шаҳр паҳн мекунанд.

18Ва бигзор пирони он шаҳр он мардро гирифта, таъдиб намоянд.

19Ва бар ӯ ба қадри сад сиқл нуқра чарима андохта, онро ба падари духтар бидиҳанд, зеро ки ӯ бокираи Исроилро бадном кардааст; ва бигзор вай зани ӯ бошад, ба тавре ки ӯ наметавонад тамоми умри худ ба вай талоқ диҳад.

20Валекин агар ин даъво рост бошад, яъне аломати бакорати духтар ёфт нашавад,

21Бигзор духтарро назди дари хонаи падари вай берун оваранд, ва мардуми шаҳри вай варо сангсор кунанд, то ки бимирад, зеро ки вай дар хонаи падараш зино карда, дар Исроил рафтори зиште ба амал овардааст. Ва шароратро аз миёни худ барҳам хоҳӣ дод.

22Агар марде ёфт шавад, ки бо зани шавҳардоре хобида бошад, бигзор ҳар дуяшон ба қатл расонида шаванд: ҳам марде ки бо он зан хобидааст, ва ҳам он зан. Ва шароратро аз Исроил барҳам хоҳӣ дод+.

23Агар духтари бокирае ба марде номзад шуда бошад, ва марди дигаре варо дар шаҳр ёфта, бо вай бихобад,

24Ҳар дуяшонро назди дарвозаи он шаҳр бароред, ва онҳоро сангсор кунед, то ки бимиранд: духтарро барои он ки дар шаҳр доду фарьёд накардааст, ва мардро барои он ки ба номӯси зани ёри худ таҷовуз намудааст. Ва шароратро аз миёни худ барҳам хоҳӣ дод.

25Ва агар марде дар саҳро духтари номзадшударо биёбад, ва он мард варо бо зӯрӣ дошта, бо вай бихобад, бигзор он марде ки бо вай хобидааст, танҳо ба қатл расонида шавад,

26Вале бо духтар ҳеҷ кор накун: ба гардани духтар гуноҳи сазовори қатл нест, зеро ки монанди он аст, ки шахсе бар ёри худ қиём намуда, ӯро кушта бошад;

27Зеро ки варо дар саҳро ёфтааст: мумкин аст, ки он духтари номзадшуда доду фарьёд карда бошад, валекин касе набудааст, ки варо раҳо кунад.

28Агар марде духтари бокираро, ки номзад нашуда бошад, биёбад, ва бо зӯрӣ варо дошта, бо вай бихобад, ва онҳо ба даст афтанд,

29Бигзор он марде ки бо вай хобидааст, ба падари духтар панҷоҳ сиқл нуқра бидиҳад, ва бигзор вай зани ӯ бошад, чунки ӯ ба номӯси вай таҷовуз намудааст; ӯ наметавонад тамоми умри худ ба вай талоқ диҳад+.

30Бигзор ҳеҷ кас зани падари худро нагирад, ва аврати падари худро ошкор накунад+.

БОБИ БИСТУ СЕЮМ

Дастуроти гуногун.

23^1Касе ки байзаҳояш маҷақ шудааст, ё олати таносулаш бурида шудааст, наметавонад ба ҷамоати Худованд дохил шавад+.

2Ҳаромзода наметавонад ба ҷамоати Худованд дохил шавад: ҳатто насли даҳуми вай наметавонад ба ҷамоати Худованд дохил шавад.

3Аммӯнӣ ва мӯобӣ наметавонад ба ҷамоати Худованд дохил шавад; ҳатто насли даҳуми онҳо наметавонад ба ҷамоати Худованд дохил шавад,+

4Аз он сабаб ки онҳо шуморо, вақте ки аз Миср берун омадед, дар роҳ бо нон ва об пешвоз нагирифтанд, ва аз он сабаб ки вай Билъом ибни Баӯрро аз Фатӯри Байнаннаҳрайн ба муқобили ту киро кард, то ки туро лаънат гӯяд,+

5Вале Худованд Худои ту нахост Билъомро гӯш кунад, ва Худованд Худои ту он лаънатро барои ту ба баракат табдил дод, зеро ки Худованд Худоят туро дӯст медорад+.

6Саломатӣ ва некӯаҳволии онҳоро тамоми умри худ, то абад ҷӯё нашав.

7Аз адӯмӣ нафрат накун, зеро ки вай бародари туст; аз мисрӣ нафрат накун, зеро ки ту дар замини вай ғариб будӣ;+

8Фарзандоне ки аз онҳо таваллуд меёбанд, дар насли сеюм метавонанд ба ҷамоати Худованд дохил шаванд.

9Ҳангоме ки бо ӯрдуи худ ба мукобили душманонат берун равӣ, аз ҳар чизи бад худро нигоҳ дор.

10Агар дар миёни ту касе бошад, ки аз эҳтиломи шаб наҷис шавад, бигзор вай аз ӯрдугоҳ берун равад, андаруни ӯрдугоҳ дохил нашавад;+

11Ва шомгоҳ дар об ғусл намуда, баробари ғуруб кардани офтоб андаруни ӯрдугоҳ дохил шавад.

12Ва маконе барои ту берун аз ӯрдугоҳ бояд бошад, то ки ба он ҷо берун равӣ.

13Ва ба замми яроқи худ ту бояд белчае дошта бошӣ, ва ҳангоме ки дар берун менишинӣ, чуқурчае бо он биканӣ, ва бархоста, пасафканди худро ба воситаи он бипӯшонӣ.

14Зеро ки Худованд Худои ту андаруни ӯрдугоҳи ту қадамгузор аст, то ки туро раҳо намояд ва душманонатро ба дасти ту бисупорад; пас, бигзор ӯрдугоҳи ту муқаддас бошад, то ки Ӯ чизи палиде дар миёни ту дида, аз ту рӯй нагардонад+.

15Ғуломеро, ки аз оғои худ пеши ту гурехта бошад, ба дасти оғои вай насупор;

16Бигзор вай дар миёни ту, дар маконе ки баргузинад, дар яке аз шаҳрҳои ту, ки барои вай некӯ бошад, сокин шавад; варо ба танг наовар.

17Набояд аз духтарони Исроил фоҳишае бошад, ва аз писарони Исроил набояд ливотагаре бошад+.

18Музди фоҳиша ва қимати сагро[*] барои ҳеҷ назре ба хонаи Худованд Худои худ наовар, зеро ки ин ҳар ду дар назари Худованд Худои ту зишт аст.

19Ба бародари худ бо суд қарз надеҳ, — на бо суди нуқра, на бо суди хӯрокворӣ, на бо суди ҳар чизе ки бо суд қарз дода мешавад.

20Ба аҷнабӣ метавонӣ бо суд қарз диҳӣ, вале ба бародари худ бо суд қарз надеҳ, то ки Худованд Худои ту дар замине ки барои тасарруф кардани он ба он ҷо меравӣ, дар ҳар шуғли дастат ба ту баракат диҳад+.

21Агар барои Худованд Худои худ назр намоӣ, дар адои он даранг накун, зеро ки Худованд Худои ту ҳатман онро аз ту талаб хоҳад кард, ва бар гардани ту гуноҳе хоҳад буд+.

22Валекин агар аз назр кардан худдорӣ намоӣ, бар гардани ту гуноҳе нахоҳад буд.

23Он чиро, ки аз даҳонат баромадааст, риоя намуда, ба ҷо овар, ончунон ки барои Худованд Худои худ назр карда, ба забон рондаӣ.

24Ҳангоме ки ба токзори ёри худ биёӣ, аз ангури он ҳар қадар ки дилат бихоҳад, то сер шудани худ бихӯр, вале дар зарфи худ наандоз.

25Ҳангоме ки ба ғаллазори ёри худ биёӣ, аз хӯшаҳои он бо дасти худ бичин, вале досро дар ғаллазори ёри худ ба кор набар+.

БОБИ БИСТУ ЧОРУМ

Шариати Мусо дар бораи талоқ.

24^1Агар касе зан гирифта, бо вай бихобад, ва агар вай ба назари ӯ писанд наояд, чунки ӯ чизи нафратоваре дар вай пайдо кардааст, — ва ӯ талоқномае навишта ба дасти вай диҳад, ва аз хонаи худ варо бифиристад,+

2Ва вай аз хонаи ӯ берун равад, ва ба шавҳари дигаре бирасад,

3Ва он шавҳари дигар низ аз вай нафрат намояд, ва талоқномае барои вай навишта, ба дасти вай диҳад, ва аз хонаи худ варо бифиристад, ё он шавҳари дигар, ки варо барои худ ба занӣ гирифта буд, бимирад, —

4Шавҳари аввалаш, ки варо фиристода буд, наметавонад аз нав варо барои худ ба занӣ бигирад, баъд аз он ки вай наҷис гардидааст, зеро ки ин ба ҳузури Худованд зишт аст; пас, ба замине ки Худованд Худои ту ҳамчун мулк ба ту медиҳад, гуноҳ наовар+.

5Агар касе ба қарибӣ зан гирифта бошад, бигзор ба лашкар наравад, ва ҳеҷ маҷбурияти дигаре ба зиммаи вай гузошта нашавад, то ки як сол дар хонаи худ озод бошад, ва бо зани худ димоғчоқӣ кунад+.

6Набояд касе осиё ё санги болои онро ба гарав бигирад, зеро ки ҷонро ба гарав мегирад.

7Агар шахсе ёфт шавад, ки аз бародарони худ, яъне аз банӣ-Исроил, ягон касро дуздидааст, ва ба вай сахтгирӣ карда, варо фурӯхтааст, — бигзор он дузд ба қатл расонида шавад. Ва шароратро аз миёни худ барҳам хоҳӣ дод+.

8Дар хусуси захми махав эҳтиёт намоед, то ҳар он чиро, ки коҳинони левизода ба шумо таълим медиҳанд, бағоят риоя намуда, ба ҷо оваред; он чиро, ки ман ба онҳо амр фармудаам, риоя намуда, ба ҷо оваред+.

9Дар хотир нигоҳ дор, ки Худованд Худои ту дар роҳ бо Марьям чӣ карда буд, вақте ки аз Миср берун омадед+.

10Агар ба ёри худ чизе қарз диҳӣ, барои гирифтани гарав ба хонаи вай надаро,

11Балки дар берун биист, ва он кас, ки ту ба вай қарз додаӣ, гаравро назди ту берун меоварад.

12Ва агар вай марди бенавое бошад, хоб накун дар ҳолате ки гарави вай назди ту бимонад,

13Балки баробари ғуруб кардани офтоб гарави варо ҳатман баргардон, то ки вай дар либоси худ бихобад ва туро баракат диҳад, ва ин барои ту ба ҳузури Худованд Худои ту адолат ҳисоб хоҳад ёфт+.

14Муздур, бенаво ва камбағалро аз бародарони худ ё аз ғарибоне ки дар миёни ту, дар шаҳрҳои ту мебошанд, озор надеҳ+.

15Дар ҳамон рӯз музди варо бидеҳ, ба тавре ки офтоб пеш аз доданат ғуруб накунад, зеро ки вай камбағал аст, ва ҷонаш ҳаваси онро дорад; мабодо вай аз дасти ту сӯи Худованд фиғон кунад, ва ин барои ту гуноҳ ҳисоб ёбад+.

16Бигзор падарон барои гуноҳи писарон ба қатл расонида нашаванд, ва писарон барои гуноҳи падарон ба қатл расонида нашаванд: ҳар кас бояд барои гуноҳи худаш ба қатл расонида шавад+.

17Дар доварии ғариб ва ятим каҷкорӣ накун, ва либоси беваро ба гарав нагир+.

18Дар хотир нигоҳ дор, ки ту дар Миср ғулом будӣ, ва Худованд Худоят туро аз он ҷо фидия дода раҳо кард; бинобар ин ман ба ту амр мефармоям, ки ин корро ба ҷо оварӣ.

19Вақте ки ҳосилоти худро дар саҳрои худ дарав намоӣ, ва бандеро дар саҳро фаромӯш кунӣ, барои гирифтани он барнагард: бигзор он барои ғарибе, ятиме ва бевае бошад, то ки Худованд Худоят туро дар ҳар амали дастат баракат диҳад+.

20Вақте ки зайтуни худро зада афшонӣ, дуюмбора шохаҳоро тафтиш накун: бигзор он барои ғарибе, ятиме ва бевае бошад.

21Вақте ки ангури токзори худро ғунучин намоӣ, дуюмбора боқимондаи онро начин: бигзор он барои ғарибе, ятиме ва бевае бошад.

22Ва дар хотир нигоҳ дор, ки ту дар замини Миср ғулом будӣ; бинобар ин ман ба ту амр мефармоям, ки ин корро ба ҷо оварӣ.

БОБИ БИСТУ ПАНҶУМ

Дастуроти гуногун.

25^1Агар дар миёни одамон мурофиае ба вуҷуд ояд, ва онҳо ба маҳкама биёянд, ва доварон онҳоро доварӣ намуда, одилро сафед ва шарирро маҳкум кунанд,+

2Ва агар шарир сазовори шаллоқ бошад, — бигзор довар амр фармояд, ки варо бихобонанд, ва ба ҳузури ӯ варо мувофиқи шарораташ шумурда шаллоқ зананд;

3Варо фақат чил тозиёна задан мумкин аст, на зиёд, зеро ки агар бар ин илова намуда варо шаллоқи зиёде зананд, бародари ту пеши назари ту ба залолат хоҳад афтод+.

4Даҳони говро, вақте ки хирман мекӯбад, набанд+.

5Агар бародарон бо ҳамдигар сукунат дошта бошанд, ва яке аз онҳо бимирад, ва фарзанде надошта бошад, зани он мурда набояд берун аз оила, ба марди бегонае бирасад, балки бародари шавҳараш бояд назди вай даромада, варо барои худ ба занӣ бигирад ва вазифаи додаршӯйро нисбат ба вай ба ҷо оварад+.

6Ва нахустзодае ки вай мезояд, фарзанди бародари мурдаи ӯ ҳисоб хоҳад ёфт, то ки номаш аз миёни Исроил маҳв нашавад+.

7Ва агар ин шахс ба гирифтани янгаи худ розӣ нашавад, бигзор янгаи ӯ ба дарвоза, назди пирон баромада, гӯяд: „Додаршӯи ман намехоҳад номи бародари худро дар Исроил аз нав барқарор намояд, аз иҷрои вазифаи додаршӯии худ нисбат ба ман сар метобад“.

8Ва ӯро пирони шаҳраш хонда, ба ӯ сухан меронанд, ва агар ӯ исрор намуда, гӯяд: „Намехоҳам варо ба занӣ бигирам“, —

9Он гоҳ бигзор янгаи ӯ пеши назари пирон ба ӯ наздик омада, кафши ӯро аз пояш бикашад, ва пеши ӯ туф карда, нидокунон гӯяд: „Бо касе ки хонаи бародари худро бино намекунад, чунин рафтор карда мешавад“+.

10Ва бигзор номи ӯ дар Исроил „хонаи кафшкашида“ хонда шавад.

11Агар ду мард бо ҳамдигар дастбагиребон шаванд, ва зани яке аз онҳо пеш ояд, то ки шавҳари худро аз дасти занандаи ӯ халос кунад, ва дасти худро дароз карда, авраташро биқапад, —

12Пас, дасти варо бурида парто; бигзор чашми ту ба вай раҳм накунад.

13Бигзор дар халтаи ту сангҳои духела, калон ва хурд, набошад.

14Бигзор дар хонаи ту эфаи духела, калон ва хурд, набошад+.

15Ту бояд санги мукаммал ва дуруст дошта бошӣ, то ки умри ту дар замине ки Худованд Худоят ба ту медиҳад, дароз шавад.

16Зеро ҳар кӣ чунин амал мекунад, яъне ҳар ноинсоф, пеши Худованд Худои худ зишт аст.

17Он чиро, ки Амолеқ дар роҳ, ҳангоми берун омаданат аз Миср, ба ту карда буд, дар хотир нигоҳ дор,+

18Ки ӯ дар роҳ туро пешвоз гирифта, ҳамаи аз ҳол рафтагонро дар ақиби ту несту нобуд карда буд, дар сурате ки ту лакот ва беҳол будӣ; ва ӯ аз Худо натарсида буд.

19Пас, вақте ки Худованд Худои ту дар замине ки Худованд Худои ту барои тасарруф кардани он ҳамчун мулк ба ту медиҳад, аз ҳамаи душманони гирду пеш ба ту оромӣ бахшад, ту зикри Амолеқро аз зери осмон маҳв намо; фаромӯш накун+.

БОБИ БИСТУ ШАШУМ

Дар бораи тақдим кардани навбарҳо.

26^1Ва ҳангоме ки ба замине ки Худованд Худоят ҳамчун мулк ба ту медиҳад, дохил шавӣ, ва онро ба тасарруфи худ дароварда, дар он сокин гардӣ, —

2Он гоҳ аз навбарҳои ҳар маҳсули замин, ки аз замине ки Худованд Худоят ба ту медиҳад, ғундошта бошӣ, гирифта, дар сабаде бимон, ва ба маконе ки Худованд Худоят баргузинад, то ки исми Худро дар он ҷо сокин гардонад, бирав+.

3Ва назди коҳине ки дар он айём бошад, омада, ба вай бигӯ: „Имрӯз ба Худованд Худои ту изҳор менамоям, ки ба замине ки Худованд ба падарони мо қасам хӯрда буд, ки ба мо бидиҳад, дохил шудаам“.

4Ва коҳин сабадро аз дастат гирифта, пеши курбонгоҳи Худованд Худои ту мегузорад.

5Ва ту ба ҳузури Худованд Худои худ нидокунон бигӯ: „Падарам арамии оворагарде буд, ва ба Миср фурӯд омад, ва дар он ҷо бо одамони каме сукунат кард, ва дар он ҷо ба халқи бузурги пурзӯр ва сершуморе табдил ёфт;+

6Вале мисриён ба мо рафтори бад намуда, моро ба танг оварданд, ва меҳнати сахте ба гардани мо бор карданд;+

7Ва мо сӯи Худованд Худои падарони мо истиғоса бурдем, ва Худованд овози моро шунид, ва мусибат ва меҳнат ва тангии моро дид;+

8Ва Худованд моро аз Миср бо дасти қавӣ ва бозуи тӯлонӣ, бо даҳшати азим, ва бо аломот ва мӯъҷизот берун овард;+

9Ва моро ба ин макон овард, ва ин заминро, замине ки шир ва асал дар он ҷорист, ба мо дод+.

10Ва алҳол, инак, ман навбарҳои маҳсули заминро, ки Ту, эй Худованд, ба ман додӣ, овардаам“. Ва онро ба ҳузури Худованд Худои худ бимон, ва ба ҳузури Худованд Худои худ саҷда бибар.

11Ва ту аз тамоми неъмате ки Худованд Худоят ба ту ва ба хонадони ту бахшидааст, бо левизода ва ғарибе ки дар миёни туст, хурсандӣ бикун.

12Ҳангоме ки ту дар соли сеюм, ки соли ушрҳост, додани тамоми ушри ҳосилоти худро ба анҷом бирасонӣ, ва онро ба левизода, ғариб, ятим ва бева бидиҳӣ, то ки дар шаҳрҳои ту хӯрда сер шаванд,+

13Он гоҳ ба ҳузури Худованд Худои худ бигӯ: „Вақфҳоро аз хона баровардам, ва онҳоро ба левизода, ғариб, ятим ва бева низ, мувофиқи амре ки Ту ба ман фармудаӣ, додам; аз аҳкоми Ту сар натофтам ва онҳоро фаромӯш накардам;

14Дар мотами худ аз онҳо нахӯрдам, ва дар нопокӣ аз онҳо набаровардам, ва барои мурда аз онҳо надодам; ба овози Худованд Худои худ гӯш андохтам, мувофиқи ҳар он чи ба ман амр фармудаӣ, амал кардам;+

15Аз макони муқаддаси Худ, аз осмон назар бикун, ва ба қавми Худ — Исроил, ва ба замине ки ба мо додаӣ, чунон ки ба падарони мо қасам хӯрдаӣ, ба замине ки шир ва асал дар он ҷорист, баракат бидеҳ“+.

16Имрӯз Худованд Худоят ба ту амр мефармояд, ки ин фароиз ва ин дастуротро ба амал оварӣ; ва ту онҳоро бо тамоми дили худ ва бо тамоми ҷони худ риоя намуда, ба амал овар.

17Худовандро ту имрӯз эътироф намудӣ, то ки Ӯ Худои ту бошад, ва ту бо роҳҳои Ӯ равона шавӣ, ва фароизу аҳкому дастуроти Ӯро риоя намоӣ, ва ба овози Ӯ гӯш андозӣ.

18Ва Худованд имрӯз туро эътироф намуд, то ки ту қавми гузини Ӯ бошӣ, чунон ки Ӯ ба ту гуфтааст, ва тамоми аҳкоми Ӯро риоя намоӣ,+

19Ва Ӯ туро дар ҷалол, шӯҳрат ва шавкат бар ҳамаи халқҳое ки Ӯ офаридааст, баланд гардонад, ва ту барои Худованд Худои худ қавми муқаддас бошӣ, чунон ки Ӯ гуфтааст»+.

БОБИ БИСТУ ҲАФТУМ

Дар бораи сангҳои ёдгорӣ.

27^1Ва Мусо ва пирони Исроил ба қавм амр фармуда, гуфтанд: «Тамоми аҳкомеро, ки ман имрӯз ба шумо амр мефармоям, риоя намоед.

2Ва дар рӯзе ки аз Урдун ба замине ки Худованд Худоят ба ту медиҳад, убур кунед, барои худ сангҳои бузург барпо намо, ва бар онҳо оҳак бимол;+

3Ва бар онҳо, ҳамин ки убур кардӣ, ҳамаи суханони ин шариатро бинавис, то ба замине ки Худованд Худоят ба ту медиҳад, дохил шавӣ, — ба замине ки шир ва асал дар он ҷорист, чунон ки Худованд Худои падаронат ба ту гуфтааст.

4Ва ҳангоме ки аз Урдун убур кунед, ин сангҳоро, ки ман имрӯз ба шумо амр мефармоям, бар кӯҳи Эбол барпо намоед, ва бар онҳо оҳак бимол.

5Ва дар он ҷо қурбонгоҳе барои Худованд Худои худ бино намо, ки қурбонгоҳи сангин бошад; олати оҳанин бар онҳо кор нафармо;+

6Аз сангҳои яклухт қурбонгоҳи Худованд Худои худро бино намо, ва бар он барои Худованд Худои худ қурбониҳои сӯхтанӣ тақдим кун.

7Ва курбониҳои саломатӣ забҳ намуда, дар он ҷо бихӯр ва ба ҳузури Худованд Худои худ хурсандӣ бикун+.

8Ва бар он сангҳо ҳамаи суханони ин шариатро бо хати равшан бинавис»+.

9Ва Мусо ва коҳинони левизода ба тамоми Исроил сухан ронда, гуфтанд: «Сукут намо ва бишнав, эй Исроил! Имрӯз ту қавми Худованд Худои худ гардидаӣ+.

10Пас, овози Худованд Худои худро бишнав, ва аҳкому фароизи Ӯро, ки ман имрӯз ба ту амр мефармоям, ба амал овар».

11Ва Мусо дар он рӯз ба қавм амр фармуда, гуфт:

12«Ҳамин ки аз Урдун убур кунед, инҳо бояд бар кӯҳи Ҷаризим биистанд, то даме ки қавмро баракат диҳанд: Шимъӯн, Левӣ, Яҳудо, Иссокор, Юсуф ва Биньёмин+.

13Ва инҳо бояд бар кӯҳи Эбол биистанд, то даме ки лаънат хонанд: Реубен, Ҷод, Ошер, Забулун, Дон ва Нафтолӣ.

14Ва левизодагон хитоб намуда, ба ҳамаи исроилиён бо овози баланд хоҳанд гуфт:

15„Малъун бод касе ки санаме ё буте аз маснӯи дасти ҳунарманд, ки он дар назари Худованд зишт аст, бисозад, ва онро пинҳон дорад!“ Ва тамоми қавм нидокунон хоҳанд гуфт: „Омин!“+

16„Малъун бод касе ки падару модари худро хорӣ диҳад!“ Ва тамоми қавм хоҳанд гуфт: „Омин!“+

17„Малъун бод касе ки марзаи ёри худро вайрон кунад!“ Ва тамоми қавм хоҳанд гуфт: „Омин!“+

18„Малъун бод касе ки нобиноеро дар роҳ ба иштибоҳ андозад!“ Ва тамоми қавм хоҳанд гуфт: „Омин!“+

19„Малъун бод касе ки дар доварии ғариб, ятим ва бева каҷкорӣ кунад!“ Ва тамоми қавм хоҳанд гуфт: „Омин!“+

20„Малъун бод касе ки бо зани падари худ бихобад, чунки домани падари худро ошкор кардааст!“ Ва тамоми қавм хоҳанд гуфт: „Омин!“+

21„Малъун бод касе ки бо ягон чорпо бихобад!“ Ва тамоми қавм хоҳанд гуфт: „Омин!“+

22„Малъун бод касе ки бо хоҳари худ, яъне бо духтари падари худ ё бо духтари модари худ, бихобад!“ Ва тамоми қавм хоҳанд гуфт: „Омин!“+

23„Малъун бод касе ки бо модарарӯси худ бихобад!“ Ва тамоми қавм хоҳанд гуфт: „Омин!“+

24„Малъун бод касе ки ёри худро дар пинҳонӣ бикушад!“ Ва тамоми қавм хоҳанд гуфт: „Омин!“+

25„Малъун бод касе ки ришва гирад, то ки ҷоне нобуд гардида, хунаш ба ноҳақ рехта шавад!“ Ва тамоми қавм хоҳанд гуфт: „Омин!“+

26„Малъун бод касе ки суханони ин шариатро ба ҷо наоварад ва бар тибқи онҳо амал накунад!“ Ва тамоми қавм хоҳанд гуфт: „Омин!“»+

БОБИ БИСТУ ҲАШТУМ

Ваъдаи баракат.

28^1•«Ва агар ту ба овози Худованд Худои худ бодиққат гӯш андозӣ, то ки тамоми аҳкоми Ӯро, ки имрӯз ман ба ту амр мефармоям, риоя намуда, ба амал оварӣ, он гоҳ Худованд Худоят туро бар ҳамаи халқҳои замин баланд хоҳад гардонид,+

2Ва ҳамаи ин баракатҳо ба ту хоҳад расид ва барои ту ба амал хоҳад омад, агар ту ба овози Худованд Худои худ гӯш андозӣ:

3Дар шаҳр ту бобаракот хоҳӣ буд ва дар саҳро ту бобаракот хоҳӣ буд.

4Меваи батни ту ва ҳосили замини ту ва самараи чорпоёни ту, зоиши говони ту ва афзоиши гӯсфандони ту бобаракот хоҳад буд.

5Сабади ту ва корсони ту бобаракот хоҳад буд.

6Ҳангоми даромадани худ ту бобаракот хоҳӣ буд ва ҳангоми баромадани худ ту бобаракот хоҳӣ буд+.

7Худованд душманони туро, ки ба зидди ту қиём менамоянд, пеши ту мағлуб хоҳад кард; бо як роҳ ба зидди ту хоҳанд омад, ва бо ҳафт роҳ аз пеши ту хоҳанд гурехт+.

8Худованд ба ту дар анборҳоят ва дар ҳар шуғли дастат баракат хоҳад фиристод, ва туро дар замине ки Худованд ба ту медиҳад, бобаракот хоҳад кард+.

9Худованд туро барои Худ қавми муқаддас хоҳад гардонид, чунон ки ба ту қасам хӯрдааст, агар аҳкоми Худованд Худои худро риоя намуда, бо роҳҳои Ӯ равона шавӣ+.

10Ва ҳамаи қавмҳои замин хоҳанд дид, ки исми Худованд бар ту хонда шудааст, ва аз ту хоҳанд тарсид.

11Ва Худованд ба ту дар меваи батнат, ва дар самараи чорпоёнат, ва дар ҳосили заминат, дар замине ки Худованд ба падаронат қасам хӯрдааст, ки ба ту бидиҳад, фаровонии зиёде хоҳад бахшид.

12Худованд барои ту ганҷинаи некӯи Худ, яъне осмонро воз хоҳад кард, то ки борони замини туро дар сари вақт биборонад ва ба ҳар шуғли дасти ту баракат диҳад, ва ту ба халқҳои бисьёр қарз хоҳӣ дод, вале худат қарз нахоҳӣ гирифт+.

13Ва Худованд туро сар хоҳад кард, на дум; ва фақат баланд хоҳӣ буд, на паст, — агар ту ба аҳкоми Худованд Худои худ, ки ман имрӯз ба ту амр мефармоям, гӯш андозӣ, ва онҳоро риоя намуда, ба ҷо оварӣ,

14Ва аз ҳамаи суханоне ки ман имрӯз ба шумо амр мефармоям, ба тарафи рост ё чап майл накунӣ, то ки худоёни дигарро пайравӣ ва ибодат намоӣ.

Огоҳӣ аз лаънатҳо.

15•Валекин агар ба овози Худованд Худои худ гӯш наандозӣ, то ки тамоми аҳкому фароизи Ӯро, ки ман имрӯз ба ту амр мефармоям, риоя намуда ба амал оварӣ, — он гоҳ ҳамаи ин лаънатҳо ба ту хоҳад расид ва барои ту ба амал хоҳад омад:+

16Дар шаҳр ту малъун хоҳӣ буд ва дар саҳро ту малъун хоҳӣ буд.

17Сабади ту ва корсони ту малъун хоҳад буд.

18Меваи батни ту ва ҳосили замини ту, зоиши говони ту ва афзоиши гӯсфандони ту малъун хоҳад буд.

19Ҳангоми даромадани худ ту малъун хоҳӣ буд, ва ҳангоми баромадани худ ту малъун хоҳӣ буд.

20Худованд ба ту дар ҳар шуғли дастат, ки ба амал меоварӣ, лаънат, изтироб ва мусибат хоҳад фиристод, то даме ки маҳв шавӣ, ва то даме ки ба зудӣ нест шавӣ, аз боиси бадии аъмолат, аз боиси он ки Маро тарк кардаӣ.

21Худованд ваборо ба ту хоҳад часпонид, то даме ки туро аз замине ки барои тасарруф кардани он ба он дохил мешавӣ, маҳв кунад.

22Худованд туро ба сил, таб, илтиҳоб, окила, хушксолӣ, боди самум ва ярақон гирифтор хоҳад кард; ва онҳо туро таъқиб хоҳад кард, то даме ки маҳв шавӣ+.

23Ва осмони ту, ки болои сари туст, монанди мис хоҳад гардид, ва замине ки зери пои туст, — монанди оҳан.

24Худованд борони заминатро ғубор ва хок хоҳад гардонид, ва он аз осмон бар ту фурӯд хоҳад омад, то даме ки несту нобуд шавӣ+.

25Худованд туро пеши душманонат мағлуб хоҳад кард; бо як роҳ ба зидди онҳо берун хоҳӣ рафт, ва бо ҳафт роҳ аз пеши онҳо хоҳӣ гурехт, ва барои ҳамаи мамлакатҳои замин ба даҳшате табдил хоҳӣ ёфт+.

26Ва лошаи ту барои ҳар мурғи ҳаво ва ҳайвони замин хӯрок хоҳад шуд, ва ҳеҷ кас онҳоро нахоҳад рамонид+.

27Худованд туро ба обилаи Миср, захми думбалдор, ҷараб ва хоришак гирифтор хоҳад кард, ки аз онҳо наметавонӣ шифо ёбӣ+.

28Худованд туро ба девонагӣ, кӯрӣ ва карахтӣ гирифтор хоҳад кард.

29Ва мисли кӯре ки дар торикӣ даст-даст карда роҳ меравад, ту дар нимирӯзӣ даст-дасткунон роҳ хоҳӣ рафт, ва дар роҳҳои худ муваффақият нахоҳӣ ёфт, ва тамоми айём туро ба танг хоҳанд овард ва тороҷ хоҳанд кард, — ва наҷотдиҳандае нахоҳад буд+.

30Занеро номзад хоҳӣ кард, вале марди дигаре бо вай хоҳад хобид; хонае бино хоҳӣ кард, вале дар он сокин нахоҳӣ шуд; токзоре хоҳӣ шинонид, вале аз ангураш нахоҳӣ хӯрд+.

31Говатро дар пеши назарат хоҳанд кушт, вале аз гӯшти он нахоҳӣ хӯрд; харатро аз пеши ту ба тороҷ хоҳанд бурд, ва он назди ту нахоҳад баргашт; гӯсфандонат ба душманони ту дода хоҳад шуд, — ва наҷотдиҳандае барои ту нахоҳад буд.

32Писаронат ва духтаронат ба қавми дигаре дода хоҳанд шуд, ва чашмонат инро хоҳад дид, ва тамоми айём ба раҳи онҳо чор хоҳад шуд, вале дидорашон барои ту дастрас нахоҳад буд+.

33Ҳосили заминат ва тамоми меҳнататро қавме ки ту намешинохтӣ, хоҳанд хӯрд; ва ту тамоми айём фақат мазлум ва ситамкаш хоҳӣ буд+.

34Ва ту аз он чи чашмонат мебинад, девона хоҳӣ шуд.

35Худованд зонуҳо ва соқҳои туро ба обилаи бад гирифтор хоҳад кард, ки аз он, аз кафи пой то фарқи сари худ, шифо нахоҳӣ ёфт+.

36Худованд туро, ва подшоҳатро, ки бар худ таъин менамоӣ, сӯи халқе хоҳад бурд, ки варо ту ва падаронат намешинохтед; ва дар он ҷо ту худоёни дигарро, ки аз чӯб ва санг иборатанд, ибодат хоҳӣ кард+.

37Ва дар миёни қавмҳое ки Худованд туро ба он ҷо хоҳад бурд, ту василаи ҳайрат, масал ва тамасхур хоҳӣ гардид+.

38Тухмии зиёде ба саҳро хоҳӣ бурд, валекин андаке ҷамъ хоҳӣ кард, зеро ки малах онро хоҳад хӯрд+.

39Токзорҳо шинонида, парвариш хоҳӣ кард, вале шароб нахоҳӣ нӯшид ва ангур нахоҳӣ чид, зеро ки онро кирм хоҳад хӯрд+.

40Дарахтони зайтун дар тамоми ҳудуди ту хоҳад буд, вале равған ба баданат нахоҳӣ молид, зеро ки зайтуни ту норасида хоҳад рехт.

41Писарон ва духтарон ба дуньё хоҳӣ овард, вале онҳо аз они ту нахоҳанд буд, зеро ки ба асирӣ хоҳанд рафт+.

42Ҳамаи дарахтонат ва маҳсули заминатро малах нобуд хоҳад кард.

43Ғарибе ки дар миёни туст, бар ту торафт баланд хоҳад шуд, ва ту торафт ба паст хоҳӣ афтод.

44Вай ба ту қарз хоҳад дод, вале ту ба вай қарз нахоҳӣ дод; вай сар хоҳад буд, вале ту дум хоҳӣ буд.

45Ва ҳамаи ин лаънатҳо бар ту хоҳад омад, ва туро таъқиб намуда, ба ту хоҳад расид, то даме ки маҳв шавӣ, зеро ки ту ба овози Худованд Худои худ гӯш надодӣ, то ки аҳкому фароизи Ӯро, ки ба ту амр фармуда буд, риоя намоӣ;

46Ва онҳо бар ту ва бар насли ту то абад аломат ва ибрат хоҳад буд.

47Азбаски ту Худованд Худои худро бо шодӣ ва дилхушӣ барои фаровонии ҳар чиз ибодат накардӣ, —+

48Бинобар ин ту ба душмани худ, ки Худованд варо бар ту хоҳад фиристод, ба сабаби гуруснагӣ ва ташнагӣ ва бараҳнагӣ ва камии ҳар чиз хизмат хоҳӣ кард, дар сурате ки вай юғи оҳанин бар гардани ту хоҳад гузошт, то даме ки туро несту нобуд кунад+.

49Худованд аз дурдаст, аз ақсои замин халқеро, ки мисли уқоб мепарад, бар ту хоҳад овард, — халқе ки забонашро ту нахоҳӣ фаҳмид,+

50Халқи рӯйнатане ки поси хотири пиронро нигоҳ намедорад, ва ба ҷавонон раҳм намекунад;

51Ва самараи чорпоёнат ва ҳосили заминатро хоҳад хӯрд, то даме ки хонавайрон шавӣ, ба тавре ки ғалла, шираи ангур, равғани зайтун, зоиши говонат ва афзоиши гӯсфандонатро барои ту боқӣ нахоҳад гузошт, то даме ки туро маҳв созад;+

52Ва туро дар ҳамаи шаҳрҳоят муҳосира хоҳад кард, то даме ки деворҳои баланд ва мустаҳками туро, ки ба онҳо таваккал менамоӣ, дар тамоми заминат хароб кунад; ва туро дар тамоми шаҳрҳоят, дар тамоми заминат, ки онро Худованд Худоят ба ту медиҳад, муҳосира хоҳад кард+.

53Ва ту меваи батни худро, яъне гӯшти писаронат ва духтаронатро, ки Худованд Худоят ба ту додааст, дар муҳосира ва тангие ки душманат бар ту оварад, хоҳӣ хӯрд+.

54Марди нозпарварде ки дар миёни ту ба айшу ишрат одат карда буд, чашмаш ба бародараш ва зани ҳамоғӯшаш ва бақияи фарзандонаш, ки боқӣ мемонанд, бад хоҳад шуд,

55Ба тавре ки вай ба ҳеҷ яке аз онҳо аз гӯшти фарзандони худ, ки мехӯрад, нахоҳад дод, зеро дар муҳосира ва тангие ки душманат дар ҳамаи шаҳрҳоят бар ту оварад, чизе барои вай боқӣ нахоҳад монд.

56Зани нозпарварде ки дар миёни ту ба айшу ишрат одат карда буд, ва ба сабаби айшу ишрат ва нозпарвардагӣ ҷуръат надошт кафи пояшро ба замин монад, чашмаш ба шавҳари ҳамоғӯшаш ва писараш ва духтараш бад хоҳад шуд,

57Ва низ ба ҳамроҳаке ки аз миёни пойҳояш берун меояд, ва ба писароне ки мезояд; зеро ки вай онҳоро, ба сабаби камии ҳар чиз, дар муҳосира ва тангие ки душманат дар шаҳрҳои ту бар ту оварад, ба таври пинҳонӣ хоҳад хӯрд+.

58Агар ҳамаи суханони ин шариатро, ки дар ин китоб навишта шудааст, риоя намуда ба амал наоварӣ, ва аз ин исми арҷманд ва саҳмгин, яъне аз Худованд Худои худ натарсӣ, —

59Худованд ба ту ва ба насли ту зарбаҳои даҳшатангез хоҳад расонид, зарбаҳои азим ва давомдор, ва бемориҳои сахт ва давомдор;

60Ва ҳамаи дардҳои Мисрро, ки аз онҳо метарсидӣ, ба сари ту хоҳад овард, ва онҳо ба ту хоҳад часпид+.

61Низ ҳар беморӣ ва зарбаеро, ки дар ин китоби шариат навишта нашудааст, Худованд ба сари ту хоҳад овард, то даме ки маҳв шавӣ.

62Ва аз шумо шумораи каме боқӣ хоҳанд монд, ва ҳол он ки шумо мисли ситорагони осмон сершумор будед; зеро ки ту ба овози Худованд Худои худ гӯш надодӣ+.

Дар натиҷаи беитоатии бардавом дар рӯи замин пароканда хоҳед шуд.

63Ва чунин воқеъ хоҳад шуд, ки чӣ тавре ки Худованд шодикунон ба шумо эҳсон намуда, шуморо афзун гардонида буд, ҳамон тавр Худованд шодикунон шуморо несту нобуд хоҳад кард, ва шумо аз замине ки барои тасарруф кардани он ба он дохил мешавед, ронда хоҳед шуд+.

64Ва Худованд туро дар миёни ҳамаи қавмҳо, аз як канори замин то канори дигари замин, пароканда хоҳад кард; ва дар он ҷо ту худоёни дигарро, ки аз чӯб ва санг иборатанд, ва онҳоро ту ва падаронат намешинохтед, ибодат хоҳӣ кард+.

65Ва дар миёни он халқҳо ту фароғат нахоҳӣ ёфт, ва барои кафи поят оромӣ нахоҳад буд, ва дар он ҷо Худованд ба ту дили беқарор ва чашмони чор ва ҷони пурозор хоҳад дод.

66Ва ҳаёти ту пеши назари ту ба мӯе овезон хоҳад буд, ва ту рӯзонаю шабона ҳаросон шуда, ба ҳаёти худ дилпурӣ нахоҳӣ дошт.

67Субҳгоҳон хоҳӣ гуфт: „Кошки шом мебуд!“, ва шомгоҳон хоҳӣ гуфт: „Кошки субҳ мебуд!“ — ба сабаби тарси дили худ, ки туро фаро хоҳад гирифт, ва ба сабаби рӯъёи чашмони худ, ки ту хоҳӣ дид+.

68Ва туро Худованд дар киштиҳо бо роҳе ки дар бораи он ба ту гуфта будам: „Дигар ҳаргиз нахоҳед дид“, ба Миср хоҳад баргардонид; ва шумо дар он ҷо худро ба душманони худ барои ғуломӣ ва канизӣ хоҳед фурӯхт, вале харидоре нахоҳад буд»+.

БОБИ БИСТУ НӮҲУМ

Аз нав барқарор кардани аҳд.

29^1Ин аст суханони аҳде ки Худованд ба Мусо амр фармуд, ки бо банӣ-Исроил дар замини Мӯоб бибандад, ғайр аз он аҳде ки бо онҳо дар Ҳӯриб баста буд+.

2Ва Мусо тамоми Исроилро хонда, ба онҳо гуфт: «Ҳар он чиро, ки Худованд пеши назари шумо дар замини Миср ба фиръавн ва ҳамаи бандагонаш ва тамоми заминаш ба амал овард, шумо дидаед:

3Он имтиҳонҳои бузургро, ки чашмони шумо дид, он аломот ва мӯъҷизоти азимро;

4Валекин Худованд диле барои донистан ва чашмон барои дидан ва гӯшҳо барои шунидан то имрӯз ба шумо надодааст+.

5Ва ман шуморо чил сол дар биёбон бурдам; либоси шумо бар танатон ҷиғда-ҷиғда нашуд, ва кафшатон бар поятон пора нашуд+.

6Нон нахӯрдед ва бӯза нанӯшидед, то бидонед, ки Ман Худованд Худои шумо ҳастам+.

7Ва ба ин макон расидед, ва Сиҳӯн, подшоҳи Ҳешбӯн, ва Ӯҷ, подшоҳи Бошон, ба истиқболи мо барои ҷанг берун омаданд, ва мо онҳоро торумор кардем+.

8Ва замини онҳоро гирифта, ба реубениён ва ҷодиён ва нисфи сибти менашшеиён ҳамчун мулк додем+.

9Пас, суханони ин аҳдро риоя намоед ва онҳоро ба ҷо оваред, то ки дар ҳар чи мекунед, муваффақият ба даст оваред+.

10Имрӯз ҳамаи шумо ба ҳузури Худованд Худои худ истодаед, яъне сардорони шумо, сибтҳои шумо, пирони шумо ва нозирони шумо, ҳамаи мардони Исроил,

11Кӯдакони шумо, занони шумо, ва ғарибе ки андаруни ӯрдугоҳи шумост, аз ҳезумкафони ту гирифта то машкоби ту, —+

12То ки ба аҳди Худованд Худои худ ва ба савгандномаи Ӯ, ки Худованд Худоят имрӯз бо ту мебандад, дохил шавӣ,

13То ки Ӯ туро имрӯз қавми Худ таъин намояд, ва Ӯ Худои ту бошад, чунон ки Ӯ ба ту гуфтааст, ва чунон ки ба падаронат Иброҳим, Исҳоқ ва Яъқуб қасам хӯрдааст+.

14Ва на танҳо бо шумо ман ин аҳд ва ин савгандномаро мебандам,

15Балки ҳам бо онҳое ки имрӯз ҳамроҳи мо ба ҳузури Худованд Худои мо истодаанд, ва ҳам бо онҳое ки имрӯз дар ин чо ҳамроҳи мо нестанд.

16Зеро шумо медонед, ки чӣ гуна мо дар замини Миср умр ба сар мебурдем, ва чи гуна мо аз миёни халқҳое ки шумо убур намудед, гузаштем.

17Ва шумо қабоҳатҳо ва бутҳои онҳоро, ки иборат аз чӯб ва санг, ва нуқра ва тилло дар миёни онҳо буд, дидед.

18Мабодо дар миёни шумо мард ё зан, ё қабила ё сибте бошад, ки дилаш имрӯз аз Худованд Худои мо гардад, то ки рафта, худоёни он халқҳоро ибодат намояд; мабодо дар миёни шумо решае бошад, ки заҳр ва явшон ба вуҷуд оварад, —+

19Ва ҳангоме ки вай суханони ин савгандномаро бишнавад, дар дили худ худро баракат дода, гӯяд: „Бо вуҷуди он ки дар сахтии дили худ рафтор менамоям, то ки сероб ва ташнаро якҷоя нобуд кунам, ман саломат хоҳам монд“, —

20Худованд варо нахоҳад омурзид, балки он вақт ғазаби Худованд ва рашки Ӯ бар он кас аланга хоҳад зад, ва тамоми лаънате ки дар ин китоб навишта шудааст, ба сари вай хоҳад омад, ва Худованд номи варо аз зери осмон маҳв хоҳад кард;+

21Ва Худованд варо аз ҳамаи сибтҳои Исроил барои ҳалокат ҷудо хоҳад кард, бар тибқи ҳамаи лаънатҳои аҳде ки дар ин китоби шариат навишта шудааст.

22Ва насли баъдина, яъне фарзандони шумо, ки баъд аз шумо пайдо хоҳанд шуд, ва аҷнабиёне ки аз замини дурдаст хоҳанд омад, ҳангоме ки мусибатҳои ин замин ва вабоҳоеро, ки Худованд ба сари он меоварад, бубинанд, хоҳанд гуфт:

23„Тамоми замин сӯхта, ба кибрит ва шӯра табдил ёфтааст, кишт карда намешавад, ва ҳосиле намерӯёнад, ва ҳеҷ як алафе дар он намесабзад, монанди табаддулоти Садӯм ва Амӯро, Адмо ва Сабӯим, ки онҳоро Худованд дар хашм ва ғазаби худ вожгун карда буд“+.

24Ва ҳамаи халқҳо хоҳанд гуфт: „Аз чӣ сабаб Худованд ба ин замин чунин амал кардааст? Шиддати ин ғазаби азим аз чӣ сабаб аст?“+

25Ва хоҳанд гуфт: „Аз он сабаб аст, ки онҳо аҳди Худованд Худои падарони худро, ки дар вақти берун овардани онҳо аз замини Миср бо онҳо баста буд, тарк карданд,+

26Ва рафта, худоёни дигарро ибодат карданд ва ба онҳо саҷда бурданд, — худоёнеро, ки намешинохтанд, ва Ӯ насибаи онҳо нагардонида буд;

27Бинобар ин хашми Худованд бар ин замин аланга зад, ва Ӯ тамоми лаънатеро, ки дар ин китоб навишта шудаст, бар он овард;+

28Ва Худованд онҳоро бо ғазаб ва хашм ва қаҳри азим аз заминашон решакан карда, ба замини дигаре партофт, чунон ки имрӯз воқеъ шудааст“+.

29Чизҳои ниҳонӣ аз они Худованд Худои мост, ва чизҳои ошкор то абад аз они мо ва фарзандони мост, то ки ҳамаи суханони ин шариатро ба амал оварем+.

БОБИ СИЮМ

Мусо ба тавбакунандагон эҳсон ваъда медиҳад.

30^1Ва ҳангоме ки ҳамаи ин суханон, яъне баракат ва лаънате ки ба ту пешниҳод намудам, ба сари ту ояд, ва ту онҳоро дар миёни ҳамаи халқҳое ки туро Худованд Худоят ба он ҷо пароканда созад, дар дили худ ҷой диҳӣ,+

2Ва сӯи Худованд Худои худ руҷӯъ намоӣ, ва ту ҳамроҳи фарзандонат, мувофиқи ҳар он чи ман имрӯз ба ту амр мефармоям, бо тамоми дили худ ва бо тамоми ҷони худ ба овози Ӯ гӯш андозӣ, —+

3Он гоҳ Худованд Худоят асирони туро хоҳад баргардонид, ва ба ту раҳм хоҳад намуд, ва аз нав туро аз миёни ҳамаи қавмҳое ки Худованд Худоят туро ба он ҷо пароканда созад, ҷамъ хоҳад кард+.

4Ҳатто агар парокандагии ту то ақсои осмон бошад, аз он ҷо туро Худованд Худоят ҷамъ хоҳад кард ва аз он ҷо туро хоҳад гирифт,+

5Ва туро Худованд Худоят ба замине ки падаронат тасарруф карда буданд, хоҳад овард, ва ту онро тасарруф хоҳӣ кард, ва Ӯ ба ту марҳамат намуда, туро бештар аз падаронат афзун хоҳад гардонид.

6Ва Худованд Худоят дили ту ва дили насли туро махтун хоҳад кард, то ки Худованд Худои худро бо тамоми дили худ ва бо тамоми ҷони худ дӯст дошта, зинда бимонӣ+.

7Ва Худованд Худоят ҳамаи ин лаънатҳоро бар сари душманон ва бадхоҳони ту, ки туро таъқиб мекарданд, хоҳад овард+.

8Ва ту баргашта, ба овози Худованд гӯш хоҳӣ дод, ва тамоми аҳкоми Ӯро, ки ман имрӯз ба ту амр мефармоям, ба амал хоҳӣ овард.

9Ва Худованд Худоят ба ту дар ҳар амали дастат, дар меваи батнат, ва дар зоиши чорпоёнат, ва дар ҳосили заминат ба некӯӣ комьёбии зиёде хоҳад бахшид, зеро Худованд аз нав дар бораи ту ба некӯӣ шодӣ хоҳад кард, чунон ки дар бораи падаронат шодӣ мекард,

10Агар ту ба овози Худованд Худои худ гӯш андохта, аҳком ва фароизи Ӯро, ки дар ин китоби шариат навишта шудааст, риоя намоӣ, ва агар ту бо тамоми дили худ ва бо тамоми ҷони худ сӯи Худованд Худои худ баргардӣ.

Огоҳии охирин.

11Зеро ки аҳкоме ки ман имрӯз ба ту амр мефармоям, барои ту дастнорас нест, ва дур нест.

12Он дар осмон нест, ки бигӯӣ: „Кист, ки барои мо ба осмон сууд намуда, онро барои мо бигирад, ва онро ба мо бишнавонад, то ки онро ба амал оварем?“+

13Ва он дар он тарафи баҳр нест, ки бигӯӣ: „Кист, ки барои мо ба он тарафи баҳр убур намуда, онро барои мо бигирад, ва онро ба мо бишнавонад, то ки онро ба амал оварем?“

14Балки ин чиз бағоят ба ту наздик аст, он дар даҳон ва дили туст, то ки онро ба амал оварӣ.

15Инак, ман имрӯз ба ту ҳаёт ва некӯӣ, ва мамот ва бадиро пешниҳод кардам,+

16Ва ман имрӯз ба ту амр мефармоям, ки Худованд Худои худро дӯст бидорӣ, бо роҳҳои Ӯ равона шавӣ, ва аҳком ва фароиз ва дастуроти Ӯро риоя намоӣ, то ки зинда монда афзун шавӣ, ва туро Худованд Худоят дар замине ки барои тасарруф кардани он ба он дохил мешавӣ, баракат диҳад.

17Валекин агар дили ту гардад, ва ту гӯш надиҳӣ, ва гумроҳ шуда, ба худоёни дигар саҷда барӣ ва онҳоро ибодат намоӣ, —

18Пас, имрӯз ман шуморо огоҳ мекунам, ки ҳатман талаф хоҳед шуд, ва дар замине ки аз Урдун убур карда, ба он дохил мешавед, то ки онро тасарруф намоед, умри дароз нахоҳед дид.

19Имрӯз осмон ва заминро ман пеши шумо ба шоҳидӣ даъват менамоям, ки ҳаёт ва мамотро, яъне баракат ва лаънатро ба шумо пешниҳод кардам; пас, ҳаётро ихтиёр намо, то ки ту бо насли худ зинда бимонӣ,

20Худованд Худои худро дӯст бидорӣ, ба овози Ӯ гӯш диҳӣ ва ба Ӯ бичаспӣ, зеро ки Ӯ ҳаёти ту ва дарозии умри туст, то ки ту дар замине ки худованд ба падаронат Иброҳим, Исҳоқ ва Яъқуб қасам хӯрдааст, ки онро ба онҳо бидиҳад, сукунат намоӣ»+.

БОБИ СИЮ ЯКУМ

Мусо ба коҳинон, левизодагон ва Еҳушаъ ибни Нун дастуроти охирин медиҳад.

31^1Ва Мусо рафта, ин суханонро ба тамоми банӣ-Исроил баён кард,

2Ва ба онҳо гуфт: «Ман имрӯз саду бистсола шудаам, дигар ёрои баромадан ва даромадан надорам, ва Худованд ба ман гуфтааст: „Ту аз ин Урдун убур нахоҳӣ кард“+.

3Худованд Худоят Худаш пешопеши ту убур хоҳад намуд, Худаш ин халқҳоро аз пеши ту маҳв хоҳад кард, то ки ту онҳоро зердаст намоӣ; Еҳушаъ пешопеши ту убур хоҳад намуд, чунон ки Худованд гуфтааст+.

4Ва Худованд ба онҳо ончунон амал хоҳад кард, чунон ки ба Сиҳӯн ва Ӯҷ, подшоҳони амӯриён, ва ба замини онҳо амал карда, онҳоро маҳв намуд+.

5Ва Худованд онҳоро ба дасти шумо хоҳад супурд, ва шумо ба онҳо мувофиқи тамоми аҳкоме ки ман ба шумо амр фармудаам, амал намоед+.

6Кавӣ ва далер бошед, аз онҳо натарсед ва ҳаросон нашавед, зеро ки Худованд Худоят Худаш бо ту меравад; Ӯ аз ту даст нахоҳад кашид ва туро тарк нахоҳад кард»+.

7Ва Мусо Еҳушаъро хонда, пеши назари тамоми Исроил ба вай гуфт: «Қавӣ ва далер бош, зеро ки ту бо ин қавм ба замине ки Худованд ба падаронашон қасам хӯрдааст, ки ба онҳо бидиҳад, дохил хоҳӣ шуд, ва ту онро ба онҳо ҳамчун мулк тақсим хоҳӣ кард+.

8Ва Худованд Худаш пешопеши ту меравад, Ӯ бо ту хоҳад буд, аз ту даст нахоҳад кашид ва туро тарк нахоҳад кард; натарс ва ҳаросон нашав».

9Ва Мусо ин шариатро навишт, ва онро ба коҳинони банӣ-Левӣ, ки сандуқи аҳди Худовандро мебардоштанд, ва ба пирони Исроил дод.

10Ва Мусо ба онҳо амр фармуда, гуфт: «Дар соли ҳафтум, дар вақти соли муоф, дар иди хаймаҳо,+

11Ҳангоме ки тамоми Исроил биёянд, то ки ба ҳузури Худованд Худои ту дар маконе ки Ӯ баргузинад, ҳозир шаванд, ин шариатро пеши тамоми Исроил хонда, ба самъи онҳо бирасон+.

12Қавмро — мардон ва занон ва кӯдакон, ва ғарибонеро, ки дар шаҳрҳои ту мебошанд, — ҷамъ кун, то ки бишнаванд ва таълим гиранд ва аз Худованд Худои шумо битарсанд, ва ҳамаи суханони ин шариатро риоя намуда, ба амал оваранд+.

13Ва писарони онҳо, ки инро намедонанд, бишнаванд ва таълим гиранд, то ки аз Худованд Худои шумо битарсанд, дар тамоми айёме ки шумо дар замине ки барои тасарруф кардани он аз Урдун убур менамоед, умр ба сар хоҳед бурд».

Дастуроти Худованд ба Мусо ва Еҳушаъ ибни Нун.

14Ва Худованд ба Мусо гуфт: «Инак, айёми мурдани ту наздик аст; Еҳушаъро бихон, ва дар хаймаи ҷомеъ ҳозир шавед, то ки ба вай дастурот диҳам». Ва Мусо ва Еҳушаъ рафта, дар хаймаи ҷомеъ ҳозир шуданд+.

15Ва Худованд андаруни сутуни абр дар хайма зоҳир шуд; ва сутуни абр бар дари хайма истод+.

16Ва Худованд ба Мусо гуфт: «Инак, ту бо падаронат мехобӣ, ва ин кавм бархоста, худоёни бегонаи заминеро, ки ба он ҷо дар миёни онҳо мераванд, зинокорона пайравӣ хоҳанд намуд, ва Маро тарк карда, аҳдеро ки бо онҳо бастаам, хоҳанд шикаст;+

17Ва ғазаби Ман бар онҳо дар он рӯз аланга зада, онҳоро тарк хоҳам кард, ва рӯи Худро аз онҳо пинҳон хоҳам дошт, ва онҳо талаф хоҳанд шуд, ва бадиҳо ва кулфатҳои зиёде ба сари онҳо хоҳад омад; ва дар он рӯз онҳо хоҳанд гуфт: „Азбаски Худои мо дар миёни мо нест, ин бадиҳо ба сари мо омадааст“+.

18Вале Ман рӯи Худро дар он рӯз албатта пинҳон хоҳам дошт, ба сабаби тамоми бадие ки онҳо ба амал оварданд, вақте ки ба худоёни дигар руҷӯъ карданд.

19Ва алҳол ин сурудро барои худ бинависед, ва ту онро ба банӣ-Исроил таълим дода, дар даҳонашон бимон, то ки ин суруд барои Ман шаҳодате бар банӣ-Исроил бошад,+

20Зеро ки Ман онҳоро, чунон ки ба падаронашон қасам хӯрдаам, ба замине дохил мекунам, ки шир ва асал дар он ҷорист, ва онҳо хӯрда, сер ва фарбеҳ хоҳанд шуд, ва ба худоёни дигар руҷӯъ намуда, онҳоро ибодат хоҳанд кард, ва Маро ба хашм оварда, аҳди Маро хоҳанд шикаст+.

21Ва ҳангоме ки бадиҳо ва кулфатҳои зиёд ба сари онҳо биёяд, ин суруд мисли шаҳодате бар онҳо гувоҳӣ хоҳад дод, зеро ки он аз даҳони насли онҳо фаромӯш нахоҳад шуд; чунки Ман иштиёқи онҳо, ва он чиро, ки онҳо имрӯз мекунанд, медонам, пеш аз он ки онҳоро ба замине ки дар бораи он қасам хӯрдаам, дохил кунам».

22Ва Мусо ин сурудро дар он рӯз навишт, ва онро ба банӣ-Исроил таълим дод.

23Ва Худованд ба Еҳушаъ ибни Нун амр фармуда, гуфт: «Қавӣ ва далер бош, зеро ки ту банӣ-Исроилро ба замине ки дар бораи он ба онҳо қасам хӯрдаам, дохил хоҳӣ кард, ва Ман бо ту хоҳам буд»+.

24Ва ҳангоме ки Мусо навиштани суханони ин шариатро дар китоб комилан ба анҷом расонид,+

25Мусо ба левизодагоне ки сандуқи аҳди Худовандро мебардоштанд, амр фармуда, гуфт:

26«Ин китоби шариатро бигиред, ва онро дар паҳлуи сандуқи аҳди Худованд Худои худ бимонед, то ки он дар он ҷо шаҳодате бар ту бошад+.

27Зеро ки ман балвогарӣ ва гарданкашии туро медонам; инак, имрӯз, ки ман ҳанӯз бо шумо зинда ҳастам, шумо ба Худованд балво мебардоштед; алалхусус баъд аз мурдани ман!

28Ҳамаи пирони сибтҳои худ ва нозирони худро назди ман ҷамъ кунед, то ки ин суханонро ба самъи онҳо бирасонам, ва осмону заминро бар онҳо барои шоҳидӣ даъват намоям.

29Зеро медонам, ки шумо, баъд аз мурдани ман тамоман фосид гардида, аз роҳе ки ба шумо амр фармудаам, дур хоҳед шуд, ва дар охири айём бадӣ бар шумо хоҳад омад, зеро ки он чи дар назари Худованд бад аст, ба амал хоҳед овард, то ки Ӯ ро бо аъмоли дасти худ ба хашм оваред»+.

30Ва Мусо суханони ин сурудро, то ба охири онҳо, ба самъи тамоми ҷамоати Исроил ба забон ронд:

БОБИ СИЮ ДУЮМ

Суруди Мусо.

32^1«Гӯш андоз, эй осмон, ки ман сухан хоҳам ронд,
ва бигзор замин нутқи даҳонамро бишнавад+.
2Сабақи ман мисли борон хоҳад борид,
нутқи ман мисли шабнам хоҳад рехт,
мисли қатраҳои борони маҳин бар майсазор,
ва мисли борони сел бар алафзор+.
3Исми Худовандро ба забон хоҳам ронд;
кибриёи Худои моро мадҳ кунед.
4Ӯ Кӯҳпора аст, амалиёти Ӯ комил аст,
зеро ки ҳамаи роҳҳои Ӯ одилона аст;
Ӯ Худои амин аст ва ноинсофӣ надорад,
Ӯ одил ва ҳаққонист+.
5Онҳо фосид шудаанд;
аз боиси нуқсони худ фарзандони Ӯ нестанд;
насли саркаш ва каҷкоранд.

6Оё подоши шумо барои Худованд ҳамин аст, эй қавми разил ва беақл?

Ӯ, охир, падари туст, молики туст,
Ӯ туро офарид ва туро устувор кард+.
7Айёми қадимро ба ёд овар,
дар бораи солҳои наслҳои пешина мулоҳиза намо;
аз падари худ бипурс, ва ӯ ба ту ҳикоят хоҳад кард;
аз пирони худ бипурс, ва онҳо ба ту хоҳанд гуфт+.

8Ҳангоме ки Ҳаққи Таоло ба халқҳо амлок дод,
ҳангоме ки Ӯ банӣ-Одамро пароканда кард,

Ӯ ҳудуди қавмҳоро мувофиқи шумораи банӣ-Исроил муқаррар намуд+.

9Зеро ки насибаи Худованд қавми Ӯст;

Яъқуб қитъаи мероси Ӯст+.

10Варо дар биёбон ёфт, дар замини халои пур аз уллос;
варо пуштибонӣ намуд, ба вай назорат кард,
варо ҳамчун гавҳараки чашми Худ нигоҳ дошт+.
11Чунон ки уқоб аҳли лонаи худро бедор карда,
бар чӯҷаҳои худ мепарад,
ва болҳои худро паҳн карда, онҳоро мегирад,
ва бар болу пари худ бардошта мебарад,+
12Ончунон Худованд танҳо варо ҳидоят намуд,
ва худои бегонае бо вай набуд.
13Варо Ӯ бар баландиҳои замин баровард,
то ки аз маҳсулоти саҳроҳо бихӯрад,
варо асал аз сахра хӯронид,
ва равған аз санги хоро,+
14Ва маскаи гов, ва шири гӯсфанд,
ва равғани барраҳо ва қӯчқорҳои бошонӣ ва бузҳо,
ва гули орди гандуми гузин;
ва ту хуни раз, ки шароби фашшосӣ буд, нӯшидӣ.

15Вале Ешурун[*] фарбеҳ шуда, ба лагад задан даромад;
ту фарбеҳ, ғафс ва тануманд шудаӣ; —
ва Худоро, ки Офаринандаи вай аст, тарк кард,
ва Кӯҳпораи наҷоти худро хорӣ дод+.
16Бо худоёни ғайр онҳо рашки Ӯро оварданд,
бо корҳои зишт Ӯро хашмгин карданд+.

17Ба девҳо, на ин ки ба Худо, қурбонӣ карданд,
ба худоёне ки намешинохтанд,
ба худоёни наве ки ба қарибӣ пайдо шуда буданд,
ва падаронатон аз онҳо наметарсиданд+.

18Ба Кӯҳпорае ки туро ба дуньё овард, беэътиноӣ кардӣ,
ва Худои Офаринандаи худро аз хотир баровардӣ+.

19Ва Худованд инро дида, дарғазаб шуд,
чунки писаронаш ва духтаронаш Ӯро ба хашм оварданд.

20Ва гуфт: „Рӯи Худро аз онҳо пинҳон хоҳам дошт,
то бубинам, ки оқибати онҳо чӣ хоҳад буд;
зеро ки онҳо насли ҳардамхаёланд,
фарзандонеанд, ки амин нестанд.

21Онҳо бо он чи худо нест, рашки Маро оварданд,
бо чизҳои ҳеҷу пучи худ Маро хашмгин карданд;
пас, Ман бо он чи қавм нест, рашки онҳоро хоҳам овард,
бо халқи разиле онҳоро хашмгин хоҳам кард+.
22Зеро ки оташи ғазаби Ман аланга задааст,
ва то асфалуссофилин фурӯзон шудааст,
ва заминро бо ҳосили он фурӯ мебарад,
ва асоси кӯҳҳоро месӯзонад+.
23Бар онҳо мусибатҳоро ҷамъ хоҳам овард,
тирҳои Худро бар онҳо тамом хоҳам кард:+

24Аз гуруснагӣ беҳол, ва аз таб ва тоуни сахт нобуд хоҳанд шуд;
дандони даррандагон ва заҳри ҳазандагони рӯи заминро бар онҳо хоҳам фиристод+.

25Аз берун онҳоро шамшер талаф хоҳад кард,
ва аз даруни хонаҳо — даҳшат:

ҳам ҷавонон, ҳам дӯшизагон,
ҳам ширхорагон ва ҳам мӯйсафедонро+.

26Мегуфтам: онҳоро ба ҳар ҷониб пароканда хоҳам кард,
зикрашонро аз миёни мардум маҳв хоҳам сохт, —
27Агар аз хашми душман хавотир намедоштам,
ки мабодо бадхоҳони онҳо ғалат таъбир карда,
бигӯянд: дасти мо боло шуд,
ва Худованд ҳамаи инро накардааст“+.
28Зеро ки онҳо халқи бемулоҳизаанд,
ва фаҳме надоранд+.

29Кошки соҳибақл буда, дар ин хусус мулоҳиза мекарданд
ва чигунагии оқибати худро мефаҳмиданд:

30Чӣ гуна як нафар ҳазор нафарро таъқиб менамуд,
ва ду нафар як беварро мегурезонид,
агар Кӯҳпораашон онҳоро таслим намекард,
ва Худованд онҳоро намесупурд+?

31Зеро ки кӯҳпораи онҳо мисли Кӯҳпораи мо нест;
ва душманони мо пеши доварон мулзам хоҳанд шуд+.

32Зеро ки токи онҳо аз токҳои Садӯм аст,
ва аз саҳроҳои Амӯро;
ангури онҳо ангури заҳрдор аст,
хӯшаҳояш талх аст;+
33Шароби онҳо кафки даҳони аждаҳост,
ва заҳри қотили морони афъӣ+.
34Ин, охир, назди Ман пӯшида аст,
дар ганҷинаҳои Ман ниҳон аст;
35Интиқом ва подош назди Ман аст,
вақте ки пои онҳо билағжад;
зеро ки рӯзи ҳалокати онҳо наздик аст,
ва шикасти ояндаи онҳо ба зудӣ фаро хоҳад расид+.

36Зеро ки Худованд доди қавми Худро хоҳад ситонид,
ва бар бандагони Худ шафқат хоҳад кард,
чун бубинад, ки онҳо аз ҳол рафтаанд,
ва ҳеҷ кас — на ғуломе,
на озоде — боқӣ намондааст+.
37Ва Ӯ хоҳад гуфт: „Куҷоянд худоёни онҳо,
ва кӯҳпорае ки таваккал ба он мекарданд,+

38Яъне худоёне ки чарбуи қурбониҳои онҳоро мехӯрданд,
ва шароби ҳадияҳои рехтании онҳоро менӯшиданд?

Бигзор онҳо бархоста, ба шумо мадад расонанд,
бигзор онҳо барои шумо паноҳгоҳ шаванд!
39Пас, алҳол бубинед, ки Ӯ — Ман ҳастам, Ман;
ва ғайр аз Ман худое нест;
Ман мемиронам ва зинда мекунам,
Ман маҷрӯҳ менамоям ва шифо медиҳам,
ва касе наметавонад аз дасти Ман раҳо кунад+.
40Инак, дасти Худро сӯи осмон баланд мекунам,
ва мегӯям: Ман то абад зинда ҳастам!
41Вақте ки шамшери барроқи Худро тез кунам,
ва дасти Ман ба доварӣ шурӯъ намояд,
он гоҳ аз душманони Худ интиқом хоҳам гирифт,
ва ба бадхоҳони Худ подош хоҳам дод+.
42Тирҳои Худро аз хун маст хоҳам кард,
ва шамшери Ман гӯшт хоҳад хӯрд, —
аз хуни мақтулон ва асирон,
аз каллаҳои кафидаи душманон“+.
43Эй халқҳо, бо қавми Ӯ хушнӯд шавед!

Зеро ки Ӯ барои хуни бандагони Худ интиқом хоҳад гирифт,
ва бо интиқом ба душманони Худ подош хоҳад дод,
ва замини Худ ва қавми Худро кафорат хоҳад кард»+.

44Ва Мусо омада, ҳамаи суханони ин сурудро ба самъи қавм ба забон ронд, — ӯ ва Еҳушаъ ибни Нун.

Мусо ба қавм муроҷиат мекунад.

45Ва ҳангоме ки Мусо ба забон рондани ҳамаи ин суханонро ба тамоми Исроил ба анҷом расонид,

46Ба онҳо гуфт: «Ба ҳамаи суханоне ки ман имрӯз ба шумо талқин менамоям, диққат диҳед, то ба фарзандони худ амр фармоед, ки ҳамаи суханони ин шариатро риоя намуда, ба амал оваранд+.

47Зеро ки ин барои шумо як чизи хушкухолӣ нест, зеро ки ин ҳаёти шумост, ва ба воситаи он шумо умри худро дар замине ки барои тасарруф кардани он аз Урдун убур менамоед, дароз хоҳед кард»+.

48Ва Худованд дар ҳамон рӯз ба Мусо сухан ронда, гуфт:

49«Ба ин кӯҳи Аборим, яъне кӯҳи Набӯ, ки дар замини Мӯоб, дар рӯ ба рӯи Ериҳӯ воқеъ аст, баро, ва ба замини Канъон, ки Ман онро ба банӣ-Исроил ҳамчун мулк медиҳам, назар андоз+.

50Ва ту дар кӯҳе ки ба он мебароӣ, бимир, ва ба қавми худ пайваст шав, чунон ки бародарат Хорун дар кӯҳи Хӯр мурда, ба қавми худ пайваст шуд,+

51Аз боиси он ки шумо андаруни банӣ-Исроил, назди обҳои Мерибо, дар биёбони Син ба ман имон наовардед; аз боиси он ки шумо Маро андаруни банӣ-Исроил тақдис накардед+.

52Пас, ту аз дур ин заминро хоҳӣ дид, вале ба он ҷо, ба замине ки Ман ба банӣ-Исроил медиҳам, дохил нахоҳӣ шуд»+.

БОБИ СИЮ СЕЮМ

Баракати сибтҳои Исроил.

33^1•Ва ин аст баракате ки Мусо, марди Худо, пеш аз фавти худ бо он банӣ-Исроилро баракат дод,+

2Ва гуфт:

«Худованд аз Сино омад,
ва аз Сеир бар онҳо тулӯъ кард,
аз кӯҳи Форон зоҳир шуд,
ва аз миёни беварҳои муқаддасон падид омад;
аз ямини Ӯ оташи шариат барои онҳо фурӯзон буд+.

3Ба яқин Ту қавмҳоро дӯст медорӣ;
ҳамаи муқаддасонашон дар дасти Ту ҳастанд,
ва онҳо назди қадамгоҳи Ту ӯрду заданд,
ва суханони Туро қабул карданд, —
4Шариатеро, ки Мусо ба мо амр фармуд,
то ки он барои ҷамоати Яъқуб мерос бошад+.
5Ва Ӯ бар Ешурун подшоҳ буд,
вақте ки сардорони қавм бо якҷоягии сибтҳои Исроил ҷамъ шуданд+.

6Бигзор Реубен зинда бошад ва намирад,
ва одамонаш камшумор набошанд».
7Ва ин аст дар бораи Яҳудо; ва ӯ гуфт:
«Худовандо, овози Яҳудоро бишнав,
ва назди қавмаш варо бирасон;
бигзор дастҳояш варо ҳимоят кунад,
ва Ту ба зидди душманони вай мададгор бош».
8Ва дар бораи Левӣ гуфт:
«Туммим ва урими Ту бар марди порсои Туст,
ки варо Ту дар Массо имтиҳон кардаӣ,
ва бо вай назди обҳои Мерибо низоъ намудаӣ;+
9Вай дар бораи падар ва модари худ мегӯяд:
„Ман онҳоро надидаам“,
ва бародарони худро намешиносад,
ва писарони худро намедонад;
зеро ки онҳо каломи Туро риоя мекунанд,
ва аҳди Туро ба ҷо меоваранд,+
10Дастуроти Туро ба Яъқуб таълим медиҳанд,
ва шариати Туро ба Исроил;
дар ҳузури Ту бухур мегузоранд,
ва қурбонии сӯхтанӣ бар қурбонгоҳи ту.
11Худовандо, қуввати варо баракат бидеҳ,
ва ба амали дастҳои вай таваҷҷӯҳ намо;
камари мухолифони варо бишкан,
то ки бадхоҳони вай натавонанд бихезанд».
12Дар бораи Биньёмин гуфт:

«Ин маҳбуби Худованд дар паноҳи Ӯ дар амният умр ба сар мебарад;
тамоми рӯз Ӯ варо пуштибонӣ намуда,
дар миёни китфҳои вай сокин мешавад».

13Ва дар бораи Юсуф гуфт:

«Бигзор замини вай аз ҷониби Худованд бобаракот бошад,
аз неъмати осмон, аз шабнам,
ва аз вартае ки дар таҳти замин воқеъ аст,+
14Ва аз неъмати маҳсулоти офтоб,
ва аз неъмати набототи моҳ,
15Ва аз навбарҳои гузини кӯҳҳои қадим,
ва аз неъмати талҳои ҷовидонӣ,+
16Ва аз неъмати замин ва ҳар чи дар он аст,
ва аз ҳусни таваҷҷӯҳи Сокини хорбутта.
Бигзор ин баракат бар сари Юсуф ояд,
ва бар фарқи сари он ки аз миёни бародарони худ соҳибафсар буд+.

17Наргови нахустзодаи вай шавкати вай аст,
ва шохҳои он мисли шохҳои бузи ваҳшии дарозшох аст;
бо онҳо қавмҳоро якҷоя то ақсои замин шох мезанад;
ва инҳоянд беварҳои Эфроим,
ва инҳоянд ҳазорҳои Менашше»+.
18Ва дар бораи Забулун гуфт:
«Эй Забулун, дар берун омадани худ шодӣ кун,
ва ту, эй Иссокор, — дар хаймаҳои худ.
19Онҳо қавмҳоро ба кӯҳ даъват менамоянд,
дар он ҷо қурбониҳои ҳаққонӣ тақдим мекунанд;
зеро ки аз сарвати баҳрҳо истифода мебаранд,
ва аз ганҷҳое ки дар рег ниҳон аст»+.
20Ва дар бораи Ҷод гуфт:
«Муборак аст Он ки Ҷодро вусъат додааст;
вай мисли шер сокин аст,
ва бозу ва фарқи сарро медарронад+.

21Вай қитъаи беҳтаринро барои худ ихтиёр намудааст,
ки дар он ҷо ҳиссаи Қонунгузор мавҷуд аст;
ва бо сардорони қавм омада,
адолати Худованд ва дастуроти Ӯро бо Исроил ба амал меоварад»+.

22Ва дар бораи Дон гуфт:

«Дон шери ҷавон аст,
ки аз Бошон ҷастухез мекунад»+.

23Ва дар бораи Нафтолӣ гуфт:

«Ту, эй Нафтолӣ, аз таваҷҷӯҳи Худованд сер шав,
ва аз баракати Ӯ пур бош;
ғарб ва ҷанубро тасарруф намо»+.
24Ва дар бораи Ошер гуфт:
«Аз писарон Ошер бобаракот аст,
дар миёни бародарони худ маҳбуб мешавад,
ва пои худро дар равған меғӯтонад.
25Аз оҳан ва мис бандубасти туст,
ва некӯаҳволии ту тамоми умри ту давом мекунад.

26Худо мисл надорад, эй Ешурун!

Ӯ, ки осмонсавор аст, дар кибриёи Худ бар абрҳо нишаста,
ба мадади ту мешитобад+.
27Худои азалӣ паноҳгоҳ аст,
ва дар поён то абад ҳимоятгар аст;
ва душманро аз пеши ту бадар меронад,
ва мегӯяд: „Маҳв намо!“+
28Ва Исроил дар амният сокин мешавад,
манбаи Яъқуб — ба танҳоӣ,
дар замине ки ғалла ва шираи ангураш фаровон аст,
ва аз осмонаш шабнам меборад+.

29Хушо ту, эй Исроил!

Кист монанди ту, эй қавме ки наҷотбаҳши ту Худованд аст,
ки Ӯ сипари нигаҳбони ту ва шамшери ҷалоли туст!

Ва душманонат ба ту тамаллуқ мегӯянд,
ва ту баландиҳои онҳоро поймол мекунӣ»+.

БОБИ СИЮ ЧОРУМ

Рӯъёи Мусо ва фавти ӯ.

34^1Ва Мусо аз саҳрои Мӯоб ба кӯҳи Набӯ, бар қуллаи Фисҷа, ки дар рӯ ба рӯи Ериҳӯ воқеъ аст, баромад, ва Худованд тамоми заминро ба ӯ нишон дод: Ҷилъодро то Дон;

2Ва тамоми Нафтолӣ ва замини Эфроим ва Менашше, ва тамоми замини Яҳудоро то баҳри ғарбӣ;

3Ва кишвари Ҷанубро, ва майдони дараи Ериҳӯро, ки шаҳри хурмозор аст, то Сӯар+.

4Ва Худованд ба ӯ гуфт: «Ин аст замине ки Ман дар бораи он ба Иброҳим, Исҳоқ ва Яъқуб қасам хӯрда, гуфтаам: „Ба насли ту онро хоҳам дод“. Ман ба ту имконият додам, ки онро бо чашмони худ бубинӣ, валекин ба он ҷо убур нахоҳӣ кард»+.

5Ва Мусо, бандаи Худованд, дар он ҷо, дар замини Мӯоб, бар тибқи амри Худованд мурд.

6Ва ӯ дар замини Мӯоб, дар рӯ ба рӯи Байт-Фаӯр, дар дара дафн карда шуд; ва касе ҷои қабри ӯро то имрӯз намедонад+.

7Ва Мусо дар вақти мурданаш саду бистсола буд; чашмаш хира нашуда буд, ва қувваташ кам намонда буд+.

8Ва банӣ-Исроил дар саҳрои Мӯоб сӣ рӯз барои Мусо мотам гирифтанд; ва рӯзҳои навҳаи мотами Мусо ба анҷом расид+.

Ҷонишини ӯ — Еҳушаъ ибни Нун.

9Ва Еҳушаъ ибни Нун аз рӯҳи ҳикмат пур шуд, чунки Мусо дастҳои худро бар ӯ гузошта буд; ва банӣ-Исроил ба ӯ итоат намуданд, ва бар тибқи он чи Худованд ба Мусо амр фармуда буд, амал карданд+.

10Ва набие мисли Мусо дар Исроил дигар ба майдон наомадааст, ки ӯро Худованд рӯ ба рӯ мешиноҳт, —+

11Дар бобати тамоми аломот ва мӯъҷизоте ки Худованд ӯро ба замини Миср фиристод, то ки онҳоро бар фиръавн ва бар ҳамаи бандагони вай ва бар тамоми замини вай ба амал оварад;

12Ва дар бобати тамоми дасти қавӣ, ва дар бобати тамоми аҷоиботи бузурге ки Мусо пеши назари тамоми Исроил ба амал овард.

[247] муоф — озод кардан аз андоз ё аз иҷрои коре.

* 23:18 Музде ки бутпарастон ба ливотагар (марди фоҳиша) медоданд, «қимати саг» ном дошт.

* 32:15 Ешурун — лақаби қавми Исроил.

+ 1:2 Хур. 3:1, Хур. 17:6, Хур. 33:6, Ад. 13:25, Ад. 32:8

+ 1:3 Ад. 14:33
+ 1:4 Ад. 21:21-35
+ 1:6 Хур. 19:1, Ад. 10:11-12
+ 1:7 Ад. 13:29
+ 1:8 Ҳас. 12:7, Ҳас. 26:3, Ҳас. 28:13
+ 1:9 Хур. 18:18, Ад. 11:14
+ 1:10 Ҳас. 15:5
+ 1:11 2 Подш. 24:3
+ 1:15 Хур. 18:25, Ад. 11:16

+ 1:16 Иб. 19:15, Так. Шар. 16:18-19, Мас. 31:9

+ 1:17 Хур. 23:2-3, Иб. 19:15, Хур. 18:22, Хур. 18:26

• 1:19 Ад. 12:16-Ад. 13:33, Ад. 14
+ 1:21 Так. Шар. 31:8, Еҳ. 1:9
+ 1:30 Хур. 14:14
+ 1:31 Хур. 19:4, Так. Шар. 32:11, Иш. 46:3
+ 1:33 Хур. 13:21
• 1:34 Ад. 14:20-45
+ 1:36 Ад. 14:6-9, Ад. 14:24
+ 1:37 Ад. 20:12, Ад. 27:14
+ 1:38 Хур. 24:13, Ад. 27:18-20
+ 1:46 Ад. 20:1, Дов. 11:17
+ 2:1 Ад. 14:25, Ад. 21:4
+ 2:5 Ҳас. 36:8
+ 2:7 Ад. 14:33
+ 2:8 3 Подш. 9:26
+ 2:9 Дов. 11:15
+ 2:10 Ад. 13:22, Так. Шар. 1:28

+ 2:11 Ҳас. 14:5, Так. Шар. 2:11, Так. Шар. 2:20, Еҳ. 12:4, Еҳ. 13:12, 2 Подш. 21:16, 1 Вақ. 20:4, Ҳас. 14:5-6

+ 2:12 Ҳас. 36:20-30
+ 2:13 Ад. 21:12
+ 2:14 Ад. 14:29-35, Ад. 26:64-65
+ 2:19 Дов. 11:15
+ 2:20 Ҳас. 14:5-6
+ 2:22 Ҳас. 36:20-30
+ 2:23 Еҳ. 13:3-4
• 2:24 Ад. 21:21-26
+ 2:25 Хур. 15:14-16, Хур. 23:27
+ 2:27 Ад. 20:17-19
+ 2:36 Еҳ. 13:9
• 3:1 Ад. 21:31-35
+ 3:2 Ад. 21:33-34
+ 3:4 3 Подш. 4:13
+ 3:6 Так. Шар. 7:2

+ 3:9 Так. Шар. 4:48, Еҳ. 11:3, Еҳ. 12:5, Заб. 28:6, 1 Вақ. 5:23, Сур. Сур. 4:8, Ҳиз. 27:5

+ 3:11 Ҳас. 14:5, Так. Шар. 2:11, Так. Шар. 2:20, 2 Подш. 11:1, 2 Подш. 12:26

+ 3:12 Ад. 32:33, Еҳ. 13:8
+ 3:14 Дов. 10:4
+ 3:15 Ад. 32:39-41, 1 Вақ. 2:22
+ 3:16 Ад. 21:24, Еҳ. 12:2
+ 3:17 Ад. 34:11, Еҳ. 3:16
+ 3:19 Ад. 32:17-26, Еҳ. 1:14
+ 3:20 Еҳ. 1:15, Еҳ. 22:4
+ 3:21 Так. Шар. 7:19, Еҳ. 10:25
+ 3:22 Хур. 14:14
+ 3:24 Хур. 15:11
+ 3:26 Ад. 20:12, Так. Шар. 1:37

+ 3:27 Ад. 20:12, Ад. 27:12-13, Так. Шар. 31:2, Так. Шар. 32:52, Так. Шар. 34:4

+ 3:28 Ад. 27:18-19, Так. Шар. 1:38
+ 3:29 Ад. 25:5
+ 4:1 Иб. 18:5
+ 4:2 Так. Шар. 12:32, Мас. 30:6, Ваҳй 22:18
+ 4:3 Ад. 25:1-9
+ 4:6 Заб. 118:98, Айюб 28:28, Заб. 110:10
+ 4:7 2 Подш. 7:23, Заб. 118:151, Заб. 144:18
+ 4:8 Рум. 3:2, Рум. 7:12

+ 4:9 Так. Шар. 6:7, Так. Шар. 11:19, Так. Шар. 32:46, Заб. 77:4, Юил 1:3

+ 4:10 Хур. 19:9, Хур. 19:16

+ 4:11 Хур. 20:21, Ибр. 12:18

+ 4:13 Хур. 20:1-17, Так. Шар. 5:6-21, Хур. 24:12, Хур. 31:18

+ 4:16 Хур. 20:4-5, Рум. 1:23

+ 4:19 Айюб 31:26-28, 4 Подш. 17:16, 4 Подш. 21:3, Ирм. 8:2

+ 4:20 3 Подш. 8:51, Ирм. 11:4

+ 4:21 Так. Шар. 1:37, Так. Шар. 3:26

+ 4:24 Хур. 20:5, Хур. 24:17, Так. Шар. 9:3, Иш. 30:27, Ом. 5:6, Ибр. 12:29

+ 4:26 Так. Шар. 32:1, Заб. 49:4

+ 4:27 Иб. 26:33, Так. Шар. 28:64

+ 4:28 Так. Шар. 28:36, Заб. 113:13-14, Ирм. 16:13

+ 4:29 Ирм. 29:13-14
+ 4:32 Айюб 20:4
+ 4:33 Хур. 19:21

+ 4:35 1 Подш. 2:2, Иш. 45:5, Марқ. 12:32, 1 Қӯр. 8:4

+ 4:36 Хур. 24:17

+ 4:39 Еҳ. 2:11, Хур. 15:11, 3 Подш. 8:23, 3 Подш. 8:60

• 4:41 Ад. 35:9-34, Так. Шар. 19:1-13, Еҳ. 20
+ 4:47 Ад. 21:21-35
+ 4:48 Так. Шар. 3:9
+ 4:49 Так. Шар. 3:17
• 5:1 Хур. 20:1-17
+ 5:4 Хур. 33:11
+ 5:5 Хур. 20:18, Хур. 20:21, Хур. 24:2
+ 5:6 Иб. 26:13
+ 5:7 4 Подш. 17:35
+ 5:8 Иб. 19:4, Иб. 26:1, Так. Шар. 27:15

+ 5:9 Хур. 34:14, Так. Шар. 4:24, Так. Шар. 6:15, Еҳ. 24:19, Наҳум 1:2, Хур. 34:7, Ад. 14:18

+ 5:10 Так. Шар. 7:9

+ 5:11 Иб. 19:12, Иб. 24:10-16

+ 5:12 Хур. 31:14-17, Иб. 19:30, Иб. 23:3, Иб. 26:2, Ад. 15:32-36, Марқ. 2:27-28, Луқ. 13:14

+ 5:16 Иб. 19:3, Так. Шар. 27:16, Мат. 15:4, Мат. 19:19, Марқ. 7:10, Марқ. 10:19, Луқ. 18:20, Эфс. 6:2

+ 5:17 Ҳас. 9:6, Иб. 24:17, Мат. 5:21, Мат. 19:18, Марқ. 10:19, Луқ. 18:20, Рум. 13:9, Яъқ. 2:11

+ 5:18 Иб. 18:20, Иб. 20:10, Так. Шар. 22:22, Мас. 6:32, Мат. 5:27, Рум. 13:9

+ 5:19 Иб. 19:11, Мат. 19:18, Рум. 13:9

+ 5:20 Хур. 23:1, Так. Шар. 19:16-20, Мас. 19:5, Мас. 19:9, Мас. 21:28, Мас. 24:28, Мас. 25:18, Мат. 19:18

+ 5:21 Ирм. 5:8, Мат. 5:28, Луқ. 12:15, Рум. 7:7, Рум. 13:9

+ 5:22 Хур. 31:18
+ 5:25 Хур. 19:21
+ 5:27 Хур. 20:18-19
+ 5:28 Так. Шар. 18:17
+ 5:32 Еҳ. 1:7, 4 Подш. 22:2
+ 5:33 Так. Шар. 10:13
+ 6:2 Воиз 12:13
+ 6:3 Ҳас. 15:5, Ҳас. 22:17
+ 6:4 Марқ. 12:29, Зак. 14:9

+ 6:5 Так. Шар. 11:13, Мат. 22:37, Марқ. 12:30, Луқ. 10:27

+ 6:7 Так. Шар. 4:9, Заб. 118:13
+ 6:8 Хур. 13:9, Хур. 13:16, Так. Шар. 11:18
+ 6:9 Так. Шар. 11:20
+ 6:10 Еҳ. 24:13

+ 6:13 4 Подш. 17:36, Мат. 4:10, Луқ. 4:8, Так. Шар. 10:20, Еҳ. 2:12, Ирм. 4:2

+ 6:15 Хур. 20:5
+ 6:16 Хур. 17:2, Мат. 4:7, Луқ. 4:12
+ 6:19 Хур. 23:28-30
+ 6:20 Хур. 12:26
+ 6:21 Хур. 20:2
+ 6:22 Заб. 134:8
+ 6:25 Так. Шар. 24:13
+ 7:1 Хур. 23:23

+ 7:2 Ад. 21:2, Так. Шар. 3:6, Так. Шар. 20:16-17, Еҳ. 6:20

+ 7:3 2 Қӯр. 6:14, Хур. 34:15-16, Еҳ. 23:12-13, Дов. 3:6, 3 Подш. 11:2-4

+ 7:4 Так. Шар. 6:15
+ 7:5 Хур. 23:24, Хур. 34:13
+ 7:6 1 Пет. 2:9, Хур. 19:5-6
+ 7:7 1 Вақ. 16:19
+ 7:8 Ирм. 31:3, Ҳуш. 11:1, Мал. 1:2
+ 7:9 Хур. 20:6, Так. Шар. 5:10
+ 7:10 Айюб 34:11, Иш. 59:18, Наҳум 1:2
+ 7:12 Ҳас. 17:2, Ҳас. 26:3
+ 7:14 Хур. 23:26
+ 7:15 Хур. 9:15, Хур. 15:26, Хур. 23:25
+ 7:16 Хур. 23:33
+ 7:19 Так. Шар. 3:21, Еҳ. 10:25
+ 7:20 Хур. 23:28, Еҳ. 24:12
+ 7:21 Наҳ. 4:14
+ 7:22 Хур. 23:29
+ 7:24 Еҳ. 10:24, Еҳ. 11:12, Еҳ. 1:5
+ 7:25 Еҳ. 7:20-21
+ 8:2 Хур. 16:35, Ом. 2:10, Хур. 15:25

+ 8:3 Хур. 16:14-15, Хур. 16:31, Мат. 4:4, Луқ. 4:4

+ 8:4 Так. Шар. 29:5, Наҳ. 9:21
+ 8:5 Мас. 3:12, Ибр. 12:7
+ 8:7 Так. Шар. 11:11

+ 8:14 Мас. 30:9, Заб. 77:11, Заб. 105:21, Ҳуш. 13:6

+ 8:15 Ад. 21:6, Ҳуш. 13:5, Хур. 17:6, Ад. 20:11

+ 8:16 Хур. 16:5, Хур. 16:31
+ 8:17 Дов. 7:2
+ 8:20 Дон. 9:11
+ 9:2 Ад. 13:22, Так. Шар. 1:28

+ 9:3 Хур. 20:5, Хур. 24:17, Так. Шар. 4:24, Ибр. 12:29, Хур. 23:29-31

+ 9:4 Ҳас. 15:16
+ 9:5 Ҳас. 50:24
+ 9:6 4 Подш. 17:14, 2 Вак. 30:8
+ 9:8 Хур. 32:4, Хур. 32:10
+ 9:9 Хур. 24:18, Мат. 4:2
+ 9:10 Хур. 31:18
+ 9:12 Хур. 32:7-10
+ 9:14 Заб. 9:6, Ад. 14:12
+ 9:18 Хур. 34:28, Хур. 32:11-14
+ 9:21 Хур. 32:20
+ 9:22 Хур. 17:7, Ад. 11:3, Ад. 11:34
+ 9:23 Ад. 13:2, Ад. 14:1
+ 9:26 Хур. 32:11-13
+ 9:28 Ад. 14:16
+ 9:29 Наҳ. 1:10
• 10:1 Хур. 34:1-4
+ 10:1 Хур. 25:10
+ 10:2 Хур. 25:16, Хур. 25:21
+ 10:3 Хур. 37:1-9

+ 10:4 Хур. 20:1-17, Так. Шар. 5:6-21, Хур. 34:28-29

+ 10:5 Хур. 40:20, 3 Подш. 8:9
+ 10:6 Ад. 33:30-31, Ад. 20:28, Ад. 33:38
+ 10:7 Ад. 33:33
+ 10:8 Ад. 8:14
+ 10:9 Ад. 18:20
+ 10:10 Хур. 34:28
+ 10:11 Хур. 33:1
+ 10:12 Мик. 6:8, Еҳ. 24:14, 1 Подш. 12:24
+ 10:13 Так. Шар. 5:33
+ 10:14 Хур. 9:29, Наҳ. 9:6
+ 10:15 Рум. 11:28

+ 10:16 Так. Шар. 30:6, Ирм. 4:4, Рум. 2:29, Хур. 32:9

+ 10:17 Еҳ. 22:22, Заб. 49:1, Заб. 135:2, Дон. 2:47, Дон. 11:36, 1 Тим. 6:15, Ваҳй 17:14, Ваҳй 19:16, Аъм. 10:34, Рум. 2:11, Ғал. 2:6, Эфс. 6:9, Қӯл. 3:25, 1 Пет. 1:17, 2 Вак. 19:7

+ 10:18 Заб. 67:5, Заб. 145:9
+ 10:19 Хур. 22:21, Иб. 19:34
+ 10:20 Так. Шар. 6:13, Так. Шар. 30:20

+ 10:22 Ҳас. 46:27, Хур. 1:5, Ҳас. 15:5, Ҳас. 22:17

+ 11:4 Хур. 14:27-28
+ 11:5 Заб. 77:14-40
+ 11:6 Ад. 16:31-33
+ 11:9 Ҳас. 50:24, Хур. 3:8
+ 11:11 Так. Шар. 8:7
+ 11:12 3 Подш. 9:3
+ 11:13 Так. Шар. 6:5, Еҳ. 22:5
+ 11:14 Иб. 26:4, Ирм. 5:24, Юил 2:23
+ 11:15 Заб. 103:14

+ 11:17 3 Подш. 8:35, 3 Подш. 17:1, 2 Вак. 6:26

+ 11:18 Хур. 13:9, Хур. 13:16, Так. Шар. 6:8
+ 11:19 Так. Шар. 4:9
+ 11:20 Так. Шар. 6:9

+ 11:24 Еҳ. 1:3, Ҳас. 15:18, Хур. 23:31, Ад. 34:1-12, Еҳ. 1:4

+ 11:25 Так. Шар. 7:24
+ 11:26 Так. Шар. 30:1, Так. Шар. 30:15
+ 11:27 Иб. 26:1-13, Так. Шар. 28:2-14
+ 11:28 Иб. 26:14-45, Так. Шар. 28:15-45
+ 11:29 Так. Шар. 27:12-13, Еҳ. 8:33
+ 11:30 Ҳас. 12:6
+ 12:2 4 Подш. 16:4

+ 12:3 Хур. 23:24, Хур. 34:13, Так. Шар. 7:5, Дов. 2:2, 3 Подш. 14:23

+ 12:5 3 Подш. 18:29
+ 12:7 Так. Шар. 27:7
+ 12:8 Дов. 17:6, Дов. 21:25
+ 12:9 Заб. 94:11
+ 12:10 Еҳ. 23:1
+ 12:11 3 Подш. 8:29
+ 12:12 Ад. 18:20, Так. Шар. 10:9
+ 12:16 Иб. 3:17, Иб. 7:26, Иб. 17:13
+ 12:19 Так. Шар. 14:27, Наҳ. 13:10

+ 12:23 Ҳас. 9:4, Иб. 3:17, Иб. 7:26, Иб. 17:13

+ 12:30 4 Подш. 17:15
+ 12:31 4 Подш. 17:31, Ирм. 7:31, Ирм. 19:5
+ 12:32 Так. Шар. 4:2, Ваҳй 22:18
+ 13:1 Ирм. 23:25, Ирм. 23:32, Зак. 10:2

+ 13:2 Марқ. 13:22, 2 Тас. 2:9, Ваҳй 13:13, Ваҳй 16:14

+ 13:5 Так. Шар. 18:20
+ 13:8 Мас. 1:10
+ 13:9 Хур. 32:27-28, Так. Шар. 17:7
+ 13:10 Так. Шар. 17:5

+ 13:13 Дов. 19:22, Дов. 20:13, 1 Подш. 2:12, 1 Подш. 10:27, 1 Подш. 25:17, 2 Подш. 16:7, 2 Подш. 20:1, 3 Подш. 21:10, 3 Подш. 21:13

+ 13:16 Еҳ. 8:28

+ 13:17 Еҳ. 7:20-21

+ 14:1 Мат. 5:9, Юҳ. 1:12, 1 Юҳ. 3:1, 1 Юҳ. 5:1, Рум. 8:14, Иб. 19:27-28, Иб. 21:5

+ 14:2 Хур. 19:5

• 14:3 Иб. 11

+ 14:21 Иб. 7:24, Иб. 11:39-40, Хур. 19:6, Хур. 23:19, Хур. 34:26

+ 14:22 Иб. 27:30, Ад. 18:21

+ 14:27 Так. Шар. 12:19, Ад. 18:20, Так. Шар. 10:9

+ 14:28 Так. Шар. 26:12
+ 15:1 Так. Шар. 31:10, Наҳ. 10:31
+ 15:3 Так. Шар. 23:20

+ 15:6 Так. Шар. 28:12, 3 Подш. 4:21, Эзр. 4:20

+ 15:8 Иб. 25:35-36, Заб. 36:26, Мат. 5:42, Яъқ. 2:15, 1 Юҳ. 3:17

+ 15:11 Мат. 26:11
+ 15:12 Хур. 21:2
+ 15:17 Хур. 21:5-6
+ 15:19 Хур. 13:2, Хур. 13:11-16
+ 15:21 Иб. 22:20
+ 15:23 Иб. 17:13, Так. Шар. 12:23-24

• 16:1 Хур. 12:1-39, Хур. 13:3-10, Хур. 23:14-17, Иб. 23:4-22, Иб. 23:33-43, Ад. 28:16-31, Ад. 29:12-39

+ 16:3 Хур. 12:11
+ 16:4 Хур. 34:25
+ 16:9 Хур. 34:22
+ 16:12 Так. Шар. 5:15
+ 16:13 Хур. 23:16

+ 16:18 Хур. 18:21, Эзр. 7:25, Ад. 11:16, Так. Шар. 1:16-17

+ 16:19 Хур. 23:2-3, Иб. 19:15, Хур. 23:8, 1 Подш. 8:3, Мас. 17:8, Воиз 7:7

+ 16:21 Хур. 34:13, Так. Шар. 7:5
+ 17:1 Иб. 22:20
+ 17:5 Так. Шар. 13:10
+ 17:6 Ад. 35:30, Так. Шар. 19:15
+ 17:7 Так. Шар. 13:9
+ 17:9 Так. Шар. 19:17
+ 17:14 1 Подш. 8:5
+ 17:15 1 Подш. 9:16

+ 17:16 Еҳ. 11:6, 2 Подш. 8:4, 1 Вақ. 18:4, 3 Подш. 10:28, 2 Вак. 1:16, 2 Вак. 9:28

+ 17:17 3 Подш. 11:1-4, Наҳ. 13:26, Мас. 31:3, 3 Подш. 10:14, 3 Подш. 10:27, 2 Вак. 1:15, 2 Вак. 9:27

+ 17:19 Еҳ. 1:8
+ 18:2 Ад. 18:20, Так. Шар. 10:9, Еҳ. 13:14
+ 18:3 Иб. 7:30-34
+ 18:4 Ад. 18:12
+ 18:6 Ад. 35:2, Дов. 17:7
+ 18:9 Иб. 18:26-30, Так. Шар. 12:29-31

+ 18:10 Иб. 18:21, 4 Подш. 16:3, 4 Подш. 17:17, 4 Подш. 23:10, 2 Вак. 33:6, Ирм. 32:35

+ 18:11 Хур. 22:18, Иб. 19:26, Иб. 19:31

+ 18:15 Марқ. 9:8, Юҳ. 1:21, Аъм. 3:22, Аъм. 7:37

+ 18:16 Хур. 20:19, Так. Шар. 5:27
+ 18:17 Так. Шар. 5:28
+ 18:18 Юҳ. 4:25

+ 18:20 Так. Шар. 13:5, Ирм. 14:15, Ирм. 23:30, Ҳиз. 13:8

• 19:1 Ад. 35:9-34, Так. Шар. 4:41-43, Еҳ. 20
+ 19:5 Хур. 21:13
+ 19:10 Мас. 6:17
+ 19:11 Так. Шар. 27:24
+ 19:13 Так. Шар. 21:9

+ 19:14 Так. Шар. 27:17, Айюб 24:2, Мас. 22:28, Мас. 23:10, Ҳуш. 5:10

+ 19:15 Ад. 35:30, Так. Шар. 17:6, Мат. 18:16, 2 Қӯр. 13:1, 1 Тим. 5:19, Ибр. 10:28

+ 19:16 Хур. 20:16
+ 19:17 Так. Шар. 17:9, Так. Шар. 25:1
+ 19:19 Мас. 19:5

+ 19:21 Хур. 21:23-25, Иб. 24:19-20, Мат. 5:38

+ 20:1 2 Вак. 13:12, 2 Вак. 20:15-17
+ 20:7 Так. Шар. 24:5
+ 20:8 Дов. 7:3
+ 20:14 Ад. 31:7, Ад. 31:9, Еҳ. 8:2
+ 20:17 Так. Шар. 7:2, Еҳ. 10:40-41
+ 20:19 4 Подш. 3:19
+ 21:3 Ад. 19:2, 1 Подш. 6:7
+ 21:5 Ад. 6:22-27
+ 21:8 Юн. 1:14
+ 21:9 Так. Шар. 19:13
+ 21:12 1 Қӯр. 11:6
+ 21:15 Ҳас. 29:30, Ҳас. 29:33
+ 21:17 4 Подш. 2:9
+ 21:18 Хур. 20:12, Так. Шар. 5:16
+ 21:20 Мас. 23:20-21
+ 21:22 Ад. 25:4

+ 21:23 Еҳ. 8:29, Еҳ. 10:26-27, Юҳ. 19:31, Ғал. 3:13

+ 22:1 Хур. 23:4
+ 22:6 Хур. 23:19, Иб. 22:28
+ 22:9 Иб. 19:19
+ 22:12 Ад. 15:38
+ 22:22 Хур. 20:14, Иб. 20:10, Юҳ. 8:5

+ 22:29 Ҳас. 34:8, Хур. 22:16-17, 2 Подш. 13:1-22

+ 22:30 Иб. 18:8, Так. Шар. 27:20
+ 23:1 Иб. 21:18-20, Иш. 56:4-5
+ 23:3 Наҳ. 13:1-2, Нав. 1:10
+ 23:4 Ад. 22:5-6
+ 23:5 Ад. 24:10, Мас. 26:2

+ 23:7 Ҳас. 25:24-26, Ҳас. 36:8, Ад. 20:14, Хур. 22:21, Хур. 23:9

+ 23:10 Иб. 15:1-5

+ 23:14 Иб. 26:12

+ 23:17 Иб. 19:29, 3 Подш. 14:24, 3 Подш. 15:12, 3 Подш. 22:46, 4 Подш. 23:7, Ҳуш. 4:14

+ 23:20 Хур. 22:25, Так. Шар. 15:3
+ 23:21 Ад. 30:3, Воиз 5:3
+ 23:25 Марқ. 2:23, Рут 2:2

+ 24:1 Мал. 2:16, Мат. 5:31, Мат. 19:7, Марқ. 10:4

+ 24:4 Ирм. 3:1
+ 24:5 Так. Шар. 20:7, Мас. 5:18
+ 24:7 Хур. 21:16
+ 24:8 Иб. 13:2
+ 24:9 Ад. 12:10-15

+ 24:13 Хур. 22:26-27, Так. Шар. 6:25, Заб. 111:9

+ 24:14 Иб. 25:39

+ 24:15 Иб. 19:13, Яъқ. 5:4

+ 24:16 4 Подш. 14:6, 2 Вак. 25:4, Ирм. 31:29-30, Ҳиз. 18:20

+ 24:17 Хур. 22:21
+ 24:19 Иб. 19:9, Иб. 23:22, Рут 2:1-2
+ 25:1 Так. Шар. 19:17
+ 25:3 2 Қӯр. 11:24
+ 25:4 1 Қӯр. 9:9, 1 Тим. 5:18
+ 25:5 Мат. 22:24, Марқ. 12:19, Луқ. 20:28
+ 25:6 Ҳас. 38:8, Рут 4:10
+ 25:9 Рут 4:7
+ 25:14 Иб. 19:36
+ 25:17 Хур. 17:8
+ 25:19 1 Подш. 15:2-8
+ 26:2 Хур. 23:19, Хур. 34:26, Иб. 23:10
+ 26:5 Ҳас. 46:27, Хур. 1:7
+ 26:6 Хур. 1:11, Хур. 1:14
+ 26:7 Хур. 2:23-25, Хур. 3:9
+ 26:8 Хур. 12:51
+ 26:9 Хур. 3:8
+ 26:12 Иб. 27:30, Так. Шар. 14:28-29

+ 26:14 Иб. 7:20, Иб. 21:1, Иб. 21:11, Ҳуш. 9:4

+ 26:15 2 Вак. 30:27, Заб. 32:14, Иш. 63:15, Хур. 3:8

+ 26:18 Хур. 19:5
+ 26:19 Так. Шар. 28:1, Хур. 19:6
+ 27:2 Еҳ. 4:1-3
+ 27:5 Хур. 20:25, Еҳ. 8:30, 3 Подш. 6:7
+ 27:7 Так. Шар. 12:7
+ 27:8 Иш. 8:1, Иш. 30:8, Ҳаб. 2:2
+ 27:9 Так. Шар. 26:18
+ 27:12 Так. Шар. 11:29, Еҳ. 8:33

+ 27:15 Хур. 20:4-5, Хур. 34:17, Так. Шар. 5:8

+ 27:16 Хур. 20:12, Хур. 21:17, Иб. 19:3
+ 27:17 Так. Шар. 19:14
+ 27:18 Иб. 19:14
+ 27:19 Хур. 22:21-22
+ 27:20 Иб. 18:8, Так. Шар. 22:30
+ 27:21 Хур. 22:19, Иб. 18:23
+ 27:22 Иб. 18:9, 2 Подш. 13:12
+ 27:23 Иб. 18:17, Иб. 20:14
+ 27:24 Так. Шар. 19:11
+ 27:25 Хур. 23:7, Так. Шар. 16:19
+ 27:26 Заб. 118:21, Ирм. 11:3, Ғал. 3:10
• 28:1 Иб. 26:1-13, Так. Шар. 11:13-15
+ 28:1 Так. Шар. 26:19
+ 28:6 Заб. 120:7
+ 28:7 Хур. 23:27
+ 28:8 Иб. 25:20-21
+ 28:9 Хур. 19:6
+ 28:12 Так. Шар. 11:14, Так. Шар. 15:6
• 28:15 Иб. 26:14-45
+ 28:15 Дон. 9:11, Зак. 1:6, Мал. 2:2

+ 28:22 Иб. 26:16, 3 Подш. 8:37, 2 Вак. 6:28, Ом. 4:9, Ҳаҷ. 2:17

+ 28:24 Ирм. 3:3, Ом. 4:7

+ 28:25 Еҳ. 7:4

+ 28:26 1 Подш. 17:44, 1 Подш. 17:46, Заб. 78:2, Ирм. 16:4, Ирм. 19:7, Ирм. 34:20, Иш. 17:2, Ирм. 7:33

+ 28:27 Хур. 9:10

+ 28:29 Айюб 5:14, Айюб 12:25, Иш. 59:10, Саф. 1:17

+ 28:30 Так. Шар. 20:5-7, Ирм. 8:10, Ом. 5:11, Саф. 1:13

+ 28:32 2 Вак. 29:9
+ 28:33 Дов. 6:4
+ 28:35 Айюб 2:7

+ 28:36 4 Подш. 17:3-4, 4 Подш. 24:15, 4 Подш. 25:7, 2 Вак. 33:11, Так. Шар. 4:28

+ 28:37 3 Подш. 9:7, 2 Вак. 7:20, Ирм. 24:9, Ҳиз. 5:15

+ 28:38 Мик. 6:15, Ҳаҷ. 1:6, Юил 1:4
+ 28:39 Саф. 1:13
+ 28:41 Нав. 1:5
+ 28:47 Наҳ. 9:35
+ 28:48 Ирм. 27:2

+ 28:49 Иш. 5:26, Ирм. 5:15, Ирм. 48:40, Ирм. 49:22, Ҳиз. 17:3, Ҳуш. 8:1, Ҳаб. 1:8

+ 28:51 Наҳ. 9:37, Ирм. 5:17

+ 28:52 4 Подш. 17:5, 4 Подш. 25:1

+ 28:53 Иб. 26:29, 4 Подш. 6:29, Нав. 4:10, Ирм. 19:9, Ҳиз. 5:10

+ 28:57 4 Подш. 6:29, Нав. 4:10, Ҳиз. 5:10
+ 28:60 Хур. 9:1-12
+ 28:62 Ҳас. 15:5, Так. Шар. 10:22
+ 28:63 Ирм. 32:41

+ 28:64 Иб. 26:33, Так. Шар. 4:27, Наҳ. 1:8, Ирм. 9:16, Ҳиз. 12:15, Зак. 7:14

+ 28:67 Айюб 7:4
+ 28:68 Так. Шар. 17:16, Ҳуш. 8:13, Ҳуш. 9:3
+ 29:1 Хур. 19:1-6
+ 29:4 Иш. 6:9-10, Ирм. 5:21, Рум. 11:8
+ 29:5 Так. Шар. 8:4, Наҳ. 9:21
+ 29:6 Хур. 15:25, Хур. 16:4, Хур. 17:6
+ 29:7 Ад. 21:21-35
+ 29:8 Ад. 32:33
+ 29:9 3 Подш. 2:3
+ 29:11 Еҳ. 9:21
+ 29:13 Хур. 6:7
+ 29:18 Ибр. 12:15
+ 29:20 Так. Шар. 9:14, Заб. 9:6

+ 29:23 Дов. 9:45, Ҳас. 14:2, Ҳас. 19:24, Иш. 13:19, Ҳуш. 11:8, Саф. 2:9

+ 29:24 Иб. 26:32, 3 Подш. 9:8, 2 Вак. 7:21, Ирм. 22:8-9

+ 29:25 4 Подш. 17:15

+ 29:27 Иб. 26:14-39, Так. Шар. 28:15-68, Зак. 5:3

+ 29:28 3 Подш. 14:14
+ 29:29 Мас. 25:2
+ 30:1 Так. Шар. 11:26, Иб. 26:40

+ 30:2 1 Подш. 7:3, 3 Подш. 8:48, Иш. 55:7, Ҳуш. 6:1

+ 30:3 Ирм. 32:37, Ҳиз. 34:13, Ҳиз. 36:24
+ 30:4 Наҳ. 1:9
+ 30:6 Так. Шар. 10:16, Ирм. 4:4, Ирм. 31:33
+ 30:7 Ҳас. 12:3, Хур. 23:22
+ 30:12 Рум. 10:6
+ 30:15 Так. Шар. 11:26, Ирм. 21:8
+ 30:20 Так. Шар. 10:20

+ 31:2 Так. Шар. 34:7, Ад. 20:12, Ад. 27:12-13, Так. Шар. 3:27

+ 31:3 Так. Шар. 1:38
+ 31:4 Ад. 21:21-35
+ 31:5 Так. Шар. 7:2
+ 31:6 Еҳ. 1:5, 3 Подш. 6:13
+ 31:7 Еҳ. 1:6
+ 31:10 Так. Шар. 15:1, Хур. 23:16
+ 31:11 4 Подш. 23:2, Наҳ. 8:3
+ 31:12 Еҳ. 8:33, Еҳ. 8:35
+ 31:14 Так. Шар. 34:5, Ад. 27:19
+ 31:15 Хур. 33:9, Ад. 12:5

+ 31:16 Хур. 34:15, Дов. 2:12-13, Дов. 2:20, Ирм. 11:10

+ 31:17 Ад. 14:42, Дов. 6:13
+ 31:19 Так. Шар. 32:1-43
+ 31:20 Хур. 3:8
+ 31:23 Еҳ. 1:6
+ 31:24 Еҳ. 24:25-26
+ 31:26 4 Подш. 22:8, 2 Вак. 34:14

+ 31:29 Дов. 2:12-13, Дов. 2:19, 4 Подш. 22:17, 2 Вак. 34:22

+ 32:1 Иш. 1:2, Мик. 1:2

+ 32:2 Иш. 55:10-11, Заб. 71:6

+ 32:4 Мат. 5:48, 2 Подш. 22:31, Заб. 17:31, Айюб 34:10, Рум. 9:14

+ 32:6 Ирм. 5:21, Иш. 63:16, Иш. 64:8, Юҳ. 8:41, Иш. 44:2, Иш. 51:13

+ 32:7 Заб. 76:6, Айюб 8:8
+ 32:8 Ҳас. 11:8, Аъм. 17:26
+ 32:9 Хур. 19:5, Зак. 2:12

+ 32:10 Заб. 16:8, Ҳиз. 16:5-6, Ҳуш. 13:5, Зак. 2:8

+ 32:11 Хур. 19:4, Иш. 31:5
+ 32:13 Иш. 58:14, Айюб 29:6
+ 32:15 Наҳ. 9:25, Заб. 88:27, Заб. 94:1
+ 32:16 Дов. 5:8, Заб. 77:58
+ 32:17 Заб. 105:37, 1 Қӯр. 10:20
+ 32:18 Иш. 17:10, Ирм. 2:32
+ 32:21 2 Вак. 13:9, Ирм. 5:7, Рум. 10:19
+ 32:22 Ирм. 15:14, Ирм. 17:4

+ 32:23 Айюб 6:4, Заб. 7:13, Заб. 37:3, Нав. 3:12, Ҳиз. 5:16

+ 32:24 Иб. 26:22, Ирм. 8:17, Ҳиз. 5:17
+ 32:25 Нав. 1:20, Ҳиз. 7:15
+ 32:27 Заб. 12:5, Иш. 10:13
+ 32:28 Иш. 27:11, Ирм. 4:22
+ 32:30 Иб. 26:8, Еҳ. 23:10, Дов. 15:15
+ 32:31 1 Подш. 2:2
+ 32:32 Ҳас. 18:20
+ 32:33 Заб. 57:5-6
+ 32:35 Рум. 12:19, Ибр. 10:30

+ 32:36 Заб. 134:14, Ибр. 10:30, 3 Подш. 14:10, 3 Подш. 21:21, 4 Подш. 9:8, 4 Подш. 14:26

+ 32:37 Дов. 10:14, Ирм. 2:28

+ 32:39 Хур. 20:3, 1 Подш. 2:6, 4 Подш. 5:7, Айюб 5:18, Заб. 102:3, Заб. 146:3, Ҳуш. 6:1, Айюб 10:7, Иш. 43:13

+ 32:41 Заб. 7:13, Иш. 27:1, Иш. 34:5, Иш. 66:16, Ҳиз. 21:3, Ҳиз. 21:9-10, Так. Шар. 32:41, Иш. 1:24

+ 32:42 Ирм. 46:10

+ 32:43 Рум. 15:10, Ҳас. 4:10-12, Заб. 78:10, Ваҳй 6:10, Ваҳй 19:2

+ 32:46 Так. Шар. 4:9
+ 32:47 Иб. 18:5
+ 32:49 Ад. 27:12
+ 32:50 Ад. 33:38
+ 32:51 Ад. 20:12, Ад. 27:14
+ 32:52 Так. Шар. 3:27
• 33:1 Ҳас. 49:1-28
+ 33:1 Эзр. 3:2, Заб. 89:1

+ 33:2 Заб. 49:2, Заб. 79:2, Заб. 93:1, Ҳаб. 3:3, Дон. 7:10, Зак. 14:5, Аъм. 7:53, Ғал. 3:19, Хур. 19:18

+ 33:4 Юҳ. 1:17, Юҳ. 7:19
+ 33:5 Так. Шар. 32:15, Иш. 44:2
+ 33:8 Хур. 17:7, Ад. 20:13

+ 33:9 Хур. 32:26-29, Так. Шар. 17:9-11, 2 Вак. 17:9, Эзр. 7:10, Хур. 30:7-8

+ 33:13 Ҳас. 27:28
+ 33:15 Ҳас. 49:26, Ҳаб. 3:6
+ 33:16 Хур. 3:2-4
+ 33:17 3 Подш. 22:11, Ҳас. 48:19
+ 33:19 Заб. 4:6
+ 33:20 1 Вақ. 12:8
+ 33:21 Ад. 32:1-5, Ад. 32:16-19
+ 33:22 Еҳ. 19:47, Дов. 18:27
+ 33:23 Еҳ. 19:32-39

+ 33:26 Так. Шар. 32:15, Так. Шар. 33:5, Иш. 44:2, Хур. 15:11

+ 33:27 Заб. 54:20, Заб. 89:3, Заб. 92:2, Ҳаб. 1:12, Заб. 89:1, Заб. 90:9

+ 33:28 Ад. 23:9

+ 33:29 2 Подш. 7:23, Ҳас. 15:1, Заб. 32:20, 2 Подш. 22:45

+ 34:3 Дов. 1:16, Дов. 3:13, Ҳас. 14:2, Ҳас. 19:22, Ҳас. 13:12

+ 34:4 Ҳас. 12:7, Ҳас. 50:24, Так. Шар. 3:27
+ 34:6 Яҳ. 1:9
+ 34:7 Так. Шар. 31:2
+ 34:8 Ад. 20:29
+ 34:9 Ад. 27:18, Ад. 27:23, Иш. 11:2
+ 34:10 Хур. 33:11

Еҳушаъ Ибни Нун

КИТОБИ

ЕҲУШАЪ ИБНИ НУН

- 1
- 2
- 3
- 4
- 5
- 6
- 7
- 8
- 9
- 10
- 11
- 12
- 13
- 14
- 15
- 16
- 17
- 18
- 19
- 20
- 21
- 22
- 23
- 24

БОБИ ЯКУМ

Худованд Еҳушаъ ибни Нунро дар унвони пешвои қавм тасдиқ мекунад.

1^1Ва баъд аз вафоти Мусо, бандаи Худованд, чунин воқеъ шуд, ки Худованд ба Еҳушаъ ибни Нун, хизматгузори Мусо, сухан ронда, гуфт:+

2«Мусо, бандаи Ман, вафот ёфт; ва алҳол бархоста, аз ин рӯди Урдун убур намо, ту ва тамоми ин қавм, ба замине ки Ман ба онҳо, ба банӣ-Исроил, медиҳам+.

3Ҳар ҷоеро, ки кафи пои шумо бар он гузошта шавад, ба шумо медиҳам, чунон ки ба Мусо гуфтаам+.

4Аз биёбон ва ин Лубнон то наҳри бузург, ки наҳри Фурот бошад, тамоми замини ҳиттиён то баҳри Бузург, ки ғурубгоҳи офтоб аст, ҳудуди шумо хоҳад буд+.

5Ҳеҷ кас дар тамоми айёми умрат қодир нахоҳад буд, ки пеши ту истодагӣ намояд; чунон ки бо Мусо будам, бо ту низ хоҳам буд; туро бемаҷол нахоҳам гардонид ва тарк нахоҳам кард+.

6Кавӣ ва далер бош, зеро ки ту ба тасарруфи ин қавм заминеро хоҳӣ даровард, ки дар бораи он ба падаронашон қасам хӯрдаам, ки ба онҳо бидиҳам+.

7Фақат қавӣ ва далер бош, то ки бо риояти дурусти тамоми шариате ки Мусо, бандаи Ман, ба ту амр фармудааст, амал намоӣ; аз он ба тарафи рост ё чап дур нашав, то ба ҳар ҷое ки меравӣ, муваффақият ба даст оварӣ+.

8Бигзор ин китоби шариат аз даҳони ту дур нашавад, ва онро ту рӯзу шаб биомӯз, то бо риояти ҳар он чи дар он навишта шудааст, амал намоӣ, зеро ки он гоҳ дар роҳҳои худ комьёб гардида, муваффақият ба даст хоҳӣ овард+.

9Ман, охир, ба ту чунин амр фармудаам: қавӣ ва далер бош, натарс ва ҳаросон нашав, зеро ба ҳар ҷое ки биравӣ, Худованд Худои ту бо туст»+.

Амр ба нозирон.

10Ва Еҳушаъ ба нозирони қавм амр фармуда, гуфт:+

11«Андаруни ӯрдугоҳ давр занед, ва ба қавм амр фармуда, бигӯед: „Барои худ тӯша муҳайё кунед, зеро ки баъд аз се рӯз шумо аз ин Урдун хоҳед гузашт, то ки рафта, заминеро ба тасарруфи худ дароваред, ки Худованд Худои шумо ба шумо барои тасарруф намудан медиҳад“».

12Ва Еҳушаъ ба реубениён ва ҷодиён ва нисфи сибти Менашше сухан ронда, гуфт:

13«Ба ёд оваред он каломро, ки Мусо, бандаи Худованд, ба шумо амр фармуда, гуфтааст: „Худованд Худои шумо ба шумо оромӣ бахшид, ва ин заминро ба шумо дод“.

14Занони шумо, кӯдакони шумо ва чорвои шумо бигзор дар замине ки Мусо ба шумо дар ин тарафи Урдун додааст, бимонанд, валекин шумо, ҳамаи мардони ҷангӣ, мусаллаҳ гардида, пешопеши бародарони худ убур намоед ва ба онҳо кӯмак расонед,+

15То даме ки Худованд ба бародарони шумо низ, мисли шумо, оромӣ бахшад, ва онҳо низ заминеро, ки Худованд Худои шумо ба онҳо медиҳад, тасарруф намоянд; ва он гоҳ шумо ба мулки худ, ба замине ки Мусо, бандаи Худованд, дар ин тарафи Урдун аз тулӯъгоҳи офтоб ба шумо додааст, баргашта, онро тасарруф хоҳед кард»+.

16Ва онҳо ба Еҳушаъ ҷавоб дода, гуфтанд: «Ҳар амре ки ба мо бифармоӣ, ба ҷо хоҳем овард, ва ба ҳар куҷо, ки моро бифиристӣ, равона хоҳем шуд;

17Чунон ки дар ҳар бобат ба Мусо гӯш додаем, ончунон ба ту гӯш хоҳем дод, фақат Худованд Худои ту бигзор бо ту бошад, чунон ки бо Мусо буд;

18Ҳар касе ки ба фармони ту муқобилият намояд ва ба суханони ту дар ҳар чизе ки амр фармоӣ, гӯш надиҳад, кушта хоҳад шуд; фақат қавӣ ва далер бош».

БОБИ ДУЮМ

Роҳоб ва ҷосусон.

2^1Ва Еҳушаъ ибни Нун аз Шиттим ду марди ҷосусро пинҳонӣ фиристода, гуфт: «Рафта, он замин ва Ериҳӯро бубинед». Онҳо рафта, ба хонаи фоҳишае ки Роҳоб ном дошт, даромаданд ва дар он ҷо хоб карданд+.

2Ва ба подшоҳи Ериҳӯ чунин хабар расид: «Инак, имшаб ба ин ҷо мардон аз банӣ — Исроил омадаанд, то ки заминро ҷосусӣ кунанд».

3Ва подшоҳи Ериҳӯ назди Роҳоб фиристода, гуфт: «Мардонеро, ки назди ту омада, ба хонаи ту даромадаанд, берун овар, зеро онҳо омадаанд, то ки тамоми ин заминро ҷосусӣ кунанд».

4Валекин зан он ду мардро гирифта, пинҳон кард, ва гуфт: «Оре, он мардон назди ман омада буданд, вале ман надонистам, ки онҳо аз куҷоянд;

5Ва чун ҳаво торик шуда, вақти бастани дарвоза расид, он мардон берун рафтанд; намедонам, ки онҳо куҷо рафтанд; зуд онҳоро таъқиб намоед, ки ба онҳо хоҳед расид»+.

6Ва ҳол он ки ӯ онҳоро болои бом бароварда, дар миёни зағирпояҳо, ки болои бом чида буд, пинҳон кард.

7Пас он касон онҳоро дар роҳе ки сӯи Урдун мебурд, то худи маъбарҳо таъқиб карданд; ва баъд аз он ки таъқибкунандагони онҳо берун рафтанд, дарвозаро бастанд+.

8Ва пеш аз он ки онҳо хоб раванд, ӯ назди онҳо болои бом баромад,

9Ва ба он мардон гуфт: «Ман медонам, ки Худованд ин заминро ба шумо додааст, ва тарси шумо моро фаро гирифтааст, ва ҳамаи сокинони ин замин пеши шумо беҷуръат шудаанд;+

10Зеро шунидаем, ки чӣ гуна Худованд обҳои баҳри Кулзумро пеши шумо хушк кардааст, вақте ки аз Миср берун омадед, ва чӣ гуна шумо бо ду подшоҳи амӯрӣ, ки дар он тарафи Урдун буданд, яъне бо Сихӯн ва Ӯҷ амал намуда, онҳоро маҳв кардаед;+

11Ва ҳангоме ки инро шунидем, дилҳои мо бемаҷол гардид, ва дар ҳеҷ кас дигар рӯҳи муқовимат пеши шумо боқӣ намонд, зеро ки Худованд Худои шумо ҳам дар осмон ва ҳам бар замин Худо мебошад+.

12Ва алҳол барои ман ба Худованд қасам ёд кунед, ки ба хотири эҳсоне ки ман ба шумо кардам, шумо низ ба хонадони падари ман эҳсон хоҳед кард; ва нишони мӯътабаре ба ман бидиҳед,+

13Ки шумо падарам ва модарам ва бародаронам ва хоҳаронам ва ҳар киро, ки онҳо доранд, зинда хоҳед гузошт, ва ҷонҳои моро аз марг раҳо хоҳед кард».

14Ва он мардон ба ӯ гуфтанд: «Бигзор ҷонҳои мо ба ҷои шумо бимирад, агар шумо ин кори моро ошкор накунед; ва ҳангоме ки Худованд ин заминро ба мо бидиҳад, мо ба ту ба ростӣ эҳсон хоҳем кард»+.

15Ва ӯ онҳоро бо танобе аз тиреза фуровард, зеро ки хонаи ӯ дар мобайни деворҳои ҳисор буд, ва ӯ дар мобайни ҳисор сукунат дошт+.

16Ва ба онҳо гуфт: «Ҷониби кӯҳ биравед, мабодо таъқибкунандагон ба шумо осебе расонанд; ва дар он ҷо се рӯз пинҳон шавед, то даме ки таъқибкунандагон баргарданд; ва баъд ба роҳи худ хоҳед рафт».

17Ва он мардон ба ӯ гуфтанд: «Мо аз ин қасами ту, ки моро қасам додӣ, дар чунин сурат фориғ хоҳем буд:

18Инак, мо ба ин замин меоем; ту ин арғамчини дорои риштаи қирмизиро ба тирезае ки моро аз он фуровардӣ, бибанд; ва падарат ва модарат ва бародаронат ва тамоми аҳли байти падаратро назди худ ба хонаат ҷамъ кун;

19Ва ҳар касе ки аз дари хонаи ту берун равад, хунаш ба гарданаш хоҳад буд, ва мо фориғ хоҳем буд; ва ҳар касе ки бо ту дар хона бошад, агар дасти тааддӣ ба вай бирасад, хуни вай ба гардани мо хоҳад буд;

20Вале агар ту ин кори моро ошкор кунӣ, мо аз қасами ту, ки моро қасам додӣ, фориғ хоҳем буд».

21Ва ӯ гуфт: «Бигзор аз рӯи гуфтаи шумо бишавад!» Ва онҳоро фиристод, ва онҳо рафтанд; ва арғамчини қирмизиро ба тиреза баст.

22Ва онҳо рафта, ба кӯҳ расиданд, ва дар он ҷо се рӯз монданд, то даме ки таъқибкунандагон баргаштанд; ва таъқибкунандагон тамоми роҳро ҷустуҷӯ карданд, вале наёфтанд.

23Ва он ду мард гашта аз кӯҳ фуромаданд, ва аз наҳр убур намуда, назди Еҳушаъ ибни Нун омаданд, ва ҳар чиро, ки ба онҳо рӯй дода буд, ба ӯ ҳикоят карданд.

24Ва ба Еҳушаъ гуфтанд: «Ба ростӣ, Худованд тамоми он заминро ба дасти мо супурдааст, ва ҳамаи сокинони он замин пеши мо беҷуръат шудаанд».

БОБИ СЕЮМ

Аз Урдун убур карданд.

3^1Ва Еҳушаъ бомдодон бармаҳал бархост, ва ӯ ва тамоми банӣ-Исроил аз Шиттим равона шуда, ба Урдун омада расиданд, ва пеш аз он ки убур кунанд, шабро дар он ҷо гузарониданд+.

2Ва баъд аз гузаштани се рӯз нозирон андаруни ӯрдугоҳ давр заданд,

3Ва ба қавм амр фармуда, гуфтанд: «Вақте ки сандуқи аҳди Худованд Худои худро бубинед, ки коҳинон ва левизодагон онро бардошта мебаранд, шумо низ аз ҷои худ равона шавед, ва аз ақиби он биравед+.

4Аммо дар миёни шумо ва он то ду ҳазор зироъ масофа бояд бошад; ба он наздик нашавед, то роҳеро, ки бо он хоҳед рафт, бидонед, зеро ки шумо ҳаргиз бо ин роҳ убур нанамудаед».

5Ва Ехушаъ ба қавм гуфт: «Худро тақдис намоед, зеро ки фардо Худованд дар миёни шумо корҳои аҷоиб хоҳад кард».

6Ва Ехушаъ ба коҳинон сухан ронда, гуфт: «Сандуқи аҳдро бардошта, пеши қавм убур намоед». Ва онҳо сандуқи аҳдро бардошта, пеши қавм равона шуданд+.

7Ва Худованд ба Ехушаъ гуфт: «Имрӯз Ман ба бузург гардонидани ту дар назари тамоми Исроил шурӯъ менамоям, то бидонанд, ки чунон ки бо Мусо будам, ончунон бо ту хоҳам буд;

8Ва ту ба коҳинони бардорандаи сандуқи аҳд амр фармуда, бигӯй: „Ҳамин ки ба канори обҳои Урдун бирасед, дар Урдун биистед“».

9Ва Еҳушаъ ба банӣ-Исроил гуфт: «Ба ин ҷо наздик омада, суханони Худованд Худои худро бишнавед».

10Ва Ехушаъ гуфт: «Бо ин хоҳед донист, ки Худои Ҳай дар миёни шумост, ва Ӯ канъониён ва ҳиттиён ва ҳиввиён ва фариззиён ва ҷирҷошиён ва амӯриён ва ябусиёнро аз пеши шумо маҳв хоҳад кард;+

11Инак, сандуқи аҳди Молики тамоми ҷаҳон пешопеши шумо аз Урдун убур хоҳад намуд;+

12Ва алҳол шумо дувоздаҳ нафар аз сибтҳои Исроил, аз ҳар сибт як нафар, барои худ бигиред;+

13Ва ҳамин ки кафи пойҳои коҳинони бардорандаи сандуқи аҳди Худованди Молики тамоми ҷаҳон ба обҳои Урдун дохил шавад, обҳои Урдун, обҳое ки аз боло фурӯд меояд, қатъ гардида, мисли деворе хоҳад бозистод»+.

14Ва ҳангоме ки қавм аз хаймаҳои худ равона шуданд, то аз Урдун убур намоянд, ва коҳинони бардорандаи сандуқи аҳд пешопеши қавм буданд,

15Ҳамин ки бардорандагони сандуқ ба Урдун расиданд, ва пойҳои коҳинони бардорандаи сандуқ ба канори об ғӯтид, — дар сурате ки Урдун тамоми айёми дарав бар ҳамаи соҳилҳояш лабрез мешавад, —+

16Обҳое ки аз боло фурӯд меомад, ба масофаи бисьёр дур аз шаҳри Одом, ки дар ҷониби Сортон аст, мисли деворе бозистод, ва обҳое ки сӯи баҳри биёбон, яъне баҳри Намак, фурӯд меомад, тамоман қатъ гардид, ва қавм дар рӯ ба рӯи Ериҳӯ убур карданд+.

17Ва коҳинони бардорандаи сандуқи аҳди Худованд андаруни Урдун дар хушкӣ маҳкам меистоданд, ва тамоми Исроил дар хушкӣ убур мекарданд, то даме ки аз Урдун убур кардани тамоми халқ анҷом ёфт+.

БОБИ ЧОРУМ

Ду ҳайкали ёдгорӣ.

4^1Ва ҳангоме ки аз Урдун убур кардани тамоми халқ анҷом ёфт, Худованд ба Еҳушаъ сухан ронда, гуфт:

2«Дувоздаҳ нафар аз миёни қавм, аз ҳар сибт як нафар, барои худ бигиред,

3Ва ба онҳо амр фармуда, бигӯед: „Аз ин ҷо, аз даруни Урдун, аз ҷое ки пойҳои коҳинон маҳкам истода буд, дувоздаҳ санг барои худ бардоред, ва онҳоро бо худ бурда, дар манзилгоҳе ки имшабро мегузаронед, бигузоред“»+.

4Ва Еҳушаъ дувоздаҳ мардеро, ки аз банӣ-Исроил, аз ҳар сибт як нафар, интихоб карда буд, даъват намуд;

5Ва Еҳушаъ ба онҳо гуфт: «Пеши сандуқи Худованд Худои худ ба даруни Урдун баргардед, ва ҳар яке аз шумо як сангро, мувофиқи шумораи сибтҳои банӣ-Исроил, бар китфи худ бардоред,

6То ки ин дар миёни шумо аломате бошад; вақте ки писарони шумо фардо пурсида, гӯянд: „Ин сангҳо дар шумо барои чист?“ —+

7Он гоҳ ба онҳо хоҳед гуфт: „Барои ёдгории он аст, ки обҳои Урдун пеши сандуқи аҳди Худованд қатъ гардид, яъне вақте ки он аз Урдун убур мекард, обҳои Урдун қатъ гардид“. Ва ин сангҳо барои банӣ-Исроил ёдгории абадӣ хоҳад буд».

8Ва банӣ-Исроил чунон ки Еҳушаъ амр фармуд, амал карданд: дувоздаҳ сангро аз даруни Урдун, чунон ки Худованд ба Еҳушаъ гуфта буд, мувофиқи шумораи сибтҳои банӣ-Исроил, бардоштанд, ва онҳоро ба манзилгоҳи худ бурда, дар он ҷо гузоштанд.

9Ва Еҳушаъ ҳамчунин андаруни Урдун, дар ҷое ки пойҳои коҳинони бардорандаи сандуқи аҳд истода буд, дувоздаҳ санг гузошт, ва онҳо то имрӯз дар он ҷост.

10Ва коҳинони бардорандаи сандуқ андаруни Урдун истоданд, то вақти анҷом ёфтани ҳар чизе ки Худованд ба Еҳушаъ амр фармуда буд, ки ба қавм бигӯяд, бар тибқи ҳар чи е ки Мусо ба Еҳушаъ амр фармуда буд; ва қавм шитобон убур мекарданд.

11Ва ҳангоме ки убур кардани тамоми қавм анҷом ёфт, сандуқи Худованд ва коҳинон низ пеши қавм убур карданд.

12Ва банӣ-Реубен ва банӣ-Ҷод ва нисфи сибти Менашше мусаллаҳ шуда, пешопеши банӣ-Исроил убур карданд, чунон ки Мусо ба онҳо гуфта буд+.

13Қариб чил ҳазор нафар пешгардҳои лашкар пеши Худованд ба саҳроҳои Ериҳӯ барои ҷанг убур карданд.

14Дар он рӯз Худованд Еҳушаъро дар назари тамоми Исроил бузург гардонид, ва онҳо дар тамоми айёми умраш аз ӯ метарсиданд, чунон ки аз Мусо метарсиданд.

15Ва Худованд ба Еҳушаъ сухан ронда, гуфт:

16«Ба коҳинони бардорандаи сандуқи шаҳодат амр фармой, ки аз Урдун бароянд».

17Ва Еҳушаъ ба коҳинон амр фармуда, гуфт: «Аз Урдун бароед».

18Ва ҳангоме ки коҳинони бардорандаи сандуқи аҳди Худованд аз даруни Урдун баромаданд, ва кафи пойҳои коҳинон бар хушкӣ гузошта шуд, обҳои Урдун ба ҷои худ баргашта, мисли он ки қабл аз ин буд, бар ҳамаи соҳилҳои он ҷорӣ шуд.

19Ва қавм аз Урдун дар рӯзи даҳуми моҳи якум баромаданд, ва дар Ҷилҷол, дар канори шарқии Ериҳӯ ӯрду заданд.

20Ва он дувоздаҳ сангро, ки аз Урдун гирифта буданд, Еҳушаъ дар Ҷилҷол гузошт.

21Ва ба банӣ-Исроил сухан ронда, гуфт: «Вақте ки писарони шумо фардо аз падарони худ пурсида, гӯянд: „Ин сангҳо барои чист?“ —

22Он гоҳ ба писарони худ фаҳмонида, хоҳед гуфт: „Исроил аз ин Урдун ба хушкӣ убур карданд“.

23Зеро ки Худованд Худои шумо обҳои Урдунро пеши шумо хушконид, то даме ки шумо аз он убур кардед, чунон ки Худованд Худои шумо ба баҳри Қулзум кард, ки онро пеши мо хушконид, то даме ки мо аз он убур кардем,+

24То ки ҳамаи қавмҳои замин дасти Худовандро бидонанд, ки он пурзӯр аст, ва шумо аз Худованд Худои худ дар тамоми айёми худ битарсед»+.

БОБИ ПАНҶУМ

Тарсу ҳарос дар Канъон. Манн тамом шуд.

5^1Ва ҳамаи подшоҳони амӯрӣ, ки дар он тарафи Урдун ба самти ғарб буданд, ва ҳамаи подшоҳони канъонӣ, ки дар соҳили баҳр буданд, чун шуниданд, ки Худованд обҳои Урдунро пеши банӣ-Исроил хушконидааст, то даме ки онҳо убур кардаанд, — дилҳошон бемаҷол гардид, ва дар онҳо дигар рӯҳи муқовимат пеши банӣ-Исроил боқӣ намонд.

2Дар он вақт Худованд ба Еҳушаъ гуфт: «Кордҳо аз санги чақмоқ барои худ бисоз, ва аз нав, бори дуюм банӣ-Исроилро хатна намо».

3Ва Еҳушаъ кордҳои чақмоқ барои худ сохта, банӣ-Исроилро бар тали Аролӯт хатна кард.

4Ва ин аст сабаби хатна кардани Еҳушаъ: тамоми наринаи қавме ки аз Миср берун омада буданд, ҳамаи мардони ҷангӣ, баъд аз он ки аз Миср берун омаданд, дар роҳи биёбон мурданд,+

5Дар сурате ки тамоми ин қавми беруномада махтун буданд, вале тамоми қавме ки дар роҳи биёбон, баъд аз берун омадан аз Миср, таваллуд шуда буданд, махтун набуданд.

6Зеро ки банӣ-Исроил чил сол дар биёбон роҳ рафтанд, то вақти фано шудани тамоми он халқ, яъне ҳамаи мардони ҷангие ки аз Миср берун омада буданд, зеро ки онҳо ба овози Худованд гӯш надоданд, ва Худованд ба онҳо қасам хӯрд, ки онҳо он заминро нахоҳанд дид, ки Худованд ба падаронашон қасам хӯрда буд, ки онро ба мо бидиҳад, замине ки шир ва асал дар он ҷорист;+

7Ва писарони онҳоро ба ҷои онҳо барпо намуд; ана ҳаминҳоро Еҳушаъ хатна кард, зеро ки ғилофакдор буданд, чунки онҳоро дар роҳ хатна накарда буданд+.

8Ва ҳангоме ки хатнаи тамоми ин халқ анҷом ёфт, онҳо дар ҷойҳои худ дар ӯрдугоҳ монданд, то даме ки сиҳат ёфтанд.

9Ва Худованд ба Еҳушаъ гуфт: «Имрӯз Ман нанги Мисрро аз шумо дур кардам». Аз ин рӯ номи ин макон то имрӯз Ҷилҷол хонда мешавад+.

10Ва банӣ-Исроил дар Ҷилҷол ӯрду заданд, ва иди фисҳро дар рӯзи чордаҳуми моҳ, бегоҳирӯзӣ, дар саҳроҳои Ериҳӯ ба ҷо оварданд+.

11Ва фардои фисҳ, аз ҳосилоти ин замин дар ҳамон рӯз фатир ва хӯшабирьён хӯрданд.

12Ва аз фардояш, вақте ки аз ҳосили замин хӯрданд, боридани манн қатъ шуд, ва банӣ-Исроил дигар манн надоштанд, балки дар он сол онҳо аз ҳосилоти замини Канъон мехӯрданд+.

Пешвои асроромез.

13Ва ҳангоме ки Еҳушаъ назди Ериҳӯ буд, ӯ чашмонашро боло бардошта, нигарист, ва инак, марде дар рӯ ба рӯи ӯ истодааст, ва шамшери бараҳна дар дасти вай аст; ва Еҳушаъ назди вай омада, ба вай гуфт: «Оё ту аз мо ҳастӣ ё аз душманони мо?»+

14Вай гуфт: «Не, балки ман пешвои лашкари Худованд ҳастам, ки алҳол омадам». Ва Еҳушаъ рӯ ба замин афтода, сачда бурд ва ба вай гуфт: «Оғоям ба бандаи худ чӣ мегӯяд?»

15Ва пешвои лашкари Худованд ба Еҳушаъ гуфт: «Пойафзолатро аз пойҳоят бикаш, зеро ҷое ки ту истодаӣ, муқаддас аст». Ва Еҳушаъ чунин кард+.

16Ва Ериҳӯ пеши банӣ-Исроил маҳкам баста шуда буд: касе аз он берун намерафт ва касе ба он дохил намешуд.

БОБИ ШАШУМ

Фатҳ кардани Ериҳӯ.

6^1Ва Худованд ба Еҳушаъ гуфт: «Инак, Ман Ериҳӯ ва подшоҳи он ва мардони ҷангии онро ба дасти ту месупорам.

2Ва шумо, ҳамаи ҷанговарон, дар гирди шаҳр гардиш намоед, яъне шаҳрро як карат давр занед; шаш рӯз чунин амал намо.

3Ва ҳафт коҳин бигзор ҳафт шохи қӯчқорро пешопеши сандуқ бардошта гарданд, ва дар рӯзи ҳафтум ҳафт карат дар гирди шаҳр гардиш намоед, за коҳинон шохҳоро бинавозанд.

4Ва чун шохи қӯчқор дуру дароз навохта шавад, ва шумо садои шохро бишнавед, бигзор тамоми қавм бо овози баланд фарьёд зананд, ва ҳисори шаҳр дар ҷои худ фурӯ хоҳад ғалтид, ва қавм, ҳар яке аз рахнаи рӯ ба рӯи худ, ба шаҳр дохил хоҳанд шуд»+.

5Ва Еҳушаъ ибни Нун коҳинонро даъват намуда, ба онҳо гуфт: «Сандуқи аҳдро бардоред; ва ҳафт коҳин бигзор ҳафт шохи қӯчқорро пешопеши сандуқи Худованд бардоранд».

6Ва ба қавм гуфт: «Равона шавед ва дар гирди шаҳр гардиш намоед, ва фавҷи пешгард бигзор пешопеши сандуқи Худованд равона шаванд».

7Ва чун Еҳушаъ ба қавм ин суханонро гуфт, ҳафт коҳин, ки ҳафт шохи қӯчқорро пеши Худованд бардошта буданд, равона шуда, шохҳоро навохтанд; ва сандуқи аҳди Худованд аз ақиби онҳо мерафт.

8Ва фавҷи пешгард пешопеши коҳинони навозандаи шохҳо мерафтанд, ва фавҷи соқа аз ақиби сандуқ мерафтанд; қадам мезаданду шохҳоро менавохтанд.

9Ва Еҳушаъ ба кавм амр фармуда, гуфт: «Фарьёд назанед ва овози худро нашунавонед, ва сухане аз даҳонатон набарояд, то рӯзе ки ба шумо бигӯям: „Фарьёд занед!“ — ва он гоҳ фарьёд хоҳед зад».

10Ва сандуқи Худованд дар гирди шаҳр гардиш намуда, як карат онро давр зад, ва онҳо ба ӯрдугоҳ омаданд, ва шабро дар ӯрдугоҳ гузарониданд.

11Ва Еҳушаъ бомдодон бармаҳал бархост, ва коҳинон сандуқи Худовандро бардоштанд.

12Ва ҳафт коҳин, ки ҳафт шохи қӯчқорро пешопеши сандуқи Худованд бардошта мерафтанд, қадам зада мерафтанду шохҳоро менавохтанд, ва фавҷи пешгард пешопеши онҳо равона буданд, ва фавҷи соқа аз ақиби сандуқи Худованд мерафтанд; қадам мезаданду шохҳоро менавохтанд.

13Ва дар гирди шаҳр дар рӯзи дуюм як карат гардиш намуда, ба ӯрдугоҳ баргаштанд; шаш рӯз чунин амал карданд.

14Ва дар рӯзи ҳафтум баробари дамидани субҳ бармаҳал бархоста, дар гирди шаҳр ба ҳамин минвол ҳафт карат гардиш карданд; фақат дар ин рӯз дар гирди шаҳр ҳафт карат гардиш карданд.

15Ва ҳангоме ки дафъаи ҳафтум коҳинон шохҳоро навохтанд, Еҳушаъ ба қавм гуфт: «Фарьёд занед, зеро ки Худованд шаҳрро ба шумо супурдааст!

16Ва ин шаҳр, ва ҳар чи дар он аст, барои Худованд ҳаром хоҳад буд; фақат Роҳоби фоҳиша бо ҳар касе ки дар хонаи вай аст, зинда хоҳад монд, зеро вай қосидонеро, ки фиристодем, пинҳон кард+.

17Валекин шумо аз чизи ҳаром эҳтиёт кунед, мабодо бо даст задан ба чизи ҳаром шумо нобуд шавед, ва ӯрдугоҳи Исроилро гирифтори ҳалокат карда, фалокате ба сари он биёред+.

18Ва тамоми нуқра ва тилло ва зарфҳои мисин ва оҳанин вақф барои Худованд буда, ба ганҷинаи Худованд дохил хоҳад шуд».

19Ва қавм фарьёд заданд, ва шохҳоро навохтанд; ва ҳангоме ки қавм садои шохро шуниданд, қавм бо овози баланд фарьёд заданд, ва ҳисор дар ҷои худ фурӯ ғалтид, ва қавм, ҳар яке аз рахнаи рӯ ба рӯи худ, ба шаҳр дохил шуданд, ва шаҳрро забт карданд+.

20Ва ҳар чиро, ки дар шаҳр буд, — аз мард то зан, аз ҷавон то пир ва то гов ва гӯсфанд ва хар, — ба дами шамшер маҳв карданд+.

21Ва Еҳушаъ ба он ду мард, ки ин заминро ҷосусӣ карда буданд, гуфт: «Ба хонаи он фоҳиша биравед, ва он занро бо ҳамаи онҳое ки назди вай ҳастанд, берун оваред, чунон ки ба вай қасам хӯрдаед».

22Ва он ду ҷавони ҷосус рафта, Роҳоб ва падараш ва модараш ва бародаронаш ва ҳамаи онҳоеро, ки назди вай буданд, ва тамоми аҳли оилаи варо бароварданд, ва онҳоро берун аз ӯрдугоҳи Исроил ҷо доданд+.

23Ва шаҳрро бо ҳар чи дар он буд, ба оташ сӯзониданд; фақат нуқра ва тилло ва зарфҳои мисин ва оҳанинро ба ганҷинаи хонаи Худованд супурданд.

24Ва Роҳоби фоҳиша ва хонадони падари вай ва ҳамаи онҳоеро, ки назди вай буданд, Еҳушаъ зинда нигоҳ дошт, ва вай то имрӯз дар миёни Исроил сокин аст, зеро вай қосидонеро, ки Еҳушаъ барои ҷосусии Ериҳӯ фиристода буд, пинҳон кард+.

25Ва Еҳушаъ дар он вақт қасам дода, гуфт: «Малъун бод ба хузури Худованд касе ки бархоста, ин шаҳри Ериҳӯро бино кунад: бар писари нахустзодаи худ бунёди онро хоҳад ниҳод ва бар писари хурдии худ дарвозаҳои онро хоҳад шинонид»+.

26Ва Худованд бо Еҳушаъ буд, ва шӯҳрати ӯ дар тамоми замин паҳн шуд.

БОБИ ҲАФТУМ

Гуноҳи Охон ба сари тамоми қавм фалокат меоварад.

7^1Вале банӣ-Исроил дар ҳаққи ғанимате ки ҳаром дониста шуда буд, хиёнат карданд; ва Охон ибни Кармӣ ибни Забдӣ ибни Зораҳ, ки аз сибти Яҳудо буд, аз он ғанимати ҳаром гирифт, ва хашми Худованд бар банӣ-Исроил аланга зад+.

2Ва Еҳушаъ аз Ериҳӯ ба Ой, ки дар наздикии Байт-Овин, ба тарафи шарқии Байт-Ил воқеъ аст, одамонро фиристод, ва ба онҳо сухан ронда, гуфт: «Биравед ва он заминро ҷосусӣ кунед». Ва он одамон рафта, Ойро ҷосусӣ карданд.

3Ва назди Еҳушаъ баргашта, ба ӯ гуфтанд: «Набояд тамоми қавм бароянд, балки тақрибан ду ҳазор нафар, ё тақрибан се ҳазор нафар бароянд, ва онҳо Ойро торумор хоҳанд кард; тамоми қавмро ба он ҷо бурда заҳмат надеҳ, зеро ки онҳо кам ҳастанд».

4Ва аз қавм ба он ҷо тақрибан се ҳазор нафар равона шуданд, ва аз пеши мардуми Ой рӯ ба гурез оварданд+.

5Ва аз онҳо мардуми Ой тақрибан сиву шаш нафарро куштанд, ва аз пеши дарвоза то Шеборим онҳоро таъқиб карданд, ва дар нишебӣ ба онҳо зарба расониданд; ва дили қавм гудохта гардида, об шуд.

6Ва Еҳушаъ либосҳояшро чок зад, ва пеши сандуқи Худованд то шом рӯ ба замин афтод, — ӯ ва пирони Исроил, — ва хок бар сари худ пошиданд+.

7Ва Еҳушаъ гуфт: «Ё Худоё Худовандо! Чаро ин қавмро аз Урдун убур кунондӣ, то ки моро ба дасти амӯриён супурда, ба ҳалокат бирасонӣ? Кошки мо азм намуда, дар он тарафи Урдун мемондем!+

8Лутфан, эй Худованд! Ман чӣ гӯям баъд аз он ки Исроил аз пеши душманони худ гурехта ақиб рафтаанд?

9Ва акнун канъониён ва ҳамаи сокинони ин замин инро шунида, дар гирди мо ҷамъ хоҳанд шуд ва номи моро аз замин маҳв хоҳанд намуд; ва ту ба исми бузурги Худ чӣ хоҳӣ кард?»+

10Ва Худованд ба Еҳушаъ гуфт: «Бархез; чаро ту чунин бар рӯи худ афтодаӣ?

11Исроил гуноҳкор шуданд, ва ҳам аҳдеро, ки ба онҳо амр фармудаам, поймол карданд, ва ҳам ғанимати ҳаромро гирифтанд, ва ҳам дуздиданд, ва ҳам пинҳон карданд, ва ҳам дар ашьёи худ гузоштанд.

12Ба ин сабаб Исроил наметавонанд пеши душманони худ истодагӣ намоянд, ва аз пеши душманони худ гурехта ақиб мераванд, зеро ки худро ҳаром гардониданд; агар шумо ғанимати ҳаромро аз миёни худ нест накунед, Ман дигар бо шумо нахоҳам буд+.

13Бархоста, қавмро тақдис намо ва бигӯй: „Барои тақдиси фардо ҳозир шавед; зеро ки Худованд Худои Исроил чунин мегӯяд: ғанимати ҳаром дар миёни шумост, эй Исроил! То он ҳаромро аз миёни худ дур накунед, пеши душманони худ наметавонед истодагӣ намоед“.

14Ва бомдодон шумо мувофиқи сибтҳои худ наздик оед; ва сибте ки Худованд бар он ишорат диҳад, бигзор мувофиқи қабилаҳои худ наздик ояд; ва қабилае ки Худованд бар он ишорат диҳад, бигзор мувофиқи хонадонҳои худ наздик ояд; ва хонадоне ки Худованд бар он ишорат диҳад, бигзор ҳар марди он наздик ояд+.

15Ва ҳар кас, ки ғанимати ҳаром назди вай барояд, бигзор худаш ва ҳар чизе ки дорад, ба оташ сӯзонида шавад, зеро ки вай аҳди Худовандро поймол карда, қабоҳате дар Исроил ба амал овардааст».

16Ва Еҳушаъ бомдодон бармаҳал бархоста, Исроилро мувофиқи сибтҳошон наздик овард, ва ишорат бар сибти Яҳудо афтод;

17Ва қабилаҳои Яҳудоро наздик овард, ишорат бар қабилаи Зораҳ афтод; ва қабилаи Зораҳро мувофиқи мардҳои он наздик овард, ишорат бар Забдӣ афтод;+

18Ва хонадони ӯро мувофиқи мардҳои он наздик овард, ишорат бар Охон ибни Кармӣ ибни Забдӣ ибни Зораҳ, ки аз хонадони Яҳудо буд, афтод.

19Ва Еҳушаъ ба Охон гуфт: «Писарам, лутфан Худованд Худои Исроилро ҷалол деҳ, ва пеши Ӯ иқрор шав, ва ба ман маъл м намо, ки чӣ кардӣ; аз ман пинҳон надор»+.

20Ва Охон ба Еҳушаъ ҷавоб гардонида, гуфт: «Ман ҳақиқатан пеши Худованд Худои Исроил гуноҳ карда, чунин коре ба амал овардам:+

21Вақте ки дар миёни ғанимат як ҷомаи зебои шинъорӣ, ва дусад сиқл нуқра, ва як сихи тиллоро, ки вазнаш панҷоҳ сиқл буд, дидам, онҳоро тамаъ намуда, гирифтам; ва инак, он андаруни хаймаи ман дар замин пинҳон карда шудааст, ва нуқра дар таги он мебошад»+.

22Ва Еҳушаъ қосидонро фиристод, ва онҳо сӯи он хайма давиданд; ва инак, он дар хаймаи ӯ пинҳон карда шуда буд, ва нуқра дар таги он буд.

23Ва онро аз даруни хайма гирифта, назди Еҳушаъ ва тамоми банӣ-Исроил оварданд, ва ба хузури Худованд гузоштанд.

24Ва Ехушаъ, ва тамоми Исроил ҳамроҳи ӯ, Охон ибни Зораҳ ва нуқра ва ҷома ва сихи тилло, ва писаронаш ва духтаронаш, ва говонаш ва харонаш, ва бузу гӯсфан донаш ва хаймааш ва ҳар чиро, ки дошт, гирифтанд, ва онҳоро ба водии Охӯр бароварданд.

25Ва Еҳушаъ гуфт: «Чӣ фалокатест, ки ту ба сари мо овардӣ? Худованд имрӯз ба сари ту фалокат хоҳад овард». Ва тамоми Исроил ӯро сангсор карданд, ва онҳоро ба оташ сӯзониданд ва онҳоро сангборон карданд.

26Ва сангтӯдаи бузурге бар ӯ барпо карданд, ки он то имрӯз боқист, ва оташи хашми Худованд фурӯ нишаст. Бинобар ин номи он мавзеъ то имрӯз водии Охӯр хонда мешавад+.

БОБИ ҲАШТУМ

Забт кардани шаҳри Ой.

8^1Ва Худованд ба Ехушаъ гуфт: «Натарс ва ҳаросон нашав, ҳамаи мардони ҷангиро ҳамроҳи худ бигир ва бархоста, сӯи Ой бирав; инак, Ман подшоҳи Ой ва қавмаш ва шаҳраш ва заминашро ба дасти ту месупорам+.

2Ва бо Ой ва подшоҳаш тавре амал намо, ки бо Ериҳӯ ва подшоҳаш амал намудӣ, фақат ғаниматаш ва чорпоёнашро барои худ тороҷ кунед; дар пушти шаҳр барои худ камин бисоз»+.

3Ва Еҳушаъ ва ҳамаи мардони ҷангӣ бархостанд, то ки сӯи Ой бираванд; ва Еҳушаъ сӣ ҳазор нафар ҷанговарони ҷасурро баргузид, ва шабона онҳоро фиристод.

4Ва ба онҳо амр фармуда, гуфт: «Инак, шумо назди шаҳр аз пушти шаҳр камин хоҳед кард; аз шаҳр бисьёр дур наравед, ва ҳамаатон тайёр бошед+.

5Ва ман ва тамоми қавме ки бо мананд, ба шаҳр наздик хоҳем шуд; ва ҳамин ки онҳо, мисли дафъаи аввал, ба пешвози мо берун оянд, мо аз пеши онҳо хоҳем гурехт+.

6Ва онҳо моро дунболагирӣ хоҳанд кард, то даме ки онҳоро аз шаҳр дур созем, ба тавре ки онҳо хоҳанд гуфт: „Мисли дафъаи аввал аз пеши мо мегурезанд“. Ва мо аз пеши онҳо хоҳем гурехт.

7Он гоҳ шумо аз камингоҳи худ бархоста, шаҳрро забт намоед; ва Худованд Худои шумо онро ба дасти шумо хоҳад супурд.

8Ва ҳамин ки шаҳрро мусаххар кардед, шаҳрро ба оташ бисӯзонед, бар тибқи каломи Худованд амал намоед; инак, шуморо амр фармудам».

9Ва Еҳушаъ онҳоро фиристод, ва онҳо сӯи камингоҳ рафта, дар миёни Байт-Ил ва Ой, аз тарафи ғарбии Ой ҷойгир шуданд; ва Еҳушаъ он шабро дар миёни қавм гузаронид.

10Ва Еҳушаъ бомдодон бармаҳал бархоста, лашкарашро аз назар гузаронид; ва ӯ бо якҷоягии пирони Исроил пешопеши лашкар сӯи Ой равона шуд.

11Ва ҳамаи мардони ҷангӣ, ки бо ӯ буданд, раҳсипор гардида, наздик омаданд ва ба маконе ки дар рӯ ба рӯи шаҳр буд, расиданд, ва аз тарафи шимолии Ой ӯрду заданд, дар сурате ки дар миёни онҳо ва Ой дарае буд.

12Ва ӯ қариб панҷ ҳазор нафарро гирифта, дар миёни Байт-Ил ва Ой, аз тарафи ғарбии Ой дар камин гузошт.

13Ва қавмро, яъне тамоми ӯрдуеро, ки буданд, ба тарафи шимолии шаҳр, ва каминваронро ба тарафи ғарбии шаҳр ҷойгир карданд; ва Еҳушаъ он шаб ба миёни водӣ рафт.

14Ва ҳангоме ки подшоҳи Ой инро дид, ӯ ва тамоми қавмаш, яъне мардуми шаҳр, шитоб намуда, бармаҳал бархостанд ва ба пешвози Исроил ба мавзеи муайяни пеши саҳро барои ҷанг баромаданд; вале ӯ намедонист, ки дар пушти шаҳр ба муқобили ӯ камин сохтаанд.

15Ва Еҳушаъ ва тамоми Исроил худро пеши онҳо мағлуб вонамуд карда, бо роҳи биёбон гурехтанд.

16Ва ҳамаи мардоне ки дар Ой буданд, ҷамъ омаданд, то ки онҳоро таъқиб намоянд, ва Еҳушаъро таъқиб намуда, аз шаҳр дур шуданд.

17Ва дар Ой ва Байт-Ил марде намонд, ки барои таъқиб кардани Исроил берун нарафта бошад; ва онҳо шаҳрро воз гузошта, Исроилро таъқиб карданд.

18Ва Худованд ба Еҳушаъ гуфт: «Мизроқеро, ки дар дасти туст, сӯи Ой дароз кун, зеро ки онро ба дасти ту месупорам». Ва Еҳушаъ мизроқеро, ки дар дасташ буд, сӯи шаҳр дароз кард.

19Ва каминварон зуд аз ҷои худ бархостанд ва, ҳамин ки ӯ дасташро дароз кард, давида ба шаҳр дохил шуданд ва онро забт карданд ва дарҳол шаҳрро оташ зада сӯзониданд+.

20Ва мардуми Ой ба ақиби худ назар андохта диданд, ки инак, дуди шаҳр ба осмон мебарояд; ва онҳоро маҷоли он набуд, ки ба ин тараф ё он тараф бигрезанд; ва қавме ки сӯи биёбон мегурехтанд, бар таъқибкунандагони худ баргаштанд.

21Ва чун Еҳушаъ ва тамоми Исроил диданд, ки каминварон шаҳрро забт карданд, ва дуди шаҳр баланд шуд, онҳо баргашта, мардуми Ойро зарба задан гирифтанд.

22Ва дигарон аз шаҳр ба пешвозашон баромаданд, ба тавре ки онҳо дар миёни исроилиён афтоданд: баъзе аз ин тараф ва баъзе аз он тараф буданд. Ва онҳоро зарба мезаданд, ба дараҷае ки як нафар ҳам аз онҳо боқӣ намонд ва натавонист бигрезад+.

23Ва подшоҳи Ойро зинда дастгир карданд, ва ӯро назди Еҳушаъ оварданд+.

24Ва ҳангоме ки исроилиён куштани ҳамаи сокинони Ойро дар саҳро ва дар биёбоне ки онҳоро дар он таъқиб мекарданд, ба охир расониданд, ба тавре ки ҳамаашон то ба охир ба дами шамшер афтоданд, он гоҳ тамоми Исроил ба Ой баргашта, аҳолии онро ба дами шамшер маҳв карданд.

25Ва ҳамаи афтодагон дар он рӯз, аз мард то зан, яъне тамоми мардуми Ой, дувоздаҳ ҳазор нафар буданд.

26Ва Еҳушаъ дасти худро, ки бо мизроқ дароз карда шуда буд, ақиб накашид, то даме ки ҳамаи сокинони Ойро маҳв намуд.

27Фақат чорпоён ва ғанимати ин шаҳрро исроилиён барои худ тороҷ карданд, бар тибқи каломи Худованд, ки ба Еҳушаъ амр фармуда буд.

28Ва Еҳушаъ Ойро сӯзонид, ва онро харобазори абадӣ гардонид, ки то имрӯз дар ҳамин ҳолат аст+.

29Ва подшоҳи Ойро ба дор овехта, то вақти шом боқӣ гузошт, ва баробари ғуруб кардани офтоб Еҳушаъ амр фармуд, ва лошаи варо аз дор фуроварда, дар даҳани дарвозаи шаҳр партофтанд, ва сангтӯдаи бузурге бар он барпо карданд, ки то имрӯз боқист+.

Баракатҳо ва лаънатҳо бар кӯҳи Эбол.

30Он гоҳ Еҳушаъ қурбонгоҳе барои Худованд Худои Исроил бар кӯҳи Эбол бино кард,+

31Чунон ки Мусо, бандаи Худованд, ба банӣ-Исроил амр фармуда буд, ҳамон тавре ки дар китоби шариати Мусо навишта шудааст, яъне қурбонгоҳе аз сангҳои яклухт, ки бар онҳо олати оҳанин бардошта нашуда буд; ва қурбониҳои сӯхтанӣ барои Худованд бар он бароварданд, ва қурбониҳои саломатӣ забҳ карданд+.

32Ва дар он ҷо Еҳушаъ дар ҳузури банӣ-Исроил бар сангҳо нусхаи шариати Мусоро навишт.

33Ва тамоми Исроил, ва пиронашон, ва нозиронашон, ва доваронашон аз ҳар ду тарафи сандуқ, дар рӯ ба рӯи коҳинони левизодаи бардорандаи сандуқи аҳди Худованд рост истоданд, — ҳам ғарибон ва ҳам бумиён, — нисфашон назди кӯҳи Ҷаризим ва нисфашон назди кӯҳи Эбол, чунон ки Мусо, бандаи Худованд, амр фармуда буд, то ки қавми Исроилро дафъаи аввал баракат диҳад+.

34Ва пас аз он ҳамаи суханони шариат, яъне баракат ва лаънатро, чунон ки ҳамааш дар китоби шариат навишта шудааст, хонд+.

35Аз ҳар чи Мусо амр фармуда буд, сухане набуд, ки Еҳушаъ пеши тамоми ҷамоати Исроил, пеши занон ва кӯдакон ва ғарибоне ҳам, ки дар миёни онҳо буданд, нахонда бошад+.

БОБИ НӮҲУМ

Иттифоқ бо Ҷибъӯн.

9^1Ва чун ҳамаи подшоҳони он тарафи Урдун, ки дар кӯҳ ва пастӣ ва тамоми соҳили баҳри Бузург то рӯ ба рӯи Лубнон буданд, яъне подшоҳони ҳиттиён ва амӯриён, канъониён, фариззиён, ҳиввиён ва ябусиён инро шуниданд,

2Якҷоя ҷамъ шуданд, то ки бо Еҳушаъ ва қавми Исроил якдилона ҷанг кунанд+.

3Валекин сокинони Ҷибъӯн он чиро, ки Еҳушаъ дар ҳаққи Ериҳӯ ва Ой карда буд, шунида,+

4Айёрона рафтор карданд: рафта, худро мисли қосидон вонамуд сохтанд, ва хӯрҷинҳои фасурда бар харони худ ва машкҳои шароб, ки фасурда гардида ва дарида ва бо риштаҳо баста шуда буд, гирифтанд;

5Ва бар пойҳошон кафшҳои фасурдаи ямоқӣ, ва бар танҳошон ҷомаҳои фасурда, ва тамоми нони тӯшаашон хушк ва пӯпанак бастагӣ буд.

6Ва онҳо назди Еҳушаъ ба ӯрдугоҳи Ҷилҷол омада, ба ӯ ва ба исроилиён гуфтанд: «Мо аз кишвари дурдасте омадаем, ва алҳол бо мо аҳд бибандед»+.

7Ва исроилиён ба ин ҳиввиён гуфтанд: «Шояд, шумо дар миёни мо сокин бошед, пас чӣ гуна мо метавонем бо шумо аҳд бибандем?»

8Ва онҳо ба Еҳушаъ гуфтанд: «Мо бандагони ту ҳастем». Ва Еҳушаъ ба онҳо гуфт: «Шумо кистед ва аз куҷо омадаед?»

9Ва онҳо ба ӯ гуфтанд: «Мо, бандагонат, аз кишвари дурдасте ба сабаби исми Худованд Худои ту омадаем, зеро овозаи Ӯ ва ҳар он чиро, ки Ӯ дар Миср кардааст, шунидаем,+

10Ва низ он чиро, ки Ӯ ба ду подшоҳи амӯриён, ки дар он тарафи Урдун буданд, яъне ба Сиҳӯн подшоҳи Ҳешбӯн ва Ӯҷ подшоҳи Бошон, ки дар Ашторӯт буд, кардааст;+

11Ва пирони мо ва ҳамаи сокинони кишвари мо ба мо сухан ронда, гуфтанд: „Тӯшаи роҳ ба дасти худ бигиред ва ба пешвози онҳо биравед, ва ба онҳо бигӯед, ки мо бандагони шумо ҳастем, ва алҳол бо мо аҳд бибандед“;

12Ин нони мост, ки онро аз хонаҳои худ ҳамчун тӯшаи роҳ гарм гирифта будем дар он рӯзе ки баромадем, то ки назди шумо биёем, ва инак, ҳоло он хушк шуда, пӯпанак бастааст;

13Ва ин машкҳои шароб, ки пур карда будем, нав буд, ва инак, даридааст; ва ин ҷомаҳо ва кафшҳои мо аз боиси он ки роҳ бағоят дур буд, фасурда гардидааст».

14Ва мардум аз тӯшаи онҳо гирифта хӯрданд, вале раъйи Худовандро напурсиданд+.

15Ва Еҳушаъ бо онҳо сулҳ кард, ва бо онҳо аҳд баст, ки онҳоро зинда нигоҳ дорад; ва раисони ҷамоат ба онҳо қасам хӯрданд+.

16Ва баъд аз гузаштани се рӯз, ки бо онҳо аҳд баста буданд, шуниданд, ки онҳо аз мавзеи наздиканд ва дар миёнашон сокин мебошанд.

17Ва банӣ-Исроил равона шуда, дар рӯзи сеюм ба шаҳрҳои онҳо расиданд, ки ин шаҳрҳо буд: Ҷибъӯн, Кафира, Беэрӯт ва Қирьят-Еорим+.

18Вале банӣ-Исроил онҳоро накуштанд, зеро ки раисони ҷамоат барои онҳо ба Худованд Худои Исроил қасам хӯрда буданд; ва тамоми ҷамоат аз раисон норизогӣ карданд.

19Ва ҳамаи раисон ба тамоми ҷамоат гуфтанд: «Мо барои онҳо ба Худованд Худои Исроил қасам хӯрдем, ва алҳол наметавонем ба онҳо осеб расонем;

20Ба онҳо чунин рафтор хоҳем кард ва онҳоро зинда нигоҳ хоҳем дошт, ва бар мо барои қасаме ки барои онҳо хӯрдаем, ғазабе нахоҳад шуд».

21Ва раисон ба онҳо гуфтанд: «Бигзор зинда монанд!» Ва онҳо барои тамоми ҷамоат ҳезумшикан ва обкаш гардиданд, чунон ки раисон ба онҳо гуфта буданд+.

22Ва Еҳушаъ онҳоро даъват намуд, ва ба онҳо сухан ронда, гуфт: «Чаро моро фиреб дода, гуфтед, ки „мо аз шумо бисьёр дур ҳастем“, ва ҳол он ки шумо дар миёни мо сокин мебошед?

23Ва акнун шумо малъун ҳастед, ва аз миёни шумо ҳамеша ғуломон ва ҳезумкашон ва обкашон барои хонаи Худои ман хоҳанд буд».

24Ва онҳо ба Еҳушаъ ҷавоб гардонида, гуфтанд: «Зеро ба бандагонат хабар расид, ки Худованд Худои ту ба бандаи Худ Мусо амр фармудааст, ки тамоми ин заминро ба шумо бидиҳад ва ҳамаи сокинони ин заминро аз пеши шумо маҳв намояд; ва аз ин рӯ мо аз шумо барои ҷонҳои худ бисьёр тарсидем, ва ин корро кардем+.

25Ва алҳол мо дар дасти ту ҳастем; ҳар гунае ки дар назари ту дуруст ва одилона бошад, ки ба мо амал намоӣ, он гуна амал намо»+.

26Ва ӯ ба онҳо чунин амал намуд: онҳоро аз дасти банӣ-Исроил халосӣ дод, ва онҳоро накуштанд.

27Ва Еҳушаъ онҳоро дар он рӯз таъин намуд, ки барои ҷамоат ва барои қурбонгоҳи Худованд дар ҳар ҷое ки Ӯ ихтиёр кунад, ҳезумшикан ва обкаш бошанд, ва то имрӯз чунин ҳастанд.

БОБИ ДАҲУМ

Еҳушаъ ибни Нун ғалабаи аҷоибе бар панҷ подшоҳ ба даст меоварад.

10^1Ва чун Адӯнӣ-Содақ, подшоҳи Ерусалим, шунид, ки Еҳушаъ Ойро забт намуда, торумор кардааст, яъне чӣ гунае ки бо Ериҳӯ ва подшоҳаш амал намуда буд, бо Ой ва подшоҳаш низ он гуна амал намудааст, ва сокинони Ҷибъӯн бо исроилиён сулҳ баста, дар миёни онҳо мондаанд, —+

2Онҳо бисьёр ҳаросон шуданд, зеро ки Ҷибъӯн, чун яке аз шаҳрҳои подшоҳнишин, бузург буд, ва аз Ой ҳам бузургтар буд, ва тамоми мардумаш далер буданд+.

3Пас Адӯнӣ-Содақ, подшоҳи Ерусалим, назди Ҳӯҳом, подшоҳи Ҳебрӯн, ва Фиръом, подшоҳи Ярмут, ва Ёфиа, подшоҳи Лохиш, ва Дабир, подшоҳи Эҷлӯн, фиристода, гуфт:

4«Назди ман омада, ба ман мадад диҳед, то ки Ҷибъӯнро зарба занем, зеро ки вай бо Еҳушаъ ва банӣ-Исроил сулҳ бастааст».

5Ва панҷ подшоҳи амӯриён: подшоҳи Ерусалим, подшоҳи Ҳебрӯн, подшоҳи Ярмут, подшоҳи Лохиш ва подшоҳи Эҷлӯн ҷамъ шуда, баромаданд, яъне худашон ва тамоми лашкарашон назди Ҷибъӯн ӯрду заданд, то ки бар зидди вай ҷанг кунанд+.

6Ва мардуми Ҷибъӯн назди Еҳушаъ ба ӯрдугоҳи Ҷилҷол фиристода, гуфтанд: «Дасти худро аз бандагонат боз надор, балки зуд назди мо омада, моро наҷот деҳ ва ба мо мадад кун, зеро ки ҳамаи подшоҳони амӯриёни кӯҳнишин бар зидди мо ҷамъ шудаанд».

7Ва Еҳушаъ аз Ҷилҷол баромад, худаш ва ҳамроҳи ӯ тамоми қавми ҷанговар, ва ҳамаи мардони ҷангӣ.

8Ва Худованд ба Еҳушаъ гуфт: «Аз онҳо натарс, зеро ки онҳоро ба дасти ту супурдаам: ҳеҷ яке аз онҳо наметавонад пеши ту истодагӣ намояд»+.

9Ва Еҳушаъ, тамоми шаб аз Ҷилҷол роҳ паймуда, ногаҳон назди онҳо пайдо шуд.

10Ва Худованд онҳоро пеши Исроил ошуфта кард, ва ба онҳо дар Ҷибъӯн зарбаи азим расониданд, ва онҳоро дар роҳи фарози Байт-Ҳӯрӯн таъқиб карданд, ва то Азеқо ва Маққедо онҳоро торумор сохтанд+.

11Ва ҳангоме ки онҳо аз пеши Исроил мегурехтанд, дар сурате ки дар нишебии Байт-Хӯрӯн буданд, — Худованд бар онҳо аз осмон то Азеқо сангҳои бузург мепартофт, ва онҳо мемурданд; онҳое ки аз сангҳои тагарг мурданд, зиёдтар буданд аз онҳое ки банӣ-Исроил ба шамшер куштанд+.

12Он гоҳ Еҳушаъ, дар рӯзе ки Худованд амӯриёнро ба дасти банӣ-Исроил супурд, ба исми Худованд сухан ронда, дар пеши исроилиён гуфт:

«Эй офтоб, бар Ҷибъӯн биист,
ва эй моҳ, — бар водии Аёлӯн!»

13Ва офтоб истод, ва моҳ таваққуф намуд, то даме ки халқ аз душманони худ интиқом гирифтанд; ин, охир, дар китоби Ёшор навишта шудааст; ва офтоб дар миёнҷои осмон истод, ва қариб рӯзи дароз ба ғуруб кардан нашитофт+.

14Ва на пеш аз он ва на баъд аз он рӯзе мисли ин воқеъ нашудааст, ки Худованд овози одамизодро шунида бошад, зеро ки Худованд барои Исроил меҷангид+.

15Ва Еҳушаъ, ва ҳамроҳи ӯ тамоми Исроил, ба ӯрдугоҳи Ҷилҷол баргаштанд.

16Вале он панҷ подшоҳ гурехта, дар мағораи назди Маққедо пинҳон шуданд.

17Ва ба Еҳушаъ хабар расонида, гуфта шуд: «Он панҷ подшоҳ ёфт шуданд, дар ҳолате ки дар мағораи назди Маққедо пинҳон мебошанд».

18Ва Еҳушаъ гуфт: «Сангҳои бузурге ба даҳани мағора биғелонед ва одамонро назди он таъин намоед, то ки посбонӣ кунанд;

19Вале шумо таваққуф накарда, душманони худро таъқиб намоед ва касони дар қафои онҳо бударо маҳв созед; онҳоро нагузоред, ки ба шаҳрҳои худ дохил шаванд, зеро ки Худованд Худои шумо онҳоро ба дасти шумо супурдааст».

20Ва чун Еҳушаъ ва банӣ-Исроил ба онҳо зарбаи бағоят бузурге расонида, онҳоро тамоман несту нобуд карданд, ва растагороне ки аз онҳо боқӣ монда буданд, ба шаҳрҳои ҳисордор дохил шуданд,

21Он гоҳ тамоми қавм ба ӯрдугоҳ назди Еҳушаъ, ки дар Маққедо буд, ба саломатӣ баргаштанд, ва касе забонашро бароварда, ба муқобили ҳеҷ яке аз банӣ-Исроил сухане наронд.

22Ва Еҳушаъ гуфт: «Даҳани мағораро бикшоед ва он панҷ подшоҳро аз мағора назди ман берун оваред».

23Ва чунин карданд, ва он панҷ подшоҳ: подшоҳи Ерусалим, подшоҳи Ҳебрӯн, подшоҳи Ярмут, подшоҳи Лохиш ва подшоҳи Эҷлӯнро аз мағора назди ӯ берун оварданд.

24Ва ҳангоме ки он подшоҳонро назди Еҳушаъ берун оварданд, Еҳушаъ ҳамаи исроилиёнро хонд, ва ба саркардагони мардони ҷангӣ, ки бо ӯ мерафтанд, гуфт: «Наздик омада, пойҳои худро бар гардани ин подшоҳон бимонед». Ва наздик омада, пойҳои худро бар гардани онҳо монданд+.

25Ва Еҳушаъ ба онҳо гуфт: «Натарсед ва ҳаросон нашавед; кавӣ ва далер бошед, зеро Худованд ба ҳамаи душманонатон, ки шумо бо онҳо меҷангед, чунин хоҳад кард»+.

26Ва пас аз ин Еҳушаъ онҳоро зада кушт ва бар панҷ дор овехт; ва то шом онҳо бар дорҳо овезон буданд+.

27Ва дар вақти ғуруби офтоб Еҳушаъ амр фармуд, ва онҳоро аз дорҳо фуроварда, ба мағорае ки дар он пинҳон шуда буданд, партофтанд, ва дар даҳани мағора сангҳои калон гузоштанд, ки ин то имрӯз боқист+.

28Ва дар он рӯз Еҳушаъ Маққедоро забт намуда, аҳолии он ва подшоҳи онро ба дами шамшер кушт, — он ва ҳар ҷондореро, ки дар он буд, несту нобуд карда, растагореро боқӣ нагузошт; ва ба подшоҳи Маққедо ончунон амал кард, ки ба подшоҳи Ериҳӯ карда буд+.

29Ва Еҳушаъ, дар сурате ки тамоми Исроил бо ӯ буданд, аз Маққедо ба Либно гузашта, бо Либно ҷанг кард.

30Ва Худованд онро низ бо якҷоягии подшоҳи он ба дасти Исроил супурд; ва он ва ҳар ҷондореро, ки дар он буд, ба дами шамшер кушт, ва растагореро дар он боқӣ нагузошт; ва ба подшоҳаш ончунон амал кард, ки ба подшоҳи Ериҳӯ карда буд.

31Ва Еҳушаъ, дар сурате ки тамоми Исроил бо ӯ буданд, аз Либно ба Лохиш гузашт, ва назди он ӯрду зада, бо он ҷанг кард.

32Ва Худованд Лохишро ба дасти Исроил супурд, ва онро дар рӯзи дуюм забт намуда, он ва ҳар ҷондореро, ки дар он буд, торумор кард, чунон ки ба Либно амал карда буд.

33Он гоҳ Ҳӯром подшоҳи Ҷозар ба мадади Лохиш баромад, вале Еҳушаъ ӯ ва қавми ӯро торумор кард, ба дараҷае ки растагореро дар ӯ боқӣ нагузошт.

34Ва Еҳушаъ, дар сурате ки тамоми Исроил бо ӯ буданд, аз Лохиш ба Эҷлӯн гузашт, ва назди он ӯрду зада, бар зидди он ҷанг карданд.

35Ва дар он рӯз онро забт карда, аҳолии онро ба дами шамшер куштанд, ва ҳар ҷондореро, ки дар он буд, дар он рӯз несту нобуд кард, чунон ки ба Лохиш карда буд.

36Ва Еҳушаъ, дар сурате ки тамоми Исроил бо ӯ буданд, аз Эҷлӯн ба Ҳебрӯн гузашт, ва бар зидди он ҷанг карданд.

37Ва онро забт намуда, он ва подшоҳи он, ва ҳамаи шаҳрҳои он ва ҳар ҷондореро, ки дар он буд, ба дами шамшер куштанд; растагореро боқӣ нагузошт, чунон ки ба Эҷлӯн карда буд; ва он ва ҳар ҷондореро, ки дар он буд, несту нобуд кард.

38Ва Еҳушаъ, дар сурате ки тамоми Исроил бо ӯ буданд, ба Дабир рӯ овард, ва бар зидди он ҷанг кард+.

39Ва он ва подшоҳи он ва ҳамаи шаҳрҳои онро забт намуд; ва онҳоро ба дами шамшер куштанд, ва ҳар ҷондореро, ки дар он буд, несту нобуд карданд; растагореро боқӣ нагузошт; ба Дабир ва подшоҳи он ончунон амал кард, чунон ки ба Ҳебрӯн карда буд, ва чунон ки ба Либно ва подшоҳи он карда буд.

40Ва Еҳушаъ тамоми он заминро: кӯҳистон ва ҷануб ва пастӣ ва нишебиҳо, ва ҳамаи подшоҳони онҳоро торумор карда, растагореро боқӣ нагузошт; ва ҳар ҷондорро несту нобуд кард, чунон ки Худованд Худои Исроил амр фармуда буд+.

41Ва онҳоро Еҳушаъ аз Қодеш-Барнеа то Ғазза, ва тамоми замини Ҷӯшанро то Ҷибъӯн торумор кард.

42Ва ҳамаи ин подшоҳон ва заминашонро Еҳушаъ якбора забт намуд, зеро ки Худованд Худои Исроил барои Исроил меҷангид.

43Ва Еҳушаъ, дар сурате ки тамоми Исроил бо ӯ буданд, ба ӯрдугоҳи Ҷилҷол баргашт.

БОБИ ЁЗДАҲУМ

Истилои қатъии Канъон.

11^1Ва ҳангоме ки Ёбин, подшоҳи Ҳосӯр, инро шунид, назди Юбоб, подшоҳи Модӯн, ва назди подшоҳи Шимрӯн, ва назди подшоҳи Акшоф фиристод,

2Ва назди подшоҳоне ки ба тарафи шимол дар кӯҳистон ва дар саҳрои ҷануби Кинерӯт, ва дар пастӣ, ва дар Нофӯт-Дӯр ба тарафи ғарб буданд;

3Ва назди канъониён, ки ба тарафи шарқ ва ғарб буданд, ва назди амӯриён ва ҳиттиён ва фариззиён ва ябусиён, ки дар кӯҳистон буданд, ва назди ҳиввиён, ки ба зери Ҳермӯн дар замини Мисфо буданд.

4Ва онҳо, ва бо онҳо ҳамаи лашкарҳошон, ки қавми сершумор буданд, ва дар сершуморӣ мисли реги лаби дарьё буданд, ва аспу аробаҳои бағоят бисьёр доштанд, берун омаданд+.

5Ва ҳамаи ин подшоҳон ҷамъ шуданд, ва омада, назди обҳои Мерӯм якҷоя ӯрду заданд, то ки бо Исроил ҷанг кунанд+.

6Ва Худованд ба Еҳушаъ гуфт: «Аз онҳо натарс, зеро ки фардо дар чунин вақт, Ман ҳамаи онҳоро барои торумор кардани Исроил хоҳам супурд; аспҳои онҳоро пай бикун, ва аробаҳои онҳоро ба оташ бисӯзон»+.

7Ва Еҳушаъ, дар сурате ки тамоми қавми ҷанговар бо ӯ буданд, ногаҳон назди обҳои Мерӯм дар рӯ ба рӯи онҳо пайдо шуд, ва бар онҳо ҳуҷум карданд.

8Ва Худованд онҳоро ба дасти Исроил супурд, ва онҳоро зарба заданд, ва онҳоро то Сидӯн-Рабба ва то Мисрефӯт-Маим ва то водии Мисфо ба тарафи шарқ таъқиб карданд, ва онҳоро торумор сохтанд, ба дараҷае ки растагоре аз онҳо боқӣ намонд.

9Ва Еҳушаъ ба онҳо ончунон амал намуд, ки Худованд ба ӯ гуфта буд: аспҳошонро пай кард ва аробаҳошонро ба оташ сӯзонид.

10Ва Еҳушаъ дар айни замон баргашта, Ҳосӯрро забт намуд, ва подшоҳи онро бо шамшер кушт, зеро ки Ҳосӯр пештар сари ҳамаи ин мамлакатҳо буд.

11Ва ҳар ҷондореро, ки дар он буд, ба дами шамшер кушта, несту нобуд карданд; як нафар ҳам аз онҳо боқӣ намонд; ва Ҳосӯрро ба оташ сӯзонид.

12Ва ҳамаи шаҳрҳои ин подшоҳонро Еҳушаъ забт намуд, ва ҳамаи подшоҳони онҳоро ба дами шамшер кушта, несту нобуд кард, чунон ки Мусо, бандаи Худованд, амр фармуда буд+.

13Аммо ҳамаи шаҳрҳои бар талҳо истодаро исроилиён насӯзониданд, ғайр аз Ҳосӯр, ки фақат онро Еҳушаъ сӯзонид.

14Ва тамоми ғанимати ин шаҳрҳо ва чорпоёнро банӣ-Исроил барои худ тороҷ карданд; фақат ҳамаи одамонро ба дами шамшер куштанд, то ба дараҷае ки онҳоро тамоман несту нобуд карда, як нафар ҳам боқӣ нагузоштанд.

15Чунон ки Худованд ба бандаи Худ Мусо амр фармуда буд, ончунон Мусо ба Еҳушаъ амр фармуд, ва Еҳушаъ ончунон амал намуд: аз ҳар амре ки Худованд ба Мусо фармуда буд, чизеро ботил нанамуд+.

16Ва Еҳушаъ тамоми ин заминро: кӯҳистон ва тамоми ҷануб ва тамоми замини Ҷӯшан, ва пастӣ, ва саҳро, ва кӯҳи Исроил ва пастии онро гирифт:

17Аз кӯҳи Ҳолок, ки сӯи Сеир баланд шуда меравад, то Баал-Ҷод, ки дар водии Лубнон, зери кӯҳи Ҳермӯн аст; ва ҳамаи подшоҳони онҳоро дастгир намуда, зарба зад ва кушт.

18Айёми дуру дароз Еҳушаъ бо ҳамаи ин подшоҳон ҷанг кард.

19Шаҳре набуд, ки бо банӣ-Исроил сулҳ баста бошад, ҷуз аз ҳиввиёне ки дар Ҷибъӯн сокин буданд; ҳамаро бо ҷанг гирифтанд+.

20Зеро аз ҷониби Худованд буд, ки дили онҳоро сахт кунад, то ки онҳо Исроилро бо ҷанг пешвоз гирифта, худашон несту нобуд шаванд, бе он ки нисбат ба онҳо шафқат нишон дода шавад, балки онҳоро тамоман маҳв созанд, чунон ки Худованд ба Мусо амр фармуда буд+.

21Ва Еҳушаъ дар айни замон омада, аноқиёнро аз кӯҳистон: аз Ҳебрӯн, Дабир ва Аноб, ва аз ҳамаи кӯҳҳои Яҳудо, ва аз ҳамаи кӯҳҳои Исроил маҳв намуд; онҳоро Еҳушаъ бо якҷоягии шаҳрҳошон несту нобуд кард+.

22Дар замини банӣ-Исроил касе аз аноқиён боқӣ намонд; фақат дар Ғазза, Ҷат ва Ашдӯд боқӣ монданд+.

23Ва Еҳушаъ тамоми заминро бар тибқи ҳар он чи Худованд ба Мусо гуфта буд, мусаххар намуд, ва Еҳушаъ онро ба исроилиён мувофиқи тақсимоти сибтҳошон ба моликият бахшид; ва замин аз ҷанг ором ёфт+.

БОБИ ДУВОЗДАҲУМ

Номгӯи подшоҳоне ки зердаст шуданд.

12^1Ва инҳоянд подшоҳони он замин, ки банӣ-Исроил торумор карда, заминашонро дар он тарафи Урдун ба самти тулӯи офтоб, аз водии Арнӯн то кӯҳи Ҳермӯн ва тамоми саҳрои шарқӣ ба тасарруфи худ дароварданд:

2Сихӯн, подшоҳи амӯриён, ки дар Ҳешбӯн сокин буд, ва аз Арӯэр, ки дар канори водии Арнӯн аст, ва андаруни водӣ ва нисфи Ҷилъод то водии Яббӯқ, ки дар сарҳади банӣ-Аммӯн аст, салтанат меронд,+

3Ва дар саҳро низ то баҳри Кинерӯт ба тарафи шарқ, ва то баҳри биёбон, яъне баҳри Намак, ба тарафи шарқ ба роҳи Байт-Ешимӯт, ва аз ҷануб — зери нишебиҳои Фисҷа,

4То сарҳади Ӯҷ, подшоҳи Бошон, ки вай аз бақияи рафоиён буда, дар Ашторӯт ва Эдрей сукунат дошт,+

5Ва дар кӯҳи Ҳермӯн ва Салхо ва тамоми Бошон, то сарҳади ҷашуриён ва маъхотиён, ва дар нисфи Ҷилъод, то сарҳади Сиҳӯн, подшоҳи Ҳешбӯн, салтанат меронд.

6Мусо, бандаи Худованд, ва банӣ-Исроил онҳоро зарба заданд; ва онро Мусо, бандаи Худованд, ба реубениён ва ҷодиён ва нисфи сибти Менашше ба моликият бахшид+.

7Ва инҳоянд подшоҳони он замин, ки Еҳушаъ ва банӣ-Исроил онҳоро дар он тарафи Урдун ба самти ғарб, аз Баал-Ҷод дар водии Лубнон то кӯҳи Ҳолоқ, ки сӯи Сеир баланд шуда меравад, торумор карданд, ва Еҳушаъ онро ба сибтҳои Исроил мувофиқи тақсимоташон ба моликият бахшид, —

8Дар кӯҳистон ва пастӣ ва саҳро ва нишебиҳо ва биёбон ва дар ҷануб — ҳиттиён, амӯриён ва канъониён, фариззиён, ҳиввиён ва ябусиён:

9Як подшоҳи Ериҳӯ; як подшоҳи Ой, ки дар наздикии Байт-Ил аст;

10Як подшоҳи Ерусалим; як подшоҳи Ҳебрӯн;

11Як подшоҳи Ярмут; як подшоҳи Лохиш;

12Як подшоҳи Эҷлӯн; як подшоҳи Ҷозар;

13Як подшоҳи Дабир; як подшоҳи Ҷодар;

14Як подшоҳи Ҳормо; як подшоҳи Арод;

15Як подшоҳи Либно; як подшоҳи Адуллом;

16Як подшоҳи Маққедо; як подшоҳи Байт-Ил;

17Як подшоҳи Тафуҳа; як подшоҳи Ҳефар;

18Як подшоҳи Афиқ; як подшоҳи Лашшорӯн;

19Як подшоҳи Модӯн; як подшоҳи Ҳосӯр;

20Як подшоҳи Шимрӯн-Марӯн; як подшоҳи Акшоф;

21Як подшоҳи Таънок; як подшоҳи Маҷиддӯ;

22Як подшоҳи Қодеш; як подшоҳи Ёқенъом дар Кармил;

23Як подшоҳи Дӯр дар Нофат-Дӯр; як подшоҳи ҷӯим дар Ҷилҷол;

24Як подшоҳи Тирсо; ҷамъи подшоҳон сию як нафар.

БОБИ СЕЗДАҲУМ

Худованд ба Еҳушаъ ибни Нун дар бораи тақсимоти замин дастурот медиҳад.

13^1Ва Еҳушаъ пир ва солхӯрда шуд, ва Худованд ба ӯ гуфт: «Ту пир ва солхӯрда шудаӣ, ва ҳанӯз замини бағоят бисьёр барои тасарруф кардан боқист.

2Ин аст замине ки боқӣ мондааст: ҳамаи ноҳияҳои фалиштиён ва ҳамаи ҷашуриён,

3Аз Шиҳӯр, ки дар рӯ ба рӯи Миср аст, то сарҳади Эқрӯн ба самти шимол, ки аз они Канъон ба шумор меравад; панҷ ҳокими фалиштиён: аз они Ғазза, аз они Ашдӯд, аз они Ашқалӯн, аз они Ҷат, аз они Эқрӯн ва аз они аввиён;+

4Аз ҷануб тамоми замини канъониён, ва Маоро, ки аз они сидӯниён аст, то Афиқ ва то сарҳади амӯриён;

5Ва кишвари Ҷабал, ва тамоми Лубнон ба самти тулӯи офтоб, аз Баал-Ҷод, ки дар домани кӯҳи Ҳермӯн аст, то даромадгоҳи Ҳамот+.

6Ҳамаи сокинони кӯҳистонро аз Лубнон то Мисрефӯт-Маим, яъне ҳамаи сидӯниёнро Ман аз пеши банӣ-Исроил бадар хоҳам ронд; лекин ту онро ба исроилиён қуръа партофта барои моликият тақсим намо, чунон ки ба ту амр фармудаам.

7Ва алҳол ин заминро ба нӯҳ сибт ва нисфи сибти Менашше барои моликият тақсим намо».

8Бо нисфи дигари ин сибт сибтҳои Реубен ва Ҷод моликияти худро гирифтаанд: онро Мусо ба онҳо дар он тарафи Урдун, ба самти шарқ, додааст, чунон ки Мусо, бандаи Худованд, онро ба онҳо бахшида буд,+

9Аз Арӯэр, ки дар канори водии Арнӯн аст, ва шаҳре ки андаруни водӣ мебошад, ва тамоми дашт аз Мидбо то Дибӯн,+

10Ва ҳамаи шаҳрҳои Сиҳӯн, подшоҳи амӯриён, ки дар Ҳешбӯн подшоҳӣ мекард, то сарҳади банӣ-Аммӯн,

11Ва Ҷилъод ва замини ҷашуриён ва маъхотиён ва тамоми кӯҳи Ҳермӯн ва тамоми Бошон то Салхо;

12Тамоми мамлакати Ӯҷи бошонӣ, ки дар Ашторӯт ва Эдрей подшоҳӣ мекард, — ӯ аз бақияи рафоиён буд, ва онҳоро Мусо зарба зада, бадар ронда буд+.

13Валекин банӣ-Исроил ҷашуриён ва маъхогиёнро бадар наронданд; ва ҷашуриён ва маъхотиён то имрӯз дар миёни исроилиён сукунат доранд+.

14Фақат ба сибти Левӣ ӯ моликияте набахшид: қурбониҳои Худованд Худои Исроил моликияти ӯст, чунон ки ба ӯ гуфта буд+.

15Ва Мусо ба хонадони банӣ-Реубен мувофиқи қабилаҳои онҳо дод,

16Ва худуди онҳо аз Арӯэр буд, ки дар канори водии Арнӯн аст, ва шаҳре ки андаруни водӣ мебошад, ва тамоми дашт то Мидбо,

17Ҳешбӯн ва ҳамаи шаҳрҳояш, ки дар дашт воқеъ аст: Дибӯн ва Бомӯт-Баал ва Байт-Баал-Маӯн,

18Ва Яҳсо ва Қадимӯт ва Мифоат,

19Ва Қирьётоим ва Сибмо ва Сорат-Шаҳар, ки дар кӯхи Эмак аст,

20Ва Байт-Фаӯр ва домани Фисҷа ва Байт-Ешимӯт,

21Ва ҳамаи шаҳрҳои дашт ва тамоми мамлакати Сихӯн, подшоҳи амӯриён, ки дар Ҳешбӯн подшоҳӣ мекард, ва Мусо ӯ ва раисони Мидьёнро: Эвӣ ва Роқам ва Сур ва Ҳур ва Робаъро, ки ин мирони Сиҳӯн дар он замин сокин буданд, маҳв намуда буд;+

22Ва Билъом ибни Баӯрро, ки ҷодугар буд, банӣ-Исроил дар миёни куштагони худ кушта буданд+.

23Ва сарҳади банӣ-Реубен Урдун ва ҳудуди он буд; ҳамин аст моликияти банӣ-Реубен мувофиқи қабилаҳои онҳо, яъне шаҳрҳо бо деҳоти онҳо.

24Ва Мусо ба хонадони Ҷод, яъне ба банӣ-Ҷод, мувофиқи қабилаҳои онҳо бахшид,

25Ва ҳудуди онҳо чунин буд: Яъзир ва ҳамаи шаҳрҳои Ҷилъод ва нисфи замини банӣ-Аммӯн то Арӯэр, ки дар рӯ ба рӯи Рабба мебошад;

26Ва аз Ҳешбӯн то Ромот-Мисфо ва Батӯним, ва аз Маҳаноим то сарҳади Дабир;

27Ва дар водӣ: Байт-Ҳором ва Байт-Нимро ва Суккӯт ва Софӯн, бақияи мамлакати Сиҳӯн, подшоҳи Ҳешбӯн, Урдун ва ҳудуди он, то канори баҳри Кинерет, дар он тарафи Урдун ба самти шарқ;

28Ҳамин аст моликияти банӣ-Ҷод мувофиқи қабилаҳои онҳо, яъне шаҳрҳо бо деҳоти онҳо.

29Ва Мусо ба нисфи сибти Менашше бахшид, ва ин барои нисфи хонадони банӣ-Менашше мувофиқи қабилаҳои онҳо буд,

30Ва ҳудуди онҳо чунин буд: аз Маҳаноим тамоми Бошон, тамоми мамлакати Ӯҷ, подшоҳи Бошон, ва тамоми деҳоти Ёир, ки дар Бошон аст, шаст шаҳр+.

31Ва нисфи Ҷилъод, ва Ашторӯт ва Эдрей, шаҳрҳои мамлакати Ӯҷ дар Бошон, барои писарони Мокир ибни Менашше, барои нисфи банӣ-Мокир мувофиқи қабилаҳон онҳо буд+.

32Ҳамин аст моликияте ки Мусо дар саҳрои Мӯоб, аз он тарафи Урдун назди Ериҳӯ ба самти шарқ бахшида буд.

33Вале ба сибти Левӣ Мусо ҳеҷ мулке надодааст: Худованд Худои Исроил мулки онҳост, чунон ки Ӯ ба онҳо гуфтааст+.

БОБИ ЧОРДАҲУМ

Тақсимоти замин; ҳиссаи Колеб.

14^1Ва инҳост моликияте ки банӣ-Исроил дар замини Канъон гирифтанд, ки онро ба онҳо Элъозори коҳин ва Еҳушаъ ибни Нун ва сарнаслҳои хонадонҳои банӣ-Исроил тақсим карданд+.

2Моликияти онҳо барои нӯҳ хонадон ва нисфи хонадон мувофиқи қуръа тақсим карда шуд, чунон ки Худованд ба воситаи Мусо амр фармуда буд+.

3Зеро ки Мусо моликияти ду хонадон ва нисфи хонадонро аз он тарафи Урдун дода буд, вале ба левизодагон дар миёни онҳо моликият надода буд;+

4Зеро ки банӣ-Юсуф ду хонадон буданд: Менашше ва Эфроим; ва онҳо ба левизодагон дар замин ҳеҷ ҳиссае надоданд, балки фақат шаҳрҳоро барои сукунаташон ва ҳаволии онҳоро барои чорво ва молашон+.

5Чунон ки Худованд ба Мусо амр фармуда буд, банӣ-Исроил ончунон амал намуда, заминро тақсим карданд.

6Ва банӣ-Яҳудо дар Ҷилҷол назди Еҳушаъ омаданд, ва Колеб ибни Ефуннеи қеназзӣ ба ӯ гуфт: «Суханеро, ки Худованд ба Мусо, марди Худо, дар бораи ман ва дар бораи ту дар Қодеш-Барнеа гуфта буд, ту медонӣ;+

7Ман чилсола будам, вақте ки Мусо, бандаи Худованд, маро аз Қодеш-Барнеа барои ҷосусии замин фиристод, ва ман ба ӯ ҷавобе гардондам, чунон ки дар дилам буд;

8Вале бародаронам, ки бо ман рафта буданд, дар дили қавм воҳима андохтанд, ва ҳол он ки ман Худованд Худои худро ба куллӣ пайравӣ намудам;+

9Ва дар он рӯз Мусо қасам хӯрда, гуфт: „Ҳатман замине ки қадамат ба он расидааст, барои ту ва фарзандонат моликияти абадӣ хоҳад шуд, зеро ки ту Худованд Худои худро ба куллӣ пайравӣ намудаӣ“;+

10Ва алҳол, инак Худованд, чунон ки гуфта буд, ин чилу панҷ сол боз маро зинда нигоҳ доштааст, аз он замоне ки Худованд ин суханро ба Мусо гуфта буд, яъне аз замоне ки исроилиён дар биёбон роҳ мепаймуданд, ва алҳол инак ман имрӯз ҳаштоду панҷсола ҳастам;

11Имрӯз ман ҳанӯз бақувват ҳастам, мисли он рӯзе ки Мусо маро фиристода буд; чунон ки кувватам он вақт буд, ончунон алҳол кувватам ҳаст, хоҳ барои ҷанг кардан ва хоҳ барои берун рафтан ва омадан;

12Ва алҳол ту ин кӯҳистонро ба ман бидеҳ, ки дар он рӯз Худованд дар бораи он гуфта буд; зеро ту дар он рӯз шунидӣ, ки аноқиён он ҷо ҳастанд, ва шаҳрҳояш бузург ва ҳисордор аст; шояд, Худованд бо ман бошад, ва ман онҳоро бадар ронам, чунон ки Худованд гуфтааст»+.

13Ва Еҳушаъ ӯро баракат дод, ва Ҳебрӯнро ба Колеб ибни Ефунне ҳамчун моликият бахшид.

14Бинобар ин Ҳебрӯн то имрӯз моликияти Колеб ибни Ефуннеи қеназзӣ шудааст, чунки ӯ Худованд Худои Исроилро ба куллӣ пайравӣ намудааст.

15Ва номи Ҳебрӯн пештар Қирьят-Арбаъ буд, ки ӯ одами бузургтарин дар миёни аноқиён буд. Ва замин аз ҷанг ором ёфт+.

БОБИ ПОНЗДАҲУМ

Мулки Яҳудо ва сарҳадҳои он.

15^1Ва қуръа барои хонадони банӣ-Яҳудо, мувофиқи қабилаҳои онҳо, назди сарҳади Адӯм, яъне биёбони Син, ба тарафи ҷануб, аз охири ҷануб афтод.

2Ва сарҳади ҷанубии онҳо аз охири баҳри Намак, аз халиҷе ки ба тарафи ҷануб паҳн шуда меравад, буд.

3Ва дар ҷануб он сӯи баландии Ақрабим берун омада, ба Син мегузашт, ва аз тарафи ҷанубӣ ба Қодеш-Барнеа баромада, аз Ҳесрӯн мегузашт, ва ба Аддоро баромада, ба самти Қарқоъ мегашт.

4Ва аз Асмӯн гузашта, ба водии Миср берун меомад, ва интиҳои ин ҳудуд баҳр буд; ин сарҳади ҷанубии шумо хоҳад буд+.

5Ва сарҳади шарқӣ баҳри Намак то охири Урдун буд; ва сарҳади тарафи шимол аз халиҷи баҳр, аз резишгоҳи Урдун буд.

6Ва сарҳад сӯи Байт-Ҳоҷло баромада, аз шимоли Байт-Аробо мегузашт; ва сарҳад сӯи санги Бӯҳан, писари Реубен, мебаромад+.

7Ва сарҳад аз водии Охӯр сӯи Дабир мебаромад, ва дар шимол ба тарафи Ҷилҷол мегашт, ки он дар рӯ ба рӯи Маале-Адумим, дар ҷануби водӣ воқеъ буд; ва сарҳад аз пеши обҳои Эйн-Шемеш мегузашт, ва интиҳои он назди Эйн-Рӯҷил буд.

8Ва сарҳад сӯи дараи Бен-Ҳиннӯм, аз ҷануби барҷастагии Ябусӣ, ки Ерусалим бошад, мебаромад; ва сарҳад сӯи қуллаи кӯҳ мебаромад, ки он ба самти ғарб дар рӯ ба рӯи дараи Ҳиннӯм ва ба самти шимол дар охири водии Рафоим воқеъ буд.

9Ва сарҳад аз қуллаи кӯҳ сӯи чашмаи обҳои Нефтӯҳа гашта, назди шаҳрҳои кӯҳи Эфрӯн берун меомад; ва сарҳад сӯи Баал, ки Қирьят-Еорим бошад, мегашт.

10Ва сарҳад аз Баал ба самти ғарб сӯи кӯҳи Сеир мегашт, ва аз тарафи шимол сӯи барҷастагии кӯҳи Еорим, ки Касолӯн бошад, мегузашт, ва сӯи Байт-Шемеш фурӯд омада, аз Тимно мегузашт.

11Ва сарҳад ба тарафи шимол сӯи барҷастагии Эқрӯн берун меомад; ва сарҳад ба самти Шикрӯн мегашт, ва аз кӯҳи Баал гузашта, назди Ябнаил берун меомад; ва интиҳои сарҳад баҳр буд.

12Ва сарҳади ғарбӣ баҳри Бузург буд; ва ин аст ҳудуди банӣ-Яҳудо аз ҳар тараф мувофиқи қабилаҳои онҳо.

13Ва ба Колеб ибни Ефунне, бар тибқи он чи Худованд ба Еҳушаъ гуфта буд, ӯ дар миёни банӣ-Яҳудо ҳиссае, яъне падари аноқиён Қирьят-Арбаъро дод, ки Ҳебрӯн бошад+.

14Ва Колеб се писари Аноқ: Шешай, Аҳиман ва Талмайро, ки зодагони Аноқ буданд, аз он ҷо бадар ронд+.

15Ва аз он ҷо бар зидди сокинони Дабир баромад; ва номи Дабир пештар Қирьят-Сефер буд+.

16Ва Колеб гуфт: «Касе ки ба Қирьят-Сефер шикаст расонад ва онро бигирад, духтари худ Аксоро ба вай ба занӣ хоҳам дод»+.

17Ва Отниил ибни Қеназ, додари Колеб, онро гирифт, ва ӯ духтари худ Аксоро ба вай ба занӣ дод.

18Ва чун духтар назди вай омад, варо моил намуд, ки ӯ аз падари худ киштзоре биталабад, ва ӯ аз болои хар фурӯд омад; ва Колеб ба ӯ гуфт: «Ту чӣ мехоҳӣ?»

19Ва ӯ гуфт: «Ба ман баракате бидеҳ, зеро ки замини ҷанубиро ту ба ман додаӣ, пас чашмаҳои обро ҳам ба ман бидеҳ». Ва Колеб чашмаҳои боло ва чашмаҳои поёнро ба ӯ дод+.

20Ин аст мулки хонадони банӣ-Яҳудо мувофиқи қабилаҳои онҳо.

21Ва шаҳрҳои интиҳоии хонадони банӣ-Яҳудо назди сарҳади Адӯм дар ҷануб инҳо буданд: Қабсаил, Эдер ва Ёҷур,

22Қино, Димӯна ва Адъодо,

23Қодеш, Ҳосӯр ва Итнон,

24Зиф, Телем ва Баалӯт,

25Ҳосӯр-Ҳадатто, Қарийӯт, Ҳесрӯн, ки Ҳосӯр бошад,

26Амом, Шамаъ ва Мӯлодо,

27Ҳасар-Ҷаддо, Ҳешмӯн ва Байт-Полот,

28Ҳасар-Шуол, Беэр-Шобаъ ва Бизйӯтьё,

29Баал, Ийим ва Осам,

30Элтӯлад, Касил ва Ҳормо,

31Сиклаг, Мадманно ва Сансанно,

32Лебоӯт, Шилҳим, Айин ва Риммӯн, — ҷамъ бисту нӯҳ шаҳр бо деҳоташон.

33Дар пастӣ: Эштоӯл, Соръо ва Ашно,

34Зонӯҳа, Эйн-Ҷанним, Тапуҳа ва Эном,

35Ярмут, Адуллом, Сӯхӯ ва Азеқо,

36Шаароим, Адитоим, Ҷадиро ва Ҷадирӯтоим, — чордаҳ шаҳр бо деҳоташон.

37Санон, Ҳадошо ва Мичдал-Ҷод,

38Дилъон, Мисфо ва Ёқтаил,

39Лохиш, Босқат ва Эҷлӯн,

40Каббӯн, Лаҳмос ва Китлиш,

41Ҷадирӯт, Байт-Доҷӯн, Наамо ва Маққедо, — шонздаҳ шаҳр бо деҳоташон.

42Либно, Этер ва Ошон,

43Ифтоҳ, Ашно ва Насиб,

44Қаило, Акзиб ва Морешо, — нӯҳ шаҳр бо деҳоташон.

45Эқрӯн бо қасабаҳо ва деҳоти он.

46Аз Эқрӯн то баҳр ҳар он чи назди Ашдӯд бо деҳоти онҳо буд.

47Ашдӯд, қасабаҳо ва деҳоти он, Ғазза, қасабаҳо ва деҳоти он, то водии Миср ва баҳри Бузург ва соҳили он.

48Ва дар кӯҳистон: Шомир, Яттир ва Сӯхӯ,

49Данно, Қирьят-Санно, ки Дабир бошад,

50Аноб, Эштемӯ ва Оним,

51Ҷӯшан, Ҳӯлӯн ва Ҷилӯ, — ёздаҳ шаҳр бо деҳоташон.

52Ароб, Думо ва Эшъон,

53Ёнум, Байт-Тапуҳа ва Афиқо,

54Ҳумто, Қирьят-Арбаъ, ки Ҳебрӯн бошад, ва Сиӯр, — нӯҳ шаҳр бо деҳоташон.

55Моӯн, Кармил, Зиф ва Ютто,

56Изреъил, Ёқдаом ва Зонӯҳа,

57Қайин, Ҷибъо ва Тимно, — даҳ шаҳр бо деҳоташон.

58Ҳалҳул, Байт-Сур ва Ҷадӯр,

59Маарот, Байт-Анӯт ва Элтақӯн, — шаш шаҳр бо деҳоташон.

60Қирьят-Баал, ки Қирьят-Еорим бошад, ва Ҳораббо, — ду шаҳр бо деҳоташон.

61Дар биёбон: Байт-Аробо, Миддин ва Сахохо,

62Нибшон, Ир-Мелаҳ ва Эйн-Ҷадӣ, — шаш шаҳр бо деҳоташон.

63Вале ябусиёнро, ки сокинони Ерусалим буданд, банӣ-Яҳудо натавонистанд бадар ронанд; ва ябусиён бо банӣ-Яҳудо то имрӯз дар Ерусалим сокинанд+.

БОБИ ШОНЗДАҲУМ

Мулки Менашше ва Эфроим.

16^1Ва қуръа барои банӣ-Юсуф аз Урдуни назди Ериҳӯ, ба тарафи шарқии обҳои Ериҳӯ, ба самти биёбоне ки аз Ериҳӯ сӯи кӯҳи Байт-Ил мебарояд, афтод.

2Ва аз Байт-Ил сӯи Луз берун омада, ба ҳудуди Аркӣ то Аторӯт мегузашт,+

3Ва ба самти ғарб ба ҳудуди Яфлетӣ, то сарҳади Байт-Ҳӯрӯни поён ва то Ҷозар фурӯд меомад, ва интиҳои он баҳр буд.

4Ва банӣ-Юсуф, Менашше ва Эфроим, мулки худро гирифтанд.

5Ва ҳудуди банӣ-Эфроим мувофиқи қабилаҳои онҳо чунин буд, ва сарҳади мулки онҳо ба тарафи шарқ Атрӯт-Аддор то Байт-Ҳӯрӯни боло буд.

6Ва сарҳад ба самти ғарб аз шимоли Михматот берун меомад, ва сарҳад ба тарафи шарқии Таанат-Шилӯ мегашт, ва аз ҷониби шарқии Ёнӯҳо аз он мегузашт.

7Ва аз Ёнӯҳо сӯи Аторӯт ва Наарото фурӯд меомад, ва ба Ериҳӯ расида, ба Урдун мепайваст.

8Ва сарҳад ба тарафи ғарб аз Тапуҳа ба водии Қоно мерафт, ва интиҳои он баҳр буд; ин аст мулки хонадони банӣ-Эфроим мувофиқи қабилаҳои онҳо;

9Илова бар шаҳрҳое ки барои банӣ-Эфроим андаруни мулки банӣ-Менашше ҷудо карда шуда буд; ҳамаи шаҳрҳо бо деҳоти онҳо буд.

10Валекин канъониёнеро, ки дар Ҷозар сокин буданд, бадар наронданд; ва канъониён то имрӯз дар миёни эфроимиён сокинанд ва хироҷгузори меҳнатӣ мебошанд+.

БОБИ ҲАФДАҲУМ

Мулки сибтҳои Менашше ва Эфроим.

17^1Ва куръа барои хонадони Менашше чунин афтод, зеро ки ӯ нахустзодаи Юсуф буд; ба Мокир, нахустзодаи Менашше, падари Ҷилъод, азбаски марди ҷангӣ буд, Ҷилъод ва Бошон расид+.

2Ва ба писарони дигари Менашше мувофиқи қабилаҳои онҳо ҳиссае расид, чунончи: ба писарони Абиэзер, ба писарони Ҳелеқ, ба писарони Асриил, ба писарони Шекем, ба писарони Ҳефер ва ба писарони Шамидоъ; инҳо писарони Менашше ибни Юсуф, яъне ҷинси мардони онҳо, мувофиқи қабилаҳошон мебошанд+.

3Вале Селофҳод ибни Ҳефер ибни Ҷилъод ибни Мокир ибни Менашше писар не, балки духтар дошт, ва инҳост номҳои духтаронаш: Маҳло, Нӯо, Ҳоҷло, Милко ва Тирсо+.

4Ва онҳо пеши Элъозори коҳин ва пеши Еҳушаъ ибни Нун ва пеши раисон наздик омада, гуфтанд: «Худованд ба Мусо амр фармудааст, ки ба мо мулке дар миёни бародаронамон бидиҳад». Ва ба онҳо бар тибқи амри Худованд мулке дар миёни бародарони падарашон дода шуд.

5Ва ба Менашше, ғайр аз замини Ҷилъод ва Бошон, ки дар он тарафи Урдун аст, даҳ қитъа расид;

6Зеро ки духтарони Менашше мулке дар миёни писарони ӯ гирифтанд, ва замини Ҷилъод ба писарони дигари Менашше расид.

7Ва сарҳади Менашше аз Ошер сӯи Михматот мерафт, ки он дар рӯ ба рӯи Шакем аст; ва сарҳад ба тарафи рост сӯи сокинони Эйн-Тапуҳа мерафт.

8Замини атрофи Тапуҳа аз они Менашше буд, вале худи Тапуҳа, ки назди сарҳади Менашше буд, ба банӣ-Эфроим расид.

9Ва сарҳад сӯи водии Қоно, ба тарафи ҷанубии водӣ фурӯд меомад; ин шаҳрҳо дар миёни шаҳрҳои Менашше ба эфроимиён расид; ва сарҳади Менашше аз шимоли водӣ буд, ва интиҳои он баҳр буд.

10Тарафи ҷанубӣ аз они Эфроим ва тарафи шимолӣ аз они Менашше буда, баҳр сарҳади онҳо буд; ва онҳо аз шимол ба Ошер, ва аз шарқ ба Иссокор ҳамҳудуд буданд.

11Ва ба Менашше дар мулқҳои Иссокор ва Ошер инҳо тааллуқ дошт: Байт-Шаон ва қасабаҳояш, Иблеом ва қасабаҳояш, сокинони Дӯр ва қасабаҳояш, сокинони Эйн-Дӯр ва қасабаҳояш, сокинони Таънок ва қасабаҳояш, сокинони Маҷиддӯ ва қасабаҳояш, — ин се ноҳияи кӯҳӣ.

12Вале банӣ-Менашше сокинони ин шаҳрҳоро натавонистанд бадар ронанд, ва канъониён азм карданд ки дар ин замин сокин бошанд+.

13Ва чун банӣ-Исроил қувват гирифтанд, он гоҳ канъониёнро хироҷгузор гардониданд, валекин онҳоро бадар наронданд.

14Ва банӣ-Юсуф ба Еҳушаъ сухан ронда, гуфтанд: «Чаро бар тибқи як қуръа мулкеро бо як қитъае ба ман додаӣ, ва ҳол он ки ман қавми сершумор ҳастам, чунки Худованд маро то ин дараҷа баракат додааст»+.

15Ва Еҳушаъ ба онҳо гуфт: «Агар ту қавми сершумор бошӣ, ба ҷангал баро ва дар он ҷо, дар замини фариззиён ва рафоиён барои худ маконе тоза намо, зеро ки кӯҳи Эфроим барои ту танг аст».

16Ва банӣ-Юсуф гуфтанд: «Кӯҳистон барои мо кифоят намекунад; ва ҳамаи канъониёне ки дар замини водӣ сокинанд, аробаҳои оҳанин доранд, чи онҳое ки дар Байт-Шаон ва қасабаҳояш, ва чи онҳое ки дар водии Изреъил мебошанд»+.

17Ва Еҳушаъ ба хонадони Юсуф, ба Эфроим ва Менашше сухан ронда, гуфт: «Ту қавми сершумор ҳастӣ, ва қуввати бузурге дорӣ, пас мулки ту бар тибқи як қуръа нахоҳад буд,

18Балки кӯҳистон аз они ту хоҳад буд, ҷангалро низ ту барои худ тоза хоҳӣ кард, ва он то ақсояш аз они ту хоҳад буд, зеро ки канъониёнро бадар хоҳӣ ронд, агарчи аробаҳои оҳанин доранд, агарчи зӯроваранд».

БОБИ ҲАЖДАҲУМ

Хаймаи ҷомеъ дар Шилӯ барқарор карда шуд.

Тақсимоти заминҳои боқӣ дар миёни ҳафт сибт.

18^1Ва тамоми ҷамоати банӣ-Исроил дар Шилӯ ҷамъ шуда, дар он ҷо хаймаи ҷомеъро барқарор карданд; ва кишварро онҳо мусаххар карда буданд+.

2Ва дар миёни банӣ-Исроил ҳафт сибт боқӣ монданд, ки ҳанӯз мулки худро тақсим накарда буданд.

3Ва Еҳушаъ ба банӣ-Исроил гуфт: «То ба кай шумо бепарвогӣ мекунед дар он ки рафта заминеро, ки Худованд Худои падаронатон ба шумо додааст, тасарруф намоед?

4Аз ҷониби худ се нафарро аз ҳар сибт бидиҳед, то ки ман онҳоро бифиристам, ва онҳо бархоста, дар замин гардиш кунанд, ва онро бар тибқи тақсимоти мулкҳо тасвир намоянд, ва назди ман биёянд.

5Бигзор онро ба ҳафт ҳисса тақсим кунанд; Яҳудо дар ҳудуди худ аз ҷануб хоҳад монд, ва хонадони Юсуф дар ҳудуди худ аз шимол хоҳанд монд.

6Ва шумо ҳафт ҳиссаи заминро тасвир намуда, назди ман ба ин ҷо биёред, ва ман дар ин ҷо ба ҳузури Худованд Худои мо барои шумо қуръа хоҳам партофт.

7Зеро ки левизодагон дар миёни шумо ҳиссае надоранд, чунки каҳонати Худованд насибаи онҳост; ва Ҷод ва Реубен ва нисфи сибти Менашше мулки худро аз он тарафи Урдун, яъне аз ҷониби шарқии он гирифтаанд, ки онро Мусо, бандаи Худованд, ба онҳо дода буд»+.

8Ва он одамон бархоста рафтанд; ва Еҳушаъ ба онҳое ки барои тасвир кардани замин мерафтанд, амр фармуда, гуфт: «Рафта дар замин гардиш кунед ва онро тасвир намуда, назди ман баргардед, ва ман дар ин ҷо ба ҳузури Худованд, дар Шилӯ, барои шумо қуръа хоҳам партофт».

9Ва он одамон рафта, заминро тай карданд ва онро бар тибқи шаҳрҳо ба ҳафт ҳисса дар дафтаре тасвир намуданд, ва назди Еҳушаъ ба бошишгоҳи Шилӯ омаданд.

10Ва Еҳушаъ барои онҳо дар Шилӯ ба ҳузури Худованд қуръа партофт, ва дар он ҷо Еҳушаъ заминро ба банӣ-Исроил бар тибқи тақсимоташон тақсим кард.

11Ва қуръа барои хонадони банӣ-Биньёмин мувофиқи қабилаҳои онҳо афтод, ва ҳудуди онҳо аз рӯи қуръа дар мобайни банӣ-Яҳудо ва банӣ-Юсуф баромад.

12Ва сарҳади онҳо дар тарафи шимол аз Урдун буд, ва сарҳад аз шимол сӯи барҷастагии Ериҳӯ мебаромад, ва дар ғарб сӯи кӯҳистон боло мерафт, ва интиҳояш биёбони Байт-Овин буд.

13Ва аз он ҷо сарҳад сӯи Луз, яъне ба тарафи барҷастагии ҷанубии Луз, ки Байт-Ил бошад, гузашта мерафт, ва сарҳад сӯи Атрӯт-Аддор, ба тарафи кӯҳе ки аз ҷануби Байт-Ҳӯрӯни поён воқеъ аст, фурӯд меомад.

14Ва сарҳад дар тарафи ғарб аз кӯҳе ки дар рӯ ба рӯи Байт-Ҳӯрӯни ҷанубӣ воқеъ аст, давр зада мегашт, ва интиҳояш назди Қирьят-Баал буд, ки Қирьят-Еорим, шаҳри банӣ-Яҳудо бошад; ин тарафи ғарбист.

15Ва тарафи ҷанубӣ аз канори Қирьят-Еорим буд; ва сарҳад ба самти ғарб мерафт, ва ба чашмаи обҳои Нефтӯҳа мерасид.

16Ва сарҳад ба домани кӯҳе ки дар рӯ ба рӯи дараи Бен-Ҳиннӯм, дар шимоли водии Рафоим воқеъ аст, фурӯд меомад, ва ба дараи Ҳиннӯм сӯи барҷастагии ҷанубии ябусиён мерафт, ва ба Эйн-Рӯҷил фурӯд меомад.

17Ва аз шимол гашта, ба Эйн-Шемеш мебаромад, ва сӯи Ҷалилӯт, ки дар рӯ ба рӯи Маале-Адумим аст, мерафт, ва ба санги Бӯҳан, писари Реубен, фурӯд меомад+.

18Ва аз барҷастагии рӯ ба рӯи саҳро ба тарафи шимол гузашта, ба саҳро фурӯд меомад.

19Ва сарҳад аз барҷастагии Байт-Ҳоҷло ба тарафи шимол мегузашт, ва интиҳои сарҳад халиҷи шимолии баҳри Намак, дар интиҳои ҷанубии Урдун буд; ин сарҳади ҷанубист.

20Ва ба тарафи шарқ Урдун сарҳади он буд; мулки банӣ-Биньёмин бо сарҳадҳои он аз ҳар тараф, мувофиқи қабилаҳои онҳо, ҳамин буд.

21Ва шаҳрҳои хонадони банӣ-Биньёмин, мувофиқи қабилаҳои онҳо, инҳо буданд: Ериҳӯ, Байт-Ҳоҷло ва Эмеқ-Қасис,

22Байт-Аробо, Самораим ва Байт-Ил,

23Аввим, Форо ва Офро,

24Кефар-Аммӯно, Офнӣ ва Ҷабаъ, — дувоздаҳ шаҳр бо деҳоташон.

25Ҷибъӯн, Ромо ва Беэрӯт,

26Мисфо, Кефиро ва Мӯссо,

27Роқам, Ирпаил ва Таръало,

28Селаъ, Олаф, Ябусӣ, ки Ерусалим бошад, Ҷибъат ва Қирьят, — чордаҳ шаҳр бо деҳоташон; ин аст мулки банӣ-Биньёмин мувофиқи қабилаҳои онҳо+.

БОБИ НУЗДАҲУМ

Мулки шаш сибти дигар.

19^1Ва қуръаи дуюм барои Шимъӯн, яъне барои хонадони банӣ-Шимъӯн мувофиқи қабилаҳои онҳо баромад; ва мулки онҳо андаруни мулки банӣ-Яҳудо буд.

2Ва инҳо мулки онҳо гардид: Беэр-Шобаъ, Шобаъ ва Мӯлодо,+

3Ҳасар-Шуол, Боло ва Осам,

4Элтӯлад, Батул ва Ҳормо,

5Сиқлоҷ, Байт-Маркобӯт ва Ҳасар-Сусо,

6Байт-Лабоӯт ва Шоруҳан, — сездаҳ шаҳр бо деҳоташон.

7Айин, Риммӯн, Этер ва Ошон, — чор шаҳр бо деҳоташон.

8Ва тамоми деҳоте ки дар атрофи ин шаҳрҳо то Баалат-Беэр ва Ромат-Наҷаб буд; мулки хонадони банӣ-Шимъӯн мувофиқи қабилаҳои онҳо ҳамин буд.

9Мулки банӣ-Шимъӯн аз миёни ҳиссаи банӣ-Яҳудо буд, зеро ки ҳиссаи банӣ-Яҳудо барои онҳо бағоят бузург буд, ва банӣ-Шимъӯн аз миёни мулки онҳо мулк гирифтанд+.

10Ва қуръаи сеюм барои банӣ-Забулун мувофиқи қабилаҳои онҳо баромад, ва сарҳади мулки онҳо то Сорид мерасид.

11Ва ҳудуди онҳо ба самти ғарб ва Маръало рафта, то Дабошет мерасид, ва ба водие ки дар рӯ ба рӯи Ёқнеом аст, мерасид;

12Ва аз Сорид ба самти шарқ, ба тарафи тулӯи офтоб то сарҳади Кислӯт-Тобӯр бармегашт, ва назди Добрат баромада, ба Ёфиа мерасид.

13Ва аз он ҷо ба самти шарқ, ба Ҷитто-Ҳефер ва Итто-Қосин гузашта, назди Риммӯн мебаромад ва ба тарафи Нео мегашт.

14Ва сарҳад аз шимол то Ҳаннотӯн онро давр мезад, ва интиҳояш дараи Йифтаҳ-Ил буд;

15Низ Қаттот, Наҳалол, Шимрӯн, Идъало ва Байт-Лаҳм, — дувоздаҳ шаҳр бо деҳоташон.

16Мулки банӣ-Забулун мувофиқи қабилаҳои онҳо ҳамин буд, яъне ҳамин шаҳрҳо бо деҳоташон+.

17Қуръаи чорум барои Иссокор баромад, яъне барои банӣ-Иссокор мувофиқи қабилаҳои онҳо.

18Ва ҳудуди онҳо чунин буд: Изреъил, Касуллӯт ва Шунем,

19Ҳафораим, Шиӯн ва Аноҳарот,

20Раббит, Қишйӯн ва Обас,

21Ромат, Эйн-Ҷанним, Эйн-Ҳаддо ва Байт-Фасис;

22Ва сарҳад ба Тобӯр, Шаҳасимо ва Байт-Шемеш мерасид, ва интиҳои сарҳадашон назди Урдун буд, — шонздаҳ шаҳр бо деҳоташон.

23Мулки хонадони банӣ-Иссокор мувофиқи қабилаҳои онҳо ҳамин буд, яъне ин шаҳрҳо бо деҳоташон.

24Ва қуръаи панҷум барои хонадони банӣ-Ошер мувофиқи қабилаҳои онҳо баромад,

25Ва сарҳади онҳо чунин буд: Ҳелқат, Ҳалӣ, Ботан ва Акшоф,

26Аламалик, Амъод ва Мишъол. Ва дар ғарб ба Кармил ва Шиҳӯр-Либнот мерасид;

27Ва ба самти тулӯи офтоб ба Байт-Доҷӯн баргашта, ба Забулун ва дараи Йифтаҳ-Ил дар шимол ва ба Байт-Эмеқ ва Наиил мерасид, ва аз тарафи чап назди Кабул мебаромад;

28Низ Эбрӯн, Раҳӯб, Ҳаммӯн ва Қоно то Сидӯни бузург;

29Ва сарҳад ба Ромо баргашта, то шаҳри ҳисордори Сӯр мерафт; ва сарҳад сӯи Ҳусо бармегашт, ва интиҳояш назди баҳр дар мавзеи Акзиб буд;

30Низ Уммо, Афиқ ва Раҳӯб, — бисту ду шаҳр бо деҳоташон.

31Мулки хонадони банӣ-Ошер мувофиқи қабилаҳои онҳо ҳамин буд, яъне ин шаҳрҳо бо деҳоташон.

32Қуръаи шашум барои банӣ-Нафтолӣ баромад, яъне барои банӣ-Нафтолӣ мувофиқи қабилаҳои онҳо.

33Ва сарҳади онҳо аз Ҳелаф, аз булутзоре ки дар Саананним буд, ба Адомӣ, Ноқаб ва Ябнаил то Лаққум мерафт, ва интиҳояш назди Урдун буд.

34Ва сарҳад ба самти ғарб сӯи Азнӯт-Тобӯр баргашта, аз он ҷо ба Ҳуққӯқо мебаромад, аз ҷануб ба Забулун мерасид, аз ғарб ба Ошер мерасид ва аз тулӯи офтоб — ба Яҳудо назди Урдун.

35Ва шаҳрҳои ҳисордори он: Сиддим, Сер, Ҳаммат, Раққат ва Киннорет,

36Адомо, Ромо ва Ҳосӯр,

37Қодеш, Эдрей ва Айн-Ҳосӯр,

38Йиръӯн, Миҷдал-Ил, Ҳорим, Байт-Анот ва Байт-Шемеш, — нуздаҳ шаҳр бо деҳоташон.

39Мулки хонадони банӣ-Нафтолӣ ҳамин буд, яъне ин шаҳрҳо бо деҳоташон.

40Барои хонадони банӣ-Дон мувофиқи қабилаҳои онҳо қуръаи ҳафтум баромад.

41Ва сарҳади мулки онҳо чунин буд: Соръо, Эштоӯл ва Ир-Шемеш,

42Шаалаббин, Аёлӯн ва Йитло,

43Элӯн, Тимно ва Эқрӯн,

44Элтақе, Ҷибтун ва Баалот,

45Яҳуд, Бне-Брақ ва Ҷат-Риммӯн,

46Ме-Ярқӯн ва Раққӯн бо сарҳаде ки дар рӯ ба рӯи Ёфӯ мебошад+.

47Ва ҳудуди банӣ-Дон аз ихтиёрашон баромад, ва банӣ-Дон берун рафта, бо Лошам ҷанг карданд, ва онро забт намуда, ба дами шамшер заданд, ва онро ба тасарруфи худ дароварда, дар он сокин шуданд, ва Лошамро Дон номиданд, бар тибқи номи Дон, ки падарашон буд+.

48Ҳамин аст мулки хонадони банӣ-Дон мувофиқи қабилаҳои онҳо, яъне ин шаҳрҳо бо деҳоташон.

49Ва ҳангоме ки ба худудҳо тақсим кардани заминро ба анҷом расониданд, банӣ-Исроил ба Еҳушаъ ибни Нун мулке дар миёни худ доданд,

50Мувофиқи амри Худованд шаҳреро, ки ӯ хост, яъне Тимнат-Сораҳро дар кӯҳи Эфроим ба ӯ доданд, ва ӯ ин шаҳрро бино карда, дар он сокин шуд+.

51Ҳамин аст мулкҳое ки Элъозори коҳин ва Еҳушаъ ибни Нун ва сарнаслҳои хонадонҳои банӣ-Исроил бо қуръа дар Шилӯ ба хузури Худованд назди дари хаймаи ҷомеъ тақсим карданд; ва тақсимоти заминро ба анҷом расониданд.

БОБИ БИСТУМ

Дар бораи шаҳрҳои гурезгоҳ.

20^1•Ва Худованд ба Еҳушаъ сухан ронда, гуфт:+

2«Ба банӣ-Исроил сухан ронда, бигӯй: „Шаҳрҳои гурезгоҳро, ки дар бораи онҳо ба шумо ба воситаи Мусо сухан рондаам, барои худ таъин намоед,

3То қотиле ки касеро саҳван, нодониста кушта бошад, ба он ҷо бигрезад; ва ин шаҳрҳо барои шумо гурезгоҳе аз хунхоҳ бошад.

4Ва касе ки ба яке аз ин шаҳрҳо мегурезад, бигзор ба даҳани дарвозаи шаҳр истода, ба гӯши пирони он шаҳр суханони худро бигӯяд, ва онҳо ӯро назди худ ба шаҳр дароварда, маконе ба ӯ хоҳанд дод, то ки бо онҳо сокин шавад.

5Ва ҳангоме ки хунхоҳ ӯро таъқиб намояд, онҳо набояд қотилро ба дасти вай супоранд, зеро ки ӯ ёри худро нодониста куштааст, ва пеш аз он бо вай адовате надоштааст.

6Ва ӯ бигзор дар ин шаҳр сукунат намояд, то вақте ки ба хузури ҷамоат барои доварӣ ҳозир шавад, ва то вақти вафоти саркоҳине ки дар он айём бошад. Он гоҳ қотил метавонад баргашта, ба шаҳри худ ва ба хонаи худ, яъне ба шаҳре ки аз он гурехта буд, биёяд“».

7Ва Қодешро дар Ҷалил дар кӯҳи Нафтолӣ, ва Шакемро дар кӯҳи Эфроим, ва Қирьят-Арбаъро, ки Ҳебрӯн бошад, дар кӯҳи Яҳудо таъин карданд.

8Ва аз он тарафи Урдун, дар рӯ ба рӯи Ериҳӯ, ба самти шарқ, Босарро дар биёбон, дар дашт, аз хонадони Реубен, ва Ромӯтро дар Ҷилъод, аз хонадони Ҷод, ва Ҷӯлонро дар Бошон, аз хонадони Менашше, муайян карданд.

9Ҳаминҳо буд шаҳрҳое ки барои тамоми банӣ-Исроил ва барои ғарибе ки дар миёни онҳо сукунат дорад, таъин гардида буд, то ҳар одаме ки касеро саҳван кушта бошад, ба он ҷо бигрезад, ва аз дасти хунхоҳ намирад, то вақте ки ба ҳузури ҷамоат барои доварӣ ҳозир шавад.

БОБИ БИСТУ ЯКУМ

Мулки левизодагон.

21^1•Ва сарнаслҳои левизодагон назди Элъозори коҳин ва назди Еҳушаъ ибни Нун ва назди сарнаслҳои хонадонҳои банӣ-Исроил омаданд,

2Ва ба онҳо дар Шилӯ, дар замини Канъон, сухан ронда, гуфтанд: «Худованд ба воситаи Мусо амр фармудааст, ки ба мо шаҳрҳо барои истиқомат, ва ҳаволии онҳо барои чорпоёни мо дода шавад».

3Ва банӣ-Исроил, мувофиқи амри Худованд, аз мулки худ ин шаҳрҳоро бо ҳаволии онҳо ба левизодагон доданд.

4Ва қуръа барои қабилаҳои қаҳотиён баромад; ва барои писарони Ҳоруни коҳин, ки аз левизодагон буданд, аз хонадони Яҳудо ва аз хонадони Шимъӯн ва аз хонадони Биньёмин, мувофиқи қуръа, сездаҳ шаҳр расид+.

5Ва барои бақияи писарони Қаҳот аз қабилаҳои хонадони Эфроим ва аз хонадони Дон ва аз нисфи хонадони Менашше, мувофиқи куръа, даҳ шаҳр расид.

6Ва барои писарони Ҷершӯн аз қабилаҳои хонадони Иссокор ва аз хонадони Ошер ва аз хонадони Нафтолӣ ва аз нисфи хонадони Менашше дар Бошон, мувофиқи қуръа, сездаҳ шаҳр расид.

7Барои писарони Марорӣ, мувофиқи қабилаҳои онҳо, аз хонадони Реубен ва аз хонадони Ҷод ва аз хонадони Забулун дувоздаҳ шаҳр расид.

8Ва банӣ-Исроил ба левизодагон ин шаҳрҳоро бо ҳаволии онҳо мувофиқи қуръа доданд, чунон ки Худованд ба воситаи Мусо фармуда буд.

9Ва аз хонадони банӣ-Яҳудо ва аз хонадони банӣ-Шимъӯн ин шаҳрҳоро, ки ном бурда шудааст, доданд;

10Ва инҳо ба писарони Ҳорун, ки аз қабилаҳои қаҳотиён, аз банӣ-Левӣ буданд, расид, зеро ки қуръаи аввалин аз они онҳо шуд;

11Ва падари аноқиён Қирьят-Арбаъро, ки Ҳебрӯн бошад, дар кӯҳи Яҳудо бо ҳаволии гирду пеши он ба онҳо доданд+.

12Вале киштзори шаҳрро бо деҳоташ ба Колеб ибни Ефунне барои моликият доданд.

13Ва ба писарони Ҳоруни коҳин шаҳри гурезгоҳи қотил — Ҳебрӯнро бо ҳаволии он, ва Либноро бо ҳаволии он доданд,

14Ва Яттиро бо ҳаволии он, ва Эштемӯаро бо ҳаволии он,

15Ва Ҳӯлӯнро бо ҳаволии он, ва Дабирро бо ҳаволии он,

16Ва Айинро бо ҳаволии он, ва Ютторо бо ҳаволии он, ва Байт-Шемешро бо ҳаволии он, яъне нӯҳ шаҳрро аз ин ду сибт доданд.

17Ва аз хонадони Биньёмин — Ҷибъӯнро бо ҳаволии он, Ҷобаъро бо ҳаволии он,

18Анотӯтро бо ҳаволии он, Алмӯнро бо ҳаволии он, яъне чор шаҳрро доданд.

19Ҷамъи шаҳрҳои писарони Ҳоруни коҳин сездаҳ шаҳр бо ҳаволии он буд.

20Ва барои қабилаҳои банӣ-Қаҳот, яъне левизодагони дигаре ки аз банӣ-Қаҳот буданд, шаҳрҳо мувофиқи қуръаи онҳо аз хонадони Эфроим буд.

21Ба онҳо шаҳри гурезгоҳи қотил — Шакемро бо ҳаволии он дар кӯҳи Эфроим доданд; ва Ҷозарро бо ҳаволии он,

22Ва Қибсаимро бо ҳаволии он, ва Байт-Ҳӯрӯнро бо ҳаволии он, яъне чор шаҳрро доданд.

23Ва аз хонадони Дон — Элтақеро бо ҳаволии он, Ҷибтӯнро бо ҳаволии он,

24Аёлӯнро бо ҳаволии он, Ҷат-Риммӯнро бо ҳаволии он, яъне чор шаҳрро доданд.

25Ва аз нисфи хонадони Менашше — Таънокро бо ҳаволии он, ва Ҷат-Риммӯнро бо ҳаволии он, яъне ду шаҳрро доданд.

26Ҷамъ даҳ шаҳр бо ҳаволии онҳо барои қабилаҳои дигари банӣ-Қаҳот буд.

27Ва ба писарони Ҷершӯн, ки аз қабилаҳои левизодагон буданд, аз нисфи хонадони Менашше шаҳри гурезгоҳи қотил — Ҷӯлонро, ки дар Бошон буд, бо ҳаволии он, ва Беэштароро бо ҳаволии он, яъне ду шаҳрро доданд.

28Ва аз хонадони Иссокор — Қишйӯнро бо ҳаволии он, Добратро бо ҳаволии он,

29Ярмутро бо ҳаволии он, Эйн-Ҷаннимро бо ҳаволии он, яъне чор шаҳрро доданд.

30Ва аз хонадони Ошер — Мишъолро бо ҳаволии он, Абдӯнро бо ҳаволии он,

31Ҳелқатро бо ҳаволии он, ва Раҳӯбро бо ҳаволии он, яъне чор шаҳрро доданд.

32Ва аз хонадони Нафтолӣ — шаҳри гурезгоҳи қотил Қодешро дар Ҷалил бо ҳаволии он, ва Ҳаммӯт-Дӯрро бо ҳаволии он, ва Қартонро бо ҳаволии он, яъне се шаҳрро доданд.

33Ҷамъи шаҳрҳои ҷершӯниён мувофиқи қабилаҳои онҳо сездаҳ шаҳр бо ҳаволии онҳо буд.

34Ва барои қабилаҳои банӣ-Марорӣ, ки аз левизодагони боқимонда буданд, аз хонадони Забулун Ёқнеомро бо ҳаволии он, Қарторо бо ҳаволии он,

35Димноро бо ҳаволии он, Наҳалолро бо ҳаволии он, яъне чор шаҳрро доданд.

36Ва аз хонадони Реубен шаҳри гурезгоҳи қотил Босарро дар биёбон бо ҳаволии он, ва Яҳсоро бо ҳаволии он,

37Қадемӯтро бо ҳаволии он, ва Мефоатро бо ҳаволии он, яъне чор шаҳрро доданд.

38Ва аз хонадони Ҷод шаҳри гурезгоҳи қотил Ромӯтро дар Ҷилъод бо ҳаволии он, ва Маҳаноимро бо ҳаволии он,

39Ҳешбӯнро бо ҳаволии он, Яъзирро бо ҳаволии он, ҷамъ чор шаҳрро доданд.

40Ҳамаи ин шаҳрҳо барои банӣ-Марорӣ мувофиқи қабилаҳои онҳо, яъне барои онҳое буд, ки аз қабилаҳои левизодагон боқӣ монда буданд; ва аз рӯи қуръаи онҳо дувоздаҳ шаҳр баромад.

41Ҳамаи шаҳрҳои левизодагон дар миёни мулки банӣ-Исроил чилу ҳашт шаҳр бо ҳаволии онҳо буд.

42Ин шаҳрҳо ҳар яке дар гирду пеши худ ҳаволӣ доштанд: вазъияти ҳамаи ин шаҳрҳо чунин буд.

43Ва Худованд ба Исроил тамоми заминеро, ки қасам хӯрда буд ба падаронашон бидиҳад, дод, ва онҳо онро ба тасарруфи худ дароварда, дар он сокин шуданд+.

44Ва Худованд ба онҳо аз ҳар тараф оромӣ дод, чунон ки ба падаронашон қасам хӯрда буд; ва касе аз ҳамаи душманонашон натавонист пеши онҳо истодагӣ кунад: ҳамаи душманони онҳоро Худованд ба дасташон супурд+.

45Аз ҳамаи қавлу ваъдаҳое ки Худованд ба хонадони Исроил дода буд, сухане зоеъ нарафт: ҳамааш ба амал омад+.

БОБИ БИСТУ ДУЮМ

Ду ва ним сибт қурбонгоҳ бино карданд.

22^1Он гоҳ Еҳушаъ реубениён ва ҷодиён ва нисфи хонадони Менашшеро даъват намуд,

2Ва ба онҳо гуфт: «Шумо ҳар он чиро, ки Мусо, бандаи Худованд, ба шумо амр фармуда буд, ба ҷо овардед, ва ба овози ман дар ҳар чи ба шумо амр фармудам, гӯш додед+.

3Бародарони худро дар ин айёми дуру дароз то имрӯз тарк накардед, ва иҷрои фармони Худованд Худои худро риоя намудед.

4Ва алҳол Худованд Худои шумо ба бародарони шумо оромӣ бахшидааст, чунон ки ба онҳо гуфта буд; ва алҳол сӯи хаймаҳои худ ба замини моликияти худ, ки Мусо, бандаи Худованд, дар он тарафи Урдун ба шумо додааст, рӯй оварда, биравед+.

5Фақат саъю кӯшиш намоед, ки аҳком ва шариатеро, ки Мусо, бандаи Худо, ба шумо амр фармудааст, ба амал оваред, то ки Худованд Худои худро дӯст дошта, ба ҳамаи роҳҳои Ӯ рафтор кунед ва аҳкоми Ӯро ба ҷо оварда, ба Ӯ бичаспед, ва Ӯро бо тамоми дили худ ва бо тамоми ҷони худ ибодат намоед»+.

6Ва Еҳушаъ онҳоро баракат дода, равона кард, ва онҳо сӯи хаймаҳои худ рафтанд.

7Ба нисфи сибти Менашше Мусо дар Бошон мулк дода буд, ва ба нисфи дигари он Еҳушаъ бо бародаронашон дар ин тарафи Урдун ба самти ғарб мулк дод; ва ҳангоме ки Еҳушаъ онҳоро сӯи хаймаҳошон равона мекард, онҳоро баракат дод,+

8Ва ба онҳо сухан ронда, гуфт: «Бо сарвати бисьёр ва бо чорвои сершумор, бо нуқра ва тилло ва мис ва оҳан ва либоси бағоят зиёде ба хаймаҳои худ бармегардед; пас, ғанимати душманони худро бо бародарони худ тақсим кунед»+.

9Ва банӣ-Реубен ва банӣ-Ҷод ва нисфи сибти Менашше аз пеши банӣ-Исроил, аз Шилӯ, ки дар замини Канъон аст, баргашта, равона шуданд, то сӯи замини Ҷилъод, ба замини моликияти худ, ки онро бар тибқи амри Худованд ба воситаи Мусо ба тасарруфи худ даровардаанд, бираванд.

10Ва ба ноҳияи Урдун, ки дар замини Канъон аст, расида, банӣ-Реубен ва банӣ-Ҷод ва нисфи сибти Менашше дар он ҷо назди Урдун қурбонгоҳ бино карданд, — қурбонгоҳи бузурге ки аз дурдаст ба назар намоён мешуд.

11Ва банӣ-Исроил овозаи онро шуниданд, ки инак, банӣ-Реубен ва банӣ-Ҷод ва нисфи сибти Менашше дар рӯ ба рӯи замини Канъон дар ноҳияи Урдун, дар соҳиле ки аз они банӣ-Исроил аст, қурбонгоҳ бино кардаанд.

12Ва ҳангоме ки банӣ-Исроил инро шуниданд, тамоми ҷамоати банӣ-Исроил дар Шилӯ ҷамъ шуданд, то ки бар зидди онҳо ба ҷанг бароянд.

13Ва банӣ-Исроил Финҳос ибни Элъозори коҳинро назди банӣ-Реубен ва банӣ-Ҷод ва нисфи сибти Менашше ба замини Ҷилъод фиристоданд+.

14Ва бо ӯ даҳ раис: як раис аз ҳар хонадон, аз ҳамаи сибтҳои Исроил буданд, ки ҳар яке раиси хонадони қабилаҳои Исроил буд.

15Ва онҳо назди банӣ-Реубен ва банӣ-Ҷод ва нисфи сибти Менашше ба замини Ҷилъод омаданд, ва ба онҳо сухан ронда, гуфтанд:

16«Тамоми ҷамоати Худованд чунин мегӯянд: „Ин чӣ хиёнат аст, ки дар хаққи Худои Исроил кардаед, ки имрӯз аз Худованд гашта, барои худ қурбонгоҳе сохтаед, яъне имрӯз бар зидди Худованд исьён бардоштаед+?

17Оё гуноҳи Фаӯр барои мо кам аст, ки то имрӯз аз он пок нашудаем, ва он вақт вабое ба сари ҷамоати Худованд омада буд+?

18Ва шумо имрӯз аз Худованд гаштаед! Ва чунин воқеъ хоҳад шуд, ки шумо имрӯз бар зидди Худованд исьён мебардоред, ва Ӯ фардо бар тамоми ҷамоати Исроил ғазаб мекунад.

19Вале агар замини моликияти шумо дар назаратон палид бошад, пас ба замини моликияти Худованд, ки хаймаи Худованд дар он соқин аст, бигзаред, ва дар миёни мо мулке барои худ бигиред, валекин бар зидди Худованд исьён набардоред ва, ғайр аз курбонгоҳи Худованд Худои мо, барои худ қурбонгоҳ сохта, моро ба исьёни худ шарик нагардонед.

20Охир, Охон ибни Зораҳ дар бораи чизи ҳаром хиёнат карда буд, валекин ғазаб бар сари тамоми ҷамоати Исроил омад, ва он шахс барои гуноҳи худ танҳо ба ҳалокат нарасид“»+.

21Ва банӣ-Реубен ва банӣ-Ҷод ва нисфи сибти Менашше ҷавоб гардонида, ба раисони хонадонҳои Исроил гуфтанд:

22«Худованд Худои худоён аст, Худованд Худои худоён аст, Ӯ медонад, ва Исроил хоҳанд донист! Агар мо дар ҳаққи Худованд исьён ё хиёнат карда бошем, Ту моро имрӯз наҷот надеҳ!+

23Агар мо қурбонгоҳро барои он сохта бошем, ки аз Худованд гардем, ва ё барои он ки қурбонии сӯхтанӣ ва ҳадияи ордӣ бар он барорем ва ё қурбониҳои саломатӣ бар он забҳ кунем, бигзор Худованд Худаш бозхост намояд!

24Балки ин корро мо аз хавфи он кардаем, ки шояд фардо писарони шумо ба писарони мо бигӯянд: „Шуморо бо Худованд Худои Исроил чӣ кор аст?

25Охир, Худованд дар миёни мо ва шумо, эй банӣ-Реубен ва банӣ-Ҷод, Урдунро чун ҳадде гузоштааст, ва шуморо дар Худованд ҳиссае нест!“ Ва писарони шумо писарони моро ба ибодати Худованд роҳ нахоҳанд дод.

26Бинобар ин мо гуфтем: барои худ ғамхорӣ намуда, курбонгоҳе бисозем, аммо на барои қурбонии сӯхтанӣ ва на барои забҳ кардан,

27Балки барои он ки ин дар миёни мо ва шумо ва дар миёни наслҳои мо баъд аз мо шоҳиде бошад, то ки мо ибодати Худовандро ба ҳузури Ӯ бо қурбониҳои сӯхтанӣ ва забҳҳо ва қурбониҳои саломатии худ ба ҷо оварем, ва писарони шумо фардо ба писарони мо нагӯянд: „Шуморо дар Худованд ҳиссае нест!“

28Ва мо гуфтем: агар ба мо ва ба наслҳои мо фардо чунин бигӯянд, мо хоҳем гуфт: „Ин намунаи қурбонгоҳи Худовандро бубинед, ки падарони мо на барои қурбонии сӯхтанӣ ва на барои забҳ сохтаанд, балки барои он ки дар миёни мо ва шумо шоҳид бошад“.

29Ҳошо ва калло, ки мо бар зидди Худованд исьён бардошта, имрӯз аз Худованд гардем, ва ғайр аз қурбонгоҳи Худованд Худои мо, ки ба ҳузури хаймаи Ӯст, қурбонгоҳе барои қурбонии сӯхтанӣ, ҳадияи ордӣ ва забҳ бисозем!»

30Ва ҳангоме ки Финҳоси коҳин ва раисони ҷамоат ва сарқабилаҳои Исроил, ки бо ӯ буданд, суханонеро, ки банӣ-Реубен ва банӣ-Ҷод ва банӣ-Менашше гуфта буданд, шуниданд, ин дар назарашон писанд омад.

31Ва Финҳос ибни Элъозори коҳин ба банӣ-Реубен ва банӣ-Ҷод ва банӣ-Менашше гуфт: «Имрӯз мо донистем, ки Худованд дар миёни мост, чунки шумо ин хиёнатро дар ҳаққи Худованд накардаед; акнун шумо банӣ-Исроилро аз дасти Худованд раҳо кардед»+.

32Ва Финҳос ибни Элъозори коҳин ва раисон аз пеши банӣ-Реубен ва банӣ-Ҷод аз замини Ҷилъод ба замини Канъон назди банӣ-Исроил баргашта, инро ба онҳо хабар доданд.

33Ин дар назари банӣ-Исроил писанд омад, ва банӣ-Исроил Худоро муборак хонданд; ва аз нияти худ дар бораи он ки бар зидди онҳо ба ҷанг бароянд ва заминеро, ки банӣ-Реубен ва банӣ-Ҷод дар он сокинанд, хароб кунанд, даст кашиданд.

34Ва банӣ-Реубен ва банӣ-Ҷод дар бораи қурбонгоҳ гуфтанд, ки «он дар миёни мо шоҳид аст, ки Худованд Худост»+.

БОБИ БИСТУ СЕЮМ

Еҳушаъ ибни Нун ба қавм дастуроти охирин медиҳад.

23^1Ва бо мурури айёми зиёд, баъд аз он ки Худованд ба Исроил аз ҳамаи душманони гирду пешашон оромӣ бахшид, Еҳушаъ пир ва солхӯрда гардид+.

2Ва Еҳушаъ тамоми Исроилро, яъне пирон, раисон, доварон ва нозирони онҳоро даъват намуда, ба онҳо гуфт: «Ман пир ва солхӯрда шудаам.

3Ва шумо ҳар он чиро, ки Худованд Худои шумо ба ҳамаи ин халқҳо пеши шумо кардааст, дидаед, зеро ки Худованд Худои шумо Худаш барои шумо ҷангидааст+.

4Бубинед, ин халқҳоеро, ки боқӣ мондаанд, ва халқҳоеро, ки аз Урдун то баҳри бузург ба самти ғуруби офтоб маҳв намудаам, ман барои шумо бо қуръа тақсим кардам, то ки мулки сибтҳои шумо бошанд+.

5Ва Худованд Худои шумо Худаш онҳоро пеши шумо ба танг оварда, аз пеши шумо бадар хоҳад ронд, ва шумо замини онҳоро ба тасарруфи худ хоҳед даровард, чунон ки Худованд Худои шумо ба шумо гуфтааст+.

6Пас, бағоят қавӣ бошед, то ҳар он чиро, ки дар китоби шариати Мусо навишта шудааст, риоя намуда ба амал оваред, бе он ки аз он ба тарафи рост ё чап дур шавед,+

7То бо ин халқҳое ки дар миёни шумо боқӣ мондаанд, омезиш наёбед, ва исми худоёни онҳоро зикр карда қасам нахӯред, ва онҳоро ибодат нанамоед ва ба онҳо сачда набаред,+

8Балки ба Худованд Худои худ бичаспед, чунон ки то имрӯз амал кардаед+.

9Ва Худованд халқҳои бузург ва зӯроварро аз пеши шумо бадар рондааст, ва пеши шумо касе то имрӯз натавонистааст истодагӣ намояд+.

10Як нафар аз шумо ҳазор нафарро таъқиб менамояд, зеро ки Худованд Худои шумо Худаш барои шумо меҷангад, чунон ки ба шумо гуфтааст+.

11Ва аз хештан бағоят эҳтиёт бошед, то ки Худованд Худои худро дӯст доред.

12Аммо агар рӯй тофта, ба бақияи ин халқҳое ки дар миёни шумо мондаанд, бичаспед, ва бо онҳо хешовандӣ пайдо кунед, ва назди онҳо биёед, ва онҳо назди шумо биёянд, —+

13Яқинан бидонед, ки Худованд Худои шумо ин халқҳоро дигар аз пеши шумо бадар нахоҳад ронд, ва онҳо барои шумо дом ва қуллоб, ва барои қабурғаҳои шумо тозиёна, ва барои чашмони шумо хор хоҳанд буд, то даме ки аз ин замини хуб, ки Худованд Худои шумо ба шумо додааст, маҳв гардед.

14Ва инак, ман ба қарибӣ ба тариқи тамоми аҳли замин меравам, ва шумо бо тамоми дили худ ва бо тамоми ҷони худ дарк намоед, ки як сухан ҳам аз ҳамаи қавлу ваъдаҳое ки Худованд Худои шумо дар ҳаққи шумо додааст, зоеъ нарафтааст; ҳамааш барои шумо ба амал омадааст, як сухан ҳам аз онҳо зоеъ нарафтааст+.

15Валекин, чунон ки ҳар қавлу ваъдае ки Худованд Худои шумо ба шумо дода буд, барои шумо ба амал омадааст, ончунон Худованд ҳар таҳдидро бар шумо иҷро хоҳад кард, то даме ки шуморо аз ин замини хубе ки Худованд Худои шумо ба шумо додааст, маҳв намояд+.

16Агар шумо аҳди Худованд Худои худро, ки ба шумо амр фармудааст, поймол кунед, ва рафта худоёни дигарро ибодат намоед ва ба онҳо сачда баред, дар он сурат хашми Худованд бар шумо аланга хоҳад гирифт, ва шумо аз замини хубе ки Ӯ ба шумо додааст, ба зудӣ маҳв хоҳед шуд».

БОБИ БИСТУ ЧОРУМ

Васияти Еҳушаъ ибни Нун ва фавти ӯ.

24^1Ва Еҳушаъ ҳамаи сибтҳои Исроилро дар Шакем ҷамъ кард, ва пирони Исроил, раисон, доварон ва нозирони онҳоро даъват намуд, ва онҳо ба хузури Худо истоданд.

2Ва Еҳушаъ ба тамоми қавм гуфт: «Худованд Худои Исроил чунин мегӯяд: „Падарони шумо, яъне Тораҳ падари Иброҳим ва падари Ноҳӯр, аз қадимулайём дар он тарафи наҳр сокин буданд ва худоёни дигарро ибодат мекарданд+.

3Вале Ман падаратон Иброҳимро аз он тарафи наҳр гирифтам, ва ӯро дар тамоми замини Канъон гардонидам, ва насли ӯро афзун кардам, ва Исҳоқро ба ӯ додам+.

4Ва Яъқуб ва Эсовро ба Исҳоқ додам; ва кӯҳи Сеирро ба Эсов додам, то ки онро ба тасарруфи худ дароварад; ва Яъқуб ва писаронаш ба Миср фурӯд омаданд+.

5Ва Мусо ва Ҳорунро фиристода, Мисрро бо он чи андаруни вай ба амал овардам, зарба задам, ва баъд аз он шуморо берун овардам+.

6Ва падарони шуморо аз Миср берун овардам, ва шумо сӯи баҳр омадед; ва мисриён бо аробаҳо ва саворон падарони шуморо то баҳри Қулзум таъқиб карданд+.

7Ва сӯи Худованд истиғоса бурдед, Ӯ дар миёни шумо ва мисриён торикӣ гузошт, ва баҳрро бар онҳо равона карда, онҳоро пӯшонид, ва чашмони шумо он чиро, ки дар Миср кардам, дидааст; ва айёми зиёде дар биёбон сокин будед+.

8Ва шуморо ба замини амӯриён, ки дар он тарафи Урдун сокин буданд, овардам, ва онҳо бо шумо ҷанг карданд; вале Ман онҳоро ба дасти шумо супурдам, ва шумо замини онҳоро ба тасарруфи худ даровардед, ва Ман онҳоро аз пеши шумо маҳв намудам.

9Ва Болоқ ибни Сиффӯр, подшоҳи Мӯоб, бархоста, бо Исроил ҷанг кард, ва фиристода, Билъом ибни Баӯрро даъват намуд, то ки ба шумо лаънат гӯяд+.

10Вале Ман нахостам Билъомро бишнавам, ва ӯ шуморо баракат дод, ва Ман шуморо аз дасти ӯ раҳо кардам+.

11Ва шумо аз Урдун гузашта, назди Ериҳӯ омадед, ва сокинони Ериҳӯ, амӯриён, фариззиён, канъониён, ҳиттиён, ҷирҷошиён, ҳиввиён ва ябусиён бо шумо ҷанг карданд, вале Ман онҳоро ба дасти шумо супурдам+.

12Ва занбӯри алоро пешопеши шумо фиристода, онҳоро, яъне ду подшоҳи амӯриро аз пеши шумо бадар рондам, — на бо шамшери шумо ва на бо камони шумо+.

13Ва заминеро, ки дар он меҳнат накардаед, ва шаҳрҳоеро, ки бино нанамудаед, ба шумо додам, ва шумо дар онҳо сокин мебошед; аз токҳо ва дарахтони зайтуне ки шумо нашинондаед, мева мехӯред“+.

14Ва алҳол аз Худованд битарсед ва Ӯро бо самимият ва ростӣ ибодат намоед ва худоёнеро, ки падаронатон дар он тарафи наҳр ва дар Миср ибодат намудаанд, аз худ дур карда, Худовандро ибодат намоед+.

15Ва агар дар назари шумо писанд наояд, ки Худовандро ибодат намоед, пас имрӯз барои худ интихоб кунед, ки киро ибодат хоҳед намуд: оё худоёнеро, ки падарони шумо дар он тарафи наҳр ибодат мекарданд, ё худоёни амӯриёнро, ки дар заминашон сукунат доред; валекин ман ва хонадони ман Худовандро ибодат хоҳем кард»+.

16Ва қавм ҷавоб гардонида, гуфтанд: «Ҳошо ва калло, ки мо Худовандро тарк карда, худоёни дигарро ибодат намоем!

17Зеро ки Худованд Худои мост, ки Ӯ мо ва падарони моро аз замини Миср, аз хонаи ғуломӣ берун овард, ва ин аломати бузургро дар пеши назари мо нишон дод, ва моро дар тамоми роҳе ки рафтем, ва андаруни ҳамаи қавмҳое ки аз миёнашон гузаштем, нигаҳбонӣ намуд.

18Ва Худованд ҳамаи қавмҳо ва амӯриёнро, ки дар ин замин сокин буданд, аз пеши мо бадар ронд; мо низ Худовандро ибодат хоҳем кард, зеро ки Ӯ Худои мост».

19Ва Еҳушаъ ба қавм гуфт: «Шумо наметавонед Худовандро ибодат намоед, зеро ки Ӯ Худои қуддус аст, ва Ӯ Худои ғаюр аст, ки ба маъсиятҳо ва гуноҳҳои шумо тоқат нахоҳад кард+.

20Агар шумо Худовандро тарк карда, худоёни бегонаро ибодат намоед, Ӯ гашт карда ва ба шумо осеб расонида, агарчи пеш аз ин ба шумо некӣ кардааст, шуморо ба ҳалокат хоҳад расонид»+.

21Ва қавм ба Еҳушаъ гуфтанд: «Не, мо Худовандро ибодат хоҳем намуд».

22Ва Еҳушаъ ба қавм гуфт: «Шумо бар худ шоҳид ҳастед, ки Худовандро барои худ интихоб кардаед, то ки Ӯро ибодат намоед». Ва онҳо гуфтанд: «Шоҳид ҳастем».

23«Ва алҳол худоёни бегонаро, ки дар миёни шумо ҳастанд, дур кунед ва дили худро ба Худованд Худои Исроил моил гардонед».

24Ва қавм ба Еҳушаъ гуфтанд: «Худованд Худои худро ибодат хоҳем намуд ва овози Ӯро хоҳем шунид».

25Ва Еҳушаъ дар он рӯз бо қавм аҳд баст ва барои онҳо дар Шакем фароиз ва шариат қарор дод.

26Ва Еҳушаъ ин суханонро дар китоби шариати Худо навишт; ва санги бузурге гирифта, онро дар он ҷо зери булуте ки назди қудси Худованд буд, гузошт+.

27Ва Еҳушаъ ба тамоми қавм гуфт: «Инак, ин санг барои мо шоҳид хоҳад буд, зеро ки он ҳамаи суханони Худовандро, ки ба мо гуфт, шунидааст; ва он ба муқобили шумо шоҳид хоҳад буд, агар Худои худро инкор намоед»+.

28Ва Еҳушаъ қавмро фиристод, то ҳар яке ба мулки худ равона шаванд+.

29•Ва баъд аз ин ҳодисаҳо Еҳушаъ ибни Нун, бандаи Худованд, дар синни саду даҳсолагӣ вафот ёфт.

30Ва ӯро дар худуди мулкаш, дар Тимнат-Сораҳ, ки дар кӯҳи Эфроим, ба тарафи шимолии кӯҳи Ҷоаш мебошад, дафн карданд+.

31Ва Исроил дар тамоми айёми Еҳушаъ ва дар тамоми айёми пироне ки баъд аз Еҳушаъ зинда буданд ва ҳамаи корҳои Худовандро, ки барои Исроил карда буд, медонистанд, Худовандро ибодат намуданд.

32Ва устухонҳои Юсуфро, ки банӣ-Исроил аз Миср бароварда буданд, дар Шакем дар қитъаи замине ки Яъқуб аз банӣ-Ҳамӯр падари Шакем ба сад сикка харида буд, дафн карданд; ва он мулки банӣ-Юсуф гардид+.

33Ва Элъозор ибни Ҳорун вафот ёфт, ва ӯро бар тали писараш Финҳос, ки дар кӯҳи Эфроим ба ӯ дода шуда буд, дафн карданд.

+ 1:1 Хур. 24:13, Ад. 27:18-20, Так. Шар. 1:38

+ 1:2 Так. Шар. 34:5

+ 1:3 Так. Шар. 11:24

+ 1:4 Ҳас. 15:18, Ад. 34:1-12, Так. Шар. 11:24

+ 1:5 Так. Шар. 7:24, Хур. 3:12, Дов. 6:16, Так. Шар. 31:5-8, Ибр. 13:5

+ 1:6 Так. Шар. 31:6-7, Так. Шар. 31:23
+ 1:7 Так. Шар. 5:32
+ 1:8 Так. Шар. 17:18-19, Заб. 1:2
+ 1:9 Так. Шар. 1:21, Так. Шар. 31:8
+ 1:10 Так. Шар. 16:18
+ 1:14 Ад. 32:17-26, Так. Шар. 3:18
+ 1:15 Ад. 32:29, Так. Шар. 3:20, Еҳ. 22:1-9
+ 2:1 Мат. 1:5, Яъқ. 2:25, Ибр. 11:31
+ 2:5 2 Подш. 17:18-20
+ 2:7 Дов. 3:28, Дов. 7:24
+ 2:9 Хур. 15:14-16, Хур. 23:27
+ 2:10 Хур. 14:21, Ад. 21:21-35
+ 2:11 Так. Шар. 4:39, 3 Подш. 8:23
+ 2:12 Так. Шар. 6:13
+ 2:14 Дов. 1:24-25
+ 2:15 1 Подш. 19:12, Аъм. 9:25
+ 3:1 Ад. 25:1
+ 3:3 Так. Шар. 31:9
+ 3:6 Иб. 20:7, Ад. 11:18
+ 3:10 Хур. 23:23
+ 3:11 Мик. 4:13, Зак. 4:14, Зак. 6:5
+ 3:12 Ад. 13:2
+ 3:13 Заб. 113:3
+ 3:15 1 Вақ. 12:15
+ 3:16 Так. Шар. 3:17
+ 3:17 Хур. 14:21, Хур. 14:29, 4 Подш. 2:8
+ 4:3 Так. Шар. 27:2, 3 Подш. 18:31

+ 4:6 Ҳас. 28:18, Ҳас. 35:14, 1 Подш. 7:12, Хур. 12:26

+ 4:12 Ад. 32:17, Ад. 32:20
+ 4:23 Хур. 14:21
+ 4:24 3 Подш. 8:42-43
+ 5:4 Ад. 14:29, Ад. 26:64-65

+ 5:6 Ад. 14:33-34, Хур. 3:8, Ад. 14:23, Ад. 14:28-29

+ 5:7 Ад. 14:31, Так. Шар. 1:39
+ 5:9 Ҳас. 34:14
+ 5:10 Хур. 12:6, Ад. 9:5
+ 5:12 Хур. 16:35
+ 5:13 Ад. 22:23
+ 5:15 Хур. 3:5
+ 6:4 Дов. 7:16-18
+ 6:16 Иб. 27:28, Так. Шар. 20:17, Еҳ. 2:1-6
+ 6:17 Еҳ. 7:12
+ 6:19 Ибр. 11:30
+ 6:20 Так. Шар. 7:2
+ 6:22 Ибр. 11:31
+ 6:24 Мат. 1:5, Яъқ. 2:25, Ибр. 11:32
+ 6:25 3 Подш. 16:34
+ 7:1 Еҳ. 22:20, 1 Вақ. 2:6-7
+ 7:4 Иб. 26:17, Так. Шар. 28:25

+ 7:6 Ад. 14:5, 1 Подш. 4:12, Наҳ. 9:1, Нав. 2:10

+ 7:7 Хур. 5:22, 4 Подш. 3:10
+ 7:9 Заб. 82:4
+ 7:12 Иб. 26:37, Дов. 2:14, Еҳ. 6:17
+ 7:14 1 Подш. 10:19, 1 Подш. 10:21
+ 7:17 Ад. 26:19-20
+ 7:19 Юҳ. 9:24
+ 7:20 2 Подш. 12:13

+ 7:21 Ҳас. 10:10, Ҳас. 11:2, Так. Шар. 7:25-26, Так. Шар. 13:17

+ 7:26 Еҳ. 7:26, 2 Подш. 18:17
+ 8:1 Еҳ. 6:1
+ 8:2 Еҳ. 6:20, Так. Шар. 20:14
+ 8:4 Дов. 20:29
+ 8:5 Еҳ. 7:4-5, Дов. 20:32
+ 8:19 Дов. 20:37
+ 8:22 Так. Шар. 7:2
+ 8:23 1 Подш. 15:8-9
+ 8:28 Так. Шар. 13:16

+ 8:29 Еҳ. 10:26, Так. Шар. 21:22-23, Еҳ. 7:26, 2 Подш. 18:17

+ 8:30 Так. Шар. 27:2, Так. Шар. 27:5-6
+ 8:31 Хур. 20:25
+ 8:33 Так. Шар. 11:29, Так. Шар. 27:12-13
+ 8:34 Так. Шар. 28
+ 8:35 Так. Шар. 31:12
+ 9:2 Ҳас. 14:1-3, Еҳ. 10:5, Еҳ. 11:5
+ 9:3 Еҳ. 6:20, Еҳ. 8:28
+ 9:6 Еҳ. 5:10
+ 9:9 Так. Шар. 20:11, Так. Шар. 20:15
+ 9:10 Ад. 21:21-35
+ 9:14 Ад. 27:21
+ 9:15 Еҳ. 11:19
+ 9:17 Еҳ. 18:25-28
+ 9:21 Так. Шар. 29:11
+ 9:24 Так. Шар. 7:1-2, Хур. 15:14
+ 9:25 Ирм. 26:14
+ 10:1 Еҳ. 6:20, Еҳ. 8:29, Еҳ. 9:15
+ 10:2 Так. Шар. 11:25
+ 10:5 Ҳас. 14:1-3, Еҳ. 9:2, Еҳ. 11:5
+ 10:8 Еҳ. 1:5, Еҳ. 21:44
+ 10:10 Дов. 4:15, 1 Подш. 7:10, Иш. 28:21

+ 10:11 Хур. 9:23, Иш. 30:30, Ваҳй 11:19, Ваҳй 16:21, 2 Подш. 18:8

+ 10:13 Ҳаб. 3:11
+ 10:14 4 Подш. 20:10-11, Иш. 38:8
+ 10:24 Так. Шар. 7:24
+ 10:25 Так. Шар. 3:21, Так. Шар. 7:19
+ 10:26 Еҳ. 8:29
+ 10:27 Так. Шар. 21:22-23
+ 10:28 Еҳ. 6:20
+ 10:38 Еҳ. 15:15, Дов. 1:11
+ 10:40 Так. Шар. 20:16-17
+ 11:4 Дов. 7:12, 1 Подш. 13:5
+ 11:5 Ҳас. 14:1-3, Еҳ. 9:1-2

+ 11:6 Так. Шар. 17:16, 2 Подш. 8:4, 1 Вақ. 18:4

+ 11:12 Так. Шар. 7:24, Так. Шар. 20:16-17
+ 11:15 Хур. 34:11-12, Так. Шар. 7:2
+ 11:19 Еҳ. 9:7, Еҳ. 9:15

+ 11:20 Хур. 4:21, Так. Шар. 7:16, Так. Шар. 20:16-17, 1 Подш. 2:25

+ 11:21 Ад. 13:22, Так. Шар. 1:28, Так. Шар. 2:10, Так. Шар. 9:2

+ 11:22 1 Подш. 17:4
+ 11:23 Ад. 26:53, Еҳ. 14:15
+ 12:2 Ад. 21:24

+ 12:4 Так. Шар. 2:11, Так. Шар. 3:11, Еҳ. 13:12, Ад. 21:33-35

+ 12:6 Ад. 32:33, Так. Шар. 29:8
+ 13:3 Так. Шар. 2:23
+ 13:5 3 Подш. 15:18, Заб. 82:8, Ҳиз. 27:9
+ 13:8 Ад. 32:33, Так. Шар. 3:12
+ 13:9 Так. Шар. 2:35
+ 13:12 Еҳ. 12:4
+ 13:13 1 Вақ. 2:23
+ 13:14 Так. Шар. 18:1-2
+ 13:21 Ад. 25:15, Ад. 31:8
+ 13:22 Ад. 31:16
+ 13:30 1 Вақ. 2:23
+ 13:31 Ад. 32:41
+ 13:33 Ад. 18:20, Так. Шар. 10:9
+ 14:1 Ад. 34:17
+ 14:2 Ад. 26:53-55, Ад. 34:13
+ 14:3 Ад. 18:20, Так. Шар. 10:9
+ 14:4 Ҳас. 48:5, Ад. 35:2
+ 14:6 Ад. 13:30, Ад. 14:6
+ 14:8 Ад. 13:31, Так. Шар. 1:28
+ 14:9 Ад. 14:6-9, Ад. 14:24

+ 14:12 Ад. 13:22, Так. Шар. 1:28, Так. Шар. 2:10, Так. Шар. 9:2, Еҳ. 11:21

+ 14:15 Ҳас. 23:2, Ҳас. 35:27, Дов. 1:10, Еҳ. 15:13, Еҳ. 11:23

+ 15:4 Ад. 34:3-5
+ 15:6 Еҳ. 18:17
+ 15:13 Ад. 13:30, Еҳ. 14:15, Еҳ. 21:11
+ 15:14 Ад. 13:22, Дов. 1:10, Дов. 1:20
+ 15:15 Еҳ. 10:38, Дов. 1:11
+ 15:16 Дов. 1:12-15, 1 Подш. 17:25
+ 15:19 Дов. 1:10-15
+ 15:63 Дов. 1:8, Дов. 1:21, 2 Подш. 5:6
+ 16:2 2 Подш. 15:32, 2 Подш. 17:5
+ 16:10 Дов. 1:29, 3 Подш. 9:16
+ 17:1 Ҳас. 41:51, 1 Вақ. 7:14, Ад. 32:40
+ 17:2 Ад. 26:30-32
+ 17:3 Ад. 26:33, Ад. 27:1-7, Ад. 36:1-12
+ 17:12 Дов. 1:27-28
+ 17:14 Ҳас. 48:19
+ 17:16 Дов. 1:19
+ 18:1 Дов. 18:31
+ 18:7 Ад. 18:20, Так. Шар. 10:9, Еҳ. 13:8
+ 18:17 Еҳ. 15:6
+ 18:28 Еҳ. 9:17
+ 19:2 1 Вақ. 4:28-33
+ 19:9 Ҳас. 49:7
+ 19:16 Ҳас. 49:13
+ 19:46 Дов. 1:34
+ 19:47 Дов. 18:27
+ 19:50 Еҳ. 24:30, Дов. 2:9

• 20:1 Ад. 35:6, Ад. 35:9-34, Так. Шар. 4:41-43, Так. Шар. 19:1-13

+ 20:1 Хур. 21:13
• 21:1 Ад. 35:1-8, 1 Вақ. 6:54-81
+ 21:4 Хур. 6:16-19, Ад. 3:17-20
+ 21:11 Еҳ. 14:15, Еҳ. 15:13

+ 21:43 Ҳас. 13:15, Ҳас. 15:18, Ҳас. 26:3, Ҳас. 28:13

+ 21:44 Еҳ. 10:8, Еҳ. 23:10

+ 21:45 3 Подш. 8:56

+ 22:2 Ад. 32:18-22, Так. Шар. 3:20, Еҳ. 1:12-15

+ 22:4 Еҳ. 11:23

+ 22:5 Так. Шар. 6:5, Так. Шар. 6:17, Так. Шар. 11:22

+ 22:7 Еҳ. 17:5
+ 22:8 Ад. 31:27, 1 Подш. 30:24
+ 22:13 Ад. 25:7-13
+ 22:16 Так. Шар. 13:12-15
+ 22:17 Ад. 25:1-5
+ 22:20 Еҳ. 7:1, Еҳ. 7:5
+ 22:22 Так. Шар. 10:17, 3 Подш. 8:39
+ 22:31 Иб. 26:11-12
+ 22:34 Ҳас. 31:48
+ 23:1 Так. Шар. 12:10
+ 23:3 Хур. 14:14
+ 23:4 Еҳ. 13:1-7
+ 23:5 Ад. 33:53
+ 23:6 Так. Шар. 5:32, Так. Шар. 28:14
+ 23:7 Хур. 23:13
+ 23:8 Так. Шар. 10:10
+ 23:9 Еҳ. 10:8, Еҳ. 21:44

+ 23:10 Иб. 26:8, Так. Шар. 32:30, Дов. 15:15, Хур. 14:14

+ 23:12 Хур. 34:15-16, Так. Шар. 7:3, Дов. 2:21, Хур. 23:33, Так. Шар. 7:4

+ 23:14 3 Подш. 2:2, Еҳ. 21:45, 3 Подш. 8:56
+ 23:15 Иб. 26:14-39, Так. Шар. 28:15-68
+ 24:2 Ҳас. 11:27-32
+ 24:3 Ҳас. 12:1-5, Ҳас. 21:2-3
+ 24:4 Ҳас. 25:24-26, Ҳас. 36:8, Ҳас. 46:5-7

+ 24:5 Хур. 3:10, Хур. 4:14, Хур. 7, Хур. 12:51

+ 24:6 Хур. 14:9

+ 24:7 Хур. 14:20, Хур. 14:28, Ад. 14:33-34, Еҳ. 5:6

+ 24:9 Ад. 22:5-6, Так. Шар. 23:4

+ 24:10 Ад. 24:10, Так. Шар. 23:5

+ 24:11 Еҳ. 3:17, Еҳ. 6:1, Еҳ. 10:10, Еҳ. 11:8

+ 24:12 Ад. 21:21-35, Заб. 43:4
+ 24:13 Так. Шар. 6:10, Так. Шар. 6:11
+ 24:14 Так. Шар. 10:12, 1 Подш. 12:24
+ 24:15 3 Подш. 18:21
+ 24:19 Иб. 19:2, Хур. 20:5
+ 24:20 1 Подш. 12:25
+ 24:26 Так. Шар. 31:24, Ҳас. 35:4, Дов. 9:6
+ 24:27 Ҳас. 31:44-45
+ 24:28 Дов. 2:6
• 24:29 Дов. 2:7-9
+ 24:30 Еҳ. 19:50, Дов. 2:9
+ 24:32 Ҳас. 33:19, Ҳас. 48:22, Ҳас. 50:25

Доварон

КИТОБИ

ДОВАРОНИ ИСРОИЛ

- 1
- 2
- 3
- 4
- 5
- 6
- 7
- 8
- 9
- 10
- 11
- 12
- 13
- 14
- 15
- 16
- 17
- 18
- 19
- 20
- 21

БОБИ ЯКУМ

Яҳудо бар зидди Канъон хуруҷ менамояд; аммо ғалабаи комил ба даст оварда нашудааст.

1^1Ва баъд аз вафоти Еҳушаъ чунин воқеъ шуд, ки банӣ-Исроил аз Худованд пурсида, гуфтанд: «Кист, ки барои мо бар зидди канъониён аввал хуруҷ намуда, бо онҳо ҷанг кунад?»+

2Ва Худованд гуфт: «Бигзор банӣ-Яҳудо хуруҷ намоянд; инак, ин заминро ба дасти онҳо таслим кардаам».

3Ва банӣ-Яҳудо ба бародаронашон банӣ-Шимъӯн гуфтанд: «Бо мо дар он чи насибаи мост, хуруҷ намоед, ва мо бо канъониён ҷанг кунем. Мо низ бо шумо дар он чи насибаи шумост, хоҳем рафт». Ва банӣ-Шимъӯн бо онҳо рафтанд.

4Вақте ки банӣ-Яҳудо хуруҷ намуданд, Худованд канъониён ва фариззиёнро ба дасти онҳо таслим кард; ва даҳ ҳазор нафарро аз онҳо дар Бозақ куштанд.

5Ва Адӯнӣ-Бозақро дар Бозақ ёфта, бо ӯ ҷанг карданд; ва ба канъониён ва фариззиён шикаст расониданд+.

6Ва Адӯнӣ-Бозақ рӯй ба гурез овард, вале ӯро таъқиб намуда, дастгир карданд ва сарангуштҳои дастҳо ва пойҳояшро буриданд.

7Ва Адӯнӣ-Бозақ гуфт: «Ҳафтод подшоҳ, ки сарангуштҳои дастҳо ва пойҳошон бурида шуда буд, дар таги мизи ман нонреза мечиданд; чунон ки ман кардаам, ончунон Худо ба ман подош додааст». Ва ӯро ба Ерусалим оварданд, ва дар он ҷо ӯ мурд+.

8Ва банӣ-Яҳудо бар зидди Ерусалим ҷанг карда, онро гирифтанд, ва онро аз дами шамшер гузарониданд; ва шаҳрро оташ зада сӯзониданд+.

9Ва баъд аз он банӣ-Яҳудо фурӯд омаданд, то ки бо канъониён, ки дар кӯҳсор ва дар ҷануб ва дар пастхамӣ сокин буданд, ҷанг кунанд.

10Ва банӣ-Яҳудо ба муқобили канъониёне ки дар Ҳебрӯн сокин буданд, хуруҷ намуданд; ва номи Ҳебрӯн пештар Қирьят-Арбаъ буд; ва ба Шешай ва Аҳиман ва Талмой шикаст расониданд+.

11Ва аз он ҷо онҳо ба муқобили сокинони Дабир равона шуданд; ва номи Дабир пештар Қирьят-Сефер буд+.

12Ва Колеб гуфт: «Касе ки ба Қирьят-Сефер шикаст расонад ва онро бигирад, духтари худ Аксоро ба вай ба занӣ хоҳам дод»+.

13Ва Отниил ибни Қеназ, додари хурдии Колеб, онро гирифт; ва ӯ духтари худ Аксоро ба вай ба занӣ дод.

14Ва чун духтар назди вай омад, вай ӯро моил намуд, ки аз падари худ киштзоре биталабад, ва ӯ аз болои хар фурӯд омад; ва Колеб ба ӯ гуфт: «Ту чӣ мехоҳӣ?»

15Ва ӯ ба падараш гуфт: «Ба ман баракате бидеҳ, зеро ки замини ҷанубиро ту ба ман додаӣ, пас чашмаҳои обро ҳам ба ман бидеҳ». Ва Колеб чашмаҳои боло ва чашмаҳои поёнро ба ӯ дод.

16Ва банӣ-Қенӣ, ақрабои падарарӯси Мусо, аз шаҳри Хурмозор бо банӣ-Яҳудо хуруҷ намуда, сӯи биёбони Яҳудо, ки дар ҷануби Арод аст, равона шуданд ва дар миёни ин қавм маскан гирифтанд+.

17Ва банӣ-Яҳудо бо бародаронашон банӣ-Шимъӯн равона шуданд, ва онҳо ба канъониёне ки дар Сефат сокин буданд, шикаст расониданд; ва онро валангор карда, номи ин шаҳрро Ҳормо хонданд.

18Ва банӣ-Яҳудо Ғаззаро бо навоҳии он, ва Ашқалӯнро бо навоҳии он, ва Эқрӯнро бо навоҳии он гирифтанд.

19Ва Худованд бо банӣ-Яҳудо буд, ва онҳо кӯҳсорро тасарруф намуданд; аммо сокинони водиро натавонистанд бадар ронанд, зеро ки онҳо аробаҳои оҳанин доштанд+.

20Ва Ҳебрӯнро ба Колеб доданд, чунон ки Мусо гуфта буд; ва ӯ аз он ҷо се писари Аноқро бадар ронд+.

21Вале ябусиёнро, ки дар Ерусалим сокин буданд, банӣ-Биньёмин натавонистанд бадар ронанд; ва ябусиён то имрӯз бо банӣ-Биньёмин дар Ерусалим сокин ҳастанд+.

22Ва хонадони Юсуф низ сӯи Байт-Ил хуруҷ карданд, ва Худованд бо онҳо буд.

23Ва хонадони Юсуф дар Байт-Ил ҷосусӣ карданд; ва номи ин шаҳр пештар Луз буд+.

24Ва посбонон мардеро, ки аз шаҳр берун омада буд, дида, ба ӯ гуфтанд: «Даромадгоҳи шаҳрро ба мо нишон деҳ, ва мо ба ту зҳсон хоҳем кард»+.

25Ва ӯ даромадгоҳи шаҳрро ба онҳо нишон дод, ва онҳо аҳли шаҳрро аз дами шамшер гузарониданд; ва он мардро бо тамоми хонаводааш раҳо карданд.

26Ва он мард ба замини ҳиттиён рафт, ва шаҳре бино намуда, номи онро Луз хонд; то имрӯз номи он ҳамин аст.

27Ва банӣ-Менашше аҳли Байт-Шеон ва деҳоти онро, ва аҳли Таънак ва деҳоти онро, ва сокинони Дӯр ва деҳоти онро, ва сокинони Иблеом ва деҳоти онро, ва сокинони Маҷиддӯ ва деҳоти онро натавонистанд бадар ронанд, ва канъониён азм карданд, ки дар ин замин бимонанд+.

28Ва чун Исроил қувват гирифт, канъониёнро хироҷгузори худ гардонид, вале натавонист онҳоро бадар ронад.

29Ва банӣ-Эфроим канъониёнро, ки дар Ҷозар сокин буданд, натавонистанд бадар ронанд; ва канъониён дар миёни онҳо дар Ҷозар сукунат доштанд+.

30Банӣ-Забулун сокинони Қитрӯн ва сокинони Наҳалӯлро натавонистанд бадар ронанд; ва канъониён дар миёни онҳо сукунат доштанд, ва хироҷгузор буданд.

31Банӣ-Ошер сокинони Аккӯ ва сокинони Сидӯн ва Аҳлоб ва Акзиб ва Ҳалбо ва Афиқ ва Раҳӯбро натавонистанд бадар ронанд+.

32Ва ошериён дар миёни канъониёне ки сокини он замин буданд, сукунат доштанд, зеро ки онҳоро натавонистанд бадар ронанд.

33Банӣ-Нафтолӣ сокинони Байт-Шемеш ва сокинони Байт-Анотро натавонистанд бадар ронанд, ва дар миёни канъониёне ки сокини он замин буданд, сукунат доштанд; ва сокинони Байт-Шемеш ва Байт-Анот хироҷгузори онҳо буданд+.

34Ва амӯриён банӣ-Донро дар кӯҳсор фишор доданд, зеро онҳоро нагузоштанд, ки ба водӣ фурӯд оянд+.

35Ва амӯриён азм карданд, ки дар кӯҳи Ҳорас, дар Аёлӯн ва Шаалбим сокин бошанд; вале дасти хонадони Юсуф бар онҳо гарон омад, ва хироҷгузор гардиданд.

36Ва ҳудуди амӯриён аз баландии Ақрабим, аз қуллаи он болотар буд+.

БОБИ ДУЮМ

Шарҳи воқеаҳо аз вақти дохилшавӣ ба Канъон то вақти вафоти Еҳушаъ ибни Нун. Саркашии Исроил, пушаймонӣ ва ҷазо.

2^1Ва фариштаи Худованд аз Ҷилҷол ба Бӯким омада, гуфт: «Ман шуморо аз Миср берун овардам, ва шуморо ба замине ки дар бораи он ба падаронатон қасам хӯрда будам, овардам, ва Ман гуфтам: „Аҳди Худро бо шумо то абад нахоҳам шикаст;+

2Ва шумо бо сокинони ин замин аҳд набандед, қурбонгоҳҳои онҳоро бишканед“. Вале шумо овози Маро нашнидед. Ин чӣ кор аст, ки кардед+?

3Ва низ гуфтам: „Онҳоро аз пеши шумо бадар нахоҳам ронд, ва онҳо барои шумо садди роҳ хоҳанд буд, ва худоҳои онҳо барои шумо дом хоҳанд буд“»+.

4Ва ҳангоме ки фариштаи Худованд ин суханонро ба тамоми банӣ-Исроил гуфт, қавм овози худро баланд карда, гиристанд.

5Ва номи он мавзеъро Бӯким монданд, ва дар он ҷо барои Худованд қурбонӣ карданд.

6•Баъд аз он ки Еҳушаъ қавмро равона кард, банӣ-Исроил ҳар яке ба мулки худ рафтанд, то ки заминро тасарруф намоянд.

7Ва дар тамоми айёми Еҳушаъ ва дар тамоми айёми пироне ки баъд аз Еҳушаъ дар қайди ҳаёт буда, ҳамаи корҳои бузурги Худовандро, ки барои Исроил кардааст, дида буданд, қавм Худовандро ибодат менамуданд.

8Ва Еҳушаъ ибни Нун, бандаи Худованд, дар синни саду даҳсолагӣ вафот ёфт.

9Ва ӯро дар ҳудуди мулкаш, дар Тимнат-Ҳорас, дар кӯҳи Эфроим, ба тарафи шимолии кӯҳи Ҷоаш дафн карданд+.

10Ва тамоми он насл низ назди падарони худ рафтанд, ва баъд аз онҳо насли дигаре бархостанд, ки Худовандро намедонистанд, ва корҳоеро низ, ки Ӯ барои Исроил кардааст+.

11Ва банӣ-Исроил он чи дар назари Худованд бад буд, ба амал оварданд, ва Баалҳоро ибодат карданд;+

12Ва Худованд Худои падарони худро, ки онҳоро аз замини Миср берун оварда буд, тарк карданд, ва худоёни дигарро аз байни худоёни қавмҳое ки дар гирду пешашон буданд, пайравӣ намуда, ба онҳо саҷда бурданд, ва Худовандро ба ғазаб оварданд+.

13Ва Худовандро тарк карда, Баал ва Аштораҳоро ибодат намуданд+.

14Ва хашми Худованд бар Исроил аланга гирифт, ва Ӯ онҳоро ба дасти тороҷгарон супурд, ва онҳоро тороҷ карданд; ва онҳоро ба дасти душманони онҳо, ки дар гирду пешашон буданд, супурд, ва онҳо дигар натавонистанд пеши душманони худ истодагӣ намоянд+.

15Ҳар бор, ки ба ҷанг мебаромаданд, дасти Худованд бар онҳо ба бадӣ буд, чунон ки Худованд гуфта буд ва чунон ки Худованд ба онҳо қасам хӯрда буд; ва онҳо бисьёр ба танг омаданд+.

Таъсис ёфтани доварон.

16Ва Худованд доваронро ба майдон овард, ки онҳоро аз дасти тороҷгарони онҳо наҷот медоданд.

17Вале онҳо ба доварони худ низ итоат надоштанд, зеро ки гумроҳ шуда, худоёни дигарро пайравӣ мекарданд ва ба онҳо саҷда мебурданд; аз роҳе ки падаронашон бо он рафтор намуда, ба аҳкоми Худованд итоат мекарданд, бо зудӣ дур шуданд, ва мисли онҳо амал накарданд+.

18Ва ҳангоме ки Худованд барои онҳо доваронро ба майдон овард, Худованд бо довар буд ва онҳоро дар тамоми айёми довар аз дасти душманонашон наҷот медод, зеро ки Худованд ба сабаби оҳу нолаи онҳо, ки аз дасти золимон ва ситамгарони худ мекарданд, ба онҳо дилсӯзӣ менамуд+.

19Ва ҳамин ки довар вафот меёфт, онҳо аз нав, аз падарони худ зиёдтар фосид гардида, худоёни дигарро пайравӣ мекарданд, онҳоро ибодат намуда, саҷда мебурданд, аз корҳои зишт ва роҳи бади худ ҳеҷ даст намекашиданд.

Оқибати беитоатии Исроил.

20Ва хашми Худованд бар Исроил аланга гирифт, ва Ӯ гуфт: «Азбаски ин халқ аҳди Маро, ки ба падаронашон амр фармудаам, поймол карда, ба овози ман гӯш намедиҳанд,

21Ман низ ҳеҷ яке аз он ҳалқҳоро, ки Еҳушаъ боқӣ гузошта вафот ёфтааст, дигар аз пеши онҳо бадар нахоҳам ронд,+

22То ки ба воситаи онҳо Исроилро биозмоям: оё онҳо роҳи Худовандро мисли он ки падаронашон риоя мекарданд, риоя намуда, бо он рафтор мекунанд ё не?»

23Ва Худованд он халқҳоро боқӣ гузошт, бе он ки онҳоро бо зудӣ бадар ронад; ва онҳоро ба дасти Еҳушаъ таслим накард.

БОБИ СЕЮМ

Халқҳое ки исроилиёнро озмудаанд.

3^1Ва инҳоянд халқҳое ки Худованд боқӣ гузошт, то ки ба воситаи онҳо Исроилро биозмояд, яъне ҳамаи онҳоеро, ки ҳамаи ҷангҳои Канъонро намедонистанд,+

2То ки наслҳои банӣ-Исроил дониш пайдо карда, бурдани ҷангро таълим гиранд, яъне онҳое ки пештар онро намедонистанд:

3Панҷ ҳокими фалиштиён ва ҳамаи канъониён, сидӯниён ва ҳиввиён, ки дар кӯҳсори Лубнон аз кӯҳи Баал-Ҳермӯн то даромадгоҳи Ҳамот сокин буданд.

4Ва онҳо барои он боқӣ гузошта шуда буданд, ки ба воситаи онҳо исроилиён озмуда шаванд, то маълум гардад, ки оё ба аҳкоми Худованд, ки Ӯ ба падаронашон ба воситаи Мусо амр фармудааст, итоат менамоянд ё не.

Бори аввал аз Худо дур шудани Исроил.

Довари якум — Отниил.

5Ва банӣ-Исроил дар миёни канъониён, ҳиттиён ва амӯриён ва фариззиён ва ҳиввиён ва ябусиён сокин буданд;

6Ва духтарони онҳоро барои худ ба занӣ мегирифтанд, ва духтарони худро ба писарони онҳо медоданд, ва худоёни онҳоро ибодат мекарданд+.

7Ва банӣ-Исроил он чи дар назари Худованд бад буд, ба амал оварданд, ва Худованд Худои худро фаромӯш намуда, Баалҳо ва бутҳои Ашераро ибодат карданд+.

8Ва хашми Худованд бар Исроил аланга гирифт, ва онҳоро ба дасти Кушан-Ришъотаим, ки подшоҳи Арам-наҳрайн буд, супурд, ва банӣ-Исроил ҳашт сол ба Кушан-Ришъотаим хизмат карданд.

9Ва банӣ-Исроил сӯи Худованд истиғоса бурданд, ва Худованд барои банӣ-Исроил наҷотдиҳандае ба майдон овард, ки ӯ онҳоро наҷот дод: ӯ Отниил ибни Қеназ, додари хурдии Колеб буд+.

10Ва Рӯҳи Худованд бар ӯ буд, ва Исроилро доварӣ менамуд; ва барои ҷанг берун омад, ва Худованд Кушан-Ришъотаимро, ки подшоҳи Арам-наҳрайн буд, ба дасти ӯ таслим кард, ва ӯ бар Кушан-Ришъотаим дастболо шуд+.

11Ва замин чил сол ором ёфт; ва Отниил ибни Қеназ вафот ёфт.

Бори дуюм аз Худо дур шуданд; довари дуюм — Эҳуд.

12Ва аз нав банӣ-Исроил он чи дар назари Худованд бад буд, ба амал оварданд; ва Худованд Аҷлӯнро, ки подшоҳи Мӯоб буд, бар Исроил ғолиб сохт, чунки онҳо он чи дар назари Худованд бад буд, ба амал оварданд.

13Ва ӯ банӣ-Аммӯн ва Амолеқро назди худ ҷамъ кард, ва омада, ба Исроил зарба расонид, ва онҳо шаҳри Хурмозорро гирифтанд.

14Ва банӣ-Исроил ба Аҷлӯн — подшоҳи Мӯоб — ҳаждаҳ сол хизмат карданд.

15Ва банӣ-Исроил сӯи Худованд истиғоса бурданд, ва Худованд барои онҳо наҷотдиҳандае, яъне Эҳуд ибни Ҷерои биньёминиро, ки марди чапдасте буд, ба майдон овард; ва банӣ-Исроил ба воситаи ӯ ба Аҷлӯн — подшоҳи Мӯоб — ҳадия фиристоданд+.

16Ва Эҳуд барои худ шамшери дудамае ки дарозияш як зироъ буд, сохт, ва онро дар таги ҷомаи худ, бар рони росташ овехт.

17Ва ҳадияро ба Аҷлӯн — подшоҳи Мӯоб — пешкаш намуд; ва Аҷлӯн шахси бағоят фарбеҳ буд.

18Ва чун пешкаш кардани ҳадияро анҷом дод, одамонеро, ки ҳадияро бардошта оварда буданд, гуселонид.

19Ва худаш аз пеши санамҳое ки назди Ҷилҷол буд, баргашта, гуфт: «Сухани махфие барои ту дорам, эй подшоҳ». Вай гуфт: «Хомӯш!» Ва ҳамаи ҳозирон аз пеши вай баромаданд.

20Ва Эҳуд ба вай наздик омад, дар сурате ки вай дар болохонаи салқин танҳо нишаста буд; ва Эҳуд гуфт: «Каломе аз ҷониби Худо барои ту дорам». Вай аз курсӣ бархост.

21Ва Эҳуд дасти чапи худро дароз карда, шамшерро аз болои рони рости худ гирифт, ва онро ба шиками вай халонид,

22Ба тавре ки дастаи он низ бо теғаш фурӯ рафт, ва чарбу теғро пӯшонид, зеро ки шамшерро аз шиками вай кашида набаровард; ва наҷосати вай зада баромад.

23Ва Эҳуд ба роҳрав баромада, дарҳои болохонаро аз пушти вай баст ва қуфл кард.

24Ва чун ӯ берун рафт, навкарони вай омада диданд, ки инак, дарҳои болохона қуфл аст; ва дар дили худ гуфтанд: «Яқинан, вай дар хонаи салқин ба ҳоҷат бархостааст».

25Ва хеле вақт маътал монданд, ва инак, вай дарҳоро намекушояд; ва онҳо калидро гирифта, кушоданд, ва инак, оғояшон бар замин мурда хобидааст.

26Ва Эҳуд дар замоне ки онҳо интизор меистоданд, нопадид гашт, ва аз пеши санамҳо гузашта, ба сӯи Саиро гурехт.

27Ва ҳамин ки ба он ҷо расид, бар кӯҳи Эфроим шох навохт; ва банӣ-Исроил бо ӯ аз кӯҳ фурӯд омаданд, ва ӯ пешопеши онҳо буд+.

28Ва ба онҳо гуфт: «Аз ақиби ман битозед, зеро ки Худованд душмани шуморо ба дасти шумо супурдааст». Ва онҳо аз ақиби ӯ фурӯд омаданд, ва маъбарҳои Урдунро, ки ҷониби Мӯоб буд, гирифтанд, ва ҳеҷ якеро нагузоштанд, ки аз онҳо убур намояд+.

29Ва дар он вақт тақрибан даҳ ҳазор нафарро аз мӯобиён, яъне ҳар паҳлавон ва ҷанговарро куштанд, ва ҳеҷ кас натавонист бигрезад.

30Ва Мӯоб дар он рӯз зери дасти Исроил итоат намуд, ва замин ҳаштод сол ором ёфт.

Шамҷар — довари сеюм.

31Ва баъд аз ӯ Шамҷар ибни Анот буд, ва шашсад нафарро аз фалиштиён бо таёқи говронӣ зада кушт; ва ӯ низ Исроилро наҷот дод+.

БОБИ ЧОРУМ

Бори сеюм аз Худо дур шуданд. Доварони чорум ва панҷум.

4^1Ва баъд аз вафоти Эҳуд аз нав банӣ-Исроил он чи дар назари Худо бад буд, ба амал оварданд+.

2Ва Худованд онҳоро ба дасти Ёбин подшоҳи Канъон, ки дар Ҳосӯр подшоҳӣ мекард, супурд; ва сарлашкари вай Сисро буд, ки дар Ҳарӯшет-Ҳаҷӯим сукунат дошт+.

3Ва банӣ-Исроил сӯи Худованд истиғоса бурданд; зеро ки вай нӯҳсад аробаи оҳанин дошт, ва банӣ-Исроилро бист сол сахт ба танг овард.

4Ва Дебӯрои набия, зани Лапидӯт, дар он замон Исроилро доварӣ менамуд.

5Ва ӯ дар таги дарахти хурмои Дебӯро, ки дар байни Ромо ва Байт-Ил дар кӯҳи Эфроим буд, менишаст, ва банӣ-Исроил назди ӯ барои доварӣ меомаданд.

6Ва кас фиристода, Бороқ ибни Абинӯамро аз Қодеш-Нафтолӣ даъват намуд, ва ба вай гуфт: «Инак, Худованд Худои Исроил амр фармуд: „Бирав ва бар кӯҳи Тобӯр одамонро сафарбарӣ намо, ва аз банӣ-Нафтолӣ ва банӣ-Забулун даҳ ҳазор нафар бо худ бигир+.

7Ва Ман сарлашкари Ёбин — Сисроро бо аробаҳо ва лашкари сершумораш назди ту сӯи наҳри Қишӯн кашида оварда, ба дасти ту хоҳам супурд“»+.

8Ва Бороқ ба ӯ гуфт: «Агар ту бо ман биравӣ, меравам, вале агар бо ман наравӣ, намеравам».

9Ва ӯ гуфт: «Албатта бо ту меравам, аммо дар ин роҳе ки ту меравӣ, ҷалол аз они ту нахоҳад буд, зеро ки Худованд Сисроро ба дасти зане хоҳад супурд». Ва Дебӯро бархоста, бо Бороқ ба Қодеш равона шуд.

10Ва Бороқ сибтҳои Забулун ва Нафтолиро ба Қодеш фарьёд кард, ва даҳ ҳазор нафарро аз ақиби худ баровард; ва Дебӯро бо ӯ баромад.

11Ва Ҳобари Қенӣ аз қениён, яъне аз банӣ-Ҳубоби ақрабои падарарӯси Мусо ҷудо шуда, хаймаи худро то Элӯн-Бесаананим, ки назди Қодеш воқеъ аст, барафрошта буд+.

12Ва ба Сисро хабар доданд, ки Бороқ ибни Абинӯам ба кӯҳи Тобӯр баромадааст.

13Ва Сисро ҳамаи аробаҳои худ, яъне нӯҳсад аробаи оҳанин, ва тамоми қавмеро, ки бо ӯ буданд, аз Ҳарӯшет-Ҳаҷӯим сӯи наҳри Қишӯн фарьёд кард.

14Ва Дебӯро ба Бороқ гуфт: «Бархез, зеро имрӯз рӯзест, ки Худованд Сисроро ба дасти ту таслим хоҳад кард; инак, Худованд пешопеши ту берун омадааст». Ва Бороқ аз кӯҳи Тобӯр фурӯд омад, ва даҳ ҳазор нафар аз ақиби ӯ.

15Ва Худованд Сисро ва ҳамаи аробаҳо ва тамоми ӯрдуи ӯро пеши Бороқ ошуфта гардонида, ба дами шамшери ӯ гирифтор кард, ва Сисро аз болои ароба фурӯд омада, пои пиёда рӯ ба гурез овард+.

16Ва Бороқ аробаҳо ва ӯрдуро то Ҳарӯшет-Ҳаҷӯим таъқиб намуд; ва тамоми ӯрдуи Сисро ба дами шамшер фурӯ ғалтиданд, як нафар ҳам аз онҳо боқӣ намонд.

17Ва Сисро пои пиёда сӯи хаймаи Ёил, ки зани Ҳобари Қенӣ буд, гурехт; зеро ки дар байни Ёбин подшоҳи Ҳосӯр ва хонадони Ҳобари Қенӣ сулҳ буд.

18Ва Ёил ба пешвози Сисро баромада, ба вай гуфт: «Биё, эй оғоям, назди ман биё, натарс». Вай назди ӯ ба хайма даромад, ва ӯ варо бо палосе пӯшонид.

19Вай ба ӯ гуфт: «Маро каме об бинӯшон, зеро ки ташна мондаам». Ӯ машки ширро кушода, варо нӯшонид, ва аз нав варо пӯшонид.

20Вай ба ӯ гуфт: «Назди дари хайма биист, ва агар касе биёяд ва аз ту пурсида, бигӯяд: „Оё касе дар ин ҷо ҳаст?“ — бигӯй: „Не“».

21Ва Ёил, зани Ҳобар, мехи хаймаро кашида гирифт, ва болғаро ба дасти худ гирифта, оҳистаяк назди вай омад, ва мехро ба чаккаи вай кӯфт, ба тавре ки неши он ба замин фурӯ рафт; вай, ки ба сабаби мондагии худ дар хоби сахт буд, мурд.

22Ва инак, Бороқ Сисроро таъқиб менамуд, ва Ёил ба пешвози ӯ баромада, ба ӯ гуфт: «Биё, касеро, ки ту меҷӯӣ, ба ту нишон диҳам». Ва ӯ назди вай даромад, ва инак, Сисро мурда афтодааст, ва мех дар чаккаи ӯст.

23Ва Худо дар он рӯз Ёбин подшоҳи Канъонро пеши банӣ-Исроил мутеъ гардонид.

24Ва дасти банӣ-Исроил бар Ёбин подшоҳи Канъон торафт бештар сахт мешуд, то даме ки Ёбин подшоҳи Канъонро маҳв карданд.

БОБИ ПАНҶУМ

Суруди Дебӯро ва Бороқ.

5^1Ва дар он рӯз Дебӯро бо Бороқ ибни Абинӯам чунин суруд гуфт:

2«Вақте ки ҳарҷумарҷ дар Исроил ба амал омад,
қавм ба ихтиёр ғайрат карданд.

Худовандро ҷалол диҳед!

3Бишнавед, эй подшоҳон! Гӯш диҳед, эй ҳокимон!

Ман барои Худованд, ман хоҳам сароид,
ман барои Худованд Худои Исроил суруд хоҳам хонд!

4Худовандо, вақте ки Ту аз Сеир берун омадӣ,
вақте ки Ту аз дашти Адӯм қадамгузор шудӣ,
замин ба ларза омад, осмон низ қатра боронид;
абрҳо низ об боронид+.
5Кӯҳҳо аз ҳузури Худованд гудохта шуд,
мисли Сино аз ҳузури Худованд Худои Исроил!+
6Дар айёми Шамҷар ибни Анот,
дар айёми Ёил шоҳроҳҳо хало гардида буд,
ва роҳсипорон бо роҳҳои ғайримустақим равона мешуданд+.

7Саркардагон дар Исроил аз миён рафта, боқӣ намонда буданд,
то даме ки ман, Дебӯро, бархостам,
ман дар Исроил ҳамчун модар бархостам.
8Худоёни навро ихтиёр карданд,
аз ин рӯ ҷанг ба дарвозаҳо расид;
дар миёни чил ҳазор нафар дар Исроил сипаре ва найзае дида нашудааст+.

9Дили ман ба сарварони Исроил илтифот дорад,
ва ба онҳое низ, ки аз миёни қавм ба ихтиёр ғайрат кардаанд.

Худовандро ҷалол диҳед!

10Эй онҳое ки бар харони сафед савор шуда мегардед,
ва онҳое ки бар кӯрпачаҳо менишинед,
ва онҳое ки дар роҳ равона мешавед, мадҳ гӯед!

11Дар зери садои тирандозони назди обхӯраҳо,
дар он ҷо аъмоли наҷотбахши Худовандро,
наҷотеро, ки Ӯ ба саркардагони Исроил бахшидааст, ситоиш мекунанд.

Он гоҳ қавми Худованд назди дарвозаҳо фурӯд омаданд.

12Бедор шав, бедор шав, эй Дебӯро!

Бедор шав, бедор шав, суруде бигӯй!

Бархез, эй Бороқ, ва асирони худро ба асирӣ бибар, эй ибни Абинӯам!+

13Он гоҳ Ӯ бақияи камшуморро бар нерумандони қавм ҳукмфармо сохт;

Худованд маро бар баҳодурон ҳукмфармо сохт.

14Аз ҷониби Эфроим онҳое омаданд, ки решаашон дар
кӯҳи Амолеқ аст;
аз қафои ту — Биньёмин бо мардуми сершумори ту;
аз ҷониби Мокир фармондеҳон фурӯд омаданд,
ва аз ҷониби Забулун — онҳое ки асои муншӣ дар дасташон буд+.

15Ва сарварони Иссокор бо Дебӯро буданд;
ва мардуми Иссокор, мисли Бороқ,
аз қафои ӯ ба водӣ шитофтанд;
дар ҳиссаҳои қабилаи Реубен андешаҳои дил бисьёр буд.

16Чаро дар миёни қӯраҳо нишастаӣ,
то ки найҳои рамабононро бишнавӣ?

Дар ҳиссаҳои Реубен фикру андешаҳои дил бисьёр буд.

17Ҷилъод дар он тарафи Урдун сокин буд,
ва Дон чаро назди киштиҳо истод?

Ошер дар соҳили баҳр нишаст,
ва назди халиҷҳои худ сукунат дошт+.

18Забулун қавме буданд, ки ҷони худро дар хатари мурдан гузоштанд,
ва Нафтолӣ низ дар баландиҳои саҳро+.

19Подшоҳон омада, ҷанг карданд;
он вақт подшоҳони Канъон дар Таънақ назди обҳои Маҷиддӯ ҷанг карданд,
лекин ҳеҷ музде бо нуқра нагирифтанд+.

20Аз осмон ҷанг карданд, — ситорагон аз мадори худ бо Сисро ҷанг карданд.

21Наҳри Қишӯн онҳоро ғарқ кард, —
наҳри қадимӣ, наҳри Қишӯн.

Бо тамоми қувват, эй ҷони ман, душманро поймол кардӣ!+

22Он гоҳ сумҳои аспон ба сабаби гурезогурези
зӯроварони вай заминро кӯфтан гирифт.

23Мерӯзро лаънат кунед! — мегӯяд фариштаи Худованд, —
сокинони онро сахт лаънат кунед,
зеро ки ба мадади Худованд наомаданд,
то ки Худовандро дар миёни баҳодурон дастгирӣ намоянд.

24Бигзор Ёил, зани Ҳобари Қенӣ,
бештар аз занони дигар муборак бод,
бештар аз ҳамаи занони хайманишин муборак бод!+

25Вай об талабид, ӯ шир дод,
дар косаи мирон қаймоқ овард;+
26Дасти худро ба мех дароз кард,
ва ямини худро — ба путки коргарон;
ва Сисроро зарба зад, сари варо кафонид,
чаккаи варо шикофта, ба замин дӯхт+.

27Вай пеши пойҳои ӯ калла хам кард ва афтода, хобид;
пеши пойҳои ӯ калла хам карда, афтод;
дар ҷое ки калла хам кард, ҷон дода, афтод.

28Модари Сисро аз тиреза нигоҳ мекунад
ва аз пушти панҷара фиғон мекашад:

„Чаро аробаи ӯ дар омадан таъхир менамояд?

Чаро чархҳои аробаҳояш даранг мекунад?“

29Хотунҳои донои вай ба вай ҷавоб мегардонанд,
худаш низ чунин суханонашро барои худ такрор менамояд:

30„Яқин аст, ки онҳо ғаниматеро ёфта, тақсим мекунанд:

як духтар, ду духтар барои ҳар мард,
ғанимати либосҳои рангоранг барои Сисро,

— ғанимати либосҳои рангоранге ки гулдӯзӣ карда шудааст;
матои гаронбаҳои дорои гулдӯзии дурӯя,
ки аз гардани асирон ба ғанимат гирифта шудааст“.

31Бигзор ҳамин тавр ҳамаи душманонат маҳв шаванд, эй Худованд!

Вале дӯстдорони Ӯ бигзор мисли офтобе бошанд, ки бо тамоми қувваташ тулӯъ мекунад!»

Ва замин чил сол ором ёфт+.

БОБИ ШАШУМ

Бори чорум аз Худо дур шуда, гирифтори ғуломӣ гардиданд; довари шашум — Ҷидъӯн.

6^1Ва банӣ-Исроил он чи дар назари Худованд бад буд, ба амал оварданд, ва Худованд онҳоро ҳафт сол ба дасти Мидьён таслим кард+.

2Ва дасти Мидьён бар Исроил чунон гарон омад, ки банӣ-Исроил, барои паноҳ шудан аз Мидьён, барои худ гузаргоҳҳои зерикӯҳӣ, мағораҳо ва истеҳкомҳо сохтанд.

3Ва ҳангоме ки банӣ-Исроил кишт мекарданд, мардуми Мидьён ва Амолеқ ва аҳли машриқ пайдо шуда, бар онҳо ҳуҷум меоварданд.

4Ва назди онҳо ҷойгир шуда, тамоми ҳосили заминро то худди Ғазза несту нобуд мекарданд, ва барои зиндагии Исроил ҳеҷ хӯрокворӣ ва гӯсфанд ва гов ва хар боқӣ намегузоштанд+.

5Зеро ки онҳо бо чорвои худ ва бо хаймаҳои худ меомаданд, ва мисли малах бисьёр буданд, ба тавре ки худашон ва шутурҳошон сону шумор надоштанд; ва ба ин замин меомаданд, то ки онро валангор кунанд.

6Ва банӣ-Исроил аз дасти Мидьён бағоят бенаво гардиданд, ва банӣ-Исроил сӯи Худованд истиғоса бурданд.

7Ва чун банӣ-Исроил сӯи Худованд аз зулми Мидьён истиғоса бурданд,

8Худованд марди набие назди банӣ-Исроил фиристод, ва ӯ ба онҳо гуфт: «Худованд Худои Исроил чунин мегӯяд: Ман шуморо аз Миср берун овардам, ва шуморо аз хонаи ғуломӣ берун овардам;

9Ва шуморо аз дасти мисриён ва аз дасти ҳамаи онҳое ки ба шумо ситам мекарданд, раҳо намудам; ва онҳоро аз пеши шумо бадар ронда, заминашонро ба шумо додам+.

10Ва ба шумо гуфтам: Ман Худованд Худои шумо ҳастам. Аз худоёни амӯриён, ки дар заминашон маскан гирифтаед, натарсед; вале шумо овози Маро нашнидед».

11Ва фариштаи Худованд омада, зери дарахти пистае ки дар Ӯфро аз они Юоши Абиэзрӣ буд, нишаст, ва писараш Ҷидъӯн гандумро дар чархушт мекӯфт, то ки онро аз Мидьён пинҳон кунад+.

12Ва фариштаи Худованд ба ӯ зоҳир шуда, гуфт: «Худованд бо туст, эй марди диловар!»

13Ҷидъӯн ба вай гуфт: «Эй оғои ман, агар Худованд бо мо бошад, чаро ин ҳама ба сари мо омадааст? Ва куҷост ҳамаи корҳои аҷоиби Ӯ, ки падарони мо ба мо ҳикоят карда, гуфтанд, ки Худованд моро аз Миср берун овард? Ва алҳол Худованд моро тарк карда, ба дасти Мидьён таслим намудааст»+.

14Ва Худованд ба ӯ рӯй оварда, гуфт: «Бо ин қуввати худ бирав, ва Исроилро аз дасти Мидьён наҷот деҳ; Ман туро мефиристам».

15Ва дар ҷавоби Ӯ гуфт: «Худовандо, ман Исроилро чӣ гуна метавонам наҷот диҳам? Инак, хонаводаи ман дар сибти Менашше аз ҳама бенавотар аст, ва ман дар хонаи падарам аз ҳама ҷавонтарам»+.

16Ва Худованд ба ӯ гуфт: «Ман бо ту хоҳам буд, ва ту Мидьёнро мисли як касе шикаст хоҳӣ дод»+.

17Ва дар ҷавоби Ӯ гуфт: «Агар ман дар назарат илтифот ёфта бошам, аломате ба ман бинамо, ки Ту бо ман сухан меронӣ;+

18Лутфан, аз ин ҷо нарав, то даме ки назди Ту баргардам ва ҳадияи худро оварда, пеши Ту бимонам». Ва Ӯ гуфт: «То вақти баргаштани ту Ман интизор хоҳам истод»+.

19Ва Ҷидъӯн рафта, таом аз гӯшти бузғола ва фатир аз як эфа орд тайёр кард, гӯштро дар сабад ва шӯрборо дар коса андохт, ва зери дарахти писта оварда, пеши Ӯ монд.

20Ва фариштаи Худо ба ӯ гуфт: «Гӯшт ва фатирҳоро гирифта, бар ин сахра бимон, ва шӯрборо бирез». Ӯ чунин кард+.

21Ва фариштаи Худованд нӯги асоеро, ки дар дасташ буд, дароз карда, ба гӯшт ва фатирҳо расонид; ва оташе аз сахра баромада, гӯшт ва фатирҳоро фурӯ бурд; ва фариштаи Худованд аз пеши назари ӯ нопадид шуд+.

22Ва Ҷидъӯн фаҳмид, ки ин фариштаи Худованд аст, ва Ҷидъӯн гуфт: «Эй вой ба ман, Худоё Худовандо! Чунки фариштаи Худовандро рӯ ба рӯ дидаам»+.

23Ва Худованд ба ӯ гуфт: «Осоиштагӣ бар ту бод, натарс, нахоҳӣ мурд».

24Ва Ҷидъӯн дар он ҷо курбонгоҳе барои Худованд сохт, ва онро Худованд-Осоиштагӣ хонд; он то имрӯз дар Ӯфрои Абиэзрӣ мавҷуд аст.

25Ва дар он шаб чунин воқеъ шуд, ки Худованд ба ӯ гуфт: «Нарговеро, ки аз они падари туст, ва наргови дуюми ҳафтсоларо бигир; ва қурбонгоҳи Баалро, ки аз они падари туст, вайрон кун, ва бути чӯбини Ашераро, ки бар он аст, бишкан.

26Ва барои Худованд Худои худ бар сари ин сахра қурбонгоҳе бар тибқи таомул бисоз; ва наргови дуюмро гирифта, бар чӯбҳои бути Ашера, ки шикастаӣ, ҳамчун қурбонии сӯхтанӣ биёр».

27Ва Ҷидъӯн даҳ нафар аз ғуломонаш гирифт, ва он чи Худованд ба ӯ гуфта буд, ба ҷо овард; ва азбаски аз хонадони падараш ва аз мардуми шаҳр метарсид, ки ин корро рӯзона ба ҷо оварад, ӯ онро шабона ба ҷо овард.

28Ва бомдодон мардуми шаҳр бархостанд, ва инак, курбонгоҳи Баал вайрон, ва бути Ашера, ки бар он буд, шикаста шудааст; ва наргови дуюм бар қурбонгоҳи навобод ҳамчун қурбонии сӯхтанӣ оварда шудааст.

29Ва ба якдигар гуфтанд: «Кист, ки ин корро кардааст?» Ва пурсупос ва тафтиш намуда, гуфтанд: «Ҷидъӯн ибни Юош ин корро кардааст».

30Ва мардуми шаҳр ба Юош гуфтанд: «Писаратро берун барор, то бимирад, зеро ки қурбонгоҳи Баалро вайрон кардааст ва бути Ашераро, ки бар он буд, шикастааст».

31Ва Юош ба ҳамаи онҳое ки дар пеши ӯ истода буданд, гуфт: «Оё шумо Баалро тарафгирӣ менамоед? Оё шумо варо раҳо мекунед? Хар кӣ варо тарафгирӣ намояд, то субҳидам кушта хоҳад шуд! Агар вай Худо бошад, бигзор худро тарафгирӣ намояд, зеро ки қурбонгоҳи варо ӯ вайрон кардааст».

32Ва дар он рӯз ӯро Ерубаал номида, гуфт: «Бигзор Баал бо ӯ талош намояд, зеро ки курбонгоҳи варо вайрон кардааст».

33Ва тамоми Мидьён ва Амолеқ ва аҳли машриқ якҷоя ҷамъ шуданд, ва аз наҳр убур намуда, дар водии Изреъил ӯрду заданд+.

34Ва Рӯҳи Худованд Ҷидъӯнро фаро гирифт; ва ӯ шох навохт, ва аҳли Абиэзер дар ақиби ӯ ҷамъ шуданд+.

35Ва ба тамоми сибти Менашше қосидон фиристод, ва онҳо низ дар ақиби ӯ ҷамъ шуданд; ба сибтҳои Ошер, Забулун ва Нафтолӣ низ қосидон фиристод, ва онҳо ба пешвозашон баромаданд.

36Ва Ҷидъӯн ба Худо гуфт: «Агар Ту Исроилро бо дасти ман наҷот доданӣ бошӣ, чунон ки гуфтаӣ,

37Инак, ман дар хирмангоҳ як миқдор пашми тарошидашударо паҳн карда мемонам: агар шабнам фақат бар пашм буда, тамоми замин хушк бошад, хоҳам донист, ки Ту Исроилро бо дасти ман наҷот медиҳӣ, чунон ки гуфтаӣ».

38Ва ҳамин тавр ба амал омад: бомдодон ӯ бармаҳал бархоста, пашмро пахш кард, ва як коса аз оби шабнам пур шуд.

39Ва Ҷидъӯн ба Худо гуфт: «Хашми Ту бар ман аланга нагирад, агар боз бигӯям, ки ман як бори дигар пашмро хоҳам озмуд: бигзор фақат пашм хушк монад, вале бар тамоми замин шабнам бошад».

40Ва Худо дар он шаб ҳамин тавр кард: фақат пашм хушк монд, вале бар тамоми замин шабнам буд.

БОБИ ҲАФТУМ

Тайёрӣ ба ҳарбу зарб бар зидди Мидьён.

7^1Ва Ерубаал, ки Ҷидъӯн бошад, ва тамоми қавме ки бо ӯ буданд, субҳидам бархоста, назди чашмаи Ҳарӯд ӯрду заданд; ва ӯрдуи Мидьён ба тарафи шимолии Ҷабъаи Мӯре, дар водӣ буд.

2Ва Худо ба Ҷидъӯн гуфт: «Қавме ки бо ту ҳастанд, бештар аз онанд, ки Мидьёнро ба дасти онҳо таслим намоям, мабодо Исроил ба ҳузури Ман фахр карда, гӯянд, ки „дасти мо моро наҷот дод“+.

3Ва акнун ба гӯши қавм хитоб намуда, бигӯй: „Ҳар кӣ тарсончак ва беҷуръат бошад, бигзор аз кӯҳи Ҷилъод гашта равад“». Ва бисту ду ҳазор нафар аз қавм гашта рафтанд, ва даҳ ҳазор нафар боқӣ монданд+.

4Ва Худованд ба Ҷидъӯн гуфт: «Қавм ҳанӯз бисьёранд; онҳоро назди об фурӯд ор, то ки дар он ҷо Ман барои ту аз онҳо интихоб намоям; ва ҳангоме ки дар бораи касе ба ту бигӯям: „Ин бо ту биравад“, — вай бо ту хоҳад рафт, ва дар бораи касе ба ту бигӯям: „Ин бо ту наравад“, — вай нахоҳад рафт».

5Ва қавмро назди об фурӯд овард. Ва Худованд ба Ҷидъӯн гуфт: «Ҳар кӣ обро бо забони худ бинӯшад, чунон ки саг менӯшад, варо танҳо бигузор, ва ҳар киро низ, ки ба зонуи худ хам шуда бинӯшад».

6Ва шумораи онҳое ки даст ба даҳон оварда нӯшиданд, сесад нафар буд; ва тамоми бақияи қавм ба зонуи худ хам шуда, об нӯшиданд.

Ҷидъӯн сесад мардро ҷудо мекунад.

7Ва Худованд ба Ҷидъӯн гуфт: «Бо ин сесад нафар, ки даст ба даҳон оварда нӯшиданд, Ман шуморо наҷот хоҳам дод, ва Мидьёнро ба дасти ту таслим хоҳам намуд, ва тамоми қавм бигзор ҳар яке ба макони худ бираванд».

8Ва он мардон тӯшаи қавм ва шохҳои худро ба дасти худ гирифтанд, ва бақияи исроилиёнро ӯ ба хаймаҳошон фиристода, сесад нафарро нигоҳ дошт; ва ӯрдуи Мидьён дар поёни ӯ, дар водӣ буданд.

9Ва дар ҳамон шаб Худованд ба ӯ гуфт: «Бархоста, ба ӯрду фурӯд ой, зеро ки онро ба дасти ту таслим намудаам.

10Ва агар ту аз фурӯд омадан метарсида бошӣ, бо навкари худ Фуро ба ӯрду фурӯд ой.

11Ва чун бишнавӣ, ки онҳо чӣ мегӯянд, баъд аз он дастҳои ту кавӣ хоҳад гардид, ва ба ӯрду фурӯд хоҳӣ омад». Ва ӯ бо ҳамроҳии навкараш Фуро ба канори дастаи пешгарди мусаллаҳе ки дар ӯрду буд, фурӯд омад.

12Ва Мидьён ва Амолеқ ва тамоми аҳли машриқ, ки дар водӣ ӯрду зада буданд, мисли малах сершумор буданд; ва шутурони онҳо сону шумор надошт, мисли реге ки дар соҳили баҳр аст, бисьёр буд+.

13Ва Ҷидъӯн омад. Ва инак, касе ба рафиқаш хоби худро ҳикоят карда, мегӯяд: «Ман хоб дидам, ки як қурси нони ҷавин дар ӯрдуи Мидьён ғелида омада, ба хаймае расид, ва онро зада чаппаву роста кард, ва хайма фурӯ ғалтид».

14Ва рафиқаш дар ҷавоб гуфт: «Ин ҷуз шамшери Ҷидъӯн ибни Юош, марди исроилӣ, чизи дигаре нест. Мидьён ва тамоми ӯрдуро Худо ба дасти вай таслим кардааст».

15Ва ҳамин ки Ҷидъӯн ҳикояти хоб ва таъбири онро шунид, саҷда бурда, ба ӯрдуи Исроил баргашт, ва гуфт: «Бархезед! Зеро ки Худованд ӯрдуи Мидьёнро ба дасти шумо таслим кардааст».

Ғалаба бар Мидьён.

16Ва сесад нафарро ба се фавҷ тақсим намуд, ва ба дасти ҳамаи онҳо шохҳо ва кӯзаҳои холӣ дод, ва андаруни кӯзаҳо машъалҳо буд+.

17Ва ба онҳо гуфт: «Ба ман нигоҳ карда, мисли ман амал намоед. Инак, ман ба канори ӯрду мерасам, ва ҳар чи ман бикунам, шумо ончунон бикунед.

18Ва ҳангоме ки ман ва ҳамаи онҳое ки бо ман ҳастанд, шох навозем, шумо низ гирдогирди тамоми ӯрду шохҳоро бинавозед ва фарьёд зада, бигӯед: „Барои Худованд ва барои Ҷидъӯн!“»+

19Ва Ҷидъӯн ва сад нафаре ки бо ӯ буданд, ба канори ӯрду дар ибтидои поси миёна, вақте ки посбонон навакак иваз шуда буданд, расида, шохҳоро навохтанд ва кӯзаҳоро, ки дар дасташон буд, шикастанд.

20Ва ҳар се фавҷ шохҳоро навохтанд, ва кӯзаҳоро шикастанд, ва машъалҳоро дар дасти чапашон ва шохҳоро дар дасти росташон нигоҳ дошта, менавохтанд ва фарьёд мезаданд: «Шамшер барои Худованд ва барои Ҷидъӯн!»

21Ва ҳар яке дар ҷои худ гирдогирди ӯрду истоданд; ва тамоми ӯрду давида ва фарьёд зада, рӯ ба гурез ниҳоданд.

22Ва сесад шох як зайл менавохт, ва Худованд шамшери ҳар якеро сӯи рафиқаш нигаронид, ва дар тамоми ӯрду вазъият чунин буд, ва ӯрду то Байт-Ҳашитто ба сӯи Сареро ва то канори Обил-Маҳӯло, ки назди Таббот аст, гурехтанд+.

23Ва исроилиён аз Нафтолӣ ва Ошер ва тамоми Менашше ҷамъ шуда, Мидьёнро таъқиб карданд.

24Ва Ҷидъӯн ба тамоми кӯҳи Эфроим қосидон фиристода, гуфт: «Ба пешвози Мидьён фурӯд оед ва онҳоро аз манбаъҳои об то Байт-Боро ва аз маъбарҳои Урдун маҳрум созед». Ва тамоми мардуми Эфроим ҷамъ шуда, манбаъҳои обро то Байт-Боро, ва маъбарҳои Урдунро ишғол карданд+.

25Ва ду мири Мидьён — Ӯриб ва Заибро дастгир карда, Ӯрибро дар Сур-Ӯриб, ва Заибро дар Еқеб-Заиб куштанд, ва Мидьёнро таъқиб карданд; ва каллаи Ӯриб ва Заибро аз он тарафи Урдун назди Ҷидъӯн оварданд+.

БОБИ ҲАШТУМ

Хархашаи сибти Эфроим. Аъмоли Ҷидъӯн ва фавти ӯ.

8^1Ва мардуми Эфроим ба ӯ гуфтанд: «Ин чӣ кор аст, ки ба мо кардӣ, яъне вақте ки бар зидди Мидьён ба ҷанг рафтӣ, моро даъват нанамудӣ?» Ва ба ӯ сахт хархаша карданд+.

2Вале ӯ ба онҳо гуфт: «Алҳол ман чӣ коре мисли шумо кардаам? Оё шингилҳои охирине ки Эфроим чидааст, аз тамоми ангурчинии Абиэзер беҳтар нест?

3Мирони Мидьён, Ӯриб ва Заибро Худо ба дасти шумо таслим намуд, ва ман чӣ коре мисли шумо метавонистам бикунам?» Вақте ки ӯ ин суханонро гуфт, хашмашон аз ӯ фурӯ нишаст+.

4Ва Ҷидъӯн ба Урдун расид; ӯ ва сесад нафаре ки ҳамроҳаш буданд, убур карданд. Онҳо монда шуда буданд, вале ҳанӯз таъқиб менамуданд.

5Ва ӯ ба мардуми Суккӯт гуфт: «Лутфан, ба қавме ки дар ақиби ман равонанд, нон бидиҳед, зеро ки онҳо монда шудаанд, ва ҳол он ки ман подшоҳони Мидьён, Забаҳ ва Салмуноъро таъқиб менамоям»+.

6Вале мирони Суккӯт гуфтанд: «Магар кафи Забаҳ ва Салмуноъ аллакай дар дасти туст, то ки ба лашкари ту нон диҳем?»+

7Ва Ҷидъӯн гуфт: «Ба ин сабаб, вақте ки Худованд Забаҳ ва Салмуноъро ба дасти ман таслим намояд, ман гӯшти бадани шуморо бо хорҳои биёбон ва бо янтоқҳо хоҳам кӯфт».

8Ва аз он ҷо ӯ ба Фануил рафта, ба мардумаш айни ҳамон суханро гуфт, ва онҳо ба ӯ он гуна ҷавоб доданд, ки мардуми Суккӯт ҷавоб дода буданд+.

9Ва ӯ ба мардуми Фануил низ гуфт: «Вақте ки ба саломатӣ баргардам, ин бурҷро вайрон хоҳам кард».

10Ва Забаҳ ва Салмуноъ дар Қарқӯр буданд, ва ӯрдуи онҳо тақрибан аз понздаҳ ҳазор нафар иборат буд, ки инҳо аз тамоми ӯрдуи аҳли машриқ боқӣ монда буданд, чунки саду бист ҳазор нафар мардони ҷангӣ несту нобуд шуда буданд.

11Ва Ҷидъӯн бо роҳи хайманишинон ба тарафи шарқии Нӯвоҳ ва Ёҷбеҳо баромада, ӯрдуро зарба зад, дар сурате ки ӯрду бепарво мезистанд+.

12Забаҳ ва Салмуноъ рӯ ба гурез оварданд, ва ӯ онҳоро таъқиб менамуд, ва ду подшоҳи Мидьён, Забаҳ ва Салмуноъро дастгир кард, ва тамоми ӯрду ба ҳарос афтоданд.

13Ва Ҷидъӯн ибни Юош аз баландии Ҳорас аз ҷанг баргашт.

14Ва амрадеро аз мардуми Суккӯт дастгир карда, аз вай пурсупос намуд, ва вай барои ӯ номҳои мирони Суккӯт ва пирони онро, ки ҳафтоду ҳафт нафар буданд, навишт.

15Ва ӯ назди мардуми Суккӯт омада, гуфт: «Инак Забаҳ ва Салмуноъ, ки дар бораи онҳо шумо тамасхур намуда, гуфтед: „Магар кафи Забаҳ ва Салмуноъ аллакай дар дасти туст, то ки ба одамони хастаи ту нон диҳем?“»

16Ва пирони шаҳр ва хорҳои биёбон ва янтоқҳоро гирифта, бо онҳо мардуми Суккӯтро ба ҷазо мустаҳиқ намуд.

17Ва бурҷи Фануилро вайрон карда, мардуми шаҳрро кушт+.

18Ва ба Забаҳ ва Салмуноъ гуфт: «Онҳое ки шумо дар Тобӯр куштед, чӣ гуна одамон буданд?» Ва гуфтанд: «Онҳо мисли ту буданд, ҳар яке намуди шоҳзодаро дошт».

19Ва ӯ гуфт: «Онҳо бародарони ман, писарони модари ман буданд. Ба Худованди Ҳай қасам, ки агар онҳоро зинда нигоҳ медоштед, ман шуморо намекуштам».

20Ва ба нахустзодаи худ Етер гуфт: «Бархез ва онҳоро бикуш!» Лекин амрад шамшери худро накашид, зеро ки метарсид, чунки ҳанӯз амрад буд.

21Ва Забаҳ ва Салмуноъ гуфтанд: «Бархез ва моро бикуш, зеро ки мардро мардонагӣ месозад». Ва Ҷидъӯн бархоста, Забаҳ ва Салмуноъро кушт, ва ҳилолҳои зарринро, ки бар гардани шутурҳошон буд, гирифт+.

22Ва исроилиён ба Ҷидъӯн гуфтанд: «Бар мо салтанат бирон, ҳам худат, ҳам писарат, ҳам писари писарат; зеро ки ту моро аз дасти Мидьён раҳо кардӣ»+.

23Вале Ҷидъӯн ба онҳо гуфт: «Ман бар шумо салтанат нахоҳам ронд, писарам низ бар шумо салтанат нахоҳад ронд; Худованд бар шумо салтанат хоҳад ронд».

24Ва Ҷидъӯн ба онҳо гуфт: «Аз шумо хоҳише дорам, ки ҳар яке аз шумо гӯшворае аз ғанимати худ ба ман бидиҳад». Зеро ки исмоилиён гӯшвораҳои тилло доштанд+.

25Ва гуфтанд: «Албатта хоҳем дод». Ва пероҳане паҳн карда, ҳар яке гӯшвораеро аз ғанимати худ дар он андохтанд.

26Ва вазни гӯшвораҳои тиллое ки ӯ талабид, ҳазору ҳафтсад сиқли тилло буд, ғайр аз ҳилолҳо ва ҳалқаҳо ва либосҳои арғувоне ки бар подшоҳони Мидьён буд, ва ғайр аз гарданбандҳое ки бар гардани шутурҳошон буд.

27Ва Ҷидъӯн аз он тилло эфӯд сохта, онро дар шаҳри худ Ӯфро гузошт; ва ҳамаи исроилиён аз пушти он дар он ҷо ба бутпарастӣ дода шуданд, ва он барои Ҷидъӯн ва хонадони ӯ доме гардид+.

28Ва аҳли Мидьён пеши банӣ-Исроил итоат карданд, ва дигар сари худро набардоштанд; ва замин дар айёми Ҷидъӯн чил сол ором ёфт.

29Ва Ерубаал ибни Юош рафта, дар хонаи худ умр ба сар бурд.

30Ва Ҷидъӯн ҳафтод писар дошт, ки аз камари ӯ ба вуҷуд омада буданд, зеро ки занонаш бисьёр буданд.

31Ва суррияе ки ӯ дар Шакем дошт, вай низ барои ӯ писаре зоид, ва ӯ ин писарро Абималик ном монд+.

32Ва Ҷидъӯн ибни Юош дар пирии некӯ вафот ёфт, ва дар мақбараи падараш Юош дар Ӯфрои Абиэзрӣ дафн карда шуд.

Бори панҷум аз Худо дур шуда, ошӯб бардоштанд.

33Ва чунин воқеъ шуд, ки чун Ҷидъӯн вафот ёфт, банӣ-Исроил аз нав ба ибодати Баалҳо дода шуданд, ва Баал-Бритро худои худ донистанд.

34Ва банӣ-Исроил Худованд Худои худро ба ёд наоварданд, ки Ӯ онҳоро аз дасти ҳамаи душманоне ки дар гирду пеши худ доштанд, раҳо карда буд.

35Ва ба хонадони Ерубаал, ки Ҷидъӯн бошад, ба хотири тамоми некие ки ӯ ба Исроил карда буд, эҳсон нанамуданд.

БОБИ НӮҲУМ

Суиқасди Абималик.

9^1Ва Абималик ибни Ерубаал назди бародарони модараш ба Шакем рафт; ва ба онҳо ва ба тамоми қабилаи хонадони падари модараш сухан ронда, гуфт:

2«Лутфан, дар гӯшҳои ҳамаи сокинони Шакем бигӯед: „Барои шумо кадомаш беҳтар аст: оё бар шумо ҳафтод нафар, яъне ҳамаи писарони Ерубаал салтанат ронанд, ё ки бар шумо як нафар салтанат ронад?“ Ва ба ёд оваред, ки ман устухон ва гӯшти шумо ҳастам».

3Ва бародарони модараш дар бораи ӯ дар гӯшҳои ҳамаи сокинони Шакем ҳамаи ин суханонро гуфтанд; ва дили онҳо ба тарафдории Абималик моил шуд, зеро ки гуфтанд: «Ӯ бародари мост».

4Ва аз хонаи Баал-Брит ҳафтод сиқл нуқра ба ӯ доданд; ва Абималик одамони бемулоҳиза ва лоуболро ба он нуқра киро кард, ва онҳо аз ақиби ӯ рафтанд+.

5Ва ӯ ба хонаи падараш ба Ӯфро омада, бародарони худ, писарони Ерубаалро, ки ҳафтод нафар буданд, бар як санг кушт; вале Ютом, писари хурдии Ерубаал, зинда монд, чунки пинҳон шуд+.

6Ва ҳамаи сокинони Шакем ва тамоми аҳли Байт-Миллӯ ҷамъ шуда рафтанд ва Абималикро назди булути сутун, ки дар Шакем буд, подшоҳ карданд+.

7Ва ҳангоме ки инро ба Ютом хабар доданд, ӯ рафта, бар сари кӯҳи Ҷаризим истод, ва овози худро баланд карда, фарьёд зад ва ба онҳо гуфт: «Маро бишнавед, эй сокинони Шакем, то ки Худо шуморо бишнавад!+

8Як замоне дарахтон рафтанд, то ки подшоҳеро бар худ тадҳин намоянд; ва ба дарахти зайтун гуфтанд: „Бар мо подшоҳӣ бикун“+.

9Вале дарахти зайтун ба онҳо гуфт: „Оё равғани худро, ки бо он Худо ва одамонро ҷалол медиҳанд, ман тарк кунам, ва рафта овора шавам, то ки бар дарахтон нигаҳбонӣ намоям?“

10Ва дарахтон ба дарахти анҷир гуфтанд: „Ту омада, бар мо подшоҳӣ бикун“.

11Вале дарахти анҷир ба онҳо гуфт: „Оё ширинӣ ва меваи хуби худро ман тарк кунам, ва рафта овора шавам, то ки бар дарахтон нигаҳбонӣ намоям?“

12Ва дарахтон ба токи ангур гуфтанд: „Ту омада, бар мо подшоҳӣ бикун“.

13Вале токи ангур ба онҳо гуфт: „Оё шираи худро, ки Худо ва одамонро дилшод мегардонад, ман тарк кунам ва рафта овора шавам, то ки бар дарахтон нигаҳбонӣ намоям?“+

14Ва ҳамаи дарахтон ба хори муғелон гуфтанд: „Ту омада, бар мо подшоҳӣ бикун“.

15Ва хори муғелон ба дарахтон гуфт: „Агар ҳақиқатан шумо маро бар худ ба подшоҳӣ тадҳин мекарда бошед, пас биёед ва дар сояи ман паноҳ баред; вагар на, оташе аз хори муғелон берун омада, арзҳои Лубнонро фурӯ хоҳад бурд“+.

16Ва акнун, агар шумо ҳақиқатан ва аз рӯи адолат амал намуда, Абималикро подшоҳ карда бошед, ва агар ба Ерубаал ва хонадонаш некӣ карда бошед, ва агар ба ӯ мувофиқи амали дастҳояш муносибат карда бошед, —

17Дар сурате ки падарам барои шумо ҷангида ва ҷони худро дар хатар гузошта, шуморо аз дасти Мидьён раҳо кард,

18Вале шумо имрӯз бар хонадони падарам қиём намуда, ҳафтод нафар писарони ӯро бар як санг куштед, ва писари канизи ӯ — Абималикро бар сокинони Шакем подшоҳ кардед, зеро ки вай бародари шумост!

19Ва агар ҳақиқатан ва аз рӯи адолат имрӯз ба Ерубаал ва хонадонаш чунин амал карда бошед, — пас шумо аз Абималик шод бошед, ва ӯ низ аз шумо шод бошад.

20Вагар на, оташе аз Абималик берун омада, сокинони Шакем ва аҳли Байт-Миллӯро фурӯ хоҳад бурд, ва оташе аз сокинони Шакем ва аҳли Байт-Миллӯ берун омада, Абималикро фурӯ хоҳад бурд».

21Ва Ютом давида, рӯ ба гурез ниҳод ва ба Баир расида, аз дасти бародараш Абималик дар он ҷо сокин шуд+.

22Ва Абималик се сол бар Исроил салтанат ронд.

23Ва Худо рӯҳи шарире дар миёни Абималик ва сокинони Шакем фиристод, ва сокинони Шакем дар ҳаққи Абималик хиёнат карданд,+

24То интиқоми ситаме ки дар ҳаққи ҳафтод писари Ерубаал ба амал омад, гирифта шавад, ва хуни онҳо бар гардани бародарашон Абималик, ки онҳоро кушт, ва бар гардани сокинони Шакем афтад, ки онҳо дастҳои ӯро дар куштани бародаронаш тақвият доданд.

25Ва сокинони Шакем ба муқобили ӯ бар қуллаҳои кӯҳҳо каминваронро гузоштанд, ва онҳо ҳар касро, ки дар роҳ аз пешашон мегузашт, тороҷ мекарданд; дар ин бора ба Абималик хабар дода шуд.

26Ва Ҷуал ибни Обид бо бародаронаш омад, ва онҳо дар Шакем мегаштанд; ва сокинони Шакем ба ӯ умед бастанд.

27Ва ба саҳро баромада, ҳосили токҳои худро чиданд, ва онро дар чархуштҳо фишурда, базмҳо барпо карданд, ва ба хонаи худои худ омада, хӯрданд ва нӯшиданд ва Абималикро лаънат гуфтанд.

28Ва Ҷуал ибни Обид гуфт: «Абималик кист ва Шакем кист, ки ба вай бандагӣ кунем? Вай, охир, писари Ерубаал мебошад, ва Забул фақат амалдори ӯст! Беҳтар аст, ки ба одамони Ҳамӯр падари Шакем бандагӣ кунед! Чаро мо ба вай бандагӣ мекардаем+?

29Кошки ин қавм зери дасти ман мебуданд, ва ман Абималикро дур мекардам! Ва ба Абималик гуфт: „Лашкари худро биафзой ва берун ой!“»+

30Ва сардори шаҳр, Забул, суханони Ҷуал ибни Обидро шунида, хашмаш аланга гирифт.

31Ва пинҳонӣ қосидонро назди Абималик фиристода, гуфт: «Инак, Ҷуал ибни Обид ва бародаронаш ба Шакем омадаанд, ва инак онҳо аҳли шаҳрро ба муқобили ту ба шӯр меоваранд.

32Ва акнун шабона бархез, худат ва қавме ки бо ту ҳастанд, ва дар саҳро камин кун.

33Ва субҳидам, баробари тулӯъ кардани офтоб, бархоста, ба шаҳр ҳуҷум намо; ва инак, ӯ ва қавме ки бо ӯ ҳастанд, сӯи ту берун хоҳанд омад, ва он гоҳ ба онҳо ҳар он чи аз дастат ояд, хоҳӣ кард».

34Ва Абималик ва тамоми қавме ки бо ӯ буданд, шабона бархостанд, ва чор даста шуда, бар Шакем камин гирифтанд.

35Ва Ҷуал ибни Обид берун омада дар даҳани дарвозаи шаҳр истод; ва Абималик бо қавме ки ҳамроҳи ӯ буданд, аз камин бархост;

36Ва Ҷуал қавмро дида, ба Забул гуфт: «Инак, қавм аз қуллаҳои кӯҳҳо фурӯд меоянд». Ва Забул ба ӯ гуфт: «Сояи кӯҳҳоро ту мисли одамон мебинӣ».

37Ва Ҷуал боз сухан ронда, гуфт: «Инак, қавм аз нофи замин фурӯд меоянд; ва як даста аз роҳи Элӯн-Меӯненим меоянд».

38Ва Забул ба ӯ гуфт: «Даҳони ту куҷост, ки мегуфтӣ: „Абималик кист, ки ба вай бандагӣ кунем?“ Инҳо, охир, ҳамон қавме ҳастанд, ки ту ба онҳо беэътиноӣ намудӣ. Акнун берун рафта, бо онҳо ҳарбу зарб кун».

39Ва Ҷуал пешопеши сокинони Шакем берун омада, бо Абималик ҷанг кард.

40Ва Абималик ӯро таъқиб намуд, ва ӯ аз пеши вай гурехт; ва мақтулони зиёде то худи даҳани дарвоза фурӯ ғалтиданд.

41Ва Абималик дар Орумо сокин шуд; ва Забул Ҷуал ва бародаронашро бадар ронд, то ки дар Шакем сукунат надошта бошанд.

42Ва фардояш чунин воқеъ шуд, ки қавм ба саҳро баромаданд; ва инро ба Абималик хабар доданд.

43Ва ӯ қавми худро гирифта, ба се даста тақсим кард, ва дар саҳро камин гирифт; ва дид, ки инак, қавм аз шаҳр берун меоянд, ва ӯ бархоста, онҳоро зарба зад.

44Ва Абималик ва дастае ки бо ӯ буданд, хамла оварда, дар даҳани дарвозаи шаҳр истоданд, ва ду дастаи дигар бар ҳамаи онҳое ки дар саҳро буданд, ҳуҷум карда, онҳоро зарба заданд.

45Ва Абималик тамоми он рӯз бо аҳли шаҳр ҷанг карда, шаҳрро забт намуд, ва қавмеро, ки дар он буданд, кушт; ва шаҳрро валангор карда, намак бар он пошид+.

46Ва ҳамаи сокинони бурҷи Шакем инро шунида, ба бурҷи Байт-Ил-Брит омаданд.

47Ва ба Абималик хабар расид, ки ҳамаи сокинони бурҷи Шакем дар он ҷо ҷамъ шудаанд.

48Ва Абималик ва тамоми қавме ки бо ӯ буданд, ба кӯҳи Салмӯн баромаданд; ва Абималик табаре ба дасти худ гирифта, шохаи калоне аз дарахт бурид, ва онро бардошта, бар китфи худ гузошт, ва ба қавме ки бо ӯ буданд, гуфт: «Он чи ман кардам, дидед; пас таъҷил намуда, мисли ман амал кунед»+.

49Ва тамоми қавм низ, ҳар яке шохаи худро бурида аз ақиби Абималик рафтанд, ва онҳоро дар гирди бурҷ гузошта, ба воситаи онҳо бурҷро оташ доданд; ва ҳамаи одамони бурҷи Шакем низ, ки тақрибан ҳазор мард ва зан буданд, мурданд.

50Ва Абималик ба Тебес рафт; ва назди Тебес ӯрду зада, онро забт намуд.

51Ва андаруни шаҳр бурҷи мустаҳкаме буд; ва ҳамаи мардон ва занон, ва ҳамаи сокинони шаҳр, дар он ҷо гурехта ва аз пушти худ дарҳоро баста, болои боми бурҷ баромаданд.

52Ва Абималик назди бурҷ омада, бо он ҷанг кард, ва ба даҳани бурҷ наздик шуд, то ки онро оташ диҳад.

53Ва зане порчаи санги осиёро бар сари Абималик андохта, косахонаи сарашро шикаст+.

54Ва ӯ зуд навкари силоҳбардори худро хонда, ба вай гуфт: «Шамшератро кашида, маро бикуш, мабодо гӯянд, ки „зане ӯро кушт“». Ва навкараш ӯро шамшер зад, ва ӯ мурд+.

55Ва исроилиён диданд, ки Абималик мурд, ва ҳар яке ба макони худ рафтанд.

56Ва Худо бадкирдории Абималикро, ки дар ҳаққи падараш бо куштани ҳафтод бародари худ карда буд, бар сараш баргардонид; ва тамоми бадкирдории мардуми Шакемро Худо бар сарашон баргардонид; ва лаънати Ютом ибни Ерубаал бар онҳо омад.

БОБИ ДАҲУМ

Тӯлоъ — довари ҳафтум.

10^1Ва баъд аз Абималик Тӯлоъ ибни Фуоҳ ибни Дӯдӯ, марде аз сибти Иссокор бархост, то ки Исроилро наҷот диҳад; ва ӯ дар Шомир, дар кӯҳи Эфроим сукунат дошт.

2Ва ӯ бар Исроил бисту се сол доварӣ намуд; ва ӯ вафот ёфта, дар Шомир дафн карда шуд.

Ёир — довари ҳаштум.

3Ва баъд аз ӯ Ёири ҷилъодӣ бархоста, бар Исроил бисту ду сол доварӣ намуд.

4Ва ӯ сӣ писар дошт, ки бар сӣ харкурра савор мешуданд, ва онҳо сӣ шаҳр доштанд; онҳо то имрӯз деҳоти Ёир номида мешаванд, ки дар замини Ҷилъод воқеанд+.

5Ва Ёир вафот ёфта, дар Қомӯн дафн карда шуд.

Бори шашум аз Худо дур шудани Исроил ва гирифтори асорат гардидани он.

6Ва аз нав банӣ-Исроил он чи дар назари Худованд бад буд, ба амал оварданд, ва Баалҳо, ва Аштораҳо, ва худоёни Арам, ва худоёни Сидӯн, ва худоёни Мӯоб, ва худоёни банӣ-Аммӯн, ва худоёни фалиштиёнро ибодат мекарданд; ва Худовандро тарк намуданд, ва Ӯро ибодат намекарданд+.

7Ва хашми Худованд бар Исроил аланга гирифт, ва Ӯ онҳоро ба дасти фалиштиён ва ба дасти банӣ-Аммӯн таслим намуд.

8Ва онҳо банӣ-Исроилро дар он сол ба танг оварданд ва азият доданд; ҳаждаҳ сол дар ҳаққи тамоми банӣ-Исроил, ки дар он тарафи Урдун, дар замини амӯриён, дар Ҷилъод буданд, зулм карданд.

9Ва банӣ-Аммӯн аз Урдун гузаштанд, то ки ба Яҳудо ва Биньёмин ва хонадони Эфроим низ ҷанг кунанд: ва исроилиён бағоят ба танг омаданд.

10Ва банӣ-Исроил сӯи Худованд истиғоса бурда, гуфтанд: «Мо пеши Ту гуноҳкор шудаем, зеро ки Худои худро тарк намуда, Баалҳоро ибодат кардаем»+.

11Ва Худованд ба банӣ-Исроил гуфт: «Ман, охир, шуморо аз мисриён, ва аз амӯриён, ва аз банӣ-Аммӯн, ва аз фалиштиён наҷот додам;

12Ва аҳли Сидӯн, ва Амолеқ, ва Моӯн шуморо ба танг оварданд, ва шумо сӯи ман истиғоса бурдед, ва Ман шуморо аз дасти онҳо наҷот додам.

13Ва шумо Маро тарк карда, худоёни дигарро ибодат намудед, бинобар ин Ман шуморо дигар наҷот нахоҳам дод.

14Биравед ва сӯи худоёне ки баргузидаед, истиғоса баред; бигзор онҳо шуморо дар вақти тангии шумо наҷот диҳанд»+.

15Ва банӣ-Исроил ба Худованд гуфтанд: «Мо гуноҳкор шудаем; ҳар он чи дар назари ту писанд ояд, ба мо бикун, фақат имрӯз моро раҳоӣ деҳ».

16Ва онҳо худоёни бегонаро аз даруни худ дур карданд, ва Худовандро ибодат намуданд; ва дили Ӯ аз боиси азиятҳои Исроил маҳзун шуд.

17Ва банӣ-Аммӯн ҷамъ шуда, дар Ҷилъод ӯрду заданд; ва банӣ-Исроил ҷамъ шуда, дар Мисфо ӯрду заданд.

18Ва кавм, сарварони Ҷилъод, ба якдигар гуфтанд: «Он касе ки бар зидди банӣ-Аммӯн ба ҷанг шурӯъ намояд, сардори ҳамаи сокинони Ҷилъод хоҳад буд».

БОБИ ЁЗДАҲУМ

Йифтоҳ — довари нӯҳум.

11^1Ва Йифтоҳи ҷилъодӣ баҳодури ҷасуре буд; ва ӯ писари зани зинокоре буд; ва Йифтоҳро Ҷилъод ба дуньё оварда буд+.

2Ва зани Ҷилъод писарон барои ӯ зоид; ва ҳангоме ки писарони занаш калон шуданд, Йифтоҳро бадар ронда, ба ӯ гуфтанд: «Ту дар хонаи падари мо мерос нахоҳӣ гирифт, зеро ки ту писари зани дигаре ҳастӣ».

3Ва Йифтоҳ аз пеши бародаронаш гурехта, дар замини Туб маскан гирифт; ва мардуми бенаво назди Йифтоҳ ҷамъ шуда, бо ӯ тохтутоз мекарданд+.

4Ва пас аз муддате чунин воқеъ шуд, ки банӣ-Аммӯн ба Исроил ҷанг карданд.

5Ва ҳангоме ки банӣ-Аммӯн бо Исроил ҷанг мекарданд, пирони Ҷилъод рафтанд, то ки Йифтоҳро аз замини Туб даъват намоянд.

6Ва ба Йифтоҳ гуфтанд: «Биё ва саркардаи мо бош, то ки бо банӣ-Аммӯн ҷанг кунем».

7Ва Йифтоҳ ба пирони Ҷилъод гуфт: «Шумо, охир, аз ман нафрат доштед, ва маро аз хонаи падарам бадар рондед; ва чаро акнун, дар вақти тангии худ, назди ман омадаед?»

8Ва пирони Ҷилъод ба Йифтоҳ гуфтанд: «Аз он сабаб акнун назди ту баргаштаем, ки ту бо мо рафта, ба муқобили банӣ-Аммӯн ҷанг кунӣ, ва барои мо ва ҳамаи сокинони Ҷилъод пешво бошӣ»+.

9Ва Йифтоҳ ба пирони Ҷилъод гуфт: «Агар шумо маро барои ҷангидан бар зидди банӣ-Аммӯн баргардонед, ва Худованд онҳоро ба ман таслим намояд, пас ман пешвои шумо хоҳам буд».

10Ва пирони Ҷилъод ба Йифтоҳ гуфтанд: «Худованд дар миёни мо шоҳид бошад, ки мо яқинан мувофиқи сухани ту амал хоҳем кард»+.

11Ва Йифтоҳ бо пирони Ҷилъод равона шуд, ва қавм ӯро бар худ пешво ва саркарда таъин намуданд; ва Йифтоҳ ҳамаи суханонашро ба ҳузури Худованд дар Мисфо ба забон ронд.

12Ва Йифтоҳ назди подшоҳи банӣ-Аммӯн қосидон фиристода, гуфт: «Туро бо ман чӣ кор аст, ки назди ман омадаӣ, то ки бо замини ман ҷанг кунӣ?»

13Ва подшоҳи банӣ-Аммӯн ба қосидони Йифтоҳ гуфт: «Зеро ки исроилиён, вақте ки аз Миср берун омаданд, замини маро аз Арнӯн то Яббӯқ ва то Урдун гирифтанд; ва акнун онҳоро ба саломатӣ баргардон»+.

14Ва Йифтоҳ бори дигар назди подшоҳи банӣ-Аммӯн қосидон фиристод,

15То ки ба ӯ бигӯянд: «Йифтоҳ чунин мегӯяд: исроилиён замини Мӯоб ва замини банӣ-Аммӯнро нагирифтаанд;+

16Зеро исроилиён, вақте ки аз Миср берун омаданд, дар биёбон то баҳри Қулзум роҳ гашта, ба Қодеш расиданд;+

17Ва Исроил қосидон назди подшоҳи Адӯм фиристоданд, то бигӯянд: „Лутфан, мо аз замини ту бигзарем“, вале подшоҳи Адӯм гӯш накард; ва назди подшоҳи Мӯоб фиристоданд, ва ӯ розӣ нашуд; ва Исроил дар Қодеш монданд+.

18Ва дар биёбон роҳ гашта, замини Адӯм ва замини Мӯобро давр заданд, ва ба ҷониби шарқии замини Мӯоб расида, дар он тарафи Арнӯн ӯрду заданд; вале ба ҳудуди Мӯоб надаромаданд, зеро ки Арнӯн ҳудуди Мӯоб аст+.

19Ва Исроил қосидон назди Сиҳӯн подшоҳи амӯриён, подшоҳи Ҳешбӯн фиристоданд, ва Исроил ба вай гуфтанд: „Лутфан, мо аз замини ту ба макони худ бигзарем“.

20Вале Сиҳӯн ба Исроил эътимод накард, ки аз ҳудуди вай бигзаранд; ва Сиҳӯн тамоми қавми худро ҷамъ овард, ва онҳо дар Яҳас ӯрду заданд; ва ӯ бо Исроил ҳарбу зарб намуд+.

21Ва Худованд Худои Исроил Сиҳӯн ва тамоми қавми варо ба дасти Исроил супурд, ва ба онҳо шикаст расониданд; ва Исроил тамоми замини амӯриёнро, ки дар он замин сокин буданд, тасарруф карданд.

22Ва тамоми ҳудуди амӯриёнро аз Арнӯн то Яббӯқ, ва аз биёбон то Урдун тасарруф карданд.

23Ва алҳол Худованд Худои Исроил амӯриёнро аз пеши қавми Худ Исроил бадар рондааст, ва ту мехоҳӣ он заминро тасарруф намоӣ?

24Ту, охир, он чиро, ки худоят Камуш барои тасарруфи ту додааст, тасарруф намо; вале ҳар киро, ки Худованд Худои мо аз пеши мо бадар рондааст, замини варо мо тасарруф хоҳем кард+.

25Ва алҳол оё ту аз Болоқ ибни Сиффӯр, подшоҳи Мӯоб, беҳтар ҳастӣ? Оё вай бо Исроил низоъ намуд, ё бо онҳо ҷанг кард+?

26Дар сурате ки Исроил дар Ҳешбӯн ва деҳоташ, ва дар Аръӯр ва деҳоташ, ва дар ҳамаи шаҳрҳои атрофи Арнӯн сесад сол боз сукунат дорад, чаро дар ни муддат онҳоро кашида нагирифтаед?

27Ман пеши ту гуноҳе накардаам, вале ту ба ман бадӣ карда, бо ҷанг ба сари ман омадаӣ; пас бигзор Худованди Довар имрӯз дар миёни банӣ-Исроил ва банӣ-Аммӯн доварӣ намояд!»+

28Валекин подшоҳи банӣ-Аммӯн ба суханони Йифтоҳ, ки назди ӯ фиристода буд, гӯш накард.

29Ва Рӯҳи Худованд бар Йифтоҳ буд, ва ӯ аз Ҷилъод ва Менашше гузашт, ва аз Мисфои Ҷилъод гузашт, ва аз Мисфои Ҷилъод ба ҳудуди банӣ-Аммӯн гузашт+.

Қасами фалокатовари Йифтоҳ.

30Ва Йифтоҳ барои Худованд назр карда, гуфт: «Агар Ту банӣ-Аммӯнро ба дасти ман таслим намоӣ,+

31Он гоҳ бигзор чунин шавад: ҳангоме ки аз банӣ-Аммӯн ба саломатӣ баргардам, ҳар кӣ аз дари хонаи ман ба пешвози ман берун ояд, бигзор аз они Худованд бошад, ва ман варо ҳамчун қурбонии сӯхтанӣ хоҳам овард»+.

32Ва Йифтоҳ ба ҳудуди банӣ-Аммӯн гузашт, то ки бо онҳо ҷанг кунад; ва Худованд онҳоро ба дасти ӯ супурд.

33Ва ӯ ба онҳо аз Арӯэр то даромадгоҳи Минит, ки бист шаҳр воқеъ буд, ва то Обил-Каромим шикасти бағоят бузурге расонид; ва банӣ-Аммӯн пеши банӣ-Исроил сар фуроварданд+.

34Ва Йифтоҳ ба Мисфо ба хонаи худ омад, ва инак, духтараш ба пешвози ӯ бо дойра ва рақс берун омад; вай фарзанди ягонаи ӯ буд; ғайр аз вай ӯ писаре ё духтаре надошт.

35Ва ҳамин ки ӯ варо дид, либоси худро дарронида, гуфт: «Оҳ, духтарам! Ту маро дар залолат андохтӣ ва яке аз ғамоварони ман гаштӣ: ман даҳони худро ба ҳузури Худованд кушодаам, ва наметавонам баргардам»+.

36Вай ба ӯ гуфт: «Эй падарам! Ту даҳони худро ба ҳузури Худованд кушодаӣ, пас чунон ки аз даҳонат берун омадааст, бо ман амал намо, дар сурате ки Худованд барои ту аз душманонат, аз банӣ-Аммӯн интиқом гирифтааст».

37Ва ба падари худ гуфт: «Фақат барои ман чунин бикун: ду моҳ маро ба ҳолам вогузор, то ки ба кӯҳҳо фурӯд омада, барои бакорати худ бо дугонаҳоям навҳа кунам».

38Ва ӯ гуфт: «Бирав». Ва ба мӯҳлати ду моҳ варо фиристод. Вай бо дугонаҳояш рафта, бар кӯҳҳо барои бакорати худ навҳа кард.

39Ва чунин воқеъ шуд, ки баъд аз гузаштани ду моҳ вай назди падари худ баргашт, ва ӯ назреро, ки дода буд, бар вай ба амал овард; ва вай рӯи мардро надид; ва дар Исроил чунин таомул шуд,

40Ки духтарони Исроил сол ба сол мерафтанд, то ки барои духтари Йифтоҳи ҷилъодӣ соле чор рӯз навҳагарӣ кунанд.

БОБИ ДУВОЗДАҲУМ

Мубориза бо эфроимиён. Ибсон — довари даҳум.

12^1Ва аҳли Эфроим ҷамъ шуда, ба тарафи шимол гузаштанд ва ба Йифтоҳ гуфтанд: «Чаро барои ҷангидан бо банӣ-Аммӯн рафтӣ, вале моро нахондӣ, то ки ҳамроҳи ту биравем? Мо хонаи туро оташ дода, бар сари ту хоҳем сӯзонид»+.

2Вале Йифтоҳ ба онҳо гуфт: «Ман ва қавми ман бо банӣ-Аммӯн низои сахте доштем; ва ман шуморо хондам, вале маро аз дасти онҳо наҷот надодед.

3Ва чун дидам, ки наҷот намедиҳӣ, ҷони худро ба кафи даст гирифта, ба ҳудуди банӣ-Аммӯн гузаштам, ва Худованд онҳоро ба дасти ман супурд; пас чаро шумо имрӯз назди ман баромадаед, то ки бо ман ҷанг кунед?»

4Ва Йифтоҳ тамоми мардуми Ҷилъодро ҷамъ оварда, бо Эфроим ҷанг кард; ва мардуми Ҷилъод ба эфроимиён зарба расониданд, чунки гуфта буданд: «Эй аҳли Ҷилъод, шумо гурезаҳои Эфроим андаруни Эфроим ва андаруни Менашше ҳастед».

5Ва аҳли Ҷилъод маъбарҳои Урдунро аз Эфроим гирифтанд, ва ҳангоме ки касе аз гурезаҳои Эфроим мегуфт: «Бимон, ки бигзарам», мардуми Ҷилъод ба вай мегуфтанд: «Оё ту эфроимӣ ҳастӣ?» Вай мегуфт: «Не».

6Онҳо ба вай мегуфтанд: «Бигӯй: „Шиббӯлет“», вале вай мегуфт: «Сиббӯлет», ва наметавонист дуруст талаффуз намояд; ва онҳо варо дастгир карда, назди маъбарҳои Урдун мекуштанд; ва дар он вақт чилу ду ҳазор нафар эфроимиён кушта шуданд.

7Ва Йифтоҳ бар Исроил шаш сол доварӣ намуд; ва Йифтоҳи ҷилъодӣ вафот ёфта, дар яке аз шаҳрҳои Ҷилъод дафн карда шуд.

8Ва баъд аз ӯ Ибсони байтлаҳмӣ бар Исроил доварӣ намуд.

9Ва ӯ сӣ писар дошт, ва сӣ духтарашро берун бароварда, аз берун барои писаронаш сӣ духтар гирифта буд; ва ӯ ҳафт сол бар Исроил доварӣ намуд.

10Ва Ибсон вафот ёфта, дар Байт-Лаҳм дафн карда шуд.

Элӯн — довари ёздаҳум.

11Ва баъд аз ӯ Элӯни забулунӣ бар Исроил доварӣ намуд; ва ӯ даҳ сол бар Исроил доварӣ намуд.

12Ва Элӯни забулунӣ вафот ёфта, дар Аёлӯн, ки дар замини Забулун аст, дафн карда шуд.

Абдӯн — довари дувоздаҳум.

13Ва баъд аз ӯ Абдӯн ибни Ҳиллели фиръотӯнӣ бар Исроил доварӣ намуд.

14Ва ӯ чил писар ва сӣ набера дошт, ки бар ҳафтод харкурра савор мешуданд; ва ӯ ҳашт сол бар Исроил доварӣ намуд.

15Ва Абдӯн ибни Ҳиллели фиръотӯнӣ вафот ёфта, дар Фиръотӯн, ки дар замини Эфроим бар кӯҳи Амолеқ аст, дафн карда шуд.

БОБИ СЕЗДАҲУМ

Бори ҳафтум аз Худо дур шуданд.

Падару модари Шимшӯн.

13^1Ва банӣ-Исроил аз нав он чи дар назари Худованд бад буд, ба амал оварданд; ва Худованд онҳоро чил сол ба дасти фалиштиён супурд+.

2Ва шахсе аз Соръо, аз қабилаи Дон буд, ки Монӯаҳ ном дошт, ва занаш безуриёт буда, намезоид+.

3Ва фариштаи Худованд ба он зан зоҳир шуда, гуфт: «Инак, ту безуриёт ҳастӣ ва намезоӣ; вале ҳомила шуда, писаре хоҳӣ зоид+.

4Ва алҳол барҳазар бош, ва май ва арақ нанӯш, ва ҳеҷ чизи палид нахӯр.

5Зеро инак, ту ҳомила шуда, писаре хоҳӣ зоид, ва поку ба сараш нахоҳад расид, зеро ки он кӯдак аз батни модар барои Худо мумтоз хоҳад буд; ва ӯ ба наҷот додани Исроил аз дасти фалиштиён шурӯъ хоҳад намуд»+.

6Ва он зан омада, ба шавҳари худ гуфт: «Марди Худо назди ман омад, ва намудаш мисли намуди фариштаи Худо бағоят саҳмгин буд; ва ман аз ӯ напурсидам, ки ӯ аз куҷост, ва ӯ номи худро ба ман нагуфт.

7Ва ӯ ба ман гуфт: „Инак, ту ҳомила шуда, писаре хоҳӣ зоид; ва алҳол май ва арақ нанӯш, ва ҳеҷ чизи палид нахӯр, зеро ки он кӯдак аз батни модар то рӯзи мамоташ барои Худо мумтоз хоҳад буд“».

8Ва Монӯаҳ пеши Худованд зорию илтиҷо карда, гуфт: «Лутфан, эй Худованд! Бигзор он марди Худо, ки фиристодӣ, бори дигар назди мо омада, моро таълим диҳад, ки бо кӯдаке ки бояд таваллуд ёбад, чӣ гуна рафтор намоем».

9Ва Худо овози Монӯаҳро шунид, ва фариштаи Худо боз назди зан омад, дар сурате ки вай дар саҳро нишаста буд, вале шавҳараш Монӯаҳ бо вай набуд.

10Ва зан зуд давида, ба шавҳараш хабар дод, ва ба ӯ гуфт: «Инак, бар ман он мард зоҳир шуд, ки он рӯз назди ман омада буд».

11Ва Монӯаҳ бархоста, аз ақиби занаш равона шуд, ва назди он мард омада, ба вай гуфт: «Оё ту ҳамон мард ҳастӣ, ки бо ин зан сухан рондӣ?» Гуфт: «Ман ҳастам».

12Ва Монӯаҳ гуфт: «Пас, вақте ки суханонат ба амал ояд, тарбияти он кӯдак чӣ гуна хоҳад буд, ва бо ӯ чӣ бояд кард?»

13Ва фариштаи Худованд ба Монӯаҳ гуфт: «Бигзор аз ҳар чи ба зан гуфтаам, хазар намояд.

14Бигзор ҳар чиро, ки аз токи ангур ҳосил мешавад, нахӯрад, ва май ва арақ нанӯшад, ва ҳеҷ чизи палид нахӯрад; ҳар чиро, ки ба вай амр фармудаам, риоя намояд».

15Ва Монӯаҳ ба фариштаи Худованд гуфт: «Лутфан, туро мо каме нигоҳ дорем, то ки барои ту бузғолае тайёр кунем»+.

16Вале фариштаи Худованд ба Монӯаҳ гуфт: «Ҳарчанд маро нигоҳ дорӣ, аз нони ту нахоҳам хӯрд; ва агар бихоҳӣ қурбонии сӯхтанӣ оварӣ, онро барои Худованд биёр». Зеро Монӯаҳ намедонист, ки вай фариштаи Худованд аст.

17Ва Монӯаҳ ба фариштаи Худованд гуфт: «Номи ту чист? Вақте ки суханат ба амал ояд, туро иззату икром намоем».

18Ва фариштаи Худованд ба ӯ гуфт: «Чаро номи маро мепурсӣ? Он муаммост»+.

19Ва Монӯаҳ бузғола ва ҳадияи ордиро гирифта, бар сахра барои Худованд қурбонӣ овард, ва инак, фаришта кори аҷоибе кард, ва Монӯаҳ ва занаш медиданд+.

20Ва ҳангоме ки аланга аз қурбонгоҳ сӯи осмон баромад, фариштаи Худованд дар он алангаи қурбонгоҳ сууд намуд; ва Монӯаҳ ва занаш инро дида, рӯй ба замин афтоданд.

21Ва фариштаи Худованд ба Монӯаҳ ва занаш дигар аён нашуд; он гоҳ Монӯаҳ донист, ки вай фариштаи Худованд будааст.

22Ва Монӯаҳ ба занаш гуфт: «Мо яқинан хоҳем мурд, зеро ки Худоро дидем»+.

23Вале занаш ба ӯ гуфт: «Агар Худованд мехост моро бикушад, қурбонии сӯхтанӣ ва ҳадияи ордиро аз дасти мо қабул намекард, ва ҳамаи ин чизҳоро ба мо нишон намедод; ва дар ин вақт чунин хабарро ба самъи мо намерасонид».

Таваллуд ёфтани Шимшӯн.

24Ва он зан писаре зоид, ва ӯро Шимшӯн ном ниҳод; ва кӯдак калон мешуд, ва Худованд ӯро баракат медод+.

25Ва Рӯҳи Худованд ба таҳрик додани ӯ дар ӯрдугоҳи Дон, дар миёни Соръо ва Эштоӯл шурӯъ намуд+.

БОБИ ЧОРДАҲУМ

Шимшӯн — довари сездаҳум.

14^1Ва Шимшӯн ба Тимно фурӯд омад; ва дар Тимно занеро аз духтарони фалиштиён дид+.

2Ва омада, ба падару модари худ хабар дод ва гуфт: «Дар Тимно занеро аз духтарони фалиштиён дидам; ва акнун варо барои ман ба занӣ бигиред»+.

3Ва падару модараш ба ӯ гуфтанд: «Магар дар миёни духтарони бародаронат ва дар тамоми қавми мо зане нест, ки ту мехоҳӣ рафта, аз фалиштиёни номахтун зан бигирӣ?» Вале Шимшӯн ба падари худ гуфт: «Варо барои ман бигир, зеро ки вай дар чашми ман писанд омад»+.

4Валекин падару модараш намедонистанд, ки ин аз ҷониби Худованд аст, зеро ки Ӯ мехост баҳонае бар фалиштиён биҷӯяд; ва дар он вақт фалиштиён бар Исроил ҳукмрон буданд.

5Ва Шимшӯн бо падару модари худ ба Тимно фурӯд омад; ва ҳангоме ки ба токзори Тимно расиданд, инак, шери ҷавоне ба пешвози ӯ наъра зад.

6Ва Рӯҳи Худованд бар ӯ нозил шуда, онро дупора кард, чунон ки бузғоларо дупора мекунанд, агарчи дар дасташ чизе набуд; ва ба падару модараш он чиро, ки карда буд, хабар надод+.

7Ва фурӯд омада, бо он зан гуфтугӯ кард, ва вай дар чашми ӯ писанд омад.

8Ва баъд аз муддате, вақте ки ӯ барои гирифтани вай бармегашт, аз роҳ ба каноре рафт, то лошаи шерро бубинад; ва инак, дар лошаи шер тӯдаи занбӯрҳо ва асал буд.

9Ва онро ба кафҳои дасташ гирифта, равона шуд ва дар роҳ мехӯрд; ва чун ба падару модараш расид, ба онҳо низ дод, ва онҳо хӯрданд; вале ба онҳо нагуфт, ки асалро аз лошаи шер гирифтааст.

10Ва падараш назди он зан фурӯд омад; ва Шимшӯн дар он ҷо базм кард, зеро ки расму одати ҷавонон чунин буд.

11Ва чун ӯро диданд, сӣ нафар ёронро баргузиданд, то ки бо ӯ бошанд.

12Ва Шимшӯн ба онҳо гуфт: «Муаммое барои шумо мегӯям; агар шумо онро барои ман дар ҳафт рӯзи базм ҳал намоед ва ҳалли дурусташро биёбед, ман ба шумо сӣ яктаки катон ва сӣ даста либос хоҳам дод;+

13Вале агар онро барои ман натавонед ҳал намоед, шумо бояд сӣ ҷомаи катон ва сӣ даста либос ба ман бидиҳед». Ба ӯ гуфтанд: «Муаммои худро бигӯй, то ки онро бишнавем».

14Ва ӯ ба онҳо гуфт:

«Аз хӯранда хӯрок берун омад,
ва аз зӯровар ширинӣ берун омад».

Ва онҳо дар се рӯз натавонистанд муамморо ҳал кунанд.

15Ва чунин воқеъ шуд, ки дар рӯзи ҳафтум онҳо ба зани Шимшӯн гуфтанд: «Шавҳаратро розӣ намо, то ки ҳалли муамморо ба мо бигӯяд, мабодо туро ва хонаи падаратро оташ дода, бисӯзонем: магар моро барои он таклиф намудаед, ки моро тороҷ кунед?»+

16Ва зани Шимшӯн пеши ӯ гирья карда, гуфт: «Яқин аст, ки ту аз ман нафрат дорӣ ва маро дӯст намедорӣ; ба писарони қавми ман муаммое гуфтаӣ, вале ҳалли онро ба ман маълум накардаӣ». Ва ӯ ба вай гуфт: «Инак, ба падару модари худ онро маълум накардаам, оё ба ту маълум кунам?»+

17Ва ҳафт рӯзе ки базми онҳо давом мекард, вай пеши ӯ мегирист; ва дар рӯзи ҳафтум ӯ ба вай маълум кард, зеро ки вай бо чақиданаш ӯро аз ҷон безор сохт; ва баъд аз ин вай ҳалли муамморо ба писарони қавми худ маълум кард.

18Ва дар рӯзи ҳафтум, пеш аз ғуруби офтоб, мардуми он шаҳр ба ӯ гуфтанд:

«Чист ширинтар аз асал,
ва чист зӯровартар аз шер?»

Ва ӯ ба онҳо гуфт:

«Агар бо ғуноҷини ман шудгор намекардед,
ҳалли муаммои маро намеёфтед».

Шимшӯн дар Ашқалӯн.

19Ва Рӯҳи Худованд ба ӯ нозил шуда, ӯ ба Ашқалӯн фурӯд омад, ва аз онҳо сӣ нафарро кушта, либосашонро кашида гирифт, ва дастаҳои либосро ба онҳое ки муамморо ҳал карда буданд, дод. Ва хашмаш аланга гирифта, ӯ ба хонаи падари худ баргашт+.

20Ва зани Шимшӯн ба рафиқе ки ёри ӯ шуда буд, расид.

БОБИ ПОНЗДАҲУМ

Шимшӯн аз фалиштиён интиқом мегирад; хосилоташонро ба воситаи рӯбоҳон несту нобуд мекунад.

15^1Ва баъд аз муддате, дар айёми дарави гандум, чунин воқеъ шуд, ки Шимшӯн барои дидани зани худ бо бузғолае омад ва гуфт: «Назди зани худ ба хонаи хоби вай медароям». Вале падари вай ӯро намонд, ки дарояд.

2Ва падари вай гуфт: «Ман гумон кардам, ки ту аз вай нафрат дорӣ, бинобар ин варо ба ёри ту додам; инак, хоҳари вай, ки аз вай хушрӯйтар аст, бигзор барои ту дар ивази вай бошад».

3Вале Шимшӯн ба онҳо гуфт: «Ман акнун пеши фалиштиён аз гуноҳ фориғ хоҳам буд, агар ба онҳо бадӣ бикунам».

4Ва Шимшӯн рафта, сесадто рӯбоҳ қапид; ва машъалҳо гирифт, ва думро бо дум баста, якто машъалро дар миёнаи ҳар ду дум гузошт.

5Ва машъалҳоро даргиронида, ба киштзорҳои фалиштиён фиристод; ва аз хирман сар карда, то ҳосили даравнашуда ва то боғҳои зайтун сӯзонид.

6Ва фалиштиён гуфтанд: «Кист, ки ин корро кардааст?» Ва гуфтанд: «Шимшӯн, домоди он сокини Тимно, ки зани ӯро гирифта, ба ёри ӯ дода буд». Ва фалиштиён омада, он занро бо якҷоягии падараш ба оташ сӯзониданд.

7Ва Шимшӯн ба онҳо гуфт: «Модоме ки шумо чунин амал кардед, яқинан аз шумо интиқом хоҳам гирифт, ва баъд аз он ором хоҳам шуд».

8Ва ба онҳо сар то по зарбаи сахт расонид, бисьёреро кушт, ва рафта, дар ғори сахраи Этом сокин шуд.

9Ва фалиштиён баромада, дар Яҳудо ӯрду заданд ва дар Леҳӣ ҷойгир шуданд.

10Ва мардуми Яҳудо гуфтанд: «Барои чӣ бар зидди мо баромадаед?» Дар ҷавоб гуфтанд: «Барои он ки Шимшӯнро бибандем, ва чунон ки ӯ ба мо амал кард, ончунон ба ӯ амал кунем».

11Ва се ҳазор нафар аз мардуми Яҳудо сӯи ғори сахраи Этом рафта, ба Шимшӯн гуфтанд: «Ту, охир, медонӣ, ки фалиштиён бар мо ҳукмрон мебошанд; пас, ин чӣ кор аст, ки ту ба мо кардӣ?» Ба онҳо гуфт: «Чунон ки онҳо ба ман амал карданд, ончунон ман ба онҳо амал кардам».

12Ба ӯ гуфтанд: «Мо фурӯд омадаем, то ки туро баста, ба дасти фалиштиён бисупорем». Шимшӯн ба онҳо гуфт: «Ба ман қасам ёд кунед, ки худатон ба ман осебе нахоҳед расонид».

13Онҳо ба ӯ гуфтанд: «Не, мо туро фақат баста, ба дасти онҳо хоҳем супурд, вале ба ҳеҷ ваҷҳ туро нахоҳем кушт». Ва ӯро бо ду таноби нав баста, аз сахра бароварданд.

Шимшӯн ҳазор нафарро аз душманон мекушад.

14Вақте ки ӯ ба Леҳӣ расид, фалиштиён ба пешвози ӯ ғавғо бардоштанд. Ва Рӯҳи Худованд бар ӯ нозил шуда, танобҳое ки бар бозуҳояш буд, мисли нахҳои катон, ки дар оташ сӯхта бошад, канда гардид, ва бандҳо аз дастҳояш фуромад+.

15Ва ӯ ҷоғи хари навмурдаро ёфт, ва дасти худро дароз карда, онро гирифт, ва ҳазор нафарро бо он зада, кушт+.

16Ва Шимшӯн гуфт:

«Аз ҷоғи хар тӯда-тӯда фурӯ ғалтиданд:

бо ҷоғи хар ҳазор нафарро зада куштам».

17Ва ин суханро гуфта, ҷоғро аз дасти худ партофт, ва он маконро Ромат-Леҳӣ номид.

18Ва бағоят ташна монд, ва сӯи Худованд хонда, гуфт: «Ту ба дасти бандаи Худ ин наҷоти бузургро додӣ; ва алҳол ман аз ташнагӣ мемирам ва ба дасти номахтунон меафтам».

19Ва Худо чуқуриеро, ки дар Леҳӣ буд, рахна кард, ва об аз он ҷорӣ шуд, ва ӯ нӯшида, ба худ омад, ва ҷон гирифт; бинобар ин номаш Эйн-Ҳақӯре хонда шуд, ки он то имрӯз дар Леҳӣ воқеъ аст.

20Ва ӯ бар Исроил дар айёми фалиштиён бист сол доварӣ намуд.

БОБИ ШОНЗДАҲУМ

Шимшӯн дар Ғазза.

16^1Ва Шимшӯн ба Ғазза рафт; ва дар он ҷо зани зинокореро дида, назди вай даромад+.

2Ба аҳли Ғазза хабар расид, ки Шимшӯн ба ин ҷо омадааст. Ва тамоми шаб давр зада гаштанд ва назди дарвозаи шаҳр ба муқобили ӯ камин гирифтанд, ва тамоми шаб хомӯшона рафтор намуда, мегуфтанд: «То субҳидам мунтазир истода, ӯро мекушем».

3Вале Шимшӯн то нисфи шаб хобид, ва нисфи шаб бархост, ва табақаҳои дарвозаи шаҳр ва ду паҳлудариро гирифта, бо якҷоягии ғалақа барканд, ва бар китфи худ гузошта, бар куллаи кӯҳе ки дар рӯ ба рӯи Ҳебрӯн аст, баровард.

Шимшӯн ва Далило.

4Ва баъд аз он чунин воқеъ шуд, ки ӯ занеро дар водии наҳри Шӯреқ дӯст дошт, ва номи вай Далило буд.

5Ва сарварони фалиштиён назди вай омада, гуфтанд: «Ӯро фирефта намуда, бифаҳм, ки қуввати бузургаш дар чист, ва чӣ гуна мо бар ӯ метавонем ғолиб оем, то ки ӯро баста, мутеъ намоем; ва ҳар яке аз мо ба ту ҳазору сад сиқл нуқра хоҳем дод»+.

6Ва Далило ба Шимшӯн гуфт: «Лутфан, ба ман бигӯй, ки қуввати бузурги ту дар чист, ва чӣ гуна туро баста, мутеъ кардан мумкин аст?»

7Шимшӯн ба вай гуфт: «Агар маро бо ҳафт зеҳи тар, ки хушк нашуда бошад, бибанданд, ман суст шуда, мисли ҳар каси дигар хоҳам гардид».

8Ва сарварони фалиштиён ҳафт зеҳи тар, ки хушк нашуда буд, ба вай оварданд, ва ӯро вай бо онҳо баст.

9Ва каминварон дар ҳуҷраи вай нишаста буданд, ва Далило ба ӯ гуфт: «Фалиштиён бар ту омаданд, эй Шимшӯн!» Ва ӯ зеҳҳоро барканд, чунон ки риштаи катон канда мешавад, ҳамин ки бӯи оташ ба он бирасад. Ва манбаи қуввати ӯ ошкор нашуд.

10Ва Далило ба Шимшӯн гуфт: «Инак, ту маро тамасхур карда, суханони дурӯғ гуфтӣ; акнун, лутфан, ба ман бигӯй, ки туро бо чӣ бастан мумкин аст?»

11Ӯ ба вай гуфт: «Агар маро бо танобҳои нав, ки ҳеҷ истеъмол нашуда бошад, бибанданд, ман суст шуда, мисли ҳар каси дигар хоҳам гардид»+.

12Ва Далило танобҳои нав гирифта, ӯро бо онҳо баст, ва ба ӯ гуфт: «Фалиштиён бар ту омаданд, эй Шимшӯн!» Ва каминварон дар ҳуҷраи вай нишаста буданд. Ва ӯ танобҳоро аз бозуҳои худ мисли риштае барканд.

13Ва Далило ба Шимшӯн гуфт: «То ҳол ту маро тамасхур карда, ба ман суханони дурӯғ гуфтӣ; ба ман бигӯй, ки туро бо чӣ бастан мумкин аст?» Ва ӯ ба вай гуфт: «Агар ҳафт гесуи сари маро бо дастгоҳи бофандагӣ бибофӣ».

14Вай онҳоро ба моку маҳкам баст, ва ба ӯ гуфт: «Фалиштиён бар ту омаданд, эй Шимшӯн!» Ва ӯ аз хоби худ бедор шуда, моку ва дастгоҳи бофандагиро барканд.

15Вай ба ӯ гуфт: «Чӣ гуна ту мегӯӣ: „Ман туро дӯст медорам“, ва ҳол он ки дили ту бо ман нест? Инак, се дафъа ту маро тамасхур кардӣ ва ба ман маълум нанамудӣ, ки қуввати бузурги ту дар чист»+.

16Ва азбаски вай ӯро ҳар рӯз бо суханони худ фишор дода, зиқ мекард, ӯ аз ҷони худ безор шуд,

17Ва ҳар чиро, ки дар дил дошт, ба вай ошкор карда, гуфт: «Поку ба сари ман нарасидааст, зеро ки ман аз батни модари худ барои Худо мумтоз ҳастам; агар мӯйсарам тарошида шавад, қувватам аз ман дур хоҳад шуд, ва ман суст шуда, мисли ҳар каси дигар хоҳам гардид»+.

18Ва Далило дид, ки ӯ ҳар чиро, ки дар дилаш буд, ба вай маълум кард, барои хондани сарварони фалиштиён кас фиристода, гуфт: «Ҳамин дафъа биёед, ки ӯ ҳар чиро, ки дар дил дошт, ба ман маълум кард». Ва сарварони фалиштиён назди вай омаданд, ва нуқраро ба дасти худ оварданд.

19Ва ӯро вай бар зонуҳои худ хобонид, ва касеро хонд, ва ҳафт гесуи сари ӯро тарошонид, ва ба шиканҷа кардани ӯ шурӯъ намуд, ва қувваташ аз ӯ дур шуд.

20Ва гуфт: «Фалиштиён бар ту омаданд, эй Шимшӯн!» Ва ӯ аз хобаш бедор шуда, дар дили худ гуфт: «Мисли пештара берун рафта, ба худ меоям». Вале ӯ надонист, ки Худованд аз ӯ дур шудааст.

21Ва фалиштиён ӯро дастгир карда, чашмонашро канданд, ва ӯро ба Ғазза оварда, бо занҷири дуқабатаи мисин бастанд, ва ӯ дар зиндон дастос мекард.

22Ва мӯйсараш, ки тарошида шуда буд, аз нав баромадан гирифт.

Мамоти Шимшӯн.

23Ва сарварони фалиштиён ҷамъ шуданд, то ки барои худои худ Доҷӯн қурбонии бузурге оварда, димоғчоқӣ кунанд, ва гуфтанд:

«Худои мо душмани мо Шимшӯнро ба дасти мо таслим намуд»+.

24Ва чун қавм ӯро диданд, худои худро мадҳ карданд, зеро ки гуфтанд:

«Худои мо душмани моро, ки харобкунандаи замини мо буда,
бисьёреро аз мо куштааст,
ба дасти мо таслим намуд».

25Ва чун димоғашон чоқ шуд, гуфтанд: «Шимшӯнро бихонед, то ки бозӣ карда, моро дилхуш гардонад». Ва Шимшӯнро аз зиндон оварданд, ва ӯ онҳоро дилхуш гардонид, ва ӯро дар миёни ду сутун гузоштанд.

26Ва Шимшӯн ба амраде ки дасти ӯро нигоҳ медошт, гуфт: «Маро вогузор, то сутунҳоеро, ки хона бар онҳо қоим аст, ламс намоям ва бар онҳо такья кунам».

27Ва хона аз мардон ва занон пур буд, ва ҳамаи сарварони фалиштиён дар он ҷо буданд; ва бар боми он тақрибан се ҳазор мард ва зан буданд, ки бозии Шимшӯнро тамошо мекарданд.

28Ва Шимшӯн сӯи Худованд хонда, гуфт: «Худоё Худовандо! Лутфан, маро ба ёд овар ва фақат ҳамин дафъа тақвият намо, эй Худо, то ки ман якбора барои ду чашми худ аз фалиштиён интиқом гирам».

29Ва Шимшӯн ду сутуни миёнаро, ки хона бар онҳо қоим буд, — якеро бо дасти росташ ва дигареро бо дасти чапаш, — дар оғӯш гирифта, бар онҳо такья кард.

30Ва Шимшӯн гуфт: «Бигзор ҷони ман бо фалиштиён бимирад!» Ва бо тамоми қувваташ фишор дод, ва хона бар сарварон ва бар тамоми қавме ки дар он буданд, фурӯ рафт; ва мурдагоне ки ӯ дар мамоти худ кушт, аз мурдагоне ки дар ҳаёти худ кушта буд, бештар буданд.

31Ва бародарони ӯ ва тамоми хонадони падари ӯ фурӯд омаданд, ва ӯро бардошта бурданд, ва дар миёни Соръо ва Эштоӯл, дар мақбараи падараш Монӯаҳ дафн карданд. Ва ӯ бист сол бар Исроил доварӣ намуд.

БОБИ ҲАФДАҲУМ

Исьёни авом ва аҳли дин.

17^1Ва шахсе аз кӯҳи Эфроим буд, ки Михойҳу ном дошт.

2Ва ӯ ба модари худ гуфт: «Ҳазору сад сиқл нуқрае ки аз ту рабуда шуд, ва дар бораи он ту лаънат хондӣ ва дар гӯшҳои ман низ гуфтӣ, — инак, он нуқра дар дасти ман аст: ман онро гирифта будам». Ва модараш гуфт: «Худованд писарамро баракат диҳад!»+

3Ва он ҳазору сад сиқл нуқраро ба модараш баргардонид. Ва модараш гуфт: «Ман ин нуқраро комилан ба Худованд аз дасти худ барои писарам вақф намудаам, то ки санами тарошидае ва бути рехтае бисозад; ва акнун онро ба ту бармегардонам»+.

4Вале ӯ нуқраро ба модараш баргардонид. Ва модараш дусад сиқл нуқраро гирифта, ба заргар дод, ки вай санам ва бут сохт, ва онҳо дар хонаи Михойҳу буд+.

5Ва ин шахс, яъне Михо, хонае барои ибодати худо дошт; ва ӯ эфӯд ва трофим[*] сохт, ва яке аз писарони худро баргумошт, то ки коҳини ӯ бошад+.

6Дар он айём подшоҳе дар Исроил набуд; ҳар кас он чи ба назараш писанд меомад, мекард+.

7Ва ҷавоне аз Байт-Лаҳми Яҳудо буд, ки дар миёни қабилаи Яҳудо зиндагӣ мекард; вале ӯ левизода буда, дар он ҷо сукунат дошт+.

8Ва ин шахс аз шаҳр, аз Байт-Лаҳми Яҳудо, равона шуд, то дар мавзее ки ба муддаои табъаш бошад, маскан гирад; ва ба кӯҳи Эфроим то хонаи Михо расид, то ки аз он ҷо сафарашро давом диҳад.

9Ва Михо ба ӯ гуфт: «Аз куҷо омадаӣ?» Ва ӯ дар ҷавоб гуфт: «Ман левизодае аз Байт-Лаҳми Яҳудо ҳастам, ва меравам, то дар мавзее ки ба муддаои табъам бошад, маскан гирам».

10Ва Михо ба ӯ гуфт: «Назди ман маскан гир, ва бароям падар ва коҳин бош, ва ман ба ту ҳар сол даҳ сиқл нуқра, ва як даста либос ва ризқу рӯзӣ медиҳам». Ва левизода омад,

11Ва левизода розӣ шуд, ки назди ин мард маскан гирад; ва он ҷавон назди вай мисли яке аз писаронаш буд.

12Ва Михо левизодаро баргумошт, ва ҷавон коҳини ӯ шуд, ва дар хонаи Михо маскан гирифт.

13Ва Михо гуфт: «Акнун донистам, ки Худованд ба ман эҳсон хоҳад кард, зеро ки левизода коҳини ман шудааст».

БОБИ ҲАЖДАҲУМ

Сибти Дон бутпарастиро барқарор менамояд.

18^1Дар он айём подшоҳе дар Исроил набуд; ва дар он айём сибти Дон барои худ мулке аз баҳри маскан гирифтан меҷустанд, зеро ки то он вақт ба онҳо мулке андаруни сибтҳои Исроил нарасида буд+.

2Ва банӣ-Дон аз қабилаи худ, аз миёни тамоми ҷамоати худ, панҷ нафарро, ки мардони ҷангии далер буданд, аз Соръо ва Эштоӯл фиристоданд, то ки заминро ҷосусӣ ва тафтиш кунанд; ва ба онҳо гуфтанд: «Рафта, заминро тафтиш намоед!» Ва онҳо ба кӯҳи Эфроим то хонаи Михо расида, дар он ҷо шабро гузарониданд+.

3Ҳангоме ки онҳо назди хонаи Михо буданд, овози он ҷавони левизодаро шинохтанд, ва ба он ҷо дохил шуда, ба ӯ гуфтанд: «Кист, ки туро ба ин ҷо овардааст? Ва дар ин макон ту чӣ мекунӣ? Ва дар ин ҷо чӣ кор дорӣ?»

4Ва ӯ ба онҳо гуфт: «Михо ба ман чунин ва чунин рафтор намуд, ва маро киро кард, ва ман коҳини ӯ шудаам».

5Ва ба ӯ гуфтанд: «Лутфан, аз Худо бипурс, то бидонем, ки оё роҳи мо, ки ба он меравем, бомуваффақият хоҳад буд?»+

6Ва коҳин ба онҳо гуфт: «Ба саломатӣ биравед: роҳе ки шумо меравед, зери назари Худованд аст».

7Ва он панҷ нафар рафта, ба Лаиш расиданд, ва қавмеро, ки дар он ҷо буданд, диданд, ки онҳо дар амният, бар тибқи русуми сидӯниёни ором ва бепарво умр ба сар мебурданд, ва дар ин замин ҳокиме набуд, ки осебе расонад, ва онҳо аз сидӯниён дур буда, бо касе коре надоштанд+.

8Ва назди бародарони худ ба Соръо ва Эштоӯл омаданд, ва бародаронашон ба онҳо гуфтанд: «Чӣ хабаре овардед?»

9Ва онҳо гуфтанд: «Бархезем ва бар онҳо битозем, зеро замине дидем, ки бағоят хуб аст. Вале шумо хомӯш нишастаед? Танбалӣ накунед, балки рафта дохил шавед ва он заминро тасарруф намоед.

10Чун биравед, назди қавми бепарвое хоҳед омад, ва он замин паҳновар аст, ва Худованд онро ба дасти шумо супурдааст, — чунон мавзеест, ки аз ҳеҷ чизи рӯи замин камӣ надорад».

11Ва аз он ҷо аз қабилаи Дон, аз Соръо ва Эштоӯл, шашсад одами дорои асбоби ҷангӣ раҳсипор шуданд.

12Ва баромада, дар Қирьят-Еорим, дар Яҳудо ӯрду заданд; бинобар ин то имрӯз он маконро ӯрдугоҳи Дон меноманд; он дар ақиби Қирьят-Еорим воқеъ аст+.

13Ва онҳо аз он ҷо ба кӯҳи Эфроим гузашта, ба хонаи Михо расиданд,

14Ва он панҷ нафар, ки барои ҷосусӣ ба замини Лаиш рафта буданд, ба бародарони худ сухан ронда, гуфтанд: «Оё медонед, ки дар ин хонаҳо эфӯд ва трофим ва санам ва бут ҳаст? Ва акнун фаҳм намоед, ки чӣ кор бояд бикунед».

15Ва ба он ҷо рафта, ба хонаи ҷавони левизода, яъне ба хонаи Михо даромаданд, ва аз ӯ аҳволпурсӣ карданд.

16Ва он шашсад одам аз банӣ-Дон, ки асбоби ҷангӣ доштанд, дар даҳани дарвоза истода буданд.

17Ва он панҷ нафар, ки барои ҷосусии замин рафта буданд, баромада, ба он ҷо дохил шуданд, ва санам ва эфӯд ва трофим ва бутро гирифтанд, дар сурате ки коҳин бо он шашсад одами дорои асбоби ҷангӣ дар даҳани дарвоза истода буд.

18Ва ҳангоме ки инҳо ба хонаи Михо дохил шуда, санам ва эфӯд ва трофим ва бутро гирифтанд, коҳин ба онҳо гуфт: «Чӣ мекунед?»

19Онҳо ба ӯ гуфтанд: «Хомӯш шуда, дастатро бар даҳонат бимон, ва бо мо омада, барои мо падар ва коҳин бош. Кадомаш барои ту беҳтар аст: коҳини хонаи як шахс бошӣ, ё ки коҳини сибт ва қабилае дар Исроил бошӣ?»

20Ва коҳин дилшод гардид, ва эфӯд ва трофим ва санамро гирифта, андаруни қавм дохил шуд.

21Ва онҳо тоб хӯрда, раҳсипор шуданд; ва кӯдакон ва чорпоён ва бору будро пешопеши худ гузоштанд.

22Вақте ки онҳо аз хонаи Михо дур шуданд, мардуме ки дар хонаҳои гирду пеши хонаи Михо буданд, ҷамъ шуда, банӣ-Донро таъқиб карданд,

23Ва банӣ-Донро фарьёд карданд, ва инҳо рӯи худро гардонида, ба Михо гуфтанд: «Туро чӣ шудааст, ки инҳоро ҷамъ карда омадаӣ?»

24Ва ӯ гуфт: «Худоёни маро, ки сохтаам, бо коҳин гирифта рафтаед. Барои ман боз чӣ чизе боқӣ мондааст? Пас, чӣ гуна ҷуръат намуда, мегӯед, ки „туро чӣ шудааст?“»+

25Ва банӣ-Дон ба ӯ гуфтанд: «Овозатро дар миёни мо баланд накун, мабодо одамони тундмизоҷ бар шумо ҳуҷум оваранд, ва ту ҷони худ ва ҷони аҳли байти худро ба ҳалокат расонӣ».

26Ва банӣ-Дон ба роҳи худ рафтанд; ва чун Михо дид, ки онҳо аз ӯ пурзӯртаранд, тоб хӯрда, ба хонаи худ баргашт.

27Ва онҳо он чиро, ки Михо сохта буд, ва коҳинеро, ки ӯ дошт, гирифта, бар Лаиш, бар зидди қавме ки ором ва бепарво буданд, тохтутоз карданд, ва онҳоро ба дами шамшер куштанд, ва шаҳрро оташ дода сӯзониданд+.

28Ва касе набуд, ки раҳоӣ диҳад, зеро ки он аз Сидӯн дур буд, ва онҳо ба касе робитае надоштанд, ва он дар водие ки назди Байт-Реҳӯб аст, воқеъ буд. Ва шаҳрро бино карда, дар он маскан гирифтанд+.

29Ва шаҳрро ба номи падари худ Дон, ки барои Исроил таваллуд шуда буд, Дон номиданд; валекин номи шаҳр аввал Лаиш буд.

30Ва банӣ-Дон он санамро барои худ барқарор карданд; ва Ехӯнотон ибни Ҷершӯи ибни Менашше, худаш ва писаронаш, то рӯзи асир шудани аҳли ин замин коҳинони сибти Дон буданд+.

31Ва санами Михоро, ки сохта буд, дар тамоми айёме ки хонаи Худо дар Шилӯ буд, барои худ гузоштанд+.

БОБИ НУЗДАҲУМ

Воқеаи даҳшатангез дар Ҷабъа.

19^1Ва дар он айёме ки подшоҳе дар Исроил набуд, марди левизодае дар ақсои кӯҳи Эфроим сукунат дошт, ва зани суррияе аз Байт-Лаҳми Яҳудо барои худ гирифта буд+.

2Ва суррияи ӯ аз ӯ қаҳр карда, аз пеши ӯ ба хонаи падари худ, ба Байт-Лаҳми Яҳудо рафт, ва дар он ҷо чор моҳ бимонд.

3Ва шавҳараш бархоста, аз пушти вай рафт, то ки дили варо ёфта, варо назди худ баргардонад; ва навкараш ва як ҷуфт хараш ҳамроҳи ӯ буд. Вай ӯро ба хонаи падари худ овард, ва падари занак ӯро дида, бо хурсандӣ ӯро пешвоз гирифт.

4Ва падарарӯсаш, яъне падари занак, ӯро нигоҳ дошт, ва ӯ се рӯз назди вай истод; ва хӯрданд ва нӯшиданд ва дар он ҷо шабро гузарониданд.

5Ва дар рӯзи чорум онҳо бомдодон бармаҳал бедор шуданд, ва ӯ бархост, то ки равона шавад; ва падари занак ба домодаш гуфт: «Дили худро бо луқмаи нон боқувват намо, ва баъд равона шавед».

6Ва ҳар ду нишаста, якҷоя хӯрок хӯрданд ва нӯшиданд; ва падари занак ба он мард гуфт: «Лутфан, имшаб дар ҳамин ҷо бимон, то дилат шод гардад».

7Ва он мард бархост, то ки равона шавад, валекин падарарӯсаш аз ӯ бисьёр хоҳиш намуд, ва ӯ монда, шабро дар он ҷо гузаронид.

8Ва дар рӯзи панҷум ӯ бомдодон бармаҳал бедор шуд, то ки равона шавад, ва падари занак ба ӯ гуфт: «Лутфан, дили худро боқувват намо, ва то гашти пешин таъхир кунед». Ва ҳар ду хӯрок хӯрданд.

9Ва он мард бархост, то ки равона шавад, — худаш ва суррияаш ва навкараш. Ва падарарӯси ӯ, падари занак, ба ӯ гуфт: «Инак, рӯз ба ғуруб наздик мешавад; лутфан, имшаб бимонед; инак, рӯз тамом мешавад; шабро дар ин ҷо бигзарон, то дилат шод гардад; ва фардо бармаҳал бедор шуда, роҳи худро давом хоҳед дод, ва ту ба хаймаи худ хоҳӣ расид».

10Вале он мард ба шабгузаронӣ розӣ нашуд, ва бархоста, равона шуд ва то рӯ ба рӯи Ябус, ки Ерусалим бошад, расид, ва ҷуфти харони полондор ҳамроҳи ӯ буд, ва суррияи ӯ бо ӯ буд+.

11Вақте ки онҳо ба Ябус расиданд, рӯз бағоят ба ғуруб наздик буд, ва навкар ба оғояш гуфт: «Биёед, ба ин шаҳри ябусиён дохил шуда, шабро дар он ҷо бигзаронем».

12Оғояш ба вай гуфт: «Ба шаҳри бегона, ки сокинонаш аз банӣ-Исроил нестанд, доҳил намешавем, балки ба Ҷабъа мегузарем».

13Ва ба навкари худ гуфт: «Рафта, ба яке аз маконҳо мерасем, ва шабро дар Ҷабъа ё дар Ромо мегузаронем».

14Ва аз он ҷо гузашта рафтанд, ва назди Ҷабъа, ки мулки Биньёмин аст, офтоб бар онҳо ғуруб кард.

15Ва ба он ҷо тоб хӯрданд, то ки омада, шабро дар Ҷабъа бигзаронанд; ва ӯ омада, дар кӯчаи шаҳр нишаст, ва касе набуд, ки онҳоро ба хонаи худ бурда, барои шабгузаронӣ ҷой диҳад.

16Ва инак, пирамарде бегоҳирӯзӣ аз кори худ аз саҳро бармегашт; ва ин мард аз кӯҳи Эфроим буда, дар Ҷабъа сукунат дошт, вале мардуми ин макон аз сибти Биньёмин буданд.

17Ва ӯ назар андохта дид, ки роҳгузаре дар кӯчаи шаҳр нишастааст; ва пирамард гуфт: «Куҷо меравӣ? Ва аз куҷо омадаӣ?»

18Дар ҷавоби ӯ гуфт: «Мо аз Байт-Лаҳми Яҳудо то ақсои кӯҳи Эфроим меравем, ки ман аз он ҷо ҳастам; ба Байт-Лаҳми Яҳудо рафта будам, ва алҳол сӯи хонаи Худованд меравам; ва касе нест, ки маро ба хонаи худ бибарад.

19Ва коҳу беда барои харони мо ҳаст, ва нону шароб низ барои ман ва барои канизи ту ва барои навкаре ки ҳамроҳи бандагони туст; аз ҳеҷ чиз камӣ надорем».

20Пирамард гуфт: «Осоиштагӣ бар ту бод; ҳар камии ту бар ман аст; лекин дар кӯча шабгузаронӣ накун»+.

21Ва ӯро ба хонаи ҳуд овард, ва ба харон хӯрок дод; ва онҳо пойҳои худро шустанд, ва хӯрданд, ва нӯшиданд.

22Ҳангоме ки онҳо дили худро шод мекарданд, инак, мардуми шаҳр, шахсони сафилзода, хонаро иҳота намуда, дари онро сахт кӯфтанд, ва ба он пирамарди соҳибхона сухан ронда, гуфтанд: «Он мардро, ки ба хонаи ту даромадааст, берун ор, то ки бо ӯ бихобем»+.

23Ва марди соҳибхона назди онҳо баромада, ба онҳо гуфт: «Не, бародаронам, лутфан, бадкорӣ накунед; модоме ки ин мард ба хонаи ман даромадааст, ин кори зиштро накунед.

24Инак, духтари бокираи ман ва суррияи ӯ, — ман онҳоро берун меоварам, ва шумо ба номӯси онҳо таҷовуз намоед, ва ҳар чи дар назаратон писанд ояд, ба онҳо бикунед, вале ба ин мард ин кори зиштро накунед».

25Валекин он шахсон нахостанд сухани ӯро бишнаванд. Ва он мард суррияи худро гирифта, назди онҳо берун овард; ва онҳо бо вай хобиданд, ва тамоми шаб то субҳ азият доданд, ва баробари дамидани саҳар варо вогузоштанд.

26Ва занак субҳидам омада, назди дари он мард, ки оғояш дар он ҷо буд, беҳуш шуда афтод, ва то равшан шудани рӯз дар он ҷо хобид.

27Бомдодон оғои вай бархоста, дари хонаро воз кард, ва берун омад, то ки ба роҳи худ равона шавад; ва инак, зани суррияи ӯ дар даҳани дари хона афтодааст, ва дастҳояш бар остона буд.

28Ва ӯ ба вай гуфт: «Бархез, то ки биравем!» Вале касе ҷавоб надод. Пас варо гирифта, бар хар гузошт, ва он мард бархоста, ба макони худ рафт.

29Ва ҳангоме ки ба хонаи худ расид, корде гирифт, ва суррияи худро гирифта, андоми бадани варо ба дувоздаҳ қисм пора кард, ва онҳоро ба тамоми ҳудуди Исроил фиристод+.

30Ва ҳар кӣ инро медид, мегуфт: «Аз рӯзе ки банӣ-Исроил аз замини Миср баромадаанд, то имрӯз чунин коре карда ва дида нашудааст; ба ин диққат диҳед, машварат намоед ва бигӯед».

БОБИ БИСТУМ

Ҷанг дар миёни сибти Биньёмин ва сибтҳои дигар.

20^1Ва тамоми банӣ-Исроил берун омаданд, ва ҷамоат мисли як тан, аз Дон то Беэр-Шобаъ ва замини Ҷилъод, ба ҳузури Худованд дар Мисфо ҷамъ шуданд+.

2Ва сардорони тамоми қавм, ҳамаи сибтҳои Исроил, дар ҷамъомади қавми Худо, ки аз чорсад ҳазор нафар пиёдаи шамшерзан иборат буданд, ҳозир шуданд.

3Ва банӣ-Биньёмин шуниданд, ки банӣ-Исроил ба Мисфо омадаанд. Ва банӣ-Исроил гуфтанд: «Бигӯед, ки ин шарорат чӣ гуна рӯй додааст»?

4Ва он марди левизода, шавҳари занаке ки кушта шуда буд, ҷавоб гардонида, гуфт: «Ман бо суррияи худ ба Ҷабъа, ки мулки Биньёмин аст, омадам, то ки шабро бигзаронам.

5Ва сокинони Ҷабъа бар ман қиём карданд, ва хонаеро, ки дар он будам, шабона иҳота намуданд. Маро мехостанд бикушанд, ва суррияи маро он қадар азият доданд, ки вай мурд.

6Ва ман суррияи худро гирифта, пора-пора кардам, ва онро ба ҳамаи шаҳрҳои мулки Исроил фиристодам, зеро ки онҳо кори қабеҳ ва зиште дар Исроил ба амал оварданд+.

7Инак ҳамаи шумо, эй банӣ-Исроил, муҳокима ва машварати худро дар ин ҷо бикунед».

8Ва тамоми қавм, чун як тан, қиём намуда, гуфтанд: «Ҳеҷ яке аз мо ба хаймаи худ нахоҳем рафт, ва ҳеҷ яке аз мо ба хонаи худ нахоҳем шитофт.

9Ва алҳол мо бояд дар ҳаққи Ҷабъа чунин коре бикунем: мувофиқи қуръа бар он битозем.

10Ва даҳ нафар аз сад аз ҳамаи сибтҳои Исроил, ва сад нафар аз ҳазор, ва ҳазор нафар аз бевар бигирем, то ки тӯша барои қавм биёранд; ва ҳамин ки онҳо баргарданд, мо ба Ҷабъаи Биньёмин мувофиқи тамоми қабоҳате ки вай дар ҳаққи Исроил ба амал овардааст, амал намоем».

11Ва ҳамаи исроилиён якдилона, чун як тан, назди он шаҳр ҷамъ омаданд.

12Ва сибтҳои Исроил ба тамоми сибти Биньёмин одам фиристода, гуфтанд: «Ин чӣ шароратест, ки дар миёни шумо рӯй додааст?

13Ва акнун он шахсони сафилзодаро, ки дар Ҷабъа ҳастанд, таслим намоед, то ки онҳоро ба қатл расонида, шароратро аз Исроил нест кунем». Валекин банӣ-Биньёмин нахостанд, ки овози бародарони худ банӣ-Исроилро бишнаванд+.

14Ва банӣ-Биньёмин аз шаҳрҳо дар Ҷабъа ҷамъ шуданд, то ки бо банӣ-Исроил ҷанг кунанд.

15Ва аз банӣ-Биньёмин дар он рӯз аз шаҳрҳо бисту шаш ҳазор марди шамшерзан саф кашиданд; ғайр аз ин, аз сокинони Ҷабъа ҳафтсад нафар баргузидагон саф кашиданд+.

16Аз тамоми ин қавм ҳафтсад марди баргузидаи чапдаст буданд, ва ҳамаи инҳо ба мӯе санг меандохтанд, ва хато намекарданд+.

17Ва аз исроилиён, ғайр аз Биньёмин, чорсад ҳазор нафар шамшерзан саф кашиданд, ки ҳамаашон мардони ҷангӣ буданд+.

18Ва бархоста, ба Байт-Ил рафтанд, ва аз Худо пурсиданд, ва банӣ-Исроил гуфтанд: «Кист, ки аз миёни мо аввал бар зидди банӣ-Биньёмин ба ҷанг барояд?» Ва Худованд гуфт: «Яҳудо аввал барояд»+.

19Ва банӣ-Исроил бомдодон бархоста, назди Ҷабъа ӯрду заданд.

20Ва исроилиён берун омаданд, то ки бо Биньёмин ҷанг кунанд, ва исроилиён назди Ҷабъа ба муқобили онҳо барои ҷанг саф бастанд.

21Ва банӣ-Биньёмин аз Ҷабъа берун омада, дар он рӯз бисту ду ҳазор нафарро аз исроилиён кушта бар замин ғалтониданд+.

22Вале қавм, яъне исроилиён, қувват ёфта, дар ҳамон ҷое ки рӯзи якум саф баста буданд, аз нав барои ҷанг саф бастанд.

23Ва банӣ-Исроил баромада, ба ҳузури Худованд то шом гиристанд, ва аз Худованд пурсида, гуфтанд: «Оё боз бар зидди бародарони худ банӣ-Биньёмин барои ҷанг наздик оем?» Ва Худованд ғуфт: «Бар зидди онҳо бароед».

24Ва банӣ-Исроил дар рӯзи дуюм ба ҷониби банӣ-Биньёмин пеш омаданд.

25Ва биньёминиён дар рӯзи дуюм ба пешвози онҳо аз Ҷабъа берун омаданд ва аз банӣ-Исроил боз ҳаждаҳ ҳазор нафарро кушта бар замин ғалтониданд, ки ҳамаашон шамшерзан буданд.

26Ва тамоми банӣ-Исроил, тамоми қавм баромада, ба Байт-Ил омаданд, ва гириста, дар он ҷо ба хузури Худованд нишастанд, ва дар он рӯз то шом рӯза доштанд, ва қурбониҳои сӯхтанӣ ва қурбониҳои саломатӣ ба ҳузури Худованд оварданд.

27Ва банӣ-Исроил аз Худованд пурсиданд, — ва сандуқи аҳди Худо дар он вақт дар он ҷо буд,+

28Ва Финҳос ибни Элъозор ибни Ҳорун дар он айём пеши он меистод, — ва гуфтанд: «Оё боз бар зидди бародарони худ банӣ-Биньёмин ба ҷанг бароям, ё даст кашам?» Ва Худованд гуфт: «Бароед, зеро ки фардо онҳоро ба дасти ту хоҳам супурд».

29Ва исроилиён гирдогирди Ҷабъа каминҳо гузоштанд+.

30Ва банӣ-Исроил дар рӯзи сеюм ба муқобили банӣ-Биньёмин баромаданд, ва мисли дафъаҳои пеш назди Ҷабъа саф бастанд.

31Ва банӣ-Биньёмин ба пешвози қавм берун омада, аз шаҳр дур шуданд, ва дар роҳҳо, ки яке сӯи Байт-Ил ва дигаре сӯи Ҷабъа мебурд, мисли дафъаҳои пеш ба куштани қавм шурӯъ карданд, ва қариб сӣ нафар аз исроилиён дар саҳро кушта шуданд.

32Ва банӣ-Биньёмин гуфтанд: «Онҳо пеши мо, мисли пештара, фурӯ меғалтанд». Вале банӣ-Исроил гуфтанд: «Бигрезем, то ки ӯро аз шаҳр ба сӯи роҳҳо дур кунем»+.

33Ва ҳамаи исроилиён аз ҷои худ бархоста, дар Баал-Томор саф бастанд; ва каминварони Исроил аз камингоҳи худ, аз майдони назди Ҷабъа ҷаста баромаданд.

34Ва даҳ ҳазор марди баргузида, ки аз тамоми Исроил буданд, аз пеши Ҷабъа наздик омаданд, ва ҳарбу зарби сахте рӯй дод, ва биньёминиён надонистанд, ки фалокате ба сарашон меояд.

35Ва Худованд ба Биньёмин пеши Исроил шикаст расонид, ва банӣ-Исроил дар он рӯз бисту панҷ ҳазору сад нафарро аз Биньёмин куштанд, ки ҳамаашон шамшерзан буданд.

36Ба назари банӣ-Биньёмин чунин намуд, ки шикаст расонидаанд; вале исроилиён барои Биньёмин ҷой холӣ карда буданд, зеро умедашон ба он камине буд, ки назди Ҷабъа гузошта буданд.

37Ва каминварон шитофта, ба Ҷабъа ҳуҷум карданд; ва каминварон паҳн шуда рафта, тамоми аҳли шаҳрро ба дами шамшер куштанд+.

38Ва аломате дар миёни исроилиён ва каминварон қарор дода шуда буд, ки онҳо бояд аз даруни шаҳр сутунҳои ғафси дудро баланд кунанд.

39Ва ҳангоме ки исроилиён дар ҷанг қафо гаштанд, ва Биньёмин ба задани исроилиён шурӯъ намуда, тақрибан сӣ нафарро аз онҳо куштанд, ва гуфтанд: «Онҳо пеши мо мисли ҷанги якум фурӯ меғалтанд», —

40Дар ҳамин вақт аз шаҳр сутуни ғафси дуд баланд шудан гирифт, ва биньёминиён ба ақиби худ назар андохтанд, ва инак, дуд аз тамоми шаҳр сӯи осмон мебарояд,

41Ва исроилиён баргаштанд, ва биньёминиён ба воҳима афтоданд, зеро диданд, ки фалокат бар сарашон омадааст.

42Ва онҳо аз пеши исроилиён ба тарафи роҳи биёбон рӯй тофтанд, вале ҳарбу зарб онҳоро дар он ҷо низ таъқиб мекард, ва касонеро, ки аз шаҳрҳо мебаромаданд, андаруни он мекуштанд.

43Биньёминиёнро иҳота намуда, гирифтори таъқиб карданд, ва дар Менуҳо, ки дар рӯ ба рӯи тарафи шарқии Ҷабъа воқеъ аст, онҳоро торумор сохтанд.

44Ва ҳаждаҳ ҳазор нафар аз биньёминиён фурӯ ғалтиданд, ки ҳамаашон мардони ҷангӣ буданд.

45Ва онҳо тоб хӯрда, ба биёбон, сӯи сахраи Риммӯн гурехтанд, вале аз онҳо панҷ ҳазор нафарро дар роҳҳо ба ҳалокат расониданд; ва онҳоро то Ҷидъӯм таъқиб карда, аз онҳо ду ҳазор нафарро куштанд+.

46Ҳамаи касоне ки аз Биньёмин дар он рӯз талаф шуданд, бисту панҷ ҳазор нафар шамшерзан буданд, ки ҳамаашон мардони ҷангӣ буданд.

47Ва шашсад нафар тоб хӯрда, ба биёбон, сӯи сахраи Риммӯн гурехтанд, ва чор моҳ дар сахраи Риммӯн истоданд.

48Ва исроилиён назди банӣ-Биньёмин баргашта, онҳоро ба дами шамшер куштанд: тамоми аҳли шаҳр ва чорпоён ва ҳар чиро, ки ёфтанд; низ ҳамаи шаҳрҳоеро, ки ёфтанд, оташ дода сӯзониданд.

БОБИ БИСТУ ЯКУМ

Тақдири баъдинаи сибти Биньёмин.

21^1Ва исроилиён дар Мисфо қасам хӯрда, гуфтанд: «Касе аз мо духтарашро ба биньёминӣ ба занӣ нахоҳад дод»+.

2Ва қавм ба Байт-Ил омада, то шом дар он ҷо ба хузури Худо нишастанд, ва овози худро баланд карда, зор-зор гиристанд.

3Ва гуфтанд: «Чаро, эй Худованд Худои Исроил, чунин воқеа дар Исроил рӯй дод, ки имрӯз як сибт аз Исроил кам мешавад?»

4Ва фардояш қавм субҳидам бархоста, дар он ҷо қурбонгоҳ бино карданд, ва қурбониҳои сӯхтанӣ ва қурбониҳои саломатӣ оварданд.

5Ва банӣ-Исроил гуфтанд: «Кист аз ҳамаи сибтҳои Исроил, ки ба ҷамъомади назди Худованд наомадааст?» Зеро қасами сахт хӯрда гуфта буданд, ки ҳар кӣ назди Худованд ба Мисфо наомада бошад, бояд ҳатман кушта шавад.

6Ва банӣ-Исроил дар хусуси бародари худ Биньёмин пушаймон шуда, гуфтанд: «Имрӯз як сибт аз Исроил маҳв шуд+.

7Пас, бо бақияи онҳо дар бобати занон чӣ бояд бикунем? Мо, охир, ба Худованд қасам хӯрдаем, ки духтарони худро ба онҳо ба занӣ надиҳем».

8Ва гуфтанд: «Оё ягон сибти Исроил ҳаст, ки ба Мисфо назди Худованд наомада бошад?» Ва инак, аз Ёбиш-Ҷилъод касе ба ҷамъомади ӯрдугоҳ наомадааст+.

9Ва қавм аз назар гузаронида шуданд, ва инак, аз сокинони Ёбиш-Ҷилъод касе дар он ҷо набуд.

10Ва ҷамоат дувоздаҳ ҳазор нафар ҷанговарони далерро ба он ҷо фиристоданд, ва ба онҳо амр фармуда, гуфтанд: «Биравед ва сокинони Ёбиш-Ҷилъодро бо занон ва кӯдаконашон ба дами шамшер бикушед.

11Ва чунин аст коре ки бояд бикунед: ҳар мард ва ҳар занеро, ки бо мард хобида бошад, маҳв намоед»+.

12Ва аз миёни сокинони Ёбиш-Ҷилъод чорсад духтари бокираи бо мард нахобидаро ёфтанд, ва онҳоро ба ӯрдугоҳи Шилӯ, ки дар замини Канъон аст, оварданд+.

13Ва тамоми ҷамоат назди банӣ-Биньёмин, ки дар сахраи Риммӯн буданд, барои гуфтугӯ кас фиристода, онҳоро ба сулҳ даъват карданд+.

14Дар он вақт биньёминиён баргаштанд, ва духтаронеро, ки аз занони Ёбиш-Ҷилъод зинда нигоҳ дошта буданд, ба онҳо доданд, вале ин адад барояшон кифоят накард.

15Валекин қавм дар хусуси Биньёмин пушаймон буданд, зеро ки Худованд дар сибтҳои Исроил рахнае ба амал оварда буд.

16Ва пирони ҷамоат гуфтанд: «Бо бақияи онҳо дар бобати занон чӣ бояд бикунем? Зеро ки занон аз байни Биньёмин маҳв шудаанд».

17Ва гуфтанд: «Бигзор мулки Биньёмин мероси растагорони вай гардад, то сибте аз Исроил маҳв нашавад.

18Вале мо наметавонем духтарони худро ба онҳо ба занӣ диҳем, зеро ки банӣ-Исроил қасам хӯрда, гуфтаанд: „Малъун бод касе ки ба Биньёмин зан диҳад!“»

19Ва гуфтанд: «Инак, дар Шилӯ, ки ба тарафи шимолии Байт-Ил ва ба тарафи шарқии роҳе ки аз Байт-Ил ба Шакем мебарад, ва ба тарафи ҷанубии Лабӯно воқеъ аст, ҳар сол иди Худованд гузаронида мешавад».

20Ва ба банӣ-Биньёмин амр фармуда, гуфтанд: «Биравед ва дар токзорҳо камин гиред.

21Ва чун дидед, ки инак, духтарони Шилӯ барои рақсидан ба майдони рақсу суруд баромадаанд, шумо аз токзорҳо берун омада, ҳар яке барои худ аз духтарони Шилӯ зане бирабоед ва ба замини Биньёмин биравед+.

22Ва ҳангоме ки падарон ё бародарони онҳо назди мо омада шикоят кунанд, мо ба онҳо хоҳем гуфт: „Онҳоро бибахшед, зеро ки ҳар яке зани худро дар ҷанг ба даст наовардаанд, ва шумо низ ба онҳо надодаед, ки алҳол айбдор шавед“».

23Пас, банӣ-Биньёмин ҳамин тавр амал карданд, ва бар ҳасби шумораи худ духтаронро аз миёни раққосагон рабуда, ба занӣ гирифтанд, ва рафта ба мулки худ баргаштанд, ва шаҳрҳо бино карда, дар онҳо сокин шуданд.

24Ва аз он ҷо банӣ-Исроил дар он вақт ҳар яке ба сибти худ ва ба қабилаи худ равона шуданд, ва аз он ҷо ҳар яке ба мулки худ берун омаданд.

25Дар он айём подшоҳе дар Исроил набуд; ҳар кас он чи ба назараш писанд меомад, мекард+.

* 17:5 Эфӯд ва трофим — ҳайкалҳои (бутҳои) майдаи аз нуқра, тилло ё моддаи дигар сохташуда, ки дар миёни бутпарастон чун асбоби фолбинӣ ё пешгӯӣ истеъмол мешуд.

+ 1:1 Еҳ. 24:29, Дов. 20:18
+ 1:5 1 Подш. 11:8
+ 1:7 Иб. 24:19
+ 1:8 Еҳ. 15:63, 2 Подш. 5:6
+ 1:10 Еҳ. 14:15, Ад. 13:22, Еҳ. 15:14
+ 1:11 Еҳ. 10:38, Еҳ. 15:15
+ 1:12 Ад. 13:30, Еҳ. 15:13-19
+ 1:16 Ад. 24:21, Ад. 10:29-32
+ 1:19 Еҳ. 17:16, Еҳ. 17:18

+ 1:20 Ад. 14:24, Еҳ. 14:13, Дов. 1:10, Ад. 13:33, Так. Шар. 2:10

+ 1:21 Еҳ. 15:63
+ 1:23 Ҳас. 28:19
+ 1:24 Еҳ. 2:14
+ 1:27 Еҳ. 17:11-13
+ 1:29 Еҳ. 16:10, 3 Подш. 9:16
+ 1:31 Еҳ. 19:24-30
+ 1:33 Еҳ. 19:32-39
+ 1:34 Еҳ. 19:46
+ 1:36 Ад. 34:4, Еҳ. 15:3
+ 2:1 Ҳас. 17:7
+ 2:2 Так. Шар. 7:2, Так. Шар. 12:3
+ 2:3 Хур. 23:33
• 2:6 Еҳ. 24:28-31
+ 2:9 Еҳ. 19:50
+ 2:10 Айюб 18:21, Ирм. 9:3, 2 Тас. 1:8

+ 2:11 Дов. 3:7, Дов. 4:1, Дов. 6:1, Дов. 10:6, Дов. 13:1

+ 2:12 Так. Шар. 31:16-17
+ 2:13 1 Подш. 7:4
+ 2:14 Иб. 26:37, Еҳ. 7:12
+ 2:15 Иб. 26:14-46, Так. Шар. 28:15-68
+ 2:17 Хур. 34:15, Так. Шар. 31:16
+ 2:18 Хур. 2:23-25
+ 2:21 Еҳ. 23:12-13
+ 3:1 Еҳ. 13:2-6
+ 3:6 Хур. 34:16
+ 3:7 Дов. 2:11
+ 3:9 4 Подш. 13:5, Дов. 1:13

+ 3:10 Ад. 24:2, Дов. 6:34, Дов. 11:29, Дов. 13:25, Дов. 14:6, Дов. 14:19, Дов. 15:14

+ 3:15 Дов. 20:16
+ 3:27 Дов. 6:34, 1 Подш. 13:3
+ 3:28 Еҳ. 2:7, Дов. 7:24
+ 3:31 Дов. 5:6, 1 Подш. 13:19
+ 4:1 Дов. 2:11
+ 4:2 Еҳ. 11:10, 1 Подш. 12:9
+ 4:6 Еҳ. 19:37, Ибр. 11:32, Ирм. 46:18
+ 4:7 3 Подш. 18:40

+ 4:11 Ад. 10:29, Ад. 24:21, Дов. 1:16, Еҳ. 19:33

+ 4:15 Еҳ. 10:10

+ 5:4 Так. Шар. 33:2, 2 Подш. 22:8, Заб. 17:8, Заб. 67:9, Заб. 76:18, Заб. 96:4

+ 5:5 Хур. 19:18

+ 5:6 Дов. 3:31, Дов. 4:17

+ 5:8 Так. Шар. 32:16, 1 Подш. 13:19, 1 Подш. 13:22

+ 5:12 Заб. 56:9
+ 5:14 Ад. 32:39
+ 5:17 Еҳ. 13:24-28
+ 5:18 Дов. 4:10
+ 5:19 Еҳ. 17:11
+ 5:21 Дов. 4:7
+ 5:24 Дов. 4:17
+ 5:25 Дов. 4:19
+ 5:26 Дов. 4:21
+ 5:31 Заб. 36:6
+ 6:1 Дов. 2:11, Ҳас. 25:1, Ад. 25:17-18
+ 6:4 Иб. 26:16, Так. Шар. 28:31-33
+ 6:9 1 Подш. 10:18
+ 6:11 Еҳ. 17:2
+ 6:13 Так. Шар. 31:17
+ 6:15 1 Подш. 9:21, 1 Подш. 18:18
+ 6:16 Хур. 3:12, Еҳ. 1:5
+ 6:17 4 Подш. 20:8, Заб. 85:17
+ 6:18 Ҳас. 18:3-8
+ 6:20 Дов. 13:19
+ 6:21 Иб. 9:24, 3 Подш. 18:38
+ 6:22 Ҳас. 32:30
+ 6:33 Еҳ. 17:16, Ҳуш. 1:5

+ 6:34 Ад. 24:2, Дов. 3:10, Дов. 3:27, 1 Подш. 13:3

+ 7:2 Так. Шар. 8:17
+ 7:3 Так. Шар. 20:8
+ 7:12 Еҳ. 11:4, 1 Подш. 13:5
+ 7:16 1 Подш. 11:11, Айюб 1:17
+ 7:18 Еҳ. 6:4
+ 7:22 1 Подш. 14:20, 2 Вак. 20:22-23
+ 7:24 Еҳ. 2:7, Дов. 3:28
+ 7:25 Заб. 82:12
+ 8:1 Дов. 12:1
+ 8:3 Мас. 15:1
+ 8:5 Ҳас. 33:17
+ 8:6 1 Подш. 25:11
+ 8:8 Ҳас. 32:30
+ 8:11 Ад. 32:35, Ад. 32:42
+ 8:17 3 Подш. 12:25
+ 8:21 Заб. 82:12, Иш. 3:18
+ 8:22 1 Подш. 8:5
+ 8:24 Хур. 32:1-4, Ҳас. 25:12-18
+ 8:27 Так. Шар. 7:16
+ 8:31 Дов. 9:1
+ 9:4 Дов. 8:33
+ 9:5 4 Подш. 11:1
+ 9:6 Ҳас. 35:4, Еҳ. 24:26, 3 Подш. 12:1

+ 9:7 Так. Шар. 11:29, Так. Шар. 27:12, Еҳ. 8:33

+ 9:8 4 Подш. 14:9
+ 9:13 Заб. 103:15
+ 9:15 Ҳиз. 31:3
+ 9:21 Ад. 21:16
+ 9:23 1 Подш. 16:14
+ 9:28 Ҳас. 34
+ 9:29 2 Подш. 15:4
+ 9:45 3 Подш. 12:25, Так. Шар. 29:29
+ 9:48 Заб. 67:15
+ 9:53 2 Подш. 11:21
+ 9:54 1 Подш. 31:4
+ 10:4 Так. Шар. 3:14
+ 10:6 Дов. 2:11, 3 Подш. 11:5, 2 Подш. 23:13
+ 10:10 1 Подш. 7:6
+ 10:14 Так. Шар. 32:37
+ 11:1 Ибр. 11:32

+ 11:3 2 Подш. 10:6, 2 Подш. 10:8, 1 Подш. 22:2

+ 11:8 Дов. 10:18
+ 11:10 Ирм. 42:5
+ 11:13 Ад. 21:24-26
+ 11:15 Так. Шар. 2:9, Так. Шар. 2:19
+ 11:16 Ад. 13:26, Ад. 14:25
+ 11:17 Ад. 20:14-21, Так. Шар. 1:46
+ 11:18 Ад. 21:4, Ад. 21:13
+ 11:20 Ад. 21:21-23, Так. Шар. 2:26-37
+ 11:24 Ад. 21:29
+ 11:25 Ад. 22:2, Мик. 6:5
+ 11:27 Ҳас. 16:5
+ 11:29 Ад. 24:2, Дов. 3:10
+ 11:30 Ҳас. 28:20
+ 11:31 Ад. 21:2
+ 11:33 Ҳиз. 27:17
+ 11:35 Иб. 5:4, Ад. 30:3
+ 12:1 Дов. 8:1
+ 13:1 Дов. 2:11
+ 13:2 Еҳ. 19:41
+ 13:3 Дов. 6:12, Луқ. 1:28, Луқ. 1:31
+ 13:5 Ад. 6:1-21, 1 Подш. 1:11
+ 13:15 Дов. 6:18
+ 13:18 Ҳас. 32:29
+ 13:19 Дов. 6:20
+ 13:22 Ҳас. 32:30
+ 13:24 1 Подш. 2:21
+ 13:25 Ад. 24:2, Дов. 3:10
+ 14:1 Еҳ. 15:10, Еҳ. 19:43, Ҳас. 38:12
+ 14:2 Ҳас. 34:4
+ 14:3 Ҳас. 24:3, Ҳас. 24:4
+ 14:6 Ад. 24:2, Дов. 3:10
+ 14:12 Ҳас. 29:27
+ 14:15 Дов. 16:5
+ 14:16 Дов. 16:15
+ 14:19 Ад. 24:2, Дов. 3:10
+ 15:14 Ад. 24:2, Дов. 3:10
+ 15:15 Ад. 6:6, Так. Шар. 32:30, Еҳ. 23:10
+ 16:1 Еҳ. 15:47
+ 16:5 Дов. 14:15
+ 16:11 Дов. 15:13
+ 16:15 Дов. 14:16
+ 16:17 Ад. 6:2, Ад. 6:5, Дов. 13:5
+ 16:23 1 Подш. 5:2, 1 Вақ. 10:10
+ 17:2 Иб. 5:1
+ 17:3 Хур. 20:4
+ 17:4 Иш. 46:6
+ 17:5 3 Подш. 13:33

+ 17:6 Так. Шар. 12:8, Дов. 18:1, Дов. 19:1, Дов. 21:25

+ 17:7 Рут 1:1, 1 Подш. 17:12, Мик. 5:2, Мат. 2:1

+ 18:1 Дов. 17:6, Дов. 19:1, Дов. 21:25, Дов. 1:34-36

+ 18:2 Дов. 13:25, Дов. 16:31
+ 18:5 Ад. 27:21, Ҳуш. 4:12
+ 18:7 Еҳ. 19:47
+ 18:12 Еҳ. 15:60
+ 18:24 Ҳас. 31:30
+ 18:27 Ҳас. 49:17, Еҳ. 19:47
+ 18:28 2 Подш. 10:6
+ 18:30 Хур. 2:22, Хур. 18:3, 4 Подш. 17:6
+ 18:31 Еҳ. 18:1
+ 19:1 Дов. 17:6, Дов. 18:1, Дов. 21:25
+ 19:10 Еҳ. 15:8, Еҳ. 15:63, Еҳ. 18:28
+ 19:20 Ҳас. 19:2, Айюб 31:32
+ 19:22 Так. Шар. 13:13, Ҳас. 19:5-9
+ 19:29 1 Подш. 11:7

+ 20:1 1 Подш. 3:20, 2 Подш. 3:10, 2 Подш. 24:2, 1 Подш. 7:5, 1 Подш. 11:7

+ 20:6 Ҳас. 34:7
+ 20:13 Так. Шар. 13:13
+ 20:15 Ад. 1:37, Ад. 26:41
+ 20:16 Дов. 3:15
+ 20:17 1 Подш. 11:8, 2 Подш. 24:9
+ 20:18 Дов. 1:1-2
+ 20:21 Ҳас. 49:27
+ 20:27 Хур. 6:15, Ад. 25:7-13, Еҳ. 22:13
+ 20:29 Еҳ. 8:4
+ 20:32 Еҳ. 8:5
+ 20:37 Еҳ. 8:19
+ 20:45 Еҳ. 15:32
+ 21:1 Дов. 20:1
+ 21:6 1 Подш. 9:21
+ 21:8 1 Подш. 11:1
+ 21:11 Ад. 31:17
+ 21:12 Еҳ. 18:1
+ 21:13 Дов. 20:47, Так. Шар. 20:10
+ 21:21 Хур. 15:20, Дов. 11:34

+ 21:25 Так. Шар. 12:8, Дов. 17:6, Дов. 18:1, Дов. 19:1

Рут

КИТОБИ

РУТ

- 1
- 2
- 3
- 4

БОБИ ЯКУМ

Рут азм намуда, бо Ноомӣ ба Байт-Лаҳм меравад.

1^1Ва воқеъ шуд дар айёми ҳокимияти доварон, ки бар замин қаҳтӣ падид омад. Ва марде аз Байт-Лаҳми Яҳудо рафт, то ки дар ноҳияи Мӯоб маскан гирад, — ӯ ва занаш, ва ду писараш+.

2Номи он мард Элимелех буд, ва номи занаш — Ноомӣ, ва номи ду писараш — Маҳлӯн ва Килйӯн. Онҳо эфротиёни Байт-Лаҳми Яҳудо буданд, ва ба ноҳияи Мӯоб омада, дар он сокин шуданд.

3Ва Элимелех, шавҳари Ноомӣ, мурд, ва ӯ бо ду писараш монд.

4Онҳо барои худ занони мӯобия гирифтанд, ки номи яке Орфо ва номи дигаре Рут буд; ва дар он ҷо қариб даҳ сол иқомат карданд.

5Ва ҳар дуяшон — Маҳлӯн ва Килйӯн низ мурданд; ва он зан аз ду фарзандаш ва аз шавҳараш маҳрум монд.

6Ва ӯ бо келинҳои худ бархост, то ки аз ноҳияи Мӯоб баргардад, зеро дар ноҳияи Мӯоб шунид, ки Худованд қавми Худро тафаққуд намуда, ба онҳо нон додааст;

7Ва аз маконе ки дар он иқомат дошт, берун омад, ва ду келинаш ҳамроҳи ӯ буданд; ва роҳсипор шуданд, то ки ба замини Яҳудо баргарданд.

8Ноомӣ ба ду келини худ гуфт: «Биравед, ва ҳар яке ба хонаи модари худ баргардед. Бигзор Худованд ба шумо эҳсон кунад, чунон ки шумо ба мурдагон ва ба ман кардед!

9Бигзор Худованд ба шумо ато кунад, ки ҳар кадоматон дар хонаи шавҳари худ фароғат ёбед!» Ва онҳоро бӯса кард. Вале онҳо овози худро баланд карда, гиристанд,

10Ва ба ӯ гуфтанд, ки «бо ту назди қавми ту хоҳем баргашт».

11Валекин Ноомӣ гуфт: «Баргардед, духтаронам! Чаро ҳамроҳи ман меоед? Оё ҳанӯз дар амъои ман писарон ҳастанд, ки барои шумо шавҳар шаванд?

12Баргардед, духтаронам, биравед! Зеро ки ман пир шудаам ва наметавонам шавҳар кунам. Ҳатто агар мегуфтам, ки „ҳанӯз умеде дорам“, ва худи ҳамин шаб шавҳар мекардам ва писарон низ мезоидам, —

13Оё ба онҳо то дами калон шуданашон интизорӣ хоҳед кашид? Оё аз барои онҳо худро аз шавҳар кардан хоҳед боздошт? Не, духтаронам! Қисмати шумо барои ман бағоят ғамангез аст; дар асл, дасти Худованд ба ман шикаст расондааст»+.

14Онҳо боз овози худро баланд карда, гиристанд. Ва Орфо модаршӯи худро бӯсида, видоъ кард, вале Рут бо ӯ монд;

15Ва ӯ гуфт: «Инак, дағечат назди қавми худ ва назди худоёни худ баргашт; ту низ аз паси дағечат баргард»+.

16Вале Рут гуфт: «Маро водор накун, ки туро тарк намоям ва аз пеши ту баргардам, зеро ба ҳар ҷое ки ту биравӣ, хоҳам рафт, ва дар ҳар ҷое ки ту иқомат кунӣ, иқомат хоҳам кард: қавми ту қавми ман ва Худои ту Худои ман хоҳад буд;

17Дар ҳар ҷое ки ту бимирӣ, хоҳам мурд ва дар он ҷо дафн хоҳам шуд. Бигзор Худованд дар ҳаққи ман чунин ва чунин кунад ва зиёда аз он кунад, агар чизе ғайр аз марг маро аз ту ҷудо кунад!»+

18Чун ӯ дид, ки вай азми қавӣ дорад ҳамроҳи ӯ биравад, дигар ба вай сухане нагуфт.

19Ва ҳар дуяшон равона шуданд, то даме ки ба Байт-Лаҳм расиданд. Ва ҳангоме ки ба Байт-Лаҳм ворид шуданд, тамоми аҳли шаҳр аз онҳо ба ҳаяҷон омаданд, ва занон гуфтанд: «Оё ин Ноомист?»

20Ба онҳо гуфт: «Маро Ноомӣ[*] нахонед, балки Марро[*] бихонед, зеро ки Қодир талхии зиёде бар сарам овард:

21Ман пурганҷ рафта будам, ва Худованд маро тиҳидаст баргардонд. Пас, чаро маро Ноомӣ мехонед, дар сурате ки Худованд маро ба азобу уқубат гирифтор кардааст, ва Қодир бадбахтӣ бар сарам овардааст?»

22Ва Ноомӣ чунин баргашт, ва келинаш — Рути мӯобия, ки аз ноҳияи Мӯоб баргашта буд, ҳамроҳи ӯ буд; ва онҳо дар ибтидои дарави ҷав ба Байт-Лаҳм ворид шуданд+.

БОБИ ДУЮМ

Рут хизмат мекунад.

2^1Ноомӣ хешованде аз тарафи шавҳари худ дошт, ки марди паҳлавони сарватдоре аз хонаводаи Элимелех буд, ва номаш — Бӯаз+.

2Ва Рути мӯобия ба Ноомӣ гуфт: «Мехоҳам ба киштзор равам ва аз қафои касе ки дар назараш илтифот ёбам, хӯшачинӣ кунам». Ба вай гуфт: «Бирав, духтарам».

3Вай рафт ва ба киштзоре даромада, аз қафои даравгарон хӯшачинӣ кард. Ва чунин тасодуф шуд, ки он қитъаи киштзор ба Бӯаз, ки аз хонаводаи Элимелех буд, тааллуқ дошт.

4Ва инак, Бӯаз аз Байт-Лаҳм омад ва ба даравгарон гуфт: «Худованд бо шумо бод!» Ба ӯ гуфтанд: «Худованд туро баракат диҳад!»+

5Ва Бӯаз ба навкари худ, ки назди даравгарон гузошта буд, гуфт: «Ин ҷавонзан аз они кист?»

6Навкаре ки назди даравгарон буд, ҷавоб дода, гуфт: «Вай ҷавонзани мӯобия аст, ки бо Ноомӣ аз ноҳияи Мӯоб баргаштааст;

7Вай ба ман гуфт, ки „мехоҳам аз қафои даравгарон дар миёни бандҳо хӯшаҳоро чида ҷамъ кунам“. Ва омада, аз худи саҳарӣ то алҳол ба по истод; фақат акнун андаке дар хона нишастааст».

8Ва Бӯаз ба Рут гуфт: «Бишнав, духтарам, барои хӯша чидан ба киштзори дигар нагузар ва аз ин ҷо низ нарав, балки ҳамроҳи канизони ман дар ин ҷо бош.

9Бигзор чашмонат ба киштзоре бошад, ки медараванд, ва аз қафояшон бирав. Ман ба навкарон амр фармудам, ки ба ту дастдарозӣ накунанд. Ҳар гоҳ ташна монӣ, назди зарфҳо бирав ва аз обе ки навкарон мекашанд, бинӯш».

10Вай бар рӯи худ афтода, то ба замин таъзим кард ва ба ӯ гуфт: «Чаро дар назарат илтифот ёфтаам, ки маро бишиносӣ, ва ҳол он ки ман аҷнабизане ҳастам?»+

11Бӯаз ба вай ҷавоб дода, гуфт: «Ҳар он чи ту пас аз вафоти шавҳарат барои модаршӯи худ кардаӣ, ба ман ҳикоят карда шуд, яъне ту падари худ ва модари худ ва замини зодгоҳи худро тарк кардаӣ ва назди қавме омадаӣ, ки дирӯз ва парирӯз онро намешинохтӣ.

12Бигзор Худованд аъмоли туро подош диҳад, ва музди ту аз ҷониби Худованд Худои Исроил комил бошад, ки ту омадаӣ, то дар таҳти болҳои Ӯ паноҳ барӣ!»+

13Вай гуфт: «Бигзор дар назари ту ман илтифот ёбам, оғои ман! Ту маро тасаллӣ додӣ, ва бо суханонат дили канизи худро бардоштӣ, агарчи ман сазовори он нестам, ки мисли яке аз канизони ту бошам»+.

14Ва чун вақти хӯрок расид, Бӯаз ба вай гуфт: «Ин ҷо биё ва нон бихӯр ва луқмаи худро дар сирко биғӯтон». Вай назди даравгарон нишаст, ва ӯ хӯшаҳои бирьён ба вай дароз кард; вай хӯрда сер шуд, ва боз боқӣ монд.

15Ва барои хӯша чидан бархост. Ва Бӯаз ба навкарони худ амр фармуда, гуфт: «Бигзор вай дар миёни бандҳо низ бичинад, ва осебе ба вай нарасонед;+

16Аз қучоқҳо низ барои вай бароварда партоед, то бичинад, ва таънае бар вай назанед».

17То бегоҳӣ вай дар он киштзор хӯшачинӣ кард, ва он чи чида буд, кӯфт, ва қариб як эфа[*] ҷав баромад;

18Онро бардошта, ба шаҳр омад, ва он чи чида буд, модаршӯяш дид. Ва он чи пас аз сер шуданаш боқӣ монда буд, бароварда ба ӯ дод.

19Ва модаршӯяш ба вай гуфт: «Имрӯз дар куҷо чидӣ ва дар куҷо кор кардӣ? Бигзор он валинеъмати ту баракат ёбад!» Вай ба модаршӯяш аз касе ки наздаш кор карда буд, хабар дода, гуфт: «Номи касе ки наздаш имрӯз кор кардам, Бӯаз аст».

20Ва Ноомӣ ба келини худ гуфт: «Бигзор ӯ баракат ёбад аз ҷониби Худованд, ки эҳсони худро ба зиндагон ва мурдагон бас накардааст!» Ва Ноомӣ ба вай гуфт: «Он мард ба мо наздик аст; ӯ аз фидиягузорони[*] мост».

21Рути мӯобия гуфт: «Ӯ ҳатто ба ман гуфт, ки „ҳамроҳи канизони ман бош, то вақте ки тамоми дарави маро ба итмом расонанд“».

22Ва Ноомӣ ба келини худ — Рут гуфт: «Хуб аст, духтарам, ки ҳамроҳи канизони ӯ берун оӣ, ва дар киштзори дигар ба ту дастдарозӣ накунанд».

23Вай ба канизони Бӯаз ҳамроҳ шуда, хӯшачинӣ кард, то вақте ки дарави ҷав ва дарави гандум ба итмом расид; ва бо модаршӯи худ иқомат дошт.

БОБИ СЕЮМ

Вохӯрӣ бо Бӯаз. Рут фароғат меёбад.

3^1Ва модаршӯяш — Ноомӣ ба вай гуфт: «Эй духтарам, оё маро лозим нест, ки бароят ҷои фароғат биҷӯям, то ки барои ту хуб бошад?

2Ва акнун, оё Бӯаз, ки ҳамроҳи канизони ӯ будӣ, хешованди мо нест? Инак, ӯ имшаб дар хирмангоҳ ҷавро бод мекунад;

3Ту ғусл бикун, ва равған бимол, ва пероҳани худро бипӯш, ва ба хирмангоҳ фурӯд ой, лекин худро ба он мард нишон надеҳ, то вақте ки хӯрдан ва нӯшиданашро тамом кунад.

4Ва ҳангоме ки бихобад, ҷоеро, ки ӯ хобид, дар хотир бидор, ва омада, пеши пойҳои ӯро бикушо ва бихоб. Ӯ ба ту хоҳад гуфт, ки чӣ кор бояд бикунӣ».

5Вай ба ӯ гуфт: «Ҳар он чи ба ман гуфтӣ, ба ҷо хоҳам овард».

6Ва ба хирмангоҳ фурӯд омад, ва ҳар он чи модаршӯяш ба вай амр фармуда буд, ба ҷо овард.

7Бӯаз хӯрок хӯрд, ва нӯшид, ва дилшод шуд, ва дар канори хирман омада хобид. Пас вай оҳистаяк омада, пеши пойҳои ӯро кушод ва хобид.

8Нисфи шаб он мард ба изтироб омад ва як қад парида хест, ва инак, зане пеши пойҳои ӯ хобидааст;

9Ва гуфт: «Ту кистӣ?» Гуфт: «Ман канизи ту — Рут ҳастам; боли худро бар канизи худ паҳн намо, зеро ки ту фидиягузор ҳастӣ»+.

10Гуфт: «Эй духтарам! Ту аз ҷониби Худованд баракат хоҳӣ ёфт, зеро ки ин эҳсони охирини худро назар ба аввала хубтар ба ҷо овардӣ, бе он ки аз қафои ҷавонони хоҳ бенаво ва хоҳ сарватдор биравӣ.

11Ва акнун, духтарам, натарс: ҳар он чи гуфтӣ, барои ту хоҳам кард, зеро ки назди ҳар дарвоза қавми ман медонанд, ки ту зани солеҳа ҳастӣ+.

12Ва акнун, дуруст аст, ки ман фидиягузор ҳастам, валекин фидиягузори аз ман наздиктаре низ ҳаст.

13Имшаб дар ҳамин ҷо бимон, ва пагоҳӣ, агар ӯ барои ту фидия диҳад, хуб мешавад, — бигзор фидия диҳад: ва агар ӯ нахоҳад, ки барои ту фидия диҳад, қасам ба Худованд, ки ман барои ту фидия хоҳам дод! То пагоҳӣ бихоб».

14Ва то субҳ пеши пойҳои ӯ хобид, ва пеш аз он ки касе бубинад, бархост. Ва ӯ дар дили худ гуфт: «Зинҳор мардум нафаҳманд, ки ин зан ба хирмангоҳ омада буд».

15Ва ба вай гуфт: «Сарандозеро, ки бар туст, гирифта, нигоҳ дор». Вай онро нигоҳ дошт, ва ӯ шаш андоза ҷавро чен карда, бар китфи вай гузошт, ва ба шаҳр равона шуд.

16Вақте ки вай назди модаршӯи худ омад, ӯ гуфт: «Корҳоят чӣ тавр аст, духтарам?» Вай ҳар он чи он мард барояш кард, ба ӯ хабар дод,

17Ва гуфт: «Ин шаш андоза ҷавро ба ман дода, гуфт, ки „назди модаршӯи худ тиҳидаст нарав“».

18Гуфт: «Ором бинишин, духтарам, то бидонӣ, ки кор чӣ гуна анҷом хоҳад ёфт; зеро ки он мард то ин корро имрӯз буд накунад, сокит нахоҳад шуд».

БОБИ ЧОРУМ

Рут сазовори мукофот гардид.

4^1Бӯаз назди дарвоза омад, ва он ҷо нишаст. Ва инак, он фидиягузор, ки Бӯаз дар бораи ӯ сухан ронда буд, гузашт. Гуфт: «Эй фалону беҳмадон, баргашта, ин ҷо бинишин». Ӯ баргашта, нишаст+.

2Аз пирони шаҳр даҳ нафарро гирифта, ба онҳо гуфт: «Ин ҷо бинишинед». Онҳо нишастанд.

3Ба он фидиягузор гуфт: «Ноомӣ, ки аз ноҳияи Мӯоб баргаштааст, қитъаи заминеро, ки аз они бародарамон Элимелех буд, мефурӯшад.

4Ман салоҳ донистам, ки ба самъи ту расонда, бигӯям: онро ба хузури нишастагон, яъне ба ҳузури ин пирони қавми ман бихар. Агар фидия медиҳӣ — бидеҳ, ва агар фидия намедиҳӣ — ба ман бигӯй, то бидонам, зеро ғайр аз ту касе нест, ки фидия диҳад; ва навбати ман баъд аз туст». Ӯ гуфт: «Ман фидия хоҳам дод»+.

5Бӯаз гуфт: «Дар рӯзе ки заминро аз дасти Ноомӣ бихарӣ, Рути мӯобия — зани он марҳумро низ харида бошӣ, то ки номи он марҳумро бар мероси ӯ барқарор намоӣ»+.

6Он фидиягузор гуфт: «Наметавонам барои худ фидиягузор бошам: мабодо мероси худро фосид намоям. Пас, фидиягузории маро ту ба зиммаи худ гирифта, фидия бидеҳ, зеро ки наметавонам фидиягузор бошам».

7Дар замони қадим дар Исроил дар соҳаи фидия ва мубодила барои тасдиқи ҳар муомила чунин таомуле буд, ки яке кафши худро кашида ба дигаре медод, ва ин дар Исроил хуҷҷат ҳисоб меёфт+.

8Ва он фидиягузор ба Бӯаз гуфт: «Барои худ бихар!» Ва кафши худро кашида дод.

9Ва Бӯаз ба пирон ва ба тамоми қавм гуфт: «Шумо имрӯз шоҳид ҳастед, ки ҳар он чи аз они Элимелех буд ва ҳар он чи аз они Килйӯн ва Маҳлӯн буд, аз дасти Ноомӣ харидам;

10Ва низ Рути мӯобия — зани Маҳлӯнро барои худ ба занӣ харидам, то ки номи он марҳумро бар мероси ӯ барқарор намоям, ва номи он марҳум аз миёни бародаронаш ва аз дарвозаи иқоматгоҳаш нест нашавад; шумо имрӯз шоҳид ҳастед»+.

11Тамоми қавме ки назди дарвоза буданд, ва пирон низ гуфтанд: «Шоҳид ҳастем! Бигзор Худованд занеро, ки ба хонаи ту медарояд, мисли Роҳел ва Леё гардонад, ки ҳар дуи онҳо хонаи Исроилро бино кардаанд; ва ту дар Эфрот комьёб шав ва дар Байт-Лаҳм ном барор+.

12Ва бигзор хонаи ту мисли хонаи Форас бошад, — ки ӯро Томор барои Яҳудо зоида буд, — аз он насле ки Худованд ба ту аз ин ҷавонзан хоҳад бахшид»+.

13Ва Бӯаз Рутро гирифт: вай зани ӯ шуд, ва ӯ назди вай даромад. Ва Худованд ба вай ҳомилагӣ бахшид: вай писаре зоид+.

14Ва занон ба Ноомӣ гуфтанд: «Муборак аст Худованд, ки туро имрӯз аз фидиягузор маҳрум накард! Бигзор номи ӯ дар Исроил пуршараф бошад!

15Ӯ барои ту ҷонбахш ва асои пирии ту хоҳад буд, зеро келинат, ки туро дӯст медорад ва бароят аз ҳафт писар хубтар аст, ӯро зоид»+.

16Ва Ноомӣ он бачаро гирифта, дар оғӯш кашид, ва дояи ӯ шуд.

17Занони ҳамсоя ӯро ном ниҳода, гуфтанд: «Барои Ноомӣ писаре таваллуд шуд», ва ӯро Убид ном ниҳоданд. Ӯ падари Йисой падари Довуд аст.

18•Ин аст насаби Форас: Форас Ҳесрӯнро ба дуньё овард+.

19Ва Ҳесрӯн Ромро ба дуньё овард, ва Ром Аминодобро ба дуньё овард,

20Ва Аминодоб Наҳшӯнро ба дуньё овард, ва Наҳшӯн Салмӯнро ба дуньё овард,+

21Ва Салмӯн Бӯазро ба дуньё овард, ва Бӯаз Убидро ба дуньё овард,

22Ва Убид Йисойро ба дуньё овард, ва Йисой Довудро ба дуньё овард.

* 1:20 Дилпазир.

* 1:20 Талхком.

* 2:17 Эфа андозаи ғалладона, ки ҳаҷмаш ба 40 литр баробар буд.

* 2:20 Фидиягузорон хешҳои наздик. Дар замони қадим касе агар мурда, фарзанде аз ӯ намемонд, яке аз ин хешҳои наздикаш қитъаи замини ӯро фидия дода мехарид ва дар айни замон зани ӯро ба никоҳи худ медаровард, то ки аз вай фарзанде ба дуньё оварда, номи он марҳумро зинда кунад.

+ 1:1 Дов. 2:16
+ 1:13 Айюб 19:21
+ 1:15 Ад. 21:29

+ 1:17 2 Подш. 15:21, 1 Подш. 3:17, 1 Подш. 25:22, 2 Подш. 19:13, 3 Подш. 2:23

+ 1:22 2 Подш. 21:9
+ 2:1 Иб. 19:9, Так. Шар. 24:19
+ 2:4 Заб. 128:8
+ 2:10 1 Подш. 25:23
+ 2:12 Заб. 16:8, 1 Подш. 24:20
+ 2:13 1 Подш. 1:18
+ 2:15 Иб. 19:10, Иб. 23:22, Так. Шар. 24:19
+ 3:9 Ҳиз. 16:8
+ 3:11 Мас. 31:10

+ 4:1 2 Подш. 15:2, 2 Подш. 18:4, 2 Подш. 19:8

+ 4:4 Иб. 25:25, Ад. 27:11, Ирм. 35:4
+ 4:5 Так. Шар. 25:5
+ 4:7 Так. Шар. 25:9
+ 4:10 Так. Шар. 25:6
+ 4:11 Ҳас. 29:31, Рут 1:2
+ 4:12 Ҳас. 38:27-29, 1 Вақ. 2:4-12
+ 4:13 Ҳас. 29:31
+ 4:15 1 Подш. 1:8
• 4:18 1 Вақ. 2:4-15, Мат. 1:3-6
+ 4:18 Ҳас. 38:29
+ 4:20 Ад. 1:7

1 Подшоҳон

КИТОБИ

ЯКУМИ ПОДШОҲОН

- 1
- 2
- 3
- 4
- 5
- 6
- 7
- 8
- 9
- 10
- 11
- 12
- 13
- 14
- 15
- 16
- 17
- 18
- 19
- 20
- 21
- 22
- 23
- 24
- 25
- 26
- 27
- 28
- 29
- 30
- 31

БОБИ ЯКУМ

Модари Самуил.

1^1Ва марде аз Ромотаим-Сӯфим, аз кӯҳи Эфроим буд; ва номаш Элқоно ибни Ерӯҳом, ибни Элиҳу, ибни Тӯҳу, ибни Суф буд, — ва ӯ эфротӣ буд.

2Ва ӯ ду зан дошт: номи яке Ҳанно ва номи дигаре Фанинно буд: ва Фанинно бача дошт, вале Ҳанно бача надошт.

3Ва он мард ҳар сол аз шаҳри худ мерафт, то ки Худованди лашкарҳоро дар Шилӯ ибодат намояд ва барои Ӯ курбонӣ кунад; ва дар он чо ду писари Элӣ, Ҳофнӣ ва Финҳос, коҳинони Худованд буданд+.

4Ва дар он рӯзе ки Элқоно қурбонӣ мекард, ба зани худ Фанинно ва ба ҳамаи писарон ва духтарони вай ҳиссаҳо медод;+

5Валекин ба Ҳанно ҳиссаи дучанд медод, зеро ки Ҳанноро дӯст медошт, агарчи Худованд батни варо баста буд.

6Ва паланҷаш варо сахт ранҷонида, бисьёр ба хашм меовард, барои он ки Худованд батнашро баста буд.

7Ва ин тавр сол ба сол воқеъ мешуд: ҳар боре ки вай ба хонаи Худованд меомад, паланҷаш чунон варо меранҷонид, ки вай гирья мекард ва чизе намехӯрд.

8Ва шавҳараш Элқоно ба вай мегуфт: «Эй Ҳанно! Чаро гирья мекунӣ, ва чаро чизе намехӯрӣ, ва чаро дилат маҳзун аст? Ман, охир, барои ту аз даҳ писар беҳтар ҳастам»+.

9Ва Ҳанно, баъд аз хӯрдан ва нӯшидан дар Шилӯ, бархост; ва Элии коҳин назди паҳлударии маъбади Худованд бар курсӣ нишаста буд+.

10Ва вай бо сӯзи дил сӯи Худованд дуо мегуфт ва зор-зор мегирист.

11Ва назр намуда, гуфт: «Эй Худованди лашкарҳо! Агар ба азияти канизи Худ назар андозӣ, ва маро ба ёд оварӣ, ва канизи Худро фаромӯш накунӣ, ва фарзанди наринае ба канизи Худ ато фармоӣ, ман ӯро тамоми айёми умраш ба Худованд хоҳам дод, ва поку ба сари ӯ нахоҳад расид»+.

12Ва азбаски дуои вай ба ҳузури Худованд тӯл кашид, Элӣ ба даҳони вай назар дӯхт.

13Ва Ҳанно дар дили худ сухан мегуфт: лабҳояш фақат меҷунбид, вале овозаш шунида намешуд; бинобар ин Элӣ гумон кард, ки вай маст аст.

14Ва Элӣ ба вай гуфт: «То ба кай маст мешавӣ? Шаробро аз худ дур кун».

15Вале Ҳанно ҷавоб гардонида, гуфт: «Не, оғоям; ман зани дилшикастае ҳастам, ва шаробу арақ наменӯшам, балки дили худро ба ҳузури Худованд холӣ кардам.

16Канизи худро зани нобакоре ҳисоб накун; зеро ки аз бисьёрии андӯҳ ва кулфати худ то ҳол сухан рондаам».

17Ва Элӣ ҷавоб гардонида, гуфт: «Ба саломатӣ бирав, ва Худои Исроил хоҳиши туро, ки аз Ӯ илтимос кардаӣ, ба амал хоҳад овард».

18Ва вай гуфт: «Кошки канизи ту дар назарат илтифот ёбад!» Ва зан ба роҳи худ рафт; ва хӯрок мехӯрд, ва чеҳрааш дигар ғамгин набуд+.

19Ва онҳо бомдодон бармаҳал бархоста, ба ҳузури Худованд ибодат карданд, ва баргашта, ба хонаи худ ба Ромо омаданд; ва Элқоно бо зани худ Ҳанно хобид, ва Худованд варо ба ёд овард.

Таваллуди Самуил.

20Ва баъд аз муддате Ҳанно ҳомила гардида, писаре зоид, ва номи ӯро Самуил хонд, зеро ки ӯро аз Худо талабидаам, гуфт вай.

21Ва шавҳараш Элқоно бо тамоми аҳли байташ рафт, то ки қурбонии солона ва назри худро барои Худованд тақдим намояд.

22Вале Ҳанно нарафт, зеро ки ба шавҳараш гуфта буд: «Вақте ки писар аз сина ҷудо шавад, ӯро хоҳам бурд, ва ӯ назди Худованд ҳозир шуда, дар он ҷо ба таври доимӣ хоҳад монд».

23Ва шавҳараш Элқоно ба вай гуфт: «Он чи дар назарат писанд ояд, бикун; то вақте ки ӯро аз сина ҷудо кунӣ, бимон; кошки Худованд суханашро ба амал оварад!» Ва зан монд, ва писарашро маконид, то вақте ки ӯро аз сина ҷудо кард.

Ҳанно Самуилро назди Элӣ меоварад.

24Ва ҳангоме ки ӯро аз сина ҷудо кард, як наргови сесола, як эфа орд ва як машк шароб гирифта, бо ӯ баромад, ва ӯро ба хонаи Худованд ба Шилӯ овард; ва писар ҳанӯз хурд буд.

25Ва нарговро куштанд, ва писарро назди Элӣ оварданд.

26Ва Ҳанно гуфт: «Лутфан, эй оғоям! Ба ҳаётат қасам мехӯрам, эй оғоям! Ман ҳамон зан ҳастам, ки дар ин ҷо назди ту истода, сӯи Худованд дуо гуфта будам.

27Барои ҳамин писар дуо гуфта будам, ва Худованд хоҳиши маро, ки аз Ӯ илтимос карда будам, ба ман ато фармуд.

28Ва ман ӯро барои Худованд вақф намудам: ӯ тамоми айёми умри худ вақф барои Худованд хоҳад буд». Ва дар он чо Худовандро ибодат карданд.

БОБИ ДУЮМ

Дуои пайғамбаронаи Ҳанно.

2^1Ва Ҳанно дуо хонда, гуфт:

«Дили ман дар Худованд хурсанд шудааст,
шохи ман дар Худованд баланд шудааст;
даҳони ман бар душманонам яла шудааст,
зеро ки аз наҷоти Ту шод ҳастам+.
2Қуддусе мисли Худованд нест,
зеро ки дигаре ғайр аз Ту нест;
ва сахрае мисли Худои мо нест+.
3Суханони ҳавобаландонаро афзун накунед;
нутқи густохона аз даҳонат набарояд;
зеро ки Худованд Худои ҳамадон аст,
ва тамоми аъмол назди Ӯ санҷида мешавад.
4Камони зӯроварон ба шикаст дучор меояд,
вале камари бемаҷолон қувват меёбад+.
5Серон барои як лаб нон муздур мешаванд,
вале гуруснагон фароғат меёбанд;
ҳатто зани нозой ҳафт бача мезояд,
вале зани серфарзанд мубтало мешавад+.
6Худованд мемиронад ва зиндагӣ мебахшад;
ба қабр фурӯд меоварад ва бармехезонад+.

7Худованд бенаво месозад ва сарватдор мегардонад;
ба залолат меафтонад ва баланд мебардорад+.
8Бенавоёнро аз хок бармехезонад,
мискинро аз даруни ахлот мебардорад,
то ки бо мирон ҳамнишин созад,
ва кур сии ҷалолро насибашон гардонад;
зеро ки аркони замин аз они Худованд аст,
ва ҷаҳонро ӯ бар онҳо устувор намудааст+.

9Қадамҳои муқаддасони Худро нигаҳдорӣ мекунад,
ва шарирон дар зулмот маҳв мешаванд;
зеро ки одамизод бо қувваташ зӯр намебарояд+.

10Онҳое ки ба Худованд зиддият нишон медиҳанд,
несту нобуд мешаванд:

бар онҳо Ӯ аз осмон раъду барқ мефиристад.

Худованд ақсои заминро доварӣ менамояд,
ва ба подшоҳи Худ қувват мебахшад,
ва шохи масеҳи Худро баланд мебардорад»+.

11Ва Элқоно ба хонаи худ ба Ромо рафт; ва он амрад назди Элии коҳин хизматгузори Худованд буд.

Писарони Элӣ.

12Валекин писарони Элӣ шахсони нобакор буданд: Худовандро намешинохтанд+.

13Ва рафтори ин коҳинон нисбат ба қавм чунин буд: чун касе куробнӣ мекард, хизматгузори коҳин дар вақти пухтани гӯшти он меомад, дар ҳолате ки сихи сешохае дар дасташ буд;

14Ва онро ба лаган, ё дег, ё тос фурӯ мефиристод, ва ҳар чиро, ки он сих мебаровард, коҳин барои худ мегирифт. Бо ҳамаи исроилиёне ки ба он ҷо, ба Шилӯ меомаданд, онҳо ҳамин тавр рафтор мекарданд.

15Валекин пеш аз сӯзонидани чарбу, хизматгузори коҳин омада, ба касе ки қурбонӣ кардааст, мегуфт: «Гӯшт барои кабоби коҳин бидеҳ; ӯ аз ту гӯшти пухта намегирад, балки фақат гӯшти хом».

16Ва агар он шахс ба вай мегуфт: «Аввал чарбуро бисӯзонанд, ва он гоҳ ҳар чи дилат хоҳад, барои худ бигир», — вай мегуфт: «Не, худи ҳозир бидеҳ, вагар на, бо зӯрӣ мегирам»+.

17Ва гуноҳи он ҷавонон ба ҳузури Худованд бағоят азим буд, зеро ки ин одамон қурбонии Худовандро хор медоштанд.

Самуили амрад дар хизмати хайма.

18Ва Самуили амрад ба ҳузури Худованд хизматгузорӣ мекард, дар ҳолате ки эфӯди катон дар бар дошт.

19Ва ҷомаи хурде модараш барои ӯ дӯхта, сол ба сол ба ӯ меовард, вақте ки вай бо шавҳари худ меомад, то ки қурбонии солонаро тақдим намояд.

20Ва Элӣ Элқоно ва зани ӯро баракат дода, гуфт: «Бигзор Худованд ба ту аз ин зан дар ивази вақфе ки барои Худованд додаӣ, насл ато фармояд!» Ва онҳо ба макони худ рафтанд.

21Ҳақиқатан Худованд Ҳанноро тафаққуд намуд, ва ӯ ҳомила шуда, се писар ва ду духтар зоид; ва Самуили амрад ба ҳузури Худованд калон мешуд+.

22Ва Элӣ бағоят пир шуда буд; ва ҳар амалеро, ки писаронаш дар ҳаққи тамоми Исроил мекарданд, мешунид, ва онро низ, ки чӣ гуна онҳо бо заноне ки назди даромадгоҳи хаймаи ҷомеъ ҷамъ мешуданд, хуфтухоб менамуданд+.

23Ва ба онҳо гуфт: «Чаро шумо чунин амал мекунед? Ман, охир, ин аъмоли бади шуморо аз тамоми қавм мешунавам.

24Чунин амал накунед, эй писаронам! Зеро овозае ки ман мешунавам, хуб нест: шумо боиси маъсияти қавми Худованд мегардед.

25Агар касе бар зидди касе гуноҳ кунад, ӯро Худованд доварӣ менамояд, вале агар касе бар зидди Худованд гуноҳ кунад, кист, ки барои вай шафоат намояд?» Вале онҳо ба овози падарашон гӯш надоданд, зеро Худованд қарор дода буд, ки онҳо бимиранд+.

26Валекин Самуили амрад торафт калон шуда, ҳам дар назари Худованд ва ҳам дар назари мардум илтифот меёфт+.

Огоҳӣ ёфтани Элӣ.

27Ва марди Худо назди Элӣ омада, ба ӯ гуфт: «Худованд чунин мегӯяд: „Оё Ман бар хонадони падарат, вақте ки онҳо дар Миср, дар хонаи фиръавн буданд, Худро зоҳир насохтам+?

28Ва оё ӯро аз ҳамаи сибтҳои Исроил барои Худ ба коҳинӣ интихоб нанамудам, то ки бар қурбонгоҳи Ман баромада, бухур бисӯзонад ва ба ҳузури Ман эфӯд бипӯшад? Ва оё ҳамаи ҳадияҳоро аз қурбониҳои сӯхтании банӣ-Исроил ба хонадони падарат набахшидам+?

29Чаро шумо қурбониҳо ва ҳадияҳои ордии Маро, ки барои маскани Худ амр фармудаам, поймол мекунед? Ва чаро ту писарони худро назар ба Ман бештар мӯҳтарам медорӣ, то ки худро аз қисми беҳтарини ҳамаи ҳадияҳои қавми Ман — Исроил фарбеҳ гардонӣ?“

30Бинобар ин Худованд, Худои Исроил, чунин мегӯяд: „Ман гуфта будам, ки хонадони ту ва хонадони падарат ба ҳузури Ман то абад роҳ хоҳанд рафт. Вале алҳол, мегӯяд Худованд, ҳошо ки Ман инро раво бинам, зеро ки Ман эҳтиромкунандагони Худро эҳтиром хоҳам кард, валекин залилкунандагони Ман расво хоҳанд шуд+.

31Инак, айёме фаро мерасад, ки Ман бозуи ту ва бозуи хонадони падаратро қатъ хоҳам кард, ба тавре ки пире дар хонадони ту нахоҳад буд+.

32Ва ту рақибро дар маскани Ман хоҳӣ дид, дар ҳар кори неке ки вай барои Исроил бикунад; ва пире дар хонадони ту ҳаргиз нахоҳад буд.

33Ва аҳли байти туро аз қурбонгоҳи Худ тамоман нахоҳам дур кард, ки ин барои коҳонидани чашмони ту ва ранҷонидани ҷони ту бошад; вале тамоми насли ту ҷавонмарг хоҳанд шуд.

34Ва он чи ба ду писарат, ба Ҳофнӣ ва Финҳос, рӯй медиҳад, аломате барои ту хоҳад буд: ҳар дуи онҳо дар як рӯз хоҳанд мурд+.

35Ва коҳини аминеро барои Худ таъин хоҳам намуд, ки вай мувофиқи дили Ман ва мувофиқи ҷони Ман амал хоҳад кард; ва барои вай хонадони амине барпо хоҳам намуд, ки он ба ҳузури масеҳи Ман ҳамеша роҳ хоҳад рафт+.

36Ва тавре воқеъ хоҳад шуд, ки ҳар касе ки аз хонадони ту боқӣ монда бошад, омада, барои як фулуси нуқра ва як порча нон пеши вай саҷда барад ва бигӯяд: лутфан, маро ба ягон вазифаи каҳонат таъин намо, то ки як лаб нон бихӯрам“».

БОБИ СЕЮМ

Самуил коҳин ва набӣ шуд.

3^1Ва Самуили амрад пеши Элӣ хизматгузори Худованд буд; ва каломи Худованд дар он айём камьёфт буд, ва рӯъё ҳанӯз маъмул набуд+.

2Ва рӯзе аз рӯзҳо чунин воқеъ шуд, ки Элӣ дар ҷояш хобида буд; ва чашмонаш хира гардида буд, ба тавре ки ӯ наметавонист бубинад.

3Ва чароғи Худо ҳанӯз хомӯш нашуда буд; ва Самуил дар маъбади Худованд мехобид, ки дар он ҷо сандуқи Худо буд.

4Ва Худованд Самуилро хонд, ва ӯ гуфт: «Лаббай!»

5Ва шитобон сӯи Элӣ рафта, гуфт: «Лаббай! Ту маро хондӣ». Вале вай гуфт: «Ман туро нахондаам; баргашта, бихоб». Ва ӯ рафта, хобид.

6Валекин Худованд бори дигар хонд: «Эй Самуил!» Ва Самуил бархоста, назди Элӣ рафт, ва гуфт: «Лаббай! Ту маро хондӣ». Вале вай гуфт: «Ман туро нахондаам, писарам; баргашта, бихоб».

7Ва Самуил Худовандро ҳанӯз намешинохт, ва каломи Худованд ҳанӯз бар ӯ зоҳир нашуда буд.

8Ва Худованд бори сеюм Самуилро хонд; ва ӯ бархоста, назди Элӣ рафт, ва гуфт: «Лаббай! Ту маро хондӣ». Ва Элӣ фаҳмид, ки Худованд амрадро хондааст.

9Ва Элӣ ба Самуил гуфт: «Рафта, бихоб, ва ҳангоме ки туро бихонад, бигӯй: „Эй Худованд, бигӯй, зеро ки бандаат мешунавад“». Ва Самуил рафта, дар ҷояш хобид.

10Ва Худованд омада, биистод ва, мисли дафъаҳои пеш, хонд: «Эй Самуил, Самуил!» Ва Самуил гуфт: «Бигӯй, зеро ки бандаат мешунавад».

11Ва Худованд ба Самуил гуфт: «Инак, Ман коре дар Исроил мекунам, ва ҳар касе ки дар бораи он бишнавад, хар ду гӯшаш садо хоҳад дод+.

12Дар он рӯз Ман бар Элӣ ҳар он чиро, ки дар бораи хонадонаш гуфтаам, иҷро хоҳам кард; ба ин кор шурӯъ намуда, онро ба анҷом хоҳам расонид.

13Ва Ман ба ӯ хабар дода будам, ки хонадони ӯро ба сурати абадӣ доварӣ хоҳам намуд, барои он гуноҳи ӯ, ки ӯ медонист, ки писаронаш бар худ лаънат меоваранд, вале ӯ онҳоро ҷилавгирӣ накард.

14Бинобар ин Ман дар ҳаққи хонадони Элӣ қасам хӯрдаам, ки гуноҳи хонадони Элӣ бо қурбонй ва ҳадия то абад кафорат нахоҳад шуд».

15Ва Самуил то субҳ хобид, ва дарҳои хонаи Худовандро воз кард; ва Самуил тарсид, ки ин рӯъёро ба Элӣ хабар диҳад.

16Вале Элӣ Самуилро хонда, гуфт: «Эй писарам Самуил!» Ӯ гуфт: «Лаббай!».

17Ва гуфт: «Чӣ суханест, ки ба ту гуфтааст? Лутфан, аз ман пинҳон надор! Худо ба ту чунин ва зиёда аз ин бикунад, агар аз ҳар чизе ки ба ту гуфтааст, чизеро аз ман пинҳон дорӣ»+.

18Ва Самуил ҳамаи суханонро ба ӯ баён намуд, ва аз ӯ пинҳон надошт. Ва ӯ гуфт: «Ӯ Худованд аст, ва он чи дар назараш писанд ояд, ба амал хоҳад овард»+.

19Ва Самуил калон мешуд; ва Худованд бо ӯ буд, ва аз ҳамаи суханонаш чизе зоеъ намерафт+.

20Ва тамоми Исроил, аз Дон то Беэр-Шобаъ, донистанд, ки Худованд Самуилро набии амини Худ ёфтааст+.

21Ва Худованд боз дар Шилӯ зоҳир шудан гирифт, чунон ки Худованд дар Шилӯ бо каломи Худованд бар Самуил зоҳир шуд.

БОБИ ЧОРУМ

Фалиштиён сандуқи Худоро забт менамоянд.

4^1Ва каломи Самуил ба тамоми Исроил расид. Ва Исроил ба муқобили фалиштиён ба ҷанг баромаданд, ва назди Эбен-Эзер ӯрду заданд; ва фалиштиён дар Афеқ ҷойгир шуданд.

2Ва фалиштиён ба муқобили Исроил саф кашиданд, ва ҳарбу зарб ба амал омад, ва исроилиён аз фалиштиён шикаст хӯрданд, ки онҳо дар майдони корзор тақрибан чор ҳазор нафарро куштанд.

3Ва қавм ба ӯрдугоҳ омаданд; ва пирони Исроил гуфтанд: «Чаро Худованд имрӯз моро пеши фалиштиён шикаст дод? Пас, сандуқи аҳди Худовандро назди худ биёрем, ва он андаруни мо дохил шуда, моро аз дасти душманонамон наҷот хоҳад дод»+.

4Ва қавм ба Шилӯ фиристоданд, ва сандуқи аҳди Худованди лашкарҳоро, ки дар миёни каррубиён сокин аст, аз он ҷо бардошта оварданд; ва ду писари Элӣ — Ҳофнӣ ва Финҳос — дар он ҷо бо сандуқи аҳди Худо буданд+.

5Ва ҳангоме ки сандуқи аҳди Худо ба ӯрдугоҳ дохил шуд, тамоми Исроил бо овози баланд бонг заданд, ва замин ба ларза омад.

6Ва фалиштиён садои бонгро шунида, гуфтанд: «Ин садои бонги азим дар ӯрдугоҳи ибриён чист?» Ва фаҳмиданд, ки сандуқи Худованд ба ӯрдугоҳ дохил шудааст.

7Ва фалиштиён тарсиданд, зеро ки гуфтанд: «Худо ба ӯрдугоҳ дохил шудааст». Ва гуфтанд: «Вой ба ҳоли мо! Зеро ки чунин чиз на дирӯз ва на парирӯз воқеъ нашудааст.

8Вой ба ҳоли мо! Кист, ки моро аз дасти ин Худои пуриқтидор халосӣ диҳад? Ин ҳамон Худоест, ки мисриёнро дар биёбон ба ҳар гуна балоҳо гирифтор кардааст.

9Қавӣ бошед ва мардвор рафтор кунед, эй фалиштиён! Мабодо ба ибриён бандагӣ кунед, чунон ки онҳо ба шумо бандагӣ мекарданд! Мардвор рафтор намуда, ҳарбу зарб кунед!»+

10Ва фалиштиён ҳарбу зарб карданд, ва исроилиён шикаст хӯрда, ҳар яке ба хаймаи худ гурехтанд; ва шикасти онҳо бағоят азим буд, ва аз исроилиён сӣ ҳазор сарбози пиёда кушта шуданд.

11Ва сандуқи Худо забт карда шуд; ва ду писари Элӣ — Ҳофнӣ ва Финҳос — талаф шуданд+.

12Ва як марди биньёминӣ аз майдони корзор давида, дар ҳамон рӯз ба Шилӯ омад, дар ҳолате ки либосаш дарида ва хок ба сараш пошида буд+.

13Ва ҳангоме ки ӯ омад, инак Элӣ дар сари роҳ бар курсӣ, мунтазири хабаре нишаста буд, зеро ки дилаш барои сандуқи Худо музтариб буд; ва он мард ба шаҳр дохил шуда, хабар дод, ва тамоми аҳли шаҳр доду фарьёд бардоштанд.

14Ва Элӣ доду фарьёдро шунида, гуфт: «Ин садои ғулғула чист?» Ва он мард шитобон омада, ба Элӣ хабар дод.

15Ва Элӣ наваду ҳаштсола буд; ва чашмонаш кӯр шуда буд, ва ӯ наметавонист бубинад+.

16Ва он мард ба Элӣ гуфт: «Ман аз майдони корзор омадам, ва ман имрӯз аз майдони корзор гурехтаам». Ва ӯ гуфт: «Пас, чӣ воқеа рӯй додааст, писарам?»

17Ва он хабаррасон ҷавоб гардонида, гуфт: «Исроил аз пеши фалиштиён гурехтанд, ва низ торумори азиме дар миёни қавм ба вуқӯъ омад, ва низ ду писарат — Ҳофнӣ ва Финҳос — талаф шуданд, ва сандуқи Худо забт карда шуд».

18Ва ҳамин ки вай сандуқи Худоро зикр кард, ӯ аз болои курсӣ назди дарвоза пуштнокӣ афтод, ва гарданаш шикаста, мурд, зеро ки марди пир ва гарон буд; ва ӯ чил сол бар Исроил доварӣ намуд.

19Ва келини ӯ, зани Финҳос, ки ҳомила ва моҳу рӯзаш пур буд, чун хабари забти сандуқи Худо ва мавти падаршӯ ва шавҳари худро шунид, ба зону чӯкида, зоид, зеро ки баногоҳ дард ёд кард.

20Ва дар вақти мурданаш заноне ки назди вай истода буданд, гуфтанд: «Натарс, зеро ки писар зоидӣ». Вале вай ҷавоб нагардонид ва диққат надод+.

21Ва писарро Ихобӯд[*] ном монда, гуфт: «Шараф Исроилро тарк кард!» Чунки сандуқи Худо забт гардида, падаршӯву шавҳари вай талаф шуда буданд.

22Ва гуфт: «Шараф Исроилро тарк кард, зеро ки сандуқи Худо забт гардид»+.

БОБИ ПАНҶУМ

Сандуқ бар фалиштиён лаънати Худоро меоварад.

5^1Ва фалиштиён сандуқи Худоро забт намуда, аз Эбен-Эзер ба Ашдӯд оварданд+.

2Ва фалиштиён сандуқи Худоро гирифтанд, ва онро ба хонаи Доҷӯн оварданд; ва онро назди Доҷӯн гузоштанд+.

3Ва фардои он ашдӯдиён бармаҳал бархостанд, ва инак, Доҷӯн пеши сандуқи Худованд рӯ ба замин ғалтидааст; ва онҳо Доҷӯнро бардоштанд, ва онро аз нав дар ҷояш гузоштанд+.

4Ва фардои он бомдодон онҳо бармаҳал бархостанд, ва инак, Доҷӯн пеши сандуқи Худованд рӯ ба замин ғалтидааст; ва каллаи Доҷӯн ва ду кафи дасташ қатъ гардида, бар остона хобидааст; фақат тани Доҷӯн дар ҷояш мондааст+.

5Бинобар ин коҳинони Доҷӯн, ва ҳамаи онҳое ки ба хонаи Доҷӯн меоянд, то имрӯз бар остонаи Доҷӯн дар Ашдӯд пой намемонанд+.

6Ва дасти Худованд бар ашдӯдиён гарон омад, ва Ӯ ҳоли онҳоро табоҳ намуда, дар Ашдӯд ва навоҳии он ба обилаҳо гирифтор кард.

7Ва чун мардуми Ашдӯд диданд, ки аҳвол чунин аст, гуфтанд: «Сандуқи Худои Исроил бо мо нахоҳад монд, зеро ки дасти Ӯ бар мо ва бар худои мо Доҷӯн гарон омад».

8Ва фиристода, ҳамаи сарварони фалиштиёнро назди худ ҷамъ карда, гуфтанд: «Бо сандуқи Худои Исроил чӣ кунем?» Ва гуфтанд: «Бигзор сандуқи Худои Исроил ба Ҷат гузаронида шавад». Ва сандуқи Худои Исроилро гузарониданд.

9Ва чунин воқеъ шуд, ки баъд аз гузаронидани он, дасти Худованд дар ин шаҳр боиси даҳшати бузурге гардид, ва мардуми шаҳрро аз хурд то калон зарба зад, ва бар танашон обилаҳо пайдо шуд.

10Ва сандуқи Худоро ба Эқрӯн фиристоданд, ва ҳангоме ки сандуқи Худо ба Эқрӯн расид, эқрӯниён фарьёд зада, гуфтанд: «Сандуқи Худои Исроилро назди мо гузаронидаанд, то ки мо ва қавми моро бикушанд!»

11Ва фиристода, ҳамаи сарварони фалиштиёнро ҷамъ карда, гуфтанд: «Сандуқи Худои Исроилро равона кунед, то ки он ба макони худ баргардад, ва мо ва қавми моро накушад». Зеро ки дар тамоми шаҳр даҳшати ҳалокатоваре ҳукмфармо буд: дасти Худованд дар он ҷо бағоят гарон омада буд.

12Ва касоне ки намурда буданд, ба обилаҳо гирифтор гардиданд, ва истиғосаи аҳли шаҳр то ба осмон баланд шуд.

БОБИ ШАШУМ

Сандуқ ба хонаи Еҳушаи байтшемешӣ меояд.

6^1Ва сандуқи Худованд дар замини фалиштиён ҳафт моҳ монд.

2Ва фалиштиён коҳинон ва ҷодугаронро даъват намуда, гуфтанд: «Бо сандуқи Худованд чӣ кунем? Ба мо бигӯед, ки онро ба маконаш чӣ гуна равона намоем?»

3Онҳо гуфтанд: «Агар сандуқи Худои Исроилро равона мекарда бошед, онро холӣ равона накунед, балки қурбонии ҷурм барои Ӯ биёред; он гоҳ шифо хоҳед ёфт ва хоҳед донист, ки чаро дасти Ӯ аз шумо дур нашудааст»+.

4Гуфтанд: «Чӣ гуна қурбонии ҷурм мо бояд барои Ӯ биёрем?» Онҳо гуфтанд: «Мувофиқи шумораи сарварони фалиштиён, панҷ обилаи тилло ва панҷ муши тилло биёред, зеро ки бар ҳамаи шумо ва бар сарварони шумо ҳамон як вабост.

5Пас, суратҳои обилаҳои худ ва суратҳои мушҳои худро, ки заминро валангор мекунанд, бисозед, ва Худои Исроилро ҷалол диҳед; шояд Ӯ дасти Худро бар шумо ва бар худоёни шумо ва бар замини шумо нарм созад.

6Чаро шумо дили худро сахт мекунед, чунон ки мисриён ва фиръавн дили худро сахт карданд? Охир, вақте ки Ӯ онҳоро ба балоҳо гирифтор кард, маҷбур шуда онҳоро ҷавоб доданд, ва онҳо рафтанд+.

7Ва алҳол зуд аробаи наве бисозед, ва ду модагови навзойро, ки юғ бар гарданашон монда нашуда бошад, бигиред, ва он модаговҳоро ба ароба бибандед, ва гӯсолаҳошонро аз онҳо ҷудо карда, ба хона баред+.

8Ва сандуқи Худовандро гирифта, бар ароба бимонед, ва колои тиллоро, ки ҳамчун қурбонии ҷурм барои Ӯ овардед, дар қуттие ба паҳлуи он бигузоред, ва онро равона кунед, то ки биравад.

9Ва нигоҳ кунед: агар он бо роҳи ҳудуди худ сӯи Байт-Шемеш равона шавад, бидонед, ки он ин балои азимро ба сари мо овардааст; вагар на, хоҳем донист, ки дасти Ӯ моро зарба назадааст, балки он чи ба мо рӯй дод, тасодуфӣ будааст».

10Ва он мардум чунин карданд: ду модагови навзойро гирифта, ба ароба бастанд, ва гӯсолаҳошонро дар хона нигоҳ доштанд.

11Ва сандуқи Худоро бо қуттии мушҳои тилло ва суратҳои обилаҳо бар ароба гузоштанд.

12Ва модаговҳо рост, бо роҳи Байт-Шемеш равона шуданд, бо ҳамин як роҳ мерафтанду моъ мезаданд, вале ба тарафи рост ё чап майл намекарданд; ва сарварони фалиштиён аз ақиби онҳо то ҳудуди Байт-Шемеш рафтанд.

13Ва аҳли Байт-Шемеш дар водӣ гандум дарав мекарданд, ва чашмони худро баланд карда, сандуқро диданд, ва аз диданаш шод гаштанд.

14Ва ароба ба киштзори Еҳушаи байтшемешӣ расида бозистод, ва дар он ҷо санги калоне буд; ва чуоҳои аробаро шикастанд, ва модаговҳоро қурбонии сӯхтанӣ барои Худованд бароварданд.

15Ва левизодагон сандуқи Худованд ва қуттиеро, ки бо он буда, андарунаш колои тилло буд, фурӯд оварданд, ва бар санги калон гузоштанд; ва мардуми Байт-Шемеш дар он рӯз барои Худованд қурбониҳои сӯхтанӣ бароварданд ва қурбониҳои саломатӣ забҳ карданд.

16Ва панҷ сарвари фалиштиён инро диданд, ва ҳамон рӯз ба Эқрӯн баргаштанд.

17Ва ин аст обилаҳои тилло, ки фалиштиён ҳамчун қурбонии ҷурм барои Худованд оварда буданд: барои Ашдӯд якто, барои Ғазза якто, барои Ашқалӯн якто, барои Ҷат якто, барои Эқрӯн якто+.

18Ва мушҳои тилло мувофиқи шумораи ҳамаи шаҳрҳои фалиштиён, ки ба он панҷ сарвар тааллуқ доштанд, буд, чи аз шаҳрҳои ҳисордор ва чи аз деҳоти беҳисор; ва он санги калон, ки сандуқи Худовандро бар он гузошта буданд, то имрӯз дар киштзори Еҳушаи байтшемешӣ боқист.

19Ва мардуми Байт-Шемешро, ки ба даруни сандуқи Худованд назар андохта буданд, зарба зад, ва аз миёни қавм ҳафтод нафарро зарба зад; ва қавм мотам гирифтанд, зеро ки Худованд қавмро зарбаи азиме зада буд+.

20Ва мардуми Байт-Шемеш гуфтанд: «Кист, ки ба ҳузури Худованд, ба ҳузури ин Худои қуддус, битавонад истад? Ва Ӯ аз пеши мо назди кӣ хоҳад рафт?»

21Ва қосидонро назди сокинони Қирьят-Еорим фиристода, гуфтанд: «Фалиштиён сандуқи Худовандро баргардониданд; омада, онро назди худ бибаред»+.

БОБИ ҲАФТУМ

Сандуқ дар хонаи Аминодоб. Самуил — довар бар Исроил.

7^1Ва мардуми Қирьят-Еорим омада, сандуқи Худовандро бардошта бурданд, ва онро ба хонаи Аминодоб, ки дар Ҷибъо буд, дароварданд; ва писари ӯ Элъозорро тақдис карданд, то ки сандуқи Худовандро нигаҳбонӣ намояд+.

2Ва аз рӯзе ки сандуқ дар Қирьят-Еорим сокин шуд, айёми зиёде мурур карда, бист сол гузашт, ва тамоми хонадони Исроил Худовандро ёд карданд.

3Ва Самуил ба тамоми хонадони Исроил сухан ронда, гуфт: «Агар шумо бо тамоми дили худ сӯи Худованд руҷӯъ намуда, худоёни бегона ва Аштораҳоро аз миёни худ дур созед, ва дилҳои худро моил гардонида, танҳо Ӯро ибодат намоед, Ӯ шуморо аз дасти фалиштиён раҳо хоҳад кард»+.

4Ва банӣ-Исроил Баалҳо ва Аштораҳоро дур сохта, танҳо Худовандро ибодат карданд+.

5Ва Самуил гуфт: «Ҳамаи исроилиёнро дар Мисфо ҷамъ кунед, то ки дар бораи шумо назди Худованд дуо гӯям»+.

6Ва онҳо дар Мисфо ҷамъ шуданд, ва об кашида, ба ҳузури Худованд рехтанд, ва дар он рӯз рӯза доштанд, ва дар он ҷо гуфтанд: «Мо ба ҳузури Худованд гуноҳ кардаем». Ва Самуил банӣ-Исроилро дар Мисфо доварӣ намуд+.

7Ва чун фалиштиён шуниданд, ки банӣ-Исроил дар Мисфо ҷамъ шудаанд, сарварони фалиштиён ба муқобили Исроил баромаданд; ва банӣ-Исроил инро шунида, аз фалиштиён тарсиданд.

8Ва банӣ-Исроил ба Самуил гуфтанд: «Аз истиғоса бурдан дар ҳаққи мо сӯи Худованд Худои мо хомӯш набош, то ки Ӯ моро аз дасти фалиштиён наҷот диҳад».

9Ва Самуил як барраи ширхорро гирифт, ва онро барои Худованд комилан қурбонии сӯхтанӣ баровард, ва Самуил барои Исроил сӯи Худованд истиғоса бурд, ва Худованд ӯро иҷобат намуд+.

10Ва ҳангоме ки Самуил қурбонии сӯхтанӣ мебаровард, фалиштиён омаданд, то ки бо Исроил ҷанг кунанд; ва дар он рӯз Худованд бо садои азиме бар фалиштиён гулдуррос зада, онҳоро ба даҳшат овард, ва онҳо пеши Исроил шикаст хӯрданд+.

11Ва мардуми Исроил аз Мисфо берун омада, фалиштиёнро таъқиб карданд, ва то даме ки ба Байт-Кор расиданд, онҳоро зарба заданд.

12Ва Самуил як сангро гирифта, дар миёни Мисфо ва Шен гузошт, ва онро Эбен-Эзер[*] номида, гуфт: «То ин ҷо Худованд ба мо мадад кард»+.

13Ва фалиштиён мағлуб гардиданд, ва дигар ба ҳудуди Исроил надаромаданд; ва дар тамоми айёми Самуил дасти Худованд бар фалиштиён боло буд.

14Ва шаҳрҳое ки фалиштиён аз Исроил гирифта буданд, аз Эқрӯн то Ҷат, ба Исроил баргардонида шуд, ва ҳудуди онҳоро Исроил аз дасти фалиштиён раҳо кард, ва дар байни Исроил ва амӯриён сулҳ шуд.

15Ва Самуил тамоми айёми умри худ Исроилро доварӣ намуд.

16Ва ӯ сол ба сол рафта, Байт-Ил ва Ҷилҷол ва Мисфоро давр мезад, ва бар Исроил дар ҳамаи ин мавзеъҳо доварӣ менамуд.

17Ва ба Ромо бармегашт, зеро ки дар он ҷо хонаи ӯ буд, ва дар он ҷо бар Исроил доварӣ менамуд, ва дар он ҷо барои Худованд қурбонгоҳ бино кард.

БОБИ ҲАШТУМ

Исроил подшоҳ металабад.

8^1Ва ҳангоме ки Самуил пир шуд, писарони худро бар Исроил довар таъин намуд.

2Ва номи писари нахустзодаи ӯ Юил буд, ва номи дуюмаш — Абиё; онҳо дар Беэр-Шобаъ довар буданд.

3Вале писарони ӯ бо роҳи ӯ рафтор нанамуданд, балки ба тамаъ моил гардида, ришва мехӯрданд ва дар доварӣ каҷкорӣ мекарданд+.

4Ва ҳамаи пирони Исроил ҷамъ шуда, назди Самуил ба Ромо омаданд.

5Ва ба ӯ гуфтанд: «Инак, ту пир шудаӣ, ва писаронат бо роҳи ту рафтор намекунанд; акнун бар мо подшоҳе таъин намо, то ки бар мо, мисли халқҳои дигар, доварӣ кунад»+.

6Ва ин гап ба назари Самуил бад намуд, вақте ки гуфтанд: «Ба мо подшоҳе бидеҳ, то ки бар мо подшоҳӣ кунад». Ва Самуил сӯи Худованд дуо гуфт.

Исроил ҳокимияти Худоро рад мекунад.

7Ва Худованд ба Самуил гуфт: «Овози қавмро дар ҳар чи ба ту мегӯянд, бишнав, зеро ки онҳо туро рад накардаанд, балки Маро рад кардаанд, то ки бар онҳо подшоҳӣ накунам.

8Мисли тамоми аъмоле ки онҳо аз рӯзи берун оварданам аз Миср то имрӯз ба ҷо оварданд, ва Маро тарк намуда, худоёни дигарро ибодат карданд, ончунон онҳо бо ту низ рафтор менамоянд.

9Ва алҳол овози онҳоро бишнав; аммо ба таври қатъӣ онҳоро таъкид намо, ва аз таомули подшоҳе ки бар онҳо подшоҳӣ хоҳад кард, онҳоро оғоҳӣ бидеҳ».

10Ва Самуил ҳамаи суханони Худовандро ба қавме ки аз ӯ подшоҳ металабиданд, баён намуд.

11Ва гуфт: «Таомули подшоҳе ки бар шумо подшоҳӣ хоҳад кард, чунин аст: ӯ писарони шуморо гирифта, барои худ ба хизмати аробаҳо ва аҳли рикоби худ таъин хоҳад намуд, ва онҳо пешопеши аробаҳояш хоҳанд давид;+

12Ва аз онҳо барои худ мириҳазорҳо ва мирипанҷоҳҳо таъин хоҳад намуд; ва баъзеро ба рондани киштзораш, ба даравидани ҳосилоташ ва ба сохтани олоти ҷангаш ва асбоби аробаҳояш хоҳад баргумошт.

13Ва духтарони шуморо барои атрсозӣ, ошпазӣ ва нонвоӣ хоҳад гирифт.

14Ва беҳтарин киштзорҳо, токистонҳо ва боғҳои зайтуни шуморо гирифта, ба хизматгузорони худ хоҳад дод+.

15Ва аз ҳосили киштзорҳо ва токистонҳои шумо ушр гирифта, ба хоҷасароён ва хизматгузорони худ хоҳад дод.

16Ва навкарони шуморо, ва канизони шуморо, ва беҳтарин ҷавонони шуморо, ва харони шуморо гирифта, барои корҳои худ истифода хоҳад бурд.

17Ва ушри бузу гӯсфандони шуморо хоҳад гирифт; ва худи шумо бандагони ӯ хоҳед буд.

18Ва дар он рӯз аз дасти подшоҳи худ, ки барои худ интихоб намудаед, ба дод хоҳед омад; ва Худованд шуморо дар он рӯз иҷобат нахоҳад кард»+.

19Валекин қавм аз шунидани овози Самуил сар тофта, гуфтанд: «Не, бигзор бар мо подшоҳе бошад,

20Ва мо низ мисли ҳамаи халқҳо хоҳем буд, ва подшоҳамон бар мо доварӣ хоҳад намуд, ва пешопеши мо баромада, ҷангҳои моро хоҳад бурд».

21Ва Самуил ҳамаи суханони қавмро шунида, онҳоро ба самъи Худованд расонид.

22Ва Худованд ба Самуил гуфт: «Овози онҳоро бишнав ва подшоҳе бар онҳо таъин намо». Ва Самуил ба мардуми Исроил гуфт: «Ҳар яке ба шаҳри худ биравед».

БОБИ НӮҲУМ

Ба подшоҳӣ интихоб шудани Шоул.

9^1Ва марде аз мулки Биньёмин буд, ва номаш Қиш ибни Абиил, ибни Сарур, ибни Бакурат, ибни Афиҳа буда, писари як шахси биньёминӣ ва ҷанговари далере буд+.

2Ва ӯ писаре дошт, ки номаш Шоул буд, ва ҷавони ба назар намоён ва хубсимое буд, ва дар миёни банӣ-Исроил касе аз ӯ хубсимотар набуд; ӯ хушқаду қомат буда, аз тамоми қавм як сару гардан баланд буд.

3Ва модахарҳои Қиш, падари Шоул, гум шуд, ва Қиш ба писараш Шоул гуфт: «Лутфан, яке аз навкаронро ҳамроҳи худ бигир ва бархоста, барои ҷустуҷӯи модахарҳо бирав».

4Ва ӯ кӯҳи Эфроимро тай намуд, ва замини Шолишоро тай намуд, валекин наёфтанд; ва замини Шаалимро тай карданд, вале набуд, ва замини Биньёминро тай намуд, валекин наёфтанд+.

5Вақте ки онҳо ба замини Суф расиданд, Шоул ба навкараш, ки бо ӯ буд, гуфт: «Биё, баргардем, мабодо падарам аз баҳри модахарҳо гузашта, ғами моро бихӯрад».

6Вале вай ба ӯ гуфт: «Инак, лутфан, марди Худо дар ин шаҳр ҳаст, ва ӯ марди мӯҳтарам аст; ҳар чи ӯ бигӯяд, ҳамеша ба амал меояд; алҳол ба он ҷо биравем; ӯ, шояд, роҳеро, ки бояд бо он биравем, ба мо нишон диҳад»+.

7Ва Шоул ба навкараш гуфт: «Инак, агар биравем, ба он мард чӣ чизе бибарем? Зеро ки ноне дар тӯрбаҳои мо боқӣ намондааст, ва савғоте нест, ки ба марди Худо биёрем; пас, чӣ чизе дорем?»

8Ва он навкар боз ба Шоул ҷавоб гардонида, гуфт: «Инак, дар дастам чорьяк сиқл нуқра ҳаст; ва онро ба марди Худо медиҳам, то ки роҳи моро ба мо нишон диҳад».

9Дар замони қадим агар касе дар Исроил барои пурсидан аз Худо мерафт, чунин мегуфт: «Биёед, назди пешбин биравем». Зеро ки набии имрӯза дар замони қадим пешбин номида мешуд.

10Ва Шоул ба навкараш гуфт: «Суханат хуб аст, биё, биравем». Ва онҳо ба шаҳре ки дар он ҷо марди Худо буд, рафтанд.

11Ҳангоме ки онҳо ба фарози шаҳр боло мебаромаданд, ба духтароне вохӯрданд, ки барои об кашидан берун мерафтанд; ва ба онҳо гуфтанд: «Оё пешбин дар ин ҷост?»

12Дар ҷавоб онҳо гуфтанд: «Оре, инак ӯ пеши туст; алҳол шитоб намо, зеро ки ӯ имрӯз ба шаҳр омадааст, чунки қавм имрӯз бар баландӣ қурбонӣ мекунанд+.

13Ҳамин ки ба шаҳр даромадед, пеш аз он ки ӯ барои хӯрок хӯрдан ба баландӣ барояд, ӯро биёбед, зеро ки қавм то омадани ӯ хӯрок намехӯранд, чунки ӯ қурбониро баракат медиҳад, ва баъд аз он даъватшудагон хӯрок мехӯранд; ва алҳол бароед, зеро ки ҳоло ӯро метавонед биёбед».

14Ва онҳо сӯи шаҳр баромаданд; ҳангоме ки онҳо ба даруни шаҳр дохил мешуданд, инак Самуил ба пешвози онҳо берун омад, то ки ба баландӣ барояд.

15Ва Худованд, як рӯз пеш аз омадани Шоул, гӯшраси Самуил карда, гуфта буд:

16«Фардо дар ҳамин вақт Ман шахсеро аз замини Биньёмин назди ту мефиристам, ва ту ӯро тадҳин намо, то ки бар қавми Ман Исроил раис бошад ва қавми Маро аз дасти фалиштиён наҷот диҳад; зеро ки ба қавми Худ назар кардаам, чунки истиғосаи онхо ба Ман расидааст»+.

17Ва ҳангоме ки Самуил Шоулро дид, Худованд ба ӯ гуфт: «Ин аст шахсе ки дар борааш ба ту гуфтам: „ӯ қавми Маро идора хоҳад кард“».

18Ва Шоул андаруни дарвоза ба Самуил наздик омада, гуфт: «Лутфан, ба ман бигӯ, ки хонаи пешбин куҷост?»

19Ва Самуил ба Шоул ҷавоб гардонида, гуфт: «Ман пешбин ҳастам, пешопеши ман ба баландӣ баро, ва шумо имрӯз бо ман хӯрок хоҳед хӯрд; ва бомдодон туро равона намуда, ҳар он чи дар дилат ҳаст, ба ту хоҳам гуфт;

20Ва дар бораи модахарҳоят, ки се рӯз пеш аз ин гум шудааст, ғам нахӯр, зеро ки ёфт шудааст; ва тамоми нозу неъмати Исроил барои кист? Он, охир, барои туст ва барои тамоми хонадони падари туст».

21Ва Шоул ҷавоб гардонида, гуфт: «Ман, охир, биньёминӣ, яъне аз хурдтарини сибтҳои Исроил ҳастам, ва қабилаи ман аз ҳамаи қабилаҳои сибти Биньёмин хурдтар аст; пас чаро чунин сухане ба ман мегӯӣ?»+

22Ва Самуил Шоул ва навкари ӯро гирифта, ба хона даровард, ва ба онҳо дар сари даъватшудагон, ки қариб сӣ нафар буданд, ҷо дод.

23Ва Самуил ба таббох гуфт: «Ҳиссаеро, ки ба ту додаам ва дар бораи он ба ту гуфтаам, ки пеши худ нигоҳ дорӣ, биёр».

24Ва таббох ронро бо ҳар чи бар он буд, бардошта пеши Шоул гузошт ва гуфт: «Инак, он чи нигоҳ дошта шуда буд, пеши ту гузошта шуд; бихӯр, зеро ки он барои ту то ҳамин дам нигоҳ дошта шудааст, аз вақте ки гуфтам: „Қавмро даъват намудаам“». Ва Шоул дар он рӯз бо Самуил хӯрок хӯрд.

25Ва онҳо аз баландӣ ба шаҳр фурӯд омаданд; ва бар болои бом ӯ бо Шоул гуфтугӯ кард.

26Ва онҳо бармаҳал бархостанд, ва баробари дамидани шафақи субҳ Самуил Шоулро ба болои бом даъват намуда, гуфт: «Бархез, то ки туро равона кунам». Ва Шоул бархост, ва ҳар дуяшон, ӯ ва Самуил, берун рафтанд.

27Ҳангоме ки онҳо ба канори шаҳр фурӯд омаданд, Самуил ба Шоул гуфт: «Ба навкар бигӯ, ки аз мо пеш гузарад. — Вай пеш гузашт. — Ва алҳол ту биист, то ки каломи Худоро ба ту бишнавонам».

БОБИ ДАҲУМ

Самуил Шоулро тадҳин намуд.

10^1Ва Самуил зарфи равғанро гирифта, бар сари ӯ рехт ва ӯро бӯсида, гуфт: «Инак, Худованд туро бар мероси Худ тадҳин намуд, то ки раиси он бошӣ+.

2Имрӯз, вақте ки аз пеши ман меравӣ, назди қабри Роҳел, дар худуди Биньёмин, дар Селсаҳ, ба ду одам дучор хоҳӣ омад, ва онҳо ба ту хоҳанд гуфт: „Модахарҳо, ки барои ҷустуҷӯяшон рафта будӣ, ёфт шудааст, ва инак падарат масъалаи модахарҳоро аз хотир бароварда, ғами шуморо мехӯраду мегӯяд: «Дар хусуси писарам чӣ кунам?»+

3Ва аз он ҷо зуд гузашта рафта, ба булути Тобӯр хоҳӣ расид, ва дар он ҷо ба ту се мард дучор хоҳанд омад, ки сӯи Худо ба Байт-Ил мераванд; яке аз онҳо се бузғоларо бардошта мебарад, дигаре се қурси нонро бардошта мебарад, ва сеюмӣ машки шаробро бардошта мебарад.

4Ва онҳо саломатии туро хоҳанд пурсид, ва ду нон ба ту хоҳанд дод, ки аз дасташон хоҳӣ гирифт.

5Пас аз он ту ба Ҷибъои Худо хоҳӣ омад, ки дар он ҷо фавҷи фалиштиён ҳастанд; ва ҳангоме ки дар он ҷо ба шаҳр дароӣ, ба дастаи анбиё дучор хоҳӣ омад, ки аз баландӣ фурӯд меоянд, ва пешопеши онҳо уд ва даф ва най ва барбат ҳаст, ва онҳо нубувват мекунанд.

6Ва Рӯҳи Худованд бар ту нозил шуда, бо онҳо нубувват хоҳӣ кард, ва ту шахси дигаре хоҳӣ гардид.

7Ва ҳангоме ки ин аломатҳо бо ту рӯй диҳад, ҳар он чи аз дастат ояд, бикун, зеро ки Худо бо туст.

8Ва пеш аз ман ба Ҷилҷол фурӯд ой, ва инак ман назди ту фурӯд хоҳам омад, то ки қурбониҳои сӯхтанӣ биёрам, ва қурбониҳои саломатӣ забҳ намоям; ҳафт рӯз мунтазир бош, то ки назди ту биёям, ва он гоҳ туро огоҳ хоҳам намуд, ки чӣ бояд бикунӣ“».

9Ва чун ӯ пушти худро гардонид, то ки аз пеши Самуил биравад, Худо ба ӯ дили дигаре бахшид; ва ҳамаи он аломатҳо дар он рӯз ба амал омад.

10Ва ҳангоме ки онҳо ба тал расиданд, инак дастаи анбиё ба пешвози ӯ пайдо шуданд; ва Рӯҳи Худованд бар ӯ нозил шуд, ва ӯ дар миёни онҳо нубувват намуд+.

11Ва ҳамаи онҳое ки пеш аз ин ӯро мешинохтанд, чун диданд, ки инак ӯ бо анбиё нубувват менамояд, дар миёни қавм ба ҳамдигар гуфтанд: «Ба писари Қиш чӣ ҳодиса рӯй додааст? Оё Шоул низ аз ҷумлаи анбиёст?»

12Ва яке аз касони он ҷо ҷавоб гардонида, гуфт: «Пас, падари онҳо кист?» Бинобар ин мақоле пайдо шуд: «Оё Шоул низ аз ҷумлаи анбиёст?»+

13Ва ӯ аз нубувват кардан фориғ шуда, ба болои баландӣ баромад.

14Ва амаки Шоул ба ӯ ва навкари ӯ гуфт: «Куҷо рафта будед?» Ӯ гуфт: «Барои кофта ёфтани модахарҳо, вале чун дидем, ки нестанд, пеши Самуил даромадем».

15Ва амаки Шоул гуфт: «Лутфан, ба ман ҳикоят кун, ки Самуил ба шумо чӣ гуфт?»

16Ва Шоул ба амаки худ гуфт: «Ӯ ба мо хабар дод, ки модахарҳо ёфт шудааст». Вале дар бораи масъалаи подшоҳӣ, ки Самуил гуфта буд, ба вай хабар надод.

17Ва Самуил қавмро сӯи Худованд ба Мисфо даъват намуд.

18Ва ба банӣ-Исроил гуфт: «Худованд Худои Исроил чунин мегӯяд: „Ман Исроилро аз Миср берун овардам; ва шуморо аз дасти мисриён ва аз дасти ҳамаи мамлакатҳое ки шуморо ба танг меоварданд, раҳо кардам“+.

19Ва шумо имрӯз Худои худро, ки шуморо аз ҳамаи тангиҳо ва мусибатҳои шумо наҷот медиҳад, рад намуда, ба Ӯ гуфтед: „Подшоҳе бар мо таъин намо“. Ва алҳол мувофиқи сибтҳо ва қабилаҳои худ ба ҳузури Худованд ҳозир шавед»+.

20Ва Самуил ҳамаи сибтҳои Исроилро барои қуръа наздик овард; ва қуръа ба сибти Биньёмин афтод.

21Ва сибти Биньёминро мувофиқи қабилаҳои он наздик овард, ва қуръа ба қабилаи Матрӣ афтод; ва қуръа ба Шоул ибни Қиш афтод; ва ӯро ҷустуҷӯ карданд, вале наёфтанд.

22Ва бори дигар аз Худо пурсиданд: «Оё боз марде ба ин ҷо хоҳад омад?» Ва Худованд гуфт: «Инак, ӯ андаруни ашьё пинҳон шудааст».

23Ва онҳо давида, ӯро аз он ҷо гирифтанд, ва ӯ дар миёни қавм биистод, ва аз тамоми қавм як сару гардан баланд буд.

24Ва Самуил ба тамоми қавм гуфт: «Оё шумо мебинед, ки Худованд киро интихоб намудааст? Зеро ки дар тамоми қавм касе мисли ӯ нест». Ва тамоми қавм нидо карда, гуфтанд: «Зинда бод подшоҳ!»+

25Ва Самуил таомули подшоҳиро ба қавм баён намуда, дар китобе навишт, ва онро пеши Худованд гузошт; ва Самуил тамоми қавмро равона кард, то ки ҳар яке ба хонаи худ биравад+.

26Ва Шоул низ ба хонаи худ ба Ҷибъо рафт; ва мардуми адолатпеша, ки тарси Худо дар дилашон ҷойгир буд, ҳамроҳи ӯ рафтанд.

27Валекин мардуми сафил гуфтанд: «Оё ин одам метавонад моро наҷот диҳад?» Ва ӯро хор дида, ҳадияе барояш наоварданд; вале ӯ худро ба нофаҳмӣ зад+.

БОБИ ЁЗДАҲУМ

Ғалабаи Шоул назди Ёбиш-Ҷилъод.

11^1Ва Ноҳоши аммӯнӣ баромада, назди Ёбиш-Ҷилъод ӯрду зад; ва тамоми мардуми Ёбиш ба Ноҳош гуфтанд: «Бо мо аҳд бибанд, ва мо хизмати туро ба ҷо хоҳем овард»+.

2Ва Ноҳоши аммӯнӣ ба онҳо гуфт: «Бо чунин шарт бо шумо аҳд хоҳам баст, ки чашми рости ҳар яке аз шумо канда шавад; ва шуморо нанге бар тамоми Исроил хоҳам гардонид»+.

3Ва пирони Ёбиш ба ӯ гуфтанд: «Ба мо ҳафт рӯз мӯҳлат бидеҳ, то ки ба тамоми ҳудуди Исроил қосидон бифиристем, ва агар наҷотдиҳандае барои мо ёфт нашавад, пеши ту берун хоҳем омад».

4Ва қосидон ба Ҷибъои Шоул омада, ин суханонро ба гӯши қавм расониданд; ва тамоми қавм овози худро баланд карда, гиристанд+.

5Ва инак, Шоул дар ақиби говон аз саҳро омад, ва Шоул гуфт: «Қавмро чӣ шудааст, ки мегирьянд?» Ва суханони мардуми Ёбишро ба ӯ ҳикоят карданд.

6Ва ҳангоме ки Шоул ин суханонро шунид, Рӯҳи Худо бар ӯ нозил шуд, ва ғазабаш бағоят аланга зад+.

7Ва ҷуфти говонро гирифта, пора-пора кард, ва ба воситаи қосидон ба тамоми ҳудуди Исроил фиристода, гуфт: «Касе ки аз паи Шоул ва аз паи Самуил берун наояд, ба говонаш ҳамин тавр карда хоҳад шуд». Ва тарси Худованд бар қавм афтод, ва ҳама мисли як тан берун омаданд+.

8Ва ӯ онҳоро дар Бозақ шумурд, ва банӣ-Исроил сесад ҳазор, ва мардуми Яҳудо сӣ ҳазор буданд+.

9Ва ба қосидоне ки омада буданд, гуфтанд: «Ба мардуми Ёбиш-Ҷилъод чунин бигӯед: „Фардо, дар вақти гармии офтоб, барои шумо наҷот хоҳад омад“» Ва қосидон омада, ба мардуми Ёбиш хабар доданд, ва онҳо шодӣ карданд.

10Ва мардуми Ёбиш гуфтанд: «Фардо пеши шумо берун хоҳем омад, ва ҳар чи дар назаратон писанд ояд, бо мо бикунед».

11Ва фардояш чунин воқеъ шуд, ки Шоул қавмро ба се фавҷ тақсим намуд, ва онҳо дар поси саҳарӣ ба даруни ӯрдугоҳ омаданд, ва то вақти гармии офтоб аммӯниёнро торумор карданд; ва бақияи онҳо пароканда шуданд, ба тавре ки ду нафар аз онҳо дар як ҷо намонданд+.

12Ва қавм ба Самуил гуфтанд: «Кист, ки гуфтааст: „Наход ки Шоул бар мо подшоҳӣ кунад?“ Он касонро бидиҳед, ва мо онҳоро хоҳем кушт».

13Вале Шоул гуфт: «Касе имрӯз кушта нахоҳад шуд, зеро ки имрӯз Худованд барои Исроил наҷот ба амал овард».

14Ва Самуил ба қавм гуфт: «Биёед, ба Ҷилҷол биравем, ва салтанатро дар он ҷо аз нав барқарор намоем»+.

15Ва тамоми қавм ба Ҷилҷол рафтанд, ва дар он ҷо Шоулро ба ҳузури Худованд дар Ҷилҷол подшоҳ таъин намуданд, ва дар он ҷо ба ҳузури Худованд қурбониҳои саломатӣ забҳ карданд, ва дар он ҷо Шоул ва тамоми мардуми Исроил ниҳоятдараҷа шод гардиданд.

БОБИ ДУВОЗДАҲУМ

Самуил унвони доварро аз гардани худ соқит мекунад.

12^1Ва Самуил ба тамоми Исроил гуфт: «Инак, ман овози шуморо дар ҳар чи ба ман гуфтед, шунидам, ва подшоҳе бар шумо таъин намудам+.

2Ва алҳол, инак подшоҳ пешопеши шумо роҳ меравад. Ва ман пир ва мӯйсафед шудаам, ва писарони ман бо шумо мебошанд. Ва ман аз ҷавонии худ то имрӯз пешопеши шумо роҳ мерафтам.

3Инак ман ҳозирам; пас ба ҳузури Худованд ва пеши масеҳи Ӯ дар ҳаққи ман шаҳодат диҳед, ки гови киро гирифтаам, ва хари киро гирифтаам, ва киро ранҷонидаам, ва киро ба танг овардаам, ва аз дасти кӣ ришва гирифта, аз вай чашм пӯшидаам, — ва ман ба шумо талофӣ хоҳам дод»+.

4Ва онҳо гуфтанд: «Ту моро наранҷонидаӣ, ва ба танг наовардаӣ, ва чизе аз дасти касе нагирифтаӣ».

5Ва ӯ ба онҳо гуфт: «Худованд бар шумо шоҳид аст, ва масеҳи Ӯ имрӯз шоҳид аст, ки шумо чизе дар дасти ман наёфтаед». Ва онҳо гуфтанд: «Шоҳид аст».

6Ва Самуил ба қавм гуфт: «Худованд аст, ки Мусо ва Ҳорунро баргузид, ва падарони шуморо аз замини Миср баровард.

7Ва акнун ҳозир шавед, то ки бо шумо ба ҳузури Худованд дар бораи ҳамаи некиҳое ки Худованд ба шумо ва ба падарони шумо кардааст, муҳокима намоям.

8Вақте ки Яъқуб ба Миср омад, ва падарони шумо сӯи Худованд истиғоса бурданд, Худованд Мусо ва Ҳорунро фиристод, ва онҳо падарони шуморо аз Миср берун оварда, дар ин макон онҳоро ҷойгир карданд+.

9Валекин онҳо Худованд Худои худро фаромӯш карданд, ва Ӯ онҳоро ба дасти Сисро, сарлашкари Ҳосӯр, ва ба дасти фалиштиён, ва ба дасти подшоҳи Мӯоб супурд, ки ба муқобили онҳо ҷанг карданд+.

10Ва онҳо сӯи Худованд фарьёд зада, гуфтанд: „Гуноҳ кардаем, зеро ки Худовандро тарк карда, Баалҳо ва Аштораҳоро ибодат намудаем, ва алҳол моро аз дасти душманони мо раҳоӣ деҳ, ва мо Туро ибодат хоҳем намуд“+.

11Ва Худованд Ерубаал ва Бадон ва Йифтоҳ ва Самуилро фиристод, ва шуморо аз дасти душманонатон, ки дар гирду пешатон буданд, раҳо кард, ва шумо дар амният сукунат намудед+.

12Ва чун дидед, ки Ноҳош, подшоҳи банӣ-Аммӯн, ба муқобили шумо меояд, ба ман гуфтед: „Не, бигзор подшоҳе бар мо подшоҳӣ кунад“, ва ҳол он ки Худованд Худои шумо подшоҳи шумост+.

13Ва алҳол, инак подшоҳе ки интихоб намудед ва ӯро талабидед; ва инак Худованд бар шумо подшоҳе таъин намудааст.

14Агар аз Худованд тарсида, Ӯро ибодат намоед ва овозашро бишнавед, ва ба фармони Худованд зиддият нишон надиҳед, он гоҳ ҳам худатон ва ҳам подшоҳатон, ки бар шумо подшоҳӣ мекунад, дар паноҳи Худованд Худои худ хоҳед буд.

15Валекин агар овози Худовандро нашнавед ва ба фармони Худованд зиддият нишон диҳед, он гоҳ Худованд бар зидди шумо хоҳад буд, чунон ки бар зидди падарони шумо буд+.

Бар тибқи дуои Самуил Худованд раъд ва борон мефиристад.

16Низ алҳол биистед ва ин кори бузургро, ки Худованд дар пеши назари шумо ба ҷо меоварад, бубинед.

17Имрӯз, охир, мавсими даравидани гандум аст, вале ман сӯи Худованд хоҳам хонд, ва Ӯ раъд ва борон хоҳад фиристод, то шумо бидонед ва бубинед, ки чӣ гуна гуноҳи азиме пеши назари Худованд ба амал овардаед, вақте ки барои худ подшоҳ талабидаед».

18Ва Самуил сӯи Худованд хонд, ва Худованд дар он рӯз раъд ва борон фиристод, ва тамоми қавм аз Худованд ва аз Самуил бағоят тарсиданд.

19Ва тамоми қавм ба Самуил гуфтанд: «Барои бандагонат сӯи Худованд Худои худ дуо бигӯй, то ки намирем, зеро ки мо бар ҳамаи гуноҳҳои худ боз шарорате зам намудаем, вақте ки барои худ подшоҳ талабидаем».

20Ва Самуил ба қавм гуфт: «Натарсед, агарчи шумо ин шароратро ба амал овардаед, лекин аз пайравии Худованд дур нашавед, балки бо тамоми дили худ Худовандро ибодат намоед.

21Ба ҳеҷ ваҷҳ дур нашавед, вагар на, чизҳои ҳеҷу пучро пайравӣ хоҳед намуд, ки онҳо бефоида аст ва раҳо нахоҳад кард, чунки онҳо ҳеҷу пуч аст+.

22Аммо Худованд ба хотири исми бузурги Худ қавми Худро тарк нахоҳад кард, зеро Худованд азм намудааст, ки шуморо барои худ қавм гардонад+.

23Худи ман низ, ҳошо ки ман ба ҳузури Худованд чунин гуноҳро ба худ раво бинам, ки барои шумо дуо гуфтанро тарк намоям, балки шуморо ба роҳи нек ва рост ҳидоят хоҳам кард+.

24Фақат аз Худо битарсед, ва Ӯро ба ростӣ бо тамоми дили худ ибодат намоед, зеро бубинед, ки чӣ гуна корҳои бузург Ӯ барои шумо кардааст+.

25Валекин агар ба шарорат дода шавед, ҳам худатон ва ҳам подшоҳатон ба ҳалокат хоҳед расид»+.

БОБИ СЕЗДАҲУМ

Худсарии Шоул.

13^1Шоул (сӣ) — сола буд, ки подшоҳ шуд, ва чун ду сол бар Исроил подшоҳӣ кард,

2Шоул барои худ се ҳазор нафар аз исроилиён интихоб намуд, ки ду ҳазор нафари онҳо бо Шоул дар Михмос ва дар кӯҳи Байт-Ил буданд, ва ҳазор нафарашон бо Йӯнотон дар Ҷибъои Биньёмин буданд; ва бақияи қавмро ӯ фиристод, то ки ҳар яке ба хаймаи худ биравад.

3Ва Йӯнотон ба фавҷи фалиштиёне ки дар Ҷибъо буданд, шикаст расонид, ва фалиштиён инро шуниданд; ва Шоул дар тамоми замин шох навохта, гуфт: «Эй ибриён, бишнавед!»+

4Ва чун тамоми Исроил шуниданд, ки Шоул ба фавҷи фалиштиён зарба расонидааст, ва Исроил дар назари фалиштиён нафратангез гардидаанд, — қавм назди Шоул дар Ҷилҷол ҷамъ омаданд,

5Ва фалиштиён барои ҷанг кардан ба муқобили Исроил ҷамъ шуданд, ки сӣ ҳазор ароба, ва шаш ҳазор савора, ва қавми сершуморе мисли реги соҳили баҳр доштанд; ва онҳо омада, дар Михмос, ба тарафи шарқии Байт-Овин ӯрду заданд+.

6Ва мардуми Исроил диданд, ки аҳволашон табоҳ шудааст, зеро ки қавм ба танг омадаанд. Ва қавм дар мағораҳо, ва дар сӯрохҳо, ва дар миёни сахраҳо, ва дар бурҷҳо, ва дар ҳафраҳо пинҳон шуданд;+

7Ва баъзе аз ибриён аз Урдун гузашта, ба замини Ҷод ва Ҷилъод омаданд; ва Шоул ҳанӯз дар Ҷилҷол буд, ва тамоми қавм бо тарсу ларз назди ӯ шитофтанд.

8Ва ҳафт рӯз, то мӯҳлате ки Самуил таъин намуда буд, интизорӣ кашиданд, вале Самуил ба Ҷилҷол наомад; ва қавм аз пеши Шоул пароканда мешуданд+.

9Ва Шоул гуфт: «Курбонии сӯхтанӣ ва қурбониҳои саломатиро назди ман биёред!» Ва қурбонии сӯхтаниро баровард.

10Ва ҳамин ки баровардани қурбонии сӯхтаниро анҷом дод, инак, Самуил омад; ва Шоул ба пешвози ӯ баромад, то ки ӯро табрик намояд.

Худованд Шоулро рад мекунад.

11Ва Самуил гуфт: «Чӣ кардӣ?» Ва Шоул гуфт: «Чун дидам, ки қавм аз пеши ман пароканда мешаванд, ва ту дар мӯҳлати таъиншуда наомадӣ, ва фалиштиён дар Михмос ҷамъ шудаанд, —

12Ба дили худ гуфтам, ки алҳол фалиштиён ба муқобили ман дар Ҷилҷол фурӯд хоҳанд омад, дар сурате ки ман ҳанӯз ба ҳузури Худованд илтиҷо набурдаам, бинобар ин ман ҷуръат намуда, қурбонии сӯхтаниро баровардам».

13Ва Самуил ба Шоул гуфт: «Беақлона амал кардаӣ! Ҳукми Худованд Худои худро, ки Ӯ ба ту амр фармудааст, ба ҷо наовардаӣ, ва ҳол он ки алҳол Худованд подшоҳии туро бар Исроил то абад устувор мегардонид;+

14Вале алҳол подшоҳии ту устувор нахоҳад гардид: Худованд барои Худ шахси дигарро ба муддаои табъи Худ хоҳад талабид, ва ӯро Худованд бар қавми Худ раис таъин хоҳад кард, зеро ки ту он чиро, ки Худованд ба ту амр фармуда буд, ба ҷо наовардаӣ»+.

15Ва Самуил бархоста, аз Ҷилҷол ба Ҷибъои Биньёмин омад; ва Шоул қавмеро, ки ҳамроҳаш буданд, шумурд, ки тақрибан шашсад нафар боқӣ монда буданд.

16Ва Шоул ва писараш Йӯнотон, ва қавме ки бо онҳо буданд, дар Ҷибъои Биньёмин ҷойгир шуданд; ва фалиштиён дар Михмос ӯрду заданд.

17Ва харобкунандагон аз ӯрдуи фалиштиён се фавҷ берун омаданд: як фавҷ ба роҳи Офро, сӯи замини Шоул равона шуданд;

18Ва фавҷи дигар ба роҳи Байт-Ҳӯрӯн равона шуданд; ва як фавҷ ба роҳи сарҳад, ки бар дараи Сабӯим сӯи биёбон намудор буд, равона шуданд.

19Ва дар тамоми замини Исроил оҳангаре ёфт намешуд, зеро ки фалиштиён мегуфтанд: «Мабодо ибриён шамшере ё найзае бисозанд».

20Ва ҳамаи исроилиён назди фалиштиён фурӯд меомаданд, то ки ҳар яке говоҳани худ ва каланди худ ва табари худ ва зоғнӯли худро тез кунанд.

21Вале барои зоғнӯлҳо ва каландҳо ва сешохаҳо ва табарҳо ва тез кардани неши халачӯбҳо сӯҳон доштанд.

22Ва дар рӯзи ҷанг дар дасти тамоми қавме ки бо Шоул ва Йӯнотон буданд, шамшер ва найзае ёфт нашуд; фақат дар дасти Шоул ва писараш Йӯнотон ёфт шуд.

23Ва дастаи посбонони фалиштӣ ба самти гузаргоҳи Михмос берун омаданд.

БОБИ ЧОРДАҲУМ

Ғалабаи бузурги Йӯнотон.

14^1Ва рӯзе Йӯнотон ибни Шоул ба навкари силоҳбардори худ гуфт: «Биё, сӯи дастаи посбонони фалиштӣ, ки дар он тараф ҳастанд, убур намоем». Валекин ба падари худ хабар надод.

2Ва Шоул дар канори Ҷибъо, зери дарахти аноре ки дар Мигрӯн буд, сукунат дошт; ва қавме ки бо ӯ буданд, тақрибан шашсад нафар буданд.

3Ва Аҳиё ибни Аҳитуб, бародари Ихобӯд ибни Финҳос, ибни Элӣ, ки коҳини Худованд дар Шилӯ буд, эфӯд дар бар карда буд; ва қавм намедонистанд, ки Йӯнотон рафтааст+.

4Ва дар миёни гузаргоҳҳое ки Йӯнотон мехост аз онҳо сӯи дастаи посбонони фалиштӣ убур намояд, як сахраи нӯгтез аз ин тараф ва як сахраи нӯгтез аз он тараф буд, ва номи яке Бӯсес ва номи дигаре Сене буд.

5Як сахраи нӯгтез аз шимол дар рӯ ба рӯи Михмос қомат рост карда буд, ва сахраи дигар — аз ҷануб дар рӯ ба рӯи Ҷибъо.

6Ва Йӯнотон ба навкари силоҳбардори худ гуфт: «Биё, сӯи дастаи посбонони ин номахтунон убур намоем, шояд Худованд ба мо ёварӣ кунад, зеро ки барои Худованд ҳеҷ монеае нест, ки ба воситаи касони бисьёр ё ба воситаи касони кам наҷот бахшад»+.

7Ва силоҳбардораш ба ӯ гуфт: «Ҳар он чи дар дилат ҳаст, бикун; ба ҳар ҷо, ки майл дорӣ, бирав; инак ман мувофиқи дилхоҳи ту бо ту ҳастам».

8Ва Йӯнотон гуфт: «Инак, мо сӯи ин одамон убур намуда, худро ба онҳо нишон медиҳем.

9Агар онҳо чунин гӯянд: „Биистед, то ки назди шумо бирасем“, — он гох мо дар ҷои худ истода, пеши онҳо нахоҳем баромад.

10Валекин агар чунин гӯянд: „Пеши мо бароед“, — он гоҳ мо хоҳем баромад, зеро ки Худованд онҳоро ба дасти мо супурдааст; ва ин барои мо аломат хоҳад буд».

11Ва ҳар дуяшон худро ба дастаи посбонони фалиштӣ нишон доданд, ва фалиштиён гуфтанд: «Инак, ибриён аз сӯрохҳое ки дар онҳо пинҳон шудаанд, берун меоянд»+.

12Ва баъзе аз дастаи посбонон ба Йӯнотон ва силоҳбардораш гуфтанд: «Пеши мо бароед, то ки чизе ба шумо нишон диҳем». Ва Йӯнотон ба силоҳбардори худ гуфт: «Аз ақибам баро, зеро ки Худованд онҳоро ба дасти Исроил супурдааст».

13Ва Йӯнотон бо дастҳо ва поҳояш андармон шуда боло баромад, ва силоҳбардораш аз ақибаш. Ва онҳо пеши Йӯнотон афтодан гирифтанд, ва силоҳбардори ӯ онҳоро аз паи ӯ мекушт.

14Ва аз ин зарбаи аввалине ки Йӯнотон ва силоҳбардораш расониданд, қариб бист нафар талаф шуданд, дар нисфи майдоне ки як ҷуфт гов дар як рӯз шудгор мекунад.

15Ва дар ӯрдугоҳ ва саҳро, ва дар миёни тамоми қавм даҳшат ҳукмфармо шуд: дастаи посбонон ва фавҷҳои харобкунандагон низ дар даҳшат афтоданд, ва замин ба ларза омад, ва даҳшати азиме аз ҷониби Худо ҳамаро фаро гирифт.

16Ва дидбонони Шоул дар Ҷибъои Биньёмин диданд, ки инак, анбӯҳ пароканда шуда, ба ҳар тараф медаванд.

17Ва Шоул ба қавме ки бо ӯ буданд, гуфт: «Саршуморӣ карда, бубинед, ки аз миёни мо кӣ берун рафтааст?» Ва саршуморӣ карданд, ва инак Йӯнотон ва силоҳбардораш нестанд.

18Ва Шоул ба Аҳиё гуфт: «Сандуқи Худоро наздик биёр». Зеро ки сандуқи Худованд дар он рӯз ҳамроҳи банӣ-Исроил буд+.

19Ва ҳангоме ки Шоул ба коҳин сухан меронд, шӯру шағаб дар ӯрдуи фалиштиён торафт меафзуд, ва Шоул ба коҳин гуфт: «Дастатро нигоҳ дор».

20Ва Шоул ва тамоми қавме ки бо ӯ буданд, ҷамъ шуда, ба майдони корзор омаданд; ва инак, шамшери ҳар яке ба зидди дигаре кашида шуда буд: шӯру шағаб бағоят бузург буд+.

21Ва ибриёне ки дирӯз ва парирӯз дар сафи фалиштиён буда ва бо онҳо баромада, дар ҳар тарафи ӯрдуи онҳо меистоданд, — онҳо низ ба исроилиёне ки бо Шоул ва Йӯнотон буданд, ҳамроҳ шуданд.

22Ва ҳамаи исроилиёне ки дар кӯҳи Эфроим пинҳон шуда буданд, чун шуниданд, ки фалиштиён рӯ ба гурез овардаанд, — онҳо низ ба ҷанг даромада, душманро дунболагирӣ карданд.

23Ва Худованд дар он рӯз Исроилро наҷот дод, ва ҷанг то Байт-Овин расид.

24Ва мардуми Исроил дар он рӯз бемаҷол гардида буданд, зеро ки Шоул қавмро қасам дода гуфта буд: «Малъун бод касе ки то шом, то даме ки ман аз душманонам интиқом гирам, хӯроке бихӯрад!» Ва тамоми қавм чизе нахӯрданд.

25Ва тамоми аҳли замин ба ҷангал расиданд, ва асал бар рӯи марғзор буд.

26Ва қавм ба ҷангал даромаданд, ва инак асал ҷорист, валекин ҳеҷ кас дасташро ба даҳонаш набурд, зеро ки қавм аз қасам метарсиданд.

27Вале Йӯнотон бехабар буд аз он ки падараш қасам дода буд, ва ӯ нӯги асоеро, ки дар дасташ буд, дароз карда, дар шони асал ғӯтонид, ва дасташро ба даҳонаш бурд, ва чашмонаш равшан шуд.

28Ва касе аз миёни қавм хитоб намуда, гуфт: «Падарат қавмро қасам дода, гуфтааст: „Малъун бод касе ки имрӯз хӯроке бихӯрад!“ Бинобар ин қавм бемаҷол шудаанд».

29Ва Йӯнотон гуфт: «Падарам заминро ба изтироб андохтааст! Бубинед, чӣ гуна чашмони ман равшан шуд, зеро ки андаке аз ин асал чашидам+.

30Алалхусус, агар қавм имрӯз аз ғанимати душманони худ, ки пайдо кардаанд, чизе мехӯрданд, оё шикасти фалиштиён боз ҳам зиёдтар намешуд?»

31Ва дар он рӯз фалиштиёнро аз Михмос то Аёлӯн торумор карданд, ва қавм бағоят бемаҷол шуданд+.

32Ва қавм ба ғанимат дарафтоданд, ва бузу гӯсфандон ва гову гӯсолаҳоро гирифта, бар замин куштанд, ва кавм гӯштро бо хуни он хӯрданд.

33Ва ба Шоул хабар дода, гуфтанд: «Инак, қавм пеши Худованд гуноҳ карда, гӯштро бо хунаш мехӯранд». Ва ӯ гуфт: «Шумо хиёнат кардаед! Алҳол пеши ман санги калоне биғелонед»+.

34Ва Шоул гуфт: «Дар миёни қавм пароканда шуда, ба онҳо бигӯед: „Ҳар кас гови худро ва ҳар кас барраи худро назди ман биёред, ва дар ин ҷо кушта, бихӯред, ва пеши Худованд гуноҳ карда, гӯштро бо хуни он нахӯред“». Ва тамоми қавм, ҳар кас бо дасти худ, говашро дар он шаб оварда, дар он ҷо куштанд.

35Ва Шоул қурбонгоҳе барои Худованд бино кард: ин аввалин қурбонгоҳе буд, ки ӯ барои Худованд бино кард.

36Ва Шоул гуфт: «Имшаб аз ақиби фалиштиён биравем, ва онҳоро то рӯшноии субҳ ғорат карда, касеро аз онҳо боқӣ нагузорем». Ва гуфтанд: «Ҳар чи дар назарат писанд ояд, бикун». Ва коҳин гуфт: «Дар ин ҷо ба Худо муроҷиат намоем».

37Ва Шоул аз Худо пурсид: «Оё аз ақиби фалиштиён фурӯд оям? Оё онҳоро ба дасти Исроил хоҳӣ супурд?» Вале дар он рӯз Ӯ ба вай ҷавоб надод+.

38Ва Шоул гуфт: «Эй ҳамаи сарварони қавм, ба ин ҷо наздик оед, ва бидонед ва бубинед, ки имрӯз ин гуноҳ дар чист?

39Зеро қасам ба ҳаёти Худованди наҷотдиҳандаи Исроил, ки агар дар писарам Йӯнотон бошад, вай низ ҳатман хоҳад мурд». Вале аз миёни тамоми қавм касе ба ӯ ҷавоб надод.

40Ва ӯ ба тамоми Исроил гуфт: «Шумо ба як тараф истед, ва ман бо писарам Йӯнотон ба тарафи дигар меистем». Ва қавм ба Шоул гуфтанд: «Ҳар чи дар назарат писанд ояд, бикун».

41Ва Шоул ба Худованд гуфт: «Эй Худои Исроил, ҳақиқатро бикшой!» Ва қуръа ба Йӯнотон ва Шоул афтод, ва қавм беайб баромаданд.

42Ва Шоул гуфт: «Дар миёни ман ва писарам Йӯнотон қуръа партоед». Ва қуръа ба Йӯнотон афтод+.

43Ва Шоул ба Йӯнотон гуфт: «Ба ман бигӯ, ки чӣ кардӣ?» Ва Йӯнотон ба ӯ ҳикоят карда, гуфт: «Бо нӯги асое ки дар даст дорам, андаке асал чашидам; инак, ман барои мурдан ҳозирам».

44Ва Шоул гуфт: «Худо чунин ва зиёда аз ин бикунад, эй Йӯнотон, зеро ки ту ҳатман хоҳӣ мурд!»

45Валекин қавм ба Шоул гуфтанд: «Оё Йӯнотон, ки ин наҷоти бузургро барои Исроил ба амал овардааст, бимирад? Ҳошо ва калло! Қасам ба ҳаёти Худованд, ки мӯе аз сари ӯ ба замин нахоҳад афтод, зеро ки ӯ имрӯз бо Худо амал кардааст». Ва қавм барои Йӯнотон фидия доданд, ва ӯ намурд+.

46Ва Шоул аз дунболагирии фалиштиён даст кашид — ва фалиштиён ба макони худ рафтанд.

47Ва Шоул подшоҳии худро ба Исроил пойдор гардонид, ва бо ҳамаи душманони худ, ки дар гирду пеш буданд: бо Мӯоб, ва банӣ-Аммӯн, ва Адӯм, ва подшоҳони Сӯбо, ва фалиштиён ҷанг кард, ва ба зидди ҳар кас, ки рӯй меовард, дастболо мешуд+.

48Ва лашкар барпо намуда, ба Амолеқ шикаст расонид, ва Исроилро аз дасти тороҷгарони он раҳо кард+.

49Ва писарони Шоул инҳо буданд: Йӯнотон, Йишвӣ ва Малкишуа. Ва номи ду духтараш чунин буд: номи калонӣ — Мераб, ва номи хурдӣ — Микал+.

50Ва номи зани Шоул Аҳинӯам бинти Аҳимоас буд; ва номи сарлашкараш Абнир ибни Нир, амаки Шоул, буд+.

51Падари Шоул, Қиш, ва падари Абнир, Нир, писарони Абиил буданд+.

52Ва дар тамоми айёми Шоул ба муқобили фалиштиён ҷанги сахт бурда мешуд; ва ҳар марди зӯровар ва шуҷоъро, ки Шоул медид, назди худ ҷамъ мекард+.

БОБИ ПОНЗДАҲУМ

Итоати нопурраи Шоул.

15^1Ва Самуил ба Шоул гуфт: «Худованд маро фиристода буд, ки туро ба подшоҳӣ бар қавми Ӯ, бар Исроил тадҳин намоям; ва акнун ту овози суханони Худовандро бишнав+.

2Худованди лашкарҳо чунин мегӯяд: „Он чиро, ки Амолеқ дар ҳаққи Исроил карда буд, дар хотир дорам, ки вай дар сари роҳи онҳо, вақте ки онҳо аз Миср баромаданд, камин ниҳода буд+.

3Акнун ту рафта, ба Амолеқ шикаст расон; ва ҳар он чи вай дорад, несту нобуд кунед; ва ба ӯ раҳм накун, балки аз мард то зан, аз кӯдак то тифли ширмак, аз гов то гӯсфанд, аз шутур то хар бикуш“».

4Ва Шоул қавмро даъват намуд, ва аз онҳо дусад ҳазор пиёда дар Талоим шумурд; ва даҳ ҳазор мард аз сибти Яҳудо буданд+.

5Ва Шоул ба шаҳри Амолеқ расида, дар водӣ камин ниҳод.

6Ва Шоул ба қениён гуфт: «Биравед, фурӯд оед, аз миёни амолеқиён дур шавед, мабодо шуморо бо онҳо несту набуд намоям, ва ҳол он ки шумо ба тамоми банӣ-Исроил, вақте ки онҳо аз Миср баромаданд, хайрхоҳӣ кардаед». Ва қениён аз миёни Амолеқ дур шуданд+.

7Ва Шоул Амолеқро аз Ҳавило то роҳи самти Шур, ки пеш аз Миср аст, торумор намуд+.

8Ва подшоҳи Амолеқ — Аҷаҷро зинда дастгир кард, ва тамоми қавмашро ба дами шамшер кушт+.

9Вале Шоул ва қавм Аҷаҷро, ва беҳтарин бузу гӯсфандон ва говон ва парвориён ва қӯчқорони фарбеҳ ва ҳар чизи хубро дареғ дошта, нахостанд талаф намоянд, ва фақат ҳар моли хароб ва камқиматро несту нобуд карданд.

10Ва каломи Худованд бар Самуил нозил шуда, гуфт:+

11«Пушаймонам, ки Шоулро подшоҳ кардам, зеро ки ӯ аз пайравии Ман рӯй тофта, суханони Маро ба ҷо наовард». Ва Самуил ба хашм омада, тамоми шаб сӯи Худованд истиғоса бурд.

12Ва бомдодон Самуил бармаҳал бархоста, ба пешвози Шоул рафт; ва ба Самуил хабар дода, гуфтанд, ки Шоул ба Кармил ворид шуд, ва инак, барои худ сутуне барпо кард, ва давр зада гузашту ба Ҷилҷол фурӯд омад+.

13Ва Самуил назди Шоул омад, ва Шоул ба ӯ гуфт: «Туро Худованд баракат диҳад! Ман каломи Худовандро ба ҷо овардам».

14Ва Самуил гуфт: «Пас, ин баъ-баи гӯсфандон, ки ба гӯшам мерасад, ва маъоси говон, ки мешунавам, чист?»

15Ва Шоул гуфт: «Инҳоро аз Амолеқ оварданд, зеро ки қавм беҳтарин бузу гӯсфандон ва говонро дареғ доштанд, то ки барои Худованд Худои ту қурбонӣ кунанд; вале боқии онро мо несту нобуд сохтем».

16Ва Самуил ба Шоул гуфт: «Сабр кун, то он чиро, ки Худованд имшаб ба ман гуфт, ба ту баён намоям». Ва ӯ ба вай гуфт: «Бигӯ».

17Ва Самуил гуфт: «Оё ту дар назари худ хурд набудӣ, вақте ки сардори сибтҳои Исроил шудӣ, ва Худованд туро бар Исроил ба подшоҳӣ тадҳин намуд?

18Ва Худованд туро ба роҳе равона намуда, гуфта буд: „Рафта, ин амолеқиёни гуноҳкорро торумор намо, ва бо онҳо ҷанг кун, то даме ки онҳоро тамоман несту нобуд созӣ“.

19Пас, чаро овози Худовандро нашнидӣ, балки ба ғанимат дарафтода, он чиро, ки дар назари Худованд бад аст, ба амал овардӣ?»

20Ва Шоул ба Самуил гуфт: «Ман, охир, овози Худовандро шунидам, ва ба роҳе ки Худованд маро равона кард, рафтам, ва подшоҳи Амолеқ — Аҷаҷро овардам, ва Амолеқро торумор сохтам.

21Валекин қавм аз ғанимати бузу гӯсфандон ва говон, яъне беҳтарини он чиро, ки ҳаром шуда буд, гирифтанд, то ки барои Худованд Худои ту дар Ҷилҷол қурбонӣ кунанд».

22Ва Самуил гуфт:

«Оё барои Худованд курбониҳои сӯхтанӣ ва забҳҳо ончунон матлуб аст,
чунон ки шунидани овози Худованд?

Шунидан, охир, аз забҳ хубтар аст,
ва гӯш андохтан — аз чарбуи кӯчқорон+.

23Зеро ки беитоатӣ мисли гуноҳи ҷодугарист,
ва муқобилият — мисли бутпарастӣ.

Азбаски ту каломи Худовандро рад кардӣ,

Ӯ низ туро аз подшоҳӣ рад кард»+.

24Ва Шоул ба Самуил гуфт: «Ман гуноҳ кардам, зеро ки аз фармони Худованд ва аз суханони ту берун баромадам, чунки аз қавм тарсида, овози онҳоро шунидам.

25Ва алҳол, лутфан, гуноҳи маро афв намо, ва бо ман баргард, то ки Худовандро ибодат намоям».

26Ва Самуил ба Шоул гуфт: «Бо ту нахоҳам баргашт, зеро ки ту каломи Худовандро рад кардаӣ, Худованд низ туро рад кард, то ки бар Исроил подшоҳ набошӣ».

27Ва Самуил тоб хӯрд, то ки равона шавад; вале Шоул домани ҷомаи ӯро дошт, ва он пора шуд+.

28Ва Самуил ба вай гуфт: «Худованд имрӯз подшоҳии Исроилро аз ту пора кард, ва онро ба ёри ту, ки аз ту беҳтар бошад, медиҳад+.

29Ва низ Ҷалоли Исроил дурӯғ намегӯяд ва аз қавли Худ намегардад, зеро ки Ӯ одамизод нест, ки аз қавлаш гардад»+.

30Ва вай гуфт: «Гуноҳ кардам; алҳол, лутфан, маро ба ҳузури пирони қавмам ва ба ҳузури Исроил иззат намо, ва бо ман баргард, то ки Худованд Худои туро ибодат кунам».

31Ва Самуил аз ақиби Шоул баргашт, ва Шоул Худовандро ибодат кард.

32Ва Самуил гуфт: «Подшоҳи Амолеқ — Аҷаҷро назди ман биёред». Ва Аҷаҷ назди ӯ омад, дар ҳолате ки занҷирбанд буд; ва Аҷаҷ гуфт: «Яқин аст, ки талхии марг пеш меояд».

33Ва Самуил гуфт: «Чунон ки шамшери ту занонро аз фарзандонашон маҳрум кардааст, ончунон модари ту аз миёни занон аз фарзанди худ маҳрум хоҳад шуд». Ва Самуил Аҷаҷро ба ҳузури Худованд дар Ҷилҷол пора-пора кард.

34Ва Самуил ба Ромо рафт; ва Шоул ба хонаи худ ба Ҷибъои Шоул рафт.

35Ва Самуил то рӯзи мурданаш Шоулро дигар надид, зеро ки барои Шоул мотам гирифта буд; ва Худованд пушаймон шуд, ки Шоулро бар Исроил подшоҳ кард+.

БОБИ ШОНЗДАҲУМ

Ба подшоҳӣ интихоб шудани Довуд.

16^1Ва Худованд ба Самуил гуфт: «То ба кай ту барои Шоул мотам мегирӣ? Ман, охир, ӯро аз подшоҳӣ кардан бар Исроил рад намудаам. Шохи худро аз равған пур карда, бирав: Ман туро назди Йисои байтлаҳмӣ мефиристам, зеро ки аз миёни писаронаш барои Худ подшоҳ пайдо кардаам»+.

2Ва Самуил гуфт: «Чӣ гуна биравам? Агар Шоул бишнавад, маро хоҳад кушт». Худованд гуфт: «Гӯсолае бо худ бигир, ва бигӯй: „Омадаам, то ки барои Худованд қурбонӣ кунам“.

3Ва Йисойро ба қурбонӣ даъват намо, ва Ман ба ту маълум хоҳам кард, ки чӣ бояд бикунӣ, ва ту касеро, ки ба ту бигӯям, барои Ман тадҳин хоҳӣ намуд».

4Ва Самуил он чиро, ки Худованд гуфта буд, ба амал оварда, ба Байт-Лаҳм омад; ва пирони шаҳр ба пешвози ӯ шитофта, гуфтанд: «Хайра мақдам!»

5Гуфт: «Ассалом! Омадаам, то ки барои Худованд қурбонӣ кунам. Худро тақдис намуда, бо ман ба қурбонӣ биёед». Ва ӯ Йисой ва писаронашро тақдис кунонид, ва онҳоро ба қурбонӣ даъват намуд+.

6Ва ҳангоме ки онҳо омаданд, ӯ Элиобро дида, дар дили худ гуфт: «Яқинан, масеҳи Худованд ба ҳузури ӯст»+.

7Вале Худованд ба Самуил гуфт: «Ба қиёфааш ва қомати баландаш назар наандоз, чунки Ман ӯро хуш накардаам; он чи одам мебинад, ҳеҷ аст, зеро одам фақат он чиро, ки ба чашм намоён аст, мебинад, вале Худованд он чиро, ки дар дил аст, мебинад»+.

8Ва Йисой Абинодобро хонда, аз пеши Самуил гузаронид, вале ӯ гуфт: «Инро низ Худованд интихоб накардааст».

9Ва Йисой Шамморо гузаронид; вале ӯ гуфт: «Инро ҳам Худованд интихоб накардааст»+.

10Ва Йисой ҳафт писарашро аз пеши Самуил гузаронид; вале Самуил ба Йисой гуфт: «Худованд инҳоро нитихоб накардааст».

11Ва Самуил ба Йисой гуфт: «Оё дигар писар надорӣ?» Вай гуфт: «Боз писари хурдӣ ҳаст, ки ӯ рамаро мечаронад». Ва Самуил ба Йисой гуфт: «Фиристода, ӯро биёр, зеро ки то ӯ ба ин ҷо набиёяд, ба сари суфра нахоҳем нишаст».

Довудро тадхин кардани Самуил.

12Ва фиристода, ӯро оваронид. Ва ӯ сурхрӯ буда, чашмони зебо ва чеҳраи некӯ дошт. Ва Худованд гуфт: «Бархоста, ӯро тадҳин намо, зеро ки ҳамин аст».

13Ва Самуил шохи равғанро гирифта, ӯро дар миёни бародаронаш тадҳин намуд, ва Рӯҳи Худованд аз он рӯз ва баъд аз он бар Довуд нозил шуд. Ва Самуил бархоста, ба Ромо рафт+.

14Валекин Рӯҳи Худованд аз Шоул дур шуд; ва рӯҳи баде аз ҷониби Худованд ӯро ба изтироб меандохт+.

15Ва навкарони Шоул ба ӯ мегуфтанд: «Инак, рӯҳи баде аз ҷониби Худованд туро ба изтироб меандозад.

Довуд назди Шоул даъват карда шуд.

16Бигзор оғои мо ба навкарони худ, ки ба ҳузури ту мебошанд, амр фармояд, ки барбатнавози моҳиреро пайдо кунанд; ва ҳар гоҳ бар ту рӯҳи баде аз ҷониби Худованд биёяд, вай бо дасташ бинавозад, ва аҳволат беҳтар хоҳад шуд».

17Ва Шоул ба навкаронаш гуфт: «Касеро, ки ба навохтан моҳир бошад, барои ман пайдо карда, назди ман биёред»+.

18Ва яке аз навкарон ба ӯ ҷавоб гардонида, гуфт: «Инак, ман писари Йисои байтлаҳмиро дидаам, ки ба навохтан моҳир, ва шердил, ва марди ҷангӣ, ва хушзабон, ва зеботалъат мебошад, ва Худованд бо ӯст».

19Ва Шоул қосидонро назди Йисой фиристода, гуфт: «Писарат Довудро, ки бо рама аст, назди ман бифирист».

20Ва Йисой бар харе нон, ва машки шароб, ва як бузғола бор карда, ба воситаи писараш Довуд назди Шоул фиристод.

21Ва Довуд назди Шоул омада, ба ҳузури ӯ биистод; ва Шоул варо бағоят дӯст дошт, ва Довуд силоҳбардори ӯ гардид.

22Ва Шоул назди Йисой фиристода, гуфт: «Бигзор Довуд ба ҳузури ман бимонад, зеро ки вай ба назари ман писанд омад».

23Ва чун рӯҳ аз ҷониби Худо бар Шоул меомад, Довуд барбатро гирифта, бо дасташ менавохт; ва Шоул роҳат карда, аҳволаш беҳтар мешуд, ва рӯҳи бад ӯро тарк мекард.

БОБИ ҲАФДАҲУМ

Ситезаи Ҷольёт дар ҳаққи Исроил.

17^1Ва фалиштиён лашкари худро барои ҷанг фароҳам оварда, дар Сӯхӯ, ки дар кишвари Яҳудо воқеъ аст, ҷамъ шуданд, ва дар миёни Сӯхӯ ва Азеқо дар Эфес-Дамим ӯрду заданд+.

2Ва Шоул ва исроилиён ҷамъ шуда, дар водии Эло ӯрду заданд, ва барои ҷанг ба муқобили фалиштиён тайёр шуданд.

3Ва фалиштиён бар кӯҳ аз ин тараф меистоданд, ва исроилиён бар кӯҳ аз тарафи дигар меистоданд, ва дарае дар миёни онҳо буд.

4Ва аз ӯрдуи фалиштиён Ҷольёт ном марди паҳлавон, ки аз Ҷат буд, берун омад; қоматаш шаш зироъ ва як ваҷаб буд+.

5Ва хӯди мисин ба сараш дошт, ва зиреҳи пулакчадоре ӯ дар бар карда буд; ва вазни зиреҳи ӯ панҷ ҳазор сиқл мис буд.

6Ва бар соқҳояш соқбандҳои мисин, ва дар миёни китфҳояш мизроқи мисин буд.

7Ва дастаи найзааш мисли наварди бофандагӣ, ва теғи найзааш шашсад сиқл оҳан буд; ва сипарбардораш пешопеши ӯ мерафт+.

8Ва ӯ истода, ба фавҷҳои Исроил хитоб намуд, ва ба онҳо гуфт: «Чаро барои ҷанг саф ороста берун омадаед? Ман, охир, фалиштӣ ҳастам, ва шумо — навкарони Шоул. Барои худ касеро интихоб кунед, то ки назди ман фурӯд ояд+.

9Агар вай тавонад бо ман ҷангида, маро бикушад, мо бандагони шумо хоҳем шуд; вале агар ман бар вай ғолиб омада, варо бикушам, шумо бандагони мо шуда, хизмати моро ба ҷо хоҳед овард».

10Ва фалиштӣ гуфт: «Ман имрӯз фавҷҳои Исроилро таҳқир намудам; пас, касеро ба ман бидиҳед, то ки бо ҳам ҷанг кунем».

11Ва Шоул ва тамоми Исроил ин суханони фалиштиро шуниданд, ва воҳима карда, бағоят ҳаросон шуданд.

12Ва Довуд писари он марди эфротӣ, аз Байт-Лаҳми Яҳудо буд, ки номаш Йисой буда, ҳашт писар дошт; ва он мард дар айёми Шоул дар миёни мардум пир ва солхӯрда буд.

13Ва се писари калонии Йисой равона шуда, аз ақиби Шоул ба ҷанг рафтанд; ва номи се писари вай, ки ба ҷанг рафта буданд, чунин буд: нахустзодааш Элиоб, ва дуюмаш Абинодоб ва сеюмаш Шаммо+.

14Ва Довуд писари хурдӣ буд; ва се писари калонӣ аз ақиби Шоул рафта буданд.

Довуд назди лашкари Шоул меояд.

15Ва Довуд аз пеши Шоул омаду рафт мекард, то ки рамаи падарашро дар Байт-Лаҳм бичаронад.

16Ва он фалиштӣ ҳар субҳ ва шом пайдо мешуд, ва чил рӯз худро нишон дод.

17Ва Йисой ба писараш Довуд гуфт: «Лутфан, барои бародаронат як эфа аз ин хӯшабирьён ва даҳто аз ин нон бигир, ва ба ӯрдугоҳ назди бародаронат шитоб намо.

18Ва ин даҳ қурс панирро барои мириҳазор бибар; ва саломатии бародаронатро бипурс, ва аз онҳо нишоние бигир»+.

19Ва Шоул, ва онҳо, ва ҳамаи мардони Исроил дар водии Эло буда, бо фалиштиён меҷангиданд.

20Ва Довуд бомдодон бармаҳал бархоста, рамаро ба қаровуле вогузошт, ва борашро гирифта, чунон ки Йисой амр фармуда буд, равона шуд; ва ба сангари гирдаи ӯрду вақте расид, ки лашкар берун омада саф мебастанд ва барои ҷанг наъра мезаданд.

21Ва сафҳои исроилиён ва фалиштиён ба муқобили якдигар меистоданд.

22Ва Довуд ашьёеро, ки дошт, назди посбони ашьё гузошта, сӯи сафҳои лашкар давида омад, ва саломатии бародаронашро пурсид.

23Ва ҳангоме ки ӯ бо онҳо гуфтугӯ мекард, инак, он марди паҳлавон, ки Ҷольёти фалиштӣ ном дошта, аз аҳли Ҷат буд, аз миёни сафҳои фалиштиён баромада, ҳамон суханонро гуфт, ва Довуд шунид.

24Ва ҳамаи мардони Исроил он мардро дида, аз вай мегурехтанд ва бағоят ҳаросон мешуданд.

25Ва мардони Исроил мегуфтанд: «Оё ин мардро, ки мебарояд, дидед? Вай мебарояд, ки Исроилро таҳқир намояд. Ва агар ягон кас варо бикушад, подшоҳ ӯро бо сарвати бисьёр сарватманд хоҳад гардонид, ва духтари худро ба ӯ ба занӣ хоҳад дод, ва хонадони падари ӯро дар Исроил озод хоҳад кард»+.

26Ва Довуд ба касоне ки назди ӯ истода буданд, гуфт: «Ба шахсе ки ин фалиштиро бикушад ва нангро аз Исроил дур созад, чӣ хоҳад шуд? Зеро ин фалиштии номахтун кист, ки лашкарҳои Худои Ҳайро таҳқир намояд?»

27Ва қавм ба ӯ он суханонро баён намуда, гуфтанд: «Ба шахсе ки варо бикушад, чунин хоҳад шуд».

28Ва ҳангоме ки ӯ бо мардум гуфтугӯ мекард, бародари калонии ӯ Элиоб шунид, ва хашми Элиоб бар Довуд аланга зада, гуфт: «Чаро ба ин ҷо фурӯд омадӣ? Ва он рамаи камеро дар биёбон назди кӣ гузоштӣ? Ман густохӣ ва шарорати дили туро медонам: ту барои тамошои ин ҷанг фурӯд омадаӣ».

29Ва Довуд гуфт: «Ман чӣ кардаам? Фақат сухане гуфтаам».

30Ва аз пеши вай ба тарафи шахси дигаре тоб хӯрда, ҳамон суханро гуфт; ва қавм ба ӯ ҷавоб гардонида, ҳамон сухани авваларо гуфтанд.

Ғалабаи Довуд бар Ҷольёт.

31Ва суханоне ки Довуд гуфт, шунида шуд, ва ба Шоул хабар расониданд, ва ӯ варо назди худ оваронид.

32Ва Довуд ба Шоул гуфт: «Бигзор касе аз боиси вай аз рӯҳ наафтад! Бандаат рафта, бо он фалиштӣ ҷанг мекунад».

33Ва Шоул ба Довуд гуфт: «Ту наметавонӣ ба муқобили он фалиштӣ биравӣ, то ки бо вай ҷанг кунӣ, зеро ки ту ҷавон ҳастӣ, ва ҳол он ки вай аз ҷавониаш марди ҷангӣ будааст».

34Ва Довуд ба Шоул гуфт: «Бандаат рамаи падари худро мечаронид, ва ҳангоме ки шер ё хирсе омада, барраеро аз рама мерабуд,

35Ман аз ақиби он берун омада, онро мекуштам ва аз даҳонаш раҳо мекардам, ва агар он ба ман ҳуҷум меовард, ман мӯи жӯлидаашро дошта, онро мезадам ва мекуштам.

36Бандаат ҳам шер ва ҳам хирсро куштааст, ва ин фалиштии номахтун мисли яке аз онҳо хоҳад шуд, зеро ки лашкарҳои Худои Ҳайро таҳқир кардааст».

37Ва Довуд гуфт: «Худованд, ки маро аз чанголи шер ва аз чанголи хирс раҳоӣ додааст, аз дасти ин фалиштӣ низ раҳоӣ хоҳад дод». Ва Шоул ба Довуд гуфт: «Бирав, ва Худованд бо ту бод».

38Ва Шоул либоси худро ба Довуд пӯшонид, ва хӯди мисин ба сари ӯ ниҳод, ва зиреҳ ба ӯ пӯшонид.

39Ва Довуд шамшери варо аз болои либоси худ баст, ва хост каме роҳ равад, зеро ки одат накарда буд. Ва Довуд ба Шоул гуфт: «Бо ин чизҳо наметавонам роҳ равам, зеро ки одат накардаам». Ва Довуд онҳоро аз тани худ кашид.

40Ва таёқашро ба дасташ гирифта, ва барои худ аз даруни ҷӯй панҷ санги силиқро хуш кард, ва онҳоро дар кӯлборе ки дошт, яъне дар анбони худ гузошт, ва фалахмонаш дар дасташ буд; ва ба фалиштӣ наздик шудан гирифт.

41Ва фалиштӣ низ роҳ гашта, ба Довуд наздик мешуд, ва сипарбардораш пешопеши ӯ равона буд.

42Ва фалиштӣ назар андохта, Довудро дид, ва аз ӯ нафрат кард, зеро ки ҷавони сурхрӯ буда, чеҳраи некӯ дошт.

43Ва фалиштӣ ба Довуд гуфт: «Оё ман саг ҳастам, ки бо таёқе назди ман меоӣ?» Ва фалиштӣ Довудро бо худоёни худ лаънат кард.

44Ва фалиштӣ ба Довуд гуфт: «Назди ман биё, то гӯшти баданатро ба мурғони ҳаво ва даррандагони саҳро бидиҳам»+.

45Ва Довуд ба фалиштӣ гуфт: «Ту бо шамшер ва найза ва мизроқ бар ман меоӣ, валекин ман бо исми Худованди лашкарҳо, Худои фавҷҳои Исроил, ки Ӯро таҳқир намудаӣ, бар ту меоям+.

46Имрӯз Худованд туро ба дасти ман хоҳад супурд, ва ман туро кушта, каллаатро аз танат ҷудо хоҳам кард, ва лошаҳои ӯрдуи фалиштиёнро имрӯз ба мурғони ҳаво ва даррандагони замин хоҳам дод, то тамоми аҳли замин бидонанд, ки дар Исроил Худо ҳаст+.

47Ва тамоми ни ҷамоат хоҳанд донист, ки Худованд на бо шамшер ва найза наҷот медиҳад, балки ин ҷанги Худованд аст, ва Ӯ шуморо ба дасти мо хоҳад супурд»+.

48Ва ҳангоме ки фалиштӣ бархост ва равона шуда, ба Довуд наздик омадан гирифт, Довуд шитоб намуда, сӯи лашкар ба пешвози фалиштӣ давид.

49Ва Довуд дасташро ба кӯлбор бурд, ва аз он ҷо санге гирифта, бо фалахмон андохт, ва ба пешонии фалиштӣ зад; ва санг ба пешонии вай ғӯтида, вай рӯй бар замин фурӯ ғалтид.

50Ва Довуд, ки бо фалахмон ва санг мусаллаҳ буд, аз фалиштӣ зӯр баромад, ва фалиштиро зада кушт; ва дар дасти Довуд шамшер набуд+.

51Ва Довуд давида, назди фалиштӣ биистод, ва шамшери варо гирифта, аз ғилофаш кашид, ва ӯро кушта, каллаашро аз танаш ҷудо кард; ва фалиштиён мурдани паҳлавонашонро дида, рӯй ба гурез оварданд.

52Ва мардони Исроил ва Яҳудо бархостанд, ва наъра зада, фалиштиёнро то даромадгоҳи дара ва то дарвозаи Эқрӯн дунболагирӣ карданд; ва шаҳидони фалиштиён дар роҳи Шаароим то Ҷат ва Эқрӯн фурӯ меғалтиданд+.

53Ва банӣ-Исроил аз дунболагирии фалиштиён баргаштанд, ва ӯрдугоҳи онҳоро тороҷ карданд.

54Ва Довуд каллаи фалиштиро гирифта, ба Ерусалим овард, ва аслиҳаи варо дар хаймаи худ гузошт+.

55Ва ҳангоме ки Шоул Довудро дид, ки ба муқобили фалиштӣ берун меояд, ба сардори лашкараш Абнир гуфт: «Эй Абнир, ин ҷавон писари кист?» Ва Абнир гуфт: «Эй подшоҳ, ба ҳаёти ту қасам, ки намедонам»+.

56Ва подшоҳ гуфт: «Пас ту бипурс, ки ин амрад писари кист».

57Ва чун Довуд баъд аз куштани фалиштӣ баргашт, Абнир ӯро гирифта, назди Шоул овард, дар сурате ки каллаи фалиштӣ дар дасташ буд.

58Ва Шоул ба ӯ гуфт: «Эй ҷавон, ту писари кистӣ?» Ва Довуд гуфт: «Писари бандаат Йисои байтлахмӣ ҳастам».

БОБИ ҲАЖДАҲУМ

Аҳди дӯстӣ дар миёни Довуд ва Йӯнотон.

18^1Ва ҳангоме ки гуфтугӯи ӯ бо Шоул ба анҷом расид, ҷони Йӯнотон бо ҷони Довуд пайваста шуд, ва Йӯнотон ӯро мисли ҷони худ дӯст дошт+.

2Ва Шоул ӯро дар он рӯз гирифта, нагузошт, ки ба хонаи падараш баргардад.

3Ва Йӯнотон бо Довуд аҳд баст, чунки ӯро мисли ҷони худ дӯст дошта буд.

4Ва Йӯнотон ҷомаеро, ки бар танаш буд, кашида ба Довуд дод, ва либоси ҳарбияш ва ҳатто шамшераш ва камонаш ва камарбандашро низ.

5Ва Довуд берун омада, дар ҳар ҷое ки Шоул ӯро мефиристод, комьёб мегардид; ва Шоул ӯро бар ҷанговарон сардор таъин намуд, ва ин дар назари тамоми қавм ва дар назари фармонбарони Шоул низ писанд омад.

6Ва ҳангоме ки онҳо меомаданд, яъне вақте ки Довуд аз куштани фалиштӣ бармегашт, занон аз ҳамаи шаҳрҳои Исроил бо дафҳо, бо садоҳои шодӣ ва бо сеторҳо, сурудхонон ва рақскунон, ба пешвози подшоҳ Шоул берун меомаданд+.

7Ва занон тараб намуда, месуруданду мегуфтанд:

«Шоул ҳазорҳоро мағлуб кард,
вале Довуд — беварҳоро![*]»+

8Ва Шоул бағоят хашмгин шуд, ва ин сухан ба назараш бад намуда, гуфт: «Ба Довуд беварҳоро нисбат додаанд, вале ба ман ҳазорҳоро нисбат додаанд; ӯро акнун фақат подшоҳӣ кам аст».

9Ва аз он рӯз эътиборан, ва минбаъд, Шоул ба Довуд назари бад дошт.

10Ва фардои он, рӯҳи баде аз ҷониби Худованд бар Шоул ҷорӣ гардида, ӯ андаруни хона ба ҷӯшу хурӯш омад, ва Довуд мисли ҳаррӯза бо дасташ менавохт; ва найзае дар дасти Шоул буд+.

11Ва Шоул найзаро андохта, ба дилаш гуфт: «Довудро зада, ба девор медӯзам». Вале Довуд ду карат худро аз пеши ӯ канор кашид.

12Ва Шоул аз Довуд метарсид, зеро ки Худованд бо ӯ буд, вале аз Шоул дур шуда буд.

13Ва Шоул ӯро аз пеши худ дур сохт, ва ӯро мириҳазор таъин намуд, ва ӯ пеши қавм даробаро мекард.

14Ва Довуд дар ҳамаи роҳҳои худ комьёб мешуд, ва Худованд бо ӯ буд+.

15Ва чун Шоул дид, ки ӯ бағоят комьёб аст, аз ӯ ҳаросон шуд.

16Ва тамоми Исроил ва Яҳудо Довудро дӯст медоштанд, зеро ки ӯ пеши онҳо даробаро мекард.

17Ва Шоул ба Довуд гуфт: «Инак духтари калонии худ Мерабро ба ту ба занӣ медиҳам, фақат ин ки барои ман ҷанговари далер бош, ва ҷангҳои Худовандро бибар». Ва Шоул ба дили худ гуфт: «Бигзор дасти ман бар ӯ набошад, балки дасти фалиштиён бошад»+.

18Ва Довуд ба Шоул гуфт: «Ман кистам, ва ҳаёти ман ва хонадони падари ман дар Исроил чист, ки домоди подшоҳ бошам?»+

19Вале вақте ки духтари Шоул Мераб мебоист ба Довуд дода мешуд, вай ба Адриили меҳӯлотӣ ба занӣ дода шуд+.

Довуд духтари Шоул Микалро ба занӣ мегирад.

20Ва духтари Шоул Микал Довудро дӯст дошт; ва ҳангоме ки инро ба Шоул хабар доданд, ин ба назари ӯ писанд омад.

21Ва Шоул ба дили худ гуфт: «Варо ба ӯ медиҳам, ва барои ӯ вай дом хоҳад шуд, ва дасти фалиштиён бар ӯ хоҳад буд». Ва Шоул ба Довуд гуфт: «Ба воситаи дуюмаш ту имрӯз домоди ман хоҳӣ шуд».

22Ва Шоул ба навкарони худ амр фармуд: «Ба Довуд пинҳонӣ сухан ронда, бигӯед: „Инак, ҳусни таваҷҷӯҳи подшоҳ бар туст, ва ҳамаи навкаронаш туро дӯст медоранд; ва алҳол домоди подшоҳ шав“».

23Ва навкарони Шоул ин суханонро ба гӯши Довуд расониданд, ва Довуд гуфт: «Оё дар назари шумо домоди подшоҳ шудан осон аст? Ва ҳол он ки ман шахси бенаво ва ҳақирам».

24Ва навкарони Шоул ба ӯ хабар дода, гуфтанд: «Довуд чунин суханонро гуфт».

25Ва Шоул гуфт: «Ба Довуд чунин бигӯед: „Подшоҳ маҳрро талабгор нест, магар ки сад ғилофаки фалиштиёнро, то ки аз душманони подшоҳ интиқом ситонида шавад“». Ва Шоул дар чунин фикре буд, ки Довудро бо дасти фалиштиён ба ҳалокат бирасонад+.

26Ва навкарони ӯ ин суханонро ба Довуд расониданд, ва ин дар назари Довуд писанд омад, ки домоди подшоҳ гардад. Ва мӯҳлати он ҳанӯз пур нашуда буд.

27Ва Довуд бархоста, бо одамонаш рафт, ва дусад нафарро аз фалиштиён кушт, ва ғилофакҳошонро Довуд овард, ва онҳоро ба миқдори пурра ба подшоҳ пешниҳод карданд, то ки домоди подшоҳ гардад; ва Шоул духтараш Микалро ба ӯ ба занӣ дод.

28Ва Шоул дид ва фаҳмид, ки Худованд бо Довуд аст; ва духтари Шоул Микал ӯро дӯст медошт.

29Ва Шоул боз ҳам зиёдтар аз Довуд тарсид, ва Шоул ҳама вақт душмани Довуд буд.

30Ва сарварони фалиштиён берун меомаданд; ва ҳар бор, ки онҳо берун меомаданд, Довуд аз ҳамаи фармонбарони Шоул бештар комьёб мешуд, ва номи ӯ бағоят шӯҳрат пайдо кард.

БОБИ НУЗДАҲУМ

Суиқасди сеюми Шоул барои куштани Довуд.

19^1Ва Шоул ба писараш Йӯнотон ва ба ҳамаи навкаронаш гуфт, ки мехоҳад Довудро бикушад; вале Йӯнотон ибни Шоул Довудро бағоят дӯст медошт.

2Ва Йӯнотон ба Довуд хабар дода, гуфт: «Падарам Шоул мехоҳад туро бикушад; ва алҳол, лутфан, бомдодон барҳазар бош, ва дар ҷои махфие пинҳон шав.

3Ва ман берун омада, дар саҳрое ки ту дар он бошӣ, ба паҳлуи падарам хоҳам истод, ва дар бораи ту бо падарам гуфтугӯ хоҳам кард, ва он чи бубинам, ба ту хабар хоҳам дод».

4Ва Йӯнотон ба падараш Шоул дар бораи Довуд суханони некӯ ба забон ронда, ба вай гуфт: «Бигзор подшоҳ дар ҳаққи бандаи худ Довуд гуноҳ накунад, зеро ки ӯ пеши ту гуноҳе накардааст, балки аъмоли ӯ барои ту бағоят хуб аст;

5Ва ӯ ҷонашро ба кафи дасташ гирифта, он фалиштиро кушт, ва Худованд наҷоти бузурге барои тамоми Исроил ба амал овард, ва ту инро дида, шод гаштӣ; пас чаро ту мехоҳӣ дар ҳаққи хуни бегуноҳе гуноҳ карда, Довудро беҳуда бикушӣ?»+

6Ва Шоул ба овози Йӯнотон гӯш андохт, ва Шоул қасам хӯрд: «Ба ҳаёти Худованд қасам, ки ӯ кушта нахоҳад шуд».

7Ва Йӯнотон Довудро хонд, ва Йӯнотон ҳамаи ин суханонро ба ӯ хабар дод; ва Йӯнотон Довудро назди Шоул овард, ва ӯ мисли дирӯз ва парирӯз дар ҳузури вай буд.

8Ва боз ҷанг рӯй дод, ва Довуд берун омада, бо фалиштиён ҷанг кард, ва ба онҳо шикасти бузурге расонид, ва онҳо аз пеши ӯ гурехтанд.

9Ва рӯҳи бад аз ҷониби Худованд бар Шоул нозил шуд, ва ӯ дар хонаи худ нишаста, найзаашро дар дасташ нигоҳ медошт; ва Довуд бо дасти худ барбат мехавохт+.

10Ва Шоул мехост, ки Довудро бо найза зада, ба девор бидӯзад, вале ӯ худро аз пеши Шоул канор кашид, ва найза ба девор бархӯрд, ва Довуд он шаб гурехта, раҳоӣ ёфт.

11Ва Шоул қосидонро ба хонаи Довуд фиристод, то ки камин гирифта, субҳидам ӯро бикушанд; ва занаш Микал ба Довуд сухан ронда, гуфт: «Агар ту имшаб ҷони худро халос накунӣ, фардо кушта хоҳӣ шуд»+.

12Ва Микал Довудро аз тиреза фурӯд овард, ва ӯ равона шуда, гурехт ва раҳоӣ ёфт+.

13Ва Микал трофимро гирифта, бар бистар гузошт, ва пӯсти бузро гирди каллаи он ниҳода, болои онро бо либосе пӯшонид.

14Ва Шоул қосидонро фиристод, то ки Довудро бигиранд, вале Микал гуфт: «Ӯ бемор аст».

15Ва Шоул қосидонро фиристод, то ки Довудро бубинанд, ва гуфт: «Ӯро бо бистараш назди ман биёред, то ки ӯро бикушам».

16Ва қосидон омаданд, ва инак, трофим бар бистар, ва пӯсти буз гирди каллааш буд.

17Ва Шоул ба Микал гуфт: «Чаро маро чунин фиреб додӣ, ва душманамро раҳо кардӣ, то ки бигрезад?» Ва Микал ба Шоул гуфт: «Ӯ ба ман гуфт: „Маро раҳо намо, вагар на, туро хоҳам кушт“».

Рӯҳи Худованд Довудро нигаҳбонӣ мекунад.

18Ва Довуд гурехта, раҳо шуд, ва назди Самуил ба Ромо омада, ҳар он чиро, ки Шоул дар ҳаққи ӯ карда буд, ба вай ҳикоят намуд; ва ӯ ва Самуил рафта, дар Ноют сокин шуданд+.

19Ва ба Шоул хабар расонида, гуфтанд: «Инак, Довуд дар Ноюти Ромо мебошад».

20Ва Шоул қосидонро фиристод, то ки Довудро бигиранд, ва чун онҳо тӯдаи анбиёро диданд, ки нубувват мекунанд, ва Самуил истода бар онҳо сарварӣ менамояд, — Рӯҳи Худо бар қосидони Шоул нозил шуда, онҳо низ нубувват кардан гирифтанд+.

21Ва инро ба Шоул хабар доданд, ва ӯ қосидони дигарро фиристод, вале онҳо низ нубувват кардан гирифтанд. Ва Шоул боз қосидони сеюмро фиристод, вале онҳо низ нубувват кардан гирифтанд.

22Худаш низ ба Ромо равона шуд, ва чун ба чоҳи калон, ки дар Сеху мебошад, расид, савол дода, гуфт: «Самуил ва Довуд куҷоянд?» Ва касе гуфт: «Инак, дар Ноюти Ромо мебошанд».

23Ва дар он ҷо ӯ ба Ноюти Ромо рафт, ва Рӯҳи Худо бар ӯ низ нозил шуд, ва ӯ нубувваткунон мерафт, то даме ки ба Ноюти Ромо расид+.

24Ва ӯ низ либосҳои худро кашид, ва ӯ низ ба ҳузури Самуил нубувват кардан гирифт, ва тамоми он рӯз ва тамоми шабаш бараҳна хобид; бинобар ин мегӯянд: «Оё Шоул низ аз ҷумлаи анбиёст?»+.

БОБИ БИСТУМ

Йӯнотон Довудро тарафдорӣ мекунад.

20^1Ва Довуд аз Ноюти Ромо гурехт, ва пеши Йӯнотон омада, гуфт: «Чӣ кардаам? Айбам чист, ва пеши падарат чӣ гуноҳ кардаам, ки ӯ қасди ҷони ман дорад?»+

2Вай ба ӯ гуфт: «Ҳошо ва калло, ту нахоҳӣ мурд! Инак, падарам ҳеҷ як кори бузурге ё хурде намекунад, бе он ки аввал гӯшраси ман гардонад. Пас чаро падарам ин корро аз ман пинҳон дорад? Ин тавр нахоҳад шуд».

3Ва Довуд боз қасам хӯрда, гуфт: «Падарат ба хубӣ медонад, ки ман дар назарат илтифот ёфтаам, бинобар ин ба дили худ мегӯяд: „Бигзор инро Йӯнотон надонад, мабодо ғамгин шавад“. Валекин, қасам ба ҳаёти Худованд ва қасам ба ҷони ту, ки дар миёни ман ва мавт як қадам мондааст!»

4Ва Йӯнотон ба Довуд гуфт: «Ҳар чи дилат бихоҳад, барои ту хоҳам кард».

5Ва Довуд ба Йӯнотон гуфт: «Инак, фардо навмоҳ аст, ва ман бояд дар сари суфраи подшоҳ биншинам; вале ту маро изн бидеҳ, ки то бегоҳии рӯзи сеюм дар саҳро пинҳон шавам;

6Агар падарат маро суроғ кунад, ту бигӯ: „Довуд аз ман изн пурсид, ки ба шаҳри худ Байт-Лаҳм шитоб намояд, зеро ки дар он ҷо барои тамоми хонадонаш қурбонии солона будааст“;

7Агар вай бигӯяд: „Хуб“, — барои бандаат осоиштагӣ хоҳад буд; вале агар вай хашмгин шавад, бидон, ки вай ба кори баде азм намудааст;

8Пас ту ба бандаи худ эҳсон бикун, зеро ки бандаатро бо худат ба аҳди Худованд дохил кардаӣ; ва агар гуноҳе дар ман бошад, худат маро бикуш: барои чӣ маро назди падари худ бибарӣ?»+

9Ва Йӯнотон гуфт: «Ҳошо, ки ту чунин гумон кунӣ! Зеро, агар медонистам, ки бадие бо азми падарам бар ту омаданист, оё туро аз он хабардор намекардам?»

10Ва Довуд ба Йӯнотон гуфт: «Агар падарат бо дуруштӣ ба ту ҷавоб гардонад, кист, ки ба ман хабар бирасонад?»

11Ва Йӯнотон ба Довуд гуфт: «Биё, ба саҳро бароем». Ва ҳар ду ба саҳро баромаданд.

12Ва Йӯнотон ба Довуд гуфт: «Қасам ба исми Худованд Худои Исроил, ки падарамро фардо ё пасфардо дар ҳамин вақт хоҳам озмуд, ва чун бубинам, ки назараш ба Довуд нек аст, наход ки ман назди ту фиристода, гӯшраси ту нагардонам?

13Худованд ба Йӯнотон чунин ва зиёда аз ин бикунад! Агар падарам барои худ салоҳ бинад, ки бадие ба сари ту биёрад, ман гӯшраси ту гардонида, туро раҳо хоҳам кард, ва ту ба саломатӣ хоҳӣ рафт; ва бигзор Худованд бо ту бошад, чунон ки бо падарам буд!

14Ва на танҳо дар замоне ки ҳанӯз зинда бошам, эҳсони Худовандро нисбат ба ман ба амал оварӣ, то ки намирам,

15Балки эҳсони худро аз хонадони ман то абад қатъ накунӣ, ҳатто дар замоне ки Худованд душманони Довудро саросар аз рӯи замин барҳам дода бошад»+.

16Ва Йӯнотон бо хонадони Довуд аҳд баст, ва аз Худованд талабид, ки Довудро аз дасти душманонаш раҳоӣ диҳад.

17Ва Йӯнотон бори дигар ба Довуд дар бораи муҳаббате ки ба ӯ дошт, қасам ёд кард, зеро ки ӯро мисли ҷони худ дӯст медошт+.

18Ва Йӯнотон ба ӯ гуфт: «Фардо навмоҳ аст; ва туро суроғ хоҳанд кард, зеро ки ҷои нишасти ту холӣ хоҳад монд.

19Ва то рӯзи сеюм ту бештар фурӯд омада, ба маконе бирас, ки дар рӯзи амал дар он ҷо пинҳон шуда будӣ; ва назди санги роҳнамо бинишин.

20Ва ман се тир ба тарафи он хоҳам андохт, гӯё ки ба ҳадафе мезада бошам.

21Ва инак, навкари худро фиристода, хоҳам гуфт: „Рафта, тирҳоро биёб“; агар ба навкар бигӯям: „Инак, тирҳо аз ин тарафи туст“, онҳоро бигир ва назди ман биё, зеро ки барои ту осоиштагист, ва қасам ба ҳаёти Худованд, ки ба ту зараре нахоҳад расид.

22Валекин агар ба амрад бигӯям: „Инак, тирҳо аз он тарафи туст“, — ту бирав, зеро ки Худованд туро раҳо кардааст.

23Ва дар хусуси он сухане ки ман ва ту ба забон рондем, инак Худованд дар миёни ман ва ту то абад шоҳид хоҳад буд».

24Ва Довуд дар саҳро пинҳон шуд. Ва навмоҳ фаро расид, ва подшоҳ ба сари суфра нишаст.

25Ва подшоҳ, мисли ҳарвақта, бар нишемангоҳи назди девор нишаст; ва Йӯнотон бархост, ва Абнир дар паҳлуи Шоул нишаст; ва ҷои Довуд холӣ монд+.

26Ва Шоул дар он рӯз чизе нагуфт, зеро ки ба дили худ гуфт: «Ин тасодуфист; шояд, вай нопок бошад, зеро ки худро татҳир нанамудааст»+.

27Ва рӯзи дуюми навмоҳ фаро расид, ва ҷои Довуд боз холӣ монд; ва Шоул ба писараш Йӯнотон гуфт: «Чаро писари Йисой ҳам дирӯз ва ҳам имрӯз ба сари суфра наомад?»

28Ва Йӯнотон ба Шоул ҷавоб гардонид: «Довуд аз ман изн пурсид, то ки ба Байт-Лаҳм биравад;

29Ва ӯ ба ман гуфт: „Лутфан, ба рафтанам изн бидеҳ, зеро ки хонадони мо дар шаҳр қурбонӣ хоҳанд кард, ва бародарам ба ман амр фармудааст; ва алҳол, агар дар назарат илтифот ёфта бошам, ман меравам, то ки бо бародаронам дидорбинӣ намоям“. Бинобар ин ӯ ба сари суфраи подшоҳ наомадааст».

30Ва хашми Шоул бар Йӯнотон аланга зада, ба ӯ гуфт: «Эй фарзанди занаки саркаши исьёнкор! Ман акнун донистам, ки ту писари Йисойро барои шармандагии худат ва шармандагии аврати модарат баргузидаӣ!

31Зеро дар тамоми айёме ки писари Йисой бар рӯи замин зинда бошад, ту пойдор нахоҳӣ буд, ва подшоҳии ту низ; ва алҳол бифирист ва ӯро дастгир карда назди ман биёр, зеро ки ӯ ба мурдан маҳкум аст».

32Ва Йӯнотон ба падараш Шоул ҷавоб гардонида, ба вай гуфт: «Чаро ӯ ба мурдан маҳкум будааст? Чӣ кардааст?»

33Ва Шоул найзаи худро бар ӯ андохт, то ки ӯро бизанад; ва Йӯнотон фаҳмид, ки падараш ба таври қатъӣ азм намудааст, ки Довудро бикушад.

34Ва Йӯнотон ба хашм омада аз сари суфра бархост, ва дар рӯзи дуюми навмоҳ хӯрок нахӯрд, зеро ки барои Довуд ғамгин буд, ва ба он сабаб, ки падараш ӯро хиҷил карда буд.

35Ва бомдодон Йӯнотон дар мӯҳлате ки бо Довуд муайян намуда буд, ба саҳро баромад, ва амради хурдсоле ҳамроҳаш буд.

36Ва ба он амрад гуфт: «Бирав ва тирҳоеро, ки ман меандозам, биёб». Ҳамин ки амрад давид, ӯ тирро тавре андохт, ки аз вай онсӯтар гузашта рафт.

37Ва чун амрад ба он ҷо, ки Йӯнотон тир андохт, медавид, Йӯнотон аз ақиби амрад фарьёд зада, гуфт: «Тир, охир, дар он тарафи туст».

38Ва Йӯнотон аз ақиби амрад фарьёд зад: «Шитоб намо! наист!» Ва амради Йӯнотон тирҳоро ғундошта, назди оғои худ омад.

39Ва амрад аз чизе вуқуф надошт, аммо Йӯнотон ва Довуд таги гапро медонистанд.

40Ва Йӯнотон аслиҳаи худро ба амраде ки дар ҳузураш буд, дода, ба вай гуфт: «Рафта, ба шаҳр бибар».

41Вақте ки амрад рафт, Довуд аз тарафи ҷануб бархост, ва бар рӯи худ ба замин афтода, се карат саҷда бурд; ва онҳо якдигарро бӯсида, бо ҳамдигар гирья карданд, лекин Довуд бештар гирист.

42Ва Йӯнотон ба Довуд гуфт: «Ба саломатӣ бирав. Он чи ҳар дуи мо ба исми Худованд қасам хӯрда гуфтем, ки бигзор Худованд дар миёни ман ва ту ва дар миёни насли ман ва насли ту бошад, — то абад қоим хоҳад буд».

43Ва ӯ бархоста, равона шуд, ва Йӯнотон ба шаҳр баргашт.

БОБИ БИСТУ ЯКУМ

Довуд назди Аҳималик пинҳон мешавад.

21^1Ва Довуд ба Нуб назди Аҳималики коҳин омад; ва Аҳималик бо ошӯбе ба пешвози Довуд шитофта, ба ӯ гуфт: «Чаро ту танҳо омадаӣ, ва касе бо ту нест?»+

2Ва Довуд ба Аҳималики коҳин гуфт: «Подшоҳ ба ман кореро супурда, ба ман гуфт: „Аз ин кор, ки туро барояш мефиристам, ва аз он чи ба ту амр фармудаам, бигзор касе ҳеҷ хабардор нашавад“; ва навкаронро ман дар фалон ҷо гузоштам.

3Ва алҳол, агар чизе дар дастат бошад, панҷто нон, ё ҳар чизе ки ёфт шавад, ба ман бидеҳ».

4Ва коҳин ба Довуд ҷавоб гардонида, гуфт: «Нони оддӣ дар дастам нест, балки нони муқаддас ҳаст, ба шарте ки навкарон аз зан худдорӣ карда бошанд».

5Ва Довуд ба коҳин ҷавоб гардонида, ба вай гуфт: «Рости гап, дирӯз ва парирӯз, аз рӯзе ки берун омадаам, занон аз мо дур буданд, ва зарфҳои навкарон муқаддас мебошад, ва агарчи роҳи мо қудсият надорад, бо вуҷуди он имрӯз нон дар зарфҳо муқаддас хоҳад монд».

6Ва коҳин нони муқаддасро ба ӯ дод, зеро ки дар он ҷо ноне набуд, ҷуз нонҳои тақдим, ки аз пеши Худованд бардошта шуда буд, то ки дар рӯзи бардоштанаш нонҳои гарм бимонанд+.

7Ва дар он ҷо дар он рӯз шахсе аз навкарони Шоул ба ҳузури Худованд истода буд, ва ӯ Дӯаги адӯмӣ ном дошта, мири рамабонони Шоул буд+.

8Ва Довуд ба Аҳималик гуфт: «Оё ин ҷо дар дастат найзае ё шамшере ҳаст? Зеро ки ман шамшерам ва яроқи дигарамро низ бо худ наовардаам, чунки супориши подшоҳ таъҷилӣ буд».

9Ва коҳин гуфт: «Инак, шамшери Ҷольёти фалиштӣ, ки варо ту дар дараи Эло куштӣ, дар қафои эфӯд бо либосе печонида монда шудааст; агар мехоҳӣ онро барои худ бигирӣ, — бигир, зеро ки ғайр аз он дар ин ҷо дигаре нест». Ва Довуд гуфт: «Хубтар аз он нест, онро ба ман бидеҳ»+.

10Ва Довуд бархоста, дар он рӯз аз пеши Шоул гурехт, ва назди Окиш, подшоҳи Ҷат, омад+.

11Ва навкарони Окиш ба вай гуфтанд: «Ин, охир, Довуд, подшоҳи он замин аст; дар бораи ӯ, охир, рақскунон месуруданд: „Шоул ҳазорҳоро мағлуб кард, вале Довуд — беварҳоро!“»+

12Ва Довуд ин суханонро дар дили худ ҷо дод, ва аз Окиш, подшоҳи Ҷат, бисьёр ҳаросон шуд.

13Ва дар назари онҳо рафтори худро тағьир дода, назди онҳо худро ба девонагӣ зад, ва бар табақаҳои дарвоза нақш мекашид, ва оби даҳанашро бар ришаш мерехт+.

14Ва Окиш ба навкарони худ гуфт: «Инак, шумо мебинед, ки ин шахс девона аст; пас, чаро варо назди ман овардаед?

15Оё ман ба девонагон эҳтиёҷ дорам, ки варо овардаед, то назди ман девонагӣ кунад? Оё лозим аст, ки ин шахс ба хонаи ман дохил шавад?»

БОБИ БИСТУ ДУЮМ

Довуд дар атрофаш сарбозонро ҷамъ карда, бо онҳо баромада меравад.

22^1Ва Довуд аз он ҷо рафта, ба мағораи Адулом гурехт; ва бародаронаш ва тамоми хонадони падараш шунида, назди ӯ ба он ҷо фурӯд омаданд+.

2Ва ҳар кӣ дар аҳволи танг буд, ва ҳар кӣ қарзхоҳе дошт, ва ҳар кӣ талхайш буд, назди ӯ ҷамъ шуданд, ва ӯ саркардаи онҳо гардид; ва тақрибан чорсад нафар бо ӯ буданд+.

3Ва Довуд аз он ҷо ба Мисфои Мӯоб рафт, ва ба подшоҳи Мӯоб гуфт: «Лутфан, падарам ва модарам назди шумо биёянд, то бидонам, ки Худо бо ман чӣ хоҳад кард».

4Ва онҳоро назди подшоҳи Мӯоб оварда монд, ва онҳо тамоми айёме ки Довуд дар он паноҳгоҳ буд, назди вай сукунат доштанд.

5Ва Ҷоди набӣ ба Довуд гуфт: «Дар ин паноҳгоҳ наист, балки раҳсипор шуда, ба замини Яҳудо бирав». Ва Довуд рафта, ба ҷангали Ҳорат расид+.

6Ва Шоул шунид, ки Довуд ва одамоне ки бо ӯ ҳастанд, пайдо шудаанд; ва Шоул дар Ҷибъо, зери дарахти газ, ки бар тал буд, менишаст, ва найзааш дар дасташ буд, ва ҳамаи фармонбаронаш дар гирду пешаш меистоданд.

7Ва Шоул ба фармонбарони худ, ки дар гирду пешаш истода буданд, гуфт: «Бишнавед, эй банӣ-Биньёмин! Оё писари Йисой низ ба ҳамаи шумо киштзорҳо ва токистонҳо хоҳад дод, ва оё ҳамаи шуморо мириҳазор ва мирисад таъин хоҳад кард,

8Ки ҳамаатон бар зидди ман забон як кардаед, ва касе гӯшраси ман накард, ки писарам бо писари Йисой аҳд бастааст, ва касе аз шумо ғами маро нахӯрд, ва гӯшраси ман накард, ки писарам бандаи маро барангехтааст, то ки бар ман камин гирад, чунон ки имрӯз воқеъ шудааст?»+

9Ва Дӯаги адӯмӣ, ки бо фармонбарони Шоул истода буд, ҷавоб гардонида, гуфт: «Ман писари Йисойро дидам, ки ба Нуб назди Аҳималик ибни Аҳитуб омад,+

10Ва ӯ дар бораи вай аз Худованд пурсид, ва тӯша ба вай дод, ва шамшери Ҷольёти фалиштиро ба вай дод»+.

11Ва подшоҳ фиристода, Аҳималик ибни Аҳитуби коҳин ва ҳамаи коҳинони хонадони падари варо, ки дар Нуб буданд, даъват намуд; ва ҳамаи онҳо назди подшоҳ омаданд.

12Ва Шоул гуфт: «Бишнав, эй ибни Аҳитуб!» Вай гуфт: «Лаббай, эй оғоям».

13Ва Шоул ба вай гуфт: «Чаро ту ва писари Йисой бар зидди ман забон як кардаед, ба тавре ки ту ба ӯ нон ва шамшер додаӣ, ва дар бораи ӯ аз Худо пурсидаӣ, то ки бар ман камин гирад, чунон ки имрӯз воқеъ шудааст?»

14Ва Аҳималик ба подшоҳ ҷавоб гардонида, гуфт: «Кист аз ҳамаи бандагонат, ки мисли Довуд амин бошад? Ва ӯ домоди подшоҳ аст, ва иҷрокунандаи фармонҳои туст, ва дар хонаи ту мӯҳтарам аст.

15Оё ба пурсидан аз Худо дар бораи ӯ ҳамон рӯз шурӯъ намудаам? Ҳошо ва калло! Бигзор подшоҳ ин гуноҳро ба бандаи худ ва ба тамоми хонадони падарам нисбат надиҳад, зеро ки бандаат аз тамоми ин кор ба андозаи андак ё зиёд вуқуф наёфтааст».

16Ва подшоҳ гуфт: «Эй Аҳималик, ту ва тамоми хонадони падарат ҳатман хоҳед мурд!»

17Ва подшоҳ ба шотироне ки дар гирду пешаш истода буданд, гуфт: «Ҳамла оварда, коҳинони Худовандро бикушед, зеро дасти онҳо низ бо Довуд аст, чунки аз гурехтани ӯ вуқуф ёфта, гӯшраси ман накардаанд». Вале фармонбарони подшоҳ нахостанд дасти тааддӣ дароз кунанд, то ки коҳинони Худовандро ба ҳалокат расонанд.

18Ва подшоҳ ба Дӯаг гуфт: «Ту ҳамла оварда, коҳинонро бикуш». Ва Дӯаги адӯмӣ ҳамла оварда, ба куштани коҳинон шурӯъ намуд, ва дар он рӯз вай ҳаштоду панҷ мардро, ки эфӯди катон мепӯшиданд, ба ҳалокат расонид+.

19Ва аҳли Нубро, ки шаҳри коҳинон аст, ба дами шамшер кушт: мардон ва занон, ва кӯдакон ва ширмакон, ва говон ва харон ва гӯсфандонро ба дами шамшер кушт.

20Вале як писари Аҳималик ибни Аҳитуб, ки номаш Абьётор буд, халосӣ ёфта, назди Довуд гурехт+.

21Ва Абьётор ба Довуд хабар дод, ки Шоул коҳинони Худовандро кушт.

22Ва Довуд ба Абьётор гуфт: «Ҳамон рӯз, ки Дӯаги адӯмӣ дар он ҷо буд, медонистам, ки вай ба Шоул ҳатман хабар хоҳад дод. Ман сабаби ҳалокати ҳамаи ҷонҳои хонадони падарат шудаам.

23Назди ман бимон, натарс, зеро ҳар кӣ қасди ҷони ту дорад, қасди ҷони ман низ хоҳад дошт; ту назди ман дар амният хоҳӣ буд»+.

БОБИ БИСТУ СЕЮМ

Моҷароҳои Довуд.

23^1Ва ба Довуд хабар дода, гуфтанд: «Инак, фалиштиён ба аҳли Қаило ҷанг мекунанд, ва хирманҳоро толону тороҷ менамоянд»+.

2Ва Довуд аз Худо пурсида, гуфт: «Оё рафта, ин фалиштиёнро торумор намоям?» Ва Худованд ба Довуд гуфт: «Рафта, фалиштиёнро торумор намо ва аҳли Қаилоро наҷот деҳ».

3Вале одамони Довуд ба ӯ гуфтанд: «Инак, мо ин ҷо дар Яҳудо метарсем, пас хусусан агар бар зидди фавҷҳои фалиштиён ба Қаило биравем!»

4Ва Довуд бори дигар аз Худованд пурсид, ва Худованд ба ӯ ҷавоб гардонида, гуфт: «Бархоста, ба Қаило фурӯд ой, зеро ки Ман фалиштиёнро ба дасти ту хоҳам супурд».

5Ва Довуд бо одамонаш ба Қаило рафт, ва бо фалиштиён ҷанг кард, ва чорвои онҳоро бурд, ва ба онҳо зарбаи бузурге расонид; ва Довуд сокинони Қаилоро наҷот дод.

6Ва ҳангоме ки Абьётор ибни Аҳималик назди Довуд гурехта омад, эфӯдро ба дасташ гирифта овард+.

7Ва ба Шоул хабар доданд, ки Довуд ба Қаило омадааст. Ва Шоул гуфт: «Худо ӯро ба дасти ман супурдааст, зеро ӯ ба шаҳре ки дарвоза ва ғалақаҳо дорад, даромада, худро банд кардааст».

8Ва Шоул тамоми қавмро ба ҷанг даъват намуд, то ки ба Қаило фурӯд омада, Довуд ва одамони ӯро муҳосира намояд.

9Ва Довуд фаҳмид, ки Шоул ба муқобили ӯ нияти баде дорад; ва ӯ ба Абьётори коҳин гуфт: «Эфӯдро наздик биёр»+.

10Ва Довуд гуфт: «Худовандо, Худои Исроил! Бандаат шунидааст, ки Шоул мехоҳад ба Қаило омада, аз боиси ман шаҳрро валангор кунад.

11Оё сокинони Қаило маро ба дасти вай хоҳанд супурд? Оё Шоул фурӯд хоҳад омад, чунон ки бандаат шунидааст? Худовандо, Худои Исроил! Лутфан, бандаатро огоҳ намо». Ва Худованд гуфт: «Вай фурӯд хоҳад омад».

12Ва Довуд гуфт: «Оё сокинони Қаило ман ва одамонамро ба дасти Шоул хоҳанд супурд?» Ва Худованд гуфт: «Хоҳанд супурд».

13Ва Довуд бо одамонаш, ки тақрибан шашсад нафар буданд, бархост, ва онҳо аз Қаило баромада, ба ҳар ҷое ки тавонистанд бираванд, рафтанд. Ва чун ба Шоул хабар расид, ки Довуд аз Қаило гурехтааст, аз юруш даст кашид+.

14Ва Довуд дар биёбон бар сахраҳои дастнорас сукунат дошт, ва бар кӯҳе дар биёбони Зиф иқомат намуд. Ва Шоул ҳама вақт ӯро меҷуст, вале Худо ӯро ба дасташ намесупурд+.

15Ва Довуд дид, ки Шоул барои ҷустани ҷони ӯ берун омадааст; ва Довуд дар биёбони Зиф, дар Ҳӯршо ном мавзее сукунат дошт.

16Ва Йӯнотон ибни Шоул бархоста, назди Довуд ба Ҳӯршо омад, ва дасти ӯро бо таваккал кардан ба Худо тақвият намуд.

17Ва ба ӯ гуфт: «Натарс, зеро ки дасти падарам Шоул туро пайдо нахоҳад кард, ва ту бар Исроил подшоҳ хоҳӣ шуд, ва ман баъд аз ту дуюмин хоҳам буд, ва падарам Шоул низ инро медонад»+.

18Ва ҳар дуяшон ба ҳузури Худованд аҳд бастанд; ва Довуд дар Ҳӯршо монд, ва Йӯнотон ба хонаи худ рафт+.

19Ва зифиён назди Шоул ба Ҷибъо баромада, гуфтанд: «Довуд, охир, назди мо дар Ҳӯршо, бар сахраҳои дастнорас, бар тали Ҳакило, ки ба тарафи ҷанубии биёбон аст, пинҳон шудааст+.

20Ва алҳол, эй подшоҳ, ҳар вақте ки дилат бихоҳад, фурӯд ой, ва дайни мо ин аст, ки ӯро ба дасти подшоҳ бисупорем».

21Ва Шоул гуфт: «Худованд шуморо баракат диҳад, зеро дар ҳаққи ман дилсӯзӣ кардаед.

22Пас биравед, боз тайёрӣ бинед, ва ҷоеро, ки қадамаш гузошта мешавад, ва касе ӯро дар он ҷо дидааст, тафтиш намуда зери чашм гиред, зеро ба ман мегӯянд, ки ӯ бағоят маккор аст.

23Ва ҳамаи паноҳгоҳҳоеро, ки ӯ дар онҳо пинҳон мешавад, тафтиш намуда, зери чашм гиред, ва бо маълумоти аниқ назди ман баргардед, ва он гоҳ ман бо шумо хоҳам рафт; ва агар ӯ дар ин замин бошад, ман ӯро дар миёни ҳамаи кабилаҳои Яҳудо ҷустуҷӯ хоҳам кард».

24Ва онҳо бархоста, аз пеши Шоул ба Зиф рафтанд. Ва Довуд бо одамонаш дар биёбони Моӯн, дар саҳро, ба тарафи ҷанубии биёбон буд+.

25Ва Шоул бо одамонаш ба ҷустуҷӯи ӯ рафт, ва инро ба Довуд хабар доданд, ва ӯ аз сахра фурӯд омада, дар биёбони Моӯн ҷойгир шуд. Ва Шоул инро шунида, Довудро дар биёбони Моӯн таъқиб кард.

26Ва Шоул ба як тарафи кӯҳ равона буд, ва Довуд бо одамонаш ба тарафи дигари кӯҳ. Ва Довуд мешитофт, то ки аз пеши Шоул бигрезад, ва Шоул ва одамонаш Довуд ва одамонашро иҳота мекарданд, то ки онҳоро дастгир намоянд.

27Вале қосиде назди Шоул омада, гуфт: «Шитобон биё, зеро ки фалиштиён ба замин ҳуҷум овардаанд».

28Ва Шоул аз таъқиб кардани Довуд баргашта, ба пешвози фалиштиён равона шуд. Бинобар ин он маконро Селаъ-Ҳамаҳлеқӯт[*] номидаанд.

БОБИ БИСТУ ЧОРУМ

Довуд Шоулро дар мағораи Эйн-Ҷадӣ амон медиҳад.

24^1•Ва Довуд аз он ҷо баромада, дар ҷойҳои дастнораси Эйн-Ҷадӣ ҷойгир шуд+.

2Ва ҳангоме ки Шоул аз таъқиб кардани фалиштиён баргашт, ба ӯ хабар дода, гуфтанд: «Инак, Довуд дар биёбони Эйн-Ҷадӣ мебошад».

3Ва Шоул се ҳазор марди гузинро аз тамоми Исроил гирифта, ба ҷустуҷӯи Довуд ва одамонаш сӯи саҳроҳое рафт, ки маскани бузҳои кӯҳист.

4Ва ба қӯраи бузу гӯсфандон, ки дар сари роҳ буд, расид, ва дар он ҷо мағорае буд, ва Шоул барои қазои ҳоҷат ба он ҷо даромад; ва Довуд ва одамонаш дар ақсои мағора нишаста буданд.

5Ва одамони Довуд ба ӯ гуфтанд: «Инак рӯзе ки Худованд дар бораи он ба ту гуфтааст: „Инак, Ман душманатро ба дастат месупорам, ва ҳар чи дар назарат писанд ояд, ба вай хоҳӣ кард“». Ва Довуд бархоста, домани ҷомаи Шоулро оҳиста бурид.

6Вале баъд аз он, дили Довуд ба изтироб омад аз он ки домани ҷомаи Шоулро буридааст,+

7Ва ӯ ба одамони худ гуфт: «Ҳошо ва калло аз ҷониби Худованд, ки ман чунин амале ба оғои худ, масеҳи Худованд, бикунам, яъне дасти тааддӣ ба вай дароз кунам, зеро ки вай масеҳи Худованд аст»+.

8Ва Довуд одамони худро бо ин суханон лат дода, нагузошт, ки онҳо бар Шоул қиём кунанд. Ва Шоул бархоста, аз мағора баромада рафт+.

9Ва баъд аз он Довуд бархоста, аз мағора баромад, ва аз ақиби Шоул фарьёд зада, гуфт: «Эй оғоям, подшоҳ!» Ва Шоул ба ақиби худ нигарист, ва Довуд рӯ ба замин афтода, ба вай саҷда бурд.

10Ва Довуд ба Шоул гуфт: «Чаро суханони одамонро мешунавӣ, ки мегӯянд: „Инак, Довуд ба ту қасди бад дорад“?

11Инак, имрӯз чашмонат дидааст, ки Худованд имрӯз туро дар мағора ба дасти ман супурда буд, ва баъзеҳо гуфтанд, ки туро бикушам, вале ман туро амон дода, гуфтам: „Дасти худро бар оғои худ дароз нахоҳам кард, зеро ки вай масеҳи Худованд аст“.

12Ва бингар, эй падарам, ва домани ҷомаи худро дар дасти ман бубин: модоме ки домани ҷомаи туро буридаам, вале туро накуштаам, бидон ва яқин бидор, ки бадӣ ва ҷинояте дар дасти ман нест, ва ман дар ҳаққи ту гуноҳе накардаам, ва ҳол он ки ту камин мегузорӣ, то ки ҷони маро бигирӣ+.

13Бигзор Худованд дар миёни ману ту доварӣ намояд, ва бигзор Худованд интиқоми маро аз ту бигирад, валекин дасти ман бар ту нахоҳад буд+.

14Чунон ки масали қадимӣ мегӯяд: „Шарорат аз шарирон содир мешавад“, валекин дасти ман бар ту нахоҳад буд.

15Ба муқобили кист, ки подшоҳи Исроил берун омадааст? Таъқиботи ту ба муқобили кист? Ба муқобили саги мурдаест, ба муқобили як кайкест.

16Пас бигзор Худованд довар бошад, ва дар миёни ману ту доварӣ намояд, ва даъвои маро бубинад ва бисанҷад, ва маро аз дасти ту бираҳонад».

17Ва ҳангоме ки Довуд гуфтани ин суханонро ба Шоул ба анҷом расонид, Шоул гуфт: «Оё ин овози туст, эй писарам Довуд?» Ва Шоул овози худро баланд карда, гирист,

18Ва ба Довуд гуфт: «Ту аз ман одилтар ҳастӣ, зеро ки ту подоши маро бо некӣ расондӣ, ва ҳол он ки ман подоши туро бо бадӣ расондаам.

19Ва ту имрӯз исбот намудӣ, ки чӣ гуна ба ман некӣ кардӣ, дар сурате ки Худованд маро ба дасти ту супурд, вале ту маро накуштӣ.

20Ва агар касе душмани худро ёфта бошад, оё варо бо некӣ раҳо мекунад? Бигзор Худованд туро ба бадали он чи имрӯз барои ман кардӣ, бо некӣ подош диҳад+.

21Ва инак алҳол медонам, ки ту ҳатман подшоҳ хоҳӣ шуд, ва мамлакати Исроил дар дасти ту устувор хоҳад гардид+.

22Ва алҳол барои ман ба Худованд қасам бихӯр, ки баъд аз сари ман насли маро несту нобуд нахоҳӣ кард, ва номи маро аз хонадони падарам маҳв нахоҳӣ намуд».

23Ва Довуд ба Шоул қасам хӯрд. Ва Шоул ба хонаи худ рафт, ва Довуд ва одамонаш ба қалъаи худ баромаданд.

БОБИ БИСТУ ПАНҶУМ

Вафоти Самуил. Довуд ва Нобол.

25^1Ва Самуил вафот кард; ва тамоми Исроил ҷамъ шуда, барои ӯ навҳагарӣ карданд, ва ӯро дар хонааш, дар Ромо дафн намуданд. Ва Довуд бархоста, ба биёбони Форон фурӯд омад+.

2Ва марде дар Моӯн буд, ки дороияш дар Кармил буд, ва ин мард бағоят сарватдор буда, се ҳазор гӯсфанд ва ҳазор буз дошт; ва ӯ дар мавсими пашмбурии рамаҳояш дар Кармил буд.

3Ва номи ин мард Нобол, ва номи занаш Абиҷайл буд; ва ин зан оқила ва хушҷамол буд, вале ин мард сахтгир ва бадкор буда, аз хонадони Колеб буд+.

4Ва Довуд дар биёбон шунид, ки Нобол рамаҳояшро пашмбурӣ мекунад.

5Ва Довуд даҳ ҷавонро фиристод; ва Довуд ба он ҷавонон гуфт: «Ба Кармил бароед, ва назди Нобол рафта, аз номи ман ба ӯ салом расонед.

6Ва бигӯед: „Зинда бош! Осоиштагӣ бар ту бод, осоиштагӣ бар хонадони ту, осоиштагӣ бар ҳар чизе ки дорӣ!

7Ва алҳол шунидаам, ки назди ту пашмбурӣ мекунанд. Алҳол чӯпононе ки ту дорӣ, бо мо буданд, ва мо ба онҳо осебе нарасондаем, ва дар тамоми айёме ки онҳо дар Кармил буданд, ҳеҷ як чизашон талаф нашудааст.

8Аз навкарони худ бипурс, ва онҳо ба ту хоҳанд гуфт. Пас бигзор ин ҷавонон дар назари ту илтифот ёбанд, зеро ки мо дар рӯзи нек омадаем; лутфан, аз он чи зери дасти туст, барои бандагонат ва барои писарат Довуд бидеҳ“».

9Ва ҷавонони Довуд омада, ин суханонро аз номи Довуд ба Нобол гуфтанд, ва хомӯш монданд.

10Ва Нобол ба навкарони Довуд ҷавоб гардонида, гуфт: «Довуд кист, ва писари Йисой кист? Имрӯз ғуломони зиёде ҳастанд, ки ҳар яке аз пеши оғоёни худ гурехта рафтаанд.

11Оё равост, ки ман нони худ ва оби худ ва гӯшти худро, ки барои пашмбурони худ муҳайё кардаам, бигирам ва ба касоне ки намедонам аз куҷо пайдо шудаанд, бидиҳам?»+

12Ва ҷавонони Довуд тоб хӯрда, ба роҳи худ рафтанд; ва гашта омада, ҳамаи ин суханонро ба ӯ хабар доданд.

13Ва Довуд ба одамони худ гуфт: «Ҳар яке шамшери худро бандед!» Ва ҳар яке шамшери худро бастанд, ва Довуд низ шамшери худро баст. Ва тақрибан чорсад кас аз ақиби Довуд рафтанд, ва дусад кас назди ашьё монданд.

14Валекин ба Абиҷайл, зани Нобол, яке аз навкаронаш хабар дода, гуфт: «Инак, Довуд қосидонро аз биёбон фиристод, то ки оғои моро табрик гӯянд, вале ӯ ба онҳо дағалона муносибат намуд.

15Ва ҳол он ки ин одамон ба мо бағоят некӯ рафтор карданд, ва дар тамоми айёме ки мо дар саҳро буда, бо онҳо мегаштем, ба мо осебе нарасидааст, ва ҳеҷ чизи мо талаф нашудааст.

16Дар тамоми айёме ки мо бо онҳо гашта, рамаҳоро мечаронидем, ҳам рӯзона ва ҳам шабона, онҳо барои мо мисли ҳисоре буданд.

17Ва алҳол бидон ва бубин, ки чӣ бояд бикунӣ, зеро мусибате бар оғои мо ва бар тамоми хонадонаш таҳдид менамояд; ва ӯ шахси нобакор аст, ба тавре ки бо ӯ гап задан мумкин нест»+.

18Ва Абиҷайл шитобон дусадто нон, ва ду машк шароб, ва панҷ гӯсфанди пухта, ва панҷ сео[*] хӯшабирьён, ва сад сар мавизи соягӣ, ва дусад қурс анҷир гирифта, ба харҳо бор кард.

19Ва ба навкаронаш гуфт: «Пешопеши ман равона шавед; инак, ман аз қафои шумо меоям». Валекин ба шавҳараш Нобол хабар надод.

20Ва ҳангоме ки ӯ ба хар савор шуда, бо пайроҳаи ба назар ноаёни кӯҳ мерафт, инак, Довуд ва одамонаш ба пешвози вай фурӯд омаданд, ва ӯ бо онҳо рӯ ба рӯ шуд.

21Ва Довуд мегуфт: «Ҳақиқатан, ман тамоми дороии ин шахсро дар биёбон беҳуда нигаҳбонӣ намудаам, ва аз тамоми дороии вай чизе талаф нашудааст; валекин вай ба бадали некӣ ба ман бо бадӣ подош додааст.

22Худованд ба душманони Довуд чунин ва зиёда аз ин бикунад, агар ман то субҳидам аз тамоми дороии вай як наринае боқӣ бигузорам»+.

23Ва ҳангоме ки Абиҷайл Довудро дид, шитобон аз болои хар фуромад, ва пеши Довуд рӯ бар замин афтода, ба ӯ саҷда кард+.

24Ва назди поҳои ӯ афтода, гуфт: «Ин гуноҳ бар ман аст, эй оғоям; лутфан, канизат дар гӯши ту сухан гӯяд, ва суханони чӯрии худро бишнав+.

25Бигзор оғоям ба ин марди нобакор, яъне ба Нобол, диққат надиҳад, зеро, номи вай чӣ гуна бошад, худаш ҳамон гуна аст: номаш Нобол[*] аст, ва зиштӣ бо ӯст. Вале ман, чӯрии ту, навкарони оғоямро, ки ту фиристодӣ, надидаам.

26Ва алҳол, эй оғоям, қасам ба ҳаёти Худованд ва қасам ба ҳаёти ту, ки Худованд туро аз хунрезӣ нигоҳ дошта, нагузоштааст, ки бо дасти худ интиқом гирӣ; ва алҳол душманонат, ва онҳое ки ба оғоям бадӣ мехоҳанд, бигзор мисли Нобол шаванд+.

27Ва ин аст инъоме ки канизат барои оғоям овардааст, ва он ба навкароне ки ҳамроҳи оғоям мераванд, дода мешавад.

28Лутфан, аз гуноҳи чӯрии худ гузароӣ намо; яқинан Худованд барои оғоям хонадони матине барқарор хоҳад кард, зеро ки оғоям ҷангҳои Худовандро мебарад, ва тамоми айёми умрат дар ту бадӣ ёфт нахоҳад шуд+.

29Ва агар касе бархоста, туро таъқиб намояд ва қасди ҷони ту кунад, ҷони оғоям бо риштаи ҳаёт назди Худованд Худои ту баста хоҳад буд, вале ҷони душманонатро Ӯ мисли он ки аз даруни фалахмон бошад, дур хоҳад андохт.

30Ва ҳангоме ки Худованд ба оғоям, мувофиқи ҳар он чи дар бораи ту гуфтааст, некӣ бикунад, ва туро бар Исроил раис таъин намояд,

31Он гоҳ ин барои ту сабаби таассуф ва барои оғоям азоби виҷдон нахоҳад шуд, ки хуни ноҳақ рехтааст, ва оғоям интиқомро ба дасти худ раво дидааст. Ва ҳангоме ки Худованд ба оғоям некӣ кунад, канизи худро ба ёд хоҳӣ овард».

32Ва Довуд ба Абиҷайл гуфт: «Муборак аст Худованд Худои Исроил, ки туро имрӯз ба пешвози ман фиристод.

33Ва хиради ту муборак аст, ва худат муборак ҳастӣ, ки имрӯз маро нагузоштӣ, ки хун бирезам, ва бо дасти худ интиқом гирам.

34Валекин, қасам ба ҳаёти Худованд Худои Исроил, ки маро аз бадӣ кардан ба ту нигоҳ дошт: агар ту шитобон ба пешвози ман намеомадӣ, албатта назди Нобол то субҳидам наринае боқӣ намемонд».

35Ва Довуд он чиро, ки барои ӯ оварда буд, аз дасти вай гирифта, ба вай гуфт: «Ба саломатӣ ба хонаат бирав; инак, ман ба овози ту гӯш андохта, туро рӯихотир кардам».

36Ва Абиҷайл назди Нобол омад, ва инак, базме дар хонаи ӯ мисли базми подшоҳ ороста шуда буд, ва дили Нобол шод гардида, ӯ бағоят маст буд; ва то субҳ вай ба ӯ чизе кам ё зиёд хабар надод.

37Ва бомдодон, вақте ки мастӣ аз Нобол берун рафт, занаш ин ҳодисаҳоро ба ӯ хабар дод; ва дили ӯ андаруни ӯ шах шуда монд, ва худаш мисли санг гардид.

38Ва чунин воқеъ шуд, ки баъд аз даҳ рӯз Худованд Ноболро мубталои дард гардонид, ва ӯ мурд.

39Ва чун Довуд шунид, ки Нобол мурдааст, гуфт: «Муборак аст Худованд, ки ниқори нанги маро аз Нобол ситонидааст, ва бандаи Худро аз бадӣ нигоҳ доштааст, ва бадии Ноболро ба сари вай баргардонидааст». Ва Довуд фиристод, то ба Абиҷайл бигӯянд, ки ӯ мехоҳад варо барои худ ба занӣ бигирад.

40Ва навкарони Довуд назди Абиҷайл ба Кармил омаданд ва ба вай сухан ронда, гуфтанд: «Довуд моро назди ту фиристод, то ки туро барои худ ба занӣ бигирад».

41Вай бархост, ва рӯ ба замин саҷда бурда, гуфт: «Инак, канизи ту ҳозир аст чӯрие бишавад, то ки пойҳои навкарони оғоямро бишӯяд».

42Ва Абиҷайл шитобон бархоста, бар хар савор шуд, ва панҷ канизаш ба вай ҳамроҳӣ карданд; ва аз ақиби қосидони Довуд равона шуд, ва зани ӯ гардид.

Довуд Аҳинӯамро низ барои худ ба занӣ мегирад.

43Довуд пеш аз ин Аҳинӯами изреъилиро ба зани гирифта буд; ва акнун ҳар дуи онҳо занони ӯ буданд+.

44Ва Шоул духтараш Микалро, ки зани Довуд буд, ба Фалтӣ ибни Лайиш, ки аз Ҷаллим буд, дод+.

БОБИ БИСТУ ШАШУМ

Довуд бори дуюм Шоулро амон медиҳад.

26^1•Ва зифиён назди Шоул ба Ҷибъо омада, гуфтанд: «Довуд, охир, дар тали Ҳакило, ки рӯ ба рӯи биёбон аст, пинҳон шудааст»+.

2Ва Шоул бархоста, ба биёбони Зиф фурӯд омад, ва се ҳазор марди гузини Исроил ҳамроҳи ӯ буданд, то ки Довудро дар биёбони Зиф ҷустуҷӯ намоянд+.

3Ва Шоул дар Ҷибъои Ҳакило, ки рӯ ба рӯи биёбон, дар сари роҳ аст, ӯрду зад; ва Довуд дар биёбон буд, ва дид, ки Шоул аз паи ӯ омадааст.

4Ва Довуд ҷосусонро фиристод, ва донист, ки Шоул ҳақиқатан омадааст.

5Ва Довуд бархоста, ба маконе ки Шоул ӯрду зада буд, омад, ва Довуд ҷоеро, ки Шоул ва сарлашкараш Абнир ибни Нир дар он хобида буданд, дид; ва Шоул андаруни давра мехобид, ва қавм гирдогирди ӯ ҷойгир шуда буданд+.

6Ва Довуд ба Аҳималики ҳиттӣ ва Абишой ибни Саруё, бародари Юоб, муроҷиат намуда, гуфт: «Кист, ки бо ман назди Шоул ба ӯрдугоҳ фурӯд ояд?» Ва Абишой гуфт: «Ман бо ту фурӯд меоям»+.

7Ва Довуд ва Абишой шабона назди қавм омаданд, ва инак Шоул андаруни давра ёзида хобидааст, ва найзааш пеши сараш дар замин халонида шудааст; ва Абнир ва қавм гирдогирди ӯ хобидаанд.

8Ба Абишой ба Довуд гуфт: «Худо имрӯз душмани туро ба дасти ту супурдааст; ва алҳол ба ман изн бидеҳ, то ки ӯро бо як зарбаи найза ба замин бидӯзам, ва барои зарбаи дуюм ҳоҷат нахоҳад буд».

9Вале Довуд ба Абишой гуфт: «Ӯро накуш, зеро кист, ки дасти худро ба масеҳи Худованд дароз карда, беҷазо монда бошад?»+

10Ва Довуд гуфт: «Касам ба ҳаёти Худованд, ки ӯро ё Худованд маҳв хоҳад кард, ё аҷалаш расида хоҳад мурд, ё ба ҷанг рафта, нобуд хоҳад шуд+.

11Хошо аз тарси Худованд, ки ман дасти худро ба масеҳи Худованд дароз кунам! Ва алҳол, лутфан, найзаеро, ки пеши сараш мебошад, ва кӯзаи обро бигир, ва мо ба роҳи худ биравем».

12Ва Довуд найза ва кӯзаи обро аз пеши сари Шоул гирифт, ва онҳо ба роҳи худ рафтанд; ва касе надид, ва касе нафаҳмид, ва касе бедор нашуд, чунки ҳама ғарқи хоб буданд, зеро хоби сахте аз ҷониби Худованд бар онҳо ғолиб омада буд+.

13Ва Довуд ба тарафи дигар гузашта, бар қуллаи кӯҳ аз дурдаст истод, ба тавре ки масофаи бузурге дар миёни онҳо буд.

14Ва Довуд қавм ва Абнир ибни Нирро хонда, гуфт: «Эй Абнир, ҷавоб деҳ!» Ва Абнир ҷавоб гардонида, гуфт: «Ту кистӣ, ки подшоҳро мехонӣ?»

15Ва Довуд ба Абнир гуфт: «Ту, охир, мард ҳастӣ, ва дар Исроил кист, ки мисли ту бошад? Пас чаро оғои худ подшоҳро нигаҳбонӣ намекунӣ? Зеро яке аз миёни қавм омада буд, то ки оғои ту подшоҳро ба ҳалокат бирасонад.

16Ин коре ки ту кардаӣ, хуб нест; қасам ба ҳаёти Худованд, ки ҳамаи шумо сазовори қатл ҳастед, чунки оғои худ, масеҳи Худовандро нигаҳбонӣ накардаед. Ва алҳол бубин, ки найзаи подшоҳ ва кӯзаи об, ки пеши сараш буд, куҷост?»

17Ва Шоул овози Довудро шинохта, гуфт: «Оё ин овози туст, эй писарам Довуд?» Ва Довуд гуфт: «Овози ман аст, эй оғоям подшоҳ».

18Ва гуфт: «Ин аз чӣ сабаб аст, ки оғоям бандаи худро таъқиб мекунад? Ман чӣ кардаам, ва чӣ шарорате дар дасти ман аст?

19Ва алҳол, лутфан, оғоям подшоҳ суханони бандаашро бишнавад: агар Худованд туро ба муқобили ман барангехта бошад, бигзор Ӯ ҳадияи маро қабул кунад; валекин агар банӣ-одам барангехта бошанд, бигзор онҳо ба ҳузури Худованд малъун бошанд, зеро ки онҳо имрӯз маро аз тааллуқ доштан ба мулки Худованд бадар ронда, мегӯянд: „Рафта худоёни дигарро ибодат намо“.

20Ва алҳол бигзор хуни ман дур аз ҳузури Худованд бар замин рехта нашавад, зеро ки подшоҳи Исроил барои ҷустуҷӯи як кайке берун омадааст, чунон ки кабкеро дар кӯҳҳо таъқиб мекунанд».

21Ва Шоул гуфт: «Ман хато кардам! Баргард, эй писарам Довуд, зеро ба ту дигар бадӣ нахоҳам кард, чунки имрӯз ҷони ман дар назари ту азиз буд; инак, аблаҳона рафтор карда, бағоят гумроҳ гардидам»+.

22Ва Довуд ҷавоб дода, гуфт: «Инак найзаи подшоҳ; бигзор яке аз амрадон ба ин ҷо гузашта, онро гирад.

23Ва Худованд бигзор ба ҳар кас бар тибқи адолати вай ва садоқати вай подош диҳад, чунки Худованд туро имрӯз ба дастам супурд, вале ман нахостам дасти худро бар масеҳи Худованд дароз кунам+.

24Ва инак, чунон ки имрӯз ҷони ту дар назари ман азиз буд, ончунон ҷони ман ҳам бигзор дар назари Худованд азиз бошад, ва Ӯ маро аз ҳар мусибат халосӣ диҳад».

25Ва Шоул ба Довуд гуфт: «Муборак ҳастӣ ту, эй писарам Довуд, ки ҳам корҳои бузург хоҳӣ кард ва ҳам комьёб хоҳӣ шуд». Ва Довуд ба роҳи худ рафт, ва Шоул ба макони худ баргашт.

БОБИ БИСТУ ҲАФТУМ

Нобоварии Довуд. Довуд дар миёни фалиштиён.

27^1Ва Довуд дар дили худ гуфт: «Алҳол ягон рӯз ба дасти Шоул афтода, талаф хоҳам шуд; барои ман чизе беҳтар аз он нест, ки ба замини фалиштиён бигрезам, ва Шоул аз умеди дастгир кардани ман дар тамоми ҳудуди Исроил ноумед хоҳад гардид, ва ман аз дасти ӯ раҳо хоҳам шуд».

2Ва Довуд бархоста, бо шашсад одаме ки ҳамроҳи ӯ буданд, сӯи Окиш ибни Моӯк, подшоҳи Ҷат, гузашт+.

3Ва Довуд назди Окиш дар Ҷат сокин шуд, — худаш ва одамонаш, ҳар яке бо аҳли байташ, ва Довуд бо ду занаш: Аҳинӯами изреъилӣ ва собиқ зани Нобол, Абиҷайли кармилӣ+.

4Ва ба Шоул хабар расид, ки Довуд ба Ҷат гурехтааст; ва дигар ӯро ҷустуҷӯ накард.

5Ва Довуд ба Окиш гуфт: «Лутфан, агар ман дар назари ту илтифот ёфта бошам, ба ман дар яке аз шаҳрҳои хурд маконе бидиҳанд, то ки дар он ҷо сокин шавам; чаро бандаат дар шаҳри подшоҳнишин бо ту сукунат дошта бошам?»

6Ва Окиш дар он рӯз ба ӯ Сиқлоҷро дод; бинобар ин Сиқлоҷ то имрӯз аз они подшоҳони Яҳудост+.

7Ва шумораи рӯзҳое ки Довуд дар кишвари фалиштиён сукунат дошт, як солу чор моҳ буд.

8Ва Довуд бо одамонаш мебаромад, ва онҳо бар ҷашуриён, ҷизриён ва амолеқиён тохтутоз мекарданд, зеро ки ин қабилаҳо аз қадимулайём дар он замин то роҳи Шур ва то замини Миср сокин буданд+.

9Ва Довуд он заминро валангор карда, марде ва занеро зинда намегузошт, ва бузу гӯсфандон, ва говон, ва харон, ва шутурон ва либоси онҳоро мегирифт, ва баргашта, назди Окиш меомад.

10Ва Окиш мегуфт: «Имрӯз ба куҷо тохтутоз кардед?» Ва Довуд мегуфт: «Ба ҷануби Яҳудо, ва ҷануби ераҳмиэлиён, ва ҷануби қениён»+.

11Ва Довуд марде ва занеро зинда намегузошт, то ки ба Ҷат биёрад, зеро ки мегуфт: «Мабодо онҳо дар бораи мо хабар дода, гӯянд: „Довуд чунин амал кард“». Дар тамоми айёме ки ӯ дар кишвари фалиштиён сукунат дошт, тарзи рафтораш чунин буд.

12Ва Окиш ба Довуд имон оварда, ба дили худ мегуфт: «Вай дар назари қавми худ Исроил тамоман нафратангез гардидааст, ва ба сурати абадӣ бандаи ман хоҳад буд».

БОБИ БИСТУ ҲАШТУМ

Довуд дар миёни душманони Исроил.

28^1Ва дар он айём чунин воқеъ шуд, ки фалиштиён сарбозони худро дар лашкаргоҳҳо ҷамъ оварданд, то ки бо Исроил ҷанг кунанд. Ва Окиш ба Довуд гуфт: «Яқинан бидон, ки ту ва одамонат ҳамроҳи ман баромада, ба лашкаргоҳ хоҳӣ омад».

2Ва Довуд ба Окиш гуфт: «Ин тавр бошад, ту хоҳӣ донист, ки бандаат чӣ хоҳад кард». Ва Окиш ба Довуд гуфт: «Пас, ман туро ба таври доимӣ посбони сари худ таъин хоҳам намуд».

3Ва Самуил вафот ёфт, ва тамоми Исроил барои ӯ навҳагарӣ карданд, ва ӯро дар шаҳраш Ромо дафн намуданд. Ва Шоул ҷодугарон ва азоимхононро аз мамлакат бадар ронд+.

4Ва фалиштиён ҷамъ шуда омаданд ва дар Шунам ӯрду заданд. Ва Шоул тамоми Исроилро ҷамъ кард, ва онҳо дар Ҷилбӯа ӯрду заданд+.

5Ва ҳангоме ки Шоул лашкаргоҳи фалиштиёнро дид, ба ҳарос афтод, ва дилаш музтариб гардид.

6Ва Шоул аз Худованд пурсид, вале Худованд ба ӯ ҷавоб нагардонд, — на ба воситаи хобҳо, на ба воситаи урим ва на ба воситаи анбиё+.

7Ва Шоул ба навкаронаш гуфт: «Барои ман занаки ҷодугареро ҷустуҷӯ кунед, то наздаш рафта, аз вай пурсам». Ва навкаронаш ба ӯ гуфтанд: «Инак, занаки ҷодугар дар Эйн-Дӯр мебошад»+.

8Ва Шоул намуди зоҳирии худро дигаргун сохта, либоси дигаре дар бар кард, ва ду нафарро аз одамонаш ҳамроҳи худ гирифта, равона шуд, ва шабона онҳо назди занак омаданд. Ва ӯ гуфт: «Лутфан, ба воситаи ҷоду барои ман фол бикшо, ва касеро, ки ба ту бигӯям, аз бароям барор».

9Вале занак ба ӯ гуфт: «Инак, он чиро, ки Шоул кардааст, ту медонӣ, ки ӯ ҷодугарон ва азоимхононро аз мамлакат барҳам додааст; пас чаро ту ба муқобили ҷони ман дом мегузорӣ, то ки маро ба ҳалокат бирасонӣ?»

10Ва Шоул барои вай ба Худованд қасам хӯрда, гуфт: «Қасам ба ҳаёти Худованд, ки ту барои ин кор ҷазое нахоҳӣ кашид».

11Ва занак гуфт: «Киро бароят барорам?» Ва ӯ гуфт: «Самуилро бароям барор».

12Ва занак Самуилро дид, ва бо овози баланд дод зад; ва занак ба Шоул сухан ронда, гуфт: «Чаро маро фиреб додӣ? Ту, охир, Шоул ҳастӣ!»

13Ва подшоҳ ба вай гуфт: «Натарс; чӣ дидӣ?» Ва занак ба Шоул гуфт: «Худоеро дидам, ки аз замин мебарояд».

14Ва ӯ ба вай гуфт: «Намуди зоҳириаш чӣ гуна аст?» Ва вай гуфт: «Марди пире мебарояд, ва ӯ ҷомае дар бар кардааст». Ва Шоул донист, ки ин Самуил аст, ва рӯ ба замин афтода, саҷда бурд+.

15Ва Самуил ба Шоул гуфт: «Чаро маро безобита намуда, барозардӣ?» Ва Шоул гуфт: «Ман бағоят ба танг омадаам, чунки фалиштиён бо ман ҷанг мекунанд, ва Худо аз ман дур шудааст, ва дигар ба ман на ба воситаи анбиё ҷавоб медиҳад, на ба воситаи хобҳо; бинобар ин туро хондам, то маро ҳидоят намоӣ, ки чӣ бояд бикунам»+.

16Ва Самуил гуфт: «Чаро аз ман мепурсӣ, дар сурате ки Худованд аз ту дур шуда, ба душмани ту табдил ёфтааст?

17Ва Худованд Худаш тавре амал намудааст, ки ба воситаи ман гуфта буд; ва Худованд мамлакатро аз дасти ту кашида гирифта, ба ёри ту Довуд онро додааст+.

18Азбаски ту ба овози Худованд гӯш надодӣ, ва оташи ғазаби Ӯро бар Амолеқ фурӯ нарехтӣ, бинобар ин Худованд имрӯз ин корро дар ҳаққи ту кардааст+.

19Ва Худованд Исроилро низ бо ту ба дасти фалиштиён хоҳад супурд, ва фардо ту ва писаронат назди ман хоҳед буд; ӯрдугоҳи Исроилро низ Худованд ба дасти фалиштиён хоҳад супурд»+.

20Ва Шоул дарҳол бо тамоми қоматаш бар замин афтод, ва аз суханони Самуил бағоят тарсид; дар айни ҳол ӯ маҷол ҳам надошт, зеро ки тамоми рӯз ва тамоми шаб хӯрок нахӯрда буд.

21Ва он занак наздики Шоул омада, дид, ки ӯ бағоят ба ҳарос афтодааст, ва ба ӯ гуфт: «Инак, чӯрии ту ба овозат гӯш дод, ва ман ҷони худро ба кафи даст гирифта, ба суханоне ки ба ман гуфтӣ, итоат кардам.

22Ва алҳол, лутфан, ту низ ба овози чӯрии худ гӯш деҳ: ман як порча нон пеши ту бимонам, то ки бихӯрӣ, ва қувват пайдо карда, ба роҳи худ биравӣ».

23Вале ӯ рад намуда, гуфт: «Намехӯрам!» Валекин навкаронаш ва он занак аз ӯ бисьёр илтимос карданд, ва ӯ ба овози онҳо гӯш дода, розӣ шуд, ва аз замин бархоста, бар кӯрпача нишаст.

24Ва он занак гӯсолаи охурӣ дар хона дошт, ва бо зудӣ онро забҳ намуд; ва орд гирифта, хамир кард ва фатир пухт.

25Ва пеши Шоул ва навкаронаш монд; ва онҳо хӯрданд ва баъд бархоста, ҳамон шаб рафтанд.

БОБИ БИСТУ НӮҲУМ

Довуд бо мӯъҷизаи Худо аз хуруҷи зидди Исроил фориғ шуд.

29^1Ва фалиштиён ҳамаи лашкарҳои худро дар Афеқ ҷамъ карданд; ва исроилиён назди чашмае ки дар Изреъил аст, ӯрду заданд.

2Ва сарварони фалиштиён бо фавҷҳои саднафарӣ ва ҳазорнафарӣ мегузаштанд, вале Довуд ва одамонаш бо Окиш аз ақиб равона буданд.

3Ва мирони фалиштиён гуфтанд: «Ин ибриён кистанд?» Ва Окиш ба мирони фалиштиён гуфт: «Ин, охир, Довуд — бандаи Шоул подшоҳи Исроил — аст, ки як-ду сол боз назди ман мебошад, ва аз рӯзи омаданаш то имрӯз аз ӯ айбе наёфтаам».

4Ва мирони фалиштиён бар ӯ хашмгин шуданд, ва мирони фалиштиён ба ӯ гуфтанд: «Ин мардро баргардон, то ба маконе ки барояш таъин намудаӣ, гашта равад, ва бо мо ба ҷанг набарояд, ва дар ҷанг ба мо душманӣ накунад, зеро вай бо чӣ чизе метавонад бо оғои худ оштӣ шавад? Оё на бо каллаҳои ин одамон?

5Ин, охир, ҳамон Довуд аст, ки дар бораи вай рақскунон месуруданд:

„Шоул ҳазорҳоро мағлуб кард,
вале Довуд — беварҳоро!“»+

6Ва Окиш Довудро даъват намуда, ба ӯ гуфт: «Қасам ба Худованд, ки ту дилсоф ҳастӣ, ва бо ман дар ӯрдугоҳ даробаро карданат дар назари ман писанд меояд, зеро аз рӯзе ки назди ман омадаӣ, то имрӯз аз ту бадӣ надидаам; вале дар назари сарварон ту хуб нестӣ.

7Ва алҳол баргашта, ба саломатӣ бирав, ва коре накун, ки ба назари сарварони фалиштиён бад намояд».

8Ва Довуд ба Окиш гуфт: «Ман чӣ кардаам, ва аз рӯзе ки назди ту омадаам, то имрӯз дар бандаат чӣ ёфтаӣ, ки ман наоям ва бо душманони оғоям подшоҳ ҷанг накунам?»

9Ва Окиш ба Довуд ҷавоб гардонда, гуфт: «Медонам, ки ту дар назарам мисли фариштаи Худо нек ҳастӣ, аммо мирони фалиштиён гуфтанд: „Вай бо мо ба ҷанг набарояд“+.

10Ва алҳол бомдодон бо навкарони оғоят, ки бо ту омадаанд, бармаҳал бархез; ва чун бомдодон бармаҳал бархостед, бароятон ҳаво равшан ки шуд, биравед».

11Ва Довуд бо одамонаш бомдодон бармаҳал бархост, то ки ба замини фалиштиён баргардад. Ва фалиштиён ба Изреъил баромаданд.

БОБИ СИЮМ

Довуд аз тороҷгарони Сиқлоҷ интиқом меситонад.

30^1Ва ҳангоме ки Довуд ва одамонаш дар рӯзи сеюм ба Сиқлоҷ расиданд, маълум шуд, ки амолеқиён ба ҷануб ва ба Сиқлоҷ ҳуҷум кардаанд, ва Сиқлоҷро торумор намуда, онро ба оташ сӯзонидаанд+.

2Ва занон ва ҳар каси дар он бударо, аз хурд то калон, асир кардаанд, ҳеҷ касро накуштаанд, балки ба асирӣ бурда, ба роҳи худ рафтаанд.

3Ва Довуд бо одамонаш ба шаҳр омад, ва инак, он ба оташ сӯхтааст, ва занон ва писарон ва духтаронашон асир гардидаанд.

4Ва Довуд ва қавме ки бо ӯ буданд, овози худро баланд карда, гиристанд, то ба дараҷае ки дигар маҷоли гиристан надоштанд.

5Ва ду зани Довуд: Аҳинӯами изреъилӣ ва Абиҷайл, зани Ноболи кармилӣ, асир шуда буданд+.

6Ва Довуд бағоят ба танг омад, зеро ки қавм мехостанд ӯро сангсор кунанд, чунки тамоми қавм — ҳар яке барои писарону духтаронашон — талхком гардида буданд; вале Довуд ба Худованд Худои худ таваккал намуда, қувват меёфт.

7Ва Довуд ба Абьётори коҳин, ибни Аҳималик, гуфт: «Лутфан, эфӯдро назди ман биёр». Ва Абьётор эфӯдро назди Довуд овард+.

8Ва Довуд аз Худованд пурсида, гуфт: «Оё ин фавҷро дунболагирӣ намоям? Оё ба онҳо метавонам бирасам?» Ва ба ӯ гуфт: «Дунболагирӣ намо! Зеро ки ҳатман ба онҳо хоҳӣ расид ва раҳо хоҳӣ кард».

9Ва Довуд бо шашсад нафаре ки ҳамроҳи ӯ буданд, равона шуд; ва онҳо ба рӯди Басӯр расиданд; ва онҳое ки хаста шуда буданд, дар он ҷо бозистоданд+.

10Ва Довуд бо чорсад нафар дунболагириро давом дод, вале дусад нафаре ки хаста шуда, натавониста буданд аз рӯди Басӯр бигзаранд, бозистоданд.

11Ва дар саҳро шахси мисриро ёфта, ӯро назди Довуд оварданд; ва ба ӯ нон доданд, ки бихӯрад, ва ӯро об нӯшониданд.

12Ва ба ӯ порчае аз қурси анҷир ва ду сар ангури соягӣ доданд, ва ӯ хӯрда, ба худ омад, зеро ки се рӯз ва се шаб на нон хӯрда буд ва на об нӯшида буд.

13Ва Довуд ба ӯ гуфт: «Ту аз они кӣ ҳастӣ ва аз куҷо мебошӣ?» Ӯ гуфт: «Ман ҷавони мисрӣ ва ғуломи шахси амолеқӣ ҳастам, ва оғоям маро партофтааст, зеро се рӯз аст, ки ман беморам.

14Мо ба ҷануби каритиён, ва ба мулки Яҳудо, ва ба ҷануби Колеб тохтутоз кардем, ва Сиқлоҷро ба оташ сӯзондем»+.

15Ва Довуд ба ӯ гуфт: «Оё ту маро ба он фавҷ бурда мерасонӣ?» Ӯ гуфт: «Барои ман ба Худо қасам бихӯр, ки маро нахоҳӣ кушт, ва маро ба дасти оғоям нахоҳӣ супурд, ва ман туро ба он фавҷ хоҳам расонд»+.

16Ва ӯ варо бурда расонд, ва инак, онҳо бар рӯи тамоми он замин паҳн шуда, мехӯрданд ва менӯшиданд ва шодӣ мекарданд ба муносибати тамоми он ғанимати бузурге ки аз замини фалиштиён ва аз замини Яҳудо гирифта буданд.

17Ва Довуд онҳоро аз сари шаб то бегоҳии рӯзи дигар зарба мезад; ва касе аз онҳо раҳо нашуд, ғайр аз чорсад нафар ҷавононе ки бар шутурҳо савор шуда, рӯ ба гурез оварданд+.

18Ва Довуд ҳар чиро, ки амолеқиён гирифта буданд, раҳо кард; ва ду зани худро Довуд раҳо кард.

19Ва онҳо аз ҳеҷ чизи хурд ва калон маҳрум нашуданд: на аз писарон ва духтарон, на аз ғанимат ва на аз ҳар чизе ки аз онҳо гирифта бурда буданд: ҳамаашро Довуд баргардонид.

20Ва Довуд ҳамаи бузу гӯсфандон ва говонро гирифт, ва онҳоро пешопеши чорвои худ ронда, мегуфтанд: «Ин ғанимати Довуд аст».

21Ва Довуд назди он дусад нафар, ки натавониста буданд аз ақиби Довуд бираванд, ва ӯ онҳоро пеши рӯди Басӯр монда буд, омад, ва онҳо ба пешвози Довуд ва ба пешвози қавме ки бо ӯ буданд, баромаданд; ва Довуд ба ин қавм наздик омад ва аз саломатии онҳо пурсид.

22Вале ҳамаи шахсони бад ва нобакор аз миёни одамоне ки бо Довуд рафта буданд, сухан ронда, гуфтанд: «Азбаски онҳо бо мо нарафтанд, аз ғанимате ки ба даст овардем, ба онҳо чизе нахоҳем дод, балки бигзор ҳар кас фақат занаш ва бачагонашро гирифта, бо онҳо баромада равад».

23Вале Довуд гуфт: «Ин тавр амал накунед, эй бародаронам, дар сурате ки ни чизҳоро Худованд ба мо додааст, ва моро нигаҳбонӣ намудааст, ва он фавҷро, ки бар мо тохтутоз карда буд, ба дасти мо супурдааст.

24Ва кист, ки дар ин бобат ба шумо гӯш диҳад? Зеро ҳиссаи касе ки назди ашьё мемонад, мисли ҳиссаи касе ки ба ҷанг меравад, хоҳад буд; бояд ба ҳама баробар тақсим карда шавад»+.

25Ва аз он рӯз эътиборан ҳамин тавр шуд, ва инро ӯ ҳамчун қонун ва қоида барои Исроил то имрӯз қарор додааст.

26Ва Довуд ба Сиқлоҷ омад, ва аз он ғанимат ба пирони Яҳудо, ки ёрони ӯ буданд, фиристода, гуфт: «Инак тӯҳфае аз ғанимати душманони Худованд барои шумо», —

27Барои аҳли Байт-Ил, ва аҳли Ромои ҷанубӣ, ва аҳли Яттир,

28Ва барои аҳли Арӯэр, ва аҳли Сифмӯт, ва аҳли Эштемӯа,

29Ва барои аҳли Рокол, ва аҳли шаҳрҳои ераҳмиэлиён, ва аҳли шаҳрҳои қениён,+

30Ва барои аҳли Ҳормо, ва аҳли Кӯр-Ошон, ва аҳли Аток,

31Ва барои аҳли Ҳебрӯн ва ҳамаи ҷойҳое ки Довуд бо одамонаш дар онҳо омаду рафт мекард.

БОБИ СИЮ ЯКУМ

Фавти Шоул ва писаронаш.

31^1•Ва фалиштиён бо Исроил ҷанг мекарданд, ва мардуми Исроил аз пеши фалиштиён гурехтанд, ва бар кӯҳи Ҷилбӯа шаҳид шуда афтоданд+.

2Ва фалиштиён ба Шоул ва писаронаш омада расиданд; ва фалиштиён Йӯнотон ва Абинодоб ва Малкишуа — писарони Шоулро куштанд+.

3Ва ҷанг бар зидди Шоул сахт шуд; ва сарбозоне ки тир аз камон меандохтанд, ӯро ба зери тир гирифтанд; ва ӯ аз дасти тирандозон бағоят дилтанг шуд.

4Ва Шоул ба силоҳбардори худ гуфт: «Шамшери худро кашида, маро бо он бизан, мабодо ин номахтунон омада, маро ба хорӣ бикушанд». Вале силоҳбардораш нахост, зеро ки бағоят тарсид; ва Шоул шамшери худро гирифта, бар он афтод+.

5Ва силоҳбардораш дид, ки Шоул мурд, вай низ бар шамшери худ афтода, бо ӯ мурд.

6Ба ҳамин тариқ Шоул ва се писараш ва силоҳбардораш, низ ҳамаи одамонаш дар он рӯз якҷоя мурданд.

7Ва мардуми Исроил, ки дар он тарафи водӣ ва дар он тарафи Урдун буданд, чун диданд, ки исроилиён рӯ ба гурез овардаанд, ва Шоул ва писаронаш мурдаанд, — шаҳрҳоро партофта, гурехтанд, ва фалиштиён омада, дар онҳо сокин шуданд.

8Ва фардояш фалиштиён барои луч кардани шаҳидон омаданд, ва Шоул ва се писарашро ёфтанд, ки бар кӯҳи Ҷилбӯа афтода буданд.

9Ва сари ӯро буриданд, ва аслиҳаи ӯро гирифтанд, ва ба ҳар тарафи замини фалиштиён фиристоданд, то ки ба бутхонаҳои худ ва ба қавм башорат диҳанд+.

10Ва аслиҳаи ӯро дар хонаи Аштора гузоштанд, ва ҷасадашро бар ҳисори Байт-Шон овехтанд+.

11Ва сокинони Ёбиш-Ҷилъод он чиро, ки фалиштиён ба Шоул карда буданд, шуниданд,+

12Ва ҳамаи мардони далер бархоста, тамоми шаб роҳ паймуданд, ва ҷасади Шоул ва ҷасади писаронашро аз ҳисори Байт-Шон гирифтанд, ва ба Ёбиш омада, онҳоро дар он ҷо сӯзониданд+.

13Ва устухонҳои онҳоро гирифта, зери дарахти газ, ки дар Ёбиш аст, дафн карданд. Ва ҳафт рӯз рӯза доштанд.

* 4:21 Бешарафӣ.

* 7:12 Санги мадад.

* 18:7 Бевар — даҳ ҳазор.

* 23:28 Сахраи мухолифат.

* 25:18 Сео — андозаи қадимии ҳаҷми ғалладона, ки тақрибан 13 литр гунҷоиш дошт.

* 25:25 Нобол — зишт.

+ 1:3 Хур. 23:15, Так. Шар. 12:5-7
+ 1:4 Так. Шар. 12:17-18
+ 1:8 Рут 4:15
+ 1:9 1 Подш. 12:7, 1 Подш. 15:20
+ 1:11 Ҳас. 28:20
+ 1:18 Рут 2:13
+ 2:1 Луқ. 1:46-55, Заб. 33:3
+ 2:2 Хур. 15:11, Так. Шар. 32:31
+ 2:4 Заб. 36:15, Заб. 75:4

+ 2:5 Заб. 67:7, Заб. 112:9, Иш. 54:1, Ирм. 15:9

+ 2:6 Так. Шар. 32:39

+ 2:7 Айюб 5:11, Заб. 74:8

+ 2:8 Заб. 106:41, Заб. 112:7, Айюб 36:7, Заб. 112:7-8, Айюб 38:6, Мас. 8:29, Заб. 23:2, Заб. 101:26, Заб. 103:5

+ 2:9 Заб. 90:11, Мас. 2:8, Мас. 4:19, Ирм. 23:12

+ 2:10 1 Подш. 7:10, Заб. 17:14, Заб. 95:13
+ 2:12 Так. Шар. 13:13
+ 2:16 Иб. 3:16-17, Иб. 7:25
+ 2:21 Дов. 13:24
+ 2:22 Хур. 38:8
+ 2:25 Еҳ. 11:20
+ 2:26 Луқ. 2:52
+ 2:27 3 Подш. 13:1, Хур. 4:14, Хур. 4:27
+ 2:28 Хур. 28:1, Ад. 18:8-19
+ 2:30 Хур. 27:21, Мас. 4:8, Ирм. 8:9-10
+ 2:31 3 Подш. 2:27
+ 2:34 1 Подш. 4:11
+ 2:35 3 Подш. 2:35
+ 3:1 Заб. 73:9, Мас. 29:18, Ом. 8:11
+ 3:11 4 Подш. 21:12, Ирм. 19:3
+ 3:17 Рут 1:17
+ 3:18 2 Подш. 10:12, 2 Подш. 15:26
+ 3:19 1 Подш. 9:6
+ 3:20 Дов. 20:1
+ 4:3 Еҳ. 18:1
+ 4:4 Хур. 25:22
+ 4:9 Дов. 13:1
+ 4:11 1 Подш. 2:34
+ 4:12 Еҳ. 7:6, Наҳ. 9:1
+ 4:15 3 Подш. 14:4
+ 4:20 Ҳас. 35:17
+ 4:22 Заб. 77:61
+ 5:1 Еҳ. 13:3
+ 5:2 Дов. 16:23
+ 5:3 Иш. 46:1
+ 5:4 Иш. 21:9, Ирм. 50:2, Мик. 1:7
+ 5:5 Саф. 1:9
+ 6:3 Иб. 5:15, Иб. 5:16
+ 6:6 Хур. 8:15, Хур. 8:32, Хур. 12:31
+ 6:7 Ад. 19:2, Так. Шар. 21:3
+ 6:17 Еҳ. 13:3
+ 6:19 Хур. 19:21, Ад. 4:20
+ 6:21 Еҳ. 18:14
+ 7:1 2 Подш. 6:3, 1 Вақ. 13:7

+ 7:3 Так. Шар. 30:1-10, 3 Подш. 8:48, Иш. 55:7, Ҳуш. 6:1, Юил 2:12

+ 7:4 Дов. 2:13

+ 7:5 Дов. 20:1

+ 7:6 2 Подш. 14:14, 2 Подш. 23:16, Нав. 2:19, Дов. 10:10

+ 7:9 Заб. 98:6
+ 7:10 1 Подш. 2:10, Еҳ. 10:10, Заб. 17:15
+ 7:12 Ҳас. 28:18, Ҳас. 35:14, Еҳ. 4:1-10
+ 8:3 Хур. 23:8, Так. Шар. 16:19
+ 8:5 Так. Шар. 17:14, Дов. 8:5
+ 8:11 Так. Шар. 17:16-20, 1 Подш. 14:52
+ 8:14 3 Подш. 21:1-16
+ 8:18 Мас. 1:28, Иш. 1:15, Мик. 3:4
+ 9:1 1 Подш. 14:51, 1 Вақ. 8:33, 1 Вақ. 9:39
+ 9:4 4 Подш. 4:42
+ 9:6 1 Подш. 3:19
+ 9:12 3 Подш. 3:2
+ 9:16 Хур. 2:24-25, Хур. 3:9
+ 9:21 Дов. 20:46, Дов. 21:6, Дов. 6:15

+ 10:1 1 Подш. 9:16, 1 Подш. 16:13, 2 Подш. 2:4, 3 Подш. 1:34, 4 Подш. 9:3

+ 10:2 Ҳас. 35:19
+ 10:10 Ад. 24:2
+ 10:12 1 Подш. 19:24
+ 10:18 Дов. 6:9
+ 10:19 Еҳ. 7:14

+ 10:24 2 Подш. 16:16, 3 Подш. 1:25, 3 Подш. 1:31, 3 Подш. 1:39, 4 Подш. 11:12, 2 Вак. 23:11

+ 10:25 Так. Шар. 17:14-20
+ 10:27 Так. Шар. 13:13
+ 11:1 Дов. 21:8, 1 Подш. 31:11-13
+ 11:2 Зак. 11:17
+ 11:4 Дов. 2:4, Дов. 21:2
+ 11:6 Ад. 24:2, 1 Подш. 10:10
+ 11:7 Дов. 19:29, Дов. 20:1

+ 11:8 Дов. 1:5, Дов. 20:17, 1 Подш. 15:4, 2 Подш. 24:9

+ 11:11 Дов. 7:16
+ 11:14 1 Подш. 10:8
+ 12:1 1 Подш. 8:5, 1 Подш. 10:24
+ 12:3 Так. Шар. 16:19, Ад. 16:15

+ 12:8 Ҳас. 46:6-7, Хур. 2:23, Хур. 12:36, Хур. 12:51

+ 12:9 Дов. 3:12, Дов. 4:2, Дов. 10:7, Дов. 13:1

+ 12:10 Дов. 10:10
+ 12:11 Дов. 6:32, Дов. 11:1, 1 Подш. 7:10
+ 12:12 1 Подш. 11:1, 1 Подш. 8:19
+ 12:15 Иб. 26:14-15, Так. Шар. 28:15
+ 12:21 Так. Шар. 11:16, 1 Қӯр. 8:4
+ 12:22 Заб. 93:14, Рум. 11:2
+ 12:23 3 Подш. 8:36, 2 Вак. 6:27
+ 12:24 Так. Шар. 10:12, Еҳ. 24:14
+ 12:25 Еҳ. 24:20
+ 13:3 Дов. 3:27, Дов. 6:34
+ 13:5 Еҳ. 11:4, Дов. 7:12
+ 13:6 Дов. 6:2, Айюб 30:6
+ 13:8 1 Подш. 10:8
+ 13:13 2 Подш. 24:10, 1 Вақ. 21:8
+ 13:14 Заб. 88:20-21, Аъм. 13:22

+ 14:3 Хур. 28:6, 1 Подш. 2:18, 1 Подш. 22:1, 1 Подш. 1:3

+ 14:6 Дов. 7:4, Дов. 7:7
+ 14:11 1 Подш. 13:6
+ 14:18 Ад. 27:21
+ 14:20 Дов. 7:22, 2 Вак. 20:22-23
+ 14:29 Иб. 5:4
+ 14:31 Еҳ. 10:12

+ 14:33 Ҳас. 9:4, Иб. 3:17, Иб. 7:26, Иб. 17:10, Так. Шар. 12:23-24

+ 14:37 1 Подш. 28:6

+ 14:42 Юн. 1:7

+ 14:45 2 Подш. 14:11, 3 Подш. 1:52, Луқ. 21:18, Аъм. 27:34

+ 14:47 2 Подш. 8:3, 2 Подш. 10:6

+ 14:48 1 Подш. 15:3, 1 Подш. 15:7

+ 14:49 1 Подш. 31:2, 1 Вақ. 8:33, 1 Вақ. 9:39, 1 Вақ. 10:1, 1 Подш. 18:17-28, 1 Подш. 19:11-17, 2 Подш. 3:13-16, 2 Подш. 6:16-23

+ 14:50 2 Подш. 2:8
+ 14:51 1 Подш. 9:1, 1 Вақ. 8:33, 1 Вақ. 9:39
+ 14:52 1 Подш. 8:11
+ 15:1 1 Подш. 9:16, 1 Подш. 10:1
+ 15:2 Хур. 17:8-16, Так. Шар. 25:17-19
+ 15:4 1 Подш. 11:8
+ 15:6 Ад. 24:21, Дов. 1:16
+ 15:7 Ҳас. 2:11, Ҳас. 25:18
+ 15:8 Еҳ. 8:23, Хур. 17:14, Ад. 24:7
+ 15:10 Ҳас. 6:6
+ 15:12 Еҳ. 15:55

+ 15:22 Воиз 4:17, Заб. 39:7-8, Заб. 49:8-14, Мас. 21:3, Иш. 1:11-17, Ирм. 7:22-23, Мик. 6:6-8, Ибр. 10:6

+ 15:23 1 Подш. 13:14
+ 15:27 3 Подш. 11:30-31
+ 15:28 1 Подш. 13:14, 1 Подш. 28:17
+ 15:29 Ад. 23:19, Тит. 1:2
+ 15:35 1 Подш. 19:24
+ 16:1 1 Подш. 9:16, 1 Подш. 10:1
+ 16:5 Айюб 1:5

+ 16:6 1 Подш. 17:13, 1 Вақ. 2:13-15, 2 Вак. 11:19

+ 16:7 3 Подш. 8:39, Мас. 21:2, Ирм. 11:20

+ 16:9 2 Подш. 13:3, 2 Подш. 21:21, 1 Вақ. 2:13, 1 Вақ. 20:7

+ 16:13 1 Подш. 10:1, Ад. 24:2
+ 16:14 Дов. 9:23
+ 16:17 4 Подш. 3:15
+ 17:1 Еҳ. 15:35
+ 17:4 Еҳ. 11:22
+ 17:7 2 Подш. 21:19, 1 Вақ. 20:5
+ 17:8 1 Подш. 8:17
+ 17:13 1 Подш. 16:6-10, 1 Вақ. 2:13-15
+ 17:18 Ҳас. 37:14
+ 17:25 Еҳ. 15:16, 1 Подш. 18:17-19
+ 17:44 Так. Шар. 28:26
+ 17:45 Заб. 19:8
+ 17:46 3 Подш. 18:36
+ 17:47 Заб. 43:7, 2 Вак. 20:15, Ҳуш. 1:7
+ 17:50 2 Подш. 23:21
+ 17:52 Еҳ. 15:36
+ 17:54 2 Подш. 5:6
+ 17:55 1 Подш. 14:51, 2 Подш. 2:8
+ 18:1 1 Подш. 20:17, 2 Подш. 1:26
+ 18:6 Хур. 15:20
+ 18:7 1 Подш. 21:11, 1 Подш. 29:5
+ 18:10 1 Подш. 16:14
+ 18:14 2 Подш. 7:9

+ 18:17 1 Подш. 14:49, 1 Подш. 17:25, 1 Подш. 25:28

+ 18:18 Дов. 6:15, 1 Подш. 9:21, 2 Подш. 7:18
+ 18:19 2 Подш. 21:8
+ 18:25 Ҳас. 34:12, 2 Подш. 3:14
+ 19:5 1 Подш. 17:48-49
+ 19:9 1 Подш. 16:14, 1 Подш. 18:10

+ 19:11 Заб. 58:1, 1 Подш. 14:49, 1 Подш. 18:20-28, 2 Подш. 6:16-23

+ 19:12 Еҳ. 2:15, Аъм. 9:25
+ 19:18 1 Подш. 7:17
+ 19:20 Ад. 11:25, Ад. 24:2
+ 19:23 Ад. 24:2
+ 19:24 Иш. 20:2, 1 Подш. 10:11-12
+ 20:1 1 Подш. 7:17
+ 20:8 2 Подш. 14:32
+ 20:15 2 Подш. 9:1, 2 Подш. 21:7
+ 20:17 Иб. 19:18, 1 Подш. 18:1, 2 Подш. 1:26
+ 20:25 1 Подш. 14:50-51
+ 20:26 Иб. 7:21, Иб. 11:24-28, Иб. 15:1-4
+ 21:1 Иш. 10:32

+ 21:6 Иб. 24:9, Мат. 12:3, Марқ. 2:25, Луқ. 6:3

+ 21:7 1 Подш. 22:9, Заб. 51:2
+ 21:9 Хур. 28:6, 1 Подш. 2:18, 1 Подш. 17:51
+ 21:10 1 Подш. 27:2, 3 Подш. 2:39
+ 21:11 1 Подш. 18:7, 1 Подш. 29:5
+ 21:13 Заб. 33:1

+ 22:1 2 Подш. 23:13, 1 Вақ. 11:15, Заб. 56:1, Заб. 141:1

+ 22:2 Дов. 11:3

+ 22:5 2 Подш. 24:11, 1 Вақ. 21:9, 1 Вақ. 29:29

+ 22:8 1 Подш. 18:3
+ 22:9 1 Подш. 21:7, Заб. 51:2
+ 22:10 1 Подш. 21:6, 1 Подш. 21:9
+ 22:18 Хур. 28:6, 1 Подш. 2:18
+ 22:20 1 Подш. 23:6
+ 22:23 3 Подш. 2:26
+ 23:1 Еҳ. 15:44
+ 23:6 1 Подш. 22:20, Хур. 28:6, 1 Подш. 2:18
+ 23:9 1 Подш. 30:7

+ 23:13 1 Подш. 22:2, 1 Подш. 25:13, 1 Подш. 27:2

+ 23:14 Еҳ. 15:24, Заб. 62:1
+ 23:17 1 Подш. 24:21
+ 23:18 1 Подш. 18:3, 1 Подш. 20:8
+ 23:19 1 Подш. 26:1, Заб. 53:1-2
+ 23:24 Еҳ. 15:55
• 24:1 1 Подш. 26
+ 24:1 Еҳ. 15:62
+ 24:6 2 Подш. 24:10
+ 24:7 1 Подш. 26:9, 2 Подш. 1:14
+ 24:8 Заб. 7:5
+ 24:12 Заб. 58:4
+ 24:13 Ҳас. 16:5
+ 24:20 Рут 2:12
+ 24:21 1 Подш. 23:17
+ 25:1 1 Подш. 7:17, Ҳас. 21:21, Ад. 10:2
+ 25:3 Ад. 13:30, Еҳ. 14:14, 1 Вақ. 2:18-24
+ 25:11 Дов. 8:6, Иш. 32:6
+ 25:17 Так. Шар. 13:13
+ 25:22 1 Подш. 3:17
+ 25:23 Рут 2:10
+ 25:24 2 Подш. 14:9
+ 25:26 2 Подш. 18:32, Дон. 4:16
+ 25:28 1 Подш. 18:17

+ 25:43 1 Подш. 27:3, 1 Подш. 30:5, 2 Подш. 2:2, 2 Подш. 3:2, 1 Вақ. 3:1

+ 25:44 2 Подш. 3:14-15
• 26:1 1 Подш. 24:1-22
+ 26:1 1 Подш. 23:19, Заб. 53:1-2
+ 26:2 Еҳ. 15:24, Заб. 62:1
+ 26:5 1 Подш. 14:50, 1 Подш. 17:55
+ 26:6 2 Подш. 2:18
+ 26:9 1 Подш. 24:7, Заб. 7:5
+ 26:10 1 Подш. 31:6
+ 26:12 Ҳас. 2:21, Ҳас. 15:12
+ 26:21 1 Подш. 15:24
+ 26:23 2 Подш. 22:21, Заб. 17:21

+ 27:2 1 Подш. 23:13, 1 Подш. 21:10, 3 Подш. 2:39

+ 27:3 1 Подш. 25:43
+ 27:6 Еҳ. 15:31
+ 27:8 Еҳ. 13:2, 1 Подш. 15:7

+ 27:10 Еҳ. 15:31-32, Дов. 1:16, 1 Подш. 30:29

+ 28:3 1 Подш. 25:1, Хур. 22:18, Иб. 19:31, Так. Шар. 18:10-12

+ 28:4 Еҳ. 19:17, 1 Подш. 31:1

+ 28:6 1 Подш. 14:37, 2 Подш. 22:42, Заб. 17:42

+ 28:7 Еҳ. 17:11
+ 28:14 1 Подш. 2:19, 1 Подш. 15:27
+ 28:15 1 Подш. 18:12
+ 28:17 1 Подш. 15:28
+ 28:18 1 Подш. 15:29
+ 28:19 1 Подш. 31:2, 1 Подш. 31:4
+ 29:5 1 Подш. 18:7, 1 Подш. 21:11

+ 29:9 2 Подш. 14:17, 2 Подш. 14:20, 2 Подш. 19:27, Ғал. 4:14

+ 30:1 1 Подш. 27:6-7

+ 30:5 1 Подш. 25:43

+ 30:7 1 Подш. 22:20, 1 Подш. 23:6, Хур. 28:6, 1 Подш. 2:18, 1 Подш. 23:9

+ 30:9 1 Подш. 23:13

+ 30:14 2 Подш. 8:18, 2 Подш. 15:18, 2 Подш. 20:7, 2 Подш. 20:23, 3 Подш. 1:38, 1 Вақ. 18:17, Еҳ. 14:14, 1 Подш. 27:10, 1 Вақ. 2:18-24

+ 30:15 Так. Шар. 23:15-16
+ 30:17 1 Вақ. 4:43
+ 30:24 Ад. 31:27, Еҳ. 22:8
+ 30:29 Дов. 1:16, 1 Подш. 27:10
• 31:1 1 Вақ. 10:1-12
+ 31:1 1 Подш. 28:4

+ 31:2 1 Подш. 14:49, 1 Вақ. 8:33, 1 Вақ. 9:39, 1 Вақ. 10:1

+ 31:4 Дов. 9:54, 2 Подш. 1:10
+ 31:9 2 Подш. 1:20
+ 31:10 Дов. 2:13, Еҳ. 17:11
+ 31:11 1 Подш. 11:1-11, 2 Подш. 21:10

+ 31:12 2 Подш. 21:12, 2 Вак. 16:14, 2 Вак. 21:19

2 Подшоҳон

КИТОБИ

ДУЮМИ ПОДШОҲОН

- 1
- 2
- 3
- 4
- 5
- 6
- 7
- 8
- 9
- 10
- 11
- 12
- 13
- 14
- 15
- 16
- 17
- 18
- 19
- 20
- 21
- 22
- 23
- 24

БОБИ ЯКУМ

Довуд аз фавти Шоул хабар меёбад.

1^1Ва баъд аз фавти Шоул чунин воқеъ шуд, ки Довуд аз шикаст додани амолеқиён баргашт; ва Довуд ду рӯз дар Сиқлоҷ истод+.

2Ва дар рӯзи сеюм чунин воқеъ шуд, ки инак шахсе аз лашкаргоҳи Шоул омад, дар ҳолате ки либосаш дарида ва хок бар сараш пошида буд; ва ҳамин ки вай назди Довуд омад, бар замин афтода, ба ӯ саҷда бурд.

3Ва Довуд ба вай гуфт: «Аз куҷо омадаӣ?» Вай ба ӯ гуфт: «Аз лашкаргоҳи Исроил гурехтаам».

4Ва Довуд ба вай гуфт: «Чӣ воқеа рӯй додааст? Лутфан, ба ман ҳикоят намо». Вай гуфт: «Қавм аз корзор рӯ ба гурез оварданд, ва низ бисьёре аз миёни қавм фурӯ ғалтиданд ва мурданд, ва низ Шоул ва писараш Йӯнотон мурданд».

5Ва Довуд ба ҷавоне ки ба ӯ ҳикоят мекард, гуфт: «Чӣ гуна донистӣ, ки Шоул ва писараш Йӯнотон мурдаанд?».

6Ва ҷавоне ки ба ӯ ҳикоят мекард, гуфт: «Тасодуфан аз кӯҳи Ҷилбӯа гузар мекардам, ва инак Шоул бар найзаи худ такья менамуд, ва инак аробаҳо ва саворон ба ӯ наздик меомаданд,+

7Ва ӯ ба ақибаш рӯй гардонида, маро дид, ва маро даъват намуд, ва ман гуфтам: „Лаббай“.

8Ва ӯ ба ман гуфт: „Ту кистӣ?“ Ва ман ба ӯ гуфтам: „Ман амолеқӣ ҳастам“.

9Ва ӯ ба ман гуфт: „Лутфан, назди ман омада, маро бикуш, зеро раъшаи саъб маро фаро гирифтааст, чунки ҷонам ҳанӯз дар ман аст“+.

10Ва ман назди ӯ омада, ӯро куштам, зеро донистам, ки ӯ баъд аз фурӯ ғалтиданаш зинда нахоҳад монд; ва афсареро, ки бар сараш буд, ва бозубандеро, ки бар бозуяш буд, гирифта, онҳоро ба ин ҷо назди оғоям овардам».

11Ва Довуд либосашро гирифта, дарронид, ва низ ҳамаи одамоне ки бо ӯ буданд, чунин карданд+.

12Ва барои Шоул ва писараш Йӯнотон, ва барои қавми Худованд ва тамоми хонадони Исроил навҳагарӣ карданд ва гиристанд ва то шом рӯза доштанд, зеро ки ба дами шамшер афтода буданд.

13Ва Довуд ба ҷавоне ки ба ӯ ҳикоят кард, гуфт: «Ту аз куҷо ҳасти?» Вай гуфт: «Ман писари марди ғариби амолеқӣ ҳастам».

14Ва Довуд ба вай гуфт: «Чӣ гуна натарсидӣ, ки дасти худро дароз карда, масеҳи Худовандро куштӣ?»+

15Ва Довуд яке аз ҷавононро даъват намуда, гуфт: «Наздик омада, варо зарба бизан». Ва ӯ варо зарба зад, ва вай мурд.

16Ва Довуд ба вай гуфт: «Хунат бар гарданат, зеро ки даҳонат ба муқобили ту шаҳодат дода, гуфт, ки „ман масеҳи Худовандро куштам“».

Марсияи Довуд дар бораи фавти Шоул ва Йӯнотон.

17Ва Довуд дар бораи Шоул ва писараш Йӯнотон бо ин марсия навҳа кард,

18Ва гуфт: «Камондориро ба банӣ-Яҳудо таълим бояд дод; инак, он дар китоби Ёшор навишта шудааст:

19Ҳашамати ту, эй Исроил, бар баландиҳоят шаҳид гардид! Паҳлавонон чӣ гуна фурӯ ғалтидаанд!

20Дар Ҷат ҳикоят накунед,
дар кӯчаҳои Ашқалӯн башорат надиҳед,
мабодо духтарони фалиштӣ шодӣ кунанд,
мабодо духтарони номахтунон ба ваҷд оянд+.
21Эй кӯҳҳои Ҷилбӯа!

Бигзор бар шумо на шабнам биборад ва на борон,
ва на киштзоре барои ҳадияҳо бошад,
зеро ки дар он ҷо сипари паҳлавонон,
сипари Шоул палид гардидааст,
бе он ки бо равған тадҳин карда шуда бошад+.
22Камони Йӯнотон бе хуни шаҳидон,
бе чарбуи паҳлавонон ақиб нарафтааст,
ва шамшери Шоул тиҳӣ барнагаштааст.
23Шоул ва Йӯнотон,
ки дар ҳаёти худ маҳбуб ва меҳрубон буданд,
дар мамоти худ низ аз якдигар ҷудо нашудаанд;
аз уқобон чобуктар, аз шерон пурзӯртар буданд.

24Эй духтарони Исроил! Барои Шоул гирья кунед,
ки ӯ шуморо куртаҳои арғувониранг ва асбоби зинат мепӯшонид,
ва зевари тилло бар либосатон мегузошт.

25Паҳлавонон андаруни корзор чӣ гуна фурӯ ғалтидаанд!

Эй Йӯнотон, ту бар баландиҳои худ шаҳид шудаӣ.

26Ман барои ту андӯҳгинам, эй бародарам Йӯнотон!

Ту бо ман бағоят меҳрубон будӣ;
муҳаббати ту барои ман пурзӯртар аз муҳаббати занон буд+.

27Паҳлавонон чӣ гуна фурӯ ғалтидаанд,
ва қуввати ҳарбӣ чӣ гуна талаф гардидааст!»

БОБИ ДУЮМ

Мардони Яҳудо Довудро ҳамчун подшоҳ пешвоз мегиранд.

2^1Ва баъд аз он чунин воқеъ шуд, ки Довуд аз Худованд пурсида, гуфт: «Оё ба яке аз шаҳрҳои Яҳудо бароям?» Ва Худованд ба ӯ гуфт: «Баро». Ва Довуд гуфт: «Ба куҷо бароям?» Гуфт: «Ба Ҳебрӯн»+.

2Ва Довуд ба он ҷо баромад, ва ду занаш низ: Аҳинӯами изреъилӣ ва Абиҷайл, зани Ноболи кармилӣ+.

3Ва Довуд одамонеро, ки бо ӯ буданд, бо аҳли байти ҳар яке баровард, ва онҳо дар шаҳрҳои Ҳебрӯн сокин шуданд+.

4Ва мардони Яҳудо омада, дар он ҷо Довудро тадҳин намуданд, то ки бар хонадони Яҳудо подшоҳ бошад; ва ба Довуд хабар дода, гуфтанд: «Мардуми Ёбиш-Ҷилъод Шоулро дафн карданд»+.

5Ва Довуд қосидонро назди мардуми Ёбиш-Ҷилъод фиристода, ба онҳо гуфт: «Шумо аз ҷониби Худованд муборак бошед, барои он ки ба оғои худ Шоул чунин эҳсон намуда, ӯро дафн кардаед.

6Ва алҳол бигзор Худованд ба шумо бо зҳсон ва садоқат подош диҳад; ва ман низ ба шумо чунин некӣ хоҳам намуд, барои он ки ин корро кардаед.

7Ва алҳол бигзор дастҳои шумо қавӣ бошад, ва шумо далер бошед, зеро ки оғои шумо Шоул мурдааст; ва низ маро хонадони Яҳудо бар худ ба подшоҳӣ тадҳин карданд».

Абнир Ишбӯшетро бар ёздаҳ сибт подшоҳ мегардонад.

8Валекин Абнир ибни Нир, ки сарлашкари Шоул буд, писари Шоул Ишбӯшетро гирифта, ӯро ба Маҳаноим гузаронид+.

9Ва ӯро бар Ҷилъод, ва бар Ашурӣ, ва бар Изреъил, ва бар Эфроим, ва бар Биньёмин, ва бар тамоми Исроил подшоҳ гардонид.

10Ишбӯшет ибни Шоул, вақте ки бар Исроил подшоҳ гардид, чилсола буд, ва ду сол подшоҳӣ кард; фақат хонадони Яҳудо дар тобеияти Довуд буданд.

11Ва муддати айёме ки Довуд дар Ҳебрӯн бар хонадони Яҳудо подшоҳ буд, ҳафт сол ва шаш моҳ буд+.

12Ва Абнир ибни Нир ва навкарони Ишбӯшет ибни Шоул аз Маҳаноим ба Ҷибъӯн берун омаданд.

13Ва Юоб ибни Саруё ва навкарони Довуд берун омада, назди ҳавзи Ҷибъӯн бо онҳо вохӯрданд; ва инҳо дар ин тарафи ҳавз, ва онҳо дар он тарафи ҳавз ҷойгир шуданд+.

14Ва Абнир ба Юоб гуфт: «Бигзор ҷавонон бархезанд ва пеши мо бозӣ кунанд». Ва Юоб гуфт: «Бигзор бархезанд».

15Ва онҳо бархоста, мувофиқи шумора убур карданд: дувоздаҳ нафар барои Биньёмин ва барои Ишбӯшет ибни Шоул, ва дувоздаҳ нафар аз навкарони Довуд.

16Ва ҳар яке сари ҳарифашро дошта, шамшери худро ба биқини вай зад, ва якҷоя фурӯ ғалтиданд. Ва ба ин сабаб он макон, ки дар Ҷибъӯн аст, Ҳелқат-Ҳасурим[*] номида шудааст.

17Ва дар он рӯз ҳарбу зарби бағоят сахте ба амал омад; ва Абнир ва мардони Исроил пеши навкарони Довуд мағлуб гардиданд.

18Ва се писари Саруё: Юоб ва Абишой ва Асоил дар он ҷо буданд; ва Асоил мисли оҳуи саҳро тезпо буд+.

19Ва Асоил Абнирро таъқиб намуд, ва дар дунболагирии Абнир ба тарафи рост ё чап майл накард.

20Ва Абнир ба ақиб назар андохта, гуфт: «Оё ин туӣ, Асоил?» Гуфт: «Манам».

21Ва Абнир ба ӯ гуфт: «Ба тарафи рост ё чапи худ майл карда, яке аз ин ҷавононро дастгир намо ва либосу аслиҳаи варо барои худ бигир». Вале Асоил нахост, ки аз ақиби ӯ давиданашро бас кунад.

22Ва бори дигар Абнир ба Асоил гуфт: «Аз ақиби ман давиданатро бас кун, мабодо туро зада, ба замин ғалтонам; ва ман чӣ гуна рӯи худро ба бародарат Юоб нишон медиҳам?»

23Вале ӯ давиданро бас накард, ва Абнир ӯро бо кунӣ найзаи худ ба шикамаш зад, ва найза аз пушташ зада баромад, ва ӯ дар он ҷо афтода, ҷо ба ҷо мурд. Ва ҳар кас, ки ба макони афтодану мурдани Асоил меомад, ҳайрон шуда меистод.

24Ва Юоб ва Абишой Абнирро таъқиб карданд, ва баробари фурӯ рафтани офтоб онҳо ба тали Аммо, ки рӯ ба рӯи Ҷиҳа мебошад, бо роҳи биёбони Ҷибъӯн расиданд.

25Ва банӣ-Биньёмин назди Абнир ҷамъ омада, як гурӯҳ шуданд, ва бар қуллаи як тал биистоданд.

26Ва Абнир Юобро даъват намуда, гуфт: «Оё шамшер то абад ба ҳалокат расонад? Оё намедонӣ, ки оқибати кор ба талхӣ хоҳад анҷомид? Ва то ба кай ба қавм намегӯӣ, ки бародарони худро дигар дунболагирӣ накунанд?»

27Ва Юоб гуфт: «Касам ба ҳаёти Худо, ки агар ту он суханонро намегуфтӣ, аз худи субҳ қавм дунболагирии бародарони худро бас мекарданд».

28Ва Юоб шох навохт, ва тамоми қавм биистоданд, ва исроилиёнро дигар таъқиб накарданд, ва ҷангро дигар давом надоданд.

29Ва Абнир ва одамонаш тамоми он шаб дар сахро роҳ рафта, аз Урдун гузаштанд ва тамоми Битрунро тай карда, ба Маҳаноим омаданд.

30Ва Юоб аз дунаболагирии Абнир баргашта, тамоми қавмро ҷамъ кард, ва аз навкарони Довуд, ғайр аз Асоил, нуздаҳ нафар кам буданд.

31Ва навкарони Довуд биньёминиён ва одамони Абнирро зарба заданд, ки аз онҳо сесаду шаст нафар мурданд.

32Ва Асоилро бардошта бурданд, ва ӯро дар мақбараи падараш, ки дар Байт-Лаҳм аст, дафн карданд; ва Юоб ва одамонаш тамоми шаб роҳ паймуда, баробари дамидани субҳ ба Ҳебрӯн расиданд.

БОБИ СЕЮМ

Хонаводаи Довуд дар Ҳебрӯн.

3^1•Ва дар миёни хонадони Шоул ва хонадони Довуд ҷанг айёми зиёде давом кард; ва Довуд торафт қудрат меёфт, вале хонадони Шоул торафт суст мешуданд.

2Ва барои Довуд дар Ҳебрӯн писарон таваллуд ёфтанд; ва нахустзодаи ӯ Амнӯн аз Аҳинӯами изреъилӣ буд;+

3Ва дуюмаш — Килъоб аз Абиҷайл, зани Ноболи кармилӣ; ва сеюмаш — Абшолӯм ибни Маъко, ки вай духтари Талмой, подшоҳи Ҷашур, буд+.

4Ва чорумаш — Адӯниё ибни Ҳаҷҷит; ва панҷумаш — Шафатьё ибни Абитол;+

5Ва шашумаш — Йитром аз Эҷло, зани Довуд; инҳо барои Довуд дар Ҳебрӯн таваллуд ёфтанд.

6Ва ҳангоме ки ҷанг дар миёни хонадони Шоул ва хонадони Довуд давом мекард, таъсири Абнир дар хонадони Шоул зиёдтар мешуд.

Абнир Довудро тарафдорӣ кард.

7Ва Шоул суррияе дошт, ки номаш Рисфо бинти Айё буд; ва Ишбӯшет ба Абнир гуфт: «Чаро назди суррияи падарам даромадӣ?»+

8Ва Абнир аз суханони Ишбӯшет бағоят хашмгин шуда, гуфт: «Оё ман каллаи саге дар Яҳудо ҳастам? Ман имрӯз ба хонадони падарат Шоул, ва ба бародарон ва дӯстонаш зҳсон намудаам ва туро ба дасти Довуд насупурдаам, ва ту имрӯз барои ин зан гуноҳе ба гардани ман бор мекунӣ?

9Худо ба Абнир чунин ва зиёда аз ин бикунад, агар ман он чиро, ки Худованд барои Довуд қасам хӯрдааст, барояш ба амал наоварам,+

10То ки салтанатро аз хонадони Шоул гузаронида, тахти Довудро бар Исроил ва бар Яҳудо, аз Дон то Беэр-Шобаъ, барқарор намоям»+.

11Ва Ишбӯшет дигар натавонист дар ҷавоби Абнир чизе гӯяд, чунки аз вай метарсид.

12Ва Абнир дарҳол қосидонро назди Довуд фиристода, гуфт: «Ин замин аз они кист? Бинобар ин ту бо ман аҳд бибанд, ва инак, дасти ман бо ту хоҳад буд, то ки тамоми Исроилро ба тарафи ту бигзаронам».

13Ва Довуд гуфт: «Хуб шудааст, ман бо ту аҳд хоҳам баст, аммо як чизро ман аз ту металабам, яъне: ту рӯи маро нахоҳӣ дид, агар аввал, вақте ки барои дидани ман биёӣ, Микал бинти Шоулро бо худ наоварӣ»+.

14Ва Довуд қосидонро назди Ишбӯшет ибни Шоул фиристода, гуфт: «Зани ман Микалро, ки дар ивази сад ғилофаки фалиштиён барои худ гирифтаам, бидеҳ»+.

15Ва Ишбӯшет фиристода, варо аз шавҳараш, аз Фалтиил ибни Лоиш гирифт+.

16Ва шавҳараш ҳамроҳаш рафта, дар ақибаш гирьякунон то Баҳурим қадам зад; ва Абнир ба ӯ гуфт: «Гашта рав!» Ва ӯ баргашт.

17Ва Абнир ба пирони Исроил сухан ронда, гуфт: «Ҳам дирӯз ва ҳам парирӯз шумо талабгори он будед, ки Довуд бар шумо подшоҳ бошад.

18Ва алҳол инро ба амал оваред, зеро ки Худованд ба Довуд сухан ронда, гуфтааст: „Ба воситаи бандаам Довуд қавми худ Исроилро аз дасти фалиштиён ва аз дасти ҳамаи душманонашон наҷот хоҳам дод“».

19Ва Абнир ба гӯши биньёминиён низ ин суханонро гуфт; ва Абнир ба Ҳебрӯн низ рафт, то он чиро, ки дар назари Исроил ва дар назари тамоми хонадони Биньёмин хуб аст, ба гӯши Довуд бигӯяд.

20Ва Абнир назди Довуд ба Ҳебрӯн омад, ва бист мард ҳамроҳи ӯ буданд, ва Довуд барои Абнир ва мардоне ки ҳамроҳаш буданд, зиёфате орост.

21Ва Абнир ба Довуд гуфт: «Бархоста, меравам ва тамоми Исроилро назди оғоям подшоҳ ҷамъ меоварам, ва онҳо бо ту аҳд хоҳанд баст, ва ту ба муддаои табъи худ подшоҳӣ хоҳӣ кард». Ва Довуд Абнирро фиристод, ва ӯ ба саломатӣ бирафт.

22Ва инак, навкарони Довуд бо Юоб аз тохтутоз баргаштанд, ва ғанимати зиёде бо худ оварданд; ва Абнир назди Довуд дар Ҳебрӯн набуд, зеро ӯро фиристода буд, ва ӯ ба саломатӣ рафта буд.

23Ва ҳангоме ки Юоб ва тамоми лашкаре ки бо ӯ буданд, омаданд, ба Юоб хабар дода, гуфтанд: «Абнир ибни Нир назди подшоҳ омада буд, ва ӯро фиристод, ва ӯ ба саломатӣ бирафт».

24Ва Юоб назди подшоҳ омада, гуфт: «Чӣ кардӣ? Инак, Абнир назди ту омадааст; чаро ӯро фиристодаӣ, ва ӯ рафтааст?

25Ту, охир, Абнир ибни Нирро медонӣ, ки ӯ омадааст, то ки туро фиреб диҳад, ва аз даробарои ту вуқуф ёбад, ва аз ҳар коре ки ту мекунӣ, хабардор шавад».

26Ва Юоб аз пеши Довуд баромада, қосидонро аз паи Абнир фиристод, ва онҳо ӯро аз Бӯр-Сиро баргардониданд, дар сурате ки Довуд аз ин бехабар буд.

Юоб Абнирро мекушад.

27Ва ҳангоме ки Абнир ба Ҳебрӯн баргашт, Юоб ӯро андаруни дарвоза ба каноре бурд, то ки бо ӯ махфиёна сухан ронад, ва дар он ҷо, барои хуни бародараш Асоил, ба шиками ӯ зарба зад, ва ӯ мурд+.

28Ва Довуд баъд аз он шунида, гуфт: «Ман ва салтанати ман ба ҳузури Худованд аз хуни Абнир ибни Нир то абад барӣ ҳастем.

29Бигзор он бар сари Юоб ва тамоми хонадони падараш афтад; ва бигзор каси гирифтори сӯзок, ва каси махавӣ, ва каси бар асо такьякунанда, ва каси ба дами шамшер афтанда, ва каси мӯҳтоҷи нон аз хонадони Юоб ҳаргиз кам нашавад»+.

30Ва Юоб ва бародараш Абишой Абнирро барои он куштанд, ки ӯ бародарашон Асоилро дар ҷанги назди Ҷибъӯн кушта буд+.

31Ва Довуд ба Юоб ва тамоми қавме ки бо ӯ буданд, гуфт: «Либоси худро дарронида ва палос пӯшида, барои Абнир навҳа намоед». Ва подшоҳ Довуд аз ақиби тобут равона шуд.

32Ва Абнирро дар Ҳебрӯн дафн карданд; ва подшоҳ овози худро баланд карда, назди қабри Абнир гирист, ва тамоми қавм гиристанд.

33Ва подшоҳ барои Абнир марсия хонда, гуфт:

«Наход ки Абнир мисли як сафиле бимирад?

34Дастҳоят баста нашудааст, ва пойҳоят завлона зада нашудааст,
ту мисли касе ки аз дасти бадкирдорон афтода бошад, афтодаӣ!»

Ва тамоми қавм боз барои ӯ гиристанд.

35Ва тамоми қавм омаданд, то ки Довудро нон бихӯронанд, дар сурате ки ҳанӯз рӯз буд; вале Довуд қасам хӯрда, гуфт: «Худо бо ман чунин ва зиёда аз ин бикунад, агар ман пеш аз фурӯ рафтани офтоб нон ё чизи дигаре бихӯрам».

36Ва тамоми қавм инро дарк карданд, ва ин ба назарашон писанд омад, чунон ки ҳар чи подшоҳ мекард, ба назари тамоми қавм писанд меомад.

37Ва тамоми қавм ва тамоми Исроил дар он рӯз донистанд, ки куштани Абнир ибни Нир аз ҷониби Довуд набуд.

38Ва подшоҳ ба навкаронаш гуфт: «Шумо, охир, медонед, ки сарвар ва марди бузурге имрӯз дар Исроил фурӯ ғалтидааст.

39Вале ман имрӯз суст ҳастам, агарчи ба подшоҳӣ тадҳин карда шудаам, ва ҳол он ки ин одамон, писарони Саруё, аз ман қавитаранд; бигзор Худованд ба бадкор бар тибқи бадкирдории вай подош диҳад»+.

БОБИ ЧОРУМ

Кушта шудани Ишбӯшет.

4^1Ва чун ибни Шоул шунид, ки Абнир дар Ҳебрӯн мурдааст, дастҳояш суст шуд, ва тамоми Исроил ба изтироб омаданд.

2Ва ибни Шоул ду марде дошт, ки сардорони фавҷҳо буданд; номи яке Баано ва номи дигаре Рекоб буда, онҳо писарони Риммӯни баэрӯтӣ, аз банӣ-Биньёмин буданд, зеро ки Баэрӯт низ ба Биньёмин тааллуқ дошт+.

3Ва баэрӯтиён ба Ҷиттоим гурехта рафтанд, ва то имрӯз дар он ҷо иқомат доранд+.

4Ва Йӯнотон ибни Шоул писари ланге дошт; ӯ панҷсола буд, ки хабари Шоул ва Йӯнотон аз Изреъил расид, ва дояаш ӯро бардошта гурехт, ва ҳангоме ки вай ба гурехтан шитоб менамуд, ӯ афтода, ланг шуд; ва номаш Мефибӯшет буд+.

5Ва писарони Риммӯни баэрӯтӣ, Рекоб ва Баано, рафта, дар вақти гармии рӯз ба хонаи Ишбӯшет расиданд; ва ӯ дар хоби пешинӣ буд.

6Ва онҳо бо баҳонаи гирифтани гандум ба даруни хона даромада, ба шиками ӯ зарба заданд; ва Рекоб ва бародараш Баано гурехтанд.

7Вақте ки ба хона даромаданд, ӯ дар хонаи хоб бар бистараш хобида буд, ва онҳо ӯро зарба зада, куштанд, ва сарашро аз танаш ҷудо карда, гирифтанд, ва тамоми шаб дар саҳро роҳ паймуданд.

8Ва сари Ишбӯшетро назди Довуд ба Ҳебрӯн оварда, ба подшоҳ гуфтанд: «Инак сари Ишбӯшет ибни Шоули душманат, ки қасди ҷони ту дошт; ва имрӯз Худованд интиқоми оғои мо подшоҳро аз Шоул ва насли вай гирифтааст».

9Ва Довуд ба Рекоб ва бародараш Баано, писарони Риммӯни баэрӯтӣ, ҷавоб гардонда, ба онҳо гуфт: «Қасам ба ҳаёти Худованд, ки ҷони маро аз ҳар тангӣ раҳонидааст!+

10Ҳангоме ки шахсе ба ман хабар дода, гуфт: „Инак, Шоул мурдааст“, ва худро муждавар мепиндошт, ман варо гирифта, дар Сиқлоҷ куштам, ва ҳол он ки вай умедвор буд, ки ман ба вай муждагонӣ хоҳам дод,+

11Алалхусус ҳоло, ки шахсони шарир марди бегуноҳро дар хонааш бар бистараш куштаанд, наход ки ман хуни ӯро аз дасти шумо талаб накунам, ва шуморо аз рӯи замин маҳв нанамоям?»

12Ва Довуд ба навкаронаш амр фармуд, ва онҳоро кушта, дастҳо ва пойҳошонро қатъ карданд, ҷасадҳошонро назди ҳавзи Ҳебрӯн овехтанд; ва сари Ишбӯшетро гирифта, дар қабри Абнир дар Ҳебрӯн дафн карданд.

БОБИ ПАНҶУМ

Довуд бар Исроил подшоҳ мешавад.

5^1•Ва ҳамаи сибтҳои Исроил назди Довуд ба Ҳебрӯн омаданд, ва сухан ронда, гуфтанд: «Инак, мо устухон ва гӯшти ту ҳастем.

2Дирӯз ва парирӯз низ, вақте ки Шоул бар мо подшоҳ буд, ту Исроилро берун мебурдӣ ва андарун меовардӣ; ва Худованд ба ту гуфта буд: „Ту қавми Ман Исроилро хоҳӣ чаронид, ва ту бар Исроил раис хоҳӣ буд“»+.

3Ва ҳамаи пирони Исроил назди подшоҳ ба Ҳебрӯн омаданд, ва подшоҳ Довуд бо онҳо дар Ҳебрӯн ба ҳузури Худованд аҳд баст; ва Довудро ба подшоҳӣ бар Исроил тадҳин карданд.

4Довуд, вақте ки подшоҳ шуд, сисола буд; чил сол подшоҳӣ кард+.

5Дар Ҳебрӯн ҳафт солу шаш моҳ бар Яҳудо подшоҳӣ кард, ва дар Ерусалим сию се сол бар тамоми Исроил ва Яҳудо подшоҳӣ кард+.

Ерусалим — пойтахти мамлакати муттаҳида.

6•Ва подшоҳ бо одамонаш ба Ерусалим ба муқобили ябусиён, ки сокинони ин замин буданд, рафт, вале онҳо ба Довуд сухан ронда, гуфтанд: «Ба ин ҷо дохил нахоҳӣ шуд, магар ин ки аввал кӯрон ва лангонро дур созӣ», яъне: «Довуд ба ин ҷо дохил нахоҳад шуд»+.

7Ва Довуд қалъаи Сионро забт кард, ки ҳамон шаҳри Довуд аст.

8Ва Довуд дар он рӯз гуфт: «Хар кӣ ябусиёнро бизанад ва ба қубури обгузар бирасад, бигзор лангон ва кӯронро низ, ки барои ҷони Довуд манфур ҳастанд, бизанад». Бинобар ин мегӯянд: «Кӯр ва ланг ба хона дохил нахоҳанд шуд».

9Ва Довуд дар қалъа сокин шуд, ва онро шаҳри Довуд номид; ва Довуд гирдогирди он, аз Миллӯ гирифта то андаруни шаҳр, ҳисор бино кард+.

10Ва Довуд торафт бештар комьёб ва бузург мегардид, ва Худованд Худои лашкарҳо бо ӯ буд+.

11•Ва Ҳиром, подшоҳи Сӯр, назди Довуд қосидон, ва дарахтони арз, ва наҷҷорон ва сангтарошонро фиристод, ва онҳо барои Довуд хона бино карданд+.

12Ва Довуд дарк намуд, ки Худованд ӯро ба подшоҳӣ бар Исроил устувор гардонидааст, ва салтанати ӯро ба хотири қавми Худ Исроил баланд бардоштааст.

13Ва Довуд, баъд аз он ки аз Ҳебрӯн омад, боз сурриягон ва занон аз Ерусалим гирифт; ва боз барои Довуд писарон ва духтарон таваллуд ёфтанд.

14Ва ин аст номҳои онҳое ки барои ӯ дар Ерусалим таваллуд ёфтанд: Шамуа, ва Шубоб, ва Нотон, ва Сулаймон,+

15Ва Йибҳор, ва Элишуа, ва Нофаг, ва Ёфиа,

16Ва Элишомаъ, ва Эльёдоъ, ва Элифолат.

Ҷанг бо фалиштиён.

17•Ва чун фалиштиён шуниданд, ки Довудро ба подшоҳӣ бар Исроил тадҳин намудаанд, ҳамаи фалиштиён баромаданд, то ки Довудро биҷӯянд; ва Довуд инро шунида, ба қалъа фурӯд омад.

18Ва фалиштиён омада, дар водии Рафоим ҷойгир шуданд+.

19Ва Довуд аз Худованд пурсида, гуфт: «Оё ба муқобили фалиштиён бароям? Оё онҳоро ба дасти ман хоҳӣ супурд?» Ва Худованд ба Довуд гуфт: «Баро, зеро ки фалиштиёнро ҳатман ба дастат хоҳам супурд».

20Ва Довуд ба Баал-Фаросим омад, ва дар он ҷо Довуд ба онҳо шикаст расонда, гуфт: «Худованд душманонамро аз пешам маҳв намуд, чунон ки селоб маҳв менамояд». Бинобар ин номи он макон Баал-Фаросим хонда шудааст+.

21Ва бутҳои худро дар он ҷо партофта рафтанд, ва Довуд ва одамонаш онҳоро бардошта бурданд.

22Ва бори дигар фалиштиён баромада, дар водии Рафоим ҷойгир шуданд.

23Ва Довуд аз Худованд пурсид, ва Ӯ гуфт: «Набаро, балки аз ақибашон давр зада, аз ҷониби дарахтони тут ба онҳо наздик шав,

24Ва ҳамин ки акси садои қадамҳоро дар сари дарахтони тут бишнавӣ, дарҳол ба ҳуҷум шитоб намо, зеро ки он гоҳ Худованд пешопеши ту берун хоҳад омад, то ки ба лашкари фалиштиён шикаст расонад»+.

25Ва Довуд ончунон, ки Худованд ба ӯ амр фармуд, амал намуд, ва ба фалиштиён аз Ҷабъа то даромадгоҳи Ҷозар зарба расонид.

БОБИ ШАШУМ

Ғамхории Довуд дар бораи овардани сандуқи Худо ба Ерусалим.

6^1•Ва бори дигар Довуд ҳамаи гузинони Исроилро ба миқдори сӣ ҳазор нафар ҷамъ кард.

2Ва Довуд ва тамоми қавме ки ҳамроҳаш буданд, бархоста, аз Баалои Яҳудо равона шуданд, то ки сандуқи Худоро аз он ҷо биёранд, ки он ба исми Худованди лашкарҳо, ки бар каррубиён нишастааст, номида шуда буд+.

3Ва сандуқи Худоро бар аробаи нав гузоштанд, ва онро аз хонаи Аминодоб, ки дар Ҷабъа мебошад, бароварданд, ва Уззо ва Аҳью, писарони Аминодоб, аробаи навро меронданд+.

4Ва онро аз хонаи Аминодоб, ки дар Ҷабъа аст, бо сандуқи Худо бароварданд, ва Аҳью пешопеши сандуқ мерафт.

5Ва Довуд ва тамоми хонадони Исроил бо ҳар навъ асбоби чӯби сарв: бо барбат, ва уд, ва даф, ва дуҳул, ва шақшақаҳо ба ҳузури Худованд бозӣ мекарданд.

6Ва ҳангоме ки ба хирмангоҳи Нокӯн расиданд, Уззо дасташро ба сандуқи Худо дароз карда, онро нигоҳ дошт, зеро ки говон онро яктарафа гардонида, моил ба афтодан карда буданд+.

7Ва хашми Худованд бар Уззо аланга зада, Худо ӯро дар он ҷо барои дастдарозияш зарба зад, ва ӯ дар он ҷо назди сандуқи Худо мурд.

8Ва Довуд ғамгин шуд, ки Худованд Уззоро зарба зад; ва он макон то имрӯз Форас-Уззо номида мешавад.

9Ва Довуд дар он рӯз аз Худованд тарсида, гуфт: «Сандуқи Худованд назди ман чӣ гуна биёяд?»

10Ва Довуд нахост, ки сандуқи Худовандро назди худ ба шаҳри Довуд бибарад; ва Довуд онро ба хонаи Убайд-Адӯми ҷаттӣ равона кард.

11Ва сандуқи Худованд дар хонаи Убайд-Адӯми ҷаттӣ се моҳ монд; ва Худованд Убайд-Адӯм ва тамоми хонадони ӯро баракат дод+.

Овардани сандуқ.

12Ва ба подшоҳ Довуд хабар дода, гуфтанд: «Худованд хонадони Убайд-Адӯм ва тамоми дороии ӯро барои сандуқи Худо баракат додааст». Ва Довуд рафта, сандуқи Худоро аз хонаи Убайд-Адӯм бо шодӣ ба шаҳри Довуд овард.

13Ва ҳамин ки бардорандагони сандуқи Худованд шаш қадам роҳ рафтанд, ӯ гов ва қӯчқоре қурбонӣ кард.

14Ва Довуд бо тамоми қувваташ ба ҳузури Худованд мерақсид, ва Довуд эфӯди катон дар бар карда буд+.

15Ва Довуд ва тамоми хонадони Исроил сандуқи Худовандро бо нидои шодӣ ва садои шох бардошта бурданд.

16Ва ҳангоме ки сандуқи Худованд ба шаҳри Довуд дохил мешуд, Микал бинти Шоул аз тиреза нигоҳ карда, подшоҳ Довудро дид, ки ба ҳузури Худованд ҷастухез ва рақс мекунад, ва дар дили худ аз ӯ нафрат намуд+.

17Ва сандуқи Худовандро оварда, андаруни хаймае ки Довуд барои он барпо карда буд, онро дар маконаш гузоштанд; ва Довуд ба ҳузури Худованд қурбониҳои сӯхтанӣ ва қурбониҳои саломатӣ овард+.

18Вақте ки Довуд овардани қурбониҳои сӯхтанӣ ва қурбониҳои саломатиро ба анҷом расонид, қавмро ба исми Худованди лашкарҳо баракат дод+.

19Ва ба тамоми қавм, ба тамоми оммаи Исроил, аз мард то зан, ба ҳар кас якто нон, як порча гӯшт ва як кулчаи мавизӣ тақсим карда дод; ва тамоми қавм хона ба хона рафтанд.

20Ва Довуд баргашт, то ки аҳли байти худро баракат диҳад; ва Микал бинти Шоул ба пешвози Довуд баромада, гуфт: «Подшоҳи Исроил имрӯз чӣ қадар иззат ёфт, вақте ки худро пеши назари канизон ва навкаронаш бараҳна кард, чунон ки як шахси бемулоҳиза худро бараҳна мекунад».

21Ва Довуд ба Микал гуфт: «Ин ба ҳузури Худованд буд, ки Ӯ маро назар ба падарат ва тамоми хонадонаш бартарӣ дод, то ки маро бар қавми Худованд, бар Исроил раис гардонад; ва ман ба ҳузури Худованд рақсу бозӣ хоҳам кард+.

22Ва аз ин ҳам зиёдтар худро ночиз хоҳам гардонид, ва дар назари худам сафил хоҳам шуд, вале пеши канизон, ки ту дар бораи онҳо сухан рондӣ, — пеши онҳо ман иззат хоҳам ёфт».

23Ва Микал бинти Шоул то рӯзи вафоташ фарзанд надошт.

БОБИ ҲАФТУМ

Довуд ният дорад, ки маъбад бино кунад.

7^1•Ва ҳангоме ки подшоҳ дар хонаи худ менишаст, ва Худованд ӯро аз душманони гирду пешаш ором карда буд,

2Подшоҳ ба Нотони набӣ гуфт: «Лутфан, бубин, ки ман дар хонаи арзӣ сокин ҳастам, вале сандуқи Худо андаруни чодаре сокин аст»+.

3Ва Нотон ба подшоҳ гуфт: «Ҳар он чи дар дилат бошад, бирав, ба амал овар, зеро ки Худованд бо туст».

Аҳди Худо бо Довуд.

4Вале дар ҳамон шаб каломи Худованд бар Нотон нозил шуда, гуфт:

5«Рафта, ба бандаи Ман Довуд бигӯй: Худованд чунин мегӯяд: „оё ту хонае барои сукунати Ман бино мекунӣ?

6Ман, охир, аз рӯзе ки банӣ-Исроилро аз Миср берун овардаам, то имрӯз дар хонае сокин нашудаам, балки дар хайма ва маскане гардиш кардаам.

7Дар ҳар ҷое ки бо тамоми банӣ-Исроил гардиш кардаам, оё ба ягон пешвои Исроил, ки чаронидани қавми Худ Исроилро ба вай амр фармуда будам, сухане ба забон ронда, гуфтаам: чаро барои ман хонаи арзӣ бино накардаед“?

8Ва алҳол ба бандаи Ман Довуд чунин бигӯй: „Худованди лашкарҳо чунин мегӯяд: Ман туро аз чарогоҳ, аз ақиби гӯсфандон гирифтам, то ки бар қавми Ман Исроил раис бошӣ+.

9Ва ба ҳар ҷое ки мерафтӣ, бо ту будам, ва ҳамаи душманонатро аз пеши ту маҳв намудам, ва барои ту номи бузурге, мисли номи бузургоне ки дар дуньё ҳастанд, ба вуҷуд овардам+.

10Ва барои қавми Худ Исроил маконе муқаррар намудам, ва онҳоро шинондам, то ки дар он сокин гардида, дигар безобита нашаванд, ва бадкорон дигар онҳоро ба танг наоваранд, мисли он ки дар замони пеш буд,+

11Ва мисли айёме ки доваронро бар қавми Худ Исроил таъин карда будам; ва Ман ба ту аз ҳамаи душманонат оромӣ додаам; ва Худованд ба ту хабар медиҳад, ки Худованд барои ту хона бино хоҳад кард.

12Ва ҳангоме ки рӯзҳои ту анҷом ёфта, ту бо падарони худ бихобӣ, Ман насли туро, ки аз камари ту берун ояд, баъд аз ту пойдор гардонида, салтанати варо мустаҳкам хоҳам намуд+.

13Вай ба исми Ман хона бино хоҳад кард; ва Ман тахти салтанати варо то абад пойдор хоҳам гардонид+.

14Ман барои вай падар хоҳам буд, ва вай барои Ман писар хоҳад буд, ва агар вай гуноҳ кунад, Ман варо бо калтаки мардон ва бо зарбаҳои банӣ-одам ҷазо хоҳам дод+.

15Вале марҳамати Ман аз вай дур нахоҳад шуд, чунон ки онро аз Шоул дур карда, ӯро барои ту рад намудам.

16Ва хонаи ту ва салтанати ту ба ҳузурат то абад қоим хоҳад буд; тахти ту то абад пойдор хоҳад буд“»+.

17Ҳамаи ин суханон ва тамоми ин рӯъёро Нотон ба Довуд ҳикоят кард.

Дуои Довуд.

18•Ва подшоҳ Довуд омада, ба ҳузури Худованд нишаст, ва гуфт: «Эй Худованд Худо, ман кистам ва хонаи ман чист, ки маро ба ин мартаба расондаӣ?

19Ва ин боз дар назарат, эй Худованд Худо, кам намудааст, ва Ту дар бораи ояндаи дури хонадони бандаат низ сухан рондаӣ; оё ин мартабаи баланди одам нест, эй Худованд Худо?

20Ва Довуд дигар ба Ту чӣ метавонад бигӯяд? Ту, охир, бандаи Худро мешиносӣ, эй Худованд Худо!

21Ба хотири каломи Худ ва бар тибқи дили Худ тамоми ин бузургиро ба амал овардаӣ, то ки бандаи Худро огоҳ намоӣ.

22Бинобар ин Ту, эй Худованд Худо, бузург ҳастӣ, зеро мувофиқи ҳар он чи мо бо гӯшҳои худ шунидаем, чизе монанди Ту нест, ва ҷуз аз Ту Худое нест+.

23Ва кист, ки мисли қавми Ту Исроил бошад, ки онҳо бар рӯи замин қавми ягонае ҳастанд, ки аз барояшон Худо омадааст, то ки онҳоро фидия дода гирифта, барои Худ қавм гардонад ва исме барои Худ пайдо кунад, ва корҳои бузурге барои онҳо ва корҳои саҳмгине барои замини Худ ба ҷо оварад, то ки Ту халқҳо ва худоёни онҳоро аз пеши қавми Худ, ки аз Миср барои Худ фидия дода гирифтаӣ, бадар биронӣ+.

24Ва қавми Худ Исроилро барои Худ пойдор гардондӣ, то ки онҳо то абад қавми Ту бошанд, ва Ту, эй Худованд, Худои онҳо шудӣ.

25Ва алҳол, эй Худованд Худо, каломеро, ки дар бораи бандаи Худ ва хонадони вай ба забон рондаӣ, то абад пойдор гардон, ва он чи гуфтаӣ, ба ҷо овар.

26Ва исми Ту бигзор то абад муаззам бошад, то бигӯянд: „Худованди лашкарҳо Худо бар Исроил аст“. Ва хонадони бандаат Довуд бигзор ба ҳузури ту пойдор бошад.

27Азбаски Ту, эй Худованди лашкарҳо, Худои Исроил, гӯшраси бандаи Худ намуда, гуфтаӣ: „Барои ту хонае бино хоҳам кард“, бинобар ин бандаат дар дили худ ҷуръат пайдо кард, ки ин дуоро назди Ту бигӯяд.

28Ва алҳол, эй Худованд Худо, Ту Худо ҳастӣ, ва суханонат рост аст, ва Ту дар бораи бандаи Худ ин некиро ба забон рондаӣ.

29Ва алҳол таваҷҷӯҳ намуда, хонадони бандаатро баракат бидеҳ, то ки он то абад дар ҳузури Ту бошад; зеро ки Ту, эй Худованд Худо, сухан рондаӣ, ва хонадони бандаат аз баракати Ту то абад муборак хоҳад буд».

БОБИ ҲАШТУМ

Пойдор шудани салтанати Довуд. Ғалабаҳои ӯ.

8^1•Ва баъд аз ин Довуд ба фалиштиён зарба расонида, онҳоро мағлуб кард, ва Довуд инони ихтиёри пойтахти фалиштиёнро аз дасташон гирифт.

2Ва ба Мӯоб шикаст расонид, ва онҳоро ба замин хобонида, бо арғамчин чен кард, ва ду арғамчин барои куштан чен кард ва як арғамчин барои зинда нигоҳ доштан; ва мӯобиён бандагони хироҷгузори Довуд гардиданд.

3Ва Довуд ба Ҳададозар ибни Раҳӯб, подшоҳи Сӯбо, вақте ки вай мерафт, то хукмронии худро назди наҳри Фурот аз нав барқарор намояд, шикаст расонид+.

4Ва Довуд ҳазору ҳафтсад савора ва бист ҳазор пиёда аз вай гирифт; ва Довуд ҳамаи аспҳои аробаҳои варо пай кард, вале аз онҳо барои сад ароба нигоҳ дошт+.

5Ва арамиёни Димишқ ба мадади Ҳададозар подшоҳи Сӯбо омаданд; ва Довуд аз арамиён бисту ду ҳазор нафарро кушт.

6Ва Довуд дар Арами Димишқ волиёнро гузошт, ва арамиён бандагони хироҷгузори Довуд гардиданд. Ва Худованд Довудро ба ҳар ҷое ки мерафт, ёварӣ менамуд.

7Ва Довуд сипарҳои тиллоро, ки бар навкарони Ҳададозар буд, гирифта, ба Ерусалим овард+.

8Ва аз Ботаҳ ва Берӯтай, ки шаҳрҳои Ҳададозар буд, Довуд миси бағоят бисьёре гирифт.

9Ва Тӯӣ, подшоҳи Ҳамот, шунид, ки Довуд тамоми лашкари Ҳададозарро мағлуб кардааст.

10Ва Тӯӣ писари худ Юромро назди подшоҳ Довуд фиристод, то ки ба ӯ салом расонад ва ӯро муборакбод гӯяд, ба муносибати он ки бо Ҳададозар ҷанг карда, варо мағлуб намудааст, зеро ки Ҳададозар ба муқобили Тӯӣ бисьёр меҷангид. Ва дар дасти Юром зарфҳои нуқра ва зарфҳои тилло ва зарфҳои мис буд.

11Ва подшоҳ Довуд онҳоро низ барои Худованд вақф намуд, бо якҷоягии нуқра ва тиллое ки аз ҳамаи халқҳои мағлубкардаи худ гирифта вақф намуда буд,+

12Яъне аз Арам ва Мӯоб ва банӣ-Аммӯн ва фалиштиён ва Амолеқ ва аз ғанимати Ҳададозар ибни Раҳӯб, подшоҳи Сӯбо.

13Ва Довуд шӯҳрат пайдо кард, вақте ки аз шикаст додани ҳаждаҳ ҳазор арамиён дар водии Намак, бармегашт+.

14Ва дар Адӯм волиёнро гузошт, дар тамоми Адӯм волиёнро гузошт, ва ҳамаи адӯмиён бандагони Довуд гардиданд. Ва Худованд Довудро ба ҳар ҷое ки мерафт, ёварӣ менамуд+.

15•Ва Довуд дар тамоми Исроил подшоҳӣ мекард; ва Довуд бар тамоми қавми худ доварӣ ва инсофро ба амал меовард+.

16Ва Юоб ибни Саруё сарлашкар буд, ва Еҳӯшофот ибни Аҳилуд — вақоеънавис+.

17Ва Содӯқ ибни Аҳитуб ва Аҳималик ибни Абьётор коҳин буданд, ва Сароё котиб буд+.

18Ва Баноё ибни Еҳӯёдоъ бар каритиён ва фалитиён сардор буд; ва писарони Довуд садрнишин буданд+.

БОБИ НӮҲУМ

Довуд ва Мефибӯшет.

9^1Ва Довуд гуфт: «Оё касе боз аз хонадони Шоул боқӣ мондааст, то ки ба хотири Йӯнотон ба вай эҳсон намоям?»+

2Ва дар хонадони Шоул навкаре буд, ки Сибо ном дошт; ва ӯро назди Довуд хонданд, ва подшоҳ ба ӯ гуфт: «Оё ту Сибо ҳастӣ?» Гуфт: «Бандаи ту ҳастам»+.

3Ва подшоҳ гуфт: «Оё касе боз аз хонадони Шоул ҳаст, то ки ба вай эҳсони Худоро ба амал оварам?» Ва Сибо ба подшоҳ гуфт: «Боз писари Йӯнотон ҳаст, ки поҳояш ланг аст»+.

4Ва подшоҳ ба ӯ гуфт: «Вай куҷост?» Ва Сибо ба подшоҳ гуфт: «Инак, вай дар хонаи Мокир ибни Амиил дар Лӯ-Дабор мебошад»+.

5Ва подшоҳ Довуд фиристода, варо аз хонаи Мокир ибни Амиил, аз Лӯ-Дабор гирифт.

6Ва Мефибӯшет ибни Йӯнотон ибни Шоул назди Довуд омад, ва бар рӯи худ афтода, ба ӯ сачда бурд; ва Довуд гуфт: «Эй Мефибӯшет!» Гуфт: «Инак бандаи ту»+.

7Ва Довуд ба вай гуфт: «Натарс, зеро ки ба хотири падарат Йӯнотон ба ту албатта эҳсон хоҳам намуд, ва тамоми замини падарат Шоулро ба ту хоҳам баргардонид; ва ту ҳамеша дар сари суфраи ман нон хоҳӣ хӯрд».

8Ва вай саҷда бурда, гуфт: «Бандаи ту чист, ки ба саги мурдае мисли ман илтифот намудаӣ?»

9Ва подшоҳ навкари Шоул Сиборо хонда, ба вай гуфт: «Ҳар он чиро, ки ба Шоул ва тамоми хонадонаш тааллуқ дошт, ба писари оғоят додам.

10Ва ту ва писаронат ва навкаронат заминро барои ӯ кор карда, ҳосили онро биёред, то ки писари оғоят нон барои хӯрданаш дошта бошад; вале Мефибӯшет, писари оғоят, ҳамеша дар сари суфраи ман нон хоҳад хӯрд». Ва Сибо понздаҳ писар ва бист навкар дошт+.

11Ва Сибо ба подшоҳ гуфт: «Мувофиқи ҳар он чи оғоям подшоҳ амр фармудааст, бандаат ҳамон тавр амал хоҳад кард». Ва подшоҳ гуфт, ки «Мефибӯшет мисли яке аз писарони подшоҳ дар сари суфраи ман хоҳад хӯрд».

12Ва Мефибӯшет писари хурдсоле дошт, ки номаш Михо буд. Ва ҳамаи сокинони хонаи Сибо навкарони Мефибӯшет буданд+.

13Ва Мефибӯшет дар Ерусалим сукунат дошт, зеро ки ҳамеша дар сари суфраи подшоҳ мехӯрд; ва ду пояш ланг буд.

БОБИ ДАҲУМ

Ҷанг бо арамиён ва банӣ-Аммӯн.

10^1•Ва баъд аз он чунин воқеъ шуд, ки подшоҳи банӣ-Аммӯн мурд, ва писараш Ҳонун ба ҷои вай подшоҳ шуд+.

2Ва Довуд гуфт: «Ба Ҳонун ибни Ноҳош эҳсон хоҳам намуд, чунки падари вай ба ман эҳсон карда буд». Ва Довуд фиристод, то ки ба воситаи навкарони худ ба вай дар бораи падараш таъзия баён намояд; ва навкарони Довуд ба замини банӣ-Аммӯн омаданд.

3Ва сарварони банӣ-Аммӯн ба оғои худ Ҳонун гуфтанд: «Оё ба гумони ту Довуд падаратро эҳтиром менамуд, ки навкаронашро барои баён кардани таъзия назди ту фиристодааст? Довуд, охир, онҳоро барои он фиристодааст, ки шаҳрро тафтиш ва ҷосусӣ намуда, баъд онро валангор кунад».

4Ва Ҳонун бандагони Довудро гирифта, нисфи ришашонро тарошид, ва либосҳошонро то нисфаш, яъне аз поён то суринашон бурида партофт, ва онҳоро фиристод.

5Ва инро ба Довуд хабар доданд, ва ӯ ба пешвози онҳо фиристод, зеро ки ин одамон бағоят хиҷил буданд; ва подшоҳ гуфт: «Дар Ериҳӯ бимонед, то вақте ки ришҳотон калон шавад, ва баъд аз он хоҳед баргашт».

6Ва банӣ-Аммӯн диданд, ки дар назари Довуд нафратангез гардиданд; ва банӣ-Аммӯн фиристода, аз арамиёни Байт-Раҳӯб ва аз арамиёни Сӯбо бист ҳазор пиёда, ва подшоҳи Маъкоро бо ҳазор нафар, ва аз мардони Туб дувоздаҳ ҳазор нафар киро карданд+.

7Ва Довуд инро шунида, Юоб ва тамоми лашкари далеронро фиристод.

8Ва банӣ-Аммӯн берун омада, дар даҳани дарвоза барои ҷанг саф кашиданд; ва арамиёни Сӯбо ва Раҳӯб ва мардони Туб ва Маъко дар саҳро алоҳида мавқеъ гирифтанд.

9Ва Юоб дид, ки ба муқобили ӯ ҳам аз пеш ва ҳам аз ақиб барои ҷанг омода шудаанд; ва ӯ аз ҳамаи гузинони Исроил фавҷе интихоб намуда, бар зидди арамиён саф кашид.

10Ва бақияи қавмро ба дасти бародараш Абишой супурд, то ки бар зидди банӣ-Аммӯн саф кашад+.

11Ва гуфт: «Агар арамиён аз ман зӯр бароянд, ба мадади ман биё, ва агар банӣ-Аммӯн аз ту зӯр бароянд, ман ба мадади ту хоҳам омад.

12Далер бош, ва мо барои қавми худ ва барои шаҳрҳои Худои ҳуд далерона хоҳем ҷангид, ва Худованд он чиро, ки дар назараш писанд ояд, ба амал хоҳад овард»+.

13Ва Юоб ва қавме ки бо ӯ буданд, ба ҷанги зидди арамиён шурӯъ карданд; ва онҳо аз пеши ӯ рӯ ба гурез оварданд.

14Чун банӣ-Аммӯн диданд, ки арамиён рӯ ба гурез оварданд, онҳо низ аз пеши Абишой гурехта, ба шаҳр дохил шуданд; ва Юоб аз ҷанги зидди банӣ-Аммӯн баргашта, ба Ерусалим омад.

15Ва чун арамиён диданд, ки пеши Исроил мағлуб гардиданд, яқҷоя ҷамъ шуданд.

16Ва Ҳададозар фиристода, арамиёнеро, ки дар он тарафи наҳр буданд, берун овард, ва онҳо ба Ҳелом омаданд; ва Шубак, сарлашкари Ҳададозар, пешопеши онҳо мерафт+.

17Ва ба Довуд хабари ин расид, ва ӯ тамоми Исроилро ҷамъ кард, ва аз Урдун убур намуда, ба Ҳелом омад; ва арамиён ба муқобили Довуд саф кашида, бо ӯ ҷанг карданд.

18Ва арамиён аз пеши Исроил рӯ ба гурез оварданд; ва Довуд аз арамиён аспони ҳафтсад ароба ва чил ҳазор савораро кушт, ва сарлашкари онҳо Шубакро зарба зад, ки вай дар он ҷо мурд.

19Ва чун ҳамаи подшоҳони зердасти Ҳададозар диданд, ки пеши Исроил мағлуб гардиданд, бо исроилиён сулҳ баста, ба онҳо тобеъ шуданд; ва арамиён минбаъд аз дастгирӣ кардани банӣ-Аммӯн тарсиданд.

БОБИ ЁЗДАҲУМ

Гуноҳи азими Довуд.

11^1Ва баъд аз интиҳои сол, вақте ки подшоҳон берун мераванд, чунин воқеъ шуд, ки Довуд Юобро бо навкарони худ ва бо тамоми Исроил фиристод, ва онҳо банӣ-Аммӯнро зарба зада, Раббаро муҳосира карданд; вале Довуд дар Ерусалим монд+.

2Ва ҳангоми шом чунин воқеъ шуд, ки Довуд аз бистари худ бархоста, бар боми хонаи подшоҳ гардиш мекард, ва аз болои бом занеро дид, ки шустушӯй мекунад; ва ин зан бағоят хушлиқо буд.

3Ва Довуд фиристод, ки дар бораи ин зан пурсуҷӯй кунанд; ва ба ӯ гуфтанд: «Вай, охир, Батшобаъ бинти Алиом, завҷаи Уриёи ҳиттӣ мебошад»+.

4Ва Довуд қосидон фиристод, то ки варо бигиранд; ва вай назди ӯ омад, ва ӯ бо вай хобид, дар сурате ки вай аз наҷосати худ пок шуда буд; ва вай ба хонаи худ баргашт+.

5Ва ин зан ҳомила шуд, ва ба Довуд фиристода, хабар дод ва гуфт: «Ман ҳомила ҳастам».

6Ва Довуд назди Юоб фиристод: «Уриёи ҳиттиро назди ман бифирист». Ва Юоб Уриёро назди Довуд фиристод.

7Ва Уриё назди ӯ омад, ва Довуд аз саломатии Юоб ва аз саломатии қавм ва аз вазъияти ҷанг пурсид.

8Ва Довуд ба Уриё гуфт: «Ба хонаи худ рафта, пойҳоятро бишӯй». Ва Уриё аз хонаи подшоҳ берун рафт, ва аз қафояш инъом аз суфраи подшоҳ фиристода шуд.

9Вале Уриё назди дари хонаи подшоҳ бо ҳамаи навкарони оғои худ хобида, ба хонаи худ нарафт.

10Ва ба Довуд хабар дода, гуфтанд: «Уриё ба хонаи худ нарафтааст». Ва Довуд ба Уриё гуфт: «Ту, охир, аз роҳ расидаӣ, пас чаро ба хонаи худ нарафтӣ?»

11Ва Уриё ба Довуд гуфт: «Сандуқ ва Исроил ва Яҳудо дар хаймаҳо сокинанд, ва оғоям Юоб ва навкарони оғоям бар рӯи саҳро ӯрду задаанд, ва ман ба хонаи худ рафта, бихӯрам ва бинӯшам ва бо зани худ бихобам? Қасам ба ҳаёти ту ва ба ҳаёти ҷони ту, ки чунин нахоҳам кард!»

12Ва Довуд ба Уриё гуфт: «Имрӯз низ дар ин ҷо бимон, ва фардо туро хоҳам фиристод». Ва Уриё он рӯз ва фардояш дар Ерусалим монд.

13Ва Довуд ӯро даъват намуд, ва дар ҳузураш ӯ хӯрд ва нӯшид, ва ӯро маст гардонид; ва ҳангоми шом ӯ берун рафта, бар бистараш бо навкарони оғояш хобид, ва ба хонаи худ нарафт.

14Ва чун субҳ дамид, Довуд ба Юоб мактубе навишт, ва ба дасти Уриё дода фиристод+.

15Ва дар мактуб чунин навишта буд: «Уриёро дар мавқеи ҳарбу зарби сахт бигузоред, ва аз ақибаш худро канор кашед, то ки ӯ зарба хӯрда, бимирад».

16Ва ҳангоме ки Юоб шаҳрро муҳосира мекард, Уриёро дар мақоме гузошт, ки медонист, ки дар он ҷо ҷанговарони далер ҳастанд.

17Ва мардуми шаҳр берун омада, бо Юоб ҷанг карданд, ва чанде аз қавм, аз навкарони Довуд афтоданд; ва Уриён ҳиттӣ низ мурд.

18Ва Юоб фиристода, ба Довуд тамоми вақоеи ҷангро хабар дод.

19Ва ба қосид амр фармуда, гуфт: «Вақте ки ба подшоҳ тамоми вақоеи ҷангро ҳикоят намоӣ,

20Ва подшоҳ хашмгин гардида, ба ту бигӯяд: „Чаро барои ҷанг ба шаҳр наздик шудед? Шумо магар намедонистед, ки аз болои ҳисор тирандозӣ мекунанд?

21Кист, ки Абималик ибни Ерубошатро кушт? Зане, охир, санги болоии осиёро бар ӯ аз болои ҳисор андохт, ва ӯ дар Тебес мурд. Пас, чаро шумо ба ҳисор наздик шудед?“ — он гоҳ бигӯй: „Навкарат Уриёи ҳиттӣ низ мурдааст“»+.

22Ва қосид рафт, ва омада, ба Довуд ҳар чиро, ки Юоб барояш фиристода буд, хабар дод.

23Ва қосид ба Довуд гуфт: «Азбаски он одамон бар мо дастболо шуда, аз ақиби мо ба саҳро баромаданд, мо онҳоро то даҳани дарвоза дунболагирӣ кардем;

24Ва тирандозон бар навкаронат аз болои ҳисор тир андохтанд, ва баъзе аз навкарони подшоҳ мурданд; ва навкарат Уриёи ҳиттӣ низ мурд».

25Ва Довуд ба қосид гуфт: «Ба Юоб чунин бигӯй: „Ин ҳодиса ба назари ту бад нанамояд, зеро ки шамшер гоҳе ин тавр, ва гоҳе ба таври дигар ба ҳалокат мерасонад; ҷанги худро ба муқобили шаҳр пурзӯр карда, онро валангор бикун“. Пас, ӯро далер намо».

26Ва зани Уриё шунид, ки шавҳараш Уриё мурдааст; ва вай барои шавҳари худ навҳагарӣ кард.

27Ва ҳангоме ки мӯҳлати мотами вай анҷом ёфт, Довуд фиристода, варо ба хонаи худ овард; ва вай завҷаи ӯ шуд, ва барои ӯ писаре зоид. Ва коре ки Довуд кард, ба назари Худованд бад намуд.

БОБИ ДУВОЗДАҲУМ

Пушаймон шудани Довуд.

12^1Ва Худованд Нотонро назди Довуд фиристод, ва вай назди ӯ омада, ба ӯ гуфт:

«Дар шаҳре ду мард буданд, яке сарватдор ва дигаре камбағал+.

2Сарватдор гӯсфандон ва говони бағоят бисьёр дошт,

3Вале камбағал чизе чуз як меши майдаяк надошт,
ки онро харида парварида буд,
ва он назди ӯ бо якҷоягии бачагонаш калон мешуд:

аз нони ӯ мехӯрд ва аз косаи ӯ менӯшид ва дар бағали ӯ мехобид,
ва барои ӯ мисли духтар буд.

4Ва мусофире назди марди сарватдор омад,
ва ӯ дареғ дошт, ки аз гӯсфандон ва говони худ гирифта,
барои меҳмоне ки назди ӯ омадааст, хӯроке тайёр кунад,
балки меши марди камбағалро гирифта, барои шахсе ки назди ӯ омада буд, хӯрок тайёр кард».

5Ва хашми Довуд бар он мард бағоят аланга зад, ва ӯ ба Нотон гуфт: «Қасам ба ҳаёти Худованд, ки марде ки чунин амал кардааст, сазовори қатл аст!

6Ва барои меш вай бояд чор баробар талофӣ диҳад: аз барои он ки чунин амал кардааст, ва аз барои он ки тараҳҳум нанамудааст»+.

7Ва Нотон ба Довуд гуфт: «Он мард ту ҳастӣ! Худованд Худои Исроил чунин мегӯяд: „Ман туро ба подшоҳӣ бар Исроил тадҳин намудам, ва Ман туро аз дасти Шоул раҳоӣ додам;+

8Ва хонаи оғоятро ба ту додам ва занони оғоятро ба оғӯши ту; ва хонадони Исроил ва Яхудоро ба ту додам, ва агар ин кам бошад, ба ту боз ва боз илова менамудам.

9Пас чаро ту ба каломи Худованд беэътиноӣ намуда, он чиро, ки дар назари Ӯ бад аст, ба амал овардӣ? Уриёи ҳиттиро бо шамшер зарба зада, занашро барои худ ба занӣ гирифтӣ; ва ӯро бо шамшери банӣ-Аммӯн куштӣ+.

10Ва алҳол шамшер аз хонадони ту то абад дур нахоҳад шуд, ба он сабаб ки ба Ман беэътиноӣ намудӣ, ва зани Уриёи ҳиттиро гирифтӣ, то ки зани ту бошад“.

11Худованд чунин мегӯяд: „Инак, Ман аз хонаи худат ба сари ту бадӣ хоҳам овард, ва занони туро пеши назари ту гирифта, ба ёри ту хоҳам дод, ва ӯ пеши назари ин офтоб бо занони ту хоҳад хобид+.

12Дар сурате ки ту ин корро пинҳонӣ кардаӣ, Ман ин корро пеши назари тамоми Исроил ва пеши назари офтоб ба ҷо хоҳам овард“».

13Ва Довуд ба Нотон гуфт: «Ман пеши Худованд гуноҳ кардаам». Ва Нотон ба Довуд гуфт: «Худованд низ аз гуноҳат гузароӣ кардааст; ту нахоҳӣ мурд+.

14Аммо азбаски ту бо ин кор сабаби куфр гуфтани душманони Худованд гардидаӣ, он писар низ, ки барои ту таваллуд ёфтааст, албатта хоҳад мурд».

15Ва Нотон ба хонаи худ рафт. Ва Худованд бачаеро, ки зани Уриё барои Довуд зоида буд, гирифтори беморӣ кард, ва бемории вай сахт буд.

16Ва Довуд аз Худо барои кӯдак илтимос намуд; ва Довуд рӯза дошт, ва омада, бар рӯи замин хобида шабро мегузаронид+.

17Ва пирони хонааш назди ӯ омада, саъю кӯшиш мекарданд, ки ӯро аз замин бархезонанд, вале ӯ розӣ намешуд, ва ҳамроҳи онҳо нон намехӯрд.

18Ва дар рӯзи ҳафтум бача мурд; ва навкарони Довуд тарсиданд, ки мурдани бачаро ба ӯ хабар диҳанд, зеро ки ба ҳамдигар мегуфтанд: «Инак, вақте ки бача зинда буд, мо ба ӯ сухан рондем, ва ӯ ба овози мо гӯш надод; пас, чӣ гуна ба ӯ бигӯем, ки бача мурдааст? Шояд, ӯ кори баде бо худ бикунад».

19Ва Довуд дид, ки навкаронаш ба якдигар пичиррос мезананд, ва Довуд фаҳмид, ки бача мурдааст; ва Довуд ба навкаронаш гуфт: «Оё бача мурдааст?» Гуфтанд: «Мурдааст».

20Ва Довуд аз замин бархоста, худро шустушӯ ва тадҳин намуд, ва либосашро иваз кард, ва ба хонаи Худованд рафта, ибодат намуд, ва ба хонаи худ омада, хӯрок пурсид, ва пеши ӯ нон монданд, ва ӯ хӯрд.

21Ва навкаронаш ба ӯ гуфтанд: «Ин чӣ кор аст, ки кардӣ: вақте ки бача зинда буд, рӯза дошта гирья кардӣ, ва чун бача мурд, бархоста нон хурдӣ?»

22Ва ӯ гуфт: «То даме ки бача зинда буд, ман рӯза дошта гирья кардам, зеро ки ба дили худ гуфтам: „Шояд, Худованд ба ман марҳамат намояд, ва бача зинда монад“+.

23Ва алҳол вай мурдааст, пас чаро ман рӯза дорам? Оё ман метавонам варо баргардонам? Ман назди вай хоҳам рафт, вале вай назди ман нахоҳад баргашт».

Таваллуд ёфтани Сулаймон.

24Ва Довуд зани худ Батшобаъро тасаллӣ дод, ва назди вай даромада, бо вай хобид, ва вай писаре зоид, ва ӯро Сулаймон ном ниҳод, ва Худованд ӯро дӯст дошт+.

25Ва ба воситаи Нотони набӣ хабар фиристод, ва вай ӯро ба хотири Худованд Едидёҳ[*] ном ниҳод.

Довуд ва Юоб Раббаро ишғол мекунанд.

26•Ва Юоб бо Раббаи банӣ-Аммӯн ҷанг карда, шаҳри подшоҳнишинро гирифт+.

27Ва Юоб қосидонро назди Довуд фиристода, гуфт: «Бо Рабба ҷанг карда, обанбори шаҳрро низ гирифтам.

28Ва алҳол бақияи қавмро ҷамъ намо, ва бар зидди шаҳр ӯрду зада, онро бигир; мабодо ман шаҳрро бигирам, ва он ба номи ман хонда шавад».

29Ва Довуд тамоми қавмро ҷамъ намуда, сӯи Рабба рафт, ва бо он ҷанг карда, онро гирифт.

30Ва тоҷи подшоҳи онҳоро аз сараш гирифт, ки вазнаш як киккар[*] буд ва санги гаронбаҳое дошт, ва онро бар сари Довуд гузоштанд; ва ӯ ғанимати бағоят зиёде аз шаҳр берун овард.

31Ва қавмеро, ки дар он буданд, берун овард, ва онҳоро зери арраҳо ва ғаллакӯбакҳои оҳанин ва табарҳои оҳанин гузошт, ва онҳоро ба корҳои хумдони хиштпазӣ баргумошт; ва бо ҳамаи шаҳрҳои банӣ-Аммӯн чунин амал кард; ва Довуд ва тамоми қавм ба Ерусалим баргаштанд.

БОБИ СЕЗДАҲУМ

Ҷинояти Амнӯн.

13^1Ва баъд аз он чунин воқеъ шуд: Абшолӯм ибни Довуд хоҳари хушрӯе дошт, ки номаш Томор буд; ва Амнӯн ибни Довуд варо дӯст дошт.

2Ва Амнӯн аз ишқи хоҳараш Томор чунон шайдо гашт, ки мисли беморе менамуд, зеро ки вай бокира буд, ва ба назари Амнӯн мушкил буд, ки бо вай коре тавонад бикунад.

3Ва Амнӯн ёре дошт, ки номаш Юнодоб буд, ва ӯ писари Шимъо бародари Довуд буд; ва Юнодоб шахси бағоят айёр буд+.

4Ва ба ӯ гуфт: «Чаро ту, эй шоҳзода, рӯз ба рӯз чунин лоғар мешавӣ? Ба ман, охир, бигӯй». Ва Амнӯн ба ӯ гуфт: «Ман Томорро, ки хоҳари бародарам Абшолӯм аст, дӯст медорам».

5Ва Юнодоб ба ӯ гуфт: «Бар бистарат хобида, худро бемор вонамуд кун; ва ҳангоме ки падарат барои дидани ту биёяд, ба ӯ бигӯй: „Бигзор хоҳарам Томор омада, маро хӯрок хӯронад, ва хӯрокро пеши назари ман тайёр кунад, то ки бубинам ва аз дасти вай бихӯрам“».

6Ва Амнӯн хобида, худро бемор вонамуд кард; ва подшоҳ барои дидани ӯ омад, ва Амнӯн ба подшоҳ гуфт: «Бигзор хоҳарам Томор омада, пеши назарам як-дуто чалпак пазад, ва ман аз дасташ бихӯрам».

7Ва Довуд назди Томор ба хонааш фиристода, гуфт: «Лутфан, ба хонаи бародарат Амнӯн рафта, барои ӯ хӯрок бипаз».

8Ва Томор ба хонаи бародараш Амнӯн рафт, ва ӯ хобида буд; ва орд гирифта, хамир кард, ва пеши назари ӯ қурсҳо тайёр карда, чалпак пухт.

9Ва тобаро гирифта, пеши ӯ холӣ кард, вале ӯ майли хӯрдан накард. Ва Амнӯн гуфт: «Ҳамаи одамонро аз пеши ман бароред!» Ва ҳамаи одамон аз пеши ӯ баромаданд.

10Ва Амнӯн ба Томор гуфт: «Хӯрокро ба он ҳуҷра биёр, то ки аз дасти ту бихӯрам». Ва Томор чалпакҳоро, ки пухта буд, гирифта, назди бародари худ Амнӯн ба он ҳуҷра овард.

11Ва ҳамин ки назди ӯ монд, то ки бихӯрад, ӯ варо дошта, ба вай гуфт: «Биё, бо ман бихоб, эй хоҳарам».

12Вале вай ба ӯ гуфт: «Не, эй бародарам, ба номӯси ман таҷовуз накун; зеро ки дар Исроил чунин рафтор намекунанд; ин кори зиштро накун+.

13Ва ман нанги худро ба куҷо барам? Ва ту мисли яке аз сафилон дар Исроил хоҳӣ шуд. Ва алҳол, лутфан, ту бо подшоҳ гуфтугӯ намо, зеро ки маро аз ту дареғ нахоҳад дошт».

14Вале ӯ нахост ба овози вай гӯш диҳад, ва аз вай зӯр баромада, ба номӯсаш расид, ва бо вай хобид.

15Ва Амнӯн бо нафрати бағоят азиме аз вай нафрат намуд, ба тавре ки нафрате ки аз вай пайдо кард, аз муҳаббате ки ба вай дошт, бузургтар буд; ва Амнӯн ба вай гуфт: «Бархоста, бирав».

16Ва вай ба ӯ гуфт: «Не, зеро ин бадие ки ту дар ҳаққи ман карда, маро бадар меронӣ, бузургтар аст аз бадии дигаре ки дар ҳаққи ман кардӣ». Вале ӯ нахост ба овози вай гӯш диҳад,

17Ва навкари хизматгузори худро хонда, гуфт: «Варо аз пеши ман бадар бирон, ва дарро аз пушташ бибанд».

18Ва вай куртаи рангоранге дар бар дошт, зеро ки духтарони бокираи подшоҳ чунин либосе мепӯшиданд. Ва хизматгузори ӯ варо берун бароварда, дарро аз пушташ баст.

19Ва Томор хокистар бар сари худ пошид, ва куртаи рангорангро, ки дар бар дошт, дарронид, ва дастҳояшро бар сараш гузошта, мерафту фарьёд мезад.

20Ва бародараш Абшолӯм ба вай гуфт: «Оё бародарат Амнӯн бо ту буд? Ва алҳол, эй хоҳарам, хомӯш бош; ӯ бародари туст; аз ин кор дилафгор нашав». Ва Томор дар хонаи бародараш Абшолӯм сокин шуда, парешонаҳвол гардид.

21Ва подшоҳ Довуд тамоми ин воқеаро шунида, бағоят хашмгин шуд.

22Ва Абшолӯм бо Амнӯн сухане бад ё нек нагуфт; зеро ки Абшолӯм аз Амнӯн нафрат дошт, барои он ки ба номӯси хоҳараш Томор таҷовуз карда буд.

Интиқоми Абшолӯм.

23Ва чунин воқеъ шуд, ки баъд аз ду сол дар Баал-Ҳосӯр, ки назди Эфроим аст, барои Абшолӯм пашмбурӣ мекарданд, ва Абшолӯм ҳамаи писарони подшоҳро даъват намуд.

24Ва Абшолӯм назди подшоҳ омада, гуфт: «Инак, алҳол барои бандаат пашмбурӣ мекунанд; бигзор подшоҳ ва навкаронаш бо бандаат оянд».

25Ва подшоҳ ба Абшолӯм гуфт: «Не, писарам, ҳамаи мо нахоҳем омад, то ки ба ту гаронӣ накунем». Ва ҳарчанд аз ӯ илтимос намуд, ӯ нахост биёяд, ва варо баракат дод.

26Ва Абшолӯм гуфт: «Ҳеҷ набошад, бародарам Амнӯн ҳамроҳи мо биёяд». Ва подшоҳ ба ӯ гуфт: «Чаро вай бо ту биёяд?»

27Вале Абшолӯм бо илтимосу илтиҷо ӯро розӣ кард, ва ӯ Амнӯн ва ҳамаи писарони подшоҳро бо вай фиристод.

28Ва Абшолӯм ба навкаронаш амр фармуда, гуфт: «Бингаред, ҳамин ки дили Амнӯн аз шароб шод гардад, ва ман ба шумо гӯям: „Амнӯнро зарба занед“, дарҳол ӯро бикушед, натарсед: ман охир, шуморо амр фармудаам, пас қавидил ва далер бошед».

29Ва навкарони Абшолӯм бо Амнӯн ончунон ки Абшолӯм амр фармуда буд, амал карданд; ва ҳамаи писарони подшоҳ бархостанд, ва ҳар яке ба хачири худ савор шуда, гурехтанд.

30Ва ҳангоме ки онҳо дар роҳ буданд, овозае ба гӯши Довуд расид, ки Абшолӯм ҳамаи писарони подшоҳро куштааст, ва як нафар ҳам аз онҳо боқӣ намондааст.

31Ва подшоҳ бархост ва либосҳояшро дарронида, бар замин хобид, ва ҳамаи навкаронаш, ки либосҳошонро дарронида буданд, дар атрофаш меистоданд+.

32Вале Юнодоб ибни Шимъо, бародари Довуд, ба сухан оғоз намуда, гуфт: «Бигзор оғоям гумон накунад, ки ҳамаи амрадони шоҳзодаро куштаанд, зеро танҳо Амнӯн мурдааст, чунки ин масъала назди Абшолӯм ҳал шуда буд, аз рӯзе ки вай ба номӯси хоҳари ӯ Томор таҷовуз карда буд+.

33Ва алҳол бигзор оғоям подшоҳ дили худро бо чунин фикр безобита накунад, ки гӯё ҳамаи писарони подшоҳ мурда бошанд, балки танҳо Амнӯн мурдааст».

34Ва Абшолӯм гурехт. Ва навкаре ки дидбонӣ менамуд, чашмонашро баланд карда, дид, ки инак, аз роҳи ақиби он, аз ҷониби кӯҳ, қавми бисьёре меоянд.

35Ва Юнодоб ба подшоҳ гуфт: «Инак, писарони подшоҳ меоянд; чунон ки бандаат гуфт, ончунон воқеъ шуд».

36Ва ҳамин ки вай суханонашро тамом кард, инак писарони подшоҳ омаданд, ва овози худро баланд карда, гиристанд; ва подшоҳ низ ва ҳамаи навкаронаш зор-зор гиристанд.

37Ва Абшолӯм гурехта, назди Талмой ибни Аммиҳуд, подшоҳи Ҷашур, рафт; ва Довуд барои писари худ ҳар рӯз навҳа мекард+.

38Ва Абшолӯм гурехта, ба Ҷашур рафт, ва се сол дар он ҷо буд.

39Ва подшоҳ Довуд дар ҳаваси он буд, ки сӯи Абшолӯм берун равад, зеро дар бораи Амнӯн, ки мурда буд, тасаллӣ ёфта буд.

БОБИ ЧОРДАҲУМ

Юоб Абшолӯмро ҳимоят мекунад.

14^1Ва Юоб ибни Саруё пайхас намуд, ки дили подшоҳ ба Абшолӯм моил аст.

2Ва Юоб ба Тақӯо фиристода, аз он ҷо зани зиракеро оваронид, ва ба вай гуфт: «Лутфан, худро мотамдор вонамуд бикун, ва либоси мотамӣ бипӯш, ва ба танат равған намол, ва мисли зане бишав, ки айёми зиёде барои мурда мотам гирифта бошад+.

3Ва назди подшоҳ омада, ба ӯ ба ин мазмун сухан бирон». Ва Юоб он суханонро ба даҳони вай гузошт.

4Ва он зани тақӯогӣ барои сухан рондан назди подшоҳ омад, ва бар рӯи худ ба замин афтода, сачда бурд, ва гуфт: «Ёварӣ намо, эй подшоҳ!»+

5Ва подшоҳ ба вай гуфт: «Туро чӣ шудааст?» Вай гуфт: «Инак, ман бевазане ҳастам, ва шавҳарам мурдааст.

6Ва канизи ту ду писар дошт; ва ҳар ду дар саҳро хархаша намудаанд, ва касе набудааст, ки онҳоро аз якдигар чудо кунад, ва яке дигареро зарба зада, варо куштааст.

7Ва инак, тамоми қабила бар канизи ту қиём намуда, мегӯянд: „Бародаркушро бисупор, то ки ӯро барои ҷони бародараш, ки куштааст, қатл кунем, ва ворисро низ маҳв намоем“. Ва онҳо ахгари маро, ки боқӣ мондааст, хомӯш хоҳанд кард, бе он ки барои шавҳарам номе ва бақияе бар рӯи замин бигузоранд».

8Ва подшоҳ ба зан гуфт: «Ба хонаи худ бирав, ва ман дар бораи ту амр хоҳам фармуд».

9Ва зани тақӯогӣ ба подшоҳ гуфт: «Эй оғоям подшоҳ, бигзор гуноҳ бар ман ва бар хонадони падарам бошад, ва подшоҳ ва тахти ӯ аз гуноҳ пок бошанд»+.

10Ва подшоҳ гуфт: «Ҳар кӣ бо ту сухан гӯяд, ӯро назди ман биёр, ва ӯ дигар осебе ба ту нахоҳад расонид».

11Вай гуфт: «Лутфан, эй подшоҳ, Худованд Худои худро зикр намо, то ки хунхоҳ ҳалокатро афзун накунад, ва онҳо писари маро накушанд». Ва ӯ гуфт: «Қасам ба ҳаёти Худованд, ки мӯе аз сари писарат ба замин нахоҳад афтод»+.

12Ва зан гуфт: «Лутфан, ба канизи худ изн бидеҳ, ки ба оғоям подшоҳ боз сухане гӯяд». Ва ӯ гуфт: «Бигӯй».

13«Пас чаро ту дар ҳаққи қавми Худо чунин андешидаӣ? Ва подшоҳ бо гуфтани ин сухан мисли айбдор аст, чунки подшоҳ рондашудаи худро барнагардонидааст.

14Мо, охир, ҳатман хоҳем мурд, ва мисли обе хоҳем буд, ки ба замин рехта мешавад, ва онро дигар ҷамъ кардан мумкин нест; ва Худо ҷонро нобуд намекунад, балки тадбирҳо меандешад, то ки рондашудае аз ӯ ронда нашавад+.

15Ва алҳол назди оғоям подшоҳ барои гуфтани ин сухан ба он сабаб омадаам, ки қавм маро тарсониданд; ва канизат ба дили худ гуфт: „Биё, ба подшоҳ арз кунам; шояд, подшоҳ арзи чӯрии худро ба амал оварад;

16Вақте ки подшоҳ бишнавад, чӯрии худро аз дасти касе ки мехоҳад маро бо якҷоягии писарам аз мероси Худо маҳв намояд, раҳо хоҳад кард“.

17Ва канизи ту ба дили худ гуфт: „Сухани оғоям подшоҳ сабаби тасаллӣ хоҳад шуд“, зеро ки оғоям подшоҳ мисли фариштаи Худост, то ки нек ва бадро дарк намояд. Ва Худованд Худои ту бигзор бо ту бошад»+.

18Ва подшоҳ ҷавоб гардонида, ба зан гуфт: «Чизе ки ман аз ту бипурсам, аз ман пинҳон надор». Ва зан гуфт: «Лутфан, оғоям подшоҳ бигӯяд».

19Ва подшоҳ гуфт: «Оё дасти Юоб дар ҳамаии ин бо туст?» Ва зан ҷавоб гардонида, гуфт: «Қасам ба ҳаёти ҷони ту, эй оғоям подшоҳ, ки аз ҳар чи оғоям подшоҳ гуфт, кас наметавонад ба тарафи рост ё чап майл кунад: ҳақиқатан, бандаат Юоб ба ман амр фармудааст, ва ҳамаи ин суханонро ӯ ба даҳони канизи ту гузоштааст.

20Барои тағьир додани вазъияти ҳозира бандаат Юоб ин корро кардааст; вале хирадмандии оғоям мисли хирадмандии фариштаи Худост, то ҳар чиро, ки бар рӯи замин аст, бидонад»+.

Довуд Абшолӯмро афв менамояд.

21Ва подшоҳ ба Юоб гуфт: «Инак, ман ин корро кардаам, ва акнум ту рафта, Абшолӯми ҷавонро баргардон».

22Ва Юоб бар рӯи худ ба замин афтода, сачда бурд, ва подшоҳро табрик намуд; ва Юоб гуфт: «Имрӯз бандаат медонад, ки дар назари ту, эй оғоям подшоҳ, илтифот ёфтаам, чунки подшоҳ бар тибқи сухани навкари худ амал намудааст».

23Ва Юоб бархоста, ба Ҷашур рафт, ва Абшолӯмро ба Ерусалим овард+.

24Ва подшоҳ гуфт: «Бигзор ӯ ба хонаи худ баргардад, ва рӯи маро набинад». Ва Абшолӯм ба хонаи худ баргашт, ва рӯи подшоҳро надид.

25Ва дар тамоми Исроил касе дар зебоӣ мисли Абшолӯм лоиқи таҳсин набуд: аз кафи пой то фарқи сараш ӯ нуқсоне надошт.

26Ва ҳангоме ки мӯйсари худро метарошид, — онро ӯ дар охири ҳар сол метарошид, чунки бар ӯ гаронӣ мекард, ва аз ин сабаб онро метарошид, — мӯйсари ӯ ба санги подшоҳӣ дусад сиқл вазн дошт.

27Ва барои Абшолӯм се писар ва як духтар, ки Томор ном дошт, таваллуд ёфтанд; вай зани зебосимое буд+.

28Ва Абшолӯм дар Ерусалим ду сол истод, вале рӯи подшоҳро надид.

29Ва Абшолӯм назди Юоб фиристод, то ки варо пеши подшоҳ равона кунад, вале вай нахост, ки пеши ӯ биёяд; ва ӯ боз бори дуюм фиристод, вале нахост, ки биёяд.

30Ва ӯ ба навкаронаш гуфт: «Бубинед, қитъаи Юоб дар шафати қитъаи ман аст, ва дар он ҷо вай киштӣ ҷав дорад: биравед ва онро оташ зада бисӯзонед». Ва навкарони Абшолӯм он қитъаро оташ зада, сӯзониданд.

31Ва Юоб бархоста, назди Абшолӯм ба хонааш рафт, ва ба ӯ гуфт: «Чаро навкарони ту қитъаи маро оташ зада сӯзонидаанд?»

32Ва Абшолӯм ба Юоб гуфт: «Инак, назди ту фиристода, гуфтам: ин ҷо биё, ва ман туро назди подшоҳ равона намоям, то ки бигӯӣ: „Чаро ман аз Ҷашур омадаам? Барои ман беҳтар мебуд, ки то кунун дар он ҷо бошам“. Ва алҳол мехоҳам рӯи подшоҳро бубинам, ва агар айбдор бошам, бигзор ӯ маро ба қатл расонад»+.

33Ва Юоб назди подшоҳ омада, ба ӯ хабар дод, ва ӯ Абшолӯмро даъват намуд; ва вай назди подшоҳ омад, ва пеши подшоҳ бар рӯи худ ба замин афтода, саҷда бурд; ва подшоҳ Абшолӯмро бӯса кард.

БОБИ ПОНЗДАҲУМ

Абшолӯм ба ҳусни таваҷҷӯҳи даҳ сибт ноил мегардад.

15^1Ва пас аз он чунин воқеъ шуд, ки Абшолӯм барои худ ароба ва аспон муҳайё кард, ва панҷоҳ нафар шотирон пешопеши ӯ медавиданд+.

2Ва Абшолӯм бомдодон бармаҳал бархоста, дар сари роҳи дарвоза меистод; ва ҳар касе ки даъвое дошта, барои мурофиа назди подшоҳ меомад, варо Абшолӯм даъват намуда, мегуфт: «Ту аз кадом шаҳр ҳастӣ?» Ва ҳангоме ки вай мегуфт: «Бандаат аз фалон сибти Исроил ҳастам»,+

3Он гоҳ Абшолӯм ба вай мегуфт: «Инак, суханонат дуруст ва ҳаққонист, вале касе аз ҷониби подшоҳ нест, ки туро бишнавад».

4Ва Абшолӯм мегуфт: «Кошки ман дар ин замин довар мешудам, ва ҳар касе ҷанҷол ва даъвое медошт, назди ман меомад, ва ман варо одилона доварӣ менамудам!»+

5Ва ҳангоме ки касе наздик меомад, то ки ба ӯ саҷда барад, ӯ дасти худро дароз карда, варо нигоҳ медошт ва мебӯсид.

6Ва Абшолӯм бо ҳамаи исроилиёне ки барои мурофиа назди подшоҳ меомаданд, ҳамин тавр рафтор мекард; ва Абшолӯм дили мардуми Исроилро мерабуд.

Шӯриши Абшолӯм.

7Ва чунин воқеъ шуд, ки пас аз гузаштани чор сол Абшолӯм ба Довуд гуфт: «Ба ман изн бидеҳ, ки рафта, назри худро, ки барои Худованд дар Ҳебрӯн ният кардаам, адо намоям;

8Зеро бандаат, вақте ки дар Ҷашури арамиён сокин будам, назр карда, гуфтаам: „Агар Худованд маро ба Ерусалим баргардонад, ман Худовандро ибодат хоҳам намуд“»+.

9Ва подшоҳ ба ӯ гуфт: «Ба саломатӣ бирав». Ва ӯ бархоста, ба Ҳебрӯн рафт.

10Ва Абшолӯм ба ҳамаи сибтҳои Исроил ҷосусонро фиристода, гуфт: «Баробари шунидани садои шох бигӯед: „Абшолӯм дар Ҳебрӯн подшоҳ шудааст“».

11Ва бо Абшолӯм дусад нафар даъватшудагон аз Ерусалим рафта буданд, дар ҳолате ки аз рӯи софдилӣ рафта, аз таги гап ҳеҷ хабар надоштанд.

12Ва Абшолӯм, вақте ки қурбониҳоро забҳ менамуд, назди Аҳитӯфали ҷилӯнӣ, ки машваратчии Довуд буд, фиристода, варо аз шаҳри Ҷилӯ даъват намуд; ва суиқасди пурзӯре ба амал омад, ва қавм торафт бештар ба Абшолӯм ҳамроҳ мешуданд+.

Гурехтани Довуд.

13Ва қосиде назди Довуд омада, гуфт: «Дили мардуми Исроил ба тарафи Абшолӯм моил шудааст»+.

14Ва Довуд ба ҳамаи навкаронаш, ки бо ӯ дар Ерусалим буданд, гуфт: «Бархезед, то ки бигрезем, зеро ки барои мо аз дасти Абшолӯм халосӣ нахоҳад буд; ба рафтан шитоб кунед, мабодо ӯ омада, моро дастгир намояд ва фалокате ба сари мо биёрад, ва аҳли шаҳрро ба дами шамшер бизанад»+.

15Ва навкарони подшоҳ ба подшоҳ гуфтанд: «Дар ҳар чи, ки оғои мо подшоҳ ихтиёр кунад, инак, мо бандагони ту ҳастем».

16Ва подшоҳ ва тамоми аҳли байташ аз паи ӯ берун рафтанд: ва подшоҳ даҳ занро, ки сурриягонаш буданд, барои нигоҳубини хона монда рафт+.

17Ва подшоҳ ва тамоми қавм аз паи ӯ берун рафта, дар охирин хонаи шаҳр бозистоданд.

18Ва ҳамаи навкаронаш аз пеши ӯ гузаштанд; ва ҳамаи каритиён ва ҳамаи фалитиён, ва ҳамаи ҷаттиён, яъне шашсад нафаре ки аз паи ӯ аз Ҷат омада буданд, аз пеши подшоҳ гузаштанд+.

19Ва подшоҳ ба Иттои ҷаттӣ гуфт: «Ҷаро ту низ ҳамроҳи мо меоӣ? Баргард ва ҳамроҳи он подшоҳ бимон, зеро ки ту аҷнабӣ ҳастӣ, ва ту низ аз макони худ ҷалои ватан гардидаӣ.

20Ту, охир, дирӯз омадаӣ, ва оё имрӯз ман туро ҳамроҳи мо ба оворагардӣ водор намоям? Ва ҳол он ки ман ба ҳар ҷо, ки рост ояд, меравам; пас, баргард ва бародарони худро баргардон. Эҳсон ва ростӣ ёри ту бод!»

21Ва Иттой ба подшоҳ ҷавоб гардонида, гуфт: «Қасам ба ҳаёти Худованд ва ба ҳаёти оғоям подшоҳ, ки ҳар ҷое ки оғоям подшоҳ, хоҳ дар мамот ва хоҳ дар ҳаёт бошад, бандаи ту дар он ҷо хоҳад буд»+.

22Ва Довуд ба Иттой гуфт: «Пас, бирав ва бигзар». Ва Иттои ҷаттӣ, ва ҳамаи одамонаш ва ҳамаи кӯдаконе ки бо ӯ буданд, гузаштанд.

23Ва тамоми аҳли он замин бо овози баланд гирья мекарданд, ва тамоми қавм мегузаштанд; ва подшоҳ аз наҳри Қидрӯн гузашт, ва тамоми қавм ба роҳи биёбон гузаштанд+.

24Ва инак Содӯқ низ ва ҳамаи левизодагон бо вай сандуқи аҳди Худоро бардошта мебурданд, ва сандуқи Худоро гузоштанд; ва Абьётор бар баландие баромада истод, то даме ки тамоми қавм аз шаҳр берун омада, гузаштанд+.

25Ва подшоҳ ба Содӯқ гуфт: «Сандуқи Худоро ба шаҳр баргардон. Агар ман дар назари Худо илтифот ёбам, Ӯ маро хоҳад баргардонид, ва онро, ва маскани онро ба ман нишон хоҳад дод.

26Ва агар чунин гӯяд: „Ҳусни таваҷҷӯҳи Ман бар ту нест“, — инак ман ҳозирам, бигзор он чи дар назараш писанд ояд, дар ҳаққи ман ба амал оварад»+.

27Ва подшоҳ ба Содӯқи коҳин гуфт: «Ту магар намебинӣ? Пас, ба шаҳр ба саломатӣ баргард, ва бигзор писари ту Аҳимаас ва писари Абьётор — Йӯнотон, яъне ҳар ду писари шумо, ҳамроҳи шумо бошанд+.

28Бидонед, ки ман дар ҳамвории биёбон даранг хоҳам кард, то даме ки сухане аз шумо расида, маро хабардор гардонад».

29Ва Содӯқ ва Абьётор сандуқи Худоро ба Ерусалим баргардонида, дар он ҷо монданд.

30Ва Довуд ба кӯҳи Зайтун баромад, ва ҳангоми баромаданаш мегирист, ва сараш пӯшида буд, ва ӯ пойлуч роҳ мерафт; ва тамоми қавме ки ҳамроҳи ӯ буданд, ҳар яке сари худро пӯшонида, гирьякунон мерафтанд+.

31Ва ба Довуд хабар расонида, гуфтанд: «Аҳитӯфал бо Абшолӯм забон як кардааст». Ва Довуд гуфт: «Лутфан, эй Худованд, машварати Аҳитӯфалро ботил намо!»+

32Ва ҳангоме ки Довуд ба қуллаи кӯҳ, ки дар он ҷо ба Худо саҷда мебурд, расид, инак, Ҳушои аркӣ, ки ҷомаи дарида дар бар дошт ва хок бар сараш пошида буд, ба пешвози ӯ омад+.

33Ва Довуд ба вай гуфт: «Агар ту бо ман биёӣ, барои ман гаронӣ хоҳӣ кард+.

34Валекин агар ба шаҳр баргардӣ, ва ба Абшолӯм бигӯӣ: „Ман навкари ту, эй подшоҳ, хоҳам буд, чунон ки муддати зиёде ман навкари падарат будам, алҳол ман бандаи ту хоҳам буд“, — бо ҳамин ту машварати Аҳитӯфалро барои ман ботил хоҳӣ гардонид+.

35Дар он ҷо коҳинон Содӯқ ва Абьётор бо ту хоҳанд буд; ва ҳар сухане ки ту аз хонаи подшоҳ бишнавӣ, ба коҳинон Содӯқ ва Абьётор хабар деҳ.

36Инак: ду писари онҳо: Аҳимаас писари Содӯқ ва Йӯнотон писари Абьётор дар он ҷо бо онҳо мебошанд; ва ҳар чизе ки бишнавед, ба воситаи онҳо ба ман хоҳед фиристод»+.

37Ва чун Ҳушой, ки дӯсти Довуд буд, ба шаҳр омад, Абшолӯм ба Ерусалим ворид шуда буд+.

БОБИ ШОНЗДАҲУМ

Навкари дурӯғгӯй Мефибӯшет.

16^1Ва ҳангоме ки Довуд аз қулла андаке дур рафт, инак Сибо, навкари Мефибӯшет, ба пешвози ӯ омад, ва бо вай як ҷуфт хари зиндор буд, ки дусад қурс нон, ва сад сар ангури соягӣ, ва сад курс анҷирқоқ ва як машк шароб бар онҳо буд+.

2Ва подшоҳ ба Сибо гуфт: «Ин чизҳои ту барои чист?» Ва Сибо гуфт: «Харҳо барои савор шудани аҳли байти подшоҳ аст, ва нону анҷир барои хӯрдани навкарон, ва шароб барои нӯшидани онҳое ки дар биёбон хаста шудаанд»+.

3Ва подшоҳ гуфт: «Писари оғои ту куҷост?» Ва Сибо ба подшоҳ гуфт: «Инак, вай дар Ерусалим мондааст, зеро ки мегӯяд: „Алҳол хонадони Исроил салтанати падарамро ба ман хоҳанд баргардонид“»+.

4Ва подшоҳ ба Сибо гуфт: «Инак, ҳар он чи Мефибӯшет дорад, аз они ту хоҳад шуд». Ва Сибо гуфт: «Саҷда мекунам; кошки дар назарат илтифот ёбам, эй оғоям подшоҳ!»

Шимъӣ Довудро дашном медиҳад.

5Ва ҳангоме ки Довуд ба Баҳурим расид, инак, шахсе аз қабилаи хонадони Шоул, ки Шимъӣ ибни Ҷеро ном дошт, аз он ҷо берун омад, — вай берун омада, дашном медод,

6Ва ба Довуд ва ба ҳамаи навкарони подшоҳ Довуд санг меандохт, дар сурате ки тамоми қавм ва ҳамаи паҳлавонон ба тарафи рост ва чапи ӯ буданд.

7Ва Шимъӣ дашном дода, чунин мегуфт: «Дафъ шав, дафъ шав, эй одамкуш ва нобакор!

8Худованд тамоми хуни хонадони Шоулро, ки дар ҷояш салтанат рондаӣ, бар ту баргардонидааст, ва Худованд салтанатро ба дасти писарат Абшолӯм супурдааст, ва инак, ту гирифтори фалокат шудаӣ, зеро ки ту одамкуш ҳастӣ».

9Ва Абишой ибни Саруё ба подшоҳ гуфт: «Чаро ин саги мурда оғоям подшоҳро дашном диҳад? Изн бидеҳ, то ки рафта, сарашро аз танаш ҷудо кунам»+.

10Вале подшоҳ гуфт: «Шуморо бо ман чӣ кор аст, эй писарони Саруё? Бигзор вай дашном додан гирад, зеро ки Худованд ба вай амр фармудааст: „Довудро дашном бидеҳ!“ Пас, кист, ки бигӯяд: „Чаро чунин амал мекунӣ?“»+

11Ва Довуд ба Абишой ва ба ҳамаи навкаронаш гуфт: «Модоме ки писари ман, ки аз камарам рӯидааст, қасди ҷони ман дорад, пас алалхусус ҳоло аз биньёминӣ чӣ ҷои гила аст! Варо бигзоред, ки дашном диҳад, зеро ки Худованд ба вай амр фармудааст.

12Шояд, Худованд залолати маро бубинад, ва Худованд дар бадали дашноми имрӯзаи вай ба ман подоши неке бидиҳад».

13Ва Довуд бо одамонаш дар роҳ равона буд, ва Шимъӣ аз ҷониби кӯҳ дар рӯ ба рӯи ӯ мерафт, — мерафту дашном медод, ва ба тарафи ӯ санг меандохт, ва хок мепошид.

14Ва подшоҳ ва тамоми қавме ки бо ӯ буданд, ҳалоку монда шуда омаданд, ва дар он ҷо дам гирифтанд.

15Ва Абшолӯм ва тамоми қавм, яъне мардуми Исроил, ба Ерусалим омаданд; ва Аҳитӯфал бо ӯ буд.

16Ва ҳангоме ки Ҳушои аркӣ, дӯсти Довуд, назди Абшолӯм омад, — Ҳушой ба Абшолӯм гуфт: «Зинда бод подшоҳ! Зинда бод подшоҳ!»+

17Ва Абшолӯм ба Ҳушой гуфт: «Оё эҳсони ту ба дӯстат ҳамин аст? Чаро бо дӯсти худ нарафтӣ?»

18Ва Ҳушой ба Абшолӯм гуфт: «Не, балки касеро, ки Худованд, ва ин қавм, ва тамоми мардуми Исроил баргузида бошанд, — ман навкари ӯ хоҳам буд, ва назди ӯ хоҳам монд.

19Ва сониян, ман назди кӣ хизмат хоҳам кард? Оё на назди писари ӯ? Пас, чунон ки ба ҳузури падари ту хизмат кардаам, ончунон дар ҳузури ту хоҳам буд».

20Ва Абшолӯм ба Аҳитӯфал гуфт: «Шумо машварат диҳед, ки чӣ кор кунем».

21Ва Аҳитӯфал ба Абшолӯм гуфт: «Назди сурриягони падарат, ки барои нигоҳубини хона гузоштааст, дохил шав, ва тамоми Исроил хоҳанд шунид, ки барои падарат нафратангез гардидаӣ, ва он гоҳ дасти ҳамаи онҳое ки ҳамроҳи ту ҳастанд, қавӣ хоҳад шуд»+.

22Ва барои Абшолӯм хаймае бар бом барафроштанд, ва Абшолӯм пеши назари тамоми Исроил назди сурриягони падараш дохил шуд+.

23Ва машваратҳое ки Аҳитӯфал дар он айём медод, мисли он буд, ки касе каломи Худоро пурсида бошад; ҳар машварате ки Аҳитӯфал чи ба Довуд, чи ба Абшолӯм медод, ҳамин тавр буд.

БОБИ ҲАФДАҲУМ

Дасисаҳои бемуваффақияти Аҳитӯфал ва анҷоми нангини вай.

17^1Ва Аҳитӯфал ба Абшолӯм гуфт: «Ба ман изн бидеҳ, ки дувоздаҳ ҳазор нафарро баргузида, бархезам ва ҳамин шаб Довудро таъқиб намоям.

2Ва дар сурате ки ӯ аз ҳол рафта, дастҳояш суст шуда бошад, ман ба ӯ ҳамла карда, ӯро ба ҳарос хоҳам андохт, ва тамоми қавме ки бо ӯ ҳастанд, рӯ ба гурез хоҳанд овард, ва ман танҳо подшоҳро хоҳам кушт.

3Ва тамоми қавмро назди ту хоҳам баргардонид; ва чун ҳамаашон аз касе ки ту қасди ҷонаш дорӣ, баргарданд, он гоҳ тамоми қавм дар ҳолати осоиштагӣ хоҳанд буд».

4Ва ин сухан дар назари Абшолӯм, ва дар назари ҳамаи пирони Исроил писанд омад.

5Ва Абшолӯм гуфт: «Ҳушои аркиро низ даъват намоед, то бишнавем, ки вай чӣ мегӯяд»+.

6Ва ҳамин ки Ҳушой назди Абшолӯм омад, Абшолӯм ба вай сухан ронда, гуфт: «Аҳитӯфал ба ин мазмун сухан рондааст; оё мувофиқи сухани ӯ амал кунем? Вагар на, ту бигӯй».

7Ва Ҳушой ба Абшолӯм гуфт: «Машварате ки Аҳитӯфал додааст, ҳамин дафъа хуб нест».

8Ва Ҳушой гуфт: «Ту падарат ва одамонашро медонӣ: онҳо далеранд ва мисли хирси саҳро, ки аз бачаҳояш маҳрум шуда бошад, бағоят хашмгинанд; ва падарат марди ҷангозмуда аст, ва шаб дар миёни қавм хоб намеравад+.

9Инак, алҳол ӯ дар мағорае ё ҷои дигаре пинҳон аст, ва чунин воқеъ хоҳад шуд, ки агар касе дар ибтидои хуҷум биафтад, инро шунида, хоҳанд гуфт: „Кавме ки бо Абшолӯм ҳастанд, шикаст хӯрдаанд“.

10Ва он гоҳ ҳатто ҷанговаре ки дилаш мисли дили шер аст, аз рӯҳ хоҳад афтод, зеро тамоми Исроил медонанд, ки падари ту паҳлавон аст, ва ҳамроҳонаш далеранд.

11Бинобар ин машварати ман ин аст: бигзор тамоми Исроил, аз Дон то Беэр-Шобаъ, ки мисли реги соҳили дарьё сершуморанд, назди ту ҷамъ шаванд, ва худи ту дар миёни онҳо равона бошӣ+.

12Ва мо, дар ҳар ҷое ки ӯ бошад, ба муқобили ӯ хоҳем рафт, ва мисли шабнаме ки бар замин мерезад, бар ӯ ҳуҷум хоҳем кард, ва назди ӯ аз ҳамаи ҳамроҳонаш як нафар ҳам боқӣ нахоҳад монд.

13Ва агар ӯ ба шахре дохил шавад, тамоми Исроил ба он шаҳр танобҳо хоҳанд овард, ва мо онро ба наҳр хоҳем кашид, ба тавре ки дар он ҷо як сангреза ҳам боқӣ намонад».

14Ва Абшолӯм ва тамоми мардуми Исроил гуфтанд: «Машварати Ҳушои аркӣ аз машварати Аҳитӯфал беҳтар аст». Зеро ҳукми Худованд он буд, ки машварати хуби Аҳитӯфал ботил гардад, то ки Худованд фалокате бар Абшолӯм оварад+.

15Ва Ҳушой ба коҳинон Содӯқ ва Абьётор гуфт: «Аҳитӯфал ба Абшолӯм ва пирони Исроил чунин ва чунон машварат дод, ва ман чунин ва чунон машварат додам.

16Ва алҳол ба зудӣ бифиристед ва ба Довуд хабар дода, гӯед: „Имшаб дар даштрӯяи биёбон таваққуф накун, балки ҳатман убур намо, мабодо подшоҳ ва тамоми қавме ки бо ӯ ҳастанд, талаф шаванд“».

17Ва Йӯнотон ва Аҳимаас назди Эйн-Рӯҷел истода буданд, ва канизе рафта, ба онҳо хабар дод, ва онҳо рафта, ба подшоҳ Довуд хабар доданд, зеро ки наметавонистанд ба шаҳр омада, худро зоҳир созанд+.

18Ва навкаре онҳоро дида, ба Абшолӯм хабар дод; ва ҳар дуи онҳо ба зудӣ рафта, ба хонаи шахсе дар Баҳурим дохил шуданд, ки дар ҳавлии вай чоҳе буд, ва онҳо дар он фурӯд омаданд.

19Ва зане сарпӯши чоҳро гирифта, даҳани онро пӯшонид, ва ярма бар рӯи он пошид, ба тавре ки чизе маълум нашуд+.

20Ва навкарони Абшолӯм назди он зан ба хона даромада, гуфтанд: «Аҳимаас ва Йӯнотон куҷоянд?» Зан ба онҳо гуфт: «Аз ҷӯи об убур карданд». Ва онҳо ҷустуҷӯ намуда, наёфтанд, ва ба Ерусалим баргаштанд.

21Ва баъд аз рафтанашон, инҳо аз чоҳ баромаданд, ва рафта, ба подшоҳ Довуд хабар доданд; ва ба Довуд гуфтанд: «Бархоста, ба зудӣ аз об убур намоед, зеро ки Аҳитӯфал дар бораи шумо чунин машварат додааст».

22Ва Довуд ва тамоми қавме ки бо ӯ буданд, бархоста, аз Урдун убур карданд; то дамидани субҳ як нафар ҳам намонд, ки аз Урдун убур накарда бошад.

23Ва Аҳитӯфал чун дид, ки машвараташ ба амал оварда нашуд, хари худро зин кард, ва бархоста, ба шаҳри худ ба хонааш рафт, ва барои аҳли байти худ васият намуда, худро буғӣ кард, ва мурд, ва ӯро дар мақбараи падараш дафн карданд+.

24Ва Довуд ба Маҳаноим омад; ва Абшолӯм аз Урдун убур намуд, ва тамоми мардуми Исроил бо ӯ буданд+.

25Ва Абшолӯм Амосоро ба ҷои Юоб сарлашкар таъин кард; ва Амосо писари шахсе буд, ки Йитрои исроилӣ ном дошт, ва назди Абиҷал бинти Ноҳош, хоҳари Саруё, модари Юоб дохил шуда буд+.

26Ва Исроил ва Абшолӯм дар замини Ҷилъод ӯрду заданд.

27Ва ҳангоме ки Довуд ба Маҳаноим омад, Шубӣ ибни Ноҳош аз Раббаи банӣ-Аммӯн, ва Мокир ибни Амиил, аз Лӯдабор, ва Барзилои ҷилъодӣ, аз Руҷлим,+

28Бистарҳо, ва табақҳо, ва зарфҳои сафолин, ва гандум, ва ҷав, ва орд, ва хӯшабирьён, ва лӯбиё ва адаси бирьён,

29Ва асал, ва маска, ва гӯшти гӯсфанд, ва панири гов барои хӯроки Довуд ва қавме ки бо ӯ буданд, оварданд, зеро ки гуфтанд: «Қавм дар биёбон гурусна ва хаста ва ташна мебошанд»+.

БОБИ ҲАЖДАҲУМ

Ҳарбу зарб назди кӯхи Эфроим.

18^1Ва Довуд қавмеро, ки бо ӯ буданд, аз назар гузаронид, ва бар онҳо мириҳазорхо ва мирисадҳоро таъин намуд.

2Ва Довуд қавмро равона кард: сеякашонро бо сардории Юоб, ва сеякашонро бо сардории Абишой ибни Саруё, бародари Юоб, ва сеякашонро бо сардории Иттои ҷаттӣ; ва подшоҳ ба қавм гуфт: «Ман низ бо шумо берун хоҳам омад»+.

3Валекин қавм гуфтанд: «Берун наой, зеро ки агар мо рӯ ба гурез оварем, ба ин аҳамият нахоҳанд дод; ва ҳатто агар нисфи мо бимирем, ба ин аҳамият нахоҳанд дод, зеро ки ту мисли даҳ ҳазори мо ҳастӣ: ва алҳол беҳтар аст, ки ба мо аз шаҳр ёварӣ намоӣ».

4Ва подшоҳ ба онҳо гуфт: «Он чи ба назари шумо писанд ояд, хоҳам кард». Ва подшоҳ назди дарвоза истод, ва тамоми қавм дар шакли фавҷҳои саднафарӣ ва ҳазорнафарӣ берун рафтанд.

5Ва подшоҳ ба Юоб ва Абишой ва Иттой амр фармуда, гуфт: «Ба хотири ман бо Абшолӯми ҷавон эҳтиёт бошед». Ва ҳангоме ки подшоҳ ба ҳамаи сардорон дар бораи Абшолӯм фармон дод, тамоми қавм шуниданд.

6Ва қавм ба пешвози исроилиён ба саҳро баромаданд, ва дар ҷангали Эфроим ҳарбу зарб ба амал омад.

7Ва дар он ҷо қавми Исроил аз дасти навкарони Довуд шикаст хӯрданд, ва дар он рӯз мағлубияти азиме дар он ҷо рӯй дода, бист ҳазор нафар талаф гардиданд.

8Ва ҷанг дар он ҷо бар рӯи тамоми замин паҳн шуд; ва дар он рӯз қавм аз ҷангал бештар талаф гардиданд, назар ба он ки аз шамшер талаф гардиданд+.

Мамоти Абшолӯм.

9Ва Абшолӯм тасодуфан ба навкарони Довуд дучор омад; ва Абшолӯм бар хачире савор буд, ва хачир ба таги шохаҳои печ дар печи булути бузурге даромад, ва сари ӯ дар шохаҳои булут андармон шуд, ва ӯ дар миёни осмон ва замин муаллақ монд, ва хачире ки дар тагаш буд, гузашта рафт.

10Ва шахсе инро дид ва ба Юоб хабар дода, гуфт: «Инак, Абшолӯмро дидам, ки дар шохаҳои булут овезон аст».

11Ва Юоб ба шахсе ки ба ӯ хабар дода буд, гуфт: «Инак, ту дидаӣ, пас чаро ӯро дар он ҷо зада ба замин нағалтонидаӣ? Ва ман ба ту даҳ сиқл нуқра ва камарбанде медодам».

12Ва он шахс ба Юоб ҷавоб гардонида, гуфт: «Агар ба дастам ҳатто ҳазор сиқл нуқра медоданд, ман дасти худро бар писари подшоҳ дароз намекардам, зеро ки ба ту ва Абишой ва Иттой ба самъи мо амр фармуда, гуфт: „Ба хотири ман ҳар яке аз шумо бо Абшолӯми ҷавон эҳтиёт бошед“.

13Ҳатто агар ман ба ҷони худ ҷабр карда, дурӯғ мегуфтам, ҳеҷ чиз, охир, аз подшоҳ пинҳон намемонад, ва худи ту бар зидди ман қиём менамудӣ».

14Ва Юоб гуфт: «Раво нест, ки пеши ту даранг намоям». Ва ӯ се тир ба дасташ гирифта, онҳоро ба дили Абшолӯм халонид, дар сурате ки вай ҳанӯз дар миёни шохаҳои булут зинда буд.

15Ва даҳ навкар, ки силоҳбардорони Юоб буданд, даври Абшолӯмро гирифтанд ва ӯро зада куштанд.

16Ва Юоб шох навохт, ва қавм аз таъқиб кардани Исроил баргаштанд, зеро ки Юоб қавмро манъ намуд.

17Ва Абшолӯмро гирифтанд, ва ӯро дар чуқурии калоне ки дар ҷангал буд, андохтанд, ва бар ӯ сангтӯдаи бағоят бузурге барпо карданд, ва тамоми Исроил, ҳар яке ба хаймаи худ, пароканда шуданд+.

18Ва Абшолӯм, вақте ки дар қайди ҳаёт буд, барои худ сутуне барпо кард, ки он дар водии подшоҳ аст; зеро ки гуфт: «Писаре надорам, ки номи ман ба воситаи вай зикр карда шавад»; ва он сутунро ба номи худ хонд, ва он то имрӯз сутуни Абшолӯм номида мешавад+.

Мамоти писараш сабаби мотами азими Довуд мегардад.

19Ва Аҳимаас ибни Содӯқ гуфт: «Изн бидеҳ, ки биравам ва мужда ба подшоҳ бирасонам, ки Худованд доварӣ намуда, ӯро аз дасти душманонаш халосӣ додааст».

20Вале Юоб ба вай гуфт: «Ту имрӯз муждавар нестӣ, балки рӯзи дигаре мужда хоҳӣ расонид, вале имрӯз мужда нахоҳӣ расонид, чунки писари подшоҳ мурдааст».

21Ва Юоб ба Кушӣ гуфт: «Бирав ва аз он чи дидаӣ, ба подшоҳ хабар бирасон». Ва Кушӣ ба Юоб саҷда намуда, давид.

22Ва Аҳимаас ибни Содӯқ боз ба Юоб муроҷиат намуда, гуфт: «Ҳар чи бодо бод; изн бидеҳ, ки ман низ аз ақиби Кушӣ бидавам». Вале Юоб гуфт: «Ҷаро ту мехоҳӣ бидавӣ, эй писарам? Ин мужда, охир, ба ту мукофоте нахоҳад овард».

23Вай гуфт: «Ҳар чи бодо бод; ман мехоҳам биравам». Ва ӯ ба вай гуфт: «Пас, бидав». Ва Аҳимаас бо роҳи водӣ давида, аз Кушӣ пеш гузашт.

24Ва Довуд дар миёни ду дарвоза нишаста буд. Ва дидбон аз боми дарвоза ба болои ҳисор баромад, ва чашмони худро баланд карда, дид, ки инак, шахсе танҳо медавад.

25Ва дидбон фарьёд зада, ба подшоҳ хабар дод. Ва подшоҳ гуфт: «Агар танҳо бошад, муждае дар забони ӯст». Ва он шахс торафт наздик меомад.

26Ва дидбон шахси дигарро дид, ки медавад, ва дидбон ба дарвозабон фарьёд зада, гуфт: «Инак, боз шахсе танҳо медавад». Ва подшоҳ гуфт: «Ин низ муждавар аст».

27Ва дидбон гуфт: «Ман давидани шахси аввалинро мебинам, ки мисли давидани Аҳимаас ибни Содӯқ аст». Ва подшоҳ гуфт: «Ин шахси хуб аст, ва муждаи хуб меоварад»+.

28Ва Аҳимаас нидо карда, ба подшоҳ гуфт: «Саломатист!» Ва пеши подшоҳ бар рӯи худ то замин саҷда бурда, гуфт: «Муборак аст Худованд Худои ту, ки мардумеро, ки ба оғоям подшоҳ дасти таҷовуз дароз карда буданд, таслим намуд!».

29Ва подшоҳ гуфт: «Оё Абшолӯми ҷавон саломат аст?» Ва Аҳимаас гуфт: «Вақте ки Юоб, бандаи подшоҳ, бандаи туро фиристод, издиҳоми бузурге дидам, вале надонистам, ки чӣ буд».

30Ва подшоҳ гуфт: «Бигард ва ин ҷо биист». Вай гашта онсӯтар рафт ва истод.

31Ва инак, Кушӣ омад. Ва Кушӣ гуфт: «Оғоям подшоҳ ин муждаро қабул фармояд, ки Худованд имрӯз доварӣ намуда, туро аз дасти ҳамаи онҳое ки бар зидди ту қиём карда буданд, раҳоӣ додааст».

32Ва подшоҳ ба Кушӣ гуфт: «Оё Абшолӯми ҷавон саломат аст?» Ва Кушӣ гуфт: «Душманони оғоям подшоҳ ва ҳамаи онҳое ки бар ту барои бадӣ қиём мекунанд, мисли он ҷавон бишаванд!»+

33Ва подшоҳ ба изтироб омад ва ба ҳуҷраи болои дарвоза баромада, гирья кард; ва ҳангоми қадам заданаш чунин мегуфт: «Вой писарам Абшолӯм! Вой писарам, писарам Абшолӯм! Кошки ман ба ҷои ту мемурдам, вой Абшолӯм писарам, писарам!»

БОБИ НУЗДАХУМ

Юоб Довудро мазаммат менамояд.

19^1Ва ба Юоб хабар доданд: «Инак, подшоҳ барои Абшолӯм гирья мекунад, ва мотам гирифтааст».

2Ва дар он рӯз шодии ғалаба барои тамоми қавм ба мотам табдил ёфт, зеро қавм дар он рӯз шуниданд, ки подшоҳ барои писараш андӯҳгин аст.

3Ва дар он рӯз қавм дуздвор ба шаҳр дохил мешуданд, монанди касоне ки аз майдони ҷанг гурехта, аз рӯи шарм дуздвор меоянд.

4Ва подшоҳ рӯи худро пӯшонида буд, ва подшоҳ бо овози баланд фарьёд мезад: «Вой писарам Абшолӯм! Вой Абшолӯм писарам, писарам!»

5Ва Юоб назди подшоҳ ба хона даромада, гуфт: «Имрӯз ту рӯи ҳамаи навкарони худро хиҷил кардӣ, ки онҳо ҷони туро, ва ҷони писарон ва духтаронатро, ва ҷони занонатро, ва ҷони сурриягонатро имрӯз халосӣ доданд;

6Чунки ту бадхоҳонатро дӯст медорӣ ва аз дӯстонат нафрат дорӣ, зеро имрӯз нишон додӣ, ки сарварон ва навкарон дар назари ту ҳеҷанд, ва имрӯз ман донистам, ки агар Абшолӯм зинда мемонд, ва ҳамаи мо имрӯз мемурдем, ин ба назари ту писанд меомад.

7Ва алҳол бархоста, берун ой ва ба навкаронат суханони дилнавоз бигӯй, зеро ба Худованд қасам мехӯрам, ки агар берун наоӣ, имшаб назди ту як нафар ҳам нахоҳанд монд, ва ин барои ту аз ҳамаи фалокатҳое ки аз наврасиат то ҳоло ба сари ту омадааст, бадтар хоҳад буд».

8Ва подшоҳ бархоста, назди дарвоза нишаст, ва ба тамоми қавм хабар дода, гуфтанд: «Инак, подшоҳ назди дарвоза нишастааст». Ва тамоми қавм ба ҳузури подшоҳ омаданд, вале исроилиён ҳар яке ба хаймаи худ гурехта рафта буданд+.

Довуд ба Ерусалим бармегардад.

9Ва тамоми қавм дар ҳамаи сибтҳои Исроил баҳсу мунозира карда, мегуфтанд: «Подшоҳ моро аз дасти душманони мо халос кардааст, ва ӯ моро аз дасти фалиштиён наҷот додааст, ва алҳол аз ин замин аз боиси Абшолӯм гурехтааст+.

10Ва Абшолӯм, ки ӯро мо бар худ тадҳин намуда будем, дар ҷанг мурдааст; ва алҳол чаро шумо дар бобати баргардонидани подшоҳ хомӯш мемонед?»

11Ва подшоҳ назди коҳинон Содӯқ ва Абьётор фиристода, гуфт: «Ба пирони Яҳудо сухан ронда, бигӯед: „Чаро шумо дар бобати баргардонидани подшоҳ ба хонааш мехоҳед охирин бошед, дар сурате ки сухани тамоми Исроил назди подшоҳ ба хонааш расидааст+?

12Шумо бародарони ман ҳастед, устухони ман ва гӯшти ман ҳастед, пас чаро дар бобати баргардонидани подшоҳ мехоҳед охирин бошед?“

13Ва ба Амосо бигӯед: „Ту, охир, устухон ва гӯшти ман ҳастӣ. Бигзор Худо ба ман чунин ва зиёда аз ин бикунад, агар ту ба ҳузури ман дар тамоми айём ба ҷои Юоб сарлашкар нагардӣ!“»+

14Ва ӯ дили тамоми мардуми Яҳудоро, мисли як тан, ба худ моил гардонид, ва онҳо назди подшоҳ фиристоданд: «Ту ва ҳамаи навкаронат баргардед».

15Ва подшоҳ баргашта, ба Урдун расид; ва мардуми Яҳудо ба Ҷилҷол омаданд, то ки подшоҳро пешвоз гиранд ва подшоҳро аз Урдун гузаронанд+.

16Ва Шимъӣ ибни Ҷерои биньёминӣ, ки аз Баҳурим буд, шитофта, бо мардуми Яҳудо ба пешвози подшоҳ Довуд фурӯд омад+.

17Ва ҳазор нафар аз биньёминиён, ва Сибо, навкари хонадони Шоул, бо понздаҳ писараш ва бист навкараш ҳамроҳи ӯ буданд; ва онҳо аз Урдун пеши подшоҳ убур карданд+.

18Ва чун аз маъбари Урдун убур намуданд, то ки хонадони подшоҳро гузаронанд ва ҳар чизи дар назари ӯ мақбулро ба амал оваранд, Шимъӣ ибни Ҷеро ба ҳузури подшоҳ, пеш аз он ки ӯ аз Урдун убур кунад, афтод,

19Ва ба подшоҳ гуфт: «Оғоям маро айбдор нашуморад, ва гуноҳеро, ки бандаат дар рӯзе ки оғоям подшоҳ аз Ерусалим берун меомад, содир кардааст, ба ёд наоварад, ва подшоҳ онро ба дили худ нагирад,+

20Зеро ки ман, бандаат, медонам, ки хато кардаам, ва инак, имрӯз аз тамоми хонадони Юсуф аввалин шуда омадаам, то ки ба пешвози оғоям подшоҳ бароям».

21Ва Абишой ибни Саруё ҷавоб дода, гуфт: «Оё Шимъӣ аз барои ин кушта нашавад? Вай, охир, масеҳи Худовандро дашном додааст»+.

22Вале Довуд гуфт: «Маро бо шумо, эй писарони Саруё, чӣ кор аст, ки имрӯз монеае барои ман мешавед? Оё равост, ки касе имрӯз дар Исроил кушта шавад? Ба ман, охир, имрӯз маълум шудааст, ки ман бар Исроил подшоҳ ҳастам»+.

23Ва подшоҳ ба Шимъӣ гуфт: «Ту нахоҳӣ мурд». Ва подшоҳ ба ӯ қасам хӯрд+.

24Ва Мефибӯшет ибни Шоул ба пешвози подшоҳ баромад. Ва ӯ аз рӯзе ки подшоҳ рафт, то рӯзе ки ба саломатӣ баргашт, на пойҳояшро шуста буд, на мӯйлабашро қайчӣ зада буд, ва на либосҳояшро ҷомашӯӣ карда буд+.

25Ва ҳангоме ки ӯ аз Ерусалим ба пешвози подшоҳ омад, подшоҳ ба ӯ гуфт: «Чаро ту, эй Мефибӯшет, бо ман нарафтӣ?»

26Ва ӯ гуфт: «Эй оғоям подшоҳ! Навкарам маро фиреб дод; зеро ки ман, бандаи ту, ба дили худ гуфтам: „Хари худро зин карда ва бар он савор шуда, бо подшоҳ биравам“; зеро ки бандаат ланг аст.

27Вале вай дар ҳаққи бандаат назди оғоям подшоҳ бӯҳтон гуфтааст. Валекин оғоям подшоҳ мисли фариштаи Худост, ва ҳар чи дар назарат писанд ояд, ба амал овар+.

28Агарчи тамоми хонадони падарам ба ҳузури оғоям подшоҳ сазовори мамот буданд, вале ту бандаатро дар миёни хӯрандагони суфраи худ шинондӣ; пас, ман боз чӣ ҳақ дорам, ки назди подшоҳ шиква намоям?»+

29Ва подшоҳ ба ӯ гуфт: «Чаро боз ин суханатро мегӯӣ? Ман мегӯям: ту ва Сибо киштзорро тақсим кунед».

30Ва Мефибӯшет ба подшоҳ гуфт: «Бигзор вай ҳамаашро гирад, модом ки оғоям подшоҳ ба саломатӣ ба хонаи худ баргаштааст».

31Ва Барзилои ҷилъодӣ аз Рӯҷлим фурӯд омада, бо подшоҳ аз Урдун гузашт, то ки ӯро ба он тарафи Урдун гусел намояд.

32Ва Барзилой марди бағоят пир буд: ба синни ҳаштодсолагӣ расида буд, ва ӯ подшоҳро, ҳангоме ки дар Маҳаноим меистод, дар таъминоти худ нигоҳ дошт, зеро ки ӯ шахси бағоят сарватдор буд+.

33Ва подшоҳ ба Барзилой гуфт: «Ту бо ман биё, ва ман туро дар Ерусалим дар таъминоти худ нигоҳ хоҳам дошт».

34Ва Барзилой ба подшоҳ гуфт: «Айёми солҳои ҳаёти ман чӣ қадар аст, ки бо подшоҳ ба Ерусалим биравам?

35Ман алҳол ҳаштодсола ҳастам. Оё ман метавонам некро аз бад фарқ кунам? Оё бандаат таъми он чиро, ки мехӯрам ва менӯшам, метавонад ҳис намояд? Оё боз овози муғанниён ва муғанниягонро метавонам бишнавам? Пас, чаро бандаат боз ба оғоям подшоҳ гаронӣ кунад+?

36Боз андаке бандаат бо подшоҳ аз Урдун убур хоҳад кард; ва чаро подшоҳ ба ман чунин подош диҳад?

37Ба бандаи худ изн бидеҳ, ки баргардад, то ки дар шаҳри худ назди мақбараи падару модари худ бимирам. Ва инак, бандаат Кимҳом бо оғоям подшоҳ биравад, ва ҳар чи дар назарат писанд ояд, бо вай ба амал овар»+.

38Ва подшоҳ гуфт: «Бигзор Кимҳом бо ман ояд, ва он чи дар назари ту писанд бошад, ман барои вай ба амал хоҳам овард, ва ҳар чи аз ман талаб намоӣ, барои ту ба ҷо хоҳам овард».

39Ва тамоми қавм аз Урдун убур карданд. Ва подшоҳ убур намуд. Ва подшоҳ Барзилойро бӯсид, ва ӯро баракат дод, ва ӯ ба макони худ баргашт.

40Ва подшоҳ ба Ҷилҷол равона шуд, ва Кимҳом бо ӯ рафт. Ва тамоми қавми Яҳудо подшоҳро гуселониданд, ва нисфи қавми Исроил низ.

41Ва инак, тамоми мардуми Исроил назди подшоҳ омаданд, ва ба подшоҳ гуфтанд: «Аз чӣ сабаб бародарони мо, мардуми Яҳудо, туро дуздиданд, ва подшоҳ ва хонадонашро аз Урдун гузарониданд, дар сурате ки ҳамаи одамони Довуд бо ӯ буданд?»

42Ва тамоми мардуми Яҳудо ба мардуми Исроил ҷавоб гардониданд: «Аз он сабаб, ки подшоҳ хешованди мост. Пас, чаро ин шуморо ба хашм овардааст? Оё мо чизе аз суфраи подшоҳ хӯрдаем? Оё инъоме аз ӯ ба мо расидааст?»

43Ва мардуми Исроил ба мардуми Яҳудо ҷавоб гардонида, гуфтанд: «Моро дар подшоҳ даҳ ҳисса ҳаст, дар Довуд низ ҳиссаи мо назар ба шумо бештар аст. Пас, чаро моро хор доштед? Ва оё мо дар бораи баргардонидани подшоҳи худ аввалин шуда сухан нарондем?» Валекин сухани мардуми Яҳудо аз сухани мардуми Исроил сахттар буд+.

БОБИ БИСТУМ

Шӯриши Шобаъ.

20^1Аз қазо дар он ҷо марди нобакоре буд, ки биньёминӣ буда, Шобаъ ибни Бикрӣ ном дошт; ва ӯ шох навохта, гуфт:

«Моро дар Довуд ҳиссае нест
ва дар писари Йисой моро насибе нест;
ҳар яке ба хаймаи худ биравед, эй Исроил!»+

2Ва тамоми мардуми Исроил аз Довуд чудо шуда, аз паи Шобаъ ибни Бикрӣ рафтанд, вале мардуми Яҳудо подшоҳи худро аз Урдун то Ерусалим ҳамроҳӣ карданд.

3Ва Довуд ба хонаи худ ба Ерусалим омад; ва подшоҳ даҳ зани суррияро, ки барои нигаҳбонии хона монда буд, гирифт, ва онҳоро дар бандихона ҷой дод, ва онҳоро дар таъминоти худ нигоҳ медошт, вале назди онҳо дохил намешуд; ва онҳо то вақти мамоташон, дар ҳолати зиндабевагӣ, бандӣ буданд+.

Юоб Амосоро мекушад.

4Ва подшоҳ ба Амосо гуфт: «Мардуми Яҳудоро дар зарфи се рӯз назди ман даъват намо, ва худат дар ин ҷо ҳозир шав»+.

5Ва Амосо рафт, то ки аҳли Яҳудоро даъват намояд, вале аз мӯҳлате ки барояш муқаррар карда шуда буд, даранг кард.

6Ва Довуд ба Абишой гуфт: «Алҳол Шобаъ ибни Бикрӣ ба мо бештар аз Абшолӯм осеб хоҳад расонид; ту навкарони оғоятро гирифта, варо таъқиб намо, мабодо вай барои худ шаҳрҳои ҳисордоре пайдо карда, аз пеши назари мо пинҳон шавад».

7Ва одамони Юоб, ва каритиён ва фалитиён, ва ҳамаи паҳлавонон аз паи ӯ берун рафтанд; ва онҳо аз Ерусалим берун рафтанд, то ки Шобаъ ибни Бикриро таъқиб намоянд+.

8Вақте ки онҳо ба санги бузурге ки дар Ҷибъӯн аст, расиданд, Амосо аз пешашон баромад. Ва Юоб либоси ҳарбӣ дар бар дошт, ва бар он тасмаи шамшери ғилофдор бар камараш баста шуда буд, ва ҳангоме ки ӯ берун омад, шамшер аз ғилоф афтод.

9Ва Юоб ба Амосо гуфт: «Оё ту саломат ҳастӣ, бародарам?» Ва Юоб бо дасти росташ риши Амосоро гирифт, то ки ӯро бӯса кунад.

10Ва Амосо аз шамшере ки дар дасти Юоб буд, эҳтиёт нашуд, ва онро вай ба шиками ӯ зад, ва амъояш бар замин рехт, ва ӯро дубора назад, ва ӯ мурд. Ва Юоб ва бародараш Абишой Шобаъ ибни Бикриро таъқиб карданд+.

11Ва яке аз навкарони Юоб назди мурда истода, мегуфт: «Ҳар кӣ Юобро хоҳон аст, ва ҳар кӣ ба Довуд содиқ аст, аз паи Юоб биравад!»

12Ва Амосо дар миёни роҳ ба хун ҷӯлида ҷон меканд; ва он навкар дид, ки тамоми қавм меистанд, бинобар ин Амосоро аз миёни роҳ ба тарафи саҳро кашида бурд, ва либосе бар ӯ партофт, зеро дид, ки ҳар кӣ аз пеши ӯ гузарад, меистад.

Фурӯнишонии шӯриши Шобаъ.

13Аммо вақте ки ӯ аз миёни роҳ дур карда шуд, ҳама аз паи Юоб рафтанд, то ки Шобаъ ибни Бикриро таъқиб намоянд.

14Ва ӯ аз ҳамаи сибтҳои Исроил то Обили Байт-Маако ва ҳамаи бериён гузашта буд, ва инҳо низ аз паи ӯ мерафтанд+.

15Вале онҳо омада, ӯро дар Обили Байт-Маако муҳосира карданд, ва хоктӯдае пеши шаҳр барпо намуданд, ки он то ба сари ҳисор расид, ва тамоми қавме ки бо Юоб буданд, ҳисорро вайрон мекарданд, то ки онро афтонанд.

16Ва зани оқилае аз шаҳр фарьёд кашид: «Бишнавед, бишнавед! Лутфан, ба Юоб бигӯед: „Ба ин ҷо наздик ой, то ки ман бо ту сухан гӯям“».

17Ва ӯ назди вай омад, ва зан гуфт: «Оё ту Юоб ҳастӣ?» Ва ӯ гуфт: «Ман ҳастам». Ва ба ӯ гуфт: «Суханони канизатро бишнав». Ва ӯ гуфт: «Ман мешунавам».

18Вай сухан ронда, гуфт: «Пештар чунин мегуфтанд: „Дар Обил мебояд машварат пурсид“, ва ҳар масъаларо ба ҳамин тариқ ҳал мекарданд.

19Ман сулҳҷӯ ва амини Исроил ҳастам; ту мехоҳӣ шаҳреро, ки модари шаҳрҳост, дар Исроил хароб кунӣ; барои чӣ туро лозим аст, ки мулки Худовандро маҳв намоӣ?»

20Ва Юоб ҷавоб гардонида, гуфт: «Ҳошо ва калло, ки ман хароб кунам ё маҳв намоям!

21Асли масъала чунин нест, балки шахсе аз кӯҳи Эфроим, ки Шобаъ ибни Бикрӣ ном дорад, ба подшоҳ Довуд дасти тааддӣ дароз кардааст; ӯро танҳо бисупоред, ва ман аз шаҳр ақиб хоҳам гашт». Ва зан ба Юоб гуфт: «Инак, сари ӯ аз болои ҳисор назди ту партофта хоҳад шуд».

22Ва зан бо нутқи оқилонаи худ назди тамоми қавм омад, ва онҳо сари Шобаъ ибни бикриро аз тан ҷудо карда, назди Юоб партофтанд. Ва ӯ шох навохт, ва ҳама аз пеши шаҳр, ҳар яке сӯи хаймаи худ, паҳн шуда рафтанд. Ва Юоб ба Ерусалим назди подшоҳ баргашт.

23•Ва Юоб сардори тамоми лашкари Исроил буд; ва Баноё ибни Ехӯёдоъ — сардори каритиён ва фалитиён;+

24Ва Адӯром — сардори боҷу хироҷ; ва Еҳӯшофот ибни Аҳилуд — вақоеънавис;+

25Ва Шево — котиб; ва Содӯқ ва Абьётор — коҳинон+.

26Ва Ирои ёирӣ низ назди Довуд коҳин буд.

БОБИ БИСТУ ЯКУМ

Қаҳтӣ се сол давом мекунад.

21^1Ва дар айёми Довуд се сол, сол аз паи сол, қаҳтӣ шуд, ва Довуд аз Худованд пурсид, ва Худованд гуфт: «Ин аз боиси Шоул ва хонадони хунрезӣ ӯст, аз боиси он аст, ки ӯ ҷибъӯниёнро куштааст».

2Ва подшоҳ ҷибъӯниёнро даъват намуда, бо онҳо сухан ронд. Валекин ҷибъӯниён аз банӣ-Исроил не, балки аз бақияи амӯриён буданд, ва банӣ-Исроил ба онҳо қасам хӯрда буданд, аммо Шоул аз рашке ки барои банӣ-Исроил ва Яҳудо дошт, мехост онҳоро несту нобуд кунад+.

3Ва Довуд ба ҷибъӯниён гуфт: «Барои шумо чӣ кор кунам, ва бо чӣ гуна тадбир кафорат намоям, то ки шумо мулки Худовандро баракат диҳед?»

4Ва ҷибъӯниён ба ӯ гуфтанд: «Аз Шоул ва хонадонаш нуқра ва тилло талаб надорем, ва моро лозим нест, ки касе дар Исроил кушта шавад». Ва ӯ гуфт: «Ҳар чӣ шумо бигӯед, бароятон хоҳам кард».

5Ва онҳо ба подшоҳ гуфтанд: «Он касе ки моро несту нобуд мекард, ва дар ҳаққи мо ният дошт, ки моро маҳв намояд, то ки дар тамоми ҳудуди Исроил касе аз мо боқӣ намонад, —

6Бигзор ҳафт нафар аз фарзандони вай ба мо супурда шаванд, ва мо онҳоро барои Худованд дар Ҷибъои Шоул, ки гузини Худованд буд, ба дор хоҳем кашид». Ва подшоҳ гуфт: «Ман онҳоро хоҳам супурд»+.

7Вале подшоҳ ба Мефибӯшет ибни Йӯнотон ибни Шоул раҳм кард, ба хотири қасами Худованд, ки дар миёни онҳо, яъне дар миёни Довуд ва Йӯнотон ибни Шоул буд+.

8Ва подшоҳ Армӯнӣ ва Мефибӯшет — ду писари Рисфо бинти Айёро, ки барои Шоул зоида буд, ва панҷ писари Мераб бинти Шоулро, ки барои Адриил ибни Барзилои маҳулотӣ зоида буд, гирифт,+

9Ва онҳоро ба дасти ҷибъӯниён супурд, ва онҳоро бар кӯҳ ба ҳузури Худованд ба дор кашиданд, ва ин ҳафт нафар якҷоя афтоданд; ва онҳо дар рӯзҳои аввали дарав, дар ибтидои дарави ҷав кушта шуданд+.

10Ва Рисфо бинти Айё палосе гирифта, онро аз ибтидои дарав барои худ бар сахра густаронид, ва то вақте ки об бар онҳо аз осмон рехт, нагузошт, ки мурғони ҳаво рӯзона ва ҳайвоноти саҳро шабона бар онҳо фурӯд оянд.

11Ва ба Довуд аз он чи Рисфо бинти Айё, суррияи Шоул, карда буд, хабар доданд.

12Ва Довуд рафта, устухонҳои Шоул, ва устухонҳои писари ӯ Йӯнотонро аз сокинони Ёбиш-Ҷилъод гирифт: онҳо он устухонҳоро аз майдони Байт-Шон дуздида буданд, ки дар он ҷо фалиштиён онҳоро ба дор кашида буданд, дар рӯзе ки фалиштиён Шоулро дар Ҷилбӯа кушта буданд+.

13Ва ӯ аз он ҷо устухонҳои Шоул ва устухонҳои писари ӯ Йӯнотонро овард, ва устухонҳои онҳоеро, ки ба дор кашида шуда буданд, ҷамъ карданд,

14Ва устухонҳои Шоул ва писари ӯ Йӯнотонро дар замини Биньёмин, дар Селоъ, дар мақбараи падараш Қиш дафн карданд, ва ҳар чиро, ки подшоҳ амр фармуда буд, ба ҷо оварданд; ва баъд аз он Худо бар замин марҳамат намуд+.

Ҷанг бо фалиштиён.

15Ва боз фалиштиён бо Исроил ҷанг карданд; ва Довуд бо навкаронаш фурӯд омада, бо фалиштиён ҷангиданд, ва Довуд монда шуд.

16Ва Йишбии нубӣ, ки аз авлоди Рофо буд, ва вазни найзааш сесад сиқл мис буд, ва шамшери наве бар камар дошт, хост, ки Довудро бикушад+.

17Вале Абишой ибни Саруё ба ӯ ёварӣ намуд, ва фалиштиро зада, кушт. Он гоҳ одамони Довуд қасам хӯрда, ба ӯ гуфтанд: «Дигар бо мо ба ҷанг нахоҳӣ баромад, то ки чароғи Исроилро хомӯш накунӣ»+.

18Ва баъд аз он боз ҷанге бо фалиштиён дар Ҷуб рӯй дод; он вақт Сибкои ҳушотӣ Сафро, ки аз авлоди Рофо буд, кушт+.

19Ва боз ҷанге бо фалиштиён дар Ҷуб рӯй дод; ва Элҳонон ибни Яъре-Урҷими байтлаҳмӣ Ҷольёти ҷаттиро кушт, ки дастаи найзааш мисли наварди нассоҷон буд+.

20Ва боз ҷанге дар Ҷат рӯй дод; ва марди бузургҷуссае буд, ки дасту пойҳояш ҳар яке шаш ангушт дошт, — ҷамъ бисту чорто; вай низ аз авлоди Рофо буд.

21Ва ҳангоме ки вай Исроилро дашном медод, Йӯнотон ибни Шимъо, бародари Довуд, варо кушт+.

22Ин чор нафар барои Рофо дар Ҷат зоида шуда буданд, ва аз дасти Довуд ва навкаронаш фурӯ ғалтиданд+.

БОБИ БИСТУ ДУЮМ

Мадҳияи Довуд ба муносибати раҳо шуданаш аз душманон.

22^1•Ва Довуд, дар рӯзе ки Худованд ӯро аз дасти ҳамаи душманонаш ва аз дасти Шоул раҳо кард, суханони ин сурудро барои Худованд ба забон ронд,

2Ва гуфт:

«Худованд сахраи ман ва қалъаи ман ва раҳокунандаи ман аст.

3Худо кӯҳпораи ман аст, ки ба вай паноҳ мебарам;
сипари ман ва шохи наҷоти ман аст, паноҳгоҳ ва гурезгоҳи ман аст.

Эй наҷотдиҳандаи ман, Ту маро аз зулм халосӣ медиҳӣ+.

4Худованди мамдӯҳро мехонам,
ва аз душманонам халосӣ меёбам+.
5Вақте ки мавҷҳои мамот маро фаро гирифт,
селҳои ҳалокат маро ба ҳарос андохт,+
6Азиятҳои гӯр маро иҳота намуд,
ва домҳои мамот аз пешам баромад, —+
7Дар тангии худ Худовандро хондам,
ва Худои худро даъват намудам,
ва Ӯ аз қасри Худ овози маро шунид,
ва истиғосаи ман ба гӯшаш расид+.
8Ва замин ба ҳаяҷон ва ларза омад,
асосҳои осмон ларзида,
ба ҷунбиш омад, зеро ки Ӯ дарғазаб шуд+.
9Дуд аз димоғи Ӯ баромад,
ва оташи оламсӯз аз даҳони Ӯ;
ахгарҳо аз Ӯ афрӯхта мешуд+.
10Ва Ӯ осмонро хам карда, фурӯд омад,
ва меғ зери пойҳояш буд+.
11Ва бар каррубӣ савор шуда, парвоз намуд,
ва бар болҳои бод намоён шуд+.

12Ва гирдогирди Худ зулмотро мисли чодире густаронид,
ва маҷмӯи обҳои абрҳои осмонро+.

13Аз дурахше ки аз ҳузури Ӯ берун меомад,
ахгарҳои оташ афрӯхта мешуд.

14Худованд аз осмон гулдуррос зад,
ва Ҳаққи Таоло овози Худро баровард+.

15Ва тирҳо фиристода, онҳоро пароканда кард,
ва барқ афканда, онҳоро ошуфта сохт+.

16Ва маҷроҳои об намоён гардид,
ва асосҳои коинот ошкор шуд, — аз итоби Худованд,
аз вазиши боди ғазаби Ӯ+.

17Аз афроз фиристода, маро гирифт,
аз обҳои бисьёр маро кашида баровард+.

18Маро аз душмани зӯроварам халосӣ дод,
ва аз бадхоҳонам, ки аз ман қавитар буданд+.

19Онҳо дар рӯзи мусибатам аз пешам баромаданд,
вале Худованд такьягоҳи ман буд,

20Ва маро ба фарохӣ баровард, маро халосӣ дод,
зеро ки Ӯ маро дӯст медорад+.

21Худованд ба ман мувофиқи адолатам подош медиҳад,
мувофиқи покии дастҳоям маро мукофот менамояд,+

22Зеро ки ман тариқҳои Худовандро риоя кардаам,
ва аз Худои худ шарирона нагаштаам;
23Чунки тамоми аҳкоми Ӯ пеши назари ман аст,
ва аз фароизи Ӯ ман дур нашудаам.
24Ман ба ҳузури Ӯ беайб будам,
ва аз маъсиятҳо худдорӣ кардаам+.

25Ва Худованд маро мувофиқи адолатам мукофот намуд,
ва мувофиқи покие ки пеши назари Ӯ доштам.

26Бо эҳсонкор Ту эҳсонкорӣ мекунӣ,
бо марди росткор росткорӣ менамоӣ.

27Бо покдил Ту покдилона рафтор мекунӣ,
ва бо каҷкор — мувофиқи каҷкории вай.

28Ва мардуми шикастанафсро Ту наҷот медиҳӣ,
ва бо нигоҳи чашмони Худ мағруронро залил мегардонӣ+.

29Ба яқин Ту чароғи ман ҳастӣ, эй Худованд!

Ва Худованд зулмоти маро ба рӯшноӣ табдил медиҳад+.

30Ба яқин бо Ту ман бар фавҷе тохт меоварам;
бо Худои худ ман аз ҳисор ҷаста мегузарам.
31Тариқи Худо рост аст,
каломи Худованд амин аст,
ва Ӯ барои ҳамаи онҳое ки ба Ӯ паноҳ мебаранд, сипар аст+.

32Зеро кист Худо, ғайр аз Худованд,
ва кист кӯҳпора, ғайр аз Худои мо+?

33Худо қалъаи иқтидори ман аст,
ва тариқи маро рост мекунад.

34Пойҳои маро мисли пои гавазнҳо мегардонад,
ва бар баландиҳоям маро мегузорад+.

35Дастҳои маро ба ҳарбу зарб омӯхта мекунад,
ва камони мисин дар бозуҳоям мешиканад+.

36Ва сипари наҷоти Худро ба ман ато намудӣ,
ва иҷобати Ту маро сарафроз месозад.

37Қадамҳои маро дар таги ман васеъ кардӣ,
ва пойҳоям налағжид.

38Ва душманонамро таъқиб менамоям, то ки онҳоро нест кунам,
ва то маҳв нашаванд, барнамегардам.

39Ва онҳоро нест кардам ва зарба задам, ба тавре ки дигар нахоҳанд бархост;
ва онҳо зери пойҳои ман афтоданд.

40Ва Ту камари маро барои ҷанг мустаҳкам бастӣ;
онҳоеро, ки ба зидди ман қиём мекунанд, ба зери ман тобеъ хоҳӣ намуд+.

41Ва душманонамро Ту аз пеши ман гурезондӣ,
ва ман адуёнамро несту нобуд кардам+.

42Онҳо мадад металабанд, вале наҷотдиҳандае нест;
ба Худованд рӯй меоваранд, вале Ӯ онҳоро иҷобат наменамояд+.

43Ва ман онҳоро мисли ғубори замин гард-гард мекунам,
мисли лои кӯчаҳо пахш ва поймол менамоям+.

44Ва Ту маро аз исьёнҳои қавми ман халосӣ додӣ;

Ту маро маҳфуз доштӣ, то ки сардори халқҳо гардам;
қавме ки ман намешинохтам, ба ман бандагӣ мекунанд+.

45Аҷнабиён пеши ман тамаллуқ менамоянд,
фақат овозаи маро шунида, ба ман тобеъ мешаванд+.

46Аҷнабиён пажмурда хоҳанд шуд,
ва аз истеҳкомоти худ бо тарсу бим берун хоҳанд омад+.

47Худованд зинда аст, ва кӯҳпораи ман муборак;
ва Худои кӯҳпораи наҷоти ман сарафроз бод!
48Эй Худое ки интиқоми маро мегирӣ,
ва қавмҳоро ба ман тобеъ менамоӣ,+
49Ва маро аз душманонам халосӣ медиҳӣ,
ва маро аз онҳое ки бар ман қиём мекунанд, баланд мегардонӣ!

Ту маро аз шахси золим раҳонидаӣ+.

50Бинобар ин ман Туро, эй Худованд, дар миёни халқҳо ҳамд хоҳам гуфт,
ва исми Туро тараннум хоҳам намуд+.
51Ӯ бурҷи наҷот аст барои подшоҳи Худ,
ва Ӯ ба масеҳи Худ марҳамат менамояд,
яъне ба Довуд ва насли вай то абад!»+

БОБИ БИСТУ СЕЮМ

Суханони охирини Довуд.

23^1Ва ин аст суханони охирини Довуд —
ваҳйи Довуд ибни Йисой, —
ваҳйи марде ки баланд бардошта шуд,
яъне масеҳи Худои Яъқуб,
ва муғаннии ширинкаломи Исроил:
2«Рӯҳи Худо дар ман сухан ронд,
ва каломи Ӯ бар забони ман аст+.
3Худои Исроил сухан ронд,
кӯҳпораи Исроил ба ман гуфт:

„Касе ки бар одамон салтанат меронад, бояд одиле бошад,
ки бо худотарсӣ салтанат ронад+.
4Ва ин мисли рӯшноии субҳ аст,
вақте ки офтоб тулӯъ мекунад,
яъне вақте ки субҳ бе абр аст,
ва аз дурахшонии баъд аз борон майса аз замин неш зада мебарояд“.

5Оё хонаи ман бо Худо чунин нест?

Ӯ, охир, аҳди ҷовидонӣ бо ман бастааст,
ки он аз ҳар ҷиҳат мураттаб ва мустаҳкам аст.

Пас, оё тамоми наҷоти маро,
ва тамоми муроди маро Ӯ ба вуҷуд намеоварад+?

6Вале нобакорон саросар мисли хорҳо мебошанд, ки дур андохта мешаванд,
чунки онҳоро ба даст гирифтан мумкин нест.

7Ва агар касе бихоҳад ба онҳо даст расонад,
бояд бо оҳан ва чӯбдастаи найза мусаллаҳ шавад;
ва онҳо дар макони худ бо оташ сӯзонида мешаванд».

Ҳамкорони пуршарафи Довуд.

8•Ин аст номҳои паҳлавононе ки Довуд дошт: он ки дар маҷлиси ҳакимон менишаст ва сардори сегона буд, яъне Адинӯ Ҳоэснӣ, ки бар ҳаштсад нафар тохт оварда, ҳамаашонро дар як маърака кушта буд.

9Ва баъд аз вай Элъозор ибни Дӯдӯ ибни Аҳӯҳӣ, яке аз он се паҳлавоне ки бо Довуд буданд. Вақте ки фалиштиёнро ба воситаи дашномҳо иғво карданд, онҳо барои ҷанг ҷамъ шуданд, вале мардуми Исроил гурехта рафтанд,

10Он гоҳ ӯ бархоста, ба фалиштиён шикаст расонид, ба тавре ки дасташ хаста шуд ва дасташ ба шамшер часпид; ва Худованд дар он рӯз ғалабаи бузурге ба амал овард, ва қавм аз паи ӯ фақат барои яғмо кардан баргаштанд.

11Ва баъд аз ӯ Шаммо ибни Оҷии ҳарорӣ. Вақте ки фалиштиён дар ӯрдугоҳ ҷамъ омаданд, дар ҷое ки қитъаи саҳро пур аз адас буд, вале қавм аз пеши фалиштиён гурехта рафтанд,

12Он гоҳ ӯ дар миёни он қитъа истода, онро ҳимоят намуд, ва ба фалиштиён шикаст расонид; ва Худованд ғалабаи бузурге ба амал овард.

13Ва се нафар аз он сӣ сардор фурӯд омада, дар вақти дарав назди Довуд ба мағораи Адулом даромаданд; ва қӯшуни фалиштиён дар водии Рафоим ӯрду зада буданд+.

14Ва Довуд он вақт дар қалъа буд; ва дастаи фалиштиён он вақт дар Байт-Лаҳм меистоданд.

15Ва Довуд изҳори орзу намуда, гуфт: «Кошки касе маро аз чоҳе ки назди дарвозаи Байт-Лаҳм аст, об бинӯшонад!»

16Ва ин се паҳлавон ӯрдугоҳи фалиштиёнро рахна карда, аз чоҳе ки назди дарвозаи Байт-Лаҳм аст, об кашиданд ва онро бардошта, назди Довуд оварданд, вале ӯ нахост, ки онро бинӯшад, ва онро ҳамчун ҳадияи рехтанӣ барои Худованд рехт,+

17Ва гуфт: «Ҳошо аз тарси Худованд, ки ман чунин амал намоям! Оё хуни он касонро бинӯшам, ки ҷони худро дар хатар гузошта рафтаанд?» Ва ӯ нахост, ки онро бинӯшад. Чунин аст коре ки ин се паҳлавон карданд.

18Ва Абишой, бародари Юоб ибни Саруё, сардори се нафар буд, ва ӯ боре найзаи худро бар сесад кас бардошта, ҳамаашонро кушта буд; ва ӯ дар миёни се нафар номдор буд+.

19Аз ин се нафар ӯ мукаррамтарин буда, сардори онҳо гардида буд, вале ба дараҷаи он се нафар нарасида буд.

20Ва Баноё ибни Еҳӯёдоъ, писари марди далери қабсаилӣ, ки корнамоиҳои зиёде кардааст; ӯ ду паҳлавони мӯобиро кушта буд, ва ӯ фурӯд омада, шерро андаруни чоҳ дар рӯзи барф кушта буд+.

21Ва ӯ марди мисриеро, ки намуди бадҳайбате дошт, кушта буд, дар сурате ки дар дасти он мисрӣ найза буд, ва ӯ бо таёқе назди вай фурӯд омада, найзаро аз дасти мисрӣ рабуд ва варо бо найзаи худаш кушт+.

22Чунин аст корҳое ки Баноё ибни Еҳӯёдоъ карда буд, ва ӯ дар миёни он се паҳлавон номдор буд.

23Аз сӣ нафар ӯ мукаррамтарин буд, вале ба дараҷаи он се нафар нарасида буд; ва Довуд ӯро бар гурӯҳи посбонони шахсии худ таъин намуд.

24Асоил бародари Юоб дар миёни он сӣ нафар буд; Элҳонон ибни Дӯдӯ аз Байт-Лаҳм;+

25Шаммои ҳарӯдӣ; Элиқои ҳарӯдӣ;

26Ҳоласи фалтӣ; Иро ибни Иққеши тақӯогӣ;

27Абиэзери антӯтӣ; Мабунони ҳушотӣ;

28Салмӯни аҳӯҳӣ; Маҳарӯи натуфотӣ;

29Ҳилаб ибни Баанои натуфотӣ; Иттой ибни Рибой, аз Ҷибъои банӣ-Биньёмин;

30Баноёҳуи фиръотӯнӣ; Ҳиддой, аз мулки Ҷоаш;

31Абӣ-Албӯни арботӣ; Азмовити барҳумӣ;

32Эльяҳбои шаалбӯнӣ; аз банӣ-Ешин Йӯнотон;

33Шаммои ҳарорӣ; Аҳиом ибни Шорори арорӣ;

34Элифолат ибни Аҳасбой ибни Маакотӣ; Элиом ибни Аҳитӯфали ҷилӯнӣ;+

35Ҳасрои кармилӣ; Фаарои арбӣ;

36Йиҷъол ибни Нотон аз Сӯбо; Бонии ҷодӣ;

37Солақи аммӯнӣ; Наҳарои беэрӯтӣ, ки силоҳбардори Юоб ибни Саруё буд;

38Ирои йитрӣ; Ҷориби йитрӣ;

39Уриёи ҳиттӣ; ҷамъ сию ҳафт нафар буданд+.

БОБИ БИСТУ ЧОРУМ

Ғазаби Худованд барои саршумории қавм.

24^1•Ва ғазаби Худованд боз бар исроилиён аланга зад, ва Довудро бар онҳо барангехт, то бигӯяд: «Бирав, Исроил ва Яҳудоро саршуморӣ намо»+.

2Ва подшоҳ ба сарлашкари худ Юоб, ки назди ӯ буд, гуфт: «Дар тамоми сибтҳои Исроил, аз Дон то Беэр-Шобаъ гардиш карда, қавмро саршуморӣ намо, то ки шумораи қавмро бидонам»+.

3Ва Юоб ба подшоҳ гуфт: «Бигзор Худованд Худои ту шумораи қавмро аз он қадар, ки ҳаст, сад баробар зиёд кунад, ва чашмони оғоям подшоҳ инро бубинад! Пас, чаро оғоям подшоҳ ин корро хоҳон аст?»+

4Вале сухани подшоҳ бар Юоб ва сардорони сипоҳ ғолиб омад; ва Юоб бо сардорони сипоҳ аз пеши подшоҳ берун рафтанд, то ки қавми Исроилро саршуморӣ кунанд.

5Ва аз Урдун гузашта, дар Арӯэр ӯрду заданд, ва аз тарафи рости шаҳр андаруни водии Ҷод рӯ оварда, ба Яъзир омаданд+.

6Ва ба Ҷилъод ва ба замини Таҳтим-Ҳодшӣ расиданд; ва ба Дон-Яан омаданд, ва давр зада, ба самти Сидӯн рафтанд.

7Ва ба қалъаи рӯ ба рӯи Сӯр ва ба ҳамаи шаҳрҳои ҳиввиён ва канъониён омаданд, ва ба ҷануби Яҳудо баромада, то Беэр-Шобаъ расиданд+.

8Ва тамоми заминро тай намуда, баъд аз гузаштани нӯҳ моҳу бист рӯз ба Ерусалим омаданд.

9Ва Юоб рӯйхати саршумории қавмро ба подшоҳ пешниҳод кард; аз Исроил ҳаштсад ҳазор нафар ҷанговарони шамшерзан, ва аз Яҳудо панҷсад ҳазор нафар буданд+.

Худованд бар қавм вабо мефиристад.

10•Ва Довуд, баъд аз он ки қавмро саршуморӣ намуд, пушаймон шуд; ва Довуд ба Худованд гуфт: «Бо ин коре ки кардам, ман бағоят гуноҳкор шудам; ва алҳол, эй Худованд, аз гуноҳи бандаи Худ гузароӣ намо, зеро ки бағоят беақлона рафтор кардам»+.

11Ва Довуд бомдодон бархост; ва каломи Худованд бар Ҷоди набӣ, ки пешбини Довуд буд, нозил шуда, гуфт:+

12«Рафта, ба Довуд бигӯй: „Худованд чунин мегӯяд: Ман се чизро ба ту таклиф мекунам; яке аз онҳоро барои худ интихоб намо, то ки бар ту ба амал оварам“».

13Ва Ҷод назди Довуд омад ва ба ӯ хабар дода, гуфт: «Оё ҳафт сол қаҳтӣ бар замини ту биёяд, ё се моҳ аз пеши душманонат бигрезӣ, ва онҳо туро таъқиб намоянд, ё ки се рӯз дар замини ту вабо рӯй диҳад? Алҳол мулоҳиза карда, қарор намо, ки ман ба Фиристандаи худ чӣ ҷавобе бирасонам».

14Ва Довуд ба Ҷод гуфт: «Ман дар ғояти тангӣ ҳастам; беҳтар аст, ки ба дасти Худованд биафтам, зеро ки марҳамати Ӯ бузург аст; вале ба дасти одамизод наафтам»+.

15Ва Худованд бар Исроил аз он субҳ то вақти муайяншуда вабо фиристод, ва аз қавм, аз Дон то Беэр-Шобаъ, ҳафтод ҳазор нафар мурданд+.

16Ва фаришта дасти худро бар Ерусалим дароз кард, то ки онро ба ҳалокат бирасонад, валекин Худованд аз ин офат пушаймон шуд, ва ба фариштае ки қавмро нобуд мекард, гуфт: «Басанда аст, акнун дасти худро боздор!» Ва фариштаи Худованд назди хирмангоҳи Аравнои ябусӣ буд+.

17Ва ҳангоме ки Довуд фариштаи нобудкунандаи қавмро дид, ба Худо сухан ронда, гуфт: «Инак, ман гуноҳ кардаам ва ман каҷкорӣ намудаам, вале ин гӯсфандон чӣ кардаанд? Бигзор дасти Ту бар ман ва бар хонадони падарам бошад».

Довуд хирмангоҳи Аравноро мехарад.

18•Ва Ҷод дар он рӯз назди Довуд омада, гуфт: «Баромада, дар хирмангоҳи Аравнои ябусӣ қурбонгоҳе барои Худованд барпо намо».

19Ва Довуд бар тибқи сухани Ҷод, чунон ки Худованд амр фармуда буд, баромад.

20Ва Аравно назар андохта, подшоҳ ва навкаронашро дид, ки дар наздикии ӯ гузар мекунанд; ва Аравно берун омад, ва рӯ ба замин афтода, ба подшоҳ саҷда бурд.

21Ва Аравно гуфт: «Барои чӣ оғоям подшоҳ назди бандаи худ омадааст?» Ва Довуд гуфт: «Барои он ки хирмангоҳро аз ту харида, қурбонгоҳе барои Худованд барпо намоям, то ки вабо аз қавм дур шавад»+.

22Ва Аравно ба Довуд гуфт: «Бигзор оғоям подшоҳ он чиро, ки дар назараш писанд ояд, гирифта, қурбонӣ кунад: инак, говҳо барои қурбонии сӯхтанӣ, ва ғаллакӯбакҳо ва асбоби говҳо барои ҳезум+.

23Ҳамаи инро, эй подшоҳ, Аравно ба подшоҳ медиҳад». Ва Аравно ба подшоҳ гуфт: «Бигзор Худованд бар ту таваҷҷӯҳ намояд!»

24Ва подшоҳ ба Аравно гуфт: «Не, балки аз ту ба қиммати пурраи он хоҳам харид, ва барои Худованд Худои худ чизи муфтро қурбонӣ нахоҳам кард». Ва Довуд хирмангоҳ ва говҳоро ба панҷоҳ сиқл нуқра харид.

25Ва дар он ҷо Довуд қурбонгоҳе барои Худованд бино карда, курбонии сӯхтанӣ ва қурбонии саломатӣ овард. Ва Худованд ба мамлакат марҳамат намуд, ва вабо аз Исроил дур шуд+.

* 2:16 Қитъаи Шамшерҳои Тез.

* 12:25 Маҳбуби Худованд.

* 12:30 Киккар — воҳиди андозаи пул, ё вазни он, ки ба 3000 сиқл (ё ба як талант) баробар буд.

+ 1:1 1 Подш. 31:4, 1 Подш. 30:17-20
+ 1:6 1 Подш. 31:1-4, 1 Вақ. 10:1-6
+ 1:9 Дов. 9:54
+ 1:11 2 Подш. 13:31
+ 1:14 1 Подш. 24:7
+ 1:20 Мик. 1:10, Еҳ. 13:3, 1 Подш. 31:9
+ 1:21 1 Подш. 31:1
+ 1:26 1 Подш. 18:1, 1 Подш. 20:17
+ 2:1 Еҳ. 14:13-15
+ 2:2 1 Подш. 25:43
+ 2:3 1 Подш. 27:2-3
+ 2:4 1 Подш. 16:13, 1 Подш. 31:11-13
+ 2:8 1 Подш. 14:50-51, Еҳ. 13:26
+ 2:11 2 Подш. 5:5, 3 Подш. 2:11, 1 Вақ. 3:4
+ 2:13 Ирм. 41:12

+ 2:18 1 Подш. 26:6, 2 Подш. 3:30, 2 Подш. 3:39, 2 Подш. 16:9-10, 2 Подш. 19:22, 2 Подш. 23:18, 1 Вақ. 2:16

• 3:1 1 Вақ. 3:1-4
+ 3:2 1 Подш. 25:43
+ 3:3 2 Подш. 13:37
+ 3:4 3 Подш. 1:5
+ 3:7 2 Подш. 21:8, 2 Подш. 21:10

+ 3:9 1 Подш. 15:28, 1 Подш. 16:13, 1 Подш. 28:17

+ 3:10 Дов. 20:1
+ 3:13 1 Подш. 14:49
+ 3:14 1 Подш. 18:25
+ 3:15 1 Подш. 25:44
+ 3:27 2 Подш. 20:10, 2 Подш. 2:23
+ 3:29 Иб. 14:2, Иб. 15:2

+ 3:30 1 Подш. 26:6, 2 Подш. 2:18, 2 Подш. 2:23

+ 3:39 Ирм. 38:5, 2 Подш. 2:18, 2 Подш. 16:9-10, 2 Подш. 19:22

+ 4:2 Еҳ. 18:25
+ 4:3 Наҳ. 11:33
+ 4:4 2 Подш. 9:3, 2 Подш. 9:6
+ 4:9 3 Подш. 1:29
+ 4:10 2 Подш. 1:1-16
• 5:1 1 Вақ. 11:1-3
+ 5:2 1 Подш. 18:13, Заб. 77:71
+ 5:4 3 Подш. 2:11, 1 Вақ. 29:27
+ 5:5 2 Подш. 2:11
• 5:6 1 Вақ. 11:4-9
+ 5:6 Еҳ. 15:63, Дов. 1:8, Дов. 1:21

+ 5:9 3 Подш. 9:15, 3 Подш. 9:24, 3 Подш. 11:27, 2 Вак. 32:5

+ 5:10 Эст. 9:4
• 5:11 1 Вақ. 14:1-7
+ 5:11 3 Подш. 5:1
+ 5:14 1 Вақ. 3:5-8
• 5:17 1 Вақ. 14:8-17
+ 5:18 Иш. 17:5, 2 Подш. 23:13
+ 5:20 Иш. 28:21
+ 5:24 4 Подш. 7:6

• 6:1 1 Вақ. 13:6-14, 1 Вақ. 15:25-29, 1 Вақ. 16:1-3

+ 6:2 Еҳ. 15:9, Еҳ. 15:60, Хур. 25:22
+ 6:3 1 Подш. 7:1
+ 6:6 Ад. 4:15
+ 6:11 1 Вақ. 26:4-5
+ 6:14 Заб. 150:4

+ 6:16 1 Подш. 14:49, 1 Подш. 18:20-28, 1 Подш. 19:11-17

+ 6:17 1 Вақ. 15:1
+ 6:18 3 Подш. 8:14
+ 6:21 1 Подш. 15:28
• 7:1 1 Вақ. 17:1-15

+ 7:2 2 Подш. 12:1, 3 Подш. 1:8, 1 Вақ. 29:29, 2 Вак. 9:29, 2 Вак. 29:25, Заб. 50:2

+ 7:8 1 Подш. 16:11-13, Заб. 77:70
+ 7:9 1 Подш. 18:14
+ 7:10 Дов. 2:14-16, 1 Подш. 12:11
+ 7:12 3 Подш. 2:10
+ 7:13 3 Подш. 8:19

+ 7:14 Заб. 88:27-28, 2 Қӯр. 6:18, Ибр. 1:5, Заб. 88:31-33

+ 7:16 Заб. 88:5, Заб. 88:30, Заб. 88:36-37, Заб. 131:12, Юҳ. 7:42

• 7:18 1 Вақ. 17:16-27

+ 7:22 Хур. 15:11

+ 7:23 Так. Шар. 4:7, Так. Шар. 26:19, Так. Шар. 33:29

• 8:1 1 Вақ. 18:1-13
+ 8:3 1 Подш. 14:47, 3 Подш. 11:24
+ 8:4 Еҳ. 11:6
+ 8:7 4 Подш. 11:10, 2 Вак. 23:9
+ 8:11 3 Подш. 7:51
+ 8:13 4 Подш. 14:7
+ 8:14 Ҳас. 25:23, Ҳас. 27:40, Ад. 24:18
• 8:15 2 Подш. 20:23-26, 1 Вақ. 18:14-17
+ 8:15 3 Подш. 10:9
+ 8:16 2 Подш. 2:13, 1 Вақ. 11:6, 3 Подш. 4:3

+ 8:17 2 Подш. 15:24, 2 Подш. 20:25, 1 Вақ. 24:3

+ 8:18 2 Подш. 23:20, 3 Подш. 2:35, 3 Подш. 4:4

+ 9:1 1 Подш. 18:3, 1 Подш. 20:15
+ 9:2 2 Подш. 16:1-4, 2 Подш. 19:17
+ 9:3 2 Подш. 4:4
+ 9:4 2 Подш. 17:27

+ 9:6 2 Подш. 16:4, 2 Подш. 19:24, 1 Вақ. 8:34, 1 Вақ. 9:40

+ 9:10 2 Подш. 19:17
+ 9:12 1 Вақ. 8:34
• 10:1 1 Вақ. 19
+ 10:1 1 Подш. 11:1
+ 10:6 Дов. 18:28, 2 Подш. 8:3, Дов. 11:3
+ 10:10 1 Вақ. 18:12
+ 10:12 1 Подш. 3:18
+ 10:16 3 Подш. 11:23

+ 11:1 3 Подш. 20:22, 2 Вак. 36:10, 1 Вақ. 20:1, Так. Шар. 3:11

+ 11:3 2 Подш. 23:34, 2 Подш. 23:39, 1 Вақ. 3:5

+ 11:4 Иб. 15:19
+ 11:14 3 Подш. 21:8
+ 11:21 Дов. 9:53
+ 12:1 2 Подш. 7:2, Заб. 50:2
+ 12:6 Хур. 22:1
+ 12:7 1 Подш. 16:13
+ 12:9 Ад. 15:31
+ 12:11 2 Подш. 16:21-22

+ 12:13 Еҳ. 7:20, 2 Подш. 24:10, Заб. 31:5, Заб. 50:6

+ 12:16 2 Подш. 13:31
+ 12:22 Юн. 3:9
+ 12:24 1 Вақ. 22:9
• 12:26 1 Вақ. 20:1-3
+ 12:26 Так. Шар. 3:11

+ 13:3 1 Подш. 16:9, 1 Вақ. 2:13, 2 Подш. 13:3

+ 13:12 Ҳас. 34:7, Иб. 18:9
+ 13:31 2 Подш. 1:11, 2 Подш. 12:16
+ 13:32 2 Подш. 13:3
+ 13:37 2 Подш. 3:3, 1 Вақ. 3:2

+ 14:2 1 Вақ. 2:24, 2 Вак. 11:6, 2 Вак. 20:20, Наҳ. 3:5, Ирм. 6:1, Ом. 1:1

+ 14:4 4 Подш. 6:26

+ 14:9 1 Подш. 25:24

+ 14:11 Ад. 35:19, Так. Шар. 19:12, 1 Подш. 14:45, 3 Подш. 1:52, Луқ. 21:18, Аъм. 27:34

+ 14:14 1 Подш. 7:6, 2 Подш. 23:16
+ 14:17 1 Подш. 29:9, 2 Подш. 19:27
+ 14:20 1 Подш. 29:9, 2 Подш. 19:27
+ 14:23 2 Подш. 13:38
+ 14:27 2 Подш. 13:1
+ 14:32 1 Подш. 20:8
+ 15:1 3 Подш. 1:5
+ 15:2 Рут 4:1, 2 Подш. 18:4, 2 Подш. 19:8
+ 15:4 Дов. 9:29
+ 15:8 Ҳас. 28:20
+ 15:12 Еҳ. 15:51, 1 Вақ. 27:33, Заб. 3:2
+ 15:13 2 Подш. 12:11
+ 15:14 Заб. 3:1
+ 15:16 2 Подш. 16:21-22, 2 Подш. 20:3
+ 15:18 1 Подш. 30:14, 2 Подш. 8:18
+ 15:21 Рут 1:17
+ 15:23 3 Подш. 15:13, 4 Подш. 23:4

+ 15:24 2 Подш. 8:17, 1 Подш. 22:20, 2 Подш. 8:17, 2 Подш. 20:25

+ 15:26 1 Подш. 3:18

+ 15:27 3 Подш. 1:42

+ 15:30 Зак. 14:4, Марқ. 1:11, Аъм. 1:12, Эст. 6:7

+ 15:31 2 Подш. 16:23, 2 Подш. 17:14
+ 15:32 Еҳ. 16:2
+ 15:33 2 Подш. 19:35
+ 15:34 2 Подш. 17:5-14
+ 15:36 2 Подш. 17:17
+ 15:37 1 Вақ. 27:33
+ 16:1 2 Подш. 9:2-13
+ 16:2 2 Подш. 17:29
+ 16:3 2 Подш. 9, 2 Подш. 19:27
+ 16:9 2 Подш. 2:18
+ 16:10 2 Подш. 3:39, 2 Подш. 19:22
+ 16:16 2 Подш. 15:34, 1 Подш. 10:24
+ 16:21 2 Подш. 15:16, 2 Подш. 20:3
+ 16:22 2 Подш. 12:11-12
+ 17:5 2 Подш. 15:32
+ 17:8 Мас. 17:12, Ҳуш. 13:8
+ 17:11 Дов. 20:1
+ 17:14 2 Подш. 15:31, 2 Подш. 15:34
+ 17:17 2 Подш. 15:36, Еҳ. 15:7, Еҳ. 18:16
+ 17:19 Еҳ. 2:1-6
+ 17:23 2 Подш. 15:12, Мат. 27:5
+ 17:24 Еҳ. 13:26

+ 17:25 2 Подш. 19:13, 2 Подш. 20:9-10, 1 Вақ. 2:17

+ 17:27 2 Подш. 12:26, 2 Подш. 12:29, 2 Подш. 9:4, 2 Подш. 19:31-32, 3 Подш. 2:7, Эзр. 2:61, Наҳ. 7:63

+ 17:29 2 Подш. 16:2
+ 18:2 2 Подш. 15:19-22
+ 18:8 Еҳ. 10:11
+ 18:17 Еҳ. 7:26, Еҳ. 8:29
+ 18:18 Ҳас. 14:17, 2 Подш. 14:27
+ 18:27 3 Подш. 1:42
+ 18:32 1 Подш. 25:26, Дон. 4:16
+ 19:8 Рут 4:1, 2 Подш. 15:2, 2 Подш. 18:4
+ 19:9 2 Подш. 5:20
+ 19:11 2 Подш. 15:29
+ 19:13 2 Подш. 17:25, 2 Подш. 8:16, Рут 1:17
+ 19:15 Еҳ. 4:19
+ 19:16 2 Подш. 16:5
+ 19:17 2 Подш. 9:2-13, 2 Подш. 16:1-4
+ 19:19 2 Подш. 16:5-13
+ 19:21 Хур. 22:28, 2 Подш. 16:9
+ 19:22 2 Подш. 3:39, 2 Подш. 16:10
+ 19:23 3 Подш. 2:8, 3 Подш. 2:36-46
+ 19:24 2 Подш. 9

+ 19:27 2 Подш. 16:3, 1 Подш. 29:9, 2 Подш. 14:17, 2 Подш. 14:20

+ 19:28 2 Подш. 9:7
+ 19:32 2 Подш. 17:27-29
+ 19:35 2 Подш. 15:33
+ 19:37 3 Подш. 2:7
+ 19:43 Иш. 11:13

+ 20:1 Так. Шар. 13:13, 3 Подш. 12:16, 2 Вак. 10:16

+ 20:3 2 Подш. 15:16, 2 Подш. 16:21-22
+ 20:4 2 Подш. 17:25, 2 Подш. 19:13
+ 20:7 1 Подш. 30:14, 2 Подш. 8:18
+ 20:10 2 Подш. 3:27
+ 20:14 4 Подш. 15:29
• 20:23 2 Подш. 8:15-18, 1 Вақ. 18:14-17
+ 20:23 1 Подш. 30:14

+ 20:24 3 Подш. 4:6, 3 Подш. 5:14, 3 Подш. 12:18

+ 20:25 2 Подш. 15:24, 2 Подш. 19:11
+ 21:2 Еҳ. 9:15
+ 21:6 1 Подш. 10:26
+ 21:7 1 Подш. 20:15
+ 21:8 2 Подш. 3:7, 1 Подш. 18:19
+ 21:9 Рут 1:22
+ 21:12 1 Подш. 31
+ 21:14 Еҳ. 18:28
+ 21:16 Так. Шар. 2:11, Так. Шар. 2:20-21

+ 21:17 3 Подш. 11:36, 3 Подш. 15:4, 4 Подш. 8:19, 2 Вак. 21:7, Заб. 131:17

+ 21:18 1 Вақ. 20:4-8, Так. Шар. 2:11

+ 21:19 1 Подш. 17:7

+ 21:21 1 Подш. 16:9, 2 Подш. 13:3, 1 Вақ. 2:13

+ 21:22 Еҳ. 11:22

• 22:1 Заб. 17

+ 22:3 Заб. 30:3-4, Заб. 70:3, Заб. 90:2, Заб. 143:2, Ҳас. 15:1

+ 22:4 1 Вақ. 16:25, Заб. 47:2, Заб. 95:4, Заб. 144:3

+ 22:5 Заб. 41:7, Заб. 92:4, Юн. 2:4
+ 22:6 Заб. 114:3-4
+ 22:7 Заб. 119:1, Юн. 2:8
+ 22:8 Дов. 5:5, Заб. 76:18, Заб. 96:4
+ 22:9 Заб. 20:9, Иш. 30:33, Ҳиз. 20:48
+ 22:10 Заб. 143:5, Иш. 64:1, Наҳум 1:3
+ 22:11 Заб. 103:3
+ 22:12 Хур. 20:21, Заб. 96:2
+ 22:14 1 Подш. 2:10, Айюб 37:4, Заб. 67:34
+ 22:15 Ҳаб. 3:11, Зак. 9:14, 1 Подш. 7:10
+ 22:16 Хур. 15:8, Заб. 105:9
+ 22:17 Заб. 143:7
+ 22:18 Заб. 141:6
+ 22:20 Заб. 30:8, Заб. 117:5
+ 22:21 1 Подш. 26:23, Айюб 22:30
+ 22:24 Ҳас. 6:9, Айюб 1:1
+ 22:28 Заб. 100:5
+ 22:29 Айюб 29:3, Заб. 118:105

+ 22:31 Так. Шар. 32:4, Мат. 5:48, Заб. 11:7, Мас. 30:5, Ҳас. 15:1

+ 22:32 4 Подш. 5:15, Иш. 45:5, Дон. 2:47
+ 22:34 Так. Шар. 32:13, Иш. 58:14, Ҳаб. 3:19
+ 22:35 Заб. 143:1
+ 22:40 Заб. 43:6
+ 22:41 Хур. 23:27
+ 22:42 1 Подш. 28:6, Айюб 27:9, Мас. 15:29
+ 22:43 Мик. 7:10, Зак. 10:5
+ 22:44 Иш. 55:5
+ 22:45 Так. Шар. 33:29
+ 22:46 Мик. 7:17
+ 22:48 Заб. 46:3
+ 22:49 Заб. 139:2
+ 22:50 Рум. 15:9
+ 22:51 Заб. 143:10, 2 Подш. 7:16
+ 23:2 Аъм. 2:30, 2 Пет. 1:21

+ 23:3 Так. Шар. 32:4, 2 Подш. 22:3, 2 Вак. 19:7, 2 Вак. 19:9, Мас. 16:12

+ 23:5 2 Подш. 7:15-16, Заб. 88:30
• 23:8 1 Вақ. 11:11-41, 1 Вақ. 27:1-15
+ 23:13 1 Подш. 22:1, 2 Подш. 5:18
+ 23:16 1 Подш. 7:6
+ 23:18 2 Подш. 2:18
+ 23:20 Еҳ. 15:21, 2 Подш. 8:18
+ 23:21 1 Подш. 17:50
+ 23:24 2 Подш. 2:18-23
+ 23:34 2 Подш. 15:12, 2 Подш. 11:3
+ 23:39 2 Подш. 11:3-17
• 24:1 1 Вақ. 21:1-6
+ 24:1 Ад. 1:2-4
+ 24:2 Дов. 20:1
+ 24:3 Так. Шар. 1:11
+ 24:5 Так. Шар. 2:36, Ад. 21:32
+ 24:7 Еҳ. 11:3
+ 24:9 Дов. 20:17, 1 Подш. 11:8
• 24:10 1 Вақ. 21:7-17

+ 24:10 1 Подш. 24:6, 2 Подш. 12:13, 1 Подш. 13:13

+ 24:11 1 Подш. 22:5
+ 24:14 Заб. 118:156
+ 24:15 Хур. 30:12, Дов. 20:1

+ 24:16 4 Подш. 19:35, 2 Вак. 32:21, Иш. 37:36, Аъм. 12:23, Юн. 3:10

• 24:18 1 Вақ. 21:18-27
+ 24:21 Ад. 16:47-48
+ 24:22 3 Подш. 19:21
+ 24:25 2 Вак. 3:1, Ад. 16:48, Ад. 25:8

3 Подшоҳон

КИТОБИ

СЕЮМИ ПОДШОҲОН

- 1
- 2
- 3
- 4
- 5
- 6
- 7
- 8
- 9
- 10
- 11
- 12
- 13
- 14
- 15
- 16
- 17
- 18
- 19
- 20
- 21
- 22

БОБИ ЯКУМ

Довуд бемаҷол мегардад.

1^1Ва чун подшоҳ Довуд пир ва солхӯрда шуд, ҳарчанд болои ӯро бо либосҳо мепӯшониданд, ӯ гарм намешуд.

2Ва навкаронаш ба ӯ гуфтанд: «Бигзор барои оғои мо подшоҳ духтари бокирае ҷустуҷӯ намоянд, то ки вай ба ҳузури подшоҳ биистад, ва ба ӯ нигоҳубин кунад; ва бигзор вай дар оғӯши ту бихобад, то ки оғои мо подшоҳ гарм шавад»+.

3Ва дар тамоми ҳудуди Исроил духтари соҳибҷамоле ҷустуҷӯ намуданд, ва Абишаги шунаммиро ёфтанд, ва ӯро назди подшоҳ оварданд+.

4Ва он духтар ниҳоятдараҷа соҳибҷамол буд, ва ӯ ба подшоҳ нигоҳубин мекард ва хизмати ӯро ба ҷо меовард, вале подшоҳ бо ӯ хуфту хоб накардааст.

Адӯниё қасди ба даст овардани подшоҳӣ дорад.

5Валекин Адӯниё ибни Ҳаҷҷит ҳавобаландӣ намуда, гуфт: «Ман подшоҳӣ хоҳам кард». Ва барои худ аробаҳо ва саворонро муҳайё намуд, ва панҷоҳ шотир пешопеши ӯ медавиданд+.

6Ва падараш ӯро ҳаргиз мазаммат намуда нагуфта буд: «Чаро чунин амал кардӣ?» Ва ӯ низ бағоят хушлиқо буд, ва модараш ӯро баъд аз Абшолӯм зоида буд+.

7Ва ӯ бо Юоб ибни Саруё ва бо Абьётори коҳин ҳамзабон гардида буд, ва онҳо ба Адӯниё мадад мерасониданд+.

8Вале Содӯқи коҳин ва Баноё ибни Еҳӯёдоъ ва Нотони набӣ ва Шимъӣ ва Реӣ ва паҳлавононе ки назди Довуд буданд, Адӯниёро тарафдорӣ намекарданд+.

9Ва Адӯниё гӯсфандон ва говон ва парвориёнро назди санги Зӯҳелет, ки пеши Эйн-Рӯҷел аст, забҳ намуд, ва ҳамаи бародаронаш, писарони подшоҳ, ва ҳамаи мардони Яҳудо, навкарони подшоҳро даъват намуд+.

Муқобилияти Нотон ва Батшобаъ.

10Валекин Нотони набӣ ва Баноё ва паҳлавонон ва бародараш Сулаймонро даъват накард+.

11Ва Нотон ба Батшобаъ, модари Сулаймон, сухан ронда, гуфт: «Оё нашнидаӣ, ки Адӯниё ибни Ҳаҷҷит подшоҳ шудааст, ва оғои мо Довуд инро намедонад?

12Ва алҳол биё, ба ту машварат диҳам, то ки ҷони худат ва ҷони писарат Сулаймонро бираҳонӣ;

13Рафта, назди подшоҳ Довуд даро ва ба ӯ бигӯ: „Эй оғоям подшоҳ, ту, охир, ба канизи худ қасам хӯрда гуфта будӣ, ки писарат Сулаймон баъд аз ман подшоҳ хоҳад шуд, ва ӯ бар тахти ман хоҳад нишаст. Пас, чаро Адӯниё подшоҳ шудааст?“+

14Инак, вақте ки ту ҳанӯз бо подшоҳ сухан ронӣ, ман ҳам аз паи ту даромада, бар суханонат илова хоҳам намуд».

15Ва Батшобаъ назди подшоҳ ба ҳуҷраи хоб даромад; ва подшоҳ бағоят пир буд, ва Абишаги шунаммӣ хизмати подшоҳро ба ҷо меовард.

16Ва Батшобаъ хам шуда, ба подшоҳ саҷда бурд. Ва подшоҳ гуфт: «Туро чӣ лозим аст?»

17Вай ба ӯ гуфт: «Эй оғоям, ту ба канизи худ ба Худованд Худои худ қасам хӯрда будӣ, ки „писарат Сулаймон баъд аз ман подшоҳ хоҳад шуд, ва ӯ бар тахти ман хоҳад нишаст“.

18Ва алҳол, инак, Адӯниё подшоҳ шудааст, ва ту, эй оғоям подшоҳ, инро намедонӣ.

19Ва ӯ говон ва парвориён ва гӯсфандони зиёде забҳ карда, ҳамаи писарони подшоҳ, ва Абьётори коҳин ва Юоби сарлашкарро даъват намудааст, вале бандаат Сулаймонро даъват нанамудааст.

20Ва алҳол, эй оғоям подшоҳ, чашмони тамоми Исроил сӯи туст, то ба онҳо маълум намоӣ, ки баъд аз оғоям подшоҳ кист, ки бар тахти ту хоҳад нишаст.

21Вагар на, чунин воқеъ хоҳад шуд, ки чун оғоям подшоҳ бо падарони худ бихобад, ман ва писарам Сулаймон айбдор ҳисоб хоҳем ёфт».

22Ва инак, ҳанӯз вай бо подшоҳ сухан меронд, Нотони набӣ ҳам омад.

23Ва ба подшоҳ хабар дода, гуфтанд: «Инак Нотони набӣ». Ва ӯ назди подшоҳ даромад, ва рӯ бар замин хам шуда, ба подшоҳ саҷда бурд.

24Ва Нотон гуфт: «Эй оғоям подшоҳ, оё ту гуфтаӣ, ки „Адӯниё баъд аз ман подшоҳ хоҳад шуд, ва ӯ бар тахти ман хоҳад нишаст“?

25Зеро ки вай имрӯз фурӯд омада, говон ва парвориён ва гусфандони зиёдеро забҳ кардааст, ва ҳамаи писарони подшоҳ ва сардорони лашкар ва Абьётори коҳинро даъват намудааст, ва инак, онҳо ба ҳузури вай мехӯранд ва менӯшанд, ва мегӯянд: „Зинда бод подшоҳ Адӯниё!“+

26Валекин мани бандаат ва Содӯқи коҳин ва Баноё ибни Еҳӯёдоъ ва бандаат Сулаймонро даъват нанамудааст.

27Агар ин кор аз ҷониби оғоям подшоҳ содир шуда бошад, пас чаро ба бандаи худ маълум накардӣ, ки баъд аз оғоям подшоҳ кист, ки бар тахти ӯ биншинад?»

28Ва подшоҳ Довуд ҷавоб гардонида, гуфт: «Батшобаъро назди ман бихонед». Вай назди подшоҳ даромад, ва ба ҳузури подшоҳ истод.

29Ва подшоҳ қасам хӯрда, гуфт: «Қасам ба ҳаёти Худованде ки ҷони маро аз ҳар тангӣ раҳо кардааст!+

30Чунон ки ман барои ту ба Худованд Худои Исроил қасам хӯрда гуфтаам, ки писарат Сулаймон баъд аз ман подшоҳ хоҳад шуд, ва ӯ бар тахти ман ба ҷои ман хоҳад нишаст, ончунон ман имрӯз ба амал хоҳам овард».

31Ва Батшобаъ рӯ бар замин хам шуда, ба подшоҳ саҷда бурд, ва гуфт: «Оғоям подшоҳ Довуд то абад зинда бод!»+

32Ва подшоҳ Довуд гуфт: «Содӯқи коҳин ва Нотони набӣ ва Баноё ибни Еҳӯёдоъро назди ман бихонед». Ва онҳо ба ҳузури подшоҳ даромаданд.

33Ва подшоҳ ба онҳо гуфт: «Бандагони оғои худро ҳамроҳи худ бигиред, ва писарам Сулаймонро бар хачири ман савор кунед, ва ӯро назди Ҷайҳун фурӯд оваред+.

34Ва бигзор Содӯқи коҳин ва Нотони набӣ ӯро дар он ҷо ба подшоҳӣ бар Исроил тадҳин намоянд; ва шох навозед, ва бигӯед: „Зинда бод подшоҳ Сулаймон!“+

35Ва аз ақиби ӯ бароед, то ки ӯ омада, бар тахти ман биншинад; ва ӯ ба ҷои ман подшоҳ хоҳад шуд; ва ман ӯро амр мефармоям, ки бар Исроил ва бар Яҳудо раис бошад».

36Ва Баноё ибни Еҳӯёдоъ ба подшоҳ ҷавоб гардонида, гуфт: «Омин! Бигзор Худованд Худои оғоям подшоҳ низ чунин гӯяд!

37Чунон ки Худованд бо оғоям подшоҳ буд, бигзор ончунон бо Сулаймон низ бошад, ва тахти ӯро аз тахти оғоям подшоҳ Довуд бузургтар гардонад!»

38Ва Содӯқи коҳин ва Нотони набӣ ва Баноё ибни Еҳӯёдоъ ва каритиён ва фалитиён фурӯд омада, Сулаймонро бар хачири подшоҳ Довуд савор карданд, ва ӯро назди Ҷайҳун бурданд+.

Сулаймон ба подшоҳӣ тадҳин карда шуд.

39Ва Содӯқи коҳин шохи равғанро аз хайма гирифта, Сулаймонро тадҳин намуд. Ва шох навохтанд, ва тамоми қавм гуфтанд: «Зинда бод подшоҳ Сулаймон!»

40Ва тамоми қавм аз ақиби ӯ баромаданд, ва қавм най менавохтанд, ва бағоят шодӣ мекарданд, ба тавре ки замин аз овозашон мекафид.

Адӯниё ба подшоҳ итоат менамояд.

41Ва Адӯниё ва ҳамаи даъватшудагоне ки бо ӯ буданд, ҳамин ки аз хӯрдан фориғ шуданд, инро шуниданд; ва Юоб садои шохро шунида, гуфт: «Садои шаҳри пуризтироб аз чӣ сабаб аст?»

42Ҳанӯз ӯ сухан меронд, инак, Йӯнотон ибни Абьётори коҳин омад; ва Адӯниё гуфт: «Биё, ки ту марди амин ҳастӣ ва муждаи нек меоварӣ»+.

43Ва Йӯнотон ба Адӯниё ҷавоб гардонида, гуфт: «Ба ҳеҷ ваҷҳ, зеро оғои мо, подшоҳ Довуд, Сулаймонро подшоҳ гардонидааст;

44Ва подшоҳ Содӯқи коҳин ва Нотони набӣ ва Баноё ибни Еҳӯёдоъ ва каритиён ва фалитиёнро бо ӯ фиристодааст; ва ӯро ба хачири подшоҳ савор кардаанд;+

45Ва Содӯқи коҳин ва Нотони набӣ ӯро дар Ҷайҳун ба подшоҳӣ тадҳин намудаанд, ва аз он ҷо шодикунон баромадаанд, ва шахр ғулғула бардоштааст; ҳамин аст садое ки шумо шунидаед;

46Ва Сулаймон низ бар тахти подшоҳӣ нишастааст;+

47Ва бандагони подшоҳ низ барои табрик кардани оғои мо подшоҳ Довуд омада, гуфтанд: „Бигзор Худо номи Сулаймонро аз номи ту хубтар созад, ва тахти ӯро аз тахти ту бузургтар гардонад“. Ва подшоҳ бар бистари худ саҷда бурдааст;+

48Ва подшоҳ низ чунин гуфтааст: „Муборак аст Худованд Худои Исроил, ки имрӯз касеро, ки бар тахти ман менишинад, ба ман додааст, ва чашмони ман инро мебинад!“»

49Ва ҳамаи даъватшудагоне ки назди Адӯниё буданд, ба ҳарос афтода бархостанд, ва ҳар кас ба роҳи худ рафт.

50Ва Адӯниё аз Сулаймон ҳаросон шуда, бархост, ва рафта, шохҳои қурбонгоҳро гирифт+.

51Ва ба Сулаймон хабар дода, гуфтанд: «Инак, Адӯниё аз подшоҳ Сулаймон метарсад, ва инак, ӯ шохҳои қурбонгоҳро гирифта, мегӯяд: „Бигзор подшоҳ Сулаймон имрӯз ба ман қасам хӯрад, ки бандаи худро ба шамшер нахоҳад кушт“».

52Ва Сулаймон гуфт: «Агар ӯ росткор гардад, як мӯяш бар замин нахоҳад афтод, вале агар бадие дар ӯ ёфт шавад, хоҳад мурд»+.

53Ва подшоҳ Сулаймон фиристод, ва ӯро аз қурбонгоҳ фурӯд оварданд, ва ӯ омада, ба подшоҳ Сулаймон саҷда бурд, ва Сулаймон ба ӯ гуфт: «Ба хонаи худ бирав».

БОБИ ДУЮМ

Васияти Довуд ба Сулаймон.

2^1Ва айёми фавти Довуд наздик омад, ва ӯ ба писари худ Сулаймон васият карда, гуфт:

2«Ман ба роҳи тамоми аҳли замин меравам, пас ту қавидил ва мард бош+.

3Ва амри Худованд Худои худро ба ҷо оварда, бо роҳҳои Ӯ равона шав, фароизи Ӯ, аҳкоми Ӯ ва дастурҳои Ӯ ва шаҳодоти Ӯро, чунон ки дар Тавроти Мусо навишта шудааст, риоя намо, то дар ҳар коре ки мекунӣ ва ба ҳар ҷое ки рӯ меоварӣ, комьёб гардӣ,+

4То ки Худованд каломи Худро, ки дар ҳаққи ман ба забон рондааст, ба ҷо оварад, яъне гуфтааст: „Агар писаронат роҳи худро риоя намуда, бо тамоми дили худ ва бо тамоми ҷони худ ба хузури Ман бо ростӣ рафтор кунанд, ба яқин касе аз насли ту аз болои тахти Исроил маҳв нахоҳад шуд“+.

5Ва низ он чиро, ки Юоб ибни Саруё ба ман кард, яъне он чиро, ки ӯ дар ҳаққи ду сарлашкари Исроил, — дар ҳаққи Абнир ибни Нир ва Амосо ибни Ётар, — кард, ту медонӣ: ӯ онҳоро кушта, хуни ҷангро дар вақти сулҳ рехт, ва камарбандеро, ки ба камараш дошт, ва кафшеро, ки ба пойҳояш буд, ба хуни ҷанг олуда кард+.

6Пас, бар тибқи ҳикмати худ амал намо, ва намон, ки мӯи сафедаш ба саломатӣ ба гӯр фурӯд ояд.

7Валекин ба писарони Барзилои ҷилъодӣ эҳсон намо, ва бигзор онҳо дар миёни касоне бошанд, ки дар сари суфраи ту хӯрок мехӯранд, зеро ки онҳо ба ман ҳамин тавр наздик шуда буданд, вақте ки аз дасти бародарат Абшолӯм рӯ ба гурез овардам+.

8Ва инак, Шимъӣ ибни Ҷерои биньёминӣ, ки аз Баҳурим аст, назди ту мебошад, ва ӯ маро, дар рӯзе ки ба Маҳаноим мерафтам, бо дашномҳои сахт дашном дода буд; вале ӯ ба пешвози ман назди Урдун омад, ва ман барои ӯ ба Худованд қасам хӯрда гуфтам, ки „туро бо шамшер нахоҳам кушт“+

9Ва алҳол ту ӯро бегуноҳ ҳисоб накун, зеро ки ту марди хирадманд ҳастӣ, ва медонӣ, ки ба ӯ чӣ коре бикунӣ, то ки мӯи сафедашро хунолуд гардонида ба гӯр фурӯд оварӣ».

Фавти Довуд.

10Ва Довуд бо падарони худ хобид, ва дар шаҳри Довуд дафн карда шуд+.

11Ва айёме ки Довуд бар Исроил подшоҳӣ кард, чил сол буд: дар Ҳебрӯн ҳафт сол подшоҳӣ кард, ва дар Ерусалим сию се сол подшоҳӣ кард+.

Подшоҳии Сулаймон.

12Ва Сулаймон бар тахти падараш Довуд нишаст, ва салтанати ӯ бағоят мустаҳкам гардид+.

13Ва Адӯниё ибни Ҳаҷҷит назди Батшобаъ, модари Сулаймон, омад. Вай гуфт: «Оё ба саломатӣ омадаӣ?» Ва ӯ ҷавобан гуфт: «Ба саломатӣ».

14Ва ӯ гуфт: «Ба ту сухане дорам». Вай гуфт: «Бигӯ».

15Ва ӯ гуфт: «Ту медонӣ, ки салтанат ба ман тааллуқ дошт, ва тамоми Исроил рӯи худро сӯи ман нигаронида буданд, ки ман подшоҳ шавам; валекин салтанат аз ман рӯй гардонида, аз они бародарам шуд, зеро ки он аз ҷониби Худованд насиби ӯ гардидааст+.

16Ва алҳол ман илтимосе аз ту дорам, хоҳиши маро рад накун». Вай ба ӯ гуфт: «Бигӯ».

17Ва ӯ гуфт: «Лутфан, ба подшоҳ Сулаймон бигӯ, — зеро ӯ хоҳиши туро рад нахоҳад кард, — ки Абишаги шунаммиро ба ман ба занӣ бидиҳад»+.

18Ва Батшобаъ гуфт: «Хуб шудааст; ман дар бораи ту ба подшоҳ сухан хоҳам гуфт».

19Ва Батшобаъ назди подшоҳ Сулаймон омад, то ки ба ӯ дар бораи Адӯниё сухан гӯяд. Ва подшоҳ ба пешвози вай бархоста, ба вай саҷда бурд, ва бар тахти худ нишаст. Барои модари подшоҳ низ тахте гузоштанд, ва вай аз тарафи рости ӯ нишаст,

20Ва гуфт: «Як илтимоси хурде ман аз ту дорам, хоҳиши маро рад накун». Ва подшоҳ ба вай гуфт: «Бигӯ, эй модарам, зеро ки ман хоҳиши туро рад нахоҳам кард».

21Вай гуфт: «Изн бидеҳ, ки Абишаги шунаммиро ба бародарат Адӯниё ба занӣ бидиҳанд».

22Ва подшоҳ Сулаймон ба модараш ҷавоб гардонида, гуфт: «Чаро ту Абишаги шунаммиро барои Адӯниё илтимос мекунӣ? Пас, салтанатро низ барои вай илтимос кун, ки вай бародари калонии ман аст, — ҳам барои вай, ҳам барои Абьётори коҳин ва ҳам барои Юоб ибни Саруё»+.

23Ва подшоҳ Сулаймон ба Худованд қасам хӯрда, гуфт: «Худо ба ман чунин ва зиёда аз ин бикунад, агар Адӯниё ин суханро ба зарари ҷони худ нагуфта бошад!

24Ва алҳол қасам ба ҳаёти Худованде ки маро мустаҳкам намуда ва бар тахти падарам Довуд нишонида ва хонае барои ман, чунон ки гуфта буд, барпо кардааст, — худи имрӯз Адӯниё бояд бимирад!»+

25Ва подшоҳ Сулаймон Баноё ибни Еҳӯёдоъро фиристод, ки вай ӯро зарба зад, ва ӯ мурд+.

Абьётор аз каҳонат маҳрум гардид.

26Ва подшоҳ ба Абьётори коҳин гуфт: «Ба киштзори худ ба Анотӯт бирав, зеро ту сазовори қатл ҳастӣ, вале имрӯз туро нахоҳам кушт, чунки ту сандуқи Худованди Парвардигорро ба хузури падарам Довуд бардоштаӣ, ва дар ҳамаи азиятҳои падарам азият кашидаӣ»+.

27Ва Сулаймон Абьёторро аз каҳонати Худованд бадар ронд, то каломи Худовандро, ки дар ҳаққи хонадони Элӣ дар Шилӯ гуфта буд, ба амал оварад+.

Гурехтани Юоб ва фавти ӯ.

28Овозаи ин ба гӯши Юоб расид, — дар сурате ки Юоб ба тарафи Адӯниё моил шуда буд, вале ба тарафи Абшолӯм моил нашуда буд, — ва Юоб ба хаймаи Худованд гурехта, шохҳои курбонгоҳро гирифт+.

29Ва ба подшоҳ Сулаймон хабар расониданд, ки Юоб ба хаймаи Худованд гурехтааст, ва инак назди курбонгоҳ мебошад. Ва Сулаймон Баноё ибни Ехӯёдоъро фиристода, гуфт: «Рафта, ӯро зарба зан».

30Ва Баноё назди хаймаи Худованд омада, ба ӯ гуфт: «Подшоҳ чунин гуфт: „Баро!“» Ва ӯ гуфт: «Не, балки дар ин ҷо мехоҳам бимирам». Ва Баноё ба подшоҳ хабар расонида, гуфт: «Юоб чунин сухан ронд, ва ба ман чунин ҷавоб дод».

31Ва подшоҳ ба вай гуфт: «Аз рӯи гуфтаи ӯ амал намо, ва ӯро зарба зада, дафн кун, ва хуни ноҳаққеро, ки Юоб рехта буд, аз ман ва аз хонадони падарам дур соз+.

32Ва бигзор Худованд хуни ӯро бар сари худи ӯ баргардонад, барои он ки ӯ ба ду шахсе ки аз ӯ одилтар ва некӯтар буданд, зарба расонида, онҳоро бо шамшер кушт, ва падарам Довуд аз ин бехабар буд, яъне: Абнир ибни Нирро, ки сарлашкари Исроил буд, ва Амосо ибни Ётарро, ки сарлашкари Яҳудо буд;+

33Ва бигзор хуни онҳо бар сари Юоб ва бар сари насли ӯ ба сурати абадӣ баргардад, вале барои Довуд ва наслаш ва хонадонаш ва тахташ осоиштагӣ аз ҷониби Худованд то абад бошад!»

34Ва Баноё ибни Ехӯёдоъ баромада, ӯро зарба зад, ва ӯро кушт; ва ӯ дар хонааш, ки дар биёбон буд, дафн карда шуд.

Баноё — сарлашкар. Содӯқ — коҳин.

35Ва подшоҳ Баноё ибни Еҳӯёдоъро ба ҷои ӯ бар лашкар таъин кард; ва подшоҳ Содӯқи коҳинро ба ҷои Абьётор таъин намуд+.

36Ва подшоҳ фиристода, Шимъиро даъват намуд ва ба ӯ гуфт: «Барои худ хонае дар Ерусалим бино карда, дар он ҷо сокин шав, ва аз он ҷо ба ҳеҷ тараф берун нарав+.

37Ва дар рӯзе ки ту берун рафта, аз наҳри Қидрӯн бигзарӣ, яқинан бидон, ки хоҳӣ мурд, ва хунат бар сари худат хоҳад буд»+.

Қатли Шимъӣ.

38Ва Шимъӣ ба подшоҳ гуфт: «Ин сухан хуб аст; чунон ки оғоям подшоҳ гуфтааст, бандаат ончунон амал хоҳад кард». Ва Шимъӣ айёми зиёде дар Ерусалим иқомат намуд.

39Вале баъд аз гузаштани се сол чунин воқеъ шуд, ки ду навкари Шимъӣ назди Окиш ибни Маако, подшоҳи Ҷат, гурехтанд; ва ба Шимъӣ хабар дода, гуфтанд: «Инак, навкаронат дар Ҷат мебошанд»+.

40Ва Шимъӣ бархоста, харашро зин кард, ва ба Ҷат назди Окиш рафт, то ки навкаронашро ҷустуҷӯ намояд, ва Шимъӣ рафта, навкаронашро аз Ҷат овард.

41Ва ба Сулаймон хабар расид, ки Шимъӣ аз Ерусалим ба Ҷат рафтааст, ва баргаштааст.

42Ва подшоҳ фиристода, Шимъиро даъват намуд, ва ба вай гуфт: «Туро, охир, ба Худованд қасам додам, ва туро огоҳ намуда, гуфтам: „Дар рӯзе ки берун рафта, ба ягон тараф равона шавӣ, бидон, ки яқинан хоҳӣ мурд“. Ва ту ба ман гуфтӣ: „Ин сухан, ки шунидам, хуб аст“.

43Пас, чаро қасами Худованд ва амреро, ки ба ту фармудам, риоя накардӣ?»+

44Ва подшоҳ ба Шимъӣ гуфт: «Тамоми бадиеро, ки дар ҳаққи падарам Довуд кардаӣ, ту медонӣ, ва дилат аз он хабар дорад; ва Худованд он бадии туро ба сарат баргардонидааст+.

45Ва подшоҳ Сулаймон муборак хоҳад буд, ва тахти Довуд ба ҳузури Худованд то абад устувор хоҳад монд»+.

46Ва подшоҳ ба Баноё ибни Еҳӯёдоъ амр фармуд, ва ӯ берун рафта, варо зарба зад, ва вай мурд. Ва салтанат дар дасти Сулаймон мустаҳкам гардид.

БОБИ СЕЮМ

Сулаймон бо фиръавн иттифоқ мебандад ва духтари ӯро ба занӣ мегирад.

3^1•Ва Сулаймон ба фиръавн, подшоҳи Миср, домод шуд, ва духтари фиръавнро гирифта, ба шаҳри Довуд овард, то даме ки сохтани хонаи худ ва хонаи Худованд ва ҳисори Ерусалимро гирдогирди он анҷом диҳад+.

2Аммо қавм ҳанӯз бар баландиҳо қурбонӣ мекарданд, зеро ки хонае ба исми Худованд то он айём бино наёфта буд.

3Ва Сулаймон Худовандро дӯст дошта, мувофиқи фароизи падараш Довуд рафтор мекард, аммо ӯ низ бар баландиҳо қурбонӣ мекард, ва бухур месӯзонид+.

Овардани қурбониҳо бар Ҷибъӯн.

4Ва подшоҳ ба Ҷибъӯн равона шуд, то ки дар он ҷо қурбонӣ кунад, зеро ки баландии аз ҳама бузургтар он ҷо буд; Сулаймон ҳазор қурбонии сӯхтанӣ бар он қурбонгоҳ овард+.

Дуои Сулаймон.

5Дар Ҷибъӯн Худованд ба Сулаймон дар хоби шаб зоҳир гардид, ва Худо гуфт: «Талаб намо, чӣ чизе ба ту бидиҳам»+.

6Ва Сулаймон гуфт: «Ту ба бандаи Худ, ба падарам Довуд, эҳсони азиме кардӣ, азбаски ӯ ба ҳузури Ту бо ростӣ ва адолат ва самимияти дил рафтор менамуд; ва ин эҳсони азимро барои ӯ нигоҳ дошта, ба ӯ писаре додӣ, то ки бар тахти ӯ биншинад, чунон ки имрӯз воқеъ шудааст.

7Ва алҳол, эй Худованд Худои ман, Ту бандаи Худро ба ҷои падарам Довуд подшоҳ кардӣ, валекин ман амради хурдсоле ҳастам, ки даробароро намедонам+.

8Ва бандаат дар миёни қавми Туст, ки баргузидаӣ, дар миёни қавми сершуморе ки онҳоро, ба сабаби бисьёриашон, на шумурдан мумкин аст, на ба ҳисоб овардан+.

9Пас, ба бандаи Худ дили бохирад ато намо, то ки қавми Туро доварӣ кунам, ва ба фарқи байни нек ва бад сарфаҳм равам, зеро кист, ки ин қавми сершумори Туро доварӣ тавонад кунад?»+

10Ва ин ба назари Худованд писанд омад, ки Сулаймон ин чизро талабида буд.

11Ва Худо ба ӯ гуфт: «Азбаски ту ин чизро талабидӣ, ва барои худ айёми дуру дароз талаб накардӣ, ва барои худ сарват талаб накардӣ, ва ҷони душманонатро талаб накардӣ, балки барои худ хирад талабидӣ, то ки инсофро фаҳм намоӣ, —

12Инак, аз рӯи гуфтаи ту кардам; инак, ба ту дили пурҳикмат ва бохирад ато намудам, ба тавре ки пеш аз ту касе мисли ту набуд, ва баъд аз ту касе мисли ту нахоҳад ба майдон омад+.

13Ва низ он чиро, ки талаб накардӣ, яъне ҳам сарват ва ҳам ҷалолро ба ту ато намудам, ба тавре ки дар тамоми айёми ту касе мисли ту дар миёни подшоҳон нахоҳад буд+.

14Ва агар бо роҳҳои Ман рафтор карда, фароиз ва аҳкоми Маро риоя намоӣ, чунон ки падарат Довуд рафтор мекард, Ман айёми туро дуру дароз хоҳам гардонид»+.

15Ва Сулаймон бедор шуд, ва инак хоб буд. Ва ба Ерусалим омада, пеши сандуқи аҳди Худованд истод, ва қурбониҳои сӯхтанӣ баровард, ва қурбониҳои саломатӣ забҳ намуд, ва барои ҳамаи навкаронаш базм барпо кард+.

Хирадмандии Сулаймон.

16Он гоҳ ду зани зинокор назди подшоҳ омада, ба ҳузури ӯ истоданд.

17Ва яке аз он занон гуфт: «Эй оғоям! Ман ва ин зан дар як хона сокин ҳастем; ва ман дар он хона назди вай зоидам.

18Ва баъд аз зоиданам дар рӯзи сеюм ин зан низ зоид; ва мо бо ҳамдигар будем, каси бегонае бо мо дар хона набуд, фақат ҳар дуи мо дар хона будем.

19Ва шабона писари ин зан мурдааст, чунки вай бар у хобидааст.

20Ва нисфи шаб вай бархоста, писари маро, вақте ки канизат дар хоб буд, аз пеши ман гирифтааст ва дар бағали худ гузоштааст, ва писари мурдаи худро дар бағали ман мондааст.

21Ва субҳидам, вақте ки ман бархостам, то ки ба писарам сина диҳам, ва инак, ӯ мурда буд; валекин вақте ки пагоҳӣ ба ӯ синчакунон нигоҳ кардам, ва инак, ӯ писаре ки ман зоида будам, набуд».

22Ва зани дигар гуфт: «Не, балки бачаи зинда писари ман ва бачаи мурда писари туст». Ва он зан гуфт: «Не, балки бачаи мурда писари ту ва бачаи зинда писари ман аст». Ва онҳо ба ҳузури подшоҳ ҳамин тавр сухан меронданд.

23Ва подшоҳ гуфт: «Ин мегӯяд: „Ин бачаи зинда писари ман ва бачаи мурда писари туст“. Ва он мегӯяд: „Не, балки бачаи мурда писари ту ва бачаи зинда писари ман аст“».

24Ва подшоҳ гуфт: «Шамшере пеши ман биёред». Ва шамшере пеши подшоҳ оварданд.

25Ва подшоҳ гуфт: «Бачаи зиндаро ба ду нима пора кунед, ва нисфашро ба яке ва нисфашро ба дигаре бидиҳед».

26Ва зане ки бачаи зинда писараш буд, ба подшоҳ сухан ронд, зеро ки ба писараш раҳмаш омад, ва гуфт: «Эй оғоям! Ин бачаи зиндаро ба вай бидиҳед, ва ба ҳеҷ ваҷҳ ӯро накушед». Валекин зани дигар гуфт: «Бигзор на аз они ман бошад, ва на аз они ту, — пора кунед!»

27Ва подшоҳ ҷавоб гардонида, гуфт: «Бачаи зиндаро ба он зан бидиҳед, ва ба ҳеҷ ваҷҳ ӯро накушед; вай модари ӯст».

28Ва тамоми Исроил довариеро, ки подшоҳ ба амал оварда буд, шуниданд, ва аз подшоҳ тарсиданд, зеро диданд, ки хирадмандии илоҳӣ барои доварӣ кардан андаруни ӯст+.

БОБИ ЧОРУМ

Сарварони Исроил, ки назди Сулаймон буданд.

4^1Ва подшоҳ Сулаймон бар тамоми Исроил подшоҳ буд.

2Ва сарвароне ки назди ӯ буданд, инҳоянд: Азарьё ибни Содӯқи коҳин;+

3Элиҳӯреф ва Аҳиёд, писарони Шишо, котибон; Еҳӯшофот ибни Аҳилуд, вақоеънавис+.

4Ва Баноё ибни Еҳӯёдоъ, сарлашкар; ва Содӯқ ва Абьётор, коҳинон+.

5Ва Азарьё ибни Нотон, сардори волиён; ва Зобуд ибни Нотони коҳин, дӯсти подшоҳ+.

6Ва Аҳишор, нозири хона; ва Адӯниром ибни Абдо, сардори боҷу хироҷ+.

7Ва Сулаймон дувоздаҳ волӣ бар тамоми Исроил дошт, ва онҳо подшоҳ ва хонадонашро бо хӯрокворӣ таъмин мекарданд: ҳар яке мебоист соле як моҳ бо хӯрокворӣ таъмин мекард.

8Ва ин аст номҳои онҳо: ибни Ҳур — бар кӯҳи Эфроим;

9Ибни Доқар — дар Моқас ва Шаалбим ва Байт-Шемеш ва Эйлӯни Байт-Ҳонон;

10Ибни Ҳосад — дар Аруббӯт; Сукӯҳ ва тамоми замини Ҳофар ба ӯ тааллуқ дошт;

11Ибни Абинодоб — дар тамоми Нофат-Дӯр; Тофат бинти Сулаймон завҷаи ӯ буд+.

12Баано ибни Аҳилуд — дар Таънок ва Маҷиддӯ ва тамоми Байт-Шеон, ки дар наздикии Сортано, поёнтари Изреъил аст, аз Байт-Шеон то Обил-Маҳӯло, то он тарафи Ёқемъом;+

13Ибни Ҷобар — дар Ромӯт-Ҷилъод; деҳоти Ёир ибни Менашше, ки дар Ҷилъод аст, ва ноҳияи Арҷуб, ки дар Бошон аст, ба ӯ тааллуқ дошт, яъне шаст шаҳри калону ҳисордор бо ғалақаҳои мисин;+

14Аҳинодоб ибни Иддӯ — дар Маҳаноим;

15Аҳимаас — дар Нафтолӣ; ӯ Босмат бинти Сулаймонро ба занӣ гирифта буд;

16Баано ибни Ҳушой — дар Ошер ва Баолӯт;

17Еҳӯшофот ибни Форуаҳ — дар Иссокор;

18Шимъӣ ибни Эло — дар Биньёмин;

19Ҷобар ибни Урӣ — дар замини Ҷилъод, ки замини Сиҳӯн, подшоҳи амӯриён, ва Ӯҷ, подшоҳи Бошон буд; ва ӯ ба танҳоӣ волӣ дар он замин буд+.

20Яҳудо ва Исроил, ки мисли реги канори дарьё сершумор буданд, мехӯрданд ва менӯшиданд ва хурсандӣ мекарданд+.

21Ва Сулаймон дар тамоми мамлакатҳо, аз наҳри Фурот то замини фалиштиён, яъне, то сарҳади Миср салтанат меронд; онҳо ҳадияҳо оварда ба Сулаймон тамоми айёми ҳаёти ӯ хизмат мекарданд+.

22Ва хӯроквории Сулаймон барои ҳар рӯз ба миқдори зерин буд: сӣ кӯр[*] гули орди гандум ва шаст кӯр орди дурушт;

23Даҳ гови парворӣ, ва бист гов аз чарогоҳ, ва сад гӯсфанд, ба ғайр аз ғизолҳо ва оҳуҳо ва гавазнҳо ва мурғҳои фарбеҳ.

24Зеро ки ӯ бар тамоми замини он тарафи наҳр, аз Тифсаҳ то Ғазза, бар ҳамаи подшоҳони он тарафи наҳр ҳукмронӣ мекард; ва барои ӯ гирдогирд, аз тамоми атрофаш сулҳу осоиштагӣ буд+.

25Ва Яҳудо ва Исроил, ҳар кас зери токи ангури худ ва зери дарахти анҷири худ, аз Дон то Беэр-Шобаъ, дар тамоми айёми Сулаймон дар амният менишастанд+.

26Ва Сулаймон чил ҳазор охури асп барои аробаҳояш, ва дувоздаҳ ҳазор савора дошт+.

27Ва он волиён подшоҳ Сулаймон ва ҳамаи онҳоеро, ки ба суфраи подшоҳ Сулаймон тааллуқ доштанд, ҳар яке дар моҳи худ бо хӯрокворӣ таъмин менамуданд, ва намегузоштанд, ки чизе камӣ кунад.

28Ва ҷав ва коҳ барои аспон ва хачирон ба маконе ки онҳо буданд, ҳар яке мувофиқи ӯҳдадории худ, меоварданд.

29Ва Худо ба Сулаймон ҳикмат ва хирадмандии бағоят зиёде ато намуда буд, ва фаровонии дониши ӯ мисли реги канори дарьё буд.

30Ва ҳикмати Сулаймон аз ҳикмати тамоми мардуми Шарқ, ва аз тамоми ҳикмати Миср зиёд буд+.

31Ва ӯ аз ҳамаи одамон, аз Эйтони эзроҳӣ ва аз писарони Моҳӯл — Ҳеймон ва Калкул ва Дардаъ — бохирадтар буд, ва номи ӯ дар миёни ҳамаи халқҳои гирду атроф шӯҳрат дошт+.

32Ва ӯ се ҳазор масал гуфтааст, ва ғазалҳояш ҳазор ва панҷто буд+.

33Ва ӯ дар бораи дарахтон сухан рондааст, — аз арзе ки дар Лубнон аст, то зуфое ки бар деворҳо мерӯяд; ва дар бораи чорпоён ва мурғон ва ҳашарот ва моҳиён сухан рондааст.

34Ва аз ҳамаи қавмҳо барои шунидани ҳикмати Сулаймон меомаданд, — аз ҷониби ҳамаи подшоҳони замин, ки овозаи ҳикмати ӯ ба гӯшашон расида буд+.

БОБИ ПАНҶУМ

Сулаймон барои сохтани маъбад тайёрӣ мебинад.

5^1•Ва Ҳиром, подшоҳи Сӯр, навкарони худро назди Сулаймон фиристод, зеро шунида буд, ки ӯро ба ҷои падараш ба подшоҳӣ тадҳин намудаанд; чунки Ҳиром ҳама вақт дӯсти Довуд буд+.

2Ва Сулаймон назди Ҳиром фиристода, гуфт:

3«Ту медонй, ки падари ман Довуд натавонист хонае ба исми Худованд Худои худ бино кунад, ба сабаби ҷанги душманоне ки ӯро иҳота менамуданд, то вақте ки Худованд онҳоро зери кафи пойҳои ӯ гузошт+.

4Вале алҳол Худованд Худои ман маро аз гирду атрофам оромӣ додааст: ҳеҷ монеае ва ҳеҷ мусибате нест+.

5Ва инак, ман ният дорам, ки хонае ба исми Худованд Худои худ бино кунам, чунон ки Худованд ба падари ман Довуд сухан ронда, гуфтааст: „Писари ту, ки варо ба ҷои ту бар тахти ту хоҳам нишонид, хонае ба исми Ман бино хоҳад кард“+.

6Ва алҳол амр фармо, ки барои ман арзҳо аз Лубнон бибуранд; ва навкарони ман ҳамроҳи навкарони ту хоҳанд буд, ва ман музди навкаронатро бар тибқи ҳар он чи бигӯӣ, ба ту хоҳам дод; зеро ту медонӣ, ки дар миёни мо касе нест, ки дар кори дарахтбурӣ мисли сидӯниён моҳир бошад».

7Ва ҳангоме ки Ҳиром суханони Сулаймонро шунид, бағоят шод гардида, гуфт: «Муборак аст имрӯз Худованд, ки ба Довуд писари хирадманде бар ин қавми сершумор ато намудааст!»

8Ва Ҳиром назди Сулаймон фиристода, гуфт: «Он чи назди ман фиристодӣ, шунидам; ман тамоми хоҳиши туро дар бораи дарахтони арз ва дарахтони сарв ба амал хоҳам овард.

9Навкарони ман онҳоро аз Лубнон ба баҳр фурӯд хоҳанд овард, ва ман онҳоро ба шакли амадҳо бо роҳи баҳр ба маконе ки барои ман таъин намоӣ, расонида, дар он ҷо аз ҳам ҷудо хоҳам кард, ва ту онҳоро хоҳӣ бурд; ту низ хоҳиши маро ба ҷо оварда, барои хонаи ман хӯрокворӣ бидеҳ».

10Ва Ҳиром ба Сулаймон дарахтони арз ва дарахтони сарвро, ҳар қадар, ки ӯ хоста буд, медод.

11Ва Сулаймон ба Ҳиром бист ҳазор кӯр гандум барои таъминоти хонаи ӯ, ва бист кӯр равғани пок медод; Сулаймон ҳар сол ба Ҳиром ҳамин қадар медод.

12Ва Худованд ба Сулаймон, чунон ки ба ӯ гуфта буд, ҳикмат ато намуд. Ва дар миёни Ҳиром ва Сулаймон сулҳу осоиштагӣ буд, ва ҳар дуи онҳо иттифоқ бастанд+.

13Ва подшоҳ Сулаймон бар тамоми Исроил ӯҳдадорӣ муқаррар намуд, ва ин ӯхдадорӣ аз сӣ ҳазор одам иборат буд+.

14Ва аз онҳо ҳар моҳ даҳ ҳазор нафарро бо навбат ба Лубнон мефиристод, ки онҳо як моҳ дар Лубнон ва ду моҳ дар хонаи худ мемонданд. Ва Адӯниром ба ин ӯхдадорӣ сардорӣ менамуд+.

15Ва Сулаймон ҳафтод ҳазор нафар боркаш, ва ҳаштод ҳазор нафар сангтарош дар кӯҳистон дошт,

16Ба ғайр аз сардороне ки Сулаймон дар сари кор гузошта буд, ки се ҳазору сесад нафар буда, ба мардуми иҷрокунандаи кор назорат мекарданд.

17Ва подшоҳ амр фармуд, ва сангҳои бузург, сангҳои гаронбаҳо, сангҳои тарошидашуда барои гузоштани буньёди хона кашонда меоварданд+.

18Ва онҳоро бинокорони Сулаймон ва бинокорони Ҳиром ва ҷабалиён суфта мекарданд, ва дарахтону сангҳоро барои сохтмони хона тайёр мекарданд+.

БОБИ ШАШУМ

Ибтидои сохтмони маъбад.

6^1•Ва дар соли чорсаду ҳаштодуми аз Миср берун омадани банӣ-Исроил, дар соли чоруми подшоҳии Сулаймон бар Исроил, дар моҳи зив, ки моҳи дуюм аст, ӯ ба бино кардани хонае барои Худованд шурӯъ намуд.

2Ва хонае ки подшоҳ Сулаймон барои Худованд бино кард, дарозияш шаст зироъ, фарохияш бист зироъ ва қадаш сӣ зироъ буд.

3Ва равоқи пеши толори хона, мувофиқи фарохии хона, дарозияш бист зироъ ва қадаш даҳ зироъ дар пеши хона буд.

4Ва барои хона тирезаҳои пӯшидаи шабакадор сохт+.

5Ва назди девори хона иморати изофӣ сохт, ки он гирдогирди деворҳои хона, яъне гирдогирди толор ва ҳарам буд; ва гирдогирд хоначаҳо сохт+.

6Қабати поёнии иморати изофӣ панҷ зироъ фарохӣ, қабати миёнаи он шаш зироъ фарохӣ ва қабати сеюми он ҳафт зироъ фарохӣ дошт, зеро ки гирдогирди хона аз берун барҷастагиҳо гузошта шуда буд, то ки болорҳо ба деворҳои хона пайванд нашавад.

7Ва ҳангоме ки хона бино меёфт, он аз сангҳои яклухте ки тарошида оварда буданд, бино ёфт, ва садои болға ва табар ва ҳар олати оҳанин дар вақти бино ёфтани хона шунида нашуд+.

8Дари қабати миёна аз тарафи рости хона буд, ва ба воситаи зинапояи печопеч ба қабати миёна, ва аз қабати миёна ба қабати сеюм мебаромаданд.

9Ва ӯ хонаро бино карда, ба анҷом расонид; ва хонаро бо чӯбу тахтаҳои арз рӯйбаст кард.

10Ва дар гирди тамоми хона иморати изофӣ сохт, ки қади ҳар қабаташ панҷ зироъ буд; ва он бо болорҳои арз ба хона пайванд гардид.

11Ва каломи Худованд бар Сулаймон нозил шуда, гуфт:

12«Ин хонае ки ту бино мекунӣ, — агар ту бар тибқи фароизи Ман рафтор намоӣ ва дастурҳои Маро ба ҷо оварӣ, ва тамоми аҳкоми Маро нигоҳ дошта, мувофиқи онҳо қадамгузор шавӣ, — он гоҳ Ман каломи Худро, ки ба падарат Довуд гуфтаам, бо ту ба амал хоҳам овард+.

13Ва дар миёни банӣ-Исроил сокин шуда, қавми Худ Исроилро тарк нахоҳам кард»+.

14Ва Сулаймон хонаро бино карда, ба анҷом расонид.

15Ва деворҳои хонаро аз дарун бо чӯбҳои арз бино кард, аз замини хона то болорҳои сақф аз дарун бо тахта рӯйбаст намуд, ва замини хонаро бо чӯбҳои сарв фарш кард.

16Ва бист зироъро аз ақсои хона бо чӯбҳои сарв аз замин то болорҳои сақф бино кард; ва инро ӯ аз дарун барои ҳарам, ки қудси қудсҳост, бино кард+.

17Ва хона, яъне толори пеши ҳарам, чил зироъ буд.

18Ва бар рӯйбасти арзии даруни хона кандакорӣ ба шакли ғунчаҳо ва шукуфаҳо буд; ҳама ҷо бо арз рӯйбаст карда шуда буд, санге ба назар наменамуд+.

19Ва ҳарамро андаруни хона барои он сохта буд, ки дар он ҷо сандуқи аҳди Худовандро ҷойгир кунад.

20Ва даруни ҳарам бист зироъ дарозӣ, ва бист зироъ фарохӣ ва бист зироъ қад дошт, ва онро ӯ бо зари холис рӯйбаст намуд; қурбонгоҳи арзиро низ рӯйбаст намуд.

21Ва Сулаймон хонаро аз дарун бо зари холис рӯйбаст намуд; ва пеши дари ҳарам занҷирҳои тилло овехт, ва онро бо тилло рӯйбаст намуд.

22Ва тамоми хонаро, то охири тамоми хона, бо тилло рӯйбаст намуд; ва тамоми қурбонгоҳро, ки пеши дари ҳарам буд, бо тилло рӯйбаст намуд+.

23Ва дар ҳарам ду каррубӣ аз чӯби зайтун сохт, ки қади ҳар яке даҳ зироъ буд+.

24Ва як боли каррубӣ панҷ зироъ ва боли дигари каррубӣ панҷ зироъ буд; аз сари як бол то сари боли дигар даҳ зироъ буд.

25Ва каррубии дуюм даҳ зироъ буд; ҳар ду каррубӣ як андоза ва як шакл доштанд.

26Қади як каррубӣ даҳ зироъ буд, ва ҳамчунин каррубии дигар.

27Ва ӯ каррубиёнро дар миёни хонаи дарунӣ гузошт, дар ҳолате ки болҳои каррубиён паҳн шуда буд, ва боли як каррубӣ ба як девор мерасид, ва боли каррубии дигар ба девори дигар мерасид, ва болҳои дигари онҳо дар миёни хона бол бо бол бармехӯрд.

28Ва ӯ каррубиёнро бо тилло рӯйбаст намуд.

29Ва бар ҳамаи деворҳои хона, гирдогирд, нақшҳои каррубиён ва нахлҳо ва ғунчаҳои шукуфтаро дар андарун ва берун канд.

30Ва замини хонаро дар андарун ва берун бо тилло рӯйбаст намуд.

31Ва дар даромадгоҳи ҳарам дари дутабақа аз чӯби зайтун сохт; паҳлударии он панҷгӯша буд.

32Ва бар он дари дутабақа, ки аз чӯби зайтун буд, ӯ нақшҳои каррубиён ва нахлҳо ва ғунчаҳои шукуфтаро канд ва бо тилло рӯйбаст намуд; ва каррубиён ва нақшҳои нахлро бо тилло пӯшонид.

33Ва ҳамчунин барои дари толор паҳлудариҳо аз чӯби зайтун сохт, ки чоргӯша буд.

34Ва ду табақаи ин дар аз чӯби сарв буд; ва ду тахтаи табақаи аввал мутаҳаррик буд, ва ду тахтаи табақаи дуюм мутаҳаррик буд+.

35Ва бар онҳо нақшҳои каррубиён ва нахлҳо ва ғунчаҳои шукуфтаро канд, ва онҳоро бо тиллое ки ба кандакорӣ мувофиқ кунонида буд, рӯйбаст намуд.

36Ва саҳни дохилиро аз се қатор сангҳои тарошидашуда ва як қатор ғӯлаҳои арз бино кард+.

37Дар соли чорум, дар моҳи зив, буньёди хонаи Худованд гузошта шуд.

38Ва дар соли ёздаҳум, дар моҳи бул, ки моҳи ҳаштум аст, хона бо тамоми лавозимоташ мувофиқи ҳамаи дастурҳояш ба анҷом расид; ва ҳафт сол ӯ онро бино кард.

БОБИ ҲАФТУМ

Бино кардани қасри подшоҳ.

7^1Валекин хонаи худро Сулаймон сездаҳ сол бино кард, ва тамоми хонаи худро ба анҷом расонид+.

2Ва хонаи Ҷангали Лубнонро бино кард, ки дарозияш сад зироъ, ва фарохияш панҷоҳ зироъ, ва қадаш сӣ зироъ буд, — он бар чор қатор сутунҳои арз бино ёфт, ки бар он сутунҳо ғӯлаҳои арз гузошта шуда буд+.

3Ва аз болои ғӯлаҳое ки бар сутунҳо гузошта шуда буд, сақф бо арз рӯйбаст карда шуд, — адади он сутунҳо чилу панҷ, дар ҳар қатор понздаҳ буд.

4Ва роғҳо се қатор буд, ва равзан рӯ ба рӯи равзан дар се қатор буд.

5Ва ҳамаи дарҳо ва паҳлудариҳо чоргӯшаи роғдор буд, ҳамчунин равзан рӯ ба рӯи равзан дар се қатор чоргӯша буд.

6Ва равоқе аз сутунҳо сохт, ки дарозияш панҷоҳ зироъ, ва фарохияш сӣ зироъ буд; ва долоне пеши онҳо, ва сутунҳо ва остонае пеши онҳо буд;+

7Ва равоқе барои тахт, ки дар он ҷо ӯ доварӣ мекард, яъне равоқе барои доварӣ сохт, ва онро аз замин то болорҳои сақф бо чӯби арз рӯйбаст намуд+.

8Ва хонаи ӯ, ки дар он иқомат дошт, дар саҳни дигаре аз ақиби ин равоқ ба ҳамин тариқа рӯйбаст намуда шуд; ва барои духтари фиръавн, ки Сулаймон ба занӣ гирифта буд, хонае сохта, мисли он равоқ рӯйбаст намуд+.

9Ҳамаи ин биноҳо аз сангҳои гаронбаҳое ки бо андоза тарошида ва аз даруну берун суфта карда шуда буд, аз таҳкурсӣ то сари девор ва аз берун то саҳни бузург сохта шуда буд.

10Ва дар таҳкурсӣ сангҳои гаронбаҳо, сангҳои бузург, сангҳои даҳ-зироӣ ва сангҳои ҳашт-зироӣ гузошта шуда буд;

11Ва аз болои онҳо сангҳои гаронбаҳои бо андоза тарошидашуда ва чӯби арз буд.

12Ва гирдогирди саҳни бузург се қатор сангҳои тарошидашуда ва як қатор ғӯлаҳои арз буд; ва саҳни дохилии хонаи Худованд ва равоқи хона низ чунин таворае дошт+.

Ороиши маъбад.

13•Ва подшоҳ Сулаймон фиристода, Ҳиромро аз Сӯр оваронид,+

14Ки ӯ писари бевазане аз сибти Нафтолӣ буд, ва падараш марди сӯрии мисгар буд. Ва ӯ пур аз ҳикмат ва маҳорат ва дониш барои иҷрои ҳар кори мисгарӣ буд, ва назди подшоҳ Сулаймон омада, тамоми кори варо ба ҷо овард+.

15Ва қолибе аз мис барои ду сутун рехт, ки қади ҳар сутун ҳаждаҳ зироъ буд, ва риштае ба дарозии дувоздаҳ зироъ ҳар якеро дар бар мегирифт+.

16Ва ду тоҷи аз мис рехтае сохт, то ки онҳоро бар сари сутунҳо бигузорад; қади як тоҷ панҷ зироъ, ва қади тоҷи дигар панҷ зироъ буд.

17Шабакаҳои бофта ва шилшилаҳои занҷиршакл барои тоҷҳое ки бар сари сутунҳо буд, сохт: ҳафт адад барои як тоҷ, ва ҳафт адад барои тоҷи дигар.

18Сутунҳоро ӯ ҳамин тавр сохт, бо ду қатор анорҳо бар ҳар шабака барои пӯшонидани тоҷҳое ки бар сари сутунҳо буд; ва ҳамчунин барои тоҷи дуюм сохт.

19Ва бар тоҷҳое ки бар сари сутунҳои равоқ буд, ороише ба шакли савсанҳо сохт, ки қадаш чор зироъ буд.

20Ва бар тоҷҳое ки бар ду сутун буд, аз болотари барҷастагии онҳо низ, назди шабака, дусад адад анор дар қаторҳо гирдогирд буд; ҳамчунин бар тоҷи дуюм буд.

21Ва сутунҳоро пеши равоқи толор барқарор намуд; ва сутуни ростро барқарор намуда, номи онро Ёкин хонд, ва сутуни чапро барқарор намуда, номи онро Бӯаз хонд.

22Ва бар сари сутунҳо ороише ба шакли савсанҳо буд; ва кори сутунҳо бо ҳамин ба анҷом расид.

23Ва ҳавзе сохт, ки аз мис рехта шуда буд, аз лаб то лабаш даҳ зироъ буд, шакли комилан доиравӣ дошт, ва қадаш панҷ зироъ буд, ва риштаи сӣ-зироӣ онро гирдогирд дар бар мегирифт+.

24Ва зери лаби он гирдогирд ғунчаҳо буд, ки онро дар бар мегирифт, ба тавре ки ба ҳар зироъ даҳ адад аз онҳо буд, ва онҳо ҳавзро гирдогирд дар бар мегирифт; ин ғунчаҳо ду қатор буда, баробари рехта шудани он рехта шуда буд+.

25Он бар дувоздаҳ гов меистод, ки се адади онҳо ба тарафи шимол менигарист, ва се адади онҳо ба тарафи ғарб менигарист, ва се адади онҳо ба тарафи ҷануб менигарист, ва се адади онҳо ба тарафи шарқ менигарист, ва ҳавз аз боло бар онҳо меистод, ва ҳамаи пуштҳои онҳо дар таги он буд.

26Ва ғафсии он як ваҷаб буд, ва лабаш мисли лаби ҷилди гули савсан сохта шуда буд; гунҷоиши он ду ҳазор бат буд.

27Ва ӯ даҳ пояи мисин сохт; дарозии ҳар поя чор зироъ буд, ва фарохияш — чор зироъ, ва қадаш — се зироъ.

28Ва сохти поя чунин буд, ки ҳошияҳо дошт, ва ҳошияҳо дар миёни тасмаҳо буд.

29Ва бар ҳошияҳои миёни тасмаҳо суратҳои шерон, говон ва каррубиён буд, ва ҳамчунин бар тасмаҳои боло; ва дар поёни шерон ва говон нақшҳои гулдаста овезон буд.

30Ва ҳар поя чор чархи мисин ва меҳварҳои мисин дошт; ва чор кунҷи он китфҳо дошт, ки китфҳои рехташудае дар таги дастшӯяк буд, ва дар он тарафаш нақшҳои гулдаста буд.

31Ва даҳанаш дар миёни тоҷ ва болои он як зироъ буд; ва даҳанаш шакли доиравӣ дошта, чун таҳкурсӣ хизмат мекард ва якуним зироъ буд, ва бар даҳанаш низ нақшу нигор буд, ва нақшҳои онҳо чоргӯша буд, на доирашакл.

32Ва чор чарх дар таги ҳошияҳо буд, ва меҳварҳои чархҳо дар поя буд; ва қади ҳар чарх якуним зироъ буд.

33Ва сохти чархҳо мисли сохти чархҳои ароба буд; меҳварҳошон ва чанбаракҳошон ва парраҳошон ва гупчакҳошон — ҳамааш рехта шуда буд.

34Ва чор китф бар чор гӯшаи ҳар поя буд, ва китфҳои поя аз худаш буд.

35Ва бар сари поя лӯндагии доирашакле буд, ки қадаш ним зироъ буд; ва бар сари поя дастакҳояш ва ҳошияҳояш аз худаш буд.

36Ва бар лавҳаҳояш ва дастакҳояш ва ҳошияҳояш, мувофиқи сатҳи холии ҳар яке, нақшҳои каррубиён, шерон ва нахлҳоро ба вуҷуд овард, ва гирдогирди онҳо нақшҳои гулдаста буд.

37Даҳ пояро ӯ ҳамин тавр сохт, ки ҳамаи онҳо як рехт, як андоза, як шакл доштанд.

38Ва даҳ дастшӯяки мисин сохт; гунҷоиши ҳар дастшӯяк чил бат буд; қади ҳар дастшӯяк чор зироъ буд; бар ҳар поя, аз он даҳ поя, як дастшӯяк буд.

39Ва панҷ пояро дар тарафи рости хона, ва панҷ ададашро дар тарафи чапи хона гузошт; ва ҳавзро дар тарафи рости хона, дар ҷониби шарқи ҷанубӣ ҷойгир кард.

40Ва Ҳиром дастшӯякҳо ва хокандозҳо ва косаҳо сохт; ва Ҳиром тамоми кореро, ки назди подшоҳ Сулаймон барои хонаи Худованд ба ҷо меовард, ба анҷом расонид:+

41Ду сутун, ва ду гулӯлаи тоҷҳое ки бар сари сутунҳо буд; ва ду шабака барои пӯшонидани ду гулӯлаи тоҷҳое ки бар сари сутунҳо буд;

42Ва чорсад аноре ки барои ду шабака буд: ду қатор анорҳо барои ҳар шабака аз баҳри пӯшонидани ду гулӯлаи тоҷҳое ки болои сутунҳо буд;

43Ва даҳ поя, ва даҳ дастшӯяке ки бар пояҳо буд;

44Ва як ҳавз, ва дувоздаҳ гове ки дар таги ҳавз буд;

45Ва дегҳо, ва хокандозҳо, ва косаҳо, — тамоми ин колое ки Ҳиром назди подшоҳ Сулаймон барои хонаи Худованд сохт, аз миси сайқалӣ буд.

46Онҳоро подшоҳ дар умқи гиле ки дар водии Урдун, дар миёни Суккӯт ва Сортон буд, рехт+.

47Ва Сулаймон тамоми ин колоро ҷо ба ҷо гузошт; азбаски адади онҳо бағоят бисьёр буд, вазни мис муайян карда нашуд+.

48Ва Сулаймон тамоми колоеро, ки дар хонаи Худованд буд, сохт: қурбонгоҳи тилло, ва мизе ки нони тақдим бар он буд, — аз тилло;+

49Ва чароғҳо, ки панҷ адад аз тарафи рост ва панҷ адад аз тарафи чап, пеши ҳарам буд, — аз тиллои холис; ва гулҳо, ва косачаҳои равғани чароғ, ва анбӯрҳо, — аз тилло;+

50Ва тосҳо, ва оташгиракҳо, ва косаҳо, ва қошуқҳо, ва маҷмарҳо, — аз тиллои холис; ва ошиқ-маъшуқҳо барои дарҳои хонаи дохилӣ, ки қудси қудсҳо бошад, ва барои дарҳои хона, ки толор бошад, — аз тилло+.

51Ва тамоми коре ки подшоҳ Сулаймон барои хонаи Худованд ба ҷо овард, анҷом ёфт; ва Сулаймон он чиро, ки падараш Довуд вақф намуда буд, яъне он нуқра ва тилло ва колоро оварда, ба ганҷинаи хонаи Худованд супурд+.

БОБИ ҲАШТУМ

Тақдис кардани маъбад.

8^1•Он гоҳ Сулаймон пирони Исроил, ҳамаи сардорони сибтҳо, раисони хонаводаҳои банӣ-Исроилро назди подшоҳ Сулаймон дар Ерусалим ҷамъ кард, то ки сандуқи аҳди Худовандро аз шаҳри Довуд, ки Сион бошад, бароваранд+.

2Ва тамоми мардуми Исроил дар моҳи этоним, ки моҳи ҳафтум аст, дар ид назди подшоҳ Сулаймон чамъ шуданд+.

3Ва ҳамаи пирони Исроил омаданд, ва коҳинон сандуқро бардоштанд.

4Ва сандуқи Худованд, ва ҳаймаи ҷомеъ, ва тамоми колои муқаддасро, ки дар хайма буд, бардоштанд; ва коҳинон ва левизодагон онҳоро бардоштанд.

5Ва подшоҳ Сулаймон ва тамоми ҷамоати Исроил, ки назди ӯ ҷамъ шуда буданд, ҳамроҳи ӯ пеши сандуқ истода, гӯсфандон ва говонро қурбонӣ мекарданд, ки миқдори онҳоро, ба сабаби бисьёриашон, ба ҳисоб овардан ва муайян намудан мумкин набуд.

6Ва коҳинон сандуқи аҳди Худовандро ба маконаш, ба ҳарами хона, ба қудси қудсҳо, зери болҳои каррубиён дароварданд+.

7Зеро ки каррубиён болҳошонро бар макони сандуқ паҳн мекарданд; ва каррубиён сандуқ ва дастакҳояшро аз боло мепӯшониданд+.

8Ва дастакҳо он қадар дароз буд, ки сари дастакҳо аз қудсе ки пеши ҳарам буд, дида мешуд, вале аз берун дида намешуд; онҳо то имрӯз дар он ҷост.

9Дар сандуқ чизе набуд, ғайр аз ду лавҳи санг, ки Мусо дар Ҳӯриб дар он гузошт, вақте ки Худованд бо банӣ-Исроил, ҳангоми берун омаданашон аз замини Миср, аҳд баст+.

10Ва чунин воқеъ шуд, ки чун коҳинон аз қудс берун омаданд, абр хонаи Худовандро пур кард+.

Ҷалоли Худованд маъбадро пур мекунад.

Дуои Сулаймон.

11Ва коҳинон, ба сабаби абр, натавонистанд барои хизмат биистанд, зеро ки ҷалоли Худованд хонаи Худовандро пур карда буд.

12Он гоҳ Сулаймон гуфт: «Худованд гуфтааст, ки дар меғ сокин мешавад+.

13Ман хонае барои сукунати Ту бино намудаам, маконе барои он ки Ту дар он то абад сокин шавӣ».

14•Ва подшоҳ рӯи худро гардонида, тамоми ҷамоати Исроилро баракат дод, ва тамоми ҷамоати Исроил меистоданд+.

15Ва гуфт: «Муборак аст Худованд Худои Исроил, ки бо даҳони Худ ба падарам Довуд сухан рондааст, ва бо дасти Худ онро ба ҷо овардааст! Ӯ гуфтааст:

16„Аз рӯзе ки Ман қавми Худ Исроилро аз Миср берун овардаам, шаҳреро аз ҳамаи сибтҳои Исроил барои бино кардани хонае барнагузидаам, то ки исми Ман дар он бошад; валекин Ман Довудро баргузидам, то ки ӯ бар қавми Ман Исроил сардорӣ намояд“+.

17Ва дар дили падарам Довуд орзуе буд, ки хонае ба исми Худованд Худои Исроил бино кунад+.

18Вале Худованд ба падарам Довуд гуфт: „Чун дар дили ту орзуе буд, ки хонае ба исми Ман бино намоӣ, хуб кардӣ, ки чунин орзу дар дили худ доштӣ;

19Аммо ту хонаро бино нахоҳӣ кард, балки писари ту, ки аз камари ту берун ояд, — ӯ хонаро ба исми Ман бино хоҳад кард“+.

20Ва Худованд каломи Худро, ки ба забон ронда буд, ба ҷо овард, ва ман ба ҷои падарам Довуд ба майдон омадам ва, бар тибқи он чи Худованд гуфта буд, бар тахти Исроил нишастам ва хонае ба исми Худованд Худои Исроил бино кардам+.

21Ва дар он, маконе барои сандуқи аҳди Худованд муҳайё намудам, аҳде ки Ӯ бо падарони мо, вақте ки онҳоро аз замини Миср берун овард, баста буд».

22•Ва Сулаймон пеши қурбонгоҳи Худованд, дар рӯ ба рӯи тамоми ҷамоати Исроил истода, дастҳояшро сӯи осмон дароз кард,+

23Ва гуфт: «Эй Худованд Худои Исроил! Худое мисли Ту на дар осмон аз боло ҳаст, на бар замин аз поён. Ту ба бандагони Худ, ки ба ҳузури Ту бо тамоми дили худ рафтор менамоянд, аҳд ва эҳсонро нигоҳ медорӣ+.

24Ту он чиро, ки ба бандаи Худ — падарам Довуд — гуфтӣ, риоя намудӣ: Ту бо даҳони Худ гуфтӣ ва бо дасти Худ ба ҷо овардӣ, чунон ки имрӯз воқеъ шудааст.

25Ва алҳол, эй Худованд Худои Исроил, барои бандаи Худ, падарам Довуд, он каломро риоя намо, ки ба ӯ гуфтаӣ: „Касе ки ба ҳузури Ман бар тахти Исроил биншинад, барои ту хотима нахоҳад ёфт, ба шарте ки писаронат роҳҳои худро нигоҳ дошта, ба ҳузури Ман рафтор намоянд, чунон ки ту ба ҳузури Ман рафтор намудаӣ“+.

26Ва алҳол, эй Худои Исроил, бигзор каломи Ту, ки ба бандаи Худ, падарам Довуд гуфтаӣ, собит гардад!+

27Оё дар ҳақиқат Худо бар замин сокин хоҳад шуд? Охир, осмон ва фалакулафлок наметавонад Туро гунҷоиш диҳад, чӣ ҷои ин хонае ки ман бино кардаам!+

28Валекин, эй Худованд Худои ман, ба дуои бандаи Худ ва ба истиғосаи вай таваҷҷӯҳ намо, то тазаррӯъ ва дуоеро, ки бандаат имрӯз ба ҳузури Ту мегӯяд, бишнавӣ,

29Ва чашмони Ту бар ин хона, бар ин маконе ки дар бораи он гуфтаӣ: „Исми Ман дар он ҷо хоҳад буд“, шабу рӯз воз бошад, ва Ту дуоеро, ки бандаат дар ин макон мегӯяд, бишнавӣ+.

30Ва Ту истиғосаи бандаи Худ ва қавми Худ Исроилро, ки дар ин макон дуо мегӯянд, бишнав, онро аз ҷои сукунати Худ, аз осмон бишнав, ва шунида, биомурз.

31Ҳангоме ки касе нисбат ба ёри худ гуноҳ карда, ба қасам хӯрдан маҷбур шавад, ва омада, пеши қурбонгоҳи Ту дар ин хона қасам хӯрад, —+

32Он гоҳ Ту аз осмон бишнав, ва бар бандагонат доварӣ намо, то ки шарирро айбдор карда, рафторашро ба сараш баргардонӣ, ва одилро сафед карда, бар тибқи адолаташ ба вай подош диҳӣ.

33Ҳангоме ки қавми Ту Исроил барои гуноҳе ки ба ҳузури Ту ба амал оварда бошанд, пеши душман мағлуб шаванд, ва сӯи Ту руҷӯъ намуда ва исми Туро ҳамду сано хонда, пеши Ту дар ин хона дуо гӯянд ва истиғоса кунанд, —+

34Он гоҳ Ту аз осмон бишнав, ва гуноҳи қавми Худ Исроилро биомурз, ва онҳоро ба замине ки ба падаронашон додаӣ, баргардон.

35Ҳангоме ки осмон баста шавад ва барои гуноҳе ки ба ҳузури Ту ба амал оварда бошанд, борон наборад, ва дар ин макон дуо гуфта ва исми Туро ҳамду сано хонда, аз гуноҳи худ тавба кунанд, чунки Ту онҳоро фурӯ нишондаӣ, —+

36Он гоҳ Ту аз осмон бишнав, ва гуноҳи бандагони Худ ва қавми Худ Исроилро омурзида, роҳи некӯро, ки бо он бояд бираванд, ба онҳо нишон бидеҳ, ва бар замини Худ, ки онро ба қавми Худ барои мерос додаӣ, борон бифирист+.

37Агар дар замин қаҳтӣ рӯй диҳад, агар вабо ояд, агар боди самум, хушксолӣ, малах ё кирмак пайдо шавад, агар душманонашон онҳоро дар шаҳрҳои заминашон ба танг оваранд, агар ягон мусибат ё ягон беморӣ воқеъ шавад, —+

38Он гоҳ ҳар дуо ва ҳар истиғосаро, ки аз ҷониби ҳар одам, ё аз ҷониби тамоми қавми Ту Исроил гуфта мешавад, вақте ки ҳар яке аз онҳо мусибати дили худро медонанд ва дастҳои худро сӯи ин хона дароз мекунанд,

39Ту аз осмон, ки макони сукунати Туст, бишнав ва биомурз, ва амал намуда, ба ҳар кас, ки дили варо медонӣ, бар тибқи тамоми рафтораш подош бидеҳ, зеро ки танҳо Ту донандаи дилҳои тамоми банӣ-одам ҳастӣ,+

40То ки онҳо тамоми айёми худ аз Ту ҳаросон бошанд, — тамоми айёме ки онҳо бар рӯи замине ки Ту ба падарони мо додаӣ, зиндагӣ мекунанд.

41Ва ҳамчунин аҷнабиро, ки аз қавми Ту Исроил набошад, вале ба хотири исми Ту аз замини дурдаст омада бошад, —+

42Зеро ки онҳо низ овозаи исми бузурги Ту ва дасти қавии Ту ва бозуи тӯлонии Туро хоҳанд шунид, — ва ҳангоме ки вай омада, дар ин хона дуо гӯяд,

43Ту аз осмон, ки макони сукунати Туст, бишнав, ва ҳар он чиро, ки аҷнабӣ сӯи Ту хонда дархост намояд, ба амал овар, то ки ҳамаи қавмҳои замин исми Туро бишиносанд, ва аз Ту мисли қавми Ту Исроил ҳаросон бошанд, ва бидонанд, ки исми Ту бар ин хонае ки ман бино кардам, хонда шудааст.

44Ҳангоме ки қавми Ту ба ҷанги зидди душмани худ, бо роҳе ки Ту онҳоро фиристодаӣ, берун оянд, ва ба шаҳре ки Ту баргузидаӣ, ва ба хонае ки ман ба исми Ту бино кардаам, руҷӯъ намуда, сӯи Худованд дуо гӯянд, —

45Он гоҳ Ту аз осмон дуо ва истиғосаи онҳоро бишнав, ва дархости онҳоро ба ҷо овар.

46Ҳангоме ки онҳо пеши Ту гуноҳ кунанд, — зеро касе нест, ки гуноҳ накунад, — ва ту бар онҳо ғазаб карда, онҳоро ба душман таслим намоӣ, ва асиркунандагонашон онҳоро ба замини душман, — хоҳ наздик бошад хоҳ дур, — бибаранд;+

47Ва ҳангоме ки онҳо дар замине ки он ҷо асир бошанд, ба худ омада тавба кунанд, ва дар замини асиркунандагони худ сӯи Ту истиғоса намуда, гӯянд: „Мо гуноҳ карда ва осӣ шуда, рафтори шарирона кардем“;+

48Ва ҳангоме ки онҳо дар замини душманонашон, ки онҳоро ба асирӣ бурдаанд, бо тамоми дили худ ва бо тамоми ҷони худ сӯи Ту баргарданд, ва ба замине ки Ту ба падаронашон додаӣ, ба шаҳре ки Ту баргузидаӣ, ва ба хонае ки ман ба исми Ту бино кардаам, руҷӯъ намуда, сӯи Ту дуо гӯянд, —+

49Он гоҳ Ту аз осмон, ки макони сукунати Туст, дуо ва истиғосаи онҳоро бишнав, ва дархости онҳоро ба ҷо овар,

50Ва қавми Худро, ки пеши Ту гуноҳ кардаанд, афв намо, ва ҳамаи маъсиятҳои онҳоро, ки пеши Ту ба амал овардаанд, биомурз, ва нисбат ба онҳо дар дили асиркунандагонашон тараҳҳум ба вуҷуд овар, то ки ба онҳо раҳм кунанд;+

51Зеро ки онҳо қавми Ту ва мероси Ту ҳастанд, ки онҳоро аз Миср, аз даруни кӯраи оҳан берун овардаӣ,+

52То ки чашмони Ту ба истиғосаи бандаи Ту ва ба истиғосаи қавми Ту Исроил воз бошад, ва Ту онҳоро, ҳар вақте ки сӯи Ту бихонанд, бишнавӣ;

53Зеро ки Ту онҳоро аз миёни ҳамаи қавмҳои замин, барои Худ ҳамчун мерос ҷудо кардаӣ, чунон ки ба воситаи бандаат Мусо сухан рондӣ, вақте ки Ту, эй Худованд Худо, падарони моро аз Миср берун овардӣ»+.

Сулаймон қавмро баракат медиҳад.

54Ва чун Сулаймон гуфтани тамоми ин дуо ва истиғосаро назди Худованд ба анҷом расонид, аз пеши қурбонгоҳи Худованд, аз он ҳолате ки зону зада ва дастҳояшро сӯи осмон дароз карда буд, бархост;+

55Ва истода, тамоми ҷамоати Исроилро бо овози баланд баракат дод ва гуфт:

56«Муборак аст Худованд, ки ба қавми Худ Исроил, мувофиқи ҳар каломи Худ, оромӣ бахшидааст! Аз тамоми каломи неке ки Ӯ ба воситаи бандаи Худ Мусо гуфта буд, як сухан ҳам зоеъ нарафтааст+.

57Бигзор Худованд Худои мо бо мо бошад, чунон ки бо падарони мо буд; бигзор моро тарк накунад ва напартояд,

58Балки дилҳои моро сӯи Худ моил гардонад, то ки дар ҳамаи роҳҳои Ӯ равона шавем ва фароизу аҳкому дастурҳои Ӯро, ки ба падарони мо амр фармудааст, риоя намоем+.

59Ва бигзор ин суханонам, ки бо онҳо ба ҳузури Худованд истиғоса намудаам, рӯзу шаб ба Худованд Худои мо наздик бошад, то ки Ӯ дархости бандаи Худ ва дархости қавми Худ Исроилро рӯз ба рӯз ба ҷо оварад,

60То ҳамаи қавмҳои замин бидонанд, ки Худованд Худост, ва дигаре нест+.

61Ва бигзор дили шумо бо Худованд Худои мо пур бошад, то ки мувофиқи фароизи Ӯ рафтор намоед ва аҳкоми Ӯро мисли имрӯз ба ҷо оваред».

62•Ва подшоҳ ва тамоми Исроил ҳамроҳи ӯ барои Худованд қурбонӣ карданд.

63Ва Сулаймон ҳамчун қурбонии саломатӣ, ки барои Худованд оварда буд, бисту ду ҳазор гов ва саду бист ҳазор гӯсфанд забҳ намуд; ва подшоҳ ва тамоми банӣ-Исроил хонаи Худовандро тақдис карданд.

64Дар ҳамон рӯз подшоҳ миёнаи саҳнро, ки пеши хонаи Худованд аст, тақдис намуд, чунки қурбониҳои сӯхтанӣ ва ҳадияҳои ордӣ ва чарбуи қурбониҳои саломатиро дар он ҷо ба амал овард, зеро қурбонгоҳи мисине ки ба ҳузури Худованд буд, барои гунҷонидани қурбониҳои сӯхтанӣ ва ҳадияҳои ордӣ ва чарбуи қурбониҳои саломатӣ хурдӣ кард+.

65Ва Сулаймон дар он вақт ид кард, ва тамоми Исроил ҳамроҳи ӯ буданд, ки ин ҷамоати бузург, аз даромадгоҳи Ҳамот то водии Миср, ҳафт рӯз ва ҳафт рӯз, ҷамъ чордаҳ рӯз ба ҳузури Худованд Худои мо буданд+.

66Дар рӯзи ҳаштум ӯ қавмро фиристод, ва онҳо подшоҳро баракат доданд, ва аз тамоми некие ки Худованд барои бандаи Худ Довуд ва қавми Худ Исроил карда буд, хурсанд ва дилшод гардида, ба хаймаҳои худ рафтанд.

БОБИ НӮҲУМ

Худованд бори дуюм ба Сулаймон зоҳир мешавад.

9^1•Ва баъд аз он ки Сулаймон бино кардани хонаи Худованд ва хонаи подшоҳро ба анҷом расонид, ва ҳар орзуи Сулаймон, ки мехост ба ҷо оварад, муяссар гардид,

2Худованд бори дуюм ба Сулаймон зоҳир шуд, чунон ки дар Ҷибъӯн ба ӯ зоҳир шуда буд+.

3Ва Худованд ба ӯ гуфт: «Дуои ту ва истиғосаи туро, ки ба ҳузури Ман кардӣ, шунидам, ва ин хонаро, ки ту сохтӣ, то ки исми Ман то абад бар он хонда шавад, тақдис намудам, ва чашмони Ман ва дили Ман тамоми айём дар он хоҳад буд+.

4Ва агар ту ба ҳузури Ман, чунон ки падарат Довуд рафтор менамуд, бо дили соф ва аз рӯи виҷдон рафтор намуда, ҳар чиро, ки Ман ба ту амр фармудаам, ба ҷо оварӣ ва фароизу аҳкоми Маро нигоҳ дорӣ,+

5Ман тахти салтанати туро бар Исроил то абад барқарор хоҳам кард, чунон ки ба падарат Довуд сухан ронда, гуфтаам: „Аз ту касе ки бар тахти Исроил биншинад, аз миён нахоҳад рафт“+.

6Аммо агар шумо ва писарони шумо аз пайравии Ман рӯй гардонида, аҳкому фароизеро, ки ба шумо додаам, риоя накунед, ва рафта худоёни дигарро ибодат намоед ва ба онҳо саҷда баред,

7Ман Исроилро аз рӯи замине ки ба онҳо додаам, маҳв хоҳам кард, ва хонаеро, ки ба исми Худ тақдис намудаам, аз ҳузури Худ дур хоҳам андохт, ва Исроил дар миёни ҳамаи қавмҳо зарбулмасал ва хандахариш хоҳад шуд+.

8Ва дар ҳаққи ин хона, ки олишукӯҳ аст, ҳар касе ки аз пеши он бигзарад, аз харобии он дар ҳайрат монда ва ҳуштак зада, хоҳад гуфт: „Аз чӣ сабаб Худованд ба ин замин ва ба ин хона чунин амал намудааст?“+

9Ва хоҳад гуфт: „Аз он сабаб, ки онҳо Худованд Худои худро, ки падаронашонро аз замини Миср берун оварда буд, тарк карданд, ва ба худоёни дигар часпида, онҳоро саҷда ва ибодат намуданд; бинобар ин Худованд тамоми ин мусибатро ба сари онҳо овардааст“».

Ҷалол ва ҳикмати Сулаймон.

10•Ва баъд аз гузаштани бист сол, ки дар ин муддат Сулаймон ду хонаро — хонаи Худованд ва хонаи подшоҳро — бино кард,+

11Ва Ҳиром, подшоҳи Сӯр, Сулаймонро бо чӯби дарахтони арз ва дарахтони сарв ва бо тилло, мувофиқи дилхоҳи ӯ, таъмин намуд, — он гоҳ подшоҳ Сулаймон бист шаҳрро дар замини Ҷалил ба Ҳиром дод.

12Ва Ҳиром барои дидани шаҳрҳое ки Сулаймон ба ӯ дода буд, аз Сӯр берун омад, валекин онҳо ба назараш писанд наафтод.

13Ва гуфт: «Ин чӣ шаҳрҳост, ки ту, эй бародарам, ба ман додаӣ?» Ва онҳоро замини Ковул номид, ки то имрӯз чунин ном дорад.

14Ва Ҳиром ба подшоҳ саду бист киккар тилло фиристода буд.

15Ва ин аст нақли ӯҳдадорие ки подшоҳ Сулаймон барои бино кардани хонаи Худованд, ва хонаи худаш, ва Миллӯ, ва ҳисори Ерусалим, ва Ҳосӯр, ва Маҷиддӯ ва Ҷозар ҷорӣ карда буд:+

16Фиръавн, подшоҳи Миср, пеш аз ин баромада, Ҷозарро забт намуда буд, ва онро бо оташ сӯзонид, ва канъониёнро, ки дар шаҳр сукунат доштанд, кушт, ва онро ба духтари худ, ки зани Сулаймон буд, маҳр дод+.

17Ва Сулаймон Ҷозар ва Байт-Ҳӯрӯни поёнро бино кард;+

18Ва низ Баалот ва Тадмӯрро дар биёбони мамлакат;

19Ва низ ҳамаи шаҳрҳоро, ки Сулаймон барои захираҳо дошт, ва ҳамаи шаҳрҳои аробаҳо ва ҳамаи шаҳрҳои саворонро, ва ҳар он чиро, ки Сулаймон орзу дошт, ки дар Ерусалим ва дар Лубнон ва дар тамоми замини қаламрави худ бино кунад+.

20Тамоми қавме ки аз амӯриён, ҳиттиён, фариззиён, ҳиввиён ва ябусиён боқӣ монда буданд, онҳое ки аз банӣ-Исроил набуданд,

21Яъне фарзандони онҳо, ки баъд аз онҳо дар замин боқӣ монда буданд, ва онҳоро банӣ-Исроил натавониста буданд маҳв намоянд, — ба зиммаи онҳо Сулаймон ӯҳдадории меҳнатӣ гузошт, ки то имрӯз чунин аст.

22Валекин аз банӣ-Исроил Сулаймон ба зиммаи касе ӯҳдадории меҳнатӣ нагузошт, зеро ки онҳо ҷанговарон ва навкарони ӯ, ва мирони ӯ, ва саркардагони ӯ, ва сардорони аробаҳо ва саворони ӯ буданд+.

23Инҳоянд сарнозироне ки бар корҳои Сулаймон буданд: панҷсаду панҷоҳ нафар ба мардуми иҷрокунандаи корҳо сардорӣ мекарданд.

24Ҳамин ки духтари фиръавн аз шаҳри Довуд ба хонаи худ, ки онро ӯ барои вай бино карда буд, гузашт, он гоҳ ӯ Миллӯро бино намуд+.

25Ва Сулаймон ҳар сол се дафъа қурбониҳои сӯхтанӣ ва қурбониҳои саломатӣ бар қурбонгоҳе ки барои Худованд бино карда буд, мебаровард, ва бар мазбаҳе ки пеши Худованд буд, бухур месӯзонид; ва ибодати хонаро бо ҳамин мукаммал намуд.

26Ва подшоҳ Сулаймон дар Эсьюн-Ҷобар, ки дар Элӯт, бар соҳили баҳри Қулзум, дар замини Адӯм аст, киштиҳо сохт+.

27Ва Ҳиром навкарони худро, ки маллоҳ буда, дарьёгардиро медонистанд, дар киштиҳо ҳамроҳи навкарони Сулаймон фиристод+.

28Ва онҳо ба Ӯфир рафтанд, ва аз он ҷо чорсаду бист киккар тилло гирифта, ба подшоҳ Сулаймон оварданд+.

БОБИ ДАҲУМ

Сулаймон ва маликаи Сабо.

10^1•Ва маликаи Сабо овозаи Сулаймонро оид ба исми Худованд шунида, омад, то ки ӯро бо муаммоҳо имтиҳон кунад+.

2Ва бо аҳли рикоби зиёде ба Ерусалим омад, ки бар шутурони онҳо атриёт, ва тиллои бағоят зиёд, ва сангҳои гаронбаҳо бор карда шуда буд; ва назди Сулаймон омада, бо ӯ аз ҳар чи дар дилаш буд, гуфтугӯ кард+.

3Ва Сулаймон ҳамаи суханони варо ба вай баён намуд, ва чизе аз подшоҳ пӯшида намонд, ки ба вай баён накарда бошад.

4Ва чун маликаи Сабо тамоми ҳикмати Сулаймонро дид, ва низ хонаеро, ки ӯ бино карда буд,

5Ва таомҳои суфраи ӯро, ва шинухези навкарони ӯро, ва рафтори хизматгорони ӯро, ва либосҳои онҳоро, ва соқиёни ӯро, ва ҳашаматеро, ки ӯ бо он ба хонаи Худованд мебаромад, — вай тамоман моту мабҳут гардид,

6Ва ба подшоҳ гуфт: «Он сухане ки ман дар кишвари худ дар бораи корҳо ва ҳикмати ту шунидаам, рост будааст.

7Вале ман ба суханон бовар накарда будам, то даме ки омада, бо чашмони худ дидам; ва инак, нисфаш ба ман маълум нашуда будааст: ҳикмат ва ҷалоли ту аз овозае ки ман шунида будам, бештар аст.

8Хушо одамони ту, хушо ин навкарони ту, ки ба ҳузури ту ҳамеша меистанд ва ҳикмати туро мешунаванд!

9Муборак аст Худованд Худои ту, ки бар ту таваҷҷӯҳ намуда, туро бар тахти Исроил нишонидааст! Азбаски Худованд Исроилро ба сурати абадӣ дӯст медорад, Ӯ туро ба подшоҳӣ таъин намудааст, то ки доварӣ ва адолатро ба амал оварӣ»+.

10Ва ба подшоҳ саду бист киккар тилло, ва атриёти бағоят зиёде, ва сангҳои гаронбаҳо инъом кард; он қадар атриёти зиёд, ки маликаи Сабо ба подшоҳ Сулаймон инъом кард, ҳаргиз оварда нашуда буд.

11Ва киштиҳои Ҳиром низ, ки тилло аз Ӯфир оварда буданд, бағоят бисьёр чӯби сандал ва сангҳои гаронбаҳо оварданд+.

12Ва подшоҳ аз ин чӯби сандал нардаҳо барои хонаи Худованд ва хонаи подшоҳ, ва барбатҳо ва удҳо барои муғанниён сохт; ин қадар чӯби сандал ҳаргиз оварда ва дида нашуда буд.

13Ва подшоҳ Сулаймон ба маликаи Сабо ҳар чизи дилхоҳи варо, ки талабида буд, дод, ба замми он чи ба вай аз рӯи ҳиммати подшоҳ Сулаймон инъом карда буд. Ва вай бо навкаронаш рӯ ба ҷониби кишвари худ ниҳода, равона шуд.

Даромадҳо ва шукӯҳи дарбори Сулаймон.

14•Ва вазни тиллое ки дар як сол назди Сулаймон меомад, шашсаду шасту шаш киккар тилло буд,

15Илова бар он чи аз бозаргонон, ва аз тиҷорати савдогарон, ва аз ҳамаи подшоҳони Арабистон, ва аз ҳокимони вилоятҳо мерасид.

16Ва подшоҳ Сулаймон дусад сипари калон аз тиллои кӯфта сохт, ки барои ҳар сипар шашсад сиқл тилло сарф шуд,

17Ва сесад сипари хурд аз тиллои кӯфта сохт, ки барои ҳар сипар се моне[*] тилло сарф шуд; ва подшоҳ онҳоро дар хонаи Ҷангали Лубнон гузошт+.

18Ва подшоҳ тахти калоне аз оҷ сохт, ва онро бо зари холис пӯшонид.

19Тахт шаш зинапоя дошт, ва сари тахт аз пушташ доирашакл буд, ва нишемангоҳаш аз ду тараф дастмонакҳо дошт, ва ду шер аз паҳлуи дастмонакҳо меистод.

20Ва дувоздаҳ шер дар он ҷо бар шаш зинапоя аз ду тараф меистод; дар ягон мамлакат мисли он сохта нашуда буд.

21Ва ҳамаи зарфҳои нӯшидании подшоҳ Сулаймон аз тилло буд, ва ҳамаи зарфҳои хонаи Ҷангали Лубнон аз зари холис буд; ҳеҷ чиз аз нуқра набуд, чунки он дар айёми Сулаймон ҳеҷ қимате надошт+.

22Зеро ки киштиҳои таршишии подшоҳ дар баҳр бо киштиҳои Ҳиром буд; дар се сол як дафъа киштиҳои таршишӣ омада, тилло ва нуқра, оҷ ва маймунҳо ва товусҳо меоварданд+.

23Ва подшоҳ Сулаймон аз ҷиҳати сарват ва ҳикмат аз ҳамаи подшоҳони рӯи замин бузургтар гардид+.

24Ва тамоми аҳли замин толиби дидори Сулаймон буданд, то ҳикматеро, ки Худо дар дили ӯ ниҳода буд, бишнаванд+.

25Ва онҳо ҳар яке ҳадияи худро: колои нуқра, ва колои тилло, ва либос, ва аслиҳа, ва атриёт, ва аспон, ва хачирон сол ба сол меоварданд.

26Ва Сулаймон аробаҳо ва саворон ҷамъ кард: ӯ ҳазору чорсад ароба ва дувоздаҳ ҳазор савор дошт; ва ӯ онҳоро дар шаҳрҳои ароба ва назди подшоҳ дар Ерусалим ҷойгир кард+.

27Ва подшоҳ нуқраро дар Ерусалим ба сангҳои кӯча баробар гардонид, ва чӯби арзро ба чӯби ҷумиз, ки дар пастӣ бисьёр мерӯяд, баробар сохт.

28Ва аспонро барои Сулаймон аз Миср ва аз Қаве меоварданд: тоҷирони подшоҳ онҳоро аз Қаве ба баҳои муайян мехариданд+.

29Ва як ароба аз Миср ба баҳои шашсад сиқл нукра харида ва берун оварда мешуд, ва як асп — ба баҳои саду панҷоҳ сиқл; ва ҳамчунин барои ҳамаи подшоҳони ҳиттиён ва подшоҳони арамиён ба воситаи онҳо меоварданд.

БОБИ ЁЗДАҲУМ

Сулаймон Худоро фаромӯш мекунад.

11^1Ва подшоҳ Сулаймон, ғайр аз духтари фиръавн, бисьёр занони аҷнабиро аз мӯобиён, аммӯниён, адӯмиён, сидӯниён, ҳиттиён дӯст медошт, —

2Аз халқҳое ки Худо дар бораи онҳо ба банӣ-Исроил гуфта буд: «Ба онҳо духтарони худро ба шавҳар надиҳед, ва духтаронашонро ба занӣ нагиред, ки яқинан дили шуморо ба худоёни худ моил хоҳанд кард». Вале Сулаймон ба духтарони онҳо бо муҳаббат часпид+.

3Ва ӯ ҳафтсад зани бону ва сесад суррия дошт; ва занонаш дили ӯро фосид карданд.

4Ва дар вақти пирии Сулаймон чунин воқеъ шуд, ки занонаш дили ӯро ба худоёни дигар моил карданд, ва дили ӯ, мисли дили падараш Довуд, ба Худованд Худояш амин набуд+.

5Ва Сулаймон Аштора, худои сидӯниён, ва Милкӯм, бути зишти аммӯниёнро пайравӣ намуд+.

6Ва Сулаймон дар назари Худованд кори бад карда, мисли падараш Довуд Худовандро пурра пайравӣ нанамуд.

7Он гоҳ Сулаймон бар кӯҳе ки рӯ ба рӯи Ерусалим аст, ибодатгоҳе барои Камуш, бути зишти Мӯоб, ва барои Мӯлик, бути зишти банӣ-Аммӯн, бино кард+.

8Ва ҳамчунин барои ҳамаи занони аҷнабии худ, ки ба худоёнашон бухур месӯзониданд ва қурбонӣ мекарданд, амал намуд.

9Ва Худованд ба Сулаймон ғазаб кард, аз он сабаб ки дилаш аз Худованд Худои Исроил гаштааст, ки Ӯ ду карат бар вай зохир гардида,+

10Ба вай дар ин хусус амр фармуда буд, ки худоёни дигарро пайравӣ нанамояд; валекин ӯ фармудаи Худовандро риоя накард+.

11Ва Худованд ба Сулаймон гуфт: «Азбаски ту чунин рафтор намудӣ, ва аҳд ва фароизи Маро, ки ба ту амр фармудаам, риоя накардӣ, Ман мамлакатро аз ту пора карда гирифта, онро ба навкари ту хоҳам дод+.

12Аммо дар айёми ту инро ба хотири падарат Довуд ба амал нахоҳам овард, балки аз дасти писарат пора карда хоҳам гирифт.

13Вале тамоми мамлакатро пора карда нахоҳам гирифт: як сибтро, ба хотири бандаам Довуд ва ба хотири Ерусалим, ки баргузидаам, ба писари ту хоҳам дод»+.

14Ва Худованд душманеро ба мукобили Сулаймон бархезонид, яъне Ҳадади адӯмиро, ки аз насли подшоҳи Адӯм буд.

15Ҳангоме ки Довуд дар Адӯм буд, ва сарлашкараш Юоб барои дафн кардани мақтулон омада, тамоми наринаи Адӯмро кушта буд, —+

16Зеро Юоб ва тамоми Исроил шаш моҳ дар он ҷо истода буданд, то даме ки тамоми наринаи Адӯмро маҳв карданд, —

17Он гоҳ Ҳадад бо баъзе касони адӯмӣ, ки аз навкарони падараш буданд, гурехта ба Миср омад; ва Ҳадад кӯдаки хурде буд.

18Онҳо аз Мидьён бархоста, ба Форон омаданд, ва баъзе касонро аз Форон ҳамроҳи худ гирифта, ба Миср назди фиръавн, подшоҳи Миср, омаданд, ки вай ба ӯ хона дод, ва нафақа барояш таъин намуд, ва замине ба ӯ дод+.

19Ва Ҳадад дар назари фиръавн бағоят илтифот пайдо кард, ба тавре ки вай хоҳари зани худро, яъне хоҳари Таҳфаниси маликаро ба ӯ ба занӣ дод.

20Ва хоҳари Таҳфанис барои ӯ писараш Ҷанубатро зоид, ва Таҳфанис варо андаруни хонаи фиръавн тарбия кард; ва Ҷанубат дар хонаи фиръавн, дар миёни писарони фиръавн буд.

21Ва Ҳадад дар Миср шунид, ки Довуд бо падарони худ хобидааст, ва сарлашкараш Юоб мурдааст; ва Ҳадад ба фиръавн гуфт: «Маро изн бидеҳ, то ки ба замини худ биравам».

22Фиръавн ба вай гуфт: «Оё ту назди ман ба чизе эҳтиёҷ дорӣ, ки мехоҳӣ ба замини худ биравӣ?» Вай гуфт: «Не, аммо ба ман изн бидеҳ».

23Ва Худо душмани дигарро ба муқобили Сулаймон бархезонид, яъне Разӯн ибни Эльёдоъро, ки вай аз пеши оғои худ, Ҳададозар подшоҳи Сӯбо, гурехта буд+.

24Ва баъд аз он ки Довуд онҳоро кушт, вай назди худ одам ҷамъ карда, сардори фавҷе гардид; ва онҳо ба Димишқ рафта, дар он сокин шуданд, ва дар Димишқ салтанат ронданд+.

25Ва дар тамоми айёми Сулаймон вай душмани Исроил буд ва, илова бар зараре ки Ҳадад мерасонид, вай ба зидди Исроил ҷиноят мекард, ва бар Арам салтанат меронд.

Шӯриши Ёробъом.

26Ва Ёробъом ибни Наботи эфроимӣ, аз Саредо, ки модараш Саруо ном бевазане, ва худаш навкари Сулаймон буд, дасти таҷовуз бар подшоҳ бардошт.

27Чунин аст достони он ки ӯ дасти таҷовуз бар подшоҳ бардошт: Сулаймон Миллӯро бино карда, рахнаеро, ки дар шаҳри падараш Довуд буд, таъмир менамуд+.

28Ва Ёробъом марди ҷанговари паҳлавоне буд; ва Сулаймон чун дид, ки ин ҷавон аз ӯҳдаи кор мебарояд, ӯро бар тамоми коргарони хонадони Юсуф назоратчӣ таъин намуд.

29Ва дар он вақт чунин воқеъ шуд, ки Ёробъом аз Ерусалим берун омад, ва Аҳиёи шилӯнии набӣ, ки ҷомаи нав дар бар дошт, дар роҳ бо ӯ вохӯрд, ва ҳар дуяшон дар саҳро танҳо буданд+.

30Ва Аҳиё ҷомаи наверо, ки дар бар дошт, гирифта, онро ба дувоздаҳ қисм пора кард+.

31Ва ба Ёробъом гуфт: «Даҳ қисмашро барои худ бигир, зеро ки Худованд Худои Исроил чунин мегӯяд: „Инак, Ман мамлакатро аз дасти Сулаймон пора карда мегирам, ва даҳ сибтро ба ту медиҳам;+

32Ва як сибт аз они вай хоҳад буд, ба хотири бандаам Довуд ва ба хотири Ерусалим, — шаҳре ки онро аз миёни ҳамаи сибтҳои Исроил баргузидаам;

33Чунки онҳо Маро тарк карда, ба Аштора, худои сидӯниён, ба Камуш, худои мӯобиён, ва ба Милкӯм, худои банӣ-Аммӯн, саҷда бурданд, ва бо роҳҳои Ман рафтор накарданд, то он чиро, ки дар назари Ман рост аст, ба ҷо оваранд, ва фароизу аҳкоми Маро мисли падараш Довуд риоя намоянд+.

34Вале тамоми мамлакатро аз дасти вай нахоҳам гирифт, балки ба хотири бандаам Довуд, ки ӯро баргузидам, ва ӯ аҳкому фароизи Маро ба ҷо овард, Ман варо дар тамоми айёми ҳаёташ раис хоҳам кард;

35Ва салтанатро аз дасти писараш хоҳам гирифт, ва даҳ сибтро ба ту хоҳам дод,

36Ва ба писараш як сибтро хоҳам дод, то ки барои бандаам Довуд чароғе тамоми айём дар ҳузури Ман дар Ерусалим бошад, — дар шаҳре ки барои Худ баргузидаам, то ки исми Худро дар он ҷойгир созам+.

37Ва туро Ман ихтиёр хоҳам кард, ва ту мувофиқи ҳар орзуе ки дар дилат бошад, салтанат хоҳӣ ронд, ва бар Исроил подшоҳ хоҳӣ шуд.

38Ва агар ту ба ҳар фармудаи Ман гӯш диҳӣ, ва бо роҳҳои Ман рафтор карда, он чиро, ки дар назари Ман рост аст, ба амал оварӣ, ва фароизу аҳкоми Маро риоя намоӣ, чунон ки бандаам Довуд амал мекард, он гоҳ Ман бо ту хоҳам буд, ва хонаи мустаҳкаме барои ту бино хоҳам кард, чунон ки барои Довуд бино кардам, ва Исроилро ба ту хоҳам дод+.

39Ва насли Довудро ба ин сабаб ба залолат дучор хоҳам кард, аммо на ба сурати абадӣ“».

40Ва Сулаймон мехост Ёробъомро ба қатл расонад, вале Ёробъом бархоста, ба Миср назди Шишак, подшоҳи Миср, гурехт, ва то фавти Сулаймон дар Миср буд+.

Фавти Сулаймон.

41•Ва бақияи аъмоли Сулаймон, ва ҳар чи ӯ кард, ва ҳикмати ӯ дар китоби вақоеъномаи Сулаймон навишта шудааст.

42Ва айёме ки Сулаймон дар Ерусалим бар тамоми Исроил подшоҳӣ кард, чил сол буд.

43Ва Сулаймон бо падарони худ ҳобид, ва дар шаҳри падараш Довуд дафн карда шуд; ва писараш Раҳабъом ба ҷои ӯ подшоҳ шуд.

БОБИ ДУВОЗДАҲУМ

Подшоҳии Раҳабъом.

12^1•Ва Раҳабъом ба Шакем рафт, зеро ки тамоми Исроил ба Шакем омаданд, то ки ӯро подшоҳ кунанд+.

2Ва ҳангоме ки Ёробъом ибни Набот инро шунид, ӯ ҳанӯз дар Миср буд, ки ба он ҷо аз пеши подшоҳ Сулаймон гурехта буд; ва Ёробъом дар Миср сукунат дошт+.

3Ва фиристода, ӯро хонданд; ва Ёробъом ва тамоми ҷамоати Исроил омаданд, ва ба Раҳабъом сухан ронда, гуфтанд:

4«Падарат юғи моро гарон карда буд, вале ту алҳол хизмати сахти падарат ва юғи гарони варо, ки бар мо ниҳода буд, сабук гардон, ва мо хизмати туро ба ҷо хоҳем овард»+.

5Ба онҳо гуфт: «Биравед ва баъд аз се рӯз назди ман биёед». Ва қавм рафтанд.

6Ва подшоҳ Раҳабъом ба пироне ки ба ҳузури падараш Сулаймон, дар вақти зинда будани вай, меистоданд, машварат пурсида, гуфт: «Шумо чӣ маслиҳат медиҳед, то ки ба ин қавм ҷавоб гардонам?»

7Ва онҳо ба ӯ сухан ронда, гуфтанд: «Агар ту имрӯз хизматгори ин қавм гардӣ, ва хизмати онҳоро ба ҷо оварӣ, ва бо ҷавобат онҳоро қонеъ гардонӣ, ва ба онҳо суханони нек гӯӣ, онҳо тамоми айём бандагони ту хоҳанд буд».

8Вале ӯ машваратеро, ки пирон ба ӯ доданд, рад намуд, ва аз ҷавононе ки бо ӯ калон шуда буданд ва ба ҳузураш меистоданд, машварат пурсид,

9Ва ба онҳо гуфт: «Шумо чӣ маслиҳат медиҳед, то ки ба ин қавм чавоб гардонам, ки онҳо ба ман сухан ронда, гуфтаанд: „Юғеро, ки падарат бар мо ниҳода буд, сабук гардон“?»

10Ва он ҷавонон, ки бо ӯ калон шуда буданд, ба ӯ сухан ронда, гуфтанд: «Ба ин қавм, ки ба ту сухан ронда, гуфтаанд: „Падарат юғи моро гарон карда буд, вале ту онро барои мо сабук гардон“, — ту ба онҳо чунин бигӯ: „Ангушти хурди ман аз камари падарам ғафстар аст;

11Ва алҳол, падарам юғи гароне бар шумо ниҳода буд, вале ман юғи шуморо боз ҳам гаронтар хоҳам кард; падарам шуморо бо тозиёнаҳо ҷазо медод, вале ман шуморо бо нешҳои каждум ҷазо хоҳам дод“».

12Ва Ёробъом ва тамоми қавм дар рӯзи сеюм назди Раҳабъом омаданд, чунон ки подшоҳ сухан ронда, гуфта буд: «Дар рӯзи сеюм назди ман биёед».

13Ва подшоҳ ба қавм ҷавоби сахт гардонид, ва машваратеро, ки пирон ба ӯ дода буданд, рад кард,+

14Ва бар тибқи машварати ҷавонон ба онҳо гуфт: «Падарам юғи шуморо гарон карда буд, вале ман юғи шуморо боз ҳам гаронтар хоҳам кард; падарам шуморо бо тозиёнаҳо ҷазо медод, вале ман шуморо бо нешҳои каждум ҷазо хоҳам дод».

15Ва подшоҳ ба қавм гӯш надод, зеро ки ин аз ҷониби Худованд насиб шуда буд, то каломеро, ки Худованд ба воситаи Аҳиёи шилӯнӣ ба Ёробъом ибни Набот гуфта буд, ба амал оварад+.

Ду тақсим шудани мамлакат. Ёробъом бар Исроил подшоҳ мегардад.

16Ва тамоми Исроил диданд, ки подшоҳ ба онҳо гӯш надод; ва қавм ба подшоҳ чавоб гардонида, гуфтанд:

«На ҳиссаест моро дар Довуд,
ва на меросе дар писари Йисой!

Эй Исроил, ба хаймаҳои худ биравед!

Эй Довуд, акнун хонаи худро бидон!»

Ва Исроил ба хаймаҳои худ рафтанд+.

17Вале бар он банӣ-Исроил, ки дар шаҳрҳои Яҳудо сукунат доштанд, Раҳабъом подшоҳӣ мекард.

18Ва подшоҳ Раҳабъом Адӯромро, ки сардори боҷу хироҷ буд, фиристод, вале тамоми Исроил ӯро сангборон карданд, ва ӯ мурд; ва подшоҳ Раҳабъом шитобон ба ароба савор шуд, то ки ба Ерусалим бигрезад+.

19Ва Исроил ба зидди хонадони Довуд балво карданд, ки то имрӯз давом дорад.

20Ва чун тамоми Исроил шуниданд, ки Ёробъом баргаштааст, фиристода ӯро назди ҷамоат хонданд, ва ӯро бар тамоми Исроил подшоҳ карданд; хонадони Довудро ҳеҷ кас, ғайр аз сибти Яҳудо, тарафдорӣ накард+.

21Ва Раҳабъом ба Ерусалим омада, аз тамоми хонадони Яҳудо ва аз сибти Биньёмин саду ҳаштод ҳазор нафар ҷанговарони гузинро ҷамъ овард, то ки бо хонадони Исроил ҷанг карда, салтанатро ба Раҳабъом ибни Сулаймон баргардонад.

22Ва каломи Худо бар Шамаъё, марди Худо, нозил шуда, гуфт:+

23«Ба Раҳабъом ибни Сулаймон, подшоҳи Яҳудо, ва ба тамоми хонадони Яҳудо ва Биньёмин ва ба бақияи қавм сухан ронда, бигуй:

24Худованд чунин мегӯяд: „Набароед ва бо бародарони худ, банӣ-Исроил, ҷанг накунед! Ҳар яке ба хонаи худ баргардед, зеро ки ин аз ҷониби Ман шудааст“». Ва онҳо ба каломи Худованд гӯш доданд, ва бар тибқи каломи Худованд гашта рафтанд.

Ёробъом ба бутпарастӣ дода мешавад.

25Ва Ёробъом Шакемро дар кӯҳи Эфроим бино карда, дар он сокин шуд; ва аз он ҷо баромада, Фануилро бино кард+.

26Ва Ёробъом дар дили худ гуфт: «Алҳол салтанат ба хонадони Довуд хоҳад баргашт;

27Агар ин қавм ба Ерусалим бираванд, то ки дар хонаи Худованд қурбонӣ кунанд, он гоҳ дили ин қавм ба оғои онҳо, ба Раҳабъом, подшоҳи Яҳудо, руҷӯъ хоҳад намуд, ва онҳо маро кушта, ба Раҳабъом, подшоҳи Яҳудо, хоҳанд баргашт»+.

28Ва подшоҳ машварат намуда, ду гӯсолаи тилло сохт. Ва ба онҳо гуфт: «Ба Ерусалим рафтанатон бас аст! Инак худоёни шумо, эй Исроил, ки шуморо аз замини Миср берун овардаанд»+.

29Ва якеро дар Байт-Ил гузошт, ва дигареро дар Дон ҷой дод.

30Ва ин боиси гуноҳ гардид, ва қавм пеши яке аз онҳо то Дон мерафтанд.

31Ва ибодатхонаҳо бар баландиҳо сохт, ва аз ҳар табақаи қавм, ки аз банӣ-Левӣ набуданд, коҳинонро таъин намуд.

32Ва Ёробъом иде дар моҳи ҳаштум, дар рӯзи понздаҳуми моҳ, монанди иде ки дар Яҳудо буд, муқаррар намуд, ва назди он қурбонгоҳ рафт, — дар Байт-Ил ҳамин тавр амал кард, — то барои гӯсолаҳое ки сохта буд, қурбонӣ кунад; ва дар Байт-Ил коҳинони ибодатгоҳеро, ки сохта буд, таъин намуд;

33Ва дар рӯзи понздаҳуми моҳи ҳаштум, — моҳе ки аз хаёли худ бофта бароварда буд, — назди қурбонгоҳе ки дар Байт-Ил сохта буд, рафт; ва иде барои банӣ-Исроил барпо намуд, ва назди қурбонгоҳ омад, то ки бухур бисӯзонад.

БОБИ СЕЗДАҲУМ

Набие аз Яҳудо бутпарастиро мазаммат намуда,

Ёробъомро сарзаниш мекунад.

13^1Ва инак, марди Худо бар тибқи каломи Худованд аз Яҳудо ба Байт-Ил омад, ва Ёробъом назди қурбонгоҳ истода буд, то ки бухур бисӯзонад+.

2Ва бар тибқи каломи Худованд вай ба қурбонгоҳ муроҷиат намуда, гуфт: «Эй қурбонгоҳ, қурбонгоҳ! Худованд чунин мегӯяд: „Инак, писаре дар хонадони Довуд таваллуд меёбад, ки Йӯшиёҳу ном дорад; ва ӯ коҳинони баландиҳоро, ки бар ту бухур месӯзонанд, бар ту забҳ хоҳад кард, ва устухонҳои одамро бар ту хоҳанд сӯзонид“»+.

3Ва дар он рӯз вай аломате нишон дода, гуфт: «Ин аст аломати он ки инро Худованд гуфтааст: „Инак, ин қурбонгоҳ аз ҳам ҷудо шуда, хокистаре ки бар он аст, пошида хоҳад шуд“».

4Ва ҳангоме ки подшоҳ сухани марди Худоро шунид, ки вай ба қурбонгоҳи Байт-Ил муроҷиат намуда мегуфт, Ёробъом дасти худро аз болои қурбонгоҳ дароз карда, гуфт: «Варо дастгир кунед!» Ва дасти ӯ, ки сӯи вай дароз карда буд, хушк шуд, ва ӯ натавонист онро ба тарафи худ баргардонад.

5Ва қурбонгоҳ аз ҳам чудо шуда, хокистар аз болои қурбонгоҳ пошида шуд, ҳамчун аломате ки марди Худо бар тибқи каломи Худованд нишон дода буд.

6Ва подшоҳ ба марди Худо сухан ронда, гуфт: «Лутфан, пеши Худованд Худои худ тазаррӯъ намо ва барои ман дуо гӯй, то ки дасти ман ба тарафи ман баргардад». Ва марди Худо пеши Худованд тазаррӯъ намуд, ва дасти подшоҳ ба тарафи вай баргашт ва мисли пештара шуд+.

7Ва подшоҳ ба марди Худо гуфт: «Бо ман ба хона биё ва хӯроке бихӯр, ва ман ба ту инъом хоҳам дод».

8Валекин марди Худо ба подшоҳ гуфт: «Агар ту нисфи хонаи худро ба ман бидиҳӣ, бо ту нахоҳам рафт, ва дар ин макон на нон хоҳам хӯрд, ва на об хоҳам нӯшид+.

9Зеро ки ба ман бар тибқи каломи Худованд чунин амр фармуда ва гуфта шудааст: „Нон нахӯр, ва об нанӯш, ва бо роҳе ки омадаӣ, барнагард“».

10Ва ӯ бо роҳи дигаре рафт, ва бо роҳе ки ба Байт-Ил омада буд, барнагашт.

Беитоатӣ ва фавти марди Худо.

11Ва набии пиронсоле дар Байт-Ил сокин буд; ва писаронаш омада, ҳар кореро, ки марди Худо он рӯз дар Байт-Ил карда буд, ба ӯ ҳикоят намуданд, ва суханонеро, ки вай ба подшоҳ гуфта буд, ба падари худ нақл карданд.

12Ва падарашон ба онҳо гуфт: «Бо кадом роҳ вай рафт?» Ва писаронаш дида буданд, ки он марди Худо, ки аз Яҳудо омада буд, бо кадом роҳ рафт.

13Ва ӯ ба писаронаш гуфт: «Барои ман харро зин кунед». Ва онҳо барои ӯ харро зин карданд, ва ӯ бар он савор шуд;

14Ва аз паи марди Худо рафта, варо зери дарахти писта нишаста ёфт, ва ба вай гуфт: «Оё ту он марди Худо ҳастӣ, ки аз Яҳудо омадаӣ?» Вай гуфт: «Ман ҳастам».

15Ва ба вай гуфт: «Бо ман ба хона биё, ва нон бихӯр».

16Вале вай гуфт: «Ман наметавонам бо ту баргардам ва назди ту биравам; ва дар ин макон бо ту нон нахоҳам хӯрд, ва об нахоҳам нӯшид;

17Зеро ки ба ман бар тибқи каломи Худованд гуфта шудааст: „Дар он ҷо нон нахӯр, ва об нанӯш, ва бо роҳе ки омадаӣ, барнагард“».

18Ва ӯ ба вай гуфт: «Ман низ набие мисли ту ҳастам, ва фариштае бар тибқи каломи Худованд ба ман сухан ронда, гуфт: „Варо бо худ ба хонаат баргардон, то ки вай нон бихӯрад ва об бинӯшад“». Аммо ӯ ба вай дурӯғ гуфт.

19Вай бо ӯ баргашта, дар хонаи ӯ нон хӯрд, ва об нӯшид.

20Ва ҳангоме ки онҳо назди миз нишаста буданд, каломи Худованд бар набие ки варо баргардонида буд, нозил шуд,

21Ва ӯ ба марди Худо, ки аз Яҳудо омада буд, муроҷиат намуда, гуфт: «Худованд чунин мегӯяд: „Азбаски аз иҷрои каломи Худованд сар тофтӣ, ва амреро, ки Худованд Худои ту ба ту фармуда буд, риоя нанамудӣ,

22Балки баргашта, дар маконе ки дар бораи он Ӯ ба ту гуфта буд: «Нон нахӯр ва об нанӯш», ту нон хӯрдӣ ва об нӯшидӣ, бинобар ин ҷасади ту ба мақбараи падаронат дохил нахоҳад шуд“».

23Ва баъд аз он ки вай нон хӯрд ва об нӯшид, харро барои вай зин кард, яъне барои набие ки баргардонида буд.

24Ва ҳангоме ки вай рафт, шере варо дар роҳ ёфта, кушт; ва ҷасади вай дар сари роҳ партофта шуда буд, ва хар назди он меистод, ва шер назди ҷасад меистод+.

25Ва инак, одамоне ки мегузаштанд, диданд, ки ҷасаде дар сари роҳ партофта шудааст, ва шере назди ҷасад истодааст; ва онҳо омада, дар шаҳре ки набии пиронсол дар он сокин буд, ҳикоят карданд.

26Ва набие ки варо аз роҳ баргардонида буд, инро шунида, гуфт: «Ин ҳамон марди Худост, ки аз иҷрои каломи Худо сар тофт, ва Худованд варо ба шер супурдааст, ва он варо бар тибқи каломи Худованд, ки ба ӯ гуфта буд, куштааст».

27Ва ӯ ба писаронаш сухан ронда, гуфт: «Барои ман харро зин кунед». Ва онҳо онро зин карданд.

28Ва ӯ рафта, ҷасади варо ёфт, ки дар сари роҳ партофта шуда буд, ва хар ва шер назди часад меистоданд; шер ҷасадро нахӯрда буд, ва харро надарида буд.

29Ва набӣ ҷасади марди Худоро бардошта болои хар гузошт ва гардонида бурд; ва набии пиронсол ба шаҳр омад, то ки мотам гирифта, варо дафн кунад.

30Ва ӯ ҷасади варо дар мақбараи худ гузошт; ва барои вай мотам гирифта, гуфтанд: «Эй вой бародарам!»

31Ва баъд аз он ки варо дафн кард, ба писаронаш сухан ронда, гуфт: «Вақте ки бимирам, маро дар мақбарае ки марди Худо дар он дафн шудааст, дафн кунед, устухонҳоямро назди устухонҳои вай бимонед;

32Зеро сухане ки вай дар бораи қурбонгоҳи Байт-Ил ва дар бораи ҳамаи баландиҳои шаҳрҳои Сомария бар тибқи каломи Худованд гуфта буд, ҳатман ба амал хоҳад омад».

Ёробъом ба шарорати худ исрор менамояд.

33Баъд аз ин воқеа Ёробъом аз роҳи бади худ нагашт, балки аз ҳар табақаи қавм коҳинони баландиҳоро таъин кардан гирифт: ҳар кӣ мехост, варо ӯ таъин менамуд, то ки аз ҷумлаи коҳинони баландиҳо гардад.

34Ин боиси гуноҳкор шудани хонадони Ёробъом гардид, то ки он аз рӯи замин несту нобуд шавад+.

БОБИ ЧОРДАҲУМ

Иҷрои ҷузъии нубувват оид ба Ёробъом.

14^1Дар он замон Абиё, писари Ёробъом, бемор шуд.

2Ва Ёробъом ба зани худ гуфт: «Лутфан, бархоста, намуди худро дигаргун соз, то надонанд, ки ту зани Ёробъом ҳастӣ, ва ба Шилӯ бирав; инак, Аҳиёи набӣ дар он ҷост, ки ӯ дар бораи ман гуфта буд, ки бар ин қавм подшоҳ хоҳам шуд+.

3Ва дар дасти худ даҳто нон, ва кулчаҳо, ва кӯзаи асал гирифта, назди ӯ бирав; ӯ ба ту хоҳад гуфт, ки ҳоли кӯдак чӣ мешавад»+.

4Ва зани Ёробъом ҳамин тавр амал кард, ва бархоста, ба Шилӯ рафт, ва ба хонаи Аҳиё омад; вале Аҳиё наметавонист бубинад, зеро ки чашмонаш аз пирӣ нобино шуда буд.

5Ва Худованд ба Аҳиё гуфт: «Инак, зани Ёробъом меояд, то дар бораи писараш, ки бемор аст, чизе аз ту бипурсад; ба вай чунин ва чунин бигӯ; ва ҳангоме ки вай меояд, худро ношинос вонамуд хоҳад кард».

6Ва чун Аҳиё садои пойҳои варо, ки ба дар дохил мешуд, шунид, гуфт: «Эй зани Ёробъом, дохил шав! Чаро ту худро ношинос вонамуд мекунӣ? Ман бо сухани сахт назди ту фиристода шудаам;

7Рафта, ба Ёробъом бигӯ: „Худованд Худои Исроил чунин мегӯяд: азбаски Ман туро аз миёни қавм сарафроз кардам, ва гуро бар қавми Худ Исроил раис таъин намудам,+

8Ва мамлакатро аз хонадони Довуд пора карда гирифтам, ва онро ба ту додам, вале ту мисли бандаам Довуд набудӣ, ки вай аҳкоми Маро риоя мекард ва бо тамоми дили худ Маро пайравӣ намуда, фақат он чиро, ки дар назари Ман рост аст, ба амал меовард;+

9Ва ту аз ҳамаи онҳое ки пеш аз ту буданд, бадтар рафтор кардӣ, ва рафта, худоёни дигар ва бутҳои рехтае барои худ сохтӣ, то ки Маро ба ғазаб оварӣ; ва Маро ту аз худ дур андохтӣ, —+

10Бинобар ин, инак Ман бар хонадони Ёробъом фалокат меоварам, ва аз Ёробъом ҳар нарина ва ҳар бандӣ ва озодро, ки дар Исроил бошанд, маҳв менамоям, ва хонадони Ёробъомро тамоман нест мекунам, чунон ки наҷосатро то ба охир нест мекунанд;+

11Ҳар кӣ аз Ёробъом дар шахр бимирад, варо сагон хоҳанд хӯрд, ва ҳар кӣ дар саҳро бимирад, варо мурғони ҳаво хоҳанд хӯрд, зеро ки Худованд чунин гуфтааст“+.

12Ва ту бархоста, ба хонаи худ бирав; пойҳоят ба шаҳр расидан замон кӯдак хоҳад мурд;

13Ва тамоми Исроил барои вай навҳа намуда, варо дафн хоҳанд кард, зеро ки танҳо вай аз Ёробъом ба мақбара дохил хоҳад шуд, чунки дар вай аз хонадони Ёробъом чизи хубе нисбат ба Худованд Худои Исроил ёфт шудааст;+

14Ва Худованд барои Худ подшоҳе бар Исроил таъин хоҳад намуд, ки вай хонадони Ёробъомро худи имрӯз маҳв хоҳад кард, ва низ баъд аз ин;+

15Ва Худованд Исроилро зарба хоҳад зад, ва онҳо мисли нае ки дар об мекалавад, хоҳанд буд; ва Исроилро аз ин замини хубе ки ба падаронашон дода буд, решакан хоҳад кард, ва онҳоро ба он тарафи наҳр пароканда хоҳад намуд, чунки онҳо барои худ бутҳои Ашера сохта, Худовандро ба ғазаб оварданд;+

16Ва Исроилро таслим хоҳад намуд, ба сабаби гуноҳҳои Ёробъом, ки вай худаш гуноҳ кард, ва Исроилро гирифтори гуноҳ гардонид».

17Ва зани Ёробъом бархоста, равона шуд ва ба Тирсо омад; ҳамин ки вай ба остонаи хона расид, бача мурд.

18Ва ӯро дафн карданд, ва барои ӯ тамоми Исроил навҳа намуданд, бар тибқи каломи Худованд, ки ба воситаи бандаи Худ Аҳиёи набӣ гуфта буд.

Фавти Ёробъом.

19Ва бақияи аъмоли Ёробъом — чӣ гуна ҷанг карданаш ва чӣ гуна салтанат ронданаш, — дар китоби вақоеъномаи подшоҳони Исроил навишта шудааст+.

20Ва айёме ки Ёробъом подшоҳӣ кард, бисту ду сол буд; ва ӯ бо падарони худ хобид, ва писараш Нодоб ба ҷои ӯ подшоҳ шуд.

Яҳудо дар замони Раҳабъом аз парастиши Худо дур шуд.

21•Ва Раҳабъом ибни Сулаймон дар Яҳудо подшоҳӣ мекард; дар вақти подшоҳ шуданаш Раҳабъом чилу яксола буд, ва ҳафдаҳ сол дар Ерусалим подшоҳӣ кард, — дар шаҳре ки Худованд аз ҳамаи сибтҳои Исроил баргузидааст, то ки исми Худро дар он ҷойгир созад. Ва номи модари ӯ Наамои аммӯнӣ буд.

22Ва аҳли Яҳудо он чиро, ки дар назари Худованд бад буд, ба амал оварданд, ва бо гуноҳҳое ки карданд, бештар аз ҳар чи падаронашон карда буданд, Ӯро ба ғазаб оварданд.

23Ва онҳо низ барои худ бар ҳар тали баланд ва зери ҳар дарахти сабз ибодатгоҳҳо ва сутунҳо ва Ашераҳо бино карданд.

24Ва ливотагарон низ дар ин кишвар буданд: онҳо ҳамаи корҳои зишти халқҳоеро, ки Худованд аз пеши банӣ-Исроил бадар ронда буд, ба ҷо меоварданд+.

25Ва дар соли панҷуми подшоҳии Раҳабъом чунин воқеъ шуд, ки Шишак, подшоҳи Миср, ба муқобили Ерусалим баромад;+

26Ва ганҷҳои хонаи Худованд, ва ганҷҳои хонаи подшоҳро гирифт, — хама чизро гирифт; ва ҳамаи сипарҳои тиллоро, ки Сулаймон сохта буд, гирифт+.

27Ва подшоҳ Раҳабъом ба ҷои онҳо сипарҳои мисин сохта, ба дасти сардорони шотироне ки дари хонаи подшоҳро нигаҳбонӣ мекарданд, супурд.

28Ва ҳар бор, ки подшоҳ ба хонаи Худованд мерафт, шотирон онҳоро мебардоштанд, ва баъд онҳоро ба ҳуҷраи шотирон бармегардониданд.

29Ва бақияи аъмоли Раҳабъом ва ҳар чи ӯ кардааст, дар китоби вақоеъномаи подшоҳони Яҳудо навишта шудааст.

30Ва дар миёни Раҳабъом ва Ёробъом ҳама вақт ҷанг бурда мешуд.

Фавти Раҳабъом.

31Ва Раҳабъом бо падарони худ хобид, ва бо падарони худ дар шаҳри Довуд дафн карда шуд. Ва номи модараш Наамои аммӯнӣ буд. Ва писараш Абиём ба ҷои ӯ подшоҳ шуд.

БОБИ ПОНЗДАҲУМ

Подшоҳии Абиём.

15^1•Ва дар соли ҳаждаҳуми подшоҳии Ёробъом ибни Набот Абиём бар Яҳудо подшоҳ шуд.

2Се сол ӯ дар Ерусалим подшоҳӣ кард; ва номи модараш Маако бинти Абишолӯм буд.

3Ва дар ҳамаи гуноҳҳое ки падараш пеш аз ӯ карда буд, рафтор менамуд; ва дилаш ба Худованд Худояш, мисли дили падараш Довуд, амин набуд+.

4Аммо Худованд Худояш ба хотири Довуд ба ӯ чароғе дар Ерусалим дод, то ки писарашро баъд аз ӯ таъин намояд ва Ерусалимро устувор гардонад;+

5Чунки Довуд он чиро, ки дар назари Худованд рост буд, ба амал меовард, ва аз ҳар чи Ӯ ба вай амр фармуда буд, тамоми айёми умри худ дур нашудааст, ба ғайр аз рафторе ки нисбат ба Уриёи ҳиттӣ карда буд+.

6Ва дар миёни Раҳабъом ва Ёробъом тамоми айёми умраш ҷанг буд.

7Ва бакияи аъмоли Абиём ва ҳар чи ӯ кардааст, дар китоби вақоеъномаи подшоҳони Яҳудо навишта шудааст. Ва дар миёни Абиём ва Ёробъом ҷанг буд.

Фавти Абиём ва подшоҳ шудани Осо.

8Ва Абиём бо падарони худ хобид, ва ӯро дар шаҳри Довуд дафн карданд. Ва писараш Осо ба ҷои ӯ подшоҳ шуд.

9•Ва дар соли бистуми Ёробъом, подшоҳи Исроил, Осо бар Яҳудо подшоҳ шуд.

10Ва ӯ чилу як сол дар Ерусалим подшоҳӣ кард. Ва номи модараш Маако бинти Абишолӯм буд.

11Ва Осо он чиро, ки дар назари Худованд рост буд, мисли падараш Довуд ба амал меовард.

12Ва ливотагаронро аз мамлакат бадар ронд, ва ҳамаи бутҳоеро, ки падаронаш сохта буданд, дур кард+.

13Ва модари худ Маакоро низ аз унвони малика маҳрум сохт, чунки вай бути зишти Ашераро сохта буд; ва бути зишти варо шикаста, назди наҳри Қидрӯн сӯзонид+.

14Вале баландиҳо маҳв карда нашуд. Аммо дили Осо тамоми айёми ӯ ба Худованд амин буд.

15Ва чизҳоеро, ки падараш вақф карда буд, ва чизҳоеро, ки худаш вақф карда буд, яъне нуқра ва тилло ва зарфҳоро ба хонаи Худованд даровард+.

Ҷанг бо Баъшо; аҳд бо Арам.

16Ва дар миёни Осо ва Баъшо, подшоҳи Исроил, тамоми айёми онҳо ҷанг буд.

17Ва Баъшо, подшоҳи Исроил, ба муқобили Яҳудо баромада, Роморо бино кард, то ки касе натавонад назди Осо, подшоҳи Яҳудо, рафтуомад кунад.

18Ва Осо тамоми нуқра ва тиллоеро, ки дар хазоини хонаи Худованд ва хазоини хонаи подшоҳ боқӣ монда буд, гирифта, ба дасти навкаронаш дод, ва онҳоро подшоҳ Осо назди Бин-Ҳадад ибни Табриммӯн ибни Ҳезйӯн, подшоҳи Арам, ки дар Димишқ сокин буд, фиристода, гуфт:+

19«Дар миёни ман ва ту аҳде бошад, чунон ки дар миёни падари ман ва падари ту аҳд буд; инак, ба ту инъоме аз нуқра ва тилло фиристодам; пас, аҳдеро, ки бо Баъшо, подшоҳи Исроил, бастаӣ, бишкан, то ки вай аз ман дур шавад».

20Ва Бин-Ҳадад ба подшоҳ Осо гӯш дода, сипаҳдорони худро ба муқобили шаҳрҳои Исроил фиристод, ва Ийюн ва Дон ва Обил-Байт-Маако ва тамоми Кинрӯтро дар тамоми замини Нафтолӣ шикаст дод.

21Ва ҳамин ки Баъшо инро шунид, аз бино кардани Ромо даст кашида, дар Тирсо сокин шуд+.

22Ва подшоҳ Осо тамоми аҳли Яҳудоро, бидуни истисно, даъват намуд, ва онҳо сангҳои Ромо ва чӯбҳояшро, ки Баъшо бо онҳо бино карда буд, бардошта бароварданд; ва подшоҳ Осо Ҷабъи Биньёмин ва Мисфоро бо онҳо бино намуд.

Беморӣ ва фавти Осо. Подшоҳ шудани Еҳӯшофот.

23Ва бақияи тамоми аъмоли Осо ва тамоми корнамоии ӯ ва ҳар чи ӯ кардааст, ва шаҳрҳое ки ӯ бино намудааст, дар китоби вақоеъномаи подшоҳони Яҳудо навишта шудааст; аммо дар замони пирияш ӯ дарди по шуда буд.

24Ва Осо бо падарони худ хобид, ва бо падарони худ дар шаҳри падараш Довуд дафн карда шуд; ва писараш Еҳӯшофот ба ҷои ӯ подшоҳ шуд+.

Подшоҳ шудани Нодоб бар Исроил.

25Ва дар соли дуюми Осо, подшоҳи Яҳудо, Нодоб ибни Ёробъом бар Исроил подшоҳ шуд, ва ду сол бар Исроил подшоҳӣ кард+.

26Ва он чиро, ки дар назари Худованд бад буд, ӯ ба амал меовард, ва бо роҳи падари худ ва дар гуноҳи вай, ки Исроилро гирифтори гуноҳ гардонида буд, рафтор менамуд.

Баъшо бар Исроил подшоҳ мешавад.

27Ва Баъшо ибни Аҳиё, ки аз хонадони Иссокор буд, ба муқобили ӯ суиқасд намуд, ва Баъшо ӯро дар Ҷибтӯн, ки дар дасти фалиштиён буд, зарба зад, вақте ки Нодоб ва тамоми Исроил Ҷибтӯнро муҳосира карда буданд+.

28Ва Баъшо ӯро дар соли сеюми Осо, подшоҳи Яҳудо, кушта, ба ҷои ӯ подшоҳ шуд.

29Ва ҳангоме ки вай подшоҳ шуд, тамоми хонадони Ёробъомро кушт, як нафар ҳам аз насли Ёробъом боқӣ нагузошт, то ба дараҷае ки саросар онҳоро маҳв намуд, бар тибқи каломи Худованд, ки ба воситаи бандаи худ Аҳиёи шилӯнӣ гуфта буд, —+

30Аз боиси гуноҳҳои Ёробъом, ки худаш гуноҳ карда ва Исроилро гирифтори гуноҳ гардонида, Худованд Худои Исроилро бо ин маъсияти худ ба ғазаб оварда буд.

31Ва бақияи аъмоли Нодоб, ва ҳар чи ӯ кардааст, дар китоби вақоеъномаи подшоҳони Исроил навишта шудааст.

32Ва дар миёни Осо ва Баъшо, подшоҳи Исроил, тамоми айёми онҳо ҷанг буд.

33Дар соли сеюми Осо, подшоҳи Яҳудо, Баъшо ибни Аҳиё бар тамоми Исроил дар Тирсо подшоҳ шуда, бисту чор сол салтанат ронд.

34Ва он чиро, ки дар назари Худованд бад буд, ба амал овард, ва бо роҳи Ёробъом ва дар гуноҳҳое ки вай Исроилро гирифтори гуноҳ гардонида буд, рафтор намуд.

БОБИ ШОНЗДАҲУМ

Нубувват дар бораи Баъшо ва фавти ӯ.

16^1Ва каломи Худованд бар Еҳу ибни Ҳанонӣ дар бораи Баъшо нозил шуда, гуфт:+

2«Азбаски Ман туро аз хок баланд бардоштам, ва туро бар қавми Худ Исроил раис таъин намудам, вале ту бо роҳи Ёробъом рафтор кардӣ, ва қавми Ман Исроилро гирифтори гуноҳ гардондӣ, ба тавре ки онҳо Маро бо гуноҳҳои худ ба ғазаб оварданд, —+

3Инак, Ман Баъшо ва хонадони ӯро маҳв менамоям, ва хонадони туро мисли хонадони Ёробъом ибни Набот хоҳам гардонид+.

4Касе ки аз насли Баъшо дар шаҳр бимирад, варо сагон хоҳанд хӯрд; ва касе ки аз насли ӯ дар саҳро бимирад, варо мурғони ҳаво хоҳанд хӯрд»+.

5Ва бақияи аъмоли Баъшо, ва ҳар чи ӯ кардааст, ва корнамоии ӯ дар китоби вақоеъномаи подшоҳони Исроил навишта шудааст.

6Ва Баъшо бо падарони худ хобид, ва дар Тирсо дафн карда шуд. Ва писараш Эло ба ҷои ӯ подшоҳ шуд.

7Ва низ ба воситаи Еҳу ибни Ҳанонии набӣ каломи Худованд дар бораи Баъшо ва хонадони вай нозил шуд, — ҳам аз боиси тамоми шарорате ки вай дар пеши назари Худованд ба амал оварда, Худовандро ба ғазаб оварда буд, ба дараҷае ки монанди хонадони Ёробъом гардида буд, ва ҳам аз боиси он ки ӯро кушта буд.

Подшоҳии Эло.

8Дар соли бисту шашуми Осо, подшоҳи Яҳудо, Эло ибни Баъшо бар Исроил дар Тирсо подшоҳ шуда, ду сол салтанат ронд.

9Ва навкари ӯ Зимрӣ, ки сардори нисфи аробаҳо буд, ба муқобили ӯ суиқасд намуд. Вақте ки ӯ дар Тирсо, дар хонаи Арсо, ки нозири дарбори ӯ дар Тирсо буд, нӯшида маст шуд,+

10Зимрӣ омада, ӯро дар соли бисту ҳафтуми Осо, подшоҳи Яҳудо, зарба зада кушт, ва ба ҷои ӯ подшоҳ шуд.

Подшоҳии Зимрӣ.

11Ва ҳангоме ки вай подшоҳ шуда, бар тахти ӯ нишаст, тамоми хонадони Баъшоро кушт, ба тавре ки як нарина ҳам аз насли ӯ ва аз хешовандон ва ёрони ӯ боқӣ нагузошт.

12Ва Зимрӣ тамоми хонадони Баъшоро, бар тибқи каломе ки Худованд дар бораи Баъшо ба воситаи Еҳуи набӣ гуфта буд, маҳв намуд,+

13Аз боиси ҳамаи гуноҳҳои Баъшо ва гуноҳҳои писараш Эло, ки худашон гуноҳ карда ва Исроилро гирифтори гуноҳ гардонида, Худованд Худои Исроилро бо бутҳои худ ба ғазаб оварда буданд.

14Ва бақияи аъмоли Эло, ва ҳар чи ӯ кардааст, дар китоби вақоеъномаи подшоҳони Исроил навишта шудааст.

15Дар соли бисту ҳафтуми Осо, подшоҳи Яҳудо, Зимрӣ дар Тирсо ҳафт рӯз подшоҳӣ кард, дар сурате ки қавм назди Ҷибтӯн, ки дар дасти фалиштиён буд, ӯрду зада буданд+.

16Ва қавме ки дар ӯрдугоҳ буданд, шуниданд, ки Зимрӣ суиқасд намудааст ва подшоҳро низ куштааст; он гоҳ тамоми Исроил Омриро, ки сарлашкар буд, дар он рӯз дар ӯрдугоҳ бар Исроил подшоҳ карданд.

17Ва Омрӣ, ва тамоми Исроил бо ӯ, аз Ҷибтӯн баромада, Тирсоро муҳосира карданд.

18Ва чун Зимрӣ дид, ки шаҳр забт карда шуд, ба ҳуҷраи дохилии хонаи подшоҳ даромада, хонаи подшоҳро бар сари худ ба оташ сӯзонид, ва мурд,

19Аз боиси гуноҳҳои худ, ки аъмоли дар назари Худованд бадро ба ҷо оварда, гуноҳ кард, ва бо роҳи Ёробъом ва дар гуноҳҳои вай рафтор намуда, Исроилро гирифтори гуноҳ гардонид.

20Ва бақияи аъмоли Зимрӣ ва суиқасде ки ӯ ба амал овард, дар китоби вақоеъномаи подшоҳони Исроил навишта шудааст.

Мухолифат дар миёни Омрӣ ва Тибнӣ, ва подшоҳ шудани Омрӣ.

21Он гоҳ қавми Исроил ду тақсим шуданд: нисфи қавм тарафдори Тибнӣ ибни Ҷинат буданд, то ки варо подшоҳ кунанд, ва нисфи дигарашон — тарафдори Омрӣ.

22Ва қавме ки тарафдори Омрӣ буданд, бар қавме ки тарафдори Тибнӣ ибни Ҷинат буданд, дастболо шуданд, ва Тибнӣ мурд, ва Омрӣ подшоҳ шуд.

23Дар соли сию якуми Осо, подшоҳи Яҳудо, Омрӣ бар Исроил подшоҳ шуда, дувоздаҳ сол салтанат ронд; дар Тирсо шаш сол салтанат ронд.

24Ва ӯ кӯҳи Шӯмрӯнро аз Сомар ба ду киккар нуқра харид, ва бар кӯҳ бино кард, ва номи шаҳреро, ки бино кард, ба номи Сомар, ки соҳиби кӯҳ буд, Сомария хонд.

25Ва Омрӣ он чиро, ки дар назари Худованд бад буд, ба амал овард, ва аз ҳамаи онҳое ки пеш аз ӯ буданд, бадтар рафтор кард+.

26Ва комилан роҳи Ёробъом ибни Набот ва гуноҳҳои варо пайравӣ намуд, ки вай Исроилро гирифтори гуноҳ гардонида буд, то ки Худованд Худои Исроилро бо бутҳои худ ба ғазаб оваранд.

27Ва бақияи аъмоли Омрӣ, ки кардааст, ва корнамоие ки нишон додааст, дар китоби вақоеъномаи подшоҳони Исроил навишта шудааст.

28Ва Омрӣ бо падарони худ хобид, ва дар Сомария дафн карда шуд; ва писараш Аҳъоб ба ҷои ӯ подшоҳ шуд.

29Ва Аҳъоб ибни Омрӣ дар соли сию ҳаштуми Осо, подшоҳи Яҳудо, бар Исроил подшоҳ шуд; ва Аҳъоб ибни Омрӣ бар Исроил дар Сомария бисту ду сол салтанат ронд.

30Ва Аҳъоб ибни Омрӣ аз ҳамаи онҳое ки пеш аз ӯ буданд, дар назари Худованд бештар рафтори бад кард+.

31Ба гуноҳҳои Ёробъом ибни Набот пайравӣ карданаш магар кам буд, ки ӯ Изобал бинти Этбаал, подшоҳи сидӯниёнро ба занӣ гирифт, ва рафта, Баалро ибодат кард, ва ба вай саҷда бурд+.

32Ва дар хонаи Баал, ки дар Сомария бино кард, қурбонгоҳе барои Баал барпо намуд+.

33Ва Аҳъоб Ашераро сохт; ва Аҳъоб корҳои бадашро давом дода, бештар аз ҳамаи подшоҳони Исроил, ки пеш аз ӯ буданд, Худованд Худои Исроилро ба ғазаб овард.

34Дар айёми ӯ Ҳиили байт-илӣ Ериҳӯро бино кард: бар нахустзодаи худ Абиром буньёди онро гузошт, ва бар писари хурдии худ Саҷуб дарвозаҳояшро шинонид, бар тибқи каломи Худованд, ки ба воситаи Еҳушаъ ибни Нун гуфта буд+.

БОБИ ҲАФДАҲУМ

Ҳизмати Ильёси набӣ. Пешгӯӣ дар бораи хушксолӣ.

17^1Ва Ильёси тишбӣ, ки аз сокинони Ҷилъод буд, ба Аҳъоб гуфт: «Ба ҳаёти Худованд Худои Исроил, ки ба хузураш истодаам, қасам мехӯрам, ки дар ин солҳо шабнам ва борон нахоҳад борид, магар ки бар тибқи каломи ман»+.

2Ва каломи Худованд бар ӯ нозил шуда, гуфт:

3«Аз ин чо рафта, ба тарафи шарқ рӯй овар ва назди наҳри Карит, ки дар рӯ ба рӯи Урдун аст, пинҳон шав.

4Ва аз он наҳр ту хоҳӣ нӯшид; ва Ман ба зоғон амр фармудам, ки дар он ҷо ба ту ғизо оваранд».

5Ва ӯ рафта, бар тибқи каломи Худованд амал кард; ва рафта, назди наҳри Карит, ки дар рӯ ба рӯи Урдун аст, сокин шуд.

6Ва зоғон барои ӯ нону гӯшт дар субҳ, ва нону гӯшт дар шом меоварданд, ва аз наҳр ӯ менӯшид.

7Ва бо мурури замон наҳр хушк шуд, зеро ки борон дар замин набуд.

Ильёс дар Сорефот.

8Ва каломи Худованд бар ӯ нозил шуда, гуфт:

9«Бархоста, ба Сорефот, ки назди Сидӯн аст, бирав, ва дар он ҷо сукунат намо; инак, Ман ба бевазане дар он ҷо амр фармудам, ки ба ту ғизо диҳад»+.

10Ва ӯ бархоста, ба Сорефот рафт, ва ҳангоме ки ба дарвозаи шаҳр расид, инак, бевазан дар он ҷо чӯбпора мечид; ва ӯ варо даъват намуда, гуфт: «Лутфан, андак об барои ман дар зарфе биёр, то ки бинӯшам».

11Вай барои овардани об рафт, вале ӯ варо даъват намуда, гуфт: «Лутфан, як порча нон барои ман дар дасти худ биёр».

12Вай гуфт: «Қасам ба ҳаёти Худованд Худои ту, ки як кулча ҳам надорам, балки як мушт орд дар чалак ва андак равған дар кӯза ҳаст, ва инак, ман як-ду чӯбпора мечинам, ва рафта, онро барои худам ва писарам мепазам, ва мо онро мехӯрем ва мемирем».

13Ва Ильёс ба вай гуфт: «Натарс, бирав ва он чи гуфтӣ, бикун; аммо аввал кулчаи хурде аз он барои ман пухта, назди ман биёр, ва баъд барои худат ва писарат бипаз;

14Зеро ки Худованд Худои Исроил чунин мегӯяд: „Чалаки орд тамом нахоҳад шуд, ва кӯзаи равған кам нахоҳад монд, то рӯзе ки Худованд борон бар замин биборонад“».

15Вай рафта, бар тибқи гуфтаи Ильёс амал кард; ва вай, ва ӯ, ва аҳли хонаи вай чандин айём хӯрданд.

16Чалаки орд тамом нашуд, ва кӯзаи равған кам намонд, бар тибқи каломи Худованд, ки ба воситаи Ильёс гуфта буд.

Зинда шудани писари бевазан.

17Ва баъд аз ин ҳодисаҳо чунин воқеъ шуд, ки писари ин занаки соҳиби хона бемор шуд, ва бемориаш он қадар сахт буд, ки ӯро рамақе намонд.

18Вай ба Ильёс гуфт: «Туро бо ман чӣ кор аст, эй марди Худо? Ту назди ман омадаӣ, то ки гуноҳи моро хотиррасон намоӣ ва писарамро бикушӣ».

19Ва ӯ ба вай гуфт: «Писаратро ба ман бидеҳ». Ва ӯро аз оғӯши вай гирифта, ба болохонае ки дар он сукунат дошт, баровард, ва ӯро бар бистари худ хобонид.

20Ва сӯи Худованд хонда, гуфт: «Эй Худованд Худои ман! Оё ба сари бевазане низ, ки ман назди вай сукунат дорам, офате оварда, писарашро мекушӣ?»

21Ва худро се карат бар писар ёзонид, ва сӯи Худованд хонда, гуфт: «Эй Худованд Худои ман! Лутфан, ҷони ин писар андаруни ӯ баргардад!»+

22Ва Худованд овози Ильёсро шунид, ва ҷони писар андаруни ӯ баргашт, ва ӯ зинда шуд.

23Ва Ильёс писарро гирифта, аз болохона ба хона фуровард, ва ӯро ба модараш супурд; ва Ильёс гуфт: «Бубин, писарат зинда аст».

24Ва ин зан ба Ильёс гуфт: «Акнун ман донистам, ки ту марди Худо ҳастӣ, ва каломи Худованд дар даҳони ту рост аст».

БОБИ ҲАЖДАҲУМ

Ильёс назди Аҳъоб меравад.

18^1Ва баъд аз рӯзҳои зиёде каломи Худованд дар соли сеюм бар Ильёс нозил шуда, гуфт: «Рафта, худро ба Аҳъоб зоҳир намо, ва Ман бар замин борон хоҳам боронид».

2Ва Ильёс рафт, то ки худро ба Аҳъоб нишон диҳад; ва қаҳтӣ дар Сомария сахт буд.

3Ва Аҳъоб Убадьёҳуро, ки нозири хонаи ӯ буд, даъват намуд; ва Убадьёҳу шахси бағоят худотарс буд.

4Ва ҳангоме ки Изобал анбиёи Худовандро маҳв менамуд, Убадьёҳу сад нафар анбиёро гирифта, дар мағораҳо панҷоҳнафарӣ пинҳон кард, ва онҳоро бо нон ва об таъмин намуд+.

5Ва Аҳъоб ба Убадьёҳу гуфт: «Дар замин ҳамаи чашмаҳои об ва ҳамаи наҳрҳоро тай намо, ки шояд алафе пайдо карда, аспон ва хачиронро зинда нигоҳ дорем, ва аз чорпоён маҳрум нашавем».

6Ва онҳо заминро дар миёни худ тақсим карданд, то ки онро тай намоянд: Аҳъоб бо як роҳ танҳо рафт, ва Убадьёҳу бо роҳи дигар танҳо рафт.

7Ва ҳангоме ки Убадьёҳу дар роҳ буд, инак, Ильёс бо вай вохӯрд; вай ӯро шинохт ва бар рӯи худ афтода, гуфт: «Оё оғоям Ильёс ту ҳастӣ?»

8Вай ба ӯ гуфт: «Ман ҳастам; рафта, ба оғои худ бигӯй: „Ильёс ин ҷост“».

9Вай гуфт: «Ман чӣ гуноҳ кардаам, ки ту бандаи худро ба дасти Аҳъоб месупорӣ, то ки маро бикушад?

10Қасам ба ҳаёти Худованд Худои ту, ки қавме ва мамлакате нест, ки оғоям барои ҷустуҷӯи ту ба он чо нафиристода бошад, ва онҳо мегуфтанд: „Ин ҷо нест“; ва ӯ он мамлакат ва халқро қасам медод, ки туро наёфтаанд;

11Ва алҳол ту мегӯӣ: рафта, ба оғои худ бигӯй: „Ильёс ин ҷост“.

12Ва чунин воқеъ хоҳад шуд, ки чун аз пеши ту биравам, ва Рӯҳи Худованд туро ба ҷое ки намедонам, бардошта барад, ва ман рафта ба Аҳъоб хабар диҳам, ва ӯ туро наёбад, — дар он сурат ӯ маро хоҳад кушт; ва бандаат аз бачагии худ аз Худованд метарсад;+

13Оё оғоям хабар наёфтааст аз он чи ман кардам, яъне вақте ки Изобал анбиёи Худовандро мекушт, ман сад нафар анбиёро дар мағораҳо панҷоҳнафарӣ пинҳон кардам, ва онҳоро бо нон ва об таъмин намудам;

14Ва алҳол ту мегӯӣ: рафта ба оғоят бигӯй: „Ильёс ин ҷост“. Пас, ӯ маро хоҳад кушт».

15Ва Ильёс гуфт: «Ба ҳаёти Худованди лашкарҳо, ки ба хузураш истодаам, қасам мехӯрам, ки имрӯз худро ба вай нишон хоҳам дод».

16Ва Убадьёҳу ба истиқболи Аҳъоб рафта, ба вай хабар дод; ва Аҳъоб ба истиқболи Ильёс рафт.

Ильёс бо Аҳъоб вохӯрда, варо барои гуноҳҳояш мазаммат менамояд.

17Ва ҳангоме ки Аҳъоб Ильёсро дид, Аҳъоб ба ӯ гуфт: «Оё ту ҳастӣ, ки Исроилро ба изтироб андохтаӣ?»

18Ва ӯ гуфт: «Исроилро ман ба изтироб наандохтаам, балки ту ва хонадони падарат, чунки шумо аҳкоми Худовандро тарк кардед, ва ту Баалҳоро пайравӣ намудӣ.

19Ва алҳол фиристода, тамоми Исроилро назди ман бар кӯҳи Кармил ҷамъ кун, ва низ чорсаду панҷоҳ нафар анбиёи Баал ва чорсад нафар анбиёи Ашераро, ки аз суфраи Изобал хӯрок мехӯранд».

20Ва Аҳъоб назди тамоми банӣ-Исроил фиристод, ва анбиёро бар кӯҳи Кармил ҷамъ кард+.

21Ва Ильёс ба тамоми қавм наздик омада, гуфт: «То ба кай шумо дар миёни ду ақида мекалавед? Агар Худованд аст Худо, — Ӯро пайравӣ намоед, ва агар Баал аст, — варо пайравӣ намоед». Вале қавм дар ҷавоби ӯ сухане нагуфтанд+.

22Ва Ильёс ба қавм гуфт: «Ман танҳо ҳамчун набии Худованд боқӣ мондаам, валекин анбиёи Баал чорсаду панҷоҳ нафаранд+.

23Бигзор ба мо ду гов диҳанд, ва онҳо бигзор як говро барои худ интихоб намоянд, ва онро пора-пора карда, бар ҳезум монанд, вале оташ нагузоранд; ва ман гови дигарро тайёр карда, бар ҳезум мемонам, вале оташ намегузорам.

24Ва шумо номи худои худро бихонед, ва ман исми Худовандро хоҳам хонд, ва он Худое ки бо оташ ҷавоб гардонад, Ӯ Худо бошад». Ва тамоми қавм ҷавоб дода, гуфтанд: «Дуруст гуфтӣ».

Худованд зидди Баал.

25Ва Ильёс ба анбиёи Баал гуфт: «Як говро барои худ интихоб намуда, шумо аввал тайёр кунед, зеро ки бисьёр ҳастед; ва номи худои худро бихонед, вале оташ нагузоред».

26Ва говеро, ки ба онҳо дода шуд, гирифта, тайёр карданд, ва номи Баалро аз субҳ то нимирӯзӣ хонда, гуфтанд: «Эй Баал, ба мо ҷавоб гардон!» Вале на садое буд ва на ҷавобе. Ва онҳо назди қурбонгоҳе ки сохта буданд, ҷастухез мекарданд.

27Ва дар нимирӯзӣ Ильёс онҳоро тамасхур намуда, гуфт: «Бо овози баланд бихонед, зеро ки вай худост; шояд, ба мусоҳибае машғул бошад, ё барои қазои ҳоҷат дур шуда бошад, ё дар сафар бошад, шояд, хоб рафта бошад, ва бедор шавад».

28Ва онҳо бо овози баланд мехонданд, ва худро, бар тибқи одати худ, бо шамшерҳо ва найзаҳо захмдор мекарданд, ба дараҷае ки хун бар онҳо чорӣ мешуд.

29Ва баъд аз гузаштани нимирӯзӣ онҳо то вақти баровардани қурбонии шом доду фарьёд карданд, валекин на садое буд, на ҷавобе ва на таваҷҷӯҳе+.

30Ва Ильёс ба тамоми қавм гуфт: «Ба ман наздик оед». Ва тамоми қавм ба ӯ наздик омаданд; ва ӯ қурбонгоҳи Худовандро, ки вайрон шуда буд, таъмир кард.

31Ва Ильёс дувоздаҳ санг гирифт, бар тибқи шумораи сибтҳои банӣ-Яъқуб, ки каломи Худованд бар ӯ нозил шуда, гуфта буд: «Номи ту Исроил хоҳад буд»+.

32Ва аз он сангҳо қурбонгоҳе ба исми Худованд бино кард; ва гирдогирди қурбонгоҳ хандақе сохт, ки сатҳи кишти ду сео тухмиро дошт.

33Ва ҳезумро ҷо ба ҷо монд; ва говро пора-пора карда, бар ҳезум гузошт.

34Ва гуфт: «Чор чалакро об пур карда, бар қурбонии сӯхтанӣ ва бар ҳезум бирезед». Ва гуфт: «Бори дуюм ин корро бикунед!» Ва бори дуюм карданд. Ва гуфт: «Бори сеюм ин корро бикунед!» Ва бори сеюм карданд.

35Ва об гирдогирди қурбонгоҳ ҷорӣ шуд, ва хандақ низ аз об пур шуд.

36Ва дар вақти баровардани қурбонии шом Ильёси набӣ наздик омада, гуфт: «Эй Худованд, Худои Иброҳим, Исҳоқ ва Исроил! Бигзор имрӯз маълум гардад, ки Ту дар Исроил Худо ҳастӣ, ва ман бандаи Ту ҳастам, ва ҳамаи инро бар тибқи каломи Ту кардаам+.

37Маро иҷобат намо, эй Худованд, маро иҷобат намо! Ва бигзор ин қавм дарк кунанд, ки Ту Худованд Худо ҳастӣ, ва Ту дили онҳоро хоҳӣ баргардонид».

38Ва оташи Худованд фурӯ рехта, қурбонии сӯхтанӣ ва ҳезум ва хокро фурӯ бурд, ва оберо, ки дар хандақ буд, лесид+.

39Ва тамоми қавм инро диданд, ва бар рӯи худ афтода, гуфтанд: «Худованд Худост! Худованд Худост!»+

40Ва Ильёс ба онҳо гуфт: «Анбиёи Баалро дастгир кунед, як нафар ҳам аз онҳо раҳо нашавад!» Ва онҳоро дастгир карданд. Ва Ильёс онҳоро назди наҳри Қишӯн фурӯд овард, ва дар он ҷо онҳоро кушт+.

41Ва Ильёс ба Аҳъоб гуфт: «Баромада, бихӯр ва бинӯш, зеро ки садои борони зиёде меояд».

Ильёс бар кӯҳи Кармил.

42Ва Аҳъоб баромад, то ки бихӯрад ва бинӯшад; ва Ильёс бар қуллаи Кармил баромада, бар замин хам шуд, ва рӯи худро ба миёни зонуҳояш гузошт.

43Ва ба навкари худ гуфт: «Лутфан, баромада ба тарафи баҳр бингар». Вай баромада, нигарист ва гуфт: «Чизе нест». Ҳафт бор Ильёс ба ӯ гуфт: «Боз бирав ва бингар».

44Ва дар бори ҳафтум вай гуфт: «Инак, абри хурде ба андозаи кафи одам аз баҳр мебарояд». Ва ӯ гуфт: «Баромада, ба Аҳъоб бигӯй: „Аробаатро баста, фурӯд ой, то ки борон ба ту монеъ нашавад“».

45Дар ин миён осмон аз абрҳо ва аз бод тира шуда, борони сахт борид; ва Аҳъоб ба аробааш савор шуда, ба Изреъил рафт+.

46Ва дасти Худованд бар Ильёс буд, ва ӯ камари худро баста, пешопеши Аҳъоб то даромадгоҳи Изреъил давид+.

БОБИ НУЗДАҲУМ

Худованд набиро муҳофизат менамояд.

19^1Ва Аҳъоб ба Изобал аз он чи Ильёс кард, ва чӣ гуна тамоми анбиёро бо шамшер кушт, хабар дод.

2Ва Изобал қосидеро назди Ильёс фиристода, гуфт: «Худоён ба ман чунин ва зиёда аз ин бикунанд, агар фардо дар ҳамин вақт ҷони туро мисли ҷони яке аз онҳо насозам».

3Ва ӯ ин хатарро дида, бархост ва барои ҳифзи ҷони худ равона шуда, ба Беэр-Шобаъ, ки дар Яҳудост, омад, ва навкари худро дар он ҷо гузошт+.

4Ва худаш дар биёбон роҳи якрӯзаро тай намуд, ва омада, зери дарахти ратам нишаст, ва ба ҷони худ маргро хоста, гуфт: «Бас аст! Алҳол, эй Худованд, ҷони маро бигир, зеро ки ман аз падарони худ беҳтар нестам»+.

5Ва зери дарахти ратам ёзида, хобид. Ва инак, фариштае ӯро ламс намуда, гуфт: «Бархез, бихӯр».

6Ва ӯ нигарист, ва инак, назди сараш кулчаи бар лахчаҳо пухташуда ва кӯзаи об буд. Ва ӯ хӯрд ва нӯшид, ва боз хобид.

7Ва фариштаи Худованд бори дуюм омад, ва ӯро ламс намуда, гуфт: «Бархез, бихӯр, зеро ки роҳи дуре пеши туст».

Ильёс бар кӯҳи Ҳӯриб.

8Ва ӯ бархоста, хӯрд ва нӯшид, ва бо қуввати ин хӯрок чил рӯз ва чил шаб то Ҳӯриб, ки кӯҳи Худост, рафт+.

9Ва дар он ҷо ба мағорае даромад, ва шабро дар он гузаронид. Ва инак, каломи Худованд бар ӯ нозил шуда, ба ӯ гуфт: «Эй Ильёс, туро дар ин ҷо чӣ кор аст?»

10Ва ӯ гуфт: «Ман барои Худованд Худои лашкарҳо рашки азиме дорам, зеро ки банӣ-Исроил аҳди Туро тарк намудаанд, қурбонгоҳҳои Туро вайрон кардаанд ва анбиёи Туро бо шамшер куштаанд; ва танҳо ман боқӣ мондаам, вале ҷони маро низ металабанд, то ки онро бигиранд»+.

11Ва гуфт: «Берун ой ва бар кӯҳ ба ҳузури Худованд биист». Ва инак, Худованд убур менамояд, ва боди азим ва пурзӯре кӯҳҳоро ба ҳузури Худованд аз ҳам ҷудо ва сахраҳоро пора-пора мекунад, вале Худованд дар бод нест. Ва баъд аз бод — зилзилае, вале Худованд дар зилзила нест+.

12Ва баъд аз зилзила — оташе, вале Худованд дар оташ нест. Ва баъд аз оташ — садои пичирроси оҳиста+.

13Ва ҳангоме ки Ильёс инро шунид, рӯи худро бо ридои худ пӯшонида, берун омад ва дар даҳани мағора истод. Ва инак, овозе ба ӯ муроҷиат намуда, гуфт: «Эй Ильёс, туро дар ин ҷо чӣ кор аст?»

14Ва ӯ гуфт: «Ман барои Худованд Худои лашкарҳо рашки азиме дорам, зеро ки банӣ-Исроил аҳди Туро тарк намудаанд, қурбонгоҳҳои Туро вайрон кардаанд ва анбиёи Туро бо шамшер куштаанд; ва танҳо ман боқӣ мондаам, вале ҷони маро низ металабанд, то ки онро бигиранд»+.

15Ва Худованд ба ӯ гуфт: «Рафта, бо роҳи худ ба биёбони Димишқ баргард, ва омада, Ҳазоилро ба подшоҳӣ бар Арам тадҳин намо;+

16Ва Еҳу ибни Нимширо ба подшоҳӣ бар Исроил тадҳин намо, ва Элишоъ ибни Шофотро, ки аз Обил-Маҳӯло мебошад, ба набигӣ ба ҷои худат тадҳин намо+.

17Ва ҳар кӣ аз шамшери Ҳазоил раҳо шавад, варо Еҳу хоҳад кушт; ва ҳар кӣ аз шамшери Еҳу раҳо шавад, варо Элишоъ хоҳад кушт+.

18Ва Ман дар Исроил ҳафт ҳазор нафарро боқӣ хоҳам гузошт, — ҳар зонуеро, ки пеши Баал хам нашудааст, ва ҳар даҳонеро, ки варо набӯсидааст»+.

Даъват шудани Элишоъ.

19Ва ӯ аз он ҷо рафта, Элишоъ ибни Шофотро ёфт, ки вай шудгор мекард; дувоздаҳ ҷуфт гов пешопеши вай, ва худаш бо ҷуфти дувоздаҳум буд. Ва Ильёс аз пеши вай гузашта, ридои худро бар китфи вай партофт.

20Вай говҳоро тарк намуда, аз ақиби Ильёс давид, ва гуфт: «Изн бидеҳ, ки падару модари худро бибӯсам, ва сонӣ аз ақиби ту биравам». Ва ӯ ба вай гуфт: «Бирав ва баргард, зеро ки ман ба ту чӣ кардаам?»+

21Ва барои пайравии ӯ баргашта, як ҷуфт говҳоро гирифт, ва онҳоро забҳ намуда, гӯшташонро бар оташи олоти говон пухт, ва онро ба мардум дод, ва онҳо хӯрданд; ва бархоста, аз ақиби Ильёс рафт, ва хизмати ӯро ба ҷо овард+.

БОБИ БИСТУМ

Аҳъоб ба Арам лашкар мекашад.

20^1Ва Бин-Ҳадад, подшоҳи Арам, тамоми лашкари худро ҷамъ кард, ва сию ду подшоҳ, ва аспон ва аробаҳо ҳамроҳи вай буданд; ва баромада, Сомарияро муҳосира намуд, ва бо он ҷанг кард+.

2Ва қосидонро назди Аҳъоб, подшоҳи Исроил, ба шаҳр фиристод.

3Ва ба ӯ гуфт: «Бин-Ҳадад чунин мегӯяд: „Нуқраи ту ва тиллои ту аз они ман аст; занон ва писарони беҳтарини ту аз они мананд“».

4Ва подшоҳи Исроил ҷавоб гардонида, гуфт: «Эй оғоям подшоҳ, бигзор мувофиқи гуфтаи ту ман ва тамоми дороии ман аз они ту бошем».

5Ва қосидон бори дигар омада, гуфтанд: «Бин-Ҳадад чунин амр фармуда, мегӯяд: „Ман назди ту фиристода гуфта будам, ки нуқраи худ ва тиллои худ ва занони худ ва писарони худро ту ба ман бидиҳӣ;

6Аз ин рӯ, фардо ман навкарони худро назди ту мефиристам, то ки хонаи ту ва хонаҳои навкаронатро кофтуков кунанд, ва ҳар чиро, ки дар назари ту писандида аст, ба дасти худ гирифта, бибаранд“».

7Ва подшоҳи Исроил ҳамаи пирони Исроилро даъват намуда, гуфт: «Бидонед ва бубинед, ки вай қасди баде дорад, зеро вақте ки вай оид ба занон ва писаронам ва нуқра ва тиллоям фиристода буд, ман иддаояшро рад накардам»+.

8Ва ҳамаи пирон ва тамоми қавм ба ӯ гуфтанд: «Гӯш накун ва розӣ нашав».

9Ва ӯ ба қосидони Бин-Ҳадад гуфт: «Ба оғоям подшоҳ бигӯед: „Ҳар чи бори аввал ба бандаи худ дар бораи он фиристодӣ, ба ҷо хоҳам овард, вале ин корро наметавонам ба ҷо оварам“». Ва косидон рафта, ҷавобро ба вай расониданд.

10Ва Бин-Ҳадад назди ӯ фиристода, гуфт: «Худоён ба ман чунин ва зиёда аз ин бикунанд, агар ғубори Сомария барои ҳамаи одамоне ки ҳамроҳи мананд, якмуштӣ бирасад».

11Ва подшоҳи Исроил ҷавоб гардонида, гуфт: «Бигӯед: „Он ки шамшер ба камар мебандад, набояд мисли он ки шамшер аз камар мекушояд, фахр намояд“».

12Ва ҳангоме ки вай ин суханро шунид, дар ҳолате ки бо подшоҳон дар хаймаҳо бо шаробнӯшӣ машғул буд, ба навкаронаш гуфт: «Манҷаниқҳоро тайёр кунед!» Ва онҳо манҷаниқҳоро ба муқобили шаҳр тайёр карданд.

13Ва инак, набие ба Аҳъоб, подшоҳи Исроил, наздик омада, гуфт: «Худованд чунин мегӯяд: „Оё ин издиҳоми азимро мебинӣ? Инак, Ман имрӯз онҳоро ба дасти ту месупорам, то бидонӣ, ки Ман Худованд ҳастам“».

14Ва Аҳъоб гуфт: «Ба воситаи кӣ?» Вай гуфт: «Худованд чунин мегӯяд: „Ба воситаи навкарони сарварони вилоятҳо“». Ва ӯ гуфт: «Кист, ки ба ҳарбу зарб шурӯъ намояд?» Вай гуфт: «Ту».

Ғалабаи ӯ бар арамиён.

15Ва ӯ навкарони сарварони вилоятҳоро дар шумор овард, ва онҳо дусаду сию ду нафар буданд; ва баъд аз онҳо тамоми қавмро, тамоми банӣ-Исроилро дар шумор овард, ки ҳафт ҳазор нафар буданд.

16Ва онҳо дар нимирӯзӣ берун омаданд; ва Бин-Ҳадад бо он подшоҳон, яъне бо сию ду подшоҳе ки ба ӯ мадад мерасониданд, дар хаймаҳо шаробнӯшӣ карда маст шуда буд.

17Ва навкарони сарварони вилоятҳо аввал берун омаданд. Ва Бин-Ҳадад фиристод, ва ба вай хабар расонида, гуфтанд: «Аз Сомария одамон берун омадаанд».

18Вай гуфт: «Хоҳ барои сулҳ берун омада бошанд, онҳоро зинда дастгир кунед, ва хоҳ барои ҳарбу зарб берун омада бошанд, онҳоро зинда дастгир кунед».

19Ва инҳо, яъне навкарони сарварони вилоятҳо ва лашкаре ки аз ақибашон буд, аз шаҳр берун омаданд.

20Ва ҳар яке аз онҳо ҳарифи худро зада куштанд, ва арамиён рӯ ба гурез оварданд, ва исроилиён онҳоро таъқиб мекарданд; ва Бин-Ҳадад, подшоҳи Арам, ба асп савор шуда, бо чанде аз сарваронаш раҳоӣ ёфт.

21Ва подшоҳи Исроил берун омада, аспон ва аробаҳоро зарба зад, ва ба Арам шикасти азиме расонид.

Набӣ Аҳъобро таъкид менамояд.

22Ва он набӣ ба подшоҳи Исроил наздик омада, ба ӯ гуфт: «Рафта, худро мустаҳкам намо, ва бидон ва бубин, ки чӣ мекунӣ, зеро ки баъд аз гузаштани як сол подшоҳи Арам ба муқобили ту хоҳад баромад»+.

Юруши дуюмбора ба зидди Арам.

23Ва бандагони подшоҳи Арам ба вай гуфтанд: «Худоёни кӯҳҳо худоёни онҳоянд, бинобар ин онҳо бар мо ғолиб омаданд, валекин агар бо онҳо дар даштрӯя ҷанг кунем, ҳатман ғолиб хоҳем омад;

24Ва ту ба ин мазмун амал намо: ҳар яке аз подшоҳонро аз ҷояш дур сохта, волиёнро ба ҷои онҳо таъин намо.

25Ва ту лашкареро ба қадри лашкаре ки аз ту талаф шудааст, асп дар ивази асп, ва ароба дар ивази ароба, барои худ барпо намо, ва мо бо онҳо дар даштрӯя ҷанг карда, ҳатман бар онҳо ғолиб хоҳем омад». Вай ба овози онҳо гӯш дода, ҳамин тавр амал намуд.

26Ва баъд аз гузаштани як сол Бин-Ҳадад арамиёнро дар шумор овард, ва ба Афиқ баромад, то ки бо Исроил ҷанг кунад+.

27Ва банӣ-Исроил ба шумор оварда ва бо озуқа ва силоҳ таъмин карда шуданд, ва ба истиқболи онҳо рафтанд; ва банӣ-Исроил ба муқобили онҳо мисли ду рамаи бузон ӯрду заданд, вале арамиён заминро пур карданд.

28Ва он марди Худо наздик омад, ва ба подшоҳи Исроил сухан ронда, гуфт: «Худованд чунин мегӯяд: „Азбаски арамиён гуфтанд, ки Худованд Худои кӯҳҳост, вале Худои водиҳо нест, бинобар ин Ман тамоми ин издиҳоми азимро ба дасти ту хоҳам супурд, то бидонед, ки Ман Худованд ҳастам“».

29Ва инҳо ба муқобили онҳо ҳафт рӯз ӯрду заданд, ва дар рӯзи ҳафтум ҳарбу зарб оғоз шуд, ва банӣ-Исроил аз арамиён сад ҳазор пиёдаро дар як рӯз куштанд.

30Ва боқимондагон ба шаҳри Афиқ гурехтанд, ва ҳисор бар бисту ҳафт ҳазор нафар боқимондагон фурӯ ғалтид; ва Бин-Ҳадад гурехта, дар шаҳр ба хуҷраи дохилӣ даромад.

31Ва бандагонаш ба ӯ гуфтанд: «Инак, мо шунидаем, ки подшоҳони хонадони Исроил подшоҳони эҳсонкоранд; пас, палосҳо ба камари худ ва арғамчинҳо бар сари худ бибандем, ва назди подшоҳи Исроил бароем, ки ӯ шояд ба чони ту тараҳҳум намояд».

32Ва онҳо палосҳо бар камари худ ва арғамчинҳо бар сари худ бастанд, ва назди подшоҳи Исроил омада, гуфтанд: «Бандаат Бин-Ҳадад мегӯяд: „Лутфан, ба ҷони ман тараҳҳум намо“». Ва ӯ гуфт: «Оё вай ҳанӯз зинда аст? Вай бародари ман аст».

33Ва он одамон инро фоли нек дониста ва фавран суханро аз даҳони ӯ гирифта, гуфтанд: «Оре, бародарат Бин-Ҳадад!» Ва ӯ гуфт: «Рафта, варо биёред». Ва Бин-Ҳадад назди ӯ баромад, ва ӯ варо бар ароба савор кард.

34Вай ба ӯ гуфт: «Шаҳрҳоеро, ки падарам аз падарат гирифта буд, бармегардонам; ва ту бозоргоҳҳо барои худ дар Димишқ хоҳӣ дошт, чунон ки падарам дар Сомария дошт». Ва ӯ гуфт: «Ман туро бо ҳамин аҳд раҳо мекунам». Ва бо вай аҳд баста, варо раҳо кард+.

Гуноҳи Аҳъоб.

35Ва касе аз писарони анбиё, бар тибқи каломи Худованд, ба ёри худ гуфт: «Лутфан, маро бизан». Вале он кас аз заданаш сар кашид.

36Ва ӯ ба вай гуфт: «Азбаски ту ба овози Худованд гӯш надодӣ, ҳамин ки аз назди ман биравӣ, шере туро хоҳад кушт». Ва ҳангоме ки вай аз назди ӯ рафт, шере ба вай дучор омада, варо кушт+.

37Ва ӯ каси дигарро ёфта, гуфт: «Лутфан, маро бизан». Ва он кас ӯро зада, бо зарбааш маҷрӯҳ кард.

38Ва он набӣ рафта, дар сари роҳ мунтазири подшоҳ истод; ва бо пардае чашмони худро пӯшонид.

39Ва ҳангоме ки подшоҳ мегузашт, ӯ подшоҳро нидо карда, гуфт: «Бандаат ба ҳарбу зарб баромад, ва инак, шахсе ба тарафе рафт ва касеро назди ман оварда, гуфт: „Ин одамро посбонӣ намо; агар вай ғоиб шавад, ҷони ту дар ивази ҷони вай хоҳад буд, ё ки як киккар нуқра хоҳӣ дод“+.

40Ва чун бандаат бо ин ё он коре шуғл дошт, вай ғоиб шуд». Ва подшоҳи Исроил ба ӯ гуфт: «Сазои ту ҳамин аст; худат фатво додаӣ»+.

41Ва ӯ фавран пардаро аз чашмонаш бардошт; ва подшоҳи Исроил ӯро шинохт, ки яке аз анбиёст.

42Ва ӯ ба вай гуфт: «Худованд чунин мегӯяд: „Азбаски ту касеро, ки Ман ба марг маҳкум намудаам, аз дасти худ раҳо кардӣ, бинобар ин ҷони ту дар ивази ҷони вай, ва қавми ту дар ивази қавми вай хоҳад буд“».

43Ва подшоҳи Исроил ғамгин ва музтариб гардида, ба хонаи худ рафт, ва ба Сомария ворид шуд.

БОБИ БИСТУ ЯКУМ

Аҳъоб мехоҳад токзори Нобӯтро соҳиб шавад.

21^1Ва баъд аз ин ҳодисаҳо чунин воқеъ шуд: Нобӯти изреъилӣ дар Изреъил дар паҳлуи қасри Аҳъоб, подшоҳи Сомария, токзоре дошт.

2Ва Аҳъоб ба Нобӯт сухан ронда, гуфт: «Токзоратро ба ман бидеҳ, то ки полизе барои ман бишавад, зеро ки он дар паҳлуи хонаи ман аст; ва ман дар ивази он ба ту токзори аз он хубтаре хоҳам дод, ё агар дар назарат писанд ояд, ба қадри қимати он ба ту нуқра хоҳам дод»+.

3Вале Нобӯт ба Аҳъоб гуфт: «Ҳошо аз тарси Худованд, ки ман мероси падаронамро ба ту бидиҳам»+.

4Ва Аҳъоб аз сухане ки Нобӯти изреъилӣ ба ӯ гуфт, ғамгин ва музтариб гардида, ба хонаи худ омад, зеро ки вай гуфт: «Мероси падаронамро ба ту нахоҳам дод». Ва ӯ бар бистари худ хобида, рӯи худро гардонид, ва хӯроке нахӯрд+.

5Ва занаш Изобал назди ӯ омада, ба ӯ гуфт: «Чаро рӯҳи ту музтариб шудааст, ва хӯроке намехӯрӣ?»

6Ва ӯ ба вай гуфт: «Вақте ки ман ба Нобӯти изреъилӣ сухан ронда гуфтам: „Токзоратро ба ман ба нуқра бидеҳ, ё агар хоҳӣ, дар ивази он токзори дигаре ба ту хоҳам дод“, вай гуфт: „Токзори худро ба ту нахоҳам дод“».

7Ва занаш Изобал ба ӯ гуфт: «Оё ту алҳол бар Исроил чунин салтанат меронӣ? Бархез ва хӯрок бихӯр, ва бигзор дили ту хуш бошад: ман токзори Нобӯти изреъилиро ба ту хоҳам дод».

8Вай мактубҳо аз номи Аҳъоб навишта, бар онҳо мӯҳри ӯро гузошт, ва мактубҳоро ба пирон ва асилзодагоне ки бо Нобӯт дар шаҳраш сукунат доштанд, фиристод+.

9Ва дар мактубҳо вай чунин навишта буд: «Рӯзадорӣ эълон намоед ва Нобӯтро дар сари қавм биншонед;

10Ва ду шахси нобакорро дар рӯ ба рӯи ӯ биншонед, то ки онҳо гувоҳӣ дода, бигӯянд: „Ту дар ҳаққи Худо ва подшоҳ куфр гуфтӣ“; ва ӯро берун бароварда, сангсор кунед, то ки бимирад»+.

11Ва аҳли шаҳри ӯ, яъне пирон ва асилзодагоне ки дар шаҳраш сукунат доштанд, бар тибқи амре ки Изобал ба онҳо фиристода буд, амал карданд, ончунон ки дар мактубҳои ба онҳо фиристодаи вай навишта шуда буд:

12Рӯзадорӣ эълон карданд, ва Нобӯтро дар сари қавм нишонданд;

13Ва ду шахси нобакор омада, дар рӯ ба рӯи ӯ нишастанд, ва ин шахсони нобакор пеши қавм ба зидди Нобӯт гувоҳӣ дода, гуфтанд: «Нобӯт дар ҳаққи Худо ва подшоҳ куфр гуфт». Ва ӯро аз шаҳр берун бароварда, сангсор карданд, ва ӯ мурд.

14Ва назди Изобал фиристода, гуфтанд: «Нобӯт сангсор шуда, мурд».

15Ва чун Изобал шунид, ки Нобӯт сангсор шуда мурдааст, Изобал ба Аҳъоб гуфт: «Бархез ва токзори Нобӯти изреъилиро, ки нахост ба ту ба нуқра бидиҳад, тасарруф намо, зеро ки ӯ зинда нест, балки мурдааст».

16Ва чун Аҳъоб шунид, ки Нобӯт мурдааст, Аҳъоб бархост, то ки назди токзори Нобӯти изреъилӣ фурӯд омада, онро тасарруф намояд.

Ильёс ҳалокати Аҳъобро пешгӯӣ мекунад.

17Ва каломи Худованд бар Ильёси тишбӣ нозил шуда, гуфт:+

18«Бархез ва ба истиқболи Аҳъоб, подшоҳи Исроил, ки дар Сомария аст, фурӯд ой; инак, ӯ дар токзори Нобӯт мебошад, ки ба он ҷо фурӯд омадааст, то ки онро тасарруф намояд;

19Ва ба ӯ сухан ронда, бигӯй: „Худованд чунин мегӯяд: хам куштӣ ва ҳам тасарруф мекунӣ?“ Ва боз ба ӯ сухан ронда, бигӯй: „Худованд чунин мегӯяд: дар ҳамон ҷое ки сагон хуни Нобӯтро лесиданд, сагон хуни туро низ хоҳанд лесид“»+.

20Ва Аҳъоб ба Ильёс гуфт: «Оё маро ёфтӣ, эй душмани ман?» Ва ӯ гуфт: «Орё, ёфтам, чунки ту худро фурӯхтаӣ, то он чиро, ки дар назари Худованд бад аст, ба амал оварӣ.

21Инак, Ман бар ту фалокате оварда, туро тамоман барҳам хоҳам дод, ва аз Аҳъоб ҳар наринаро, хоҳ бандӣ ва хоҳ озод дар Исроил бошад, маҳв хоҳам кард+.

22Ва хонадони туро мисли хонадони Ёробъом ибни Набот ва мисли хонадони Баъшо ибни Аҳиё хоҳам кард, барои он ки ту Маро ба ғазаб овардаӣ ва Исроилро гирифтори гуноҳ гардонидаӣ+.

23Ва дар бораи Изобал низ Худованд сухан ронда, гуфт: „Сагон Изобалро назди ҳисори Изреъил хоҳанд хӯрд“+.

24Ҳар киро, ки аз Аҳъоб дар шаҳр бимирад, сагон хоҳанд хӯрд, ва ҳар киро, ки дар саҳро бимирад, мурғони ҳаво хоҳанд хӯрд»+.

25Ҳанӯз касе мисли Аҳъоб набуд, ки ӯ худро фурӯхт, то он чиро, ки дар назари Худованд бад аст, ба амал оварад, ки ба ин амал ӯро занаш Изобал барангехт+.

26Ва ӯ рафтори бағоят зиште карда, бутҳоро пайравӣ намуд, ончунон ки амӯриён амал мекарданд, ки онҳоро Худованд аз пеши банӣ-Исроил бадар ронда буд+.

Худованд ба Аҳъоб тараҳҳум менамояд.

27Ва ҳангоме ки Аҳъоб ин суханонро шунид, либосҳояшро дарронид, ва палосе дар бар кард, ва рӯза дошт, ва дар палос мехобид, ва ғамгинона роҳ мерафт.

28Ва каломи Худованд бар Ильёси тишбӣ нозил шуда, гуфт:

29«Оё Аҳъобро мебинӣ, чӣ гуна ба ҳузури Ман гардан фуровардааст? Азбаски ӯ ба ҳузури Ман гардан фуровардааст, он фалокатро дар айёми ӯ нахоҳам овард, балки дар айёми писараш он фалокатро бар хонадони ӯ хоҳам овард»+.

БОБИ БИСТУ ДУЮМ

Сулҳи сесола дар миёни Арам ва Исроил. Аҳъоб бо Еҳӯшофот ба муқобили Ромӯт меҷангад.

22^1•Ва се сол умр ба сар бурданд, бе он ки дар миёни Арам ва Исроил ҷанг бошад.

2Ва дар соли сеюм чунин воқеъ шуд, ки Еҳӯшофот, подшоҳи Яҳудо, назди подшоҳи Исроил фурӯд омад+.

3Ва подшоҳи Исроил ба навкарони худ гуфт: «Оё медонед, ки Ромӯт-Ҷилъод аз они мост? Ва мо аз гирифтани он аз дасти подшоҳи Арам худдорӣ намуда, хомӯш мондаем»+.

4Ва ӯ ба Еҳӯшофот гуфт: «Оё бо ман ба ҷанги зидди Ромӯт-Ҷилъод меравӣ?» Ва Еҳӯшофот ба подшоҳи Исроил гуфт: «Ман мисли ту ҳастам, қавми ман мисли қавми ту, аспони ман мисли аспони ту»+.

5Ва Еҳӯшофот ба подшоҳи Исроил гуфт: «Лутфан, ту имрӯз каломи Худовандро бипурс».

Анбиёи козиб ба хузури Аҳъоб.

6Ва подшоҳи Исроил анбиёро, ки тақрибан чорсад нафар буданд, ҷамъ карда, ба онҳо гуфт: «Оё ба ҷанги зидди Ромӯт-Ҷилъод биравам, ё ки худро боздорам?» Ва онҳо гуфтанд: «Бирав, ва Худованд онро ба дасти подшоҳ хоҳад супурд»+.

7Ва Еҳӯшофот гуфт: «Оё дар ин ҷо боз набии Худованд нест, то ки аз вай бипурсем?»+

8Ва подшоҳи Исроил ба Еҳӯшофот гуфт: «Боз як мард ҳаст, ки ба воситаи вай аз Худованд пурсидан мумкин аст, вале ман аз вай нафрат дорам, зеро ки вай дар ҳаққи ман ба хубӣ нубувват намекунад, балки ба бадӣ; вай Микойҳу ибни Йимла аст». Ва Еҳӯшофот гуфт: «Подшоҳ чунин нагӯяд».

9Ва подшоҳи Исроил як хоҷасарои худро хонда, гуфт: «Микойҳу ибни Йимларо ба зудӣ биёр».

10Ва подшоҳи Исроил ва Еҳӯшофот, подшоҳи Яҳудо, ҳар яке либосҳои худро пӯшида, бар тахти худ дар майдони даҳани дарвозаи Сомария нишаста буданд, ва тамоми анбиё ба ҳузури онҳо нубувват мекарданд.

11Ва Сидқиё ибни Канъона шохҳои оҳанин барои худ сохта, гуфт: «Худованд чунин мегӯяд: „Арамиёнро бо инҳо шох хоҳӣ зад, то ки тамоман маҳв шаванд“»+.

12Ва тамоми анбиё ҳамин тавр нубувват карда, мегуфтанд: «Ба Ромӯт-Ҷилъод бирав, ва комьёб шав, чунки Худованд онро ба дасти подшоҳ хоҳад супурд».

Нубуввати Микойҳу.

13Ва қосиде ки барои хондани Микойҳу рафта буд, ба вай сухан ронда, гуфт: «Инак, анбиё бо як овоз суханони хуб дар ҳаққи подшоҳ мегӯянд; бигзор сухани ту низ мисли сухани яке аз онҳо бошад, яъне ту ҳам сухани хуб бигӯй».

14Ва Микойҳу гуфт: «Қасам ба ҳаёти Худованд, ки он чи Худованд ба ман бигӯяд, ҳамонро хоҳам гуфт»+.

15Ва ӯ назди подшоҳ омад, ва подшоҳ ба ӯ гуфт: «Эй Микойҳу, оё ба ҷанги зидди Ромӯт-Ҷилъод биравем, ё ки худро боздорем?» Ва ӯ ба вай гуфт: «Ба Ромӯт-Ҷилъод бирав ва комьёб шав, чунки Худованд онро ба дасти подшоҳ хоҳад супурд».

16Ва подшоҳ ба ӯ гуфт: «Чанд маротиба ман туро қасам бидиҳам, ки ба исми Худованд, ғайр аз он чи рост аст, ба ман нагӯӣ?»

17Ва ӯ гуфт:

«Тамоми Исроилро
мисли рамае ки чӯпон надорад,
бар кӯҳҳо пароканда дидам.
Ва Худованд гуфт: „Инҳо соҳиб надоранд,
пас бигзор ҳар яке ба хонаи худ ба саломатӣ баргарданд“»+.

18Ва подшоҳи Исроил ба Еҳӯшофот гуфт: «Оё ба ту нагуфтам, ки вай дар ҳаққи ман ба хубӣ нубувват намекунад, балки ба бадӣ?»

19Ва ӯ гуфт: «Пас каломи Худовандро бишнав: ман Худовандро бар тахти Худ нишаста дидам, ва тамоми лашкари осмон назди Ӯ аз тарафи рост ва аз тарафи чап истода буданд+.

20Ва Худованд гуфт: „Кист, ки Аҳъобро розӣ кунад, то ки вай ба Ромӯт-Ҷилъод рафта фурӯ ғалтад?“ Ва яке ин тавр гуфт, ва дигаре он тавр гуфт.

21Ва рӯҳе берун омада, ба ҳузури Худованд истод ва гуфт: „Ман ӯро розӣ мекунам“. Ва Худованд ба вай гуфт: „Чӣ гуна?“

22Вай гуфт: „Ман берун омада, рӯҳи козибе дар даҳони тамоми анбиёи ӯ мегардам“. Ва Ӯ гуфт: „Ту розӣ хоҳӣ кард ва низ муваффақият хоҳӣ ёфт; пас берун омада, чунин амал намо“.

23Ва инак, алҳол Худованд рӯҳи козибе дар даҳони тамоми ин анбиёи ту гузоштааст; вале Худованд дар ҳаққи ту сухани бад гуфтааст»+.

24Ва Сидқиё ибни Канъона наздик омада, Микойҳуро торсакӣ зад ва гуфт: «Бо кадом роҳ Рӯҳи Худованд аз ман убур кардааст, то ки бо ту сухан гӯяд?»

25Ва Микойҳу гуфт: «Инак, дар он рӯзе ки ту ба ҳуҷраи дохилӣ даромада пинҳон шавӣ, инро хоҳӣ дид»+.

26Ва подшоҳи Исроил гуфт: «Микойҳуро бигир, ва ӯро назди Амӯн, ҳокими шаҳр, ва Йӯош, писари подшоҳ, баргардон

27Ва бигӯй: „Подшоҳ чунин мегӯяд: инро дар зиндон биандозед, ва нони кам ва оби кам варо бихӯронед, то даме ки ман ба саломатӣ баргардам“»+.

28Ва Микойҳу гуфт: «Агар ту ба саломатӣ баргардӣ, Худованд ба воситаи ман сухан нагуфта бошад». Ва гуфт: «Бишнавед, ҳамаи қавмҳо!»+

Аҳъоб дар ҳарбу зарби назди Ромӯт-Ҷилъод ба ҳалокат мерасад.

29Ва подшоҳи Исроил ва Еҳӯшофот, подшоҳи Яҳудо, ба Ромӯт-Ҷилъод рафтанд.

30Ва подшоҳи Исроил ба Еҳӯшофот гуфт: «Ман либоси дигар пӯшида, ба ҷанг медароям, валекин ту либоси худро бипӯш». Ва подшоҳи Исроил либоси дигар пӯшида, ба ҷанг даромад+.

31Ва подшоҳи Арам ба сардорони аробаҳояш, ки сию ду нафар буданд, амр фармуда, гуфт: «На бо хурде ва на бо калоне, балки танҳо бо подшоҳи Исроил ҷанг кунед».

32Ва ҳангоме ки сардорони аробаҳо Еҳӯшофотро диданд, гуфтанд: «Яқинан, подшоҳи Исроил ҳамин аст». Ва давиданд, то ки бо ӯ чанг кунанд. Ва Еҳӯшофот фарьёд зад.

33Ва чун сардорони аробаҳо диданд, ки ӯ подшоҳи Исроил нест, аз ӯ дур шуданд.

34Ва касе зеҳи камонашро тасодуфан кашида, подшоҳи Исроилро аз миёни кӯкҳои ҷавшанаш зад; ва ӯ ба аробакаши худ гуфт: «Ҷилавро гардонида, маро аз майдони ҷанг берун барор, зеро ки захмӣ шудаам»+.

35Ва дар он рӯз ҷанг авҷ гирифт, ва подшоҳро дар аробааш дар рӯ ба рӯи арамиён ба по хезонида нигоҳ медоштанд; ва бегоҳирӯзӣ ӯ мурд, ва хуни ҷароҳаташ ба даруни ароба рехт.

36Ва дар вақти ғуруби офтоб дар лашкаргоҳ бонг зада, гуфтанд: «Ҳар кас ба шаҳри худ ва ҳар кас ба сарзамини худ биравад!»

37Ва подшоҳ мурд, ва ӯро ба Сомария оварданд; ва подшоҳро дар Сомария дафн карданд.

38Ва аробаро дар ҳавзи Сомария, дар ҷое ки фоҳишагон ғусл мекарданд, шустанд, ва сагон хунашро лесиданд, бар тибқи каломе ки Худованд гуфта буд+.

39Ва бақияи аъмоли Аҳъоб, ва ҳар чи ӯ кард, ва хонаи оҷе ки ӯ бино намуд, ва ҳамаи шаҳрҳое ки ӯ бино намуд, дар китоби вақоеъномаи подшоҳони Исроил навишта шудааст+.

Подшоҳ шудани Аҳазьё бар Исроил ва Еҳӯшофот бар Яҳудо.

40Ва Аҳъоб бо падарони худ хобид, ва писараш Аҳазьё ба ҷои ӯ подшоҳ шуд.

41•Ва Еҳӯшофот ибни Осо дар соли чоруми Аҳъоб, подшоҳи Исроил, бар Яҳудо подшоҳ шуд+.

42Еҳӯшофот дар вақти подшоҳ шуданаш сию панҷсола буд, ва бисту панҷ сол дар Ерусалим подшоҳӣ кард; ва номи модараш Азубо бинти Шилҳӣ буд.

43Ва ӯ аз ҳар чиҳат бо роҳи падараш Осо рафтор менамуд, аз он дур нашуда, он чиро, ки дар назари Худованд рост аст, ба амал меовард. Аммо баландиҳо барҳам дода нашуд: кавм ҳанӯз бар баландиҳо қурбонӣ мекарданд ва бухур месӯзониданд+.

44Ва Еҳӯшофот бо подшоҳи Исроил сулҳ баст+.

45Ва бақияи аъмоли Еҳӯшофот, ва корнамоие ки ӯ кард, ва ҷангҳое ки ӯ бурд, дар китоби вақоеъномаи подшоҳони Яҳудо навишта шудааст.

46Ва бақияи ливотагаронро, ки дар айёми падараш Осо боқӣ монда буданд, аз рӯи замин маҳв кард+.

47Ва дар Адӯм подшоҳе набуд, балки волие аз ҷониби подшоҳ буд+.

48Еҳӯшофот киштиҳои таршишӣ сохт, то ки барои овардани тилло ба Ӯфир биравад, вале нарафт, зеро ки киштиҳо дар Эсйӯн-Ҷобар шикаст+.

49Он гоҳ Аҳазьё ибни Аҳъоб ба Еҳӯшофот гуфт: «Бигзор навкарони ман бо навкарони ту дар киштиҳо бираванд». Вале Еҳӯшофот розӣ нашуд.

Фавти Еҳӯшофот; подшоҳ шудани Еҳӯром.

50Ва Еҳӯшофот бо падарони худ хобид, ва бо падарони худ дар шаҳри падараш Довуд дафн карда шуд. Ва писараш Еҳӯром ба ҷои ӯ подшоҳ шуд.

51Аҳазьё ибни Аҳъоб дар соли ҳабдаҳуми Еҳӯшофот, подшоҳи Яҳудо, бар Исроил дар Сомария подшоҳ шуд, ва ду сол бар Исроил подшоҳӣ кард.

52Ва он чи дар назари Худованд бад буд, ба амал меовард; ва бо роҳи падараш ва модараш ва бо роҳи Ёробъом ибни Набот, ки Исроилро гирифтори гуноҳ гардонида буд, рафтор менамуд,

53Ва Баалро ибодат карда, ба вай саҷда мебурд; ва бо ҳар коре ки падараш карда буд, Худованд Худои Исроилро ба ғазаб овард.

* 4:22 Кӯр — воҳиди андозаи ҷисмҳои пошхӯранда, ки ҳаҷмаш ба 400 литр баробар буд.

* 10:17 Моне — воҳиди андозаи вазни қадимӣ, ки ба сад сиқл баробар буд.

+ 1:2 Воиз 4:11
+ 1:3 Еҳ. 19:18
+ 1:5 2 Подш. 3:4, 2 Подш. 15:1
+ 1:6 1 Вақ. 3:2

+ 1:7 2 Подш. 2:18, 2 Подш. 8:16, 1 Подш. 22:20, 1 Подш. 23:6

+ 1:8 2 Подш. 20:25, 2 Подш. 8:18, 2 Подш. 7:2, 2 Подш. 23:8-39

+ 1:9 2 Подш. 17:17
+ 1:10 2 Подш. 12:24
+ 1:13 1 Вақ. 22:9
+ 1:25 1 Подш. 10:24
+ 1:29 2 Подш. 4:9
+ 1:31 Наҳ. 2:3, Дон. 2:4
+ 1:33 Эст. 6:7-8, 2 Вак. 32:30

+ 1:34 1 Подш. 10:1, 2 Подш. 15:10, 4 Подш. 9:13

+ 1:38 1 Подш. 30:14, 2 Подш. 8:18
+ 1:42 2 Подш. 15:27, 2 Подш. 18:27
+ 1:44 1 Подш. 30:14, 2 Подш. 8:18
+ 1:46 1 Вақ. 29:23
+ 1:47 Ҳас. 47:30
+ 1:50 Хур. 27:2, 3 Подш. 2:28

+ 1:52 1 Подш. 14:45, 2 Подш. 14:11, Луқ. 21:18, Аъм. 27:34

+ 2:2 Еҳ. 23:14
+ 2:3 Так. Шар. 29:9
+ 2:4 2 Подш. 7:16, 3 Подш. 9:5, 2 Вак. 7:18

+ 2:5 2 Подш. 18:5, 2 Подш. 18:14, 2 Подш. 3:27, 2 Подш. 20:10

+ 2:7 2 Подш. 19:37-38, 2 Подш. 17:27-29
+ 2:8 2 Подш. 16:5-13, 2 Подш. 19:23
+ 2:10 Наҳ. 3:16, Аъм. 2:29

+ 2:11 2 Подш. 2:11, 2 Подш. 5:4-5, 1 Вақ. 3:4, 1 Вақ. 29:27

+ 2:12 1 Вақ. 29:23
+ 2:15 1 Вақ. 22:9-10, 1 Вақ. 28:5-7
+ 2:17 3 Подш. 1:1-4
+ 2:22 2 Подш. 16:21-22
+ 2:24 2 Подш. 7:11-13, 1 Вақ. 22:10
+ 2:25 2 Подш. 8:18

+ 2:26 1 Подш. 22:20, 2 Подш. 15:24, Еҳ. 21:18, Ирм. 1:1, 1 Подш. 23:6

+ 2:27 1 Подш. 2:27-36, 1 Подш. 3:12-14

+ 2:28 2 Подш. 17:25, 2 Подш. 18:14-15, Хур. 27:2, 3 Подш. 1:50

+ 2:31 Хур. 21:14, Ад. 35:33
+ 2:32 2 Подш. 3:27, 2 Подш. 20:10
+ 2:35 3 Подш. 4:4, 1 Вақ. 29:22
+ 2:36 2 Подш. 16:5-13
+ 2:37 2 Подш. 15:23
+ 2:39 1 Подш. 21:10, 1 Подш. 27:2
+ 2:43 Воиз 8:2
+ 2:44 2 Подш. 16:5-13
+ 2:45 Мас. 25:5
• 3:1 2 Вак. 1:7-12

+ 3:1 3 Подш. 7:8, 3 Подш. 9:16, 2 Вак. 8:11, 3 Подш. 7:1, 3 Подш. 6:38, 3 Подш. 9:15, 3 Подш. 2:10

+ 3:3 3 Подш. 22:43
+ 3:4 1 Вақ. 16:39
+ 3:5 3 Подш. 9:2
+ 3:7 1 Вақ. 22:5, 1 Вақ. 29:1
+ 3:8 Ҳас. 13:16
+ 3:9 Мас. 2:3-6, Яъқ. 1:5

+ 3:12 3 Подш. 4:29-31, 3 Подш. 5:12, 3 Подш. 10:23, Воиз 1:16

+ 3:13 3 Подш. 10:14-29, 1 Вақ. 29:12

+ 3:14 Заб. 90:16

+ 3:15 Ҳас. 40:20, Эст. 1:3, Эст. 2:18, Дон. 5:1, Марқ. 6:21

+ 3:28 Мас. 16:10
+ 4:2 1 Вақ. 6:9
+ 4:3 2 Подш. 8:16, 1 Вақ. 18:15

+ 4:4 3 Подш. 2:35, 2 Подш. 8:18, 2 Подш. 20:25, 1 Вақ. 18:16

+ 4:5 1 Вақ. 27:33

+ 4:6 2 Подш. 20:24, 3 Подш. 5:14, 3 Подш. 12:18

+ 4:11 Еҳ. 11:2
+ 4:12 Еҳ. 17:11, Еҳ. 19:18
+ 4:13 3 Подш. 22:3, Ад. 32:41, Так. Шар. 3:4
+ 4:19 Так. Шар. 3:8-10
+ 4:20 Ҳас. 22:17

+ 4:21 Ҳас. 15:18, 2 Вак. 9:26, Заб. 71:8, Заб. 67:29, Заб. 71:10

+ 4:24 1 Вақ. 22:9

+ 4:25 Мик. 4:4, Зак. 3:10

+ 4:26 3 Подш. 10:26, 2 Вак. 1:14, 2 Вак. 9:25

+ 4:30 3 Подш. 3:12
+ 4:31 1 Вақ. 2:6, Заб. 88:1
+ 4:32 Мас. 1:1, Воиз 12:9, Сур. Сур. 1:1-2
+ 4:34 3 Подш. 10:1, 2 Вак. 9:23
• 5:1 2 Вак. 2:3-18
+ 5:1 2 Подш. 5:11, 1 Вақ. 15:1
+ 5:3 1 Вақ. 22:8, 1 Вақ. 28:3
+ 5:4 1 Вақ. 22:9

+ 5:5 2 Подш. 7:13, 1 Вақ. 17:12, 1 Вақ. 22:10, 1 Вақ. 28:6

+ 5:12 3 Подш. 3:12
+ 5:13 3 Подш. 9:15, 2 Вак. 8:9
+ 5:14 3 Подш. 4:6
+ 5:17 1 Вақ. 22:2
+ 5:18 Еҳ. 13:5
• 6:1 2 Вак. 3
+ 6:4 Ҳиз. 40:16, Ҳиз. 41:16, Ҳиз. 41:26
+ 6:5 Ҳиз. 41:6
+ 6:7 Так. Шар. 27:5
+ 6:12 2 Подш. 7:13, 2 Подш. 7:16
+ 6:13 Хур. 25:8, Так. Шар. 31:6
+ 6:16 3 Подш. 6:33
+ 6:18 3 Подш. 7:24
+ 6:22 Хур. 30:1, Хур. 30:3, Хур. 30:6
+ 6:23 Хур. 25:18-20
+ 6:34 Ҳиз. 41:24
+ 6:36 3 Подш. 7:12, Эзр. 6:4
+ 7:1 3 Подш. 9:10, 2 Вак. 8:1
+ 7:2 3 Подш. 10:17-21
+ 7:6 Ҳиз. 41:25
+ 7:7 Заб. 121:5
+ 7:8 3 Подш. 3:1, 2 Вак. 8:11
+ 7:12 3 Подш. 6:36

• 7:13 2 Вак. 3:15-17, 2 Вак. 4:2-5, 2 Вак. 4:11-22

+ 7:13 2 Вак. 2:13-14
+ 7:14 Хур. 31:3-5, Хур. 35:31
+ 7:15 4 Подш. 25:16-17, Ирм. 52:21-23
+ 7:23 4 Подш. 16:17
+ 7:24 3 Подш. 6:18
+ 7:40 Хур. 27:3, Хур. 38:3
+ 7:46 Еҳ. 3:16, Еҳ. 13:27
+ 7:47 4 Подш. 25:16, Ирм. 52:20

+ 7:48 Хур. 37:25-29, Хур. 25:30, Хур. 37:10-16

+ 7:49 Хур. 25:31-40
+ 7:50 Хур. 27:3
+ 7:51 2 Подш. 8:11-12, 1 Вақ. 18:11
• 8:1 2 Вак. 5:2-14
+ 8:1 2 Подш. 5:7-9
+ 8:2 Иб. 23:34
+ 8:6 Хур. 25:22, Хур. 26:33-34

+ 8:7 3 Подш. 6:27, 2 Вак. 3:10-13, 2 Вак. 5:8, Хур. 25:13-15

+ 8:9 Хур. 16:33-34, Ад. 17:10, Хур. 25:21, Хур. 40:20, Так. Шар. 10:5

+ 8:10 Хур. 40:34-35, Иш. 6:4, Ваҳй 15:8
+ 8:12 Заб. 17:12, Заб. 96:2
• 8:14 2 Вак. 6:3-11
+ 8:14 2 Подш. 6:18
+ 8:16 2 Подш. 7:6-8, 1 Вақ. 17:5-7
+ 8:17 2 Подш. 7:2, 1 Вақ. 17:1, 1 Вақ. 22:7
+ 8:19 2 Подш. 7:12-13
+ 8:20 1 Вақ. 28:5
• 8:22 2 Вак. 6:12-42
+ 8:22 Эзр. 9:5
+ 8:23 Хур. 15:11
+ 8:25 2 Подш. 7:16, 3 Подш. 2:4
+ 8:26 2 Вак. 1:9, 2 Вак. 6:17

+ 8:27 2 Вак. 2:6, Иш. 66:1, Аъм. 7:48, Аъм. 17:24

+ 8:29 Так. Шар. 12:11
+ 8:31 Хур. 22:11
+ 8:33 Иб. 26:17

+ 8:35 Так. Шар. 11:17, 3 Подш. 17:1, Ҳаҷ. 1:10

+ 8:36 1 Подш. 12:23

+ 8:37 Иб. 26:16, Так. Шар. 28:22, Ом. 4:9, Ҳаҷ. 2:17

+ 8:39 1 Вақ. 28:9, Аъм. 1:24

+ 8:41 Заб. 101:16

+ 8:46 Мас. 20:9, Воиз 7:20, Яъқ. 3:2, 1 Юҳ. 1:8-10, Рум. 3:23

+ 8:47 Иб. 26:40, Наҳ. 9:2, Дон. 9:4-5
+ 8:48 Ирм. 29:12-14
+ 8:50 Заб. 105:46
+ 8:51 Так. Шар. 4:20, Ирм. 11:4
+ 8:53 Хур. 19:5, Так. Шар. 14:2
+ 8:54 2 Подш. 6:18
+ 8:56 Еҳ. 21:45, Еҳ. 23:14
+ 8:58 Заб. 118:36
+ 8:60 Так. Шар. 4:35, Так. Шар. 4:39
• 8:62 2 Вак. 7:4-10
+ 8:64 2 Вак. 4:1
+ 8:65 Иб. 23:34
• 9:1 2 Вак. 7:11-22
+ 9:2 3 Подш. 3:5
+ 9:3 Так. Шар. 11:12
+ 9:4 Заб. 77:72
+ 9:5 3 Подш. 2:4
+ 9:7 Так. Шар. 4:26, Так. Шар. 28:37

+ 9:8 Иб. 26:32, Так. Шар. 29:24, Ирм. 22:8, Ирм. 52:13

• 9:10 2 Вак. 8

+ 9:10 3 Подш. 6:38, 3 Подш. 7:1

+ 9:15 3 Подш. 5:13, 3 Подш. 7:1, 3 Подш. 7:51, 2 Подш. 5:9

+ 9:16 Еҳ. 16:10, 3 Подш. 3:1, 3 Подш. 7:8

+ 9:17 Еҳ. 10:10-11

+ 9:19 3 Подш. 4:26, 3 Подш. 10:26, 2 Вак. 1:14, 2 Вак. 9:25

+ 9:22 Иб. 25:9, 3 Подш. 5:13
+ 9:24 3 Подш. 3:1, 3 Подш. 7:8, 2 Подш. 5:9
+ 9:26 Так. Шар. 2:8, 3 Подш. 22:48
+ 9:27 3 Подш. 10:11

+ 9:28 Ҳас. 10:29, 1 Вақ. 29:4, Айюб 22:24, Айюб 28:16, Заб. 44:10, Иш. 13:12

• 10:1 2 Вак. 9:1-12

+ 10:1 Заб. 71:10, Заб. 71:15, Иш. 60:6, Ирм. 6:20, Ҳиз. 27:22, Ҳиз. 38:13, Юил 3:8, 3 Подш. 4:34

+ 10:2 Мат. 12:42, Луқ. 11:31
+ 10:9 2 Вак. 2:11, 2 Подш. 8:15
+ 10:11 3 Подш. 9:27-28
• 10:14 2 Вак. 9:12-28
+ 10:17 3 Подш. 14:26, 3 Подш. 7:2
+ 10:21 3 Подш. 7:2
+ 10:22 Иш. 23:1, Юн. 1:3
+ 10:23 3 Подш. 3:12-13, 2 Вак. 1:12

+ 10:24 3 Подш. 4:34, 3 Подш. 10:1, 2 Вак. 9:1

+ 10:26 3 Подш. 4:26, 2 Вак. 1:14-17, 3 Подш. 9:19

+ 10:28 Так. Шар. 17:16, 2 Вак. 1:14-16
+ 11:2 Хур. 34:16, Так. Шар. 7:3-4
+ 11:4 3 Подш. 15:4, Наҳ. 13:26
+ 11:5 Дов. 2:13
+ 11:7 Ад. 21:29, 4 Подш. 23:13
+ 11:9 3 Подш. 3:5, 3 Подш. 9:2
+ 11:10 3 Подш. 9:6
+ 11:11 3 Подш. 11:31
+ 11:13 Так. Шар. 12:5, Так. Шар. 12:11
+ 11:15 2 Подш. 8:13, 1 Вақ. 18:13
+ 11:18 Ад. 10:12
+ 11:23 2 Подш. 10:16
+ 11:24 2 Подш. 8:3, 2 Подш. 10:18
+ 11:27 2 Подш. 5:9, 3 Подш. 9:24

+ 11:29 3 Подш. 12:15, 3 Подш. 14:2, 3 Подш. 15:29, 2 Вак. 9:29

+ 11:30 1 Подш. 15:27
+ 11:31 3 Подш. 11:11
+ 11:33 Ад. 21:29, Дов. 2:13, 4 Подш. 23:13
+ 11:36 2 Подш. 21:17, 4 Подш. 8:20
+ 11:38 2 Подш. 7:16
+ 11:40 3 Подш. 14:25, 2 Вак. 12:2
• 11:41 2 Вак. 9:29-31
• 12:1 2 Вак. 10:1
+ 12:1 Дов. 9:6
+ 12:2 3 Подш. 11:26, 3 Подш. 11:40

+ 12:4 3 Подш. 4:7, 3 Подш. 4:22, 3 Подш. 9:15

+ 12:13 Мас. 15:1
+ 12:15 3 Подш. 11:31
+ 12:16 2 Подш. 20:1
+ 12:18 3 Подш. 4:6, 3 Подш. 5:14
+ 12:20 Ҳуш. 8:4
+ 12:22 2 Вак. 12:5, 2 Вак. 12:15
+ 12:25 Дов. 9:45, Дов. 8:17
+ 12:27 Так. Шар. 12:5-6

+ 12:28 4 Подш. 10:29, 4 Подш. 17:16, 2 Вак. 11:15, 2 Вак. 13:8, Ҳуш. 8:5-6, Ҳуш. 10:5, Ҳуш. 13:2, Хур. 32:4

+ 13:1 4 Подш. 23:17
+ 13:2 4 Подш. 23:15-16, Ом. 3:14
+ 13:6 Марқ. 3:5, Яъқ. 5:16
+ 13:8 Ад. 22:18
+ 13:24 3 Подш. 20:36
+ 13:34 3 Подш. 14:10
+ 14:2 Еҳ. 18:1, 3 Подш. 11:29-31
+ 14:3 1 Подш. 9:7-8
+ 14:7 3 Подш. 16:2
+ 14:8 3 Подш. 11:31
+ 14:9 3 Подш. 12:28, Ҳиз. 23:35

+ 14:10 Так. Шар. 32:36, 3 Подш. 15:29, 3 Подш. 21:21, 4 Подш. 9:8

+ 14:11 3 Подш. 16:4, 3 Подш. 21:24
+ 14:13 2 Вак. 19:3
+ 14:14 3 Подш. 15:27-30
+ 14:15 Так. Шар. 29:28
+ 14:19 2 Вак. 13:2-20
• 14:21 2 Вак. 12:1-2, 2 Вак. 12:9-16
+ 14:24 Так. Шар. 23:17
+ 14:25 3 Подш. 11:40
+ 14:26 3 Подш. 10:17
• 15:1 2 Вак. 13:1
+ 15:3 3 Подш. 11:4
+ 15:4 2 Подш. 21:17, 3 Подш. 11:36
+ 15:5 2 Подш. 11:3-17
• 15:9 2 Вак. 14:2-5, 2 Вак. 15:16
+ 15:12 Так. Шар. 23:17, 3 Подш. 14:24

+ 15:13 4 Подш. 23:4, 4 Подш. 23:6, 4 Подш. 23:12

+ 15:15 3 Подш. 7:51
+ 15:18 3 Подш. 14:26, 4 Подш. 12:18
+ 15:21 Сур. Сур. 6:4
+ 15:24 3 Подш. 22:2
+ 15:25 3 Подш. 14:20
+ 15:27 Еҳ. 19:44, Еҳ. 21:23-24

+ 15:29 3 Подш. 14:10-11, 3 Подш. 14:14, 3 Подш. 21:21

+ 16:1 2 Вак. 19:2, 2 Вак. 20:34
+ 16:2 3 Подш. 14:7
+ 16:3 3 Подш. 15:29, 3 Подш. 16:12
+ 16:4 3 Подш. 14:11, 3 Подш. 21:24
+ 16:9 4 Подш. 9:31
+ 16:12 3 Подш. 16:3
+ 16:15 Еҳ. 19:44, Еҳ. 21:23, 3 Подш. 15:27
+ 16:25 Мик. 6:16
+ 16:30 3 Подш. 21:25
+ 16:31 Ваҳй 2:20, Хур. 34:16, Ҳуш. 2:13
+ 16:32 4 Подш. 10:21
+ 16:34 Еҳ. 6:26
+ 17:1 Ҳаҷ. 1:11
+ 17:9 Уб. 1:20, Луқ. 4:26
+ 17:21 4 Подш. 4:34-35, Аъм. 20:10
+ 18:4 4 Подш. 9:7

+ 18:12 4 Подш. 2:16, Ҳиз. 3:12, Ҳиз. 8:3, Аъм. 8:39

+ 18:20 Еҳ. 19:26

+ 18:21 4 Подш. 17:41, Еҳ. 24:15

+ 18:22 3 Подш. 19:10, 3 Подш. 19:14, 3 Подш. 19:18

+ 18:29 4 Подш. 4:31
+ 18:31 Ҳас. 32:28, Ҳас. 35:10, 4 Подш. 17:34
+ 18:36 1 Подш. 17:46

+ 18:38 Иб. 9:24, Дов. 6:21, 1 Вақ. 21:26, 2 Вак. 7:1

+ 18:39 Заб. 99:3
+ 18:40 Дов. 4:7, 4 Подш. 10:25
+ 18:45 Яъқ. 5:18

+ 18:46 4 Подш. 3:15, Ҳиз. 1:3, Ҳиз. 3:14, Еҳ. 19:18

+ 19:3 Ҳас. 21:31

+ 19:4 Айюб 6:9, Юн. 4:3, Юн. 4:8

+ 19:8 Хур. 24:18, Хур. 34:28, Так. Шар. 9:9, Хур. 3:1

+ 19:10 3 Подш. 18:4, Рум. 11:3

+ 19:11 Хур. 24:12, Хур. 34:2, Иш. 29:6, Ирм. 23:19, Ирм. 30:23, Ҳиз. 1:4

+ 19:12 Хур. 3:2, Айюб 4:16
+ 19:14 3 Подш. 18:22
+ 19:15 4 Подш. 8:13-15
+ 19:16 4 Подш. 9:1-6, 4 Подш. 2:9-15
+ 19:17 4 Подш. 2:24, Ҳуш. 6:5
+ 19:18 Рум. 11:4
+ 19:20 Луқ. 9:61-62
+ 19:21 2 Подш. 24:22

+ 20:1 3 Подш. 15:18, 4 Подш. 6:24, 4 Подш. 8:7, 3 Подш. 16:24

+ 20:7 4 Подш. 5:7
+ 20:22 2 Подш. 11:1, 2 Вак. 36:10
+ 20:26 1 Подш. 29:1
+ 20:34 3 Подш. 15:20
+ 20:36 3 Подш. 13:24
+ 20:39 4 Подш. 10:24
+ 20:40 Айюб 9:20, Айюб 15:6, Луқ. 9:22
+ 21:2 1 Подш. 8:14
+ 21:3 Ад. 36:7, Ҳиз. 46:18
+ 21:4 3 Подш. 20:43
+ 21:8 2 Подш. 11:14
+ 21:10 Хур. 22:28, Иб. 24:16
+ 21:17 3 Подш. 17:1
+ 21:19 3 Подш. 22:38, 4 Подш. 9:24-26
+ 21:21 4 Подш. 9:8, 4 Подш. 10:7
+ 21:22 3 Подш. 15:29, 3 Подш. 16:11
+ 21:23 4 Подш. 9:10, 4 Подш. 9:36
+ 21:24 3 Подш. 14:10, 3 Подш. 16:4
+ 21:25 3 Подш. 16:31, Ваҳй 2:20
+ 21:26 Ҳас. 15:16, 4 Подш. 21:11
+ 21:29 4 Подш. 9:25, 4 Подш. 10:1-7
• 22:1 2 Вак. 18:2-34
+ 22:2 3 Подш. 15:24
+ 22:3 Так. Шар. 4:43, Еҳ. 21:38-39
+ 22:4 4 Подш. 3:7
+ 22:6 3 Подш. 18:19
+ 22:7 4 Подш. 3:11

+ 22:11 Так. Шар. 33:17, Мик. 4:13, Зак. 1:18-19

+ 22:14 Ад. 22:18, Ад. 24:13
+ 22:17 Ад. 27:17, Ҳиз. 34:5
+ 22:19 Иш. 6:1, Дон. 7:9, Ваҳй 4:2
+ 22:23 Ирм. 20:7, Ҳиз. 14:9
+ 22:25 3 Подш. 20:30
+ 22:27 2 Вак. 16:10
+ 22:28 Ад. 16:29, Мик. 1:2
+ 22:30 4 Подш. 5:22
+ 22:34 2 Вак. 35:23
+ 22:38 3 Подш. 21:19
+ 22:39 Ом. 3:15
• 22:41 2 Вак. 20:31
+ 22:41 3 Подш. 15:24
+ 22:43 3 Подш. 3:3, 3 Подш. 15:14
+ 22:44 2 Вак. 18:1
+ 22:46 Так. Шар. 23:17, 3 Подш. 15:12
+ 22:47 2 Подш. 8:14, 4 Подш. 8:20

+ 22:48 3 Подш. 9:28, 1 Вақ. 29:4, Айюб 22:24, Айюб 28:16, Заб. 44:8, Иш. 13:12, Так. Шар. 2:8

4 Подшоҳон

КИТОБИ

ЧОРУМИ ПОДШОҲОН

- 1
- 2
- 3
- 4
- 5
- 6
- 7
- 8
- 9
- 10
- 11
- 12
- 13
- 14
- 15
- 16
- 17
- 18
- 19
- 20
- 21
- 22
- 23
- 24
- 25

БОБИ ЯКУМ

Исьёни Мӯоб. Бемории подшоҳ Аҳазьё.

1^1Ва Мӯоб, баъд аз фавти Аҳъоб, ба муқобили Исроил исьён бардошт+.

2Ва Аҳазьё аз панҷараи болохонаи худ, ки дар Сомария буд, афтода, нотоб шуд; ва қосидонро фиристода, ба онҳо гуфт: «Рафта, аз Баал-Забуб, худои Эқрӯн, бипурсед, ки оё ман аз ин нотобии худ шифо хоҳам ёфт?»+

Ильёс ва Аҳазьё.

3Ва фариштаи Худованд ба Ильёси тишбӣ гуфт: «Бархоста, ба истиқболи қосидони подшоҳи Сомария баро, ва ба онҳо бигӯй: „Магар дар Исроил Худо нест, ки шумо барои пурсидан аз Баал-Забуб, худои Эқрӯн, меравед?“+

4Бинобар ин Худованд чунин мегӯяд: „Аз бистаре ки бар он хобидаӣ, фурӯд нахоҳӣ омад, балки ҳатман хоҳӣ мурд“». Ва Ильёс рафт.

5Ва қосидон назди ӯ баргаштанд; ва ӯ ба онҳо гуфт: «Чаро баргаштед?»

6Ва ба ӯ гуфтанд: «Шахсе ба истиқболи мо баромад, ва ба мо гуфт: „Рафта, назди подшоҳе ки шуморо фиристодааст, баргардед, ва ба вай бигӯед: Худованд чунин мегӯяд: магар дар Исроил Худо нест, ки ту барои пурсидан аз Баал-Забуб, худои Эқрӯн, мефиристӣ? Бинобар ин аз бистаре ки бар он хобидаӣ, фурӯд нахоҳӣ омад, балки ҳатман хоҳӣ мурд“».

7Ва ба онҳо гуфт: «Намуди он шахсе ки ба истиқболи шумо баромада, ин суханонро ба шумо гуфтааст, чӣ гуна буд?»

8Ва ба ӯ гуфтанд: «Вай марди мӯйдоре буд, ва камарбанди чармин бар камараш баста буд». Ва ӯ гуфт: «Вай Ильёси тишбӣ будааст»+.

9Ва мирипанҷоҳро бо панҷоҳ нафараш назди вай фиристод. Ва ӯ назди вай омад, ва инак вай бар қуллаи кӯҳ нишаста буд, ва ба вай гуфт: «Эй марди Худо! Подшоҳ мегӯяд: „Фурӯд ой“».

10Ва Ильёс ҷавоб гардонида, ба мирипанҷоҳ гуфт: «Агар ман марди Худо бошам, бигзор оташ аз осмон фурӯ рехта, туро бо панҷоҳ нафарат бисӯзонад». Ва оташ аз осмон фурӯ рехта, ӯро бо панҷоҳ нафараш сӯзонид+.

11Ва боз мирипанҷоҳи дигарро бо панҷоҳ нафараш назди вай фиристод. Ва ӯ ба вай сухан ронда, гуфт: «Эй марди Худо! Подшоҳ чунин мегӯяд: „Бо зудӣ фурӯд ой“».

12Ва Ильёс ҷавоб гардонида, ба онҳо гуфт: «Агар ман марди Худо бошам, бигзор оташ аз осмон фурӯ рехта, туро бо панҷоҳ нафарат бисӯзонад». Ва оташи Худо аз осмон фурӯ рехта, ӯро бо панҷоҳ нафараш сӯзонид.

13Ва боз мирипанҷоҳи сеюмро бо панҷоҳ нафари ӯ фиристод. Ва мирипанҷоҳи сеюм равона шуда, расид ва пеши Ильёс бар зонуҳояш афтод, ва аз ӯ зорию илтиҷо намуда, гуфт: «Эй марди Худо! Лутфан, ҷони ман ва ҷони ин панҷоҳ нафар бандагонат дар назари ту азиз бошад.

14Инак, оташ аз осмон фурӯ рехта, ду мирипанҷоҳи аввалро бо панҷоҳ нафари онҳо сӯзонид; ва алҳол ҷони ман дар назари ту азиз бошад».

15Ва фариштаи Худованд ба Ильёс гуфт: «Бо вай фурӯд ой, аз вай натарс». Ва ӯ бархоста, бо вай назди подшоҳ фурӯд омад.

16Ва ба ӯ гуфт: «Худованд чунин мегӯяд: „Азбаски қосидонро барои пурсидан аз Баал-Забуб, худои Эқрӯн, фиристодаӣ, — гӯё ки дар Исроил Худо набошад, то ки каломи Ӯро бипурсӣ, — бинобар ин аз бистаре ки бар он хобидаӣ, фурӯд нахоҳӣ омад, балки ҳатман хоҳӣ мурд“».

Фавти Аҳазьё.

17Ва ӯ бар тибқи каломи Худованд, ки Ильёс ба забон ронда буд, мурд, ва Йӯром дар соли дуюми Еҳӯром ибни Еҳӯшофот, подшоҳи Яҳудо, ба ҷои ӯ подшоҳ шуд, чунки ӯ писар надошт.

18Ва бақияи аъмоли Аҳазьё, ки кард, дар китоби вақоеъномаи подшоҳони Исроил навишта шудааст.

БОБИ ДУЮМ

Ба осмон бароварда шудани Ильёс.

2^1Ва ҳангоме ки Худованд Ильёсро дар гирдбод ба осмон бароварданӣ шуд, Ильёс бо Элишоъ аз Ҷилҷол мерафт+.

2Ва Ильёс ба Элишоъ гуфт: «Лутфан, дар ин ҷо бимон, зеро ки Худованд маро ба Байт-Ил фиристодааст». Ва Элишоъ гуфт: «Ба ҳаёти Худованд ва ба ҳаёти ту қасам, ки ман туро тарк нахоҳам кард». Ва онҳо ба Байт-Ил фурӯд омаданд.

3Ва банӣ-анбиёе ки дар Байт-Ил буданд, назди Элишоъ берун омаданд, ва ба ӯ гуфтанд: «Оё ту медонӣ, ки имрӯз Худованд оғоятро аз болои сарат хоҳад гирифт?» Ва ӯ гуфт: «Ман ҳам медонам, хомӯш бошед».

4Ва Ильёс ба ӯ гуфт: «Эй Элишоъ, лутфан, дар ин ҷо бимон, зеро ки Худованд маро ба Ериҳӯ фиристодааст». Ва ӯ гуфт: «Ба ҳаёти Худованд ва ба ҳаёти ту қасам, ки ман туро тарк нахоҳам кард». Ва онҳо ба Ериҳӯ омаданд+.

5Ва банӣ-анбиёе ки дар Ериҳӯ буданд, ба Элишоъ наздик омада, гуфтанд: «Оё ту медонӣ, ки имрӯз Худованд оғоятро аз болои сарат хоҳад гирифт?» Ва ӯ гуфт: «Ман ҳам медонам, хомӯш бошед».

6Ва Ильёс ба ӯ гуфт: «Лутфан, дар ин ҷо бимон, зеро ки Худованд маро ба Урдун фиристодааст». Ва ӯ гуфт: «Ба ҳаёти Худованд ва ба ҳаёти ту қасам, ки ман туро тарк нахоҳам кард». Ва ҳар дуяшон рафтанд.

7Ва панҷоҳ нафар аз банӣ-анбиё рафта, дар рӯ ба рӯи онҳо аз дур истоданд. Ва ҳар дуяшон назди Урдун истода буданд.

8Ва Ильёс ридои худро гирифта, лӯла кард, ва обро зад, ва он пора шуда ба ин тараф ва он тараф ақиб рафт, ва ҳар дуяшон дар хушкӣ убур карданд+.

9Ва баъд аз он ки убур карданд, Ильёс ба Элишоъ гуфт: «Хоҳиш намо, ки барои ту чӣ кунам, пеш аз он ки аз ту гирифта шавам». Ва Элишоъ гуфт: «Лутфан, бигзор рӯҳи ту бар ман дучанд насиб гардад»+.

10Ва ӯ гуфт: «Чизи мушкиле ту хоҳиш намудӣ. Агар бубинӣ, ки чӣ гуна ман аз ту гирифта мешавам, бароят чунин хоҳад шуд, вагар на — нахоҳад шуд».

11Ва ҳангоме ки онҳо қадам зада мерафтанду сухан меронданд, инак, аробаи оташин ва аспони оташин пайдо шуда, онҳоро аз якдигар ҷудо карданд, ва Ильёс дар гирдбод ба осмон сууд намуд.

Рӯҳе ки бар Ильёс буд, бар Элишоъ қарор мегирад.

12Ва Элишоъ инро дида, фарьёд зад: «Эй падарам, падарам! Эй аробаи Исроил ва саворонаш!» Ва ӯро дигар надид, ва либосҳои худро гирифта, ду пора кард+.

13Ва ридои Ильёсро, ки аз китфаш афтода буд, бардошт, ва баргашта, дар соҳили Урдун истод.

14Ва ридои Ильёсро, ки аз китфаш афтода буд, гирифт, ва обро зада, гуфт: «Худованд Худои Ильёс куҷост?» Ҳамин ки ӯ низ обро зад, он пора шуда ба ин тараф ва он тараф ақиб рафт, ва Элишоъ убур кард.

15Ва банӣ-анбиёе ки дар Ериҳӯ дар рӯ ба рӯяш буданд, ӯро дида, гуфтанд: «Рӯҳи Ильёс бар Элишоъ қарор гирифтааст». Ва ба истиқболи ӯ омада, ба ӯ то замин таъзим карданд.

Банӣ-анбиё, дониш дошта бошанд ҳам, имон надоранд.

16Ва ба ӯ гуфтанд: «Инак, бо бандагонат панҷоҳ марди пурзӯр ҳастанд; бигзор онҳо рафта, оғоятро ҷустуҷӯ намоянд: шояд, рӯҳи Худованд ӯро бардошта, бар яке аз кӯҳҳо ва ё дар яке аз дараҳо партофта бошад». Вале ӯ гуфт: «Нафиристед»+.

17Валекин онҳо ба ӯ бисьёр исрор карданд, ба тавре ки ӯ безор шуда, гуфт: «Бифиристед». Ва панҷоҳ нафарро фиристоданд, ва онҳо се рӯз ҷустуҷӯ намуданд, вале ӯро наёфтанд.

18Ва назди ӯ баргаштанд, дар сурате ки ӯ дар Ериҳӯ буд; ва ӯ ба онҳо гуфт: «Ман, охир, ба шумо гуфтам, ки наравед».

19Ва аҳли шаҳр ба Элишоъ гуфтанд: «Инак, мавзеи ин шаҳр хуб аст, чунон ки оғои мо мебинад; валекин обаш ганда, ва заминаш бачакуш аст».

20Ва ӯ гуфт: «Ба ман косаи наве биёред ва намак дар он биандозед». Ва ба ӯ оварданд.

21Ва ӯ назди сарчашмаи об берун рафта, намакро дар он андохт, ва гуфт: «Худованд чунин мегӯяд: „Ман ин обро шифо бахшидам, ва аз он дигар мавт ва бачамурӣ рӯй нахоҳад дод“».

22Ва он об шифо ёфт, ки то имрӯз чунин аст, бар тибқи сухане ки Элишоъ гуфтааст.

23Ва аз он ҷо ӯ ба Байт-Ил равона шуд; ва ҳангоме ки ӯ дар роҳ мерафт, бачагони хурд аз шаҳр берун омада, ӯро истеҳзокунон гуфтанд: «Эй кал, бирав! Эй кал, бирав!»+

24Ва ӯ ба пушташ нигариста, онҳоро дид, ва онҳоро ба исми Худованд лаънат гуфт. Ва ду хирс аз ҷангал берун омада, аз онҳо чилу ду писарбачаро дариданд.

25Ва аз он ҷо ӯ ба кӯҳи Кармил рафт, ва аз он ҷо ба Сомария баргашт+.

БОБИ СЕЮМ

Подшоҳии Йӯром бар Исроил.

3^1Ва Йӯром ибни Аҳъоб дар соли ҳаждаҳуми Еҳӯшофот, подшоҳи Яҳудо, бар Исроил дар Сомария подшоҳ шуд, ва дувоздаҳ сол подшоҳӣ кард.

2Ва он чи дар назари Худованд бад буд, ба амал овард, лекин на мисли падараш ва модараш; ва сутуни Баалро, ки падараш сохта буд, дур кард+.

3Аммо ба гуноҳҳои Ёробъом ибни Набот, ки Исроилро гирифтори гуноҳ гардонида буд, часпида, аз онҳо дур нашуд+.

4Ва Мешаъ, подшоҳи Мӯоб, чорводор буд, ва ба подшоҳи Исроил сад ҳазор меш ва сад ҳазор қӯчқор бо пашми он мефиристод.

5Ва ҳангоме ки Аҳъоб мурд, подшоҳи Мӯоб ба муқобили подшоҳи Исроил исьён бардошт+.

6Ва подшоҳ Йӯром дар он рӯз аз Сомария берун омад, ва тамоми Исроилро аз назар гузаронид.

7Ва рафта, ба Еҳӯшофот, подшоҳи Яҳудо, фиристод ва гуфт: «Подшоҳи Мӯоб ба муқобили ман исьён бардоштааст; оё ту бо ман ба ҷанги зидди Мӯоб меравӣ?» Вай гуфт: «Меравам; ман мисли ту ҳастам, қавми ман мисли қавми ту, аспони ман мисли аспони ту»+.

8Ва ӯ гуфт: «Бо кадом роҳ меравем?» Вай гуфт: «Бо роҳи биёбони Адӯм».

9Ва подшоҳи Исроил ва подшоҳи Яҳудо ва подшоҳи Адӯм равона шуда, роҳи ҳафтрӯзаро давр заданд, ва барои қӯшун ва чорпоёне ки ҳамроҳи онҳо буданд, об набуд+.

Элишоъ иттифоқи Йӯром ва Еҳӯшофотро мазаммат менамояд.

10Ва подшоҳи Исроил гуфт: «Оҳ, Худованд ин се подшоҳро даъват намудааст, то ки онҳоро ба дасти Мӯоб бисупорад»+.

11Ва Еҳӯшофот гуфт: «Оё набии Худованд дар ин ҷо нест, то ки ба воситаи вай аз Худованд бипурсем?» Ва яке аз навкарони подшоҳи Исроил ҷавоб гардонида, гуфт: «Элишоъ ибни Шофот, ки ба дасти Ильёс об мерехт, ин ҷост»+.

12Ва Еҳӯшофот гуфт: «Каломи Худованд бо ӯст». Ва подшоҳи Исроил ва Еҳӯшофот ва подшоҳи Адӯм назди вай фурӯд омаданд.

13Ва Элишоъ ба подшоҳи Исроил гуфт: «Маро бо ту чӣ кор аст? Назди анбиёи падарат ва анбиёи модарат бирав». Ва подшоҳи Исроил ба вай гуфт: «Не, зеро ки Худованд ин се подшоҳро даъват намудааст, то ки онҳоро ба дасти Мӯоб бисупорад»+.

14Ва Элишоъ гуфт: «Ба ҳаёти Худованди лашкарҳо, ки ба ҳузураш истодаам, касам мехӯрам, ки агар ман поси хотири Еҳӯшофот, подшоҳи Яҳудоро намедоштам, ба тарафи ту нигоҳ намекардам ва туро намедидам.

15Ва алҳол мутрибе барои ман биёред». Ва ҳамин ки мутриб ба навохтан сар кард, дасти Худованд бар вай омад+.

Элишоъ ғалабаро пешгӯӣ мекунад.

16Ва гуфт: «Худованд чунин мегӯяд: „Ин водиро пур аз хандақҳо бисоз“.

17Зеро ки Худованд чунин мегӯяд: „Боде нахоҳед дид ва бороне нахоҳед дид, вале ин водӣ аз об пур хоҳад шуд, ва шумо ва рамаҳои шумо ва чорпоёни шумо хоҳед нӯшид“.

18Вале ин дар назари Худованд кам аст, ва Ӯ Мӯобро низ ба дасти шумо хоҳад супурд.

19Ва шумо ҳар шаҳри ҳисордор ва ҳар шаҳри гузинро зарба хоҳед зад, ва ҳар дарахти хубро хоҳед бурид, ва ҳар чашмаи обро хоҳед баст, ва ҳар қитъаи хубро бо сангҳо табоҳ хоҳед кард»+.

20Ва бомдодон, ҳангоми тақдим кардани ҳадияи ордӣ, чунин воқеъ шуд, ки об аз роҳи Адӯм омад, ва замин аз об пур шуд+.

21Ва тамоми аҳли Мӯоб шуниданд, ки подшоҳон барои ҷангидан ба муқобили онҳо баромадаанд; ва ҳар касе ки метавонист шамшер ба камар бибандад, аз ҷавон то пир, ҷамъ омада, дар сарҳад истоданд.

22Ва субҳидам бархостанд, дар сурате ки офтоб бар об нурафшон буд, ва аҳли Мӯоб он обро аз дур мисли хун сурх диданд

23Ва гуфтанд: «Ин хун аст; подшоҳон, зоҳиран, муҳориба намуда, якдигарро куштаанд; ва алҳол, эй аҳли Мӯоб, барои гирифтани ғанимат шитоб кунед!»

24Ва онҳо ба ӯрдугоҳи Исроил омаданд; ва исроилиён бархоста, мӯобиёнро зарба заданд, ба тавре ки онҳо аз пешашон гурехтанд, вале инҳо паи ҳам ба мӯобиён зарба мерасониданд.

25Ва шаҳрҳоро хароб карданд, ва ба ҳар китъаи хуб ҳар кас санги худро партофта, онро пур карданд, ва ҳар чашмаи обро бастанд, ва ҳар дарахти хубро буриданд, ба тавре ки фақат ҳисори сангини Қир-Ҳаросет боқӣ монд; ва фалохунандозон онро иҳота намуда, хароб карданд+.

26Ва подшоҳи Мӯоб дид, ки ҷанг ба ӯ сахтӣ мекунад, ва ӯ ҳафтсад шамшерзанро гирифт, то ки ба тарафи подшоҳи Адӯм зада дарояд, валекин натавонистанд.

27Ва ӯ писари нахустзодаи худро, ки мебоист ба ҷояш подшоҳ мешуд, гирифта, бар ҳисор ҳамчун қурбонии сӯхтанӣ тақдим кард; ва ғазаби азиме ба мукобили исроилиён ба амал омад, ва онҳо аз ӯ ақиб нишаста, ба замини худ баргаштанд+.

БОБИ ЧОРУМ

Мӯъҷиза бо равғане ки дар кӯзаи бевазан буд.

4^1Ва зане аз занони банӣ-анбиё фиғон намуда, ба Элишоъ гуфт: «Бандаат, шавҳари ман мурд, ва ту медонӣ, ки бандаат аз Худованд метарсид; ва қарзхоҳ омадааст, ки ду бачаи маро барои худ ба ғуломӣ бигирад»+.

2Ва Элишоъ ба вай гуфт: «Барои ту чӣ кунам? Ба ман бигӯ, ки дар хонаат чӣ дорӣ?» Вай гуфт: «Чӯрии ту дар хона, ҷуз зарфе бо равған, чизе надорад».

3Ва ӯ гуфт: «Рафта, барои худ аз берун, аз ҳамаи ҳамсояҳоят зарфҳо бипурс, зарфҳои холӣ, ки кам набошад;

4Ва омада, дарро аз пушти худат ва писаронат бибанд, ва дар ҳамаи ин зарфҳо бирез, ва он чи пур шавад, ба каноре бимон».

5Вай аз пеши ӯ рафта, дарро аз пушти худаш ва писаронаш баст; онҳо пеши вай мегузоштанд, вай мерехт.

6Вақте ки зарфҳо пур шуд, вай ба писараш гуфт: «Пеши ман боз зарфе бимон». Ва ӯ ба вай гуфт: «Зарфе дигар нест». Ва равған бозистод.

7Вай омада, ба марди Худо нақл намуд. Ва ӯ гуфт: «Рафта, равғанро бифрӯш ва қарзҳоятро адо намо, ва аз он чи боқӣ бимонад, ту ва писаронат зиндагӣ хоҳед кард».

Зани сарватманд дар Шунем.

8Ва рӯзе чунин воқеъ шуд, ки Элишоъ аз Шунем гузар мекард, ва дар он ҷо зани сарватманде буд, ва аз ӯ бисьёр хоҳиш намуд, ки нон бихӯрад; ва ҳар бор, ки ӯ гузар мекард, ба он ҷо медаромад, ки нон бихӯрад+.

9Вай ба шавҳараш гуфт: «Инак, ман медонам, ки марде ки ҳамеша аз пеши мо гузар мекунад, валии Худост.

10Пас, болохонаи хурде бисозем, ва дар он ҷо барои ӯ бистар, ва миз, ва курсӣ, ва чароғе бимонем, ва ҳар гоҳ ӯ назди мо биёяд, бигзор ба он ҷо дарояд».

11Ва рӯзе ӯ ба он ҷо омад, ва ба он болохона даромада, дар он ҷо ёзид.

12Ва ба навкараш Ҷеҳазӣ гуфт: «Ин зани шунемиро даъват намо». Варо даъват намуд, вай пеши ӯ истод+.

13Ва ба ӯ гуфт: «Ба вай бигӯ: „Инак, ту барои мо ин қадар ташвиш мекашӣ, пас барои ту чӣ кунам? Оё туро ҳоҷате ҳаст, ки бо подшоҳ ва ё бо сардори лашкар сухан ронам?“» Вай гуфт: «Андаруни қавми худ ман сокин ҳастам».

14Ва ӯ гуфт: «Пас, барои вай чӣ кунам?» Ва Ҷеҳазӣ гуфт: «Аммо вай писаре надорад, ва шавҳараш пир аст».

15Ва ӯ гуфт: «Варо даъват намо». Варо даъват намуд, вай назди дар истод.

16Ва ӯ гуфт: «Баъд аз як сол, расо дар ҳамин вақт, ту писаре дар оғӯш хоҳӣ гирифт». Вай гуфт: «Не, эй оғоям, марди Худо, чӯрии худро ноумед накун»+.

17Ва он зан ҳомила шуда, баъд аз як сол, расо дар ҳамон вақт, чунон ки Элишоъ ба вай гуфта буд, писаре зоид.

Элишоъ писари зани шунемиро зинда мекунад.

18Ва он писар калон шуд, ва рӯзе назди падари худ, назди даравгарон рафт.

19Ва ба падараш гуфт: «Вой, сарам! Вой, сарам!» Ва ӯ ба навкараш гуфт: «Варо назди модараш бибар».

20Варо бардошта, назди модараш овард, ва то пешин вай болои зонуҳои ӯ нишаст, ва мурд.

21Ва ӯ боло баромада, варо болои бистари марди Худо гузошт, ва дарро аз пушташ баста, берун омад.

22Ва шавҳарашро даъват намуда, гуфт: «Лутфан, яке аз навкарон ва яке аз модахаронро назди ман бифирист, ва ман шитобон назди марди Худо меравам ва бармегардам».

23Вай гуфт: «Чаро ту имрӯз, ки на навмоҳ аст ва на шанбе, назди ӯ меравӣ?» Гуфт: «Саломатист»+.

24Ва модахарро зин карда, ба навкараш гуфт: «Бирон ва бирав, ва то ба ту нагӯям, дар рондан таваққуф накун».

25Ва равона шуда, назди марди Худо, ба кӯҳи Кармил расид; ва ҳамин ки марди Худо ӯро аз дур дид, ба навкараш Ҷеҳазӣ гуфт: «Ин ҳамон зани шунемист;

26Алҳол, лутфан, ба истиқболи вай давида, ба вай бигӯ: „Оё ту сиҳат саломат ҳастӣ? Оё шавҳарат солим аст? Оё писарат солим аст?“» Вай гуфт: «Саломатист».

27Ва назди марди Худо ба кӯҳ расида, ба поҳояш часпид. Ва Ҷеҳазӣ наздик омад, то ки варо дур кунад, вале марди Худо гуфт: «Варо вогузор, зеро ки ҷонаш талх шудааст, ва Худованд аз ман пинҳон дошта, ба ман маълум накардааст»+.

28Вай гуфт: «Оё писаре аз оғоям пурсида будам? Ман, охир, гуфта будам: „Маро ноумед накун“».

29Ва ӯ ба Ҷеҳазӣ гуфт: «Камари худро бибанд, ва асои маро ба дастат гирифта, бирав; агар касеро бубинӣ, салом нагӯй, ва агар касе ба ту салом гӯяд, ҷавобаш надеҳ; ва асои маро бар рӯи кӯдак бимон»+.

30Ва модари кӯдак гуфт: «Ба ҳаёти Худованд ва ба ҳаёти ту қасам, ки туро тарк нахоҳам кард». Ва ӯ бархоста, аз ақиби вай равона шуд.

31Ва Ҷеҳазӣ аз онҳо пештар рафта, асоро бар рӯи кӯдак гузошт, валекин на садое буд ва на таваҷҷӯҳе. Ва ба истиқболи ӯ баргашт ва ба ӯ хабар дода, гуфт: «Кӯдак бедор нашуд»+.

32Ва Элишоъ ба он хона омад, ва инак, кӯдаки мурда бар бистари ӯ гузошта шудааст.

33Ва ӯ даромада, дарро аз пушти ҳар дуяшон баст, ва сӯи Худованд дуо гуфт+.

34Ва баромада, бар кӯдак хобид, ва даҳони худро бар даҳони вай ва чашмони худро бар чашмони вай ва кафҳои дасти худро бар кафҳои дасти вай гузошта, бар вай ёзид, ва бадани писар гарм шуд+.

35Ва фуромада, дар хона боре ин сӯ ва боре он сӯ қадам зад, ва баромада, бар вай ёзид; ва кӯдак ҳафт карат атса зад, ва кӯдак чашмонашро воз кард.

36Ва ӯ Ҷеҳазиро даъват намуда, гуфт: «Ин зани шунемиро даъват намо». Варо даъват намуд, ва чун вай назди ӯ омад, ӯ гуфт: «Писаратро бардор».

37Вай наздик омада, назди пойҳои ӯ афтод, ва то замин таъзим намуд, ва писарашро бардошта, берун рафт+.

Элишоъ ошро барои хӯрдан мувофиқ мегардонад.

38Ва Элишоъ ба Ҷилҷол баргашт. Ва қаҳтӣ дар он замин буд; ва банӣ-анбиё ба ҳузури ӯ нишаста буданд. Ва ӯ ба навкари худ гуфт: «Деги калонро монда, оше барои банӣ-анбиё бипаз»+.

39Ва яке аз онҳо ба саҳро рафт, то ки гиёҳ чинад, ва палаки ёбоие ёфт, ва дастамбӯҳо аз он чида, домани худро пур кард, ва омада, онҳоро реза карду дар деги ош андохт, зеро ки онҳоро нашинохтанд.

40Ва барои он одамон ош кашиданд, то ки бихӯранд. Ва ҳамин ки онҳо ба хӯрдан шурӯъ карданд, фарьёд кашида, гуфтанд: «Марг дар дег аст, эй марди Худо!» Ва натавонистанд бихӯранд.

41Ва ӯ гуфт: «Орд биёред». Ва ӯ онро дар дег андохта, гуфт: «Ба мардум бирез, то ки бихӯранд». Ва ҳеҷ чизи бад дар дег набуд.

42Ва шахсе аз Баал-Шолишо омада, барои марди Худо нони навбар: бист қурс нони ҷав ва донаҳои тару тозаи ҷав дар лингчаи худ овард. Ва ӯ гуфт: «Ба мардум бидеҳ, то ки бихӯранд»+.

43Ва навкараш гуфт: «Ин чӣ қадар аст, ки пеши сад кас бигузорам?» Ва ӯ гуфт: «Ба мардум бидеҳ, то ки бихӯранд, зеро ки Худованд чунин мегӯяд: „Хоҳанд хӯрд, ва аз онҳо зиёдатӣ хоҳад монд“».

44Ва пеши онҳо гузошт, ва онҳо хӯрданд, ва бар тибқи каломи Худованд аз онҳо зиёдатӣ монд.

БОБИ ПАНҶУМ

Шифо ёфтани Наамон.

5^1Ва Наамон, сардори лашкари подшоҳи Арам, ба ҳузури оғои худ шахси бузург ва мӯҳтарам буд, зеро ки ба воситаи вай Худованд ба Арам ғалаба бахшида буд; ва ин шахс паҳлавони далер, вале махавӣ буд+.

2Ва фавҷҳои арамиён берун омада, духтари хурдеро аз замини Исроил асир карданд, ва ӯ пеши зани Наамон хизмат мекард.

3Ва ӯ ба хотуни худ гуфт: «Кошки оғоям пеши набие ки дар Сомария аст, мерафт, ки вай ӯро аз махаваш шифо медод!»

4Ва ӯ омад ва ба оғои худ хабар дода, гуфт: «Духтаре ки аз замини Исроил аст, чунин ва чунон мегӯяд».

5Ва подшоҳи Арам гуфт: «Биё, бирав, ва ман ба подшоҳи Исроил мактуб мефиристам». Ва ӯ рафта даҳ киккар нуқра ва шаш ҳазор сиқл тилло ва даҳ даста либос ба дасти худ гирифт.

6Ва мактубро назди подшоҳи Исроил овард, ки дар он гуфта шуда буд: «Ва алҳол, дар баробари он ки ин мактуб ба дасти ту бирасад, инак, ман навкари худ Наамонро назди ту фиристодам, то ки ӯро аз махаваш шифо диҳӣ».

7Ва ҳангоме ки подшоҳи Исроил мактубро хонд, либоси худро чок зада, гуфт: «Оё ман Худо ҳастам, ки бимиронам ва зинда гардонам, ки вай назди ман фиристодааст, то ки он одамро аз махаваш шифо диҳам? Пас, бидонед ва бубинед, ки вай бар зидди ман баҳона меҷӯяд»+.

8Ва чун Элишоъ, марди Худо, шунид, ки подшоҳи Исроил либоси худро чок задааст, назди подшоҳ фиристода, гуфт: «Чаро либоси худро чок задӣ? Бигзор вай назди ман биёяд, то бидонад, ки набие дар Исроил ҳаст».

9Ва Наамон бо аспон ва аробаи худ омада, назди дари хонаи Элишоъ истод.

10Ва Элишоъ қосиде назди вай фиристода, гуфт: «Рафта, ҳафт карат дар Урдун ғусл намо, ва баданат аз нав тоза шуда, ту пок хоҳӣ гардид»+.

11Вале Наамон ба хашм омада, рафт, ва гуфт: «Инак, ман гумон карда будам, ки ӯ ҳатман берун хоҳад омад, ва истода, исми Худованд Худои худро хоҳад хонд, ва дасти худро ба он ҷой расонида, махавро шифо хоҳад дод.

12Оё Амоно ва Фарфар, наҳрҳои Димишқ, аз ҳамаи обҳои Исроил беҳтар нест? Оё ман наметавонистам дар онҳо ғусл намуда, пок шавам?» Ва ӯ тоб хӯрда, бо ғазаб рафт.

13Ва навкаронаш наздик омада ва ба ӯ сухан ронда, гуфтанд: «Эй падарам, агар набӣ ба ту чизи бузурге мегуфт, оё намекардӣ? Хусусан ки вай ба ту гуфтааст: „Ғусл намуда, пок шав“».

14Ва ӯ фурӯд омада, бар тибқи каломи марди Худо, ҳафт карат дар Урдун ғусл кард, ва баданаш, мисли бадани тифли хурд, аз нав тоза шуд, ва ӯ пок гардид.

15Ва ӯ, бо ҳамаи ҳамроҳонаш, назди марди Худо баргашт, ва пеши ӯ омада, истод ва гуфт: «Инак, акнун донистам, ки Худое дар тамоми замин нест, ҷуз Он ки дар Исроил аст; ва алҳол, лутфан, тӯҳфае аз бандаи худ бигир»+.

16Ва ӯ гуфт: «Ба ҳаёти Худованде ки дар ҳузураш истодаам, қасам мехӯрам, ки нахоҳам гирифт». Ва ҳарчанд ба гирифтанаш исрор намуд, ӯ розӣ нашуд+.

17Ва Наамон гуфт: «Чун намегирӣ, бигзор ба бандаат ба андозае ки ду хачир бардорад, хок диҳанд, чунки бандаат минбаъд ба худоёни дигар, ҷуз Худованд, қурбониҳои сӯхтанӣ ва забҳҳо тақдим нахоҳад кард.

18Фақат аз ин бобат бигзор Худованд бандаатро афв фармояд: вақте ки оғои ман ба хонаи Риммӯн ояд, то ки дар он ҷо саҷда барад, ва ӯ бар дасти ман такья кунад, ва ман дар хонаи Риммӯн саҷда барам, — пас, барои он ки ман дар хонаи Риммӯн саҷда мебарам, бигзор Худованд бандаатро аз ин бобат афв фармояд».

19Ва ӯ ба вай гуфт: «Ба саломатӣ бирав». Ва аз пеши ӯ рафта, масофате бурид.

Гуноҳи Ҷеҳазӣ.

20Ва Ҷеҳазӣ, навкари Элишоъ, марди Худо, дар дили худ гуфт: «Инак, оғоям нахост, ки аз дасти ин Наамони арамӣ он чиро, ки вай оварда буд, бигирад; ба ҳаёти Худованд қасам, ки ман аз қафои вай давида, чизе аз вай хоҳам гирифт»+.

21Ва Ҷеҳазӣ аз қафои Наамон давид; ва Наамон давандаеро аз қафои худ дида, аз аробаи худ ба истиқболаш фурӯд омад, ва гуфт: «Оё саломатист?»

22Ва ӯ гуфт: «Оғоям маро фиристода, гуфт: „Инак, алҳол аз кӯҳи Эфроим ду ҷавон, аз банӣ-анбиё, назди ман омаданд; лутфан, барои онҳо як киккар нуқра ва ду даста либос бидеҳ“».

23Ва Наамон гуфт: «Марҳамат фармуда, ду киккар бигир». Ва аз ӯ бисьёр илтимос кард, ва ду киккар нуқраро бо ду даста либос дар ду халта баста, ба ду навкари худ дод, ва онҳо пешопеши у бардошта бурданд.

24Ва ҳангоме ки ба бурҷи болои тал расид, аз дасти онҳо гирифта, дар хона пинҳон кард; ва он одамонро ҷавоб дод, ва онҳо рафтанд.

25Ва ӯ омада, назди оғои худ истод. Ва Элишоъ ба ӯ гуфт: «Аз куҷо омадӣ, эй Ҷеҳазӣ?» Ва ӯ гуфт: «Бандаат ба ҳеҷ ҷо нарафта буд».

26Вай ба ӯ гуфт: «Оё дили ман ҳамроҳи ту нарафт, вақте ки он шахс аз аробаи худ ба истиқболи ту фурӯд омад? Оё ҳоло вақти гирифтани нуқра ва гирифтани либосҳо, ва дарахтони зайтун ва токҳо, ва гӯсфандон ва говон, ва ғуломон ва канизон аст?

27Пас, махави Наамон ба ту ва ба насли ту ба сурати абадӣ хоҳад часпид». Ва ӯ аз махав мисли барф сафед шуда, аз пеши вай берун рафт+.

БОБИ ШАШУМ

Элишоъ табареро, ки ба таги об рафта буд, берун меоварад.

6^1Ва банӣ-анбиё ба Элишоъ гуфтанд: «Инак, маконе ки ба ҳузури ту дар он сокинем, барои мо танг аст.

2Лутфан, мо назди Урдун биравем, ва ҳар яке ғӯлачӯбе аз он ҷо бигирем, ва маконе барои худ дар он ҷо бисозем, то ки дар он сукунат намоем». Ва ӯ гуфт: «Биравед».

3Ва яке аз онҳо гуфт: «Лутфан, ту ҳам, марҳамат фармуда, бо бандагонат биё». Ва ӯ гуфт: «Ман меоям».

4Ва бо онҳо рафт; ва онҳо назди Урдун омада, ба дарахтбурӣ шурӯъ карданд.

5Ва ҳангоме ки яке аз онҳо ғӯлачӯбро меафтонид, табараш дар об афтод, ва ӯ фарьёд кашида, гуфт: «Оҳ, оғоям, ва ҳол он ки ман онро ба орият гирифта будам!»

6Ва марди Худо гуфт: «Ба куҷо афтод?» Вай ба ӯ ҷояшро нишон дод, ва ӯ чӯбе бурида, ба он ҷо андохт, ва табар бар рӯи об баромад.

7Ва ӯ гуфт: «Онро бигир». Вай дасташро дароз карда, гирифт.

Элишоъ ниятоҳи подшоҳи Арамро фош мекунад.

8Ва подшоҳи Арам бо Исроил ҷанг мекард; ва бо навкаронаш машварат намуда, гуфт: «Дар фалон ҷо ӯрдугоҳи ман хоҳад буд».

9Ва марди Худо ба подшоҳи Исроил фиристода, гуфт: «Эҳтиёт намо, ки аз ин ҷо нагузарӣ, зеро ки арамиён дар он ҷо ӯрду задаанд».

10Ва подшоҳи Исроил ба маконе ки марди Худо дар бораи он ба ӯ хабар дода ва ӯро таъкид карда буд, фиристода, дар он ҷо на як бор ва на ду бор эҳтиёт намуд.

11Ва дили подшоҳи Арам аз боиси ин дар изтироб афтод, ва ӯ навкаронашро даъват намуда, ба онҳо гуфт: «Оё ба ман хабар намедиҳед, ки аз байни мо кист, ки бо подшоҳи Исроил робита дорад?»

12Ва яке аз навкаронаш гуфт: «Эй оғоям подшоҳ, чунин нест, балки Элишои набӣ, ки дар Исроил аст, ба подшоҳи Исроил суханонеро, ки ту дар хонаи хоби худ мегӯӣ, хабар медиҳад».

13Ва ӯ гуфт: «Рафта, бубинед, ки вай куҷост, ва ман мефиристам, то ки варо бигирам». Ва ба ӯ хабар дода, гуфтанд: «Инак, вай дар Дӯтон аст»+.

14Ва ӯ ба он ҷо аспон ва аробаҳо ва қӯшуни бузурге равона кард, ва онҳо шабона омада, шаҳрро иҳота карданд.

15Ва бомдодон хизматгори марди Худо бархоста, берун омад, ва инак, қӯшуне бо аспон ва аробаҳо шаҳрро иҳота кардаанд. Ва хизматгораш ба ӯ гуфт: «Оҳ, оғоям, чӣ кунем?»

16Ва ӯ гуфт: «Натарс, зеро онҳое ки бо моянд, аз онҳое ки бо инҳоянд, бештаранд»+.

17Ва Элишоъ дуо хонда, гуфт: «Эй Худованд! Лутфан, чашмони варо бикшо, то ки бубинад». Ва Худованд чашмони навкарро кушод, ва ӯ дид, ва инак, кӯҳ гирдогирди Элишоъ аз аспон ва аробаҳои оташин пур буд+.

Элишоъ арамиёнро ба Сомария равона мекунад.

18Ва онҳо назди ӯ фурӯд меомаданд. Ва Элишоъ сӯи Худованд дуо хонда, гуфт: «Лутфан, ин одамонро ба кӯрӣ гирифтор намо». Ва Ӯ онҳоро, бар тибқи каломи Элишоъ, ба кӯрӣ гирифтор кард+.

19Ва Элишоъ ба онҳо гуфт: «Роҳ ин нест, ва шаҳр ин нест; аз қафоям биёед, ва шуморо сӯи касе ки ҷустуҷӯ менамоед, хоҳам бурд». Ва онҳоро ба Сомария бурд.

20Ва ҳангоме ки онҳо ба Сомария расиданд, Элишоъ гуфт: «Эй Худованд! Чашмони онҳоро бикшо, то ки бубинанд». Ва Худованд чашмони онҳоро кушод, ва онҳо диданд, ва инак андаруни Сомария буданд.

21Ва подшоҳи Исроил онҳоро дида, ба Элишоъ гуфт: «Эй падарам, оё онҳоро зарба занам?»

22Ва ӯ гуфт: «Зарба назан; магар онҳоро бо шамшер ва камони худ асир кардаӣ, ки мехоҳӣ зарба занӣ? Нон ва об пеши онҳо бимон, то ки бихӯранд ва бинӯшанд, ва назди оғои худ бираванд»+.

23Ва барои онҳо зиёфати калоне муҳайё намуд, ва онҳо хӯрданд ва нӯшиданд, ва онҳоро фиристод, ва онҳо назди оғои худ рафтанд; ва фавҷҳои Арам дигар ба замини Исроил тохт наоварданд.

24Ва баъд аз он чунин воқеъ шуд, ки Бин-Ҳадад, подшоҳи Арам, тамоми лашкари худро ҷамъ кард, ва баромада, Сомарияро муҳосира намуд+.

25Ва қаҳтии сахт дар Сомария буд, ва инак, онро муҳосира карда буданд, ба тавре ки каллаи хар ба баҳои ҳаштод сиқл нукра фурӯхта мешуд, ва чорьяк қаб[*] саргини кафтар — ба баҳои панҷ сиқл нуқра.

26Ва рӯзе подшоҳи Исроил бар ҳисор гузар мекард, зане сӯи ӯ фарьёд кашида, гуфт: «Эй оғоям подшоҳ, мадад кун!»+

27Ва ӯ гуфт: «Агар Худованд ба ту мадад накунад, ман аз куҷо ба ту мадад кунам? Оё аз хирман ё аз чархушт?»

28Ва подшоҳ ба вай гуфт: «Туро чӣ шуд?» Вай гуфт: «Ин зан ба ман гуфт: „Писари худро бидеҳ, то ки имрӯз ӯро бихӯрем, ва писари маро фардо хоҳем хӯрд“.

29Ва писари маро пухтем, ва ӯро хӯрдем. Ва рӯзи дигар ман ба вай гуфтам: „Писари худро бидеҳ, то ки ӯро бихӯрем“. Вале вай писари худро пинҳон кард»+.

30Ҳамин ки подшоҳ суханони занро шунид, либоси худро чок зад, ва ӯ бар ҳисор гузар мекард, ва қавм диданд, ки инак, бар баданаш аз таг палос буд.

31Ва ӯ гуфт: «Худо ба ман чунин ва зиёда аз ин бикунад, ки агар сари Элишоъ ибни Шофот имрӯз бар танаш бимонад!»

Элишоъ аз хатар безобита намешавад.

32Ва Элишоъ дар хонаи худ нишаста буд, ва пирон ҳамроҳи ӯ нишаста буданд. Ва подшоҳ касеро аз ҷониби худ фиристод. Пеш аз он ки ин қосид назди ӯ биёяд, ӯ ба пирон гуфт: «Оё мебинед, ки ин писари қотил фиристодааст, то ки сари маро аз танам ҷудо кунад? Ҳушьёр бошед, ҳамин ки қосид биёяд, дарро пӯшида, варо бо дар пахш кунед. Инак, садои похои оғои варо аз ақибаш мешунавам».

33Ҳанӯз бо онҳо сухан меронд, ва инак, қосид назди ӯ фурӯд омад ва гуфт: «Инак, ин мусибат аз ҷониби Худованд аст! Чӣ гуна боз ба Худованд таваккал кунам?»

БОБИ ҲАФТУМ

Элишоъ замони мусоид ва гурехтани арамиёнро пешгӯӣ мекунад.

7^1Ва Элишоъ гуфт: «Каломи Худовандро бишнавед! Худованд чунин мегӯяд: „Фардо дар ҳамин вақт як сео орди маҳин ба як сиқл, ва ду сео ҷав ба як сиқл назди дарвозаи Сомария фурӯхта хоҳад шуд“».

2Ва саркардае ки подшоҳ бар дасти вай такья менамуд, ба марди Худо ҷавоб гардонида, гуфт: «Ҳатто агар Худованд равзанҳо дар осмон бикшояд, оё ин чиз ба амал хоҳад омад?» Ва ӯ гуфт: «Инак, ту бо чашмони худ хоҳӣ дид, валекин аз он нахоҳӣ хӯрд»+.

3Ва чор одами махавӣ дар даҳани дарвоза буданд, ва ба якдигар мегуфтанд: «Чаро мо дар ин ҷо биншинем, то даме ки бимирем?

4Агар гӯем: „Ба шаҳр дароем“ — қаҳтӣ дар шаҳр аст, ва дар он ҷо хоҳем мурд; ва агар дар ин ҷо биншинем — хоҳем мурд. Пас, алҳол рафта, ба ӯрдугоҳи арамиён дохил шавем; агар онҳо моро зинда нигоҳ доранд, — зинда хоҳем монд, ва агар моро бикушанд, — хоҳем мурд».

5Ва дар вақти говгум бархостанд, то ки ба ӯрдугоҳи арамиён бираванд; ва ҳангоме ки ба канори ӯрдугоҳи арамиён расиданд, — инак, касе дар он ҷо набуд.

6Ва Худованд дар ӯрдугоҳи арамиён садои аробаҳо, садои аспон, садои лашкари бузургеро шунавонид, ва онҳо ба якдигар гуфтанд: «Инак, подшоҳи Исроил подшоҳони ҳиттиён ва подшоҳони мисриёнро ба мукобили мо киро кардааст, то ки бар мо тохт оваранд»+.

7Ва онҳо бархоста, дар вақти говгум гурехтанд, ва хаймаҳо ва аспон ва харони худро — тамоми ӯрдугоҳро, чунон ки буд, — тарк карда, аз тарси ҷони худ рӯ ба гурез оварданд+.

8Ва он махавиён ба канори ӯрдугоҳ расида, ба як хайма даромаданд, ва хӯрданд ва нӯшиданд, ва аз он ҷо нуқра ва тилло ва либос гирифта рафтанд ва пинҳон карданд; ва баргашта, ба хаймаи дигар даромаданд, ва аз он ҷо гирифта рафтанд ва пинҳон карданд.

9Ва ба якдигар гуфтанд: «Кирдори мо дуруст нест; имрӯз рӯзи башорат аст, валекин мо хомӯш мондем, ва агар то рӯшноии саҳарӣ даранг кунем, гуноҳе бар сари мо хоҳад афтод; ва алҳол биёед, биравем ва ба хонаи подшоҳ хабар диҳем».

10Ва омада, дарвозабонони шаҳрро хонданд ва ба онҳо хабар дода, гуфтанд: «Мо ба ӯрдугоҳи арамиён рафта будем, ва инак, дар он ҷо на касе ҳаст ва на садои одамизод, балки аспони басташуда, ва харони басташуда, ва хаймаҳо, чунон ки будаанд».

11Ва дарвозабононро хонданд, ва онҳо ба андаруни хонаи подшоҳ хабар доданд.

12Ва подшоҳ шабона бархоста, ба навкаронаш гуфт: «Ман ба шумо мегӯям, ки арамиён бо мо чӣ хоҳанд кард: онҳо медонанд, ки мо гурусна ҳастем, ва аз ӯрдугоҳ баромада, дар саҳро пинҳон шудаанд, ва мегӯянд: „Ҳамин ки аз шаҳр бароянд, онҳоро зинда дастгир карда, ба шаҳр дохил хоҳем шуд“».

13Ва яке аз навкаронаш ҷавоб гардонида, гуфт: «Бигзор панҷ нафарро аз бақияи аспсаворон, ки дар он боқӣ мондаанд, бигиранд, — онҳо мисли тамоми ҷамоати Исроил, ки дар он боқӣ мондаанд, мисли тамоми ҷамоати Исроил, ки нобуд шудаанд, мебошанд, — ва онҳоро мо мефиристем ва мебинем».

14Ва ду аспсаворро гирифтанд, ва подшоҳ аз ақиби ӯрдуи арамиён фиристода, гуфт: «Биравед ва бубинед».

15Ва аз ақиби онҳо то Урдун рафтанд, ва инак, тамоми роҳ аз либосҳо ва чизҳое ки арамиён саросема шуда партофта буданд, пур буд. Ва қосидон баргашта, ба подшоҳ хабар доданд.

16Ва қавм берун рафта, ӯрдугоҳи арамиёнро тороҷ карданд; ва як сео орди маҳин ба як сиқл, ва ду сео ҷав ба як сиқл, бар тибқи каломи Худованд, фурӯхта шуд.

17Ва подшоҳ он саркардаро, ки бар дасти вай такья менамуд, назди дарвоза гузошт, ва қавм варо назди дарвоза поймол карданд, ки мурд, бар тибқи сухане ки марди Худо гуфта буд, яъне вақте ки подшоҳ назди вай фурӯд омад, вай сухан ронда, гуфта буд:+

18Ҳангоме ки марди Худо ба подшоҳ сухан ронда, гуфт: «Ду сео ҷав ба як сиқл, ва як сео орди маҳин ба як сиқл фардо дар ҳамин вақт назди дарвозаи Сомария фурӯхта хоҳад шуд», —

19Он саркарда ба марди Худо ҷавоб гардонида, гуфт: «Ҳатто агар Худованд равзанҳо дар осмон бикшояд, оё ин чиз ба амал хоҳад омад?» Ва ӯ гуфт: «Инак, ту бо чашмони худ хоҳӣ дид, валекин аз он нахоҳӣ хӯрд».

20Ва бо вай чунин рӯй дод: қавм варо назди дарвоза поймол карданд, ки мурд.

БОБИ ҲАШТУМ

Элишоъ ҳафт соли қаҳтиро пешгӯӣ мекунад.

8^1Ва Элишоъ ба зане ки писарашро зинда карда буд, сухан ронда, гуфт: «Ту бо хонадонат бархоста, бирав ва дар ҳар ҷое ки метавонӣ, сукунат намо; зеро ки Худованд қаҳтиро даъват намудааст, ва он бар ин замин низ ҳафт сол ҳукмфармо хоҳад шуд»+.

2Ва он зан бархоста, бар тибқи сухани марди Худо амал намуд, ва бо хонадонаш рафта, дар замини фалиштиён ҳафт сол умр гузаронид.

3Ва баъд аз гузаштани ҳафт сол чунин воқеъ шуд, ки он зан аз замини фалиштиён баргашт ва баромада, сӯи подшоҳ дар бораи хона ва замини худ истиғоса намуд.

4Ва подшоҳ он вақт бо Ҷеҳазӣ, навкари марди Худо, сухан ронда, мегуфт: «Лутфан, ба ман дар бораи ҳамаи корҳои бузурге ки Элишоъ кардааст, ҳикоят намо»+.

5Ва ҳангоме ки ӯ ба подшоҳ ҳикоят менамуд, ки чӣ гуна вай мурдаро зинда кардааст, инак, зане ки писарашро вай зинда карда буд, сӯи подшоҳ дар бораи ҳона ва замини худ истиғоса намуд; ва Ҷеҳазӣ гуфт: «Эй оғоям подшоҳ, ин ҳамон зан аст, ва ин писари ӯст, ки Элишоъ зинда карда буд».

6Ва подшоҳ аз зан пурсид, ва ӯ ба вай ҳикоят кард; ва подшоҳ яке аз хоҷасароёнашро барои ӯ таъин намуда, гуфт: «Тамоми дороии ӯ ва тамоми ҳосили замини ӯро аз рӯзе ки мамлакатро тарк кардааст, то алҳол ба ӯ баргардон».

Элишоъ ба Ҳазоил пешгӯӣ мекунад, ки вай дар Арам подшоҳ хоҳад шуд.

7Ва Элишоъ ба Димишқ омад, вақте ки Бин-Ҳадад, подшоҳи Арам, бемор буд; ва ба ӯ хабар дода, гуфтанд: «Марди Худо ба ин ҷо омадааст»+.

8Ва подшоҳ ба Ҳазоил гуфт: «Ҳадияе ба дасти худ гирифта, ба истиқболи марди Худо бирав, ва ба воситаи вай аз Худованд бипурс, ки оё ман аз ин беморӣ шифо хоҳам ёфт?»+

9Ва Ҳазоил ба истиқболи вай равона шуд, ва ҳадияе ба дасти худ гирифт, ки он аз тамоми нозу неъмати Димишқ ба андозаи бори чил шутур буд; ва омада, ба ҳузури вай истод, ва гуфт: «Писарат Бин-Ҳадад, подшоҳи Арам, маро назди ту фиристода, мегӯяд: „Оё ман аз ин беморӣ шифо хоҳам ёфт?“»

10Ва Элишоъ ба ӯ гуфт: «Рафта, ба вай бигӯ: „Албатта шифо хоҳӣ ёфт“. Валекин Худованд ба ман ошкор кард, ки вай ҳатман хоҳад мурд».

11Ва бар ӯ чашми худро дӯхт, ба тавре ки ӯ бетоқат шуд; ва марди Худо гирья кард.

12Ва Ҳазоил гуфт: «Чаро оғоям гирья мекунад?» Ва ӯ гуфт: «Зеро медонам, ки чӣ гуна фалокате ту ба сари банӣ-Исроил хоҳӣ овард: ба қалъаҳои онҳо оташ хоҳӣ зад, ва ҷавонони онҳоро бо шамшер хоҳӣ кушт, ва тифлони онҳоро зада маҷақ хоҳӣ кард, ва ҳомиладорони онҳоро шикамчок хоҳӣ сохт»+.

13Ва Ҳазоил гуфт: «Бандаи мисли як саги ту кист, ки чунин кори бузурге бикунад?» Ва Элишоъ гуфт: «Худованд туро ба ман ҳамчун подшоҳи Арам нишон дод»+.

14Ва ӯ аз пеши Элишоъ рафта, назди оғои худ омад. Вай ба ӯ гуфт: «Элишоъ ба ту чӣ гуфт?» Ва ӯ гуфт: «Ба ман гуфт, ки албатта шифо хоҳӣ ёфт».

15Ва фардояш ӯ кампалеро гирифта, дар об ғӯтонид, ва бар рӯи вай пӯшонид, ки мурд; ва Ҳазоил ба ҷои вай подшоҳ шуд.

Еҳӯром баъд аз падараш Еҳӯшофот бар Яҳудо подшоҳ мешавад.

16•Ва дар соли панҷуми Йӯром ибни Аҳъоб, подшоҳи Исроил, ҳангоме ки Еҳӯшофот ҳанӯз подшоҳи Яҳудо буд, Еҳӯром ибни Еҳӯшофот, подшоҳи Яҳудо, ба подшоҳӣ шурӯъ намуд.

17Дар вақти подшоҳ шуданаш ӯ сию дусола буд, ва ҳашт сол дар Ерусалим подшоҳӣ кард.

18Ва ӯ бо роҳи подшоҳони Исроил рафтор намуд, чунон ки хонадони Аҳъоб рафтор карда буданд, зеро ки духтари Аҳъоб зани ӯ буд, ва он чи дар назари Худованд бад буд, ӯ ба амал овард+.

19Валекин Худованд ба хотири бандаи Худ Довуд нахост Яҳудоро ба ҳалокат расонад, зеро ба ӯ ваъда дода буд, ки барои ӯ ва фарзандони ӯ умрбод чароғе бидиҳад+.

Исьёни Адӯм ва Либно.

20Дар айёми ӯ Адӯм аз зери дасти Яҳудо исьён бардошт, ва онҳо бар худ подшоҳе гузоштанд+.

21Ва Еҳӯром ба Соир равона шуд, ва ҳамаи аробаҳо бо ӯ буд; ва шабона ӯ бархост ва сафҳои адӯмиёнро, ки ӯ ва сардорони аробаҳоро иҳота карда буданд, рахна намуда, ақиб нишаст, ва қавм ба хаймаҳои худ гурехтанд.

22Ва Адӯм аз зери дасти Яҳудо исьён бардошт, ки то имрӯз чунин аст. Дар он замон Либно низ исьён бардошт.

23Ва бақияи аъмоли Еҳӯром, ва он чи ӯ кард, дар китоби вақоеъномаи подшоҳони Яҳудо навишта шудааст.

Фавти Еҳӯром.

Бар Яҳудо подшоҳ шудани Аҳазьёҳу.

24Ва Еҳӯром бо падарони худ ҳобид, ва бо падарони худ дар шаҳри Довуд дафн карда шуд; ва писараш Аҳазьёҳу ба ҷои ӯ подшоҳ шуд.

25•Дар соли дувоздаҳуми Йӯром ибни Аҳъоб, подшоҳи Исроил, Аҳазьёҳу ибни Еҳӯром, подшоҳи Яҳудо, ба подшоҳӣ шурӯъ намуд.

26Дар вақти подшоҳ шуданаш Аҳазьёҳу бисту дусола буд, ва ӯ як сол дар Ерусалим подшоҳӣ кард. Ва номи модараш Атальё бинти Омрӣ, подшоҳи Исроил, буд+.

27Ва ӯ бо роҳи хонадони Аҳъоб рафтор намуд, ва он чи дар назари Худованд бад буд, мисли хонадони Аҳъоб ба амал овард, зеро ки домоди хонадони Аҳъоб буд.

28Ва бо Йӯром ибни Аҳъоб ба ҷанги зидди Ҳазоил, подшоҳи Арам, ба Ромӯт-Ҷилъод равона шуд; ва арамиён Йӯромро захмдор карданд+.

29Ва подшоҳ Йӯром ба Изреъил баргашт, то аз захмҳое ки арамиён ба ӯ дар Ромо расонида буданд, вақте ки бо Ҳазоил, подшоҳи Арам, ҷангида буд, шифо ёбад. Ва Аҳазьёҳу ибни Еҳӯром, подшоҳи Яҳудо, барои дидани Йӯром ибни Аҳъоб ба Изреъил фурӯд омад, чунки вай бемор буд.

БОБИ НӮҲУМ

Еҳу ба подшоҳӣ тадҳин карда шуд.

9^1Ва Элишои набӣ якеро аз банӣ-анбиё хонда, ба вай гуфт: «Камари худро бибанд, ва ин зарфи равғанро ба дасти худ гирифта, ба Ромӯт-Ҷилъод бирав+.

2Ва ба он ҷо расида, Еҳу ибни Еҳӯшофот ибни Нимширо дар он ҷо хоҳӣ дид; ва омада, ӯро аз миёни бародаронаш бархезон, ва ӯро ба ҳуҷраи дарунӣ дохил намо+.

3Ва зарфи равғанро гирифта, бар сари ӯ бирез, ва бигӯ: „Худованд чунин мегӯяд: туро тадҳин намудам, то ки бар Исроил подшоҳ бошӣ“. Ва дарро кушода, бигрез, ва интизор нашав»+.

4Ва он амрад, ки набии ҷавон буд, ба Ромӯт-Ҷилъод равона шуд.

5Ва ҳангоме ки ба он ҷо расид, инак, сардорони лашкар нишастаанд, ва ӯ гуфт: «Эй сардор, ба ту сухане дорам». Ва Еҳу гуфт: «Ба кадоме аз моён?» Ва ӯ гуфт: «Ба ту, эй сардор».

6Вай бархоста, ба хона дохил шуд, ва ӯ равғанро ба сари вай рехта, ба вай гуфт: «Худованд Худои Исроил чунин мегӯяд: Ман туро тадҳин намудам, то ки бар қавми Худованд, бар Исроил подшоҳ бошӣ;

7Ва ту хонадони оғои худ Аҳъобро нест хоҳӣ кард, то ки Ман интиқоми хуни бандагони анбиё ва хуни ҳамаи бандагони Худовандро аз дасти Изобал бигирам;+

8Ва тамоми хонадони Аҳъоб ба ҳалокат хоҳанд расид, ва Ман аз Аҳъоб ҳар наринаро, хоҳ бандӣ ва хоҳ озод дар Исроил бошад, маҳв хоҳам кард;+

9Ва хонадони Аҳъобро мисли хонадони Ёробъом ибни Набот ва мисли хонадони Баъшо ибни Аҳиё хоҳам гардонид;+

10Ва Изобалро сагон дар саҳрои Изреъил хоҳанд хӯрд, ва дафнкунандае нахоҳад буд». Ва ӯ дарро кушода, гурехт+.

11Ва Еҳу назди навкарони оғои худ баромад, ва касе ба ӯ гуфт: «Оё саломатист? Ин девона барои чӣ назди ту омадааст?» Ва ӯ ба онҳо гуфт: «Шумо ин одам ва нутқашро медонед»+.

12Ва онҳо гуфтанд: «Ин дурӯғ аст; лутфан, ба мо бигӯ!» Ва ӯ гуфт: «Вай чунин ва чунон ба ман сухан ронда, гуфт: „Худованд чунин мегӯяд: Ман туро тадҳин намудам, то ки бар Исроил подшоҳ бошӣ“».

13Ва онҳо шитоб намуда, ҳар яке либоси худро дар таги ӯ бар баландии зинапоя гузоштанд, ва шох навохта, гуфтанд: «Еҳу подшоҳ шуд!»+

Еҳу Йӯромро мекушад.

14Ва Еҳу ибни Еҳӯшофот ибни Нимшӣ бар Йӯром суиқасд кард; ва Йӯром бо тамоми Исроил Ромӯт-Ҷилъодро аз Ҳазоил, подшоҳи Арам, нигаҳбонӣ менамуд+.

15Вале подшоҳ Йӯром ба Изреъил баргашта буд, то аз захмҳое ки арамиён ба ӯ расонида буданд, вақте ки бо Ҳазоил, подшоҳи Арам меҷангид, шифо ёбад. Ва Еҳу гуфт: «Агар дили шумо ин аст, бигзор ҳеҷ кас аз шаҳр берун набарояд, то ки ба Изреъил рафта хабар диҳад».

16Ва Еҳу ба асп савор шуда, ба Изреъил рафт, чунки Йӯром дар он ҷо хобида буд; ва Аҳазьёҳу, подшоҳи Яҳудо, барои дидани Йӯром омада буд.

17Ва дидбоне бар бурҷи Изреъил истода буд, ва издиҳоми Еҳуро дар вақти омадани вай дида, гуфт: «Ман издиҳоме мебинам». Ва Йӯром гуфт: «Савореро гирифта, ба истиқболи онҳо бифирист, то ки бипурсад: „Оё саломатист?“»

18Ва аспсавор ба истиқболи ӯ рафта, гуфт: «Подшоҳ чунин мегӯяд: „Оё саломатист?“» Ва Еҳу гуфт: «Туро бо саломатӣ чӣ кор аст? Аз қафои ман биё!» Ва дидбон хабар дода, гуфт: «Қосид назди онҳо расид, вале барнагашт».

19Ва аспсавори дуюмро фиристод, ва ӯ назди онҳо омада, гуфт: «Подшоҳ чунин мегӯяд: „Оё саломатист?“» Ва Еҳу гуфт: «Туро бо саломатӣ чӣ кор аст? Аз қафои ман биё!»

20Ва дидбон хабар дода, гуфт: «Вай назди онҳо расид, вале барнагашт; ва аспронӣ ба аспронии Еҳу ибни Нимшӣ монанд аст, зеро ки вай бошиддат асп меронад».

21Ва Йӯром гуфт: «Бибанд!» Ва аробаи ӯро бастанд. Ва Йӯром, подшоҳи Исроил, ва Аҳазьёҳу, подшоҳи Яҳудо, ҳар яке бар аробаи худ берун рафтанд; ва ба истиқболи Еҳу берун рафта, дар қитъаи Нобӯти изреъилӣ бо ӯ вохӯрданд+.

22Ва ҳангоме ки Йӯром Еҳуро дид, гуфт: «Эй Еҳу, оё саломатист?» Ва ӯ гуфт: «Чӣ гуна саломатӣ хоҳад буд, дар сурате ки зинокориҳои модарат Изобал ва ҷодугариҳои вай ин қадар бисьёр аст?»

23Ва Йӯром дастҳояшро гардонида, рӯ ба гурез овард, ва ба Аҳазьёҳу гуфт: «Эй Аҳазьёҳу, хиёнат аст!»

24Ва Еҳу дасташро бар камон гузошта, Йӯромро дар миёни шонаҳои китфаш тир зад, ва тир аз дилаш гузашта берун омад, ва ӯ дар аробаи худ афтод.

25Ва Еҳу ба саркардаи худ Бидқар гуфт: «Варо бардошта, дар қитъаи замини Нобӯти изреъилӣ бипарто, ва ба ёд овар, ки чӣ гуна ман ва ту бо ҷуфтҳои саворон аз қафои падари вай Аҳъоб равона будем, ва чӣ гуна ҳамон Худованд дар ҳаққи вай ин ваҳйро ба забон ронда буд:

26„Ба ростӣ, хуни Нобӯт ва хуни писаронашро Ман дирӯз дидам, — мегӯяд Худованд, — ва дар ин қитъаи замин ба ту подош хоҳам дод, — мегӯяд Худованд“. Ва алҳол варо бардошта, бар тибқи каломи Худованд, дар ин қитъа бипарто»+.

Қатли Аҳазьёҳу.

27Ва Аҳазьёҳу, подшоҳи Яҳудо, инро дида, бо роҳи Байт-Ҳаҷан рӯ ба гурез овард; ва Еҳу ӯро таъқиб намуда, гуфт: «Ӯро низ бизанед!» Ва ӯро дар аробааш бар тали Ҷур, ки назди Иблеом аст, захмдор карданд, ва ӯ то Маҷиддӯ гурехта, дар он ҷо мурд+.

28Ва навкаронаш ӯро бо ароба ба Ерусалим оварданд; ва ӯро дар мақбараи худаш бо падаронаш дар шаҳри Довуд дафн карданд+.

29Ва дар соли ёхдаҳуми Йӯром ибни Аҳъоб Аҳазьёҳу бар Яҳудо подшоҳ шуд.

Қатли Изобал.

30Ва Еҳу ба Изреъил омад. Ва Изобал инро шунида, ба чашмонаш сурма кашид, ва сари худро зинат дода, аз тиреза нигарист.

31Ва ҳангоме ки Еҳу ба дарвоза дохил шуд, вай гуфт: «Оё туро, эй Зимрии кушандаи оғои худ, саломатӣ хоҳад буд?»+

32Ва ӯ рӯи худро сӯи тиреза бардошта, гуфт: «Кист, ки пайрави ман бошад, кист?» Ва ду-се нафар аз хоҷасароён сӯи ӯ нигаристанд.

33Ва ӯ гуфт: «Варо берун партоед!» Ва онҳо варо берун партофтанд. Ва хуни вай бар девор ва бар аспон пош хӯрд, ва ӯ варо лагадкӯб кард.

34Ва ӯ даромада, хӯрд ва нӯшид; ва гуфт: «Ба он лаънатӣ таваҷҷӯҳ намуда, варо дафн кунед, чунки вай духтари подшоҳ аст»+.

35Ва барои дафн карданаш рафтанд, вале ғайр аз косаи сар, ва пойҳо, ва кафҳои даст, чизе аз вай наёфтанд.

36Ва баргашта, ба ӯ хабар доданд, ва ӯ гуфт: «Ин каломи Худованд аст, ки ба воситаи бандаи худ Ильёси тишбӣ сухан ронда, гуфтааст: „Дар қитъаи замини Изреъил сагон гӯшти Изобалро хоҳанд хӯрд“»+.

37Ва лошаи Изобал бар рӯи саҳро, дар қитъаи Изреъил, мисли саргин гардида буд, ба тавре ки касе наметавонист бигӯяд: «Ин Изобал аст».

БОБИ ДАҲУМ

Доварӣ бар хонадони Аҳъоб.

10^1Ва Аҳъоб дар Сомария ҳафтод писар дошт. Ва Еҳу мактубҳо навишта, ба Сомария ба сарварони Изреъил, ба пирон ва мураббиёни банӣ-Аҳъоб фиристода, гуфт:+

2«Ва алҳол, вақте ки ин мактуб ба шумо бирасад, — дар сурате ки писарони оғои шумо бо шумо мебошанд, ва аробаҳо ва аспон ва шаҳри ҳисордор ва аслиҳа бо шумост, —

3Шумо беҳтарин ва муносибтарин писари оғои худро интихоб намуда, бар тахти падараш биншонед, ва барои хонадони оғои худ биҷангед».

4Вале онҳо ниҳоятдараҷа ҳаросон шуда, гуфтанд: «Инак, ду подшоҳ натавонистанд пеши ӯ истодагӣ кунанд, — пас мо чӣ гуна истодагӣ хоҳем кард?»

5Ва нозири хона, ва сардори шаҳр, ва пирон, ва мураббиён фиристода, гуфтанд: «Мо бандагони ту ҳастем, ва ҳар чи ба мо амр фармоӣ, ба ҷо хоҳем овард. Мо ҳеҷ касро подшоҳ нахоҳем кард; он чи дар назарат писанд бошад, бикун».

6Ва ӯ бори дуюм ба онҳо мактуб навишта, гуфт: «Агар шумо бо ман буда, ба овози ман итоат мекарда бошед, каллаҳои писарони оғои худро бигиред ва фардо дар ҳамин вақт назди ман ба Изреъил биёед». Ва писарони подшоҳ ҳафтод нафар буданд, ки онҳоро бузургони шаҳр тарбият менамуданд.

7Ва ҳангоме ки мактуб ба онҳо расид, онҳо писарони подшоҳро гирифтанд, ва ҳафтод нафарро куштанд, ва каллаҳои онҳоро дар сабадҳо гузошта, назди ӯ ба Изреъил фиристоданд+.

8Ва қосиде омад ва ба ӯ хабар дода, гуфт: «Каллаҳои писарони подшоҳро оварданд». Ва ӯ гуфт: «Онҳоро ду ғарам карда, дар даҳани дарвоза то субҳ бимонед».

9Ва субҳидам ӯ берун омада, истод ва ба тамоми қавм гуфт: «Шумо одил ҳастед! Инак, ман ба муқобили оғои худ суиқасд намуда, ӯро куштам, — вале кист, ки ҳамаи инҳоро куштааст?

10Пас, бидонед, ки аз каломи Худованд, ки Худованд дар бораи хонадони Аҳъоб ба забон рондааст, ҳарфе бар замин нахоҳад афтод, ва Худованд он чиро, ки ба воситаи бандаи худ Ильёс гуфта буд, ба амал овард»+.

11Ва Еҳу ҳамаи боқимондагони хонадони Аҳъобро, ки дар Изреъил буданд, ва ҳамаи бузургонаш ва муқаррабонаш ва коҳинонашро кушт, ба тавре ки касе барои ӯ боқӣ намонд.

Қатли сарварони Яҳудо.

12Ва бархоста, равона шуд ва ба Сомария омад. Вақте ки дар роҳ ба Байт-Ақди чӯпонон расид,

13Еҳу ба бародарони Аҳазьёҳу, подшоҳи Яҳудо, дучор омада, гуфт: «Шумо кистед?» Гуфтанд: «Мо бародарони Аҳазьёҳу ҳастем, ва барои хабар гирифтан аз саломатии писарони подшоҳ ва писарони малика меравем».

14Ва ӯ гуфт: «Инҳоро зинда дастгир кунед!» Ва онҳоро зинда дастгир карданд, ва онҳоро, ки чилу ду нафар буданд, назди чоҳи Байт-Ақд куштанд, ва аз онҳо касе боқӣ намонд+.

15Ва аз он ҷо равона шуда, бо Еҳӯнодоб ибни Рикоб, ки ба истиқболи ӯ меомад, вохӯрд, ва ӯро табрик намуда, гуфт: «Оё дили ту рост аст, чунон ки дили ман бо дили туст?» Ва Еҳӯнодоб гуфт: «Оре». Гуфт: «Ин тавр бошад, дастатро бидеҳ». Вай дасти худро дод, ва ӯ варо назди худ ба ароба баровард+.

16Ва гуфт: «Ҳамроҳи ман биё ва рашки маро, ки барои Худованд дорам, бубин». Ва варо ба аробаи ӯ савор карданд.

17Ва ҳангоме ки ӯ ба Сомария расид, ҳамаи боқимондагони Аҳъобро, ки дар Сомария буданд, кушт, ба тавре ки тамоман ӯро маҳв кард, бар тибқи каломи Худованд, ки ба Ильёс гуфта буд+.

18Ва Еҳу тамоми қавмро ҷамъ карда, ба онҳо гуфт: «Аҳъоб Баалро кам парастиш кард, — Еҳу варо бисьёр парастиш хоҳад кард+.

Еҳу бутпарастиро дар Исроил решакан мекунад.

19Ва алҳол тамоми анбиёи Баал, ҳамаи хизматгузоронаш ва ҳамаи коҳинонашро назди ман даъват намоед, ба тавре ки касе ғоиб набошад, зеро ки ман забҳи бузурге барои Баал хоҳам кард. Ҳар касе ки ғоиб бошад, зинда нахоҳад монд». Ва Еҳу инро бо найранг ба амал овард, то ки хизматгузорони Баалро ба ҳалокат расонад+.

20Ва Еҳу гуфт: «Маҷлиси идона барои Баал эълон намоед!» Ва онро эълон карданд.

21Ва Еҳу ба тамоми Исроил фиристод, ва ҳамаи хизматгузорони Баал омаданд, ва касе намонд, ки наомада бошад; ва онҳо ба хонаи Баал даромаданд, ва хонаи Баал сар то сар пур шуд+.

22Ва ӯ ба нозири ҳуҷраи либос гуфт: «Барои ҳамаи хизматгузорони Баал либос барор». Вай барои онҳо либос баровард.

23Ва Еҳу бо Еҳӯнодоб ибни Рикоб ба хонаи Баал дохил шуд, ва ба хизматгузорони Баал гуфт: «Тафтиш кунед ва бубинед, ки касе аз бандагони Худованд дар ин ҷо бо шумо набошад, балки танҳо хизматгузорони Баал бошанд».

24Ва онҳо ба тақдим намудани забҳҳо ва қурбониҳои сӯхтанӣ шурӯъ карданд. Ва Еҳу барои худ дар берун ҳаштод касро гузошта, гуфт: «Агар аз касоне ки ман ба дасти шумо бисупорам, як нафар раҳоӣ ёбад, ҷонатон ба ҷои ҷони вай хоҳад буд»+.

25Ва ҳангоме ки тақдим кардани қурбониҳои сӯхтанӣ ба анҷом расид, Еҳу ба шотирон ва саркардагон гуфт: «Даромада, онҳоро бикушед, ва як нафар ҳам берун наояд!» Ва онҳоро ба дами шамшер куштанд; ва шотирон ва саркардагон онҳоро бароварда партофтанд, ва ба шаҳр, андаруни хонаи Баал баргаштанд+.

26Ва сутунҳои хонаи Баалро берун оварда, сӯзониданд+.

27Ва ҳайкали Баалро шикастанд; ва хонаи Баалро хароб карданд, ва онро ба ахлотҷой табдил доданд, ки то имрӯз чунин аст+.

28Ва Еҳу Баалро аз Исроил нест кард.

29Аммо Еҳу аз гуноҳҳои Ёробъом ибни Набот, ки Исроилро гирифтори гуноҳ гардонида буд, яъне аз гӯсолаҳои тилло, ки дар Байт-Ил ва дар Дон буд, дур нашуд+.

30Ва Худованд ба Еҳу гуфт: «Азбаски ту он чиро, ки дар назари Ман мақбул буд, нағз иҷро кардӣ, ва ҳар чиро, ки дар дили Ман буд, дар ҳаққи хонадони Аҳъоб ба амал овардӣ, бинобар ин писаронат то насли чорум бар тахти Исроил хоҳанд нишаст»+.

31Валекин Еҳу саъю кӯшиш накард, ки шариати Худованд Худои Исроилро бо тамоми дили худ пайравӣ намояд: ӯ аз гуноҳҳои Ёробъом, ки Исроилро гирифтори гуноҳ гардонида буд, дур нашуд.

Таназзули иқтидори Исроил ва фавти Еҳу.

32Дар он айём Худованд ба қатъ кардани Исроил шурӯъ намуд; ва Ҳазоил онҳоро дар тамоми ҳудуди Исроил зарба мезад:+

33Аз Урдун ба тарафи тулӯи офтоб, тамоми замини Ҷилъод: ҷодиён ва реубениён ва менашшеиёнро, аз Арӯэр, ки бар наҳри Арнӯн аст, ва Ҷилъод ва Бошон+.

34Ва бақияи аъмоли Еҳу, ва ҳар чи ӯ кард, ва тамоми корнамоии ӯ дар китоби вақоеъномаи подшоҳони Исроил навишта шудааст.

35Ва Еҳу бо падарони худ хобид, ва ӯро дар Сомария дафн карданд; ва писараш Еҳӯоҳоз ба ҷои ӯ подшоҳ шуд.

36Ва айёме ки Еҳу бар Исроил дар Сомария подшоҳӣ кард, бисту ҳашт сол буд.

БОБИ ЁЗДАҲУМ

Ҳалокати насли подшоҳ; танҳо Еҳӯош раҳоӣ ёфт.

11^1•Ва Атальё, модари Аҳазьёҳу, чун дид, ки писараш мурд, бархоста, тамоми насли подшоҳро несту нобуд кард+.

2Вале Еҳӯшобаъ, духтари подшоҳ Еҳӯром, ки хоҳари Аҳазьёҳу буд, Еҳӯош ибни Аҳазьёҳуро гирифт, ва ӯро аз миёни писарони подшоҳ, ки кушта шуданд, дуздида, ӯро бо ширдораш ба хонаи хобгоҳ бурд, ва ӯро аз Атальё пинҳон карданд, ва ӯ кушта нашуд.

3Ва ӯ бо вай дар хонаи Худованд шаш сол пинҳон буд, дар сурате ки Атальё бар мамлакат подшоҳӣ мекард.

4Ва дар соли ҳафтум Еҳӯёдоъ фиристода, мирисадҳои каритиён ва шотиронро гирифт, ва онҳоро назди худ ба хонаи Худованд оварда, бо онҳо аҳд баст, ва онҳоро дар хонаи Худованд қасам дода, писари подшоҳро ба онҳо нишон дод.

5Ва ба онҳо амр фармуда, гуфт: «Ин аст коре ки шумо бояд ба ҷо оваред: сеяки шумо, яъне онҳое ки дар шанбе меоянд, назди хонаи подшоҳ посбонӣ хоҳед кард;+

6Ва сеяки шумо — назди дарвозаи Сур; ва сеяки шумо — назди дарвозаи шотирон; ва посбонии хонаро навбат ба навбат ба амал хоҳед овард.

7Ва ду қисми шумо, яъне ҳамаи онҳое ки дар шанбе берун мераванд, назди хонаи Худованд аз барои подшоҳ посбонӣ хоҳед кард.

8Ва подшоҳро аз ҳар тараф иҳота намоед, дар ҳолате ки ҳар якеро аслиҳааш дар дасташ бошад, ва ҳар касе ки аз миёни сафҳои шумо зада дарояд, бояд кушта шавад; ва ҳангоме ки подшоҳ берун меравад ва дохил мешавад, шумо назди ӯ хоҳед буд».

9Ва мирисадҳо ҳар он чи Еҳӯёдои коҳин амр фармуд, ба ҷо оварданд, ва ҳар яке одамони худро, — ҳам онҳоеро, ки дар шанбе меоянд, ва ҳам онҳоеро, ки дар шанбе берун мераванд, — гирифта, назди Еҳӯёдои коҳин омаданд.

10Ва коҳин найзаҳо ва сипарҳои подшоҳ Довудро, ки дар хонаи Худованд буд, ба мирисадҳо дод+.

11Ва шотирон, ҳар яке аслиҳааш дар дасташ, аз тарафи рости хона то тарафи чапи хона, назди қурбонгоҳ ва назди хона, гирдогирди подшоҳ истоданд.

12Ва ӯ писари подшоҳро берун оварда, тоҷ ва шаҳодат бар ӯ гузошт, ва ӯро подшоҳ карда, тадҳин намуданд, ва қарсак зада, гуфтанд: «Зинда бод подшоҳ!»+

Қатли Атальё.

13Ва Атальё овози қавми давандаро шунида, назди қавм ба хонаи Худованд омад.

14Ва дид, ки инак, подшоҳ, аз рӯи таомул, бар минбар истодааст, ва сарварон ва карнайҳо назди подшоҳ мебошанд, ва тамоми қавми мамлакат шодӣ мекунанд ва карнай менавозанд. Ва Атальё либосашро чок зада, дод гуфт: «Суиқасд! Суиқасд!»+

15Ва Еҳӯёдои коҳин ба мирисадҳо, ки сардорони қӯшун буданд, амр фармуд: «Варо ба миёни сафҳо берун оваред, ва ҳар касеро, ки аз ақиби вай биравад, бо шамшер бикушед!» Зеро коҳин гуфта буд, ки вай дар хонаи Худованд кушта нашавад.

16Ва ба вай роҳ доданд, ва аз роҳе ки аспон ба хонаи подшоҳ дохил мешуданд, гузашта рафт, ва дар он ҷо кушта шуд+.

17Ва Еҳӯёдоъ дар миёни Худованд ва подшоҳ ва қавм аҳд баст, то ки қавми Худованд бошанд, ва ҳамчунин дар миёни подшоҳ ва қавм.

18Ва тамоми қавми мамлакат ба хонаи Баал омада, онро хароб карданд, қурбонгоҳҳо ва бутҳояшро тамоман шикастанд, ва Маттонро, ки коҳини Баал буд, пеши қурбонгоҳҳо куштанд. Ва коҳин навбатдоронро бар хонаи Худованд таъин намуд+.

19Ва мирисадҳо, ва каритиён ва шотирон ва тамоми қавми мамлакатро гирифт, ва онҳо подшоҳро аз хонаи Худованд фурӯд оварданд, ва бо роҳи дарвозаи шотирон ба хонаи подшоҳ дохил шуданд; ва ӯ бар тахти подшоҳон биншаст.

20Ва тамоми қавми мамлакат шодӣ карданд, ва шаҳр ором ёфт. Ва Атальёро дар хонаи подшоҳ бо шамшер куштанд.

21Дар вақти подшоҳ шуданаш Еҳӯош ҳафтсола буд.

БОБИ ДУВОЗДАҲУМ

Подшоҳии Еҳӯош.

12^1•Дар соли ҳафтуми Еҳу Еҳӯош подшоҳ шуд, ва чил сол дар Ерусалим подшоҳӣ кард. Ва номи модараш Сивьё, аз Беэр-Шобаъ, буд.

2Ва Еҳӯош он чиро, ки дар назари Худованд мақбул буд, ба амал овард, то даме ки Еҳӯёдои коҳин ӯро таълим медод.

3Аммо баландиҳо ботил карда нашуд: қавм ҳанӯз бар баландиҳо қурбонӣ мекарданд ва бухур месӯзониданд+.

4Ва Еҳӯош ба коҳинон гуфт: «Тамоми нуқраи вақфро, ки ба хонаи Худованд оварда мешавад, чунончи: нуқраи саршуморӣ, нуқраи назри касе мувофиқи қимати нуфус, ҳар нуқрае ки касе ба дилхоҳи худ ба хонаи Худованд меоварад, —

5Коҳинон, ҳар яке аз шиноси худ, бигиранд, ва рахнаҳои хонаро, дар ҳар ҷое ки рахна ёфт шавад, таъмир намоянд».

6Вале, азбаски то соли бисту сеюми подшоҳ Еҳӯош коҳинон рахнаҳои хонаро таъмир накарда буданд,

7Подшоҳ Еҳӯош Еҳӯёдои коҳин ва коҳинонро даъват намуда, ба онҳо гуфт: «Чаро шумо рахнаҳои хонаро таъмир намекунед? Ва алҳол нуқраро аз шиносҳои худ нагиред, балки онро барои рахнаҳои хона бидиҳед».

8Ва коҳинон розӣ шуданд, ки на нуқраро аз қавм бигиранд, ва на рахнаҳои хонаро таъмир намоянд.

Таъмири хонаи Худованд.

9Ва Еҳӯёдои коҳин сандуқе гирифта, сӯрохе дар сарпӯши он кард, ва онро назди қурбонгоҳ, аз тарафи рост, дар сари роҳе ки мардум ба хонаи Худованд медаромаданд, гузошт, ва коҳинони остонабон тамоми нуқраеро, ки ба хонаи Худованд оварда мешуд, дар он меандохтанд+.

10Ва чун медиданд, ки дар сандуқ нуқра бисьёр шудааст, котиби подшоҳ ва саркоҳин омада, нуқраи дар хонаи Худованд ёфтшударо дар ҳамьёнҳо меандохтанд ва мешумурданд.

11Ва нуқраи шумурдашударо ба дасти саркороне ки бар хонаи Худованд таъин шуда буданд, месупурданд, ва онҳо онро ба дуредгарон ва бинокороне ки дар хонаи Худованд кор мекарданд, сарф менамуданд,

12Ва ҳамчунин ба гилкорон ва сангтарошон, ва барои харидани чӯбу тахта ва сангҳои тарошидашуда аз баҳри таъмири рахнаҳои хонаи Худованд, ва ба ҳар чизе ки барои таъмири хона сарф мешуд.

13Аммо аз нуқрае ки ба хонаи Худованд меоварданд, барои хонаи Худованд тосҳои нуқра, оташгиракҳо, косаҳо, карнайҳо, ҳар навъ зарфи тилло ва зарфи нуқра сохта нашуд,

14Балки онро ба саркорон медоданд, то ки хонаи Худовандро бо он таъмир намоянд.

15Ва аз касоне ки нуқраро ба дасташон месупурданд, то ки ба саркорон бидиҳанд, ҳисобот талаб намекарданд, зеро ки онҳо аз рӯи виҷдон амал мекарданд+.

16Нуқраи қурбонии ҷурм ва нуқраи қурбонии гуноҳҳо ба хонаи Худованд дахл карда намешуд; он аз они коҳинон буд+.

Арамиён Ҷатро забт мекунанд. Фавти Еҳӯош.

17Он гоҳ Ҳазоил, подшоҳи Арам, лашкар кашида, бо Ҷат ҷанг кард ва онро забт намуд; ва Ҳазоил ният дошт, ки ба Ерусалим лашкар кашад+.

18Вале Еҳӯош, подшоҳи Яҳудо, ҳамаи чизҳои вақфшударо, ки падаронаш Еҳӯшофот ва Еҳӯром ва Аҳазьёҳу, подшоҳони Яҳудо, вақф карда буданд, ва чизҳои вақфкардаи худаш, ва тамоми тиллоеро, ки дар хазоини хонаи Худованд ва хонаи подшоҳ ёфт шуд, гирифта, ба Ҳазоил, подшоҳи Арам, фиристод, ва ӯ аз Ерусалим ақиб гашт+.

19Ва бақияи аъмоли Еҳӯош, ва ҳар чи ӯ кард, дар китоби вақоеъномаи подшоҳони Яҳудо навишта шудааст.

20Ва навкаронаш қиём намуда, суиқасд карданд, ва Еҳӯошро дар Байт-Миллӯ, дар роҳе ки сӯи Силло мефурояд, куштанд+.

21Ва навкаронаш Юзохор ибни Шимъот ва Юзобод ибни Шӯмер ӯро зарба заданд, ва ӯ мурд; ва ӯро бо падаронаш дар шаҳри Довуд дафн карданд; ва писараш Амасьё ба ҷои ӯ подшоҳ шуд.

БОБИ СЕЗДАҲУМ

Бар Исроил подшоҳ шудани Еҳӯоҳоз.

13^1Дар соли бисту сеюми Еҳӯош ибни Аҳазьёҳу, подшоҳи Яҳудо, Еҳӯоҳоз ибни Еҳу бар Исроил дар Сомария подшоҳ шуда, ҳафдаҳ сол подшоҳӣ кард+.

2Ва он чи дар назари Худованд бад буд, ба амал овард; ва аз паи гуноҳҳои Ёробъом ибни Набот, ки Исроилро гирифтори гуноҳ гардонида буд, рафта, аз онҳо дур нашуд+.

3Ва ғазаби Худованд бар Исроил аланга зад, ва онҳоро ба дасти Ҳазоил, подшоҳи Арам, ва ба дасти Бин-Ҳадад ибни Ҳазоил ба тамоми айём супурд+.

4Ва Еҳӯоҳоз пеши Худованд тазаррӯъ кард, ва Худованд ӯро иҷобат намуд, зеро ки аҳволи табоҳи Исроилро дид, ки онҳоро подшоҳи Арам ба танг меовард+.

5Ва Худованд раҳокунандае ба Исроил дод, ва онҳо аз зери дасти Арам берун омаданд, ва банӣ-Исроил дар хаймаҳои худ мисли дирӯз ва парирӯз сокин шуданд+.

6Аммо аз гуноҳҳои хонадони Ёробъом, ки Исроилро гирифтори гуноҳ гардонида буд, дур нашуданд: аз паи онҳо рафтанд; Ашера низ дар Сомария истода буд+.

7Ва аз сипоҳи Еҳӯоҳоз фақат панҷоҳ савора, даҳ ароба ва даҳ ҳазор пиёда боқӣ монда буд, зеро ки подшоҳи Арам онҳоро ба ҳалокат расонида, мисли ғуборе поймол карда буд.

Фавти Еҳӯоҳоз.

8Ва бақияи аъмоли Еҳӯоҳоз, ва ҳар чи ӯ кард, ва корнамоие ки нишон дод, дар китоби вақоеъномаи подшоҳони Исроил навишта шудааст.

9Ва Еҳӯоҳоз бо падарони худ хобид, ва ӯро дар Сомария дафн карданд. Ва писараш Юош ба ҷои ӯ подшоҳ шуд.

Подшоҳ шудани Юош.

10Дар соли сию ҳафтуми Еҳӯош, подшоҳи Яҳудо, Юош ибни Еҳӯоҳоз бар Исроил дар Сомария подшоҳ шуда, шонздаҳ сол подшоҳӣ кард.

11Ва он чи дар назари Худованд бад буд, ба амал овард, аз ҳамаи гуноҳҳои Ёробъом ибни Набот, ки Исроилро гирифтори гуноҳ гардонида буд, дур нашуд, балки дар онҳо рафтор кард+.

12Ва бақияи аъмоли Юош, ва ҳар чи ӯ кард, ва корнамоии ӯ, ки бо Амасьё, подшоҳи Яҳудо, ҷанг карда буд, дар китоби вақоеъномаи подшоҳони Исроил навишта шудааст+.

13Ва Юош бо падарони худ хобид, ва Ёробъом бар тахти ӯ нишаст. Ва Юош дар Сомария, бо подшоҳони Исроил дафн карда шуд.

Бемории Элишоъ. Подшоҳ Юош назди ӯ меояд.

14Ва Элишоъ ба беморие ки аз он мурд, гирифтор шуд; ва Юош, подшоҳи Исроил, назди ӯ фурӯд омада, ба ҳоли ӯ гирья кард, ва гуфт: «Эй падарам, эй падарам! Эй аробаи Исроил ва саворонаш!»+

15Ва Элишоъ ба ӯ гуфт: «Камон ва тирҳоро бигир». Ва ӯ барои худ камон ва тирҳоро гирифт.

16Ва ба подшоҳи Исроил гуфт: «Дастатро бар камон бимон». Ва ӯ дасташро монд. Ва Элишоъ дасти худро бар дастҳои подшоҳ монд,

17Ва гуфт: «Тирезаро ба тарафи шарқ яла кун». Ва ӯ яла кард. Ва Элишоъ гуфт: «Тир биандоз!» Ва ӯ тир андохт. Гуфт: «Ин тири наҷот аз ҷониби Худованд аст, яъне тири наҷот аз дасти Арам аст, ва ту арамиёнро дар Афиқ ба таври қатъӣ мағлуб хоҳӣ кард»+.

18Ва гуфт: «Тирҳоро бигир». Ва ӯ гирифт. Ва ба подшоҳи Исроил гуфт: «Заминро бизан». Ва ӯ се карат зада, бозистод.

19Ва марди Худо бар ӯ хашм намуда, гуфт: «Мебоист панҷ ё шаш карат мезадӣ, он гоҳ арамиёнро ба таври қатъӣ мағлуб мекардӣ, ва алҳол ба арамиён се карат шикаст хоҳӣ расонид».

Фавти Элишоъ.

20Ва Элишоъ мурд, ва ӯро дафн карданд. Ва фавҷҳои Мӯоб дар аввали сол ба мамлакат даромаданд.

21Ва чунин воқеъ шуд, ки мардум касеро дафн мекарданд, ва инак, фавҷеро диданд, ва мурдаро бар қабри Элишоъ партофтанд, ва мурда ғелида, ба устухонҳои Элишоъ расид, ва зинда шуда, ба поҳои худ бархост.

22Ва Ҳазоил, подшоҳи Арам, исроилиёнро дар тамоми айёми Еҳӯоҳоз ба танг меовард+.

23Вале Худованд ба онҳо илтифот ва раҳм карда, ба хотири аҳди худ, ки бо Иброҳим, Исҳоқ ва Яъқуб баста буд, ба онҳо таваҷҷӯҳ намуд, ва нахост онҳоро несту нобуд кунад, ва то ҳол онҳоро аз ҳузури худ дур наандохтааст.

24Ва Ҳазоил, подшоҳи Арам, мурд, ва писараш Бин-Ҳадад ба ҷои ӯ подшоҳ шуд.

25Ва Юош ибни Еҳӯоҳоз шаҳрҳоеро, ки Ҳазоил аз дасти падараш Еҳӯоҳоз ҷанг карда гирифта буд, аз дасти Бин-Ҳадад ибни Ҳазоил гардонида гирифт. Се карат Юош ба ӯ шикаст расонида, шаҳрҳои Исроилро баргардонид+.

БОБИ ЧОРДАҲУМ

Амасьё бар Яҳудо подшоҳ мешавад. Ҷанг бо Исроил.

14^1•Дар соли дуюми Юош ибни Еҳӯоҳоз, подшоҳи Исроил, Амасьё ибни Еҳӯош, подшоҳи Яҳудо, подшоҳ шуд+.

2Дар вақти подшоҳ шуданаш ӯ бисту панҷсола буд, ва бисту нӯҳ сол дар Ерусалим подшоҳӣ кард. Ва номи модараш Еҳӯаддон, аз Ерусалим, буд.

3Ва он чи дар назари Худованд мақбул буд, ба амал овард, аммо на ҳамчун падараш Довуд: ӯ аз ҳар ҷиҳат мисли он ки падараш Еҳӯош амал карда буд, амал кард.

4Аммо баландиҳо барҳам дода нашуд: қавм ҳанӯз бар баландиҳо қурбонӣ мекарданд ва бухур месӯзониданд+.

5Ва ҳангоме ки салтанат дар дасташ мустаҳкам шуд, навкарони худро, ки падараш подшоҳро кушта буданд, ба қатл расонид+.

6Вале писарони кушандагонро накушт, бар тибқи навиштаи китоби Тавроти Мусо, ки дар он Худованд амр фармуда, гуфтааст: «Падарон барои гуноҳи писарон кушта нахоҳанд шуд, ва писарон барои гуноҳи падарон кушта нахоҳанд шуд, балки ҳар кас барои гуноҳи худаш кушта хоҳад шуд»+.

7Ӯ даҳ ҳазор адӯмиёнро дар водии Намак кушт, ва Селаъро дар ҷанг забт намуда, ба он Ёқтеил ном дод, ки то имрӯз чунин аст+.

8Он гоҳ Амасьё қосидонро назди Юош ибни Еҳӯоҳоз ибни Еҳу, подшоҳи Исроил, фиристода, гуфт: «Биё, рӯ ба рӯ шавем».

9Ва Юош, подшоҳи Исроил, ба Амасьё, подшоҳи Яҳудо, фиристода, гуфт: «Мушхоре ки дар Лубнон аст, ба арзе ки дар Лубнон аст, фиристода, гуфт: „Духтари худро ба писари ман ба занӣ бидеҳ“. Валекин ҳайвони даштие ки дар Лубнон аст, гузар карда, мушхорро поймол намуд+.

10Ту Адӯмро шикаст додӣ, ва дилат мағрур шудааст. Пас, иззати худро нигоҳ дошта, дар хонаи худ бимон. Чаро ту бадбахтиро иғво медиҳӣ, то ки худат фурӯ ғалтӣ, ва ҳамчунин Яҳудо ҳамроҳи ту?»

11Вале Амасьё гӯш надод. Ва Юош, подшоҳи Исроил, баромад, ва ӯ ва Амасьё, подшоҳи Яҳудо, дар Байт-Шемеш, ки дар Яҳудост, рӯ ба рӯ шуданд+.

12Ва аҳли Яҳудо пеши Исроил мағлуб гардида, ҳар яке ба хаймаҳои худ гурехта рафтанд.

13Ва Юош, подшоҳи Исроил, Амасьё ибни Еҳӯош ибни Аҳазьёҳу, подшоҳи Яҳудоро дар Байт-Шемеш дастгир намуд, ва ба Ерусалим омада, ҳисори Ерусалимро аз дарвозаи Эфроим то дарвозаи кунҷакӣ, ба андозаи чорсад зироъ хароб кард+.

14Ва тамоми тилло ва нуқра ва тамоми колоеро, ки дар хонаи Худованд ва дар хазоини хонаи подшоҳ ёфт шуд, ва гаравгононро гирифта, ба Сомария баргашт+.

15Ва бақияи аъмоле ки Юош кард, ва корнамоии ӯ, ва чӣ гуна ӯ бо Амасьё, подшоҳи Яҳудо, ҷангид, дар китоби вақоеъномаи подшоҳони Исроил навишта шудааст+.

Ёробъом вориси Юош гардид. Фавти Амасьё.

16Ва Юош бо падарони худ хобид, ва дар Сомария бо подшоҳони Исроил дафн карда шуд, ва писараш Ёробъом ба ҷои ӯ подшоҳ шуд.

17•Ва Амасьё ибни Еҳӯош, подшоҳи Яҳудо, баъд аз вафоти Юош ибни Еҳӯоҳоз, подшоҳи Исроил, понздаҳ сол зиндагӣ кард.

18Ва бақияи аъмоли Амасьё дар китоби вақоеъномаи подшоҳони Яҳудо навишта шудааст.

19Ва дар Ерусалим бар ӯ суиқасд карданд, ва ӯ ба Локиш гурехта рафт. Ва аз паси ӯ ба Локиш фиристода, дар он ҷо ӯро куштанд+.

Азарьё вориси Амасьё гардид.

20Ва ӯро бар аспон оварданд, ва дар Ерусалим ӯ бо падаронаш дар шаҳри Довуд дафн карда шуд.

21Ва тамоми қавми Яҳудо Азарьёро, ки шонздаҳсола буд, гирифта, ба ҷои падараш Амасьё подшоҳ карданд.

22Ӯ Эйлатро бино кард, ва баъд аз он ки подшоҳ бо падаронаш хобид, онро ба Яҳудо баргардонид+.

Ёробъоми 2-юм бар Исроил подшоҳ шуд.

23Дар соли понздаҳуми Амасьё ибни Еҳӯош, подшоҳи Яҳудо, Ёробъом ибни Юош, подшоҳи Исроил, дар Сомария подшоҳ шуд, ва чилу як сол подшоҳӣ кард.

24Ва он чи дар назари Худованд бад буд, ба амал овард: аз ҳамаи гуноҳҳои Ёробъом ибни Набот, ки Исроилро гирифтори гуноҳ гардонида буд, дур нашуд+.

25Ӯ ҳудуди Исроилро аз даромадгоҳи Ҳамот то баҳри Аробо аз нав барқарор кард, бар тибқи каломи Худованд Худои Исроил, ки ба воситаи бандаи худ Юнус ибни Амиттай, набие аз Ҷат-Ҳефар, ба забон ронда буд+.

26Зеро Худованд мусибати Исроилро дид, ки бағоят талх аст, ба тавре ки на бандие мондааст, на озоде ва на мададгоре барои Исроил,+

27Ва Худованд аз зери осмон маҳв кардани номи Исроилро амр нафармуд, балки онҳоро ба воситаи Ёробъом ибни Юош наҷот дод.

28Ва бақияи аъмоли Ёробъом, ва ҳар чи ӯ кард, ва корнамоии ӯ, ки ҷанг карда, Димишқ ва Ҳамотро аз тасарруфи Яҳудо ба Исроил баргардонида буд, дар китоби вақоеъномаи подшоҳони Исроил навишта шудааст+.

29Ва Ёробъом бо падарони худ, бо подшоҳони Исроил хобид, ва писараш Закарьё ба ҷои ӯ подшоҳ шуд.

БОБИ ПОНЗДАҲУМ

Подшоҳии Азарьё

15^1•Дар соли бисту ҳафтуми Ёробъом, подшоҳи Исроил, Азарьё ибни Амасьё, подшоҳи Яҳудо, подшоҳ шуд+.

2Дар вақти подшоҳ шуданаш ӯ шонздаҳсола буд, ва панҷоҳу ду сол дар Ерусалим подшоҳӣ кард; ва номи модараш Екольёҳу, аз Ерусалим, буд.

3Ва он чи дар назари Худованд мақбул буд, ба амал овард, мисли ҳар он чи падараш Амасьё ба амал оварда буд+.

4Аммо баландиҳо барҳам дода нашуд: қавм ҳанӯз бар баландиҳо қурбонӣ мекарданд ва бухур месӯзониданд+.

5Ва Худованд подшоҳро ба бало гирифтор кард, ва ӯ то рӯзи фавташ махавӣ буд, ва дар махавхона сукунат дошт; ва Ютом, писари подшоҳ, бар хонаи ӯ буда, қавми мамлакатро доварӣ менамуд+.

Фавти Азарьё ва подшоҳии Ютом.

6Ва бақияи аъмоли Азарьё, ва ҳар чи ӯ кард, дар китоби вақоеъномаи подшоҳони Яҳудо навишта шудааст.

7Ва Азарьё бо падаронаш хобид, ва ӯро бо падаронаш дар шаҳри Довуд дафн карданд; ва писараш Ютом ба ҷои ӯ подшоҳ шуд.

Подшоҳии Закарьё ва фавти ӯ.

8Дар соли сию ҳаштуми Азарьё, подшоҳи Яҳудо, Закарьё ибни Ёробъом бар Исроил дар Сомария подшоҳ шуд, ва шаш моҳ подшоҳӣ кард.

9Ва он чи дар назари Худованд бад буд, ба амал овард, мисли он ки падаронаш ба амал оварда буданд: аз гуноҳҳои Ёробъом ибни Набот, ки Исроилро гирифтори гуноҳ гардонида буд, дур нашуд+.

10Ва Шаллум ибни Ёбиш бар ӯ суиқасд карда, ӯро дар пеши назари қавм кушт, ва ба ҷои ӯ подшоҳ шуд.

11Ва бақияи аъмоли Закарьё дар китоби вақоеъномаи подшоҳони Исроил навишта шудааст.

12Чунин буд каломи Худованд, ки ба Еҳу ба забон ронда, гуфта буд: «Писаронат то насли чорум бар тахти Исроил хоҳанд нишаст». Ва ҳамин ба амал омад+.

Подшоҳии Шаллум ва фавти ӯ.

13Шаллум ибни Ёбиш дар соли сию нӯҳуми Узиё, подшоҳи Яҳудо, подшоҳ шуд, ва як моҳ дар Сомария подшоҳӣ кард.

14Ва Менаҳем ибни Ҷодӣ аз Тирсо баромада, ба Сомария дохил шуд, ва Шаллум ибни Ёбишро дар Сомария зарба зад, ва ӯро кушта, ба ҷои ӯ подшоҳ шуд+.

15Ва бақияи аъмоли Шаллум, ва суиқасде ки ӯ кард, дар китоби вақоеъномаи подшоҳони Исроил навишта шудааст.

Подшоҳии Менаҳем.

16Он гоҳ Менаҳем Тирсоро бо ҳар чи дар он буд, зарба зад, ва ҳудуди онро, аз Тифсаҳ сар карда, барои он ки ба ӯ дарвоза накушода буд, зарба зада, ҳомиладоронашро шикамчок кард.

17Дар соли сию нӯҳуми Азарьё, подшоҳи Яҳудо, Менаҳем ибни Ҷодӣ бар Исроил подшоҳ шуда, даҳ сол дар Сомария подшоҳӣ кард.

18Ва он чи дар назари Худованд бад буд, ба амал овард: аз гуноҳҳои Ёробъом ибни Набот, ки Исроилро гирифтори гуноҳ гардонида буд, тамоми айёми худ дур нашуд+.

Тохтутози ашшуриён.

19Фул, подшоҳи Ашшур, бар мамлакат тохт овард. Ва Менаҳем ба Фул ҳазор киккар нуқра дод, то ки дасти вай бо ӯ бошад, ва ӯ салтанатро дар дасти худ мустаҳкам кунад+.

20Ва Менаҳем ин нуқраро бар Исроил, бар ҳамаи амлокдорон гузошт, то ки ҳар яке аз онҳо панҷоҳ сиқл нуқра барои подшоҳи Ашшур бидиҳад. Ва подшоҳи Ашшур баргашт, ва дар он ҷо дар мамлакат наистод.

Фавти Менаҳем ва подшоҳии Фақаҳьё.

21Ва бақияи аъмоли Менаҳем, ва ҳар чи ӯ кард, дар китоби вақоеъномаи подшоҳони Исроил навишта шудааст.

22Ва Менаҳем бо падарони худ хобид, ва писараш Фақаҳьё ба ҷои ӯ подшоҳ шуд.

23Дар соли панҷоҳуми Азарьё, подшоҳи Яҳудо, Фақаҳьё ибни Менаҳем бар Исроил дар Сомария подшоҳ шуд, ва ду сол подшоҳӣ кард.

24Ва он чи дар назари Худованд бад буд, ба амал овард; аз гуноҳҳои Ёробъом ибни Набот, ки Исроилро гирифтори гуноҳ гардонида буд, дур нашуд+.

Фавти Фақаҳьё ва подшоҳии Фақаҳ.

25Ва саркардаи ӯ, Фақаҳ ибни Рамальёҳу, бар ӯ суиқасд намуда, бо ҳамроҳии Арҷуб ва Арьё дар Сомария дар толори хонаи подшоҳ ӯро зарба зад, дар сурате ки бо вай панҷоҳ нафар аз банӣ-Ҷилъод буданд; ва ӯро кушта, ба ҷои ӯ подшоҳ шуд.

26Ва бақияи аъмоли Фақаҳьё, ва ҳар чи ӯ кард, дар китоби вақоеъномаи подшоҳони Исроил навишта шудааст.

27Дар соли панҷоҳу дуюми Азарьё, подшоҳи Яҳудо, Фақаҳ ибни Рамальёҳу бар Исроил дар Сомария подшоҳ шуд, ва бист сол подшоҳӣ кард.

28Ва он чи дар назари Худованд бад буд, ба амал овард: аз гуноҳҳои Ёробъом ибни Набот, ки Исроилро гирифтори гуноҳ гардонида буд, дур нашуд+.

29Дар айёми Фақаҳ, подшоҳи Исроил, Тиҷлат Филосар, подшоҳи Ашшур, омада, Ийюн ва Обил-Байт-Маако ва Ёнӯҳ ва Қодеш ва Ҳосӯр ва Ҷилъод ва Ҷалилро, — тамоми замини Нафтолиро, — гирифт, ва онҳоро ба Ашшур ба асирӣ бурд.

30Ва Ҳӯшаъ ибни Эло бар Фақаҳ ибни Рамальёҳу суиқасд намуд, ва ӯро зарба зада, кушт, ва дар соли бистуми Ютом ибни Узиё ба ҷои ӯ подшоҳ шуд.

31Ва бақияи аъмоли Фақаҳ, ва ҳар чи ӯ кард, дар китоби вақоеъномаи подшоҳони Исроил навишта шудааст.

Подшоҳии Ютом бар Яҳудо.

32•Дар соли дуюми Фақаҳ ибни Рамальёҳу, подшоҳи Исроил, Ютом ибни Узиё, подшоҳи Яҳудо, подшоҳ шуд+.

33Дар вақти подшоҳ шуданаш ӯ бисту панҷсола буд, ва шонздаҳ сол дар Ерусалим подшоҳӣ кард; ва номи модараш Ерушо бинти Содӯқ буд.

34Ва он чи дар назари Худованд мақбул буд, ба амал овард; мисли ҳар он чи падараш Узиё карда буд, ӯ ба амал овард+.

35Аммо баландиҳо барҳам дода нашуд: қавм ҳанӯз бар баландиҳо қурбонӣ мекарданд ва бухур месӯзониданд; ӯ дарвозаи болои хонаи Худовандро бино кард+.

36Ва бақияи аъмоли Ютом, ва ҳар чи ӯ кард, дар китоби вақоеъномаи подшоҳони Яҳудо навишта шудааст.

37Дар он айём Худованд Расин, подшоҳи Арам, ва Фақаҳ ибни Рамальёҳуро ба Яҳудо фиристодан гирифт+.

38Ва Ютом бо падарони худ хобид, ва бо падарони худ дар шаҳри падараш Довуд дафн карда шуд; ва писараш Оҳоз ба ҷои ӯ подшоҳ шуд.

БОБИ ШОНЗДАҲУМ

Оҳоз дар Яҳудо подшоҳӣ мекунад.

16^1•Дар соли ҳафдаҳуми Фақаҳ ибни Рамальёҳу Оҳоз ибни Ютом, подшоҳи Яҳудо, подшоҳ шуд.

2Дар вақти подшоҳ шуданаш Оҳоз бистсола буд, ва шонздаҳ сол ӯ дар Ерусалим подшоҳӣ кард; ва он чи дар назари Худованд Худояш мақбул буд, мисли падараш Довуд, ба амал наовард,

3Балки бо роҳи подшоҳони Исроил рафтор намуд, ва ҳатто писари худро аз оташ гузаронид, мувофиқи одатҳои зишти қавмоне ки Худованд онҳоро аз пеши банӣ-Исроил бадар ронда буд;+

4Ва бар баландиҳо ва талҳо ва зери ҳар дарахти сабз қурбонӣ мекард ва бухур месӯзонид+.

Тохтутози арамиён.

5Он гоҳ Расин, подшоҳи Арам, ва Фақаҳ ибни Рамальёҳу, подшоҳи Исроил, ба муқобили Ерусалим барои ҷанг баромада, Оҳозро муҳосира карданд, вале натавонистанд мағлуб намоянд+.

6Дар он вақт Расин, подшоҳи Арам, Эйлатро ба Арам баргардонид, ва яҳудиёнро аз Эйлат бадар ронд; ва адӯмиён ба Эйлат омада, дар он сокин шуданд, ки то имрӯз чунин аст+.

7Ва Оҳоз қосидонро назди Тиҷлат Филосар, подшоҳи Ашшур, фиристода, гуфт: «Ман бандаи ту ва писари ту ҳастам; баромада, маро аз дасти подшоҳи Арам ва аз дасти подшоҳи Исроил, ки бар ман қиём кардаанд, муҳофизат намо»+.

8Ва Оҳоз нуқра ва тиллоеро, ки дар хонаи Худованд ва дар хазоини хонаи подшоҳ ёфт шуд, гирифта, ба подшоҳи Ашшур ҳамчун инъом фиристод+.

Ашшуриён Димишқро ишғол карданд.

9Ва подшоҳи Ашшур ба ӯ гӯш дод; ва подшоҳи Ашшур ба Димишқ лашкар кашида, онро забт кард, ва сокинонашро ба Қир ба асирӣ бурд, ва Расинро кушт+.

10Ва подшоҳ Оҳоз ба истиқболи Тиҷлат Филосар, подшоҳи Ашшур, ба Димишқ омад, ва қурбонгоҳеро, ки дар Димишқ буд, дид, ва подшоҳ Оҳоз сурати қурбонгоҳ ва тарҳи тамоми сохти онро ба Уриёи коҳин фиристод+.

11Ва Уриёи коҳин қурбонгоҳе бино кард; мувофиқи ҳар он чи подшоҳ Оҳоз аз Димишқ фиристода буд, Уриёи коҳин то вақти аз Димишқ баргаштани подшоҳ Оҳоз ончунон ба амал овард.

12Ва подшоҳ аз Димишқ омад, ва подшоҳ қурбонгоҳро дид, ва подшоҳ ба қурбонгоҳ наздик омада, қурбонӣ бар он тақдим намуд;

13Ва қурбонии сӯхтанӣ ва ҳадияи ордии худро сӯзонид, ва ҳадияи рехтании худро рехт, ва хуни қурбонии саломатии худро бар қурбонгоҳ пошид.

14Ва қурбонгоҳи мисинро, ки дар ҳузури Худованд буд, аз пешгоҳи хона, яъне аз ҷое ки дар миёни қурбонгоҳ ва хонаи Худованд буд, кӯчонид, ва онро аз паҳлуи шимолии он қурбонгоҳ гузошт+.

15Ва подшоҳ Оҳоз ба Уриёи коҳин амр фармуда, гуфт: «Қурбонии сӯхтании субҳ ва ҳадияи ордии шом, ва қурбонии сӯхтании подшоҳ ва ҳадияи ордии ӯ, ва қурбонии сӯхтании тамоми қавми кишвар, ва ҳадияи ордии онҳо ва ҳадияҳои рехтании онҳоро бар қурбонгоҳи бузург бисӯзон, ва тамоми хуни қурбониҳои сӯхтанӣ ва тамоми хуни забҳҳоро бар он бипош; ва қурбонгоҳи мисин барои ман бошад, то ки зиёрат намоям»+.

16Ва Уриёи коҳин мувофиқи ҳар он чи подшоҳ Оҳоз амр фармуда буд, ба амал овард.

17Ва подшоҳ Оҳоз ҳошияҳои пояҳоро бурида, дастшӯякҳоро аз болояшон бардошт, ва ҳавзро аз болои говони мисине ки дар тагаш буданд, фурӯд овард, ва онро бар фарши сангин гузошт+.

18Ва долони шанбегиро, ки дар хона бино карда буданд, ва даромадгоҳеро, ки подшоҳ аз берун ба он дохил мешуд, ба муддаои табъи подшоҳи Ашшур тағьир дода, ба тарафи хонаи Худованд нигаронид+.

Фавти Оҳоз. Подшоҳ шудани Ҳизқиё.

19Ва бақияи аъмоли Оҳоз, ки кард, дар китоби вақоеъномаи подшоҳони Яҳудо навишта шудааст.

20Ва Оҳоз бо падарони худ хобид, ва бо падарони худ дар шаҳри Довуд дафн карда шуд; ва писараш Хизқиё ба ҷои ӯ подшоҳ шуд.

БОБИ ҲАФДАҲУМ

Подшоҳии Ҳӯшаъ бар Исроил.

17^1Дар соли дувоздаҳуми Оҳоз, подшоҳи Яҳудо, Ҳӯшаъ ибни Эло дар Сомария бар Исроил подшоҳ шуд, ва нӯҳ сол подшоҳӣ кард+.

2Ва он чи дар назари Худованд бад буд, ба амал овард, аммо на ҳамчун подшоҳони Исроил, ки пеш аз ӯ буданд.

3Шалмансар, подшоҳи Ашшур, бар ӯ лашкар кашид, ва Ҳӯшаъ бандаи вай гардида, ба вай хироҷ медод+.

Даҳ сибти Исроил ба асирӣ бурда шуданд.

4Ва подшоҳи Ашшур дар Ҳӯшаъ хиёнат ёфт, чунки ӯ қосидонро назди Сӯ, подшоҳи Миср, фиристода буд, ва хироҷи ҳарсоларо барои подшоҳи Ашшур адо накард; ва подшоҳи Ашшур ӯро дастгир карда, дар зиндон андохт.

5Ва подшоҳи Ашшур тамоми кишварро ишғол намуда, ба Сомария наздик омад, ва онро се сол муҳосира кард+.

6Подшоҳи Ашшур дар соли нӯҳуми Ҳӯшаъ Сомарияро забт намуд, ва исроилиёнро ба Ашшур ба асирӣ бурд, ва онҳоро дар Ҳалаҳ ва дар атрофи Ҳобӯр, ки наҳри Ҷӯзон аст, ва дар шаҳрҳои Модай ҷойгир кард+.

7Ва ин аз он сабаб рӯй дод, ки банӣ-Исроил пеши Худованд Худои худ, ки онҳоро аз замини Миср, аз зери дасти фиръавн, подшоҳи Миср, берун оварда буд, гуноҳ карданд, ва аз худоёни дигар тарсиданд;+

8Ва бар тибқи фароизи халқҳое ки Худованд аз пеши банӣ-Исроил бадар ронда буд, ва мувофиқи таомуле ки подшоҳони Исроил ҷорӣ намуда буданд, рафтор карданд;+

9Ва банӣ-Исроил суханони нодурусте дар ҳаққи Худованд Худои худ бофта бароварданд, ва дар ҳамаи шаҳрҳои худ, аз бурҷи дидбонӣ то шаҳри ҳисордор, баландиҳо барои худ бино карданд;+

10Ва бар ҳар тали баланд ва зери ҳар дарахти сабз сутунҳо ва Ашераҳо барои худ гузоштанд;+

11Ва дар он ҷо, бар ҳамаи баландиҳо, мисли халқҳое ки Худованд аз пеши онҳо бадар ронда буд, бухур сӯзониданд, ва корҳои баде карда, Худовандро ба хашм оварданд;

12Ва бутҳоро ибодат карданд, ки дар бораи онҳо Худованд гуфта буд: «Ин корро накунед»;+

13Ва Худованд ба воситаи ҳар набӣ ва ҳар пешбин Исроил ва Яҳудоро таъкид карда, гуфт: «Аз роҳҳои бади худ баргардед ва аҳкому фароизи Маро мувофиқи тамоми шариате ки ба падарони шумо амр фармудаам, ва ба воситаи бандагонам анбиё ба шумо фиристодаам, риоя намоед»+.

14Вале онҳо гӯш надоданд, ва гардани худро мисли гардани падаронашон, ки ба Худованд Худои худ имон наоварда буданд, сахт карданд;+

15Ва аз фароизи Ӯ, ва аз аҳде ки Ӯ бо падаронашон баста буд, ва аз шаҳодоте ки Ӯ ба онҳо дода буд, нафрат карданд, ва аз паи чизҳои ҳеҷу пуч рафта, худашон ҳеҷу пуч шуданд, ва низ аз паи халқҳое ки дар гирду пешашон буданд, ва Худованд ба онҳо амр фармуда буд, ки мисли онҳо амал накунанд;+

16Ва тамоми аҳкоми Худованд Худои худро онҳо тарк карда, ду гӯсолаи рехта барои худ сохтанд, ва Ашера сохтанд, ва ба тамоми лашкари осмон саҷда бурданд, ва Баалро ибодат карданд+.

17Ва писарону духтарони худро аз оташ гузарониданд, ва ҷоду карданд ва фол кушоданд, ва ба он дода шуданд, ки он чи дар назари Худованд бад аст, ба амал оварда, Ӯро хашмгин кунанд;+

18Ва Худованд бағоят бар Исроил ғазаб намуда, онҳоро аз ҳузури Худ дур кард; ҷуз аз як сибти Яҳудо касе боқӣ намонд.

19Лекин аҳли Яҳудо низ аҳкоми Худованд Худои худро ба ҷо наоварданд, балки бар тибқи фароизе ки исроилиён муқаррар намуда буданд, рафтор карданд+.

20Ва Худованд аз тамоми насли Исроил нафрат карда, онҳоро мазлум гардонид, ва онҳоро ба дасти тороҷгарон супурд, то ба дараҷае ки онҳоро аз ҳузури Худ дур андохт+.

21Зеро ки исроилиён худро аз хонадони Довуд бурида ҷудо карданд, ва Ёробъом ибни Наботро подшоҳ сохтанд; ва Ёробъом исроилиёнро аз пайравии Худованд дур кард, ва онҳоро гирифтори гуноҳи азим гардонид+.

22Ва банӣ-Исроил дар ҳамаи гуноҳҳое ки Ёробъом ба амал оварда буд, рафтор карда, аз онҳо дур нашуданд,

23То даме ки Худованд Исроилро аз ҳузури худ дур андохт, чунон ки ба воситаи ҳамаи бандагони Худ анбиё гуфта буд; ва исроилиён аз замини худ ба Ашшур ҷалои ватан шуданд, ки то имрӯз чунин аст.

Дар шаҳрҳои Исроил нав-омадагон сокин шуданд.

24Ва подшоҳи Ашшур аз Бобил ва Куто ва Авво ва Ҳамот ва Сафарвоим одам оварда, онҳоро дар шаҳрҳои Сомария ба ҷои банӣ-Исроил ҷойгир гардонид, ва онҳо Сомарияро тасарруф намуда, дар шаҳрҳояш сокин шуданд+.

25Ва чунин воқеъ шуд, ки онҳо дар ибтидои дар он ҷо сокин шуданашон аз Худованд натарсиданд, ва Худованд шеронро бар онҳо фиристод, ва баъзе аз онҳо кушта шуданд.

26Ва ба подшоҳи Ашшур хабар расонида, гуфтанд: «Халқҳое ки ту кӯчонида, дар шаҳрҳои Сомария ҷойгир кардӣ, қонуни Худои он заминро намедонанд, ва Ӯ шеронро бар онҳо фиристодааст, ва инак, онҳоро мекушанд, чунки онҳо қонуни он заминро намедонанд».

27Ва подшоҳи Ашшур амр фармуда, гуфт: «Яке аз коҳинонро, ки шумо аз он ҷо кӯчонидаед, ба он ҷо равона кунед, то ки рафта дар он ҷо сокин шавад, ва қонуни Худои он заминро ба онҳо таълим диҳад».

28Ва яке аз коҳиноне ки варо аз Сомария кӯчонида буданд, омада, дар Байт-Ил сокин шуд; ва ӯ онҳоро таълим медод, ки чӣ гуна аз Худованд тарсанд+.

29Ва ҳар халқ худоёни худро сохтанд, ва дар ибодатхонаҳое ки сомариён бар баландиҳо барпо карда буданд, гузоштанд, — ҳар халқ дар шаҳрҳои худ, ки дар он ҷо сокин буданд,

30Яъне мардуми Бобил Саккут-Банӯтро сохтанд, ва мардуми Кут Нирҷалро сохтанд, ва мардуми Ҳамот Ашиморо сохтанд,

31Ва аввиён Нибҳоз ва Тартоқро сохтанд, ва сафарвиён писарони худро барои Адрамалик ва Анамалик, ки худоёни сафарвиён буданд, дар оташ месӯзониданд+.

32Ва аз Худованд низ метарсиданд, ва аз миёни худ коҳинони баландиҳоро таъин менамуданд, ки онҳо дар ибодатхонаи баландиҳо қурбонӣ мекарданд+.

33Онҳо аз Худованд метарсиданд, ва дар айни ҳол худоёни худро, мувофиқи таомули халқҳое ки аз миёнашон кӯчонида шуда буданд, ибодат мекарданд+.

34То имрӯз онҳо мувофиқи таомулҳои пештараи худ рафтор мекунанд: аз Худованд наметарсанд, ва бар тибқи фароиз ва дастурҳои Ӯ рафтор намекунанд, яъне бар тибқи шариат ва аҳкоме ки Худованд ба банӣ-Яъқуб, ки ӯро Исроил ном ниҳода буд, амр фармудааст,+

35Ва Худованд бо онҳо аҳд бастааст, ва ба онҳо амр фармуда, гуфтааст: «Аз худоёни дигар натарсед, ва ба онҳо саҷда набаред, ва онҳоро ибодат нанамоед, ва барои онҳо қурбонӣ накунед,+

36Балки фақат аз Худованд, ки шуморо аз замини Миср бо қувваи бузург ва бозуи тӯлонӣ берун овард, битарсед, ва барои Ӯ қурбонӣ кунед,+

37Ва фароиз ва дастурҳо ва шариат ва аҳкомеро, ки Ӯ барои шумо навиштааст, риоя намуда, тамоми айём ба амал оваред, ва аз худоёни дигар натарсед,+

38Ва аҳдеро, ки Ман бо шумо бастаам, фаромӯш накунед, ва аз худоёни дигар натарсед,

39Балки фақат аз Худованд Худои худ битарсед, ва Ӯ шуморо аз дасти душманонатон раҳо хоҳад кард».

40Валекин онҳо гӯш надоданд, балки мувофиқи таомули пештараи худ рафтор карданд.

41Ва ин халқҳо аз Худованд метарсиданд, вале бутҳои худро ибодат мекарданд, ва ҳамчунин писарони онҳо ва писарони писарони онҳо ҳамон тавр, ки падаронашон рафтор мекарданд, то имрӯз рафтор мекунанд+.

БОБИ ҲАЖДАҲУМ

Ҳизқиё бар Яҳудо подшоҳӣ мекунад.

18^1•Ва дар соли сеюми Ҳӯшаъ ибни Эло, подшоҳи Исроил, Ҳизқиё ибни Оҳоз, подшоҳи Яҳудо, подшоҳ шуд.

2Дар вақти подшоҳ шуданаш ӯ бисту панҷсола буд, ва бисту нӯҳ сол дар Ерусалим подшоҳӣ кард; ва номи модараш Абӣ бинти Закарьё буд.

3Ва он чи дар назари Худованд мақбул буд, ба амал овард, мисли ҳар он чи падараш Довуд ба амал оварда буд.

4Ӯ баландиҳоро барҳам дод, ва сутунҳоро шикаст, ва Ашераро маҳв намуд, ва мори мисинро, ки Мусо сохта буд, пора-пора кард, зеро ки то он айём банӣ-Исроил барояш бухур месӯзониданд, ва ӯ онро Наҳуштон номид+.

5Ба Худованд Худои Исроил таваккал менамуд, ва баъд аз ӯ касе дар миёни ҳамаи подшоҳони Яҳудо мисли ӯ набуд, ва дар миёни онҳое низ, ки пеш аз ӯ буданд+.

6Ва ба Худованд часпида, аз пайравии Ӯ дур намешуд, ва аҳкомеро, ки Худованд ба Мусо амр фармуда буд, риоя мекард.

7Ва Худованд бо Ӯ буд: ба ҳар чи ӯ иқдом менамуд, муваффақият меёфт; ва ба подшоҳи Ашшур осӣ шуда, хизматашро дигар ба ҷо наовард.

8Ӯ фалиштиёнро аз Ғазза ва ҳудуди он, аз бурҷи дидбонӣ то шаҳри ҳисордор зарба зад+.

9Ва дар соли чоруми подшоҳ Ҳизқиё, ки соли ҳафтуми Ҳӯшаъ ибни Эло, подшоҳи Исроил буд, Шалманосар, подшоҳи Ашшур, бар Сомария лашкар кашида, онро муҳосира намуд+.

10Ва баъд аз се сол, дар соли шашуми Ҳизқиё, онро забт карданд, яъне дар соли нӯҳуми Ҳӯшаъ, подшоҳи Исроил, Сомария забт карда шуд.

11Ва подшоҳи Ашшур исроилиёнро ба Ашшур кӯчонид, ва онҳоро дар Ҳалаҳ ва дар атрофи Ҳобӯр, ки наҳри Ҷӯзон аст, ва дар шаҳрҳои Модай ҷойгир кард,+

12Аз боиси он ки онҳо ба овози Худованд Худои худ гӯш надоданд, ва аҳди Ӯро, яъне ҳар чиро, ки Мусо, бандаи Худованд, амр фармуда буд, вайрон карданд; на гӯш доданд ва на ба амал оварданд+.

Санҳериб ба Яҳудо зада медарояд.

13•Ва дар соли чордаҳуми подшоҳ Ҳизқиё Санҳериб, подшоҳи Ашшур, бар ҳамаи шаҳрҳои ҳисордори Яҳудо лашкар кашид, ва онҳоро забт намуд.

14Ва Ҳизқиё, подшоҳи Яҳудо, назди подшоҳи Ашшур ба Локиш фиристода, гуфт: «Хато кардам; аз ман баргард; ҳар чи ба гарданам бор кунӣ, хоҳам бардошт». Ва подшоҳи Ашшур ба гардани Ҳизқиё, подшоҳи Яҳудо, сесад киккар нуқра ва сӣ киккар тилло гузошт+.

15Ва Ҳизқиё тамоми нуқраеро, ки дар хонаи Худованд ва дар хазоини хонаи подшоҳ ёфт шуд, дод+.

16Дар он вақт Ҳизқиё тиллоро аз дарҳои толори хонаи Худованд ва аз сутунҳое ки Ҳизқиё, подшоҳи Яҳудо, бо тилло пӯшонида буд, канда гирифт, ва онро ба подшоҳи Ашшур дод.

17Ва подшоҳи Ашшур Тартон ва Рабсорис ва Рабшоқеро бо қӯшуни бузурге аз Локиш назди подшоҳ Ҳизқиё фиристод, ва онҳо баромада, ба Ерусалим расиданд; ва баромада, расиданд ва назди ҷӯи ҳавзи боло, ки ба сари роҳи саҳрои козар буд, истоданд+.

18Ва ҳангоме ки онҳо подшоҳро хонданд, Эльёқим ибни Ҳилқиёҳу, ки нозири хона буд, ва Шабнои котиб ва Юоҳ ибни Ософи вақоеънавис назди онҳо берун омаданд+.

19Ва Рабшоқе ба онҳо гуфт: «Ба Ҳизқиё бигӯед: „Подшоҳи муаззам, подшоҳи Ашшур, чунин мегӯяд: ин чӣ таваккал аст, ки ту таваккал мекунӣ?

20Ту сухан меронӣ, аммо магар суханронӣ машварат ва кувват аст барои ҷанг? Пас, алҳол ту ба кӣ таваккал кардаӣ, ки ба ман осӣ шудаӣ?

21Инак, ту алҳол ба ин асои наини нимшикаста, яъне ба Миср, таваккал кардаӣ, ки кас агар бар он такья намояд, он ба дасташ халида, варо маҷрӯҳ месозад. Чунин аст фиръавн, подшоҳи Миср, барои ҳамаи онҳое ки ба ӯ таваккал мекунанд+.

22Ва агар шумо ба ман бигӯед: «Мо ба Худованд Худои худ таваккал мекунем», — вай оё ҳамон аст, ки баландиҳо ва қурбонгоҳҳои варо Ҳизқиё барҳам додааст ва ба Яҳудо ва Ерусалим гуфтааст: «Фақат пеши ин қурбонгоҳ дар Ерусалим саҷда баред»+?

23Ва алҳол ту бо оғоям, подшоҳи Ашшур, гарав бибанд: ман ба ту ду ҳазор асп медиҳам, — оё ту метавонӣ саворон бар онҳо пайдо кунӣ?

24Пас, чӣ гуна ту метавонӣ ҳуҷуми як пошоро, ки хурдтарини бандагони оғоям бошад, рад намоӣ, дар сурате ки ба Миср аз барои аробаҳо ва саворон таваккал кардаӣ?

25Дар айни ҳол, оё ман бидуни иродаи Худованд ба ин макон лашкар кашидаам? Худованд ба ман гуфтааст: ба муқобили ин замин баро ва онро хароб намо“».

Гуфтушунид бо Рабшоқе.

26Ва Эльёқим ибни Ҳилқиёҳу ва Шабно ва Юоҳ ба Рабшоқе гуфтанд: «Лутфан, бо бандагонат ба забони арамӣ гуфтугӯ намо, ки мо онро мефаҳмем, ва бо мо дар гӯши қавме ки болои ҳисор мебошанд, ба забони яҳудӣ гап назан»+.

27Вале Рабшоқе ба онҳо гуфт: «Оё оғоям маро фақат назди оғоят ва ту фиристодааст, то ки ин суханонро бигӯям? Балки назди касоне ки бар ҳисор нишастаанд, ки онҳо бояд бо шумо наҷосати худро бихӯранд ва пешоби худро бинӯшанд».

28Ва Рабшоқе бархоста, бо овози баланд ба забони яҳудӣ хитоб намуд, ва сухан ронда, гуфт: «Ба суханони подшоҳи муаззам, подшоҳи Ашшур, гӯш диҳед!

29Подшоҳ чунин мегӯяд: „Бигзор Ҳизқиё шуморо фиреб надиҳад, зеро ки ӯ наметавонад шуморо аз дасти ман раҳо кунад.

30Ва бигзор Ҳизқиё ба Худованд умедвор карда, нагӯяд: Худованд моро албатта раҳо хоҳад кард, ва ин шаҳрро ба дасти подшоҳи Ашшур нахоҳад дод“.

31Ба Ҳизқиё гӯш надиҳед, зеро ки подшоҳи Ашшур чунин мегӯяд: „Бо ман сулҳ кунед ва назди ман берун оед, ва ҳар кас аз токи худ ва ҳар кас аз дарахти анҷири худ мева хоҳад хӯрд, ва ҳар кас аз чоҳи худ об хоҳад нӯшид,+

32То даме ки ман омада, шуморо ба замине мисли замини худатон бибарам, яъне ба замини ғалла ва шираи ангур, ба замини нон ва токзор, ба замини равғани зайтун ва асал, то ки шумо зинда монед ва намиред. Пас, ба Ҳизқиё гӯш надиҳед, зеро ки ӯ шуморо фиреб дода, мегӯяд: Худованд моро раҳо хоҳад кард+.

33Оё худоёни халқҳо ҳар яке замини худро аз дасти подшоҳи Ашшур раҳо кардаанд?

34Куҷоянд худоёни Ҳамот ва Арфод? Куҷоянд худоёни Сафарвоим, Ҳенаъ ва Ивво? Оё онҳо Сомарияро аз дасти ман раҳо карданд+?

35Аз ҳамаи худоёни ин заминҳо кист, ки замини худро аз дасти ман раҳо карда бошад, то ки Худованд Ерусалимро аз дасти ман раҳо кунад?“»+

36Валекин қавм хомӯш монда, ба ӯ ҳеҷ ҷавоб надоданд, зеро подшоҳ амр фармуда, гуфта буд, ки «ба ӯ ҷавоб надиҳед».

37Ва Эльёқим ибни Ҳилқиёҳу, ки нозири хона буд, ва Шабнои котиб ва Юоҳ ибни Ософи вақоеънавис бо ҷомаҳои чокзада назди Ҳизқиё омаданд, ва суханони Рабшоқеро ба ӯ нақл карданд.

БОБИ НУЗДАҲУМ

Ҳизқиё ба Ишаъё муроҷиат мекунад.

19^1•Ва чун подшоҳ Ҳизқиё инро шунид, либосашро чок зад, ва палос пӯшида, ба хонаи Худованд омад.

2Ва Эльёқимро, ки нозири хона буд, ва Шабнои котиб ва пирони коҳинонро, ки палос пӯшида буданд, назди набӣ, Ишаъё ибни Омӯс, фиристод+.

3Ва онҳо ба ӯ гуфтанд: «Ҳизқиё чунин мегӯяд: „Имрӯз рӯзи мусибат ва ҷазо ва нанг аст, зеро ки кӯдакон то даҳани бачадон расидаанд, вале қуввати зоидан нест+.

4Кошки Худованд Худои ту ҳамаи суханони Рабшоқеро, ки оғояш подшоҳи Ашшур барои таҳқир кардани Худои Ҳай фиристодааст, мешунид, ва ӯро барои суханоне ки Худованд Худои ту шунидааст, ҷазо медод! Пас, барои бақияе ки ҳанӯз вуҷуд доранд, истиғоса намо“»+.

5Ва бандагони подшоҳ Ҳизқиё назди Ишаъё омаданд.

6Ва Ишаъё ба онҳо гуфт: «Ба оғои худ чунин гӯед: „Худованд чунин мегӯяд: аз суханоне ки шунидаӣ, ки бо онҳо навкарони подшоҳи Ашшур Маро ҳақорат додаанд, натарс+.

7Инак, Ман бар ӯ рӯҳе мефиристам, ва ӯ хабаре шунида, ба замини худ хоҳад баргашт; ва Ман ӯро дар замини худаш бо шамшер фурӯ хоҳам ғалтонид“».

Санҳериб дар ҳаққи Худои Исроил густохона сухан меронад.

8Ва Рабшоқе баргашта, подшоҳи Ашшурро дар ҳолате ёфт, ки бо Либно ҷанг мекард, зеро шунида буд, ки вай аз Локиш ақиб рафтааст+.

9Ва дар бораи Тирҳоқо, подшоҳи Куш, шунида буд, ки мегуфтанд: «Инак, вай берун омадааст, то ки бо ту ҷанг кунад». Ва бори дигар қосидонро назди Ҳизқиё фиристода, гуфт:

10«Ба Ҳизқиё, подшоҳи Яҳудо, чунин гӯед: „Бигзор Худои ту туро фирефта нанамояд, ки ту ба Ӯ таваккал карда, мегӯӣ: Ерусалим ба дасти подшоҳи Ашшур супурда нахоҳад шуд.

11Инак, ту шунидаӣ, ки подшоҳони Ашшур бо ҳамаи заминҳо чӣ кардаанд ва чӣ гуна онҳоро торумор намудаанд, — пас, ту оё раҳо хоҳӣ шуд?

12Оё худоёни халқҳое ки падаронам барҳам додаанд, чунончи: Ҷӯзон ва Ҳорон ва Росаф ва банӣ-Адан, ки дар Талассор буданд, онҳоро раҳо карданд+?

13Куҷост подшоҳи Ҳамот ва подшоҳи Арфод ва подшоҳи шаҳри Сафарвоим, Ҳенаъ ва Ивво?“»+

Дуои Ҳизқиё.

14Ва Ҳизқиё мактубҳоро аз дасти қосидон гирифта, хонд; ва Ҳизқиё ба хонаи Худованд рафта, онҳоро ба ҳузури Худованд паҳн кард.

15Ва Ҳизқиё ба ҳузури Худованд дуо хонда, гуфт: «Эй Худованд Худои Исроил, ки бар каррубиён нишастаӣ! Туӣ, ки ба танҳоӣ Худои ҳамаи мамлакатҳои замин ҳастӣ; Ту осмон ва заминро офаридаӣ+.

16Эй Худованд, гӯши Худро хам карда, бишнав; эй Худованд, чашмони Худро кушода, бубин; ва суханони Санҳерибро бишнав, ки вай барои таҳқир кардани Худои Ҳай фиристодааст+.

17Эй Худованд, дар ҳақиқат подшоҳони Ашшур халқҳоро бо заминҳои онҳо хароб кардаанд,

18Ва худоёни онҳоро дар оташ андохтаанд, зеро ки онҳо худо не, балки маснӯи дасти одамизод, чӯб ва санг буд, бинобар ин онҳоро нест карданд+.

19Ва алҳол, эй Худованд Худои мо, лутфан, моро аз дасти вай наҷот деҳ, то ҳамаи мамлакатҳои замин бидонанд, ки Ту, эй Худованд, ба танҳоӣ Худо ҳастӣ»+.

Худованд ба воситаи Ишаъёи набӣ ҷавоб медиҳад.

20Ва Ишаъё ибни Омӯс назди Ҳизқиё фиристода, гуфт: «Худованд Худои Исроил чунин мегӯяд: он чиро, ки ту пеши Ман дар ҳаққи Санҳериб, подшоҳи Ашшур, дар дуои худ гуфтӣ, иҷобат намудам.

21Чунин аст сухане ки Худованд дар бораи вай гуфтааст:

духтари бокираи Сион аз ту нафрат намуда, туро тамасхур кардааст,
ва духтари Ерусалим аз қафои ту сар ҷунбонидааст!

22Киро ту таҳқир намудаӣ ва дашном додаӣ?

Ва дар ҳаққи кӣ овоз баланд кардаӣ
ва чашмони худро боло бардоштаӣ?

Дар ҳаққи Қуддуси Исроил!

23Ба воситаи қосидони худ Худовандро таҳқир намуда,
гуфтаӣ: „Бо анбӯҳи аробаҳои худ ман ба қуллаи кӯҳҳо,
бар ақсои Лубнон баромадаам,
ва арзҳои болобаланд ва сарвҳои гузини онро буридаам,
ва ба қуллаи баландтарини он, ба боғистони ҳосилхези он расидаам;+

24Ва ман чоҳ канда, оби бегонаро нӯшидаам;
ва бо кафи пойҳои худ ҳамаи наҳрҳои Мисрро хушк хоҳам кард“.

25Оё нашнидаӣ,
ки Ман аз замони пеш инро қарор додаам,
аз қадимулайём инро пешбинӣ намудаам,
ва ҳоло инро тавре ба амал овардаам,
ки ту шаҳрҳои истеҳкомдорро валангор карда, ба харобазор табдил медиҳӣ+?

26Ва сокинони онҳо камқувват, ҳаросон ва хиҷил шудаанд:

онҳо мисли алафи саҳро ва майсаи навхез, ва сабзаи болои бомҳо,
ва мисли киштзоре ки пеш аз хӯша бастанаш
хушк шуда бошад, гардидаанд+.

27Вале Ман нишастани туро, ва баромадани туро,
ва даромадани туро медонам;
ва адоватеро, ки ба ман дорӣ+.
28Азбаски адовате ки ба ман дорӣ,
ва лоуболии ту ба гӯши ман расидааст,
бинобар ин маҳори Худро ба бинии ту,
ва ҷилави Худро ба даҳони ту хоҳам зад,
ва туро бо роҳе ки омадаӣ, хоҳам баргардонид+.

29Ва аломат барои ту, эй Ҳизқиё, чунин аст:

имсол ғаллаи худрӯй хоҳед хӯрд, ва дар соли дуюм — он чи аз он бирӯяд; ва дар соли сеюм кишт кунед ва дарав намоед, ва токҳо шинонед ва меваи онҳоро бихӯред+.

30Ва растагорони хонадони Яҳудо, ки боқӣ мондаанд, аз нав дар поён реша хоҳанд давонид, ва дар боло мева хоҳанд овард,+

31Зеро ки бақия аз Ерусалим, ва растагорон аз Сион ба вуҷуд хоҳанд омад. Рашки Худованди лашкарҳо инро ба амал хоҳад овард+.

32Бинобар ин Худованд дар бораи подшоҳи Ашшур чунин мегӯяд: вай ба ин шаҳр ворид нахоҳад шуд, ва ба он ҷо тир нахоҳад андохт, ва назди он бо сипар нахоҳад омад, ва дар муқобили он хокрез барпо нахоҳад кард+.

33Бо кадом роҳе ки омадааст, бо ҳамон хоҳад баргашт, валекин ба ин шаҳр ворид нахоҳад шуд, — мегӯяд Худованд, — .

34Ва Ман ин шаҳрро ҳимоят хоҳам кард, то ки онро ба хотири Худам ва ба хотири бандаи Худ Довуд наҷот диҳам».

35Ва дар он шаб чунин воқеъ шуд, ки фариштаи Худованд берун омада, саду ҳаштоду панҷ ҳазор нафарро дар ӯрдугоҳи Ашшур зарба зад, ва бомдодон, вақте ки бархостанд, инак, ҳамаашон ҷасадҳои мурда буданд+.

36Ва Санҳериб, подшоҳи Ашшур, ба роҳ даромада, равона шуд ва баргашта, дар Нинве сокин гардид+.

37Ва ҳангоме ки ӯ дар хонаи худояш Нисрӯк ибодат менамуд, писаронаш Адрамалик ва Шарэсар ӯро бо шамшер куштанд, ва худашон ба замини Аророт гурехтанд; ва писараш Эсар-Ҳаддӯн ба ҷои ӯ подшоҳ шуд+.

БОБИ БИСТУМ

Беморӣ ва шифои Ҳизқиё.

20^1•Дар он айём Ҳизқиё бемор шуда, наздик ба мурдан буд; ва набӣ, Ишаъё ибни Омӯс, назди ӯ омада, ба ӯ гуфт: «Худованд чунин мегӯяд: „Барои аҳли байти худ васият намо, зеро ки ту хоҳӣ мурд ва шифо нахоҳӣ ёфт“».

2Ва ӯ рӯи худро ба девор гардонид, ва сӯи Худованд дуо хонда, гуфт:

3«Лутфан, эй Худованд, ба ёд овар, ки чӣ гуна ман ба ҳузури Ту бо ростӣ ва аз самими қалб рафтор намудаам, ва он чи дар назари Ту мақбул буд, ба амал овардаам». Ва Ҳизқиё зор-зор гирист+.

4Ва чунин воқеъ шуд, ки Ишаъё ҳанӯз ба сахни миёна набаромада буд, ки каломи Худованд бар ӯ нузул карда, гуфт:

5«Баргард ва ба Ҳизқиё, ки раиси қавми Ман аст, бигӯй: „Худованд, Худои падарат Довуд, чунин мегӯяд: дуои туро шунидам, ашкҳои туро дидам. Инак, Ман туро шифо хоҳам дод: баъд аз се рӯз ту ба хонаи Худованд дохил хоҳӣ шуд+.

6Ва Ман бар рӯзҳои ту понздаҳ сол илова менамоям, ва туро, ва ин шаҳрро аз дасти подшоҳи Ашшур раҳо хоҳам намуд, ва ин шаҳрро ба хотири Худам ва ба хотири бандаам Довуд ҳимоят хоҳам кард“»+.

7Ва Ишаъё гуфт: «Қурсе аз анҷирқоқ бигиред». Ва гирифта, бар думбал гузоштанд, ва ӯ зинда монд.

8Ва Ҳизқиё ба Ишаъё гуфт: «Чист аломати он ки Худованд маро шифо хоҳад дод, ва ман баъд аз се рӯз ба хонаи Худованд дохил хоҳам шуд?»+

9Ва Ишаъё гуфт: «Аломат аз ҷониби Худованд дар бораи он ки Худованд каломеро, ки гуфтааст, ба амал хоҳад овард, барои ту чунин аст: оё соя даҳ зина пеш равад, ё даҳ зина қафо гардад?»

10Ва Ҳизқиё гуфт: «Даҳ зина пеш рафтани соя осон аст; не, бигзор соя даҳ зина қафо гардад».

11Ва Ишаъёи набӣ сӯи Худованд хонд, ва сояи зинаҳоро, ки бар зинаҳои Оҳоз фуромада буд, даҳ зина қафо гардонид+.

12•Дар он замон Берӯдак ибни Балъадон, подшоҳи Бобил, ба Ҳизқиё нома ва ҳадия фиристод, зеро шунида буд, ки Ҳизқиё бемор шудааст.

13Ва Ҳизқиё онҳоро шунид, ва тамоми хазинахонаи худро: нуқра ва тилло, ва атриёт, ва равғани аъло, ва тамоми қӯрхонаи худ, ва ҳар чиро, ки дар хазоини ӯ ёфт мешуд, ба онҳо нишон дод; чизе набуд, ки Ҳизқиё дар хонаи худ ва дар тамоми қаламрави худ ба онҳо нишон надода бошад+.

14Ва Ишаъёи набӣ назди подшоҳ Ҳизқиё омад, ва ба ӯ гуфт: «Ин одамон чӣ гуфтанд? Ва аз куҷо назди ту омадаанд?» Ва Ҳизқиё гуфт: «Аз кишвари дур, аз Бобил омадаанд».

15Ӯ гуфт: «Дар хонаи ту чӣ диданд?» Ва Ҳизқиё гуфт: «Ҳар он чи дар хонаи ман ҳаст, диданд; чизе дар хазоини ман намонд, ки ба онҳо нишон надода бошам».

16Ва Ишаъё ба Ҳизқиё гуфт: «Каломи Худовандро бишнав:

17„Инак, рӯзҳо меояд, ҳар он чи дар хонаи туст, ва он чи падаронат то имрӯз андӯхтаанд, ба Бобил бурда хоҳад шуд; чизе боқӣ наҳохад монд, — мегӯяд Худованд, —+

18Ва аз писаронат, ки аз ту ба вуҷуд оянд, ва ту онҳоро ба дуньё оварӣ, хоҳанд гирифт, ва онҳо дар қасри подшоҳи Бобил хоҷасаро хоҳанд шуд“»+.

19Ва Ҳизқиё ба Ишаъё гуфт: «Каломи Худованд, ки ту ба забон рондӣ, барҳақ аст». Ва гуфт: «Бигзор дар рӯзҳои ман осоиштагӣ ва пояндагӣ бошад».

Фавти Ҳизқиё.

20Ва бақияи аъмоли Ҳизқиё, ва тамоми корнамоии ӯ, ва ҳавз ва корез канданаш, ва обро ба шаҳр оварданаш дар китоби вақоеъномаи подшоҳони Яҳудо навишта шудааст+.

21Ва Ҳизқиё бо падарони худ хобид; ва писараш Менашше ба ҷои ӯ подшоҳ шуд.

БОБИ БИСТУ ЯКУМ

Подшоҳии Менашше. Маъсият ва фавти ӯ.

21^1•Дар вақти подшоҳ шуданаш Менашше дувоздаҳсола буд, ва ӯ панҷоҳу панҷ сол дар Ерусалим подшоҳӣ кард; ва номи модараш Ҳефсибо буд.

2Ва он чи дар назари Худованд бад буд, ба амал овард, ба тақлиди корҳои зишти халқҳое ки Худованд онҳоро аз пеши банӣ-Исроил бадар ронда буд.

3Ва ӯ баландиҳоеро, ки падараш Ҳизқиё барҳам дода буд, аз нав бино кард, ва қурбонгоҳҳо барои Баал барпо намуд, ва Ашераро мисли он ки Аҳъоб, подшоҳи Исроил, сохта буд, сохт; ва ба тамоми лашкари осмон саҷда бурда, онҳоро ибодат кард+.

4Ва қурбонгоҳҳо дар хонаи Худованд бино кард, ки дар бораи он Худованд гуфтааст: «Дар Ерусалим исми Худро хоҳам гузошт»+.

5Ва барои тамоми лашкари осмон дар ду саҳни хонаи Худованд қурбонгоҳҳо бино кард+.

6Ва писари худро аз оташ гузаронид, ва афсун кард ва фол кушод, ва ҷодугарону азоимхононро ба кор андохт; бо аъмоле ки дар назари Худованд бад аст, бисьёр машғул шуд, то ки Ӯро ба хашм оварад+.

7Ва ҳайкали Ашераро, ки сохта буд, дар хонае гузошт, ки дар бораи он Худованд ба Довуд ва писараш Сулаймон гуфта буд: «Дар ин хона ва дар Ерусалим, ки аз ҳамаи сибтҳои Исроил баргузидаам, исми Худро то абад хоҳам гузошт;

8Ва пои Исроилро аз замине ки ба падаронашон додаам, дигар бадар нахоҳам ронд, ба шарте ки онҳо саъю кӯшиш кунанд, ки бар тибқи ҳар он чи Ман ба онҳо амр фармудаам, ва бар тибқи тамоми шариате ки бандаам Мусо ба онҳо амр фармудааст, рафтор намоянд»+.

9Вале онҳо гӯш надоданд, ва Менашше онҳоро то ба дараҷае гумроҳ кард, ки онҳо назар ба халқҳое ки Худованд аз пеши банӣ-Исроил маҳв намуда буд, ба аъмоли бад бештар машғул шуданд.

10Ва Худованд ба воситаи бандагонаш анбиё сухан ронда, гуфт:

11«Азбаски Менашше, подшоҳи Яҳудо, ин аъмоли зиштро ба ҷо оварда, назар ба тамоми рафтори амӯриёне ки пеш аз ӯ буданд, бадтар рафтор намуд, ва бо бутҳои худ Яҳудоро низ гирифтори гуноҳ гардонид,+

12Бинобар ин Худованд Худои Исроил чунин мегӯяд: „Инак, Ман бар Ерусалим ва Яҳудо чунон мусибате хоҳам овард, ки ҳар касе ки дар бораи он бишнавад, ҳар ду гӯшаш садо хоҳад дод;+

13Ва бар Ерусалим ресмони Сомария ва шоқули хонаи Аҳъобро хоҳам кашид, ва Ерусалимро пок хоҳам кард, чунон ки кас табақчаро пок мекунад, — пок мекунаду чаппа мегардонад+.

14Ва бақияи мероси Худро тарк хоҳам кард, ва онҳоро ба дасти душманонашон хоҳам супурд, ва онҳо барои ҳамаи душманонашон мавриди толону тороҷ хоҳанд гардид,

15Аз боиси он ки онҳо он чи дар назари ман бад аст, ба амал оварданд, ва аз рӯзе ки падаронашон аз Миср берун омаданд, то имрӯз Маро ба хашм оварданд“».

16Ва ҳамчунин хуни бегуноҳонро Менашше бағоят бисьёр рехт, ба тавре ки Ерусалимро сар то сар аз он пур кард, ба замми он гуноҳи худ, ки Яҳудоро гирифтори гуноҳ гардонида буд, то ки он чи дар назари Худованд бад аст, ба амал оваранд+.

17Ва бақияи аъмоли Менашше, ва ҳар чи ӯ кард, ва гуноҳе ки содир намуд, дар китоби ваҳқоеъномаи подшоҳони Яҳудо навишта шудааст+.

18Ва Менашше бо падарони худ хобид ва дар боғи хонаи худ, дар боғи Уззо дафн карда шуд; ва писараш Омӯн ба ҷои ӯ подшоҳ шуд+.

19•Дар вақти подшоҳ шуданаш Омӯн бисту дусола буд, ва ӯ ду сол дар Ерусалим подшоҳӣ кард; ва номи модараш Машуллемет бинти Ҳорус, аз Ётбо, буд.

20Ва он чи дар назари Худованд бад буд, ба амал овард, чунон ки падараш Менашше амал карда буд;

21Ва бо тамоми роҳе ки падараш рафтор карда буд, рафтор намуд, ва бутҳоро, ки падараш парастида буд, парастид, ва ба онҳо саҷда бурд;+

22Ва Худованд Худои падаронашро тарк кард, ва бо роҳи Худованд равона нашуд.

Фавти Омӯн. Бар тахт нишастани Йӯшиёҳу.

23Ва навкарони Омӯн бар ӯ суиқасд карданд; ва подшоҳро дар хонааш куштанд.

24Вале кавми мамлакат ҳамаи онҳоеро, ки бар подшоҳ Омӯн суиқасд карда буданд, ба қатл расониданд; ва қавми мамлакат писараш Йӯшиёҳуро ба ҷои ӯ подшоҳ карданд.

25Ва бақияи аъмоле ки Омӯн кард, дар китоби вақоеъномаи подшоҳони Яҳудо навишта шудааст.

26Ва ӯро дар мақбараи ӯ дар боғи Уззо дафн карданд; ва писараш Йӯшиёҳу ба ҷои ӯ подшоҳ шуд+.

БОБИ БИСТУ ДУЮМ

Подшоҳии Йӯшиёҳу.

22^1•Дар вақти подшоҳ шуданаш Йӯшиёҳу ҳаштсола буд, ва ӯ сию як сол дар Ерусалим подшоҳӣ кард; ва номи модараш Едидо бинти Адоё, аз Босқат, буд+.

2Ва он чи дар назари Худованд мақбул буд, ба амал овард; ва бо тамоми роҳи падараш Довуд равона шуд, ва ба тарафи рост ё чап майл накард+.

Таъмири маъбад.

3Ва дар соли ҳаждаҳуми подшоҳ Йӯшиёҳу чунин воқеъ шуд, ки подшоҳ Шофон ибни Асальёҳу ибни Машулломи котибро ба хонаи Худованд фиристода, гуфт:

4«Назди Ҳилқиёи саркоҳин бирав, ва ӯ нуқраеро, ки ба хонаи Худованд оварда шудааст, ва остонабонон онро аз қавм ҷамъ кардаанд, бишуморад,+

5Ва онро ба дасти саркороне ки бар хонаи Худованд таъин карда шудаанд, бисупорад, то ки онҳо онро ба коргароне ки дар хонаи Худованд барои таъмири рахнаҳои хона кор мекунанд, бидиҳанд,

6Яъне ба дуредгарон ва бинокорон ва гилкорон; ва барои харидани чӯбу тахта ва сангҳои тарошидашуда аз баҳри таъмири хона».

7Аммо аз нуқрае ки ба дасташон супурда мешуд, аз онҳо ҳисобот талаб намекарданд, зеро ки онҳо аз рӯи виҷдон амал мекарданд+.

Ёфт шудани китоби Тавроти Мусо.

8•Ва Ҳилқиёи саркоҳин ба Шофони котиб гуфт: «Китоби Тавротро дар хонаи Худованд ёфтаам». Ва Ҳилқиё он китобро ба Шофон дод, ва ӯ онро хонд+.

9Ва Шофони котиб назди подшоҳ омад, ва ба подшоҳ ҷавоб оварда, гуфт: «Бандагонат нуқраеро, ки дар хона буд, дар шумор оварданд, ва онро ба дасти саркороне ки бар хонаи Худованд таъин шудаанд, супурданд».

10Ва Шофони котиб ба подшоҳ хабар дода, гуфт: «Ҳилқиёи коҳин китобе ба ман дод». Ва Шофон онро пеши подшоҳ хонд.

11Ва ҳангоме ки подшоҳ суханони китоби Тавротро шунид, либоси худро чок зад.

12Ва подшоҳ ба Ҳилқиёи коҳин ва Аҳиқом ибни Шофон ва Акбӯр ибни Михоё ва Шофони котиб ва Асоёи навкари подшоҳ амр фармуда, гуфт:+

13«Биравед ва аз Худованд барои ман ва барои қавм ва барои тамоми Яҳудо дар бораи суханони ин китоби ёфтшуда илтиҷо намоед, зеро ғазаби Худованд, ки бар мо аланга гирифтааст, бузург аст, аз барои он ки падарони мо ба суханони ин китоб гӯш надодаанд, то ки мувофиқи ҳар он чи дар бораи мо навишта шудааст, амал намоянд»+.

14Ва Ҳилқиёи коҳин ва Аҳиқом ва Акбӯр ва Шофон ва Асоё назди Ҳулдои набия, зани Шаллум ибни Тиқво ибни Ҳарҳаси муҳофизи либосҳо, ки ӯ дар Ерусалим, дар маҳаллаи дуюми он сукунат дошт, рафтанд, ва бо ӯ гуфтугӯ карданд+.

Суханони Ҳулдои набия.

15Ва ӯ ба онҳо гуфт: «Худованд Худои Исроил чунин мегӯяд: „Ба касе ки шуморо назди ман фиристодааст, бигӯед:

16Худованд чунин мегӯяд: инак, Ман мусибате бар ин макон ва бар сокинонаш хоҳам овард, — ҳамаи суханони китоберо, ки подшоҳи Яҳудо хондааст;

17Азбаски онҳо Маро тарк карда, ба худоёни дигар бухур сӯзониданд, то ки Маро бо тамоми амали дастҳои худ ба хашм оваранд, ғазаби Ман бар ин макон аланга гирифтааст ва хомӯш нахоҳад шуд.“+

18Вале ба подшоҳи Яҳудо, ки шуморо фиристодааст, то ки аз Худованд илтиҷо намоед, чунин гӯед: „Худованд Худои Исроил дар бораи суханоне ки шунидаӣ, чунин мегӯяд:

19Азбаски дили ту нарм шудааст, ва дар вақти шунидани суханони Ман дар бораи ин макон ва сокинонаш, яъне дар бораи он ки онҳо мавриди харобӣ ва лаънат хоҳанд шуд, ту ба хузури Худованд гардан фуровардаӣ ва либоси худро чок зада, ба ҳузури Ман гирья кардаӣ, бинобар ин Ман низ туро иҷобат намудам, мегӯяд Худованд+.

20Аз ин рӯ, инак, Ман туро ба падаронат ҳамроҳ хоҳам кард, ва ту дар мақбараи худ ба саломатӣ гузошта хоҳӣ шуд, ва тамоми он мусибатро, ки Ман бар ин макон меоварам, чашмони ту нахоҳад дид“». Ва ҷавобро ба подшоҳ расониданд+.

БОБИ БИСТУ СЕЮМ

Китоби аҳд ба қавм эълон карда шуд.

23^1•Ва подшоҳ фиристод, ва ҳамаи пирони Яҳудо ва Ерусалимро назди ӯ ҷамъ карданд.

2Ва подшоҳ ба хонаи Худованд омад, ва тамоми мардуми Яҳудо ва ҳамаи сокинони Ерусалим бо ӯ буданд, — коҳинон ва анбиё, ва тамоми қавм аз хурд то калон; ва ӯ ҳамаи суханони китоби аҳдро, ки дар хонаи Худованд ёфт шуд, дар гӯши онҳо хонд+.

3Ва подшоҳ бар минбар истод, ва ба ҳузури Худованд аҳд баст, ки Худовандро пайравӣ намоянд, ва аҳком ва шаҳодот ва фароизи Ӯро бо тамоми дилу ҷон риоя кунанд, ва суханони ин аҳдро, ки дар ин китоб навишта шудааст, ба ҷо оваранд; ва тамоми қавм ин аҳдро ба зиммаи худ гирифтанд+.

Ислоҳоти подшоҳ Йӯшиёҳу.

4Ва подшоҳ ба Ҳилқиёи саркоҳин ва коҳинони муовин ва остонабонон амр фармуд, ки тамоми ашьёи барои Баал ва Ашера ва тамоми лашкари осмон сохташударо аз қасри Худованд берун оваранд; ва ӯ онҳоро дар беруни Ерусалим, дар киштзори Қидрӯн сӯзонид, ва хокистарашонро ба Байт-Ил бурд+.

5Ва коҳинони бутҳоро, ки подшоҳони Яҳудо таъин карда буданд, то ки бар баландиҳои шаҳрҳои Яҳудо ва гирду атрофи Ерусалим бухур сӯзонанд, ва онҳоеро, ки барои Баал ва офтоб ва моҳ ва ситораҳо ва тамоми лашкари осмон бухур месӯзониданд, маъзул намуд+.

6Ва Ашераро аз хонаи Худованд бароварда, берун аз Ерусалим ба ҷониби наҳри Қидрӯн бурд, ва онро назди наҳри Қидрӯн сӯзонид ва кӯфта, гард-гард кард; ва гарди онро дар кабристони мардуми оддӣ пошид+.

7Ва хонаҳои ливотагаронро, ки назди хонаи Худованд буд, ва дар он ҷо занон чодирҳо барои Ашера мебофтанд, хароб кард+.

8Ва ҳамаи коҳинонро аз шаҳрҳои Яҳудо овард, ва баландиҳоро, ки коҳинон дар он ҷо бухур месӯзониданд, — аз Ҷобаъ то Беэр-Шобаъ, — палид гардонид; ва баландиҳои назди дарвозаҳоро, — онро, ки дар даҳани дарвозаи Еҳушаъ, раиси шаҳр буд, ва онро, ки ба тарафи чапи шахси ба дарвозаи шаҳр дохилшаванда буд, — хароб кард.

9Аммо коҳинони баландиҳо ба қурбонгоҳи Худованд дар Ерусалим роҳ дода намешуданд, гарчанде ки дар миёни бародарони худ фатир мехӯрданд+.

10Ва ӯ Тӯфетро, ки дар дараи Бен-Ҳиннӯм буд, палид гардонид, то ки касе писар ё духтари худро аз оташи Мӯлик нагузаронад+.

11Ва аспҳоеро, ки подшоҳони Яҳудо барои парастиши офтоб дода буданд, аз даромадгоҳи хонаи Худованд дур карда, ба ҳавлии Натан-Малики хоҷасаро, ки дар атрофи шаҳр буд, гузаронид, ва аробаҳои офтобро дар оташ сузонид.

12Ва қурбонгоҳҳоеро, ки бар боми болохонаи Оҳоз буд, ва подшоҳони Яҳудо онҳоро сохта буданд, ва қурбонгоҳҳоеро, ки Менашше дар ду саҳни хонаи Худованд сохта буд, подшоҳ хароб кард, ва аз он ҷо сарнагун намуда, гарди онҳоро ба наҳри Қидрӯн андохт+.

13Ва баландиҳоро, ки дар рӯ ба рӯи Ерусалим, ба тарафи рости кӯҳи Фасод буд, ва онҳоро Сулаймон, подшоҳи Исроил, барои Аштора, бути зишти сидӯниён, ва барои Камуш, бути зишти Мӯоб, ва барои Милкӯм, бути қабеҳи банӣ-Аммӯн бино карда буд, подшоҳ палид гардонид+.

14Ва ҳайкалҳоро шикаст, ва Ашераҳоро бурид, ва ҷои онҳоро аз устухонҳои одамизод пур кард+.

15Ва низ қурбонгоҳе ки дар Байт-Ил буд, ва баландие ки Ёробъом ибни Набот сохта, Исроилро гирифтори гуноҳ гардонида буд, — ҳам он қурбонгоҳ ва ҳам он баландиро хароб кард, ва баландиро сӯзонид, кӯфта гард-гард гардонид, ва Ашераро сӯзонид+.

16Ва Йӯшиёҳу рӯй гардонида, қабрҳоеро, ки он ҷо дар кӯҳ буд, дид, ва фиристода, устухонҳоро аз он қабрҳо гирифт, ва бар қурбонгоҳ сӯзонида, онро палид гардонид, бар тибқи қаломи Худованд, ки он марди Худо, ки ин воқеаҳоро пешгӯӣ карда буд, онро ба забон ронд+.

17Ва ӯ гуфт: «Чист ин ҳайкали ёдгорӣ, ки ман мебинам?» Ва мардуми шаҳр ба ӯ гуфтанд: «Ин қабри марди Худост, ки вай аз Яҳудо омада, ин корҳоеро, ки ту бар қурбонгоҳи Байт-Ил кардаӣ, эълон намуда буд»+.

18Ва ӯ гуфт: «Варо ба ҳоли худ вогузоред, ва касе устухонҳои варо аз ҷояш наҷунбонад». Ва устухонҳои вай бо устухонҳои набие ки аз Сомария омада буд, раҳо шуд.

19Ва низ ҳамаи ибодатхонаҳои баландиҳоеро, ки дар шаҳрҳои Сомария буд, ва онҳоро подшоҳони Исроил барпо намуда, Худовандро ба хашм оварда буданд, Йӯшиёҳу барҳам дод, ва бо онҳо мисли тамоми аъмоле ки дар Байт-Ил карда буд, амал намуд.

20Ва ҳамаи коҳинони баландиҳоро, ки дар он ҷо буданд, бар қурбонгоҳҳо кушт, ва устухонҳои одамизодро бар онҳо сӯзонид; ва ба Ерусалим баргашт+.

Подшоҳ амр мефармояд,

ки иди фисҳро ба ҷо оваранд.

21•Ва подшоҳ ба тамоми қавм амр фармуда, гуфт: «Иди фисҳро барои Худованд Худои худ ба ҷо оваред, чунон ки дар ин китоби аҳд навишта шудааст»+.

22Зеро ки мисли ин иди фисҳ аз айёми довароне ки бар Исроил доварӣ карда буданд, ва дар тамоми айёми подшоҳони Исроил ва подшоҳони Яҳудо ба ҷо оварда нашудааст;

23Фақат дар соли ҳаждаҳуми подшоҳ Йӯшиёҳу ин иди фисҳ барои Худованд дар Ерусалим ба ҷо оварда шуд.

24Ва низ ҷодугарон ва азоимхонон ва бутҳо ва ҳамаи чизҳои зиштро, ки дар замини Яҳудо ва дар Ерусалим пайдо шуда буданд, Йӯшиёҳу сузонид, то ки суханони Тавротро, ки дар китоб навишта шуда буд, ва онро Ҳилқиёи коҳин дар хонаи Худованд ёфта буд, ба амал оварад+.

25Ва монанди ӯ пеш аз ӯ подшоҳе набуд, ки бо тамоми дилаш ва бо тамоми ҷонаш ва бо тамоми қувваташ, бар тибқи тамоми Тавроти Мусо, ба Худованд руҷӯъ карда бошад; ва баъд аз ӯ монанди ӯ ба майдон наомадааст+.

26Аммо Худованд аз шиддати ғазаби бузурги Худ, ки ин ғазабаш бар Яҳудо аланга гирифта буд, ба сабаби ҳамаи бадкирдориҳои Менашше, ки бо онҳо Ӯро ба хашм оварда буд, даст накашид+.

27Ва Худованд гуфт: «Яҳудоро низ аз ҳузури Худ дур хоҳам кард, чунон ки Исроилро дур кардаам; ва ин шаҳрро, ки баргузидаам, яъне Ерусалимро бо хонае ки дар бораи он гуфтаам: „Исми Ман дар он ҷо хоҳад буд“, тарк хоҳам намуд»+.

Фавти Йӯшиёҳу.

28•Ва бақияи аъмоли Йӯшиёҳу, ва ҳар чи ӯ кард, дар китоби вақоеъномаи подшоҳони Яҳудо навишта шудааст.

29Дар айёми ӯ фиръавн Накӯҳ, подшоҳи Миср, сӯи подшоҳи Ашшур, ба наҳри Фурот баромад. Ва подшоҳ Йӯшиёҳу ба истиқболи вай рафт, вале вай, вақте ки ӯро дид, ӯро дар Маҷиддӯ кушт+.

30Ва навкаронаш мурдаи ӯро дар ароба ниҳода, аз Мачиддӯ ба Ерусалим оварданд, ва ӯро дар мақбарааш дафн карданд. Ва кавми мамлақат Еҳӯоҳоз ибни Йӯшиёҳуро гирифтанд, ва ӯро тадҳин намуда, ба ҷои падараш подшоҳ карданд+.

Подшоҳии Еҳӯоҳоз.

31•Дар вақти подшоҳ шуданаш Еҳӯоҳоз бисту сесола буд, ва се моҳ дар Ерусалим подшоҳӣ кард. Ва номи модараш Ҳамутал бинти Ирмиёҳу, аз Либно, буд+.

32Ва ӯ он чи дар назари Худованд бад буд, ба амал овард, мисли ҳар он чи падаронаш ба амал оварда буданд.

33Ва ӯро фиръавн Накӯҳ дар Рибло, дар замини Ҳамот, бандӣ сохт, то ки дар Ерусалим подшоҳӣ накунад; ва бар мамлакат сад киккар нуқра ва як киккар тилло ҷарима андохт+

34Ва фиръавн Накӯҳ Эльёқим ибни Йӯшиёҳуро ба ҷои падараш Йӯшиёҳу подшоҳ карда, номи ӯро ба Еҳӯёқим мубаддал намуд; ва Еҳӯоҳозро гирифт, ва ӯ ба Миср омада, дар он ҷо мурд+.

35Ва нуқра ва тиллоро Еҳӯёқим ба фиръавн медод; аммо ба замин баҳо монд, то ки нуқраро бар тибқи фармони фиръави бидиҳад; аз қавми мамлакат, аз ҳар кас мувофиқи баҳояш, нуқра ва тиллоро ҳамчун хироҷ меситонид, то ки ба фиръавн Накӯҳ бидиҳад.

36•Дар вақти подшоҳ шуданаш Еҳӯёқим бисту панҷсола буд, ва ӯ ёздаҳ сол дар Ерусалим подшоҳӣ кард. Ва номи модараш Забуддо бинти Фадоё, аз Румо, буд.

37Ва он чи дар назари Худованд бад буд, ба амал овард, мисли ҳар он чи падаронаш ба амал оварда буданд.

БОБИ БИСТУ ЧОРУМ

Еҳӯёқим ба Набукаднесар хироҷ медиҳад.

24^1Дар айёми ӯ Набукаднесар, подшоҳи Бобил, лашкар кашид, ва Еҳӯёқим се сол бандаи вай буд, вале баргашта, ба муқобили вай шӯриш бардошт+.

2Ва Худованд фавҷҳои калдониён, ва фавҷҳои арамиён, ва фавҷҳои мӯобиён, ва фавҷҳои банӣ-Аммӯнро бар ӯ фиристод, ва онҳоро бар Яҳудо фиристод, то ки онро нобуд кунад, бар ҳасби каломи Худованд, ки ба воситаи бандагонаш анбиё ба забон ронда буд+.

3Аммо ин бар ҳасби амри Худованд ба сари Яҳудо омад, то ки онро аз ҳузури худ дур андозад, ба сабаби гуноҳҳои Менашше, мувофиқи ҳар он чи ӯ ба амал оварда буд;+

4Ва низ аз боиси хуни бегуноҳон, ки ӯ рехта, Ерусалимро аз хуни бегуноҳон пур карда буд; ва Худованд нахост, ки ӯро биомурзад.

5Ва бақияи аъмоли Еҳӯёқим, ва ҳар чи ӯ кард, дар китоби вақоеъномаи подшоҳони Яҳудо навишта шудааст.

Фавти Еҳӯёқим ва подшоҳии Еҳӯёкин.

6Ва Еҳӯёқим бо падарони худ хобид, ва писараш Еҳӯёкин ба ҷои ӯ подшоҳ шуд.

7Ва подшоҳи Миср дигар аз замини худ набаромад, зеро ки подшоҳи Бобил аз наҳри Миср то наҳри Фурот ҳар чиро, ки ба подшоҳи Миср тааллуқ дошт, гирифта буд.

8•Дар вақти подшоҳ шуданаш Еҳӯёкин ҳаждаҳсола буд, ва се моҳ дар Ерусалим подшоҳӣ кард, ва номи модараш Наҳушто бинти Элнотон, аз Ерусалим, буд.

9Ва он чи дар назари Худованд бад буд, ба амал овард, мисли ҳар он чи падараш ба амал оварда буд.

10Дар он замон навкарони Набукаднесар, подшоҳи Бобил, ба Ерусалим наздик омаданд, ва шаҳр муҳосира карда шуд.

Асорати аввалини Бобил.

11Ва Набукаднесар, подшоҳи Бобил, ба шаҳр омад, дар сурате ки навкаронаш онро муҳосира карда буданд.

12Ва Еҳӯёкин, подшоҳи Яҳудо, назди подшоҳи Бобил берун омад: худаш ва модараш ва навкаронаш ва миронаш ва хоҷасароёнаш; ва подшоҳи Бобил, дар соли ҳаштуми подшоҳии худ, ӯро гирифт+.

13Ва тамоми хазоини хонаи Худованд ва хазоини хонаи подшоҳро аз он ҷо берун овард; ва тамоми колои тиллоеро, ки Сулаймон, подшоҳи Исроил, барои қасри Худованд сохта буд, пора-пора кард, чунон ки Худованд гуфта буд+.

14Ва тамоми аҳли Ерусалим, ва ҳамаи мирон, ва ҳамаи мардони ҷангиро ба асирӣ гирифта бурд, — асиршудагон даҳ ҳазор нафар буданд, — ва ҳамаи ҳунармандон ва оҳангаронро низ; ғайр аз камбағалони қавми мамлакат касе боқӣ намонд.

15Ва Еҳӯёкинро асир карда, ба Бобил бурд; ва модари подшоҳ, ва занони подшоҳ, ва хоҷасароёнаш, ва ҳамаи бузургони мамлакатро ба асирӣ гирифта, аз Ерусалим ба Бобил бурд+.

16Ва ҳамаи мардони ҷангиро ба миқдори ҳафт ҳазор нафар, ва ҳунармандон ва оҳангаронро ба миқдори ҳазор нафар, ки ҳамаашон баҳодурони ҷангозмуда буданд, подшоҳи Бобил асир карда, ба Бобил овард.

Подшоҳии Сидқиёҳу.

17Ва подшоҳи Бобил амаки ӯ Маттаньёро ба ҷои ӯ подшоҳ кард, ва номи варо ба Сидқиёҳу мубаддал намуд+.

18•Дар вақти подшоҳ шуданаш Сидқиёҳу бисту яксола буд, ва ӯ ёздаҳ сол дар Ерусалим подшоҳӣ кард; ва номи модараш Ҳамутал бинти Ирмиёҳу, аз Либно, буд+.

19Ва он чи дар назари Худованд бад буд, ба амал овард, мисли ҳар он чи Еҳӯёқим ба амал оварда буд.

20Зеро он чи дар Ерусалим ва Яҳудо воқеъ шуд, ба сабаби ғазаби Худованд буд, то ба дараҷае ки Ӯ онҳоро аз ҳузури Худ дур андохт. Ва Сидқиёҳу ба муқобили подшоҳи Бобил шӯриш бардошт+.

БОБИ БИСТУ ПАНҶУМ

Муҳосираи Ерусалим ва бори дуюм ба асирӣ бурдан ба Бобил.

25^1Ва чунин воқеъ шуд, ки Набукаднесар, подшоҳи Бобил, дар соли нӯҳуми подшоҳии худ, дар рӯзи даҳуми моҳи даҳум, бо тамоми лашкари худ ба Ерусалим наздик омада, дар рӯ ба рӯи он ӯрду зад, ва садди дидбонӣ гирдогирди он бино карданд+.

2Ва шаҳр то соли ёздаҳуми подшоҳ Сидқиёҳу дар ҳолати муҳосира буд.

3Дар рӯзи нӯҳуми моҳ қаҳтӣ дар шаҳр пурзӯр шуд, ва барои қавми мамлакат нон набуд.

4Ва шаҳр рахна карда шуд, ва ҳамаи мардони ҷангӣ шабона аз роҳи дарвозае ки дар миёни ду ҳисор назди боғи подшоҳ буд, гурехтанд; ва калдониён гирдогирди шаҳр буданд; ва подшоҳ бо роҳи даштрӯя равона шуд.

5Ва қӯшуни калдониён подшоҳро таъқиб намуда, дар даштрӯяи Ериҳӯ ба ӯ расида гирифтанд, ва тамоми лашкараш аз пеши ӯ пароканда шуда рафтанд.

6Ва подшоҳро дастгир карданд, ва ӯро назди подшоҳи Бобил ба Рибло оварданд, ва бар ӯ доварӣ карданд+.

7Ва писарони Сидкиёҳуро дар пеши назари ӯ куштанд; ва чашмони Сидқиёҳуро кӯр карданд, ва ӯро занҷирбанд карда, ба Бобил бурданд+.

8Ва дар рӯзи ҳафтуми моҳи панҷум, дар соли нуздаҳуми Набукаднесар, подшоҳи Бобил, Набузаръадон, сардори ҷаллодон, навкари подшоҳи Бобил, ба Ерусалим омад+.

9Ва ӯ хонаи Худованд ва хонаи подшоҳро сӯзонид; ва ҳамаи хонаҳои Ерусалим, ва ҳар хонаи бузургро бо оташ сӯзонид+.

10Ва тамоми қӯшуни калдониён, ки бо сардори ҷаллодон буданд, ҳисори гирдогирди Ерусалимро хароб карданд+.

11Ва бақияи қавмро, ки дар шаҳр монда буданд, ва таслимшудагонро, ки ба подшоҳи Бобил таслим шуда буданд, ва бақияи оммаро Набузаръадон, сардори ҷаллодон, ба асирӣ бурд.

12Вале аз миёни камбағалони мамлакат баъзеро сардори ҷаллодон ҳамчун токдорон ва зироаткорон боқӣ гузошт.

13Ва сутунҳои мисинро, ки дар хонаи Худованд буд, ва пояҳо, ва ҳавзи мисинро, ки дар хонаи Худованд буд, калдониён шикастанд, ва миси онҳоро ба Бобил бурданд+.

14Ва дегҳо, ва хокандозҳо, ва оташгиракҳо, ва қошуқҳо, ва тамоми колои мисинро, ки бо онҳо хизмат мекарданд, онҳо гирифтанд+.

15Ва маҷмарҳо ва косаҳоро, — хоҳ аз тилло буд, хоҳ аз нуқра, — сардори ҷаллодон гирифт.

16Ду сутун, як ҳавз, ва пояҳое ки Сулаймон барои хонаи Худованд сохта буд, — вазни миси тамоми ин коло маълум набуд+.

17Баландии як сутун ҳаждаҳ зироъ буд; ва тоҷи мисин бар он, ва баландии тоҷ се зироъ буд; ва шабака ва анорҳо гирдогирди тоҷ, — ҳамааш аз мис буд; ва мисли инҳо барои сутуни дуюм бар шабакаи он буд+.

18Ва сардори ҷаллодон Сароёи саркоҳин, ва Сафаньёи коҳини муовин, ва се нафар остонабононро гирифт+.

19Ва аз шаҳр як хоҷасароро, ки бар мардони ҷангӣ таъин шуда буд, ва панҷ шахсро аз онҳое ки чеҳраи подшоҳро медиданд ва дар шаҳр ёфт шуданд, ва котиби сарлашкарро, ки қавми мамлакатро сафарбарӣ менамуд, ва шаст нафарро аз қавми мамлакат, ки дар шаҳр ёфт шуданд, гирифт.

20Ва Набузаръадон, сардори ҷаллодон, онҳоро гирифта, назди подшоҳи Бобил ба Рибло бурд.

21Ва подшоҳи Бобил онҳоро дар Рибло, дар замини Ҳамот зарба зада, кушт. Ва аҳли Яҳудо аз замини худ ба асирӣ рафтанд.

Ҷадальёҳу волии кишвар таъин карда мешавад.

22•Ва бар қавме ки дар замини Яҳудо боқӣ монда буданд, — бар онҳое ки Набукаднесар, подшоҳи Бобил, боқӣ гузошта буд, — вай Ҷадальёҳу ибни Аҳиқом ибни Шофонро таъин намуд+.

23Ва чун ҳамаи сардорони лашкар, — худашон ва одамонашон, — шуниданд, ки подшоҳи Бобил Ҷадальёҳуро таъин намудааст, онҳо назди Ҷадальёҳу ба Мисфо омаданд, яъне Исмоил ибни Натаньё, ва Йӯҳонон ибни Қореяҳ, ва Сароё ибни Танҳумати натуфотӣ, ва Еазнаёҳу ибни Маъкотӣ, — худашон ва одамонашон+.

24Ва Ҷадальёҳу ба онҳо ва одамонашон қасам хӯрда, гуфт: «Аз навкарони калдониён натарсед, дар замин сокин шуда, ба подшоҳи Бобил хизмат кунед, ва барои шумо хуб хоҳад шуд».

25Ва дар моҳи ҳафтум чунин воқеъ шуд, ки Исмоил ибни Натаньё ибни Элишомаъ, ки аз насли подшоҳ буд, омад, ва даҳ нафар ҳамроҳонаш буданд, ва онҳо Ҷадальёҳуро зарба заданд, ва ӯ мурд; ва ҳамчунин яҳудиён ва калдониёнро, ки бо ӯ дар Мисфо буданд+.

26Ва тамоми қавм, аз хурд то калон, ва сардорони лашкар бархоста, ба Миср омаданд, зеро ки аз калдониён тарсиданд+.

27•Ва дар соли сию ҳафтуми асирии Еҳӯёкин, подшоҳи Яҳудо, дар рӯзи бисту ҳафтуми моҳи дувоздаҳум, чунин воқеъ шуд, ки Эвил-Мерӯдак, подшоҳи Бобил, дар соле ки подшоҳ шуд, Еҳӯёкин, подшоҳи Яҳудоро сарафроз намуда, аз зиндон берун овард;+

28Ва бо ӯ некхоҳона сухан ронд, ва тахти ӯро аз тахти подшоҳоне ки назди ӯ дар Бобил буданд, болотар гузошт.

29Ва либоси зиндонии ӯро мубаддал намуд, ва ӯ ҳамеша, тамоми айёми ҳаёти худ, ба ҳузури вай хӯрок мехӯрд.

30Ва нафақаи ӯ, нафақаи доимӣ, ба ӯ аз ҷониби подшоҳ рӯз ба рӯз, тамоми айёми ҳаёти ӯ дода мешуд.

* 6:25 Қаб — воҳиди андозаи ҷисмҳои обакӣ дар замони қадим, ки гунҷонши 2,2 литрро дошт.

+ 1:1 3 Подш. 22:37, 2 Подш. 8:2, 4 Подш. 3:5

+ 1:2 Аъм. 20:9, Еҳ. 13:3, Мат. 10:25, Мат. 12:24, Марқ. 3:22, Луқ. 11:15, 4 Подш. 8:8

+ 1:3 3 Подш. 17:1, 3 Подш. 21:17
+ 1:8 Зак. 13:4, Мат. 3:4, Марқ. 1:6
+ 1:10 Айюб 1:16, Луқ. 9:54
+ 2:1 Ҳас. 5:24, 3 Подш. 19:19-21, Еҳ. 5:9
+ 2:4 3 Подш. 16:34
+ 2:8 Хур. 14:21, Хур. 14:29, Еҳ. 3:16
+ 2:9 Ад. 11:17, Ад. 11:25, Так. Шар. 21:17
+ 2:12 4 Подш. 6:17, 4 Подш. 13:14

+ 2:16 3 Подш. 18:12, Ҳиз. 3:12, Ҳиз. 8:3, Аъм. 8:39

+ 2:23 Айюб 19:18
+ 2:25 Еҳ. 19:26, 3 Подш. 18:20
+ 3:2 3 Подш. 16:31, 4 Подш. 10:26
+ 3:3 3 Подш. 12:28-32
+ 3:5 4 Подш. 1:1
+ 3:7 3 Подш. 22:4
+ 3:9 3 Подш. 22:47
+ 3:10 Еҳ. 7:7
+ 3:11 3 Подш. 22:7
+ 3:13 3 Подш. 18:19, 3 Подш. 22:6

+ 3:15 1 Подш. 10:5, 1 Подш. 16:17, 3 Подш. 18:46

+ 3:19 Так. Шар. 20:19
+ 3:20 Хур. 29:39-40
+ 3:25 Иш. 16:7
+ 3:27 Мик. 6:7
+ 4:1 Иб. 25:39-41, Наҳ. 5:5, Мат. 18:25
+ 4:8 Еҳ. 19:18
+ 4:12 4 Подш. 5:20-27, 4 Подш. 8:4-5
+ 4:16 Ҳас. 18:14
+ 4:23 Ад. 28:11
+ 4:27 Мат. 28:9, Ҳас. 18:17, Ом. 3:7

+ 4:29 3 Подш. 18:46, Хур. 7:19, Хур. 14:26, Луқ. 10:4

+ 4:31 3 Подш. 18:29, Юҳ. 11:11
+ 4:33 Яъқ. 5:16
+ 4:34 3 Подш. 17:21, Аъм. 20:10
+ 4:37 Ибр. 11:35
+ 4:38 Еҳ. 5:9, 4 Подш. 2:1

+ 4:42 1 Подш. 9:4, Мат. 14:16-21, Мат. 15:32-38, Марқ. 6:37-44, Марқ. 8:4-9, Луқ. 9:13-17, Юҳ. 6:5-13

+ 5:1 Луқ. 4:27, Иб. 13:3
+ 5:7 Так. Шар. 32:39, 3 Подш. 20:7
+ 5:10 Иб. 14:7
+ 5:15 Дон. 2:47
+ 5:16 Дон. 5:17
+ 5:20 4 Подш. 4:12, 4 Подш. 8:4-5
+ 5:27 Хур. 4:6, Ад. 12:10
+ 6:13 Ҳас. 37:17
+ 6:16 2 Вак. 32:7
+ 6:17 Заб. 67:18, Зак. 1:8, Зак. 6:1
+ 6:18 Ҳас. 19:11
+ 6:22 2 Вак. 28:15, Мас. 25:21, Рум. 12:20

+ 6:24 3 Подш. 15:18, 3 Подш. 20:1, 4 Подш. 8:27

+ 6:26 2 Подш. 14:4
+ 6:29 Иб. 26:29, Так. Шар. 28:57, Нав. 4:10
+ 7:2 Мал. 3:10, 4 Подш. 7:17
+ 7:6 2 Подш. 5:24, 4 Подш. 6:17
+ 7:7 Заб. 47:6
+ 7:17 4 Подш. 7:2
+ 8:1 4 Подш. 4:35-37, Ҳас. 41:27
+ 8:4 4 Подш. 4:12, 4 Подш. 5:20-27
+ 8:7 4 Подш. 6:24

+ 8:8 3 Подш. 19:15, 3 Подш. 19:17, 1 Подш. 9:7, 4 Подш. 1:2

+ 8:12 4 Подш. 10:32, 4 Подш. 12:17, 4 Подш. 13:22, Ом. 1:3-4, Заб. 136:9, Иш. 13:16, Ҳуш. 14:1, Наҳум 3:10, Ҳуш. 14:1, Ом. 1:13

+ 8:13 3 Подш. 19:15, 3 Подш. 19:17
• 8:16 2 Вак. 21:4-20
+ 8:18 3 Подш. 12:28-30, 3 Подш. 16:31-33
+ 8:19 2 Подш. 21:17, 3 Подш. 11:36
+ 8:20 Ҳас. 27:40, 3 Подш. 22:47
• 8:25 2 Вак. 22:1-6
+ 8:26 4 Подш. 11:1
+ 8:28 4 Подш. 8:15, 3 Подш. 22:3
+ 9:1 4 Подш. 8:28
+ 9:2 3 Подш. 19:16
+ 9:3 1 Подш. 10:1
+ 9:7 3 Подш. 18:4
+ 9:8 Так. Шар. 32:36

+ 9:9 3 Подш. 14:10, 3 Подш. 15:29, 3 Подш. 16:11, 3 Подш. 21:21-22

+ 9:10 3 Подш. 21:23, 4 Подш. 9:36

+ 9:11 Ирм. 29:26, Ҳуш. 9:7

+ 9:13 Мат. 21:8, Марқ. 11:8, 2 Подш. 15:10, 3 Подш. 1:34

+ 9:14 4 Подш. 8:28-29
+ 9:21 2 Вак. 22:7, 3 Подш. 21:1
+ 9:26 3 Подш. 21:19
+ 9:27 2 Вак. 22:9
+ 9:28 4 Подш. 23:30
+ 9:31 3 Подш. 16:9-13
+ 9:34 3 Подш. 16:31
+ 9:36 3 Подш. 21:23, 4 Подш. 9:10
+ 10:1 3 Подш. 16:24
+ 10:7 3 Подш. 21:21, 4 Подш. 9:8

+ 10:10 3 Подш. 21:19, 3 Подш. 21:21, 3 Подш. 21:29

+ 10:14 2 Вак. 22:8

+ 10:15 1 Вақ. 2:55, Ирм. 35:8

+ 10:17 3 Подш. 21:19, 3 Подш. 21:21, 3 Подш. 21:29

+ 10:18 3 Подш. 16:31-32
+ 10:19 3 Подш. 18:19, 3 Подш. 22:6
+ 10:21 3 Подш. 16:32
+ 10:24 3 Подш. 20:39
+ 10:25 3 Подш. 18:40
+ 10:26 4 Подш. 3:2
+ 10:27 4 Подш. 23:14
+ 10:29 3 Подш. 12:28
+ 10:30 4 Подш. 15:12
+ 10:32 4 Подш. 8:12
+ 10:33 Так. Шар. 2:36
• 11:1 2 Вак. 22:10
+ 11:1 4 Подш. 8:26, 4 Подш. 9:27, Дов. 9:5
+ 11:5 1 Вақ. 9:25
+ 11:10 2 Подш. 8:7, 1 Вақ. 18:7
+ 11:12 Так. Шар. 17:18-19, 1 Подш. 10:24

+ 11:14 4 Подш. 23:3, 2 Вак. 6:13, 2 Вак. 34:31

+ 11:16 Наҳ. 3:28, Ирм. 31:40
+ 11:18 4 Подш. 10:27
• 12:1 2 Вак. 24
+ 12:3 3 Подш. 15:14, 3 Подш. 22:43
+ 12:9 Марқ. 12:41, Луқ. 21:1
+ 12:15 4 Подш. 22:7

+ 12:16 Иб. 4:24, Иб. 5:15, Иб. 7:7, Ад. 18:19

+ 12:17 4 Подш. 8:12
+ 12:18 3 Подш. 15:18
+ 12:20 2 Вак. 24:23-26
+ 13:1 4 Подш. 11:2
+ 13:2 3 Подш. 12:28, 3 Подш. 14:16
+ 13:3 Дов. 2:14, 4 Подш. 8:12
+ 13:4 Хур. 3:7, Хур. 3:9
+ 13:5 Дов. 3:9
+ 13:6 3 Подш. 16:33
+ 13:11 3 Подш. 12:28, 3 Подш. 14:16
+ 13:12 4 Подш. 14:8-15
+ 13:14 4 Подш. 2:12, 4 Подш. 6:17
+ 13:17 3 Подш. 20:26
+ 13:22 4 Подш. 8:12
+ 13:25 4 Подш. 13:19
• 14:1 2 Вак. 25:1-4, 2 Вак. 25:17-24
+ 14:1 4 Подш. 12:21
+ 14:4 4 Подш. 12:3
+ 14:5 4 Подш. 12:20
+ 14:6 Так. Шар. 24:16
+ 14:7 2 Подш. 8:13, Иш. 16:1, Еҳ. 15:38
+ 14:9 Дов. 9:8-15
+ 14:11 Еҳ. 15:10
+ 14:13 Наҳ. 8:16, Ирм. 31:38, Зак. 14:10
+ 14:14 3 Подш. 7:51, 4 Подш. 12:18
+ 14:15 4 Подш. 13:12
• 14:17 2 Вак. 25:25-28
+ 14:19 Еҳ. 10:3
+ 14:22 Так. Шар. 2:8, 3 Подш. 9:26
+ 14:24 3 Подш. 12:28, 3 Подш. 14:16

+ 14:25 Ад. 34:8, 3 Подш. 8:65, Еҳ. 9:13, Юн. 1:1

+ 14:26 Так. Шар. 32:36, 4 Подш. 9:8, Хур. 3:7, 4 Подш. 13:23

+ 14:28 2 Вак. 8:3
• 15:1 2 Вак. 26:1-4, 2 Вак. 26:21-23
+ 15:1 4 Подш. 14:21
+ 15:3 2 Вак. 25:2
+ 15:4 3 Подш. 15:14, 3 Подш. 22:43
+ 15:5 Иб. 13:3, Иб. 13:46
+ 15:9 3 Подш. 12:28, 3 Подш. 14:16
+ 15:12 4 Подш. 10:30
+ 15:14 3 Подш. 14:17
+ 15:18 3 Подш. 12:28, 3 Подш. 14:16
+ 15:19 1 Вақ. 5:26, Ҳуш. 5:13
+ 15:24 3 Подш. 12:28, 3 Подш. 14:16
+ 15:28 3 Подш. 12:28, 3 Подш. 14:16
• 15:32 2 Вак. 27
+ 15:32 4 Подш. 15:7
+ 15:34 2 Вак. 26:4

+ 15:35 3 Подш. 15:14, 3 Подш. 22:43, 2 Вак. 23:20

+ 15:37 4 Подш. 16:5, Иш. 7:1

• 16:1 2 Вак. 28

+ 16:3 3 Подш. 12:28-30, Иб. 18:21, Так. Шар. 18:10

+ 16:4 Так. Шар. 12:2
+ 16:5 4 Подш. 15:37, Иш. 7:1
+ 16:6 Так. Шар. 2:8, 4 Подш. 14:22
+ 16:7 4 Подш. 15:19, 4 Подш. 15:29
+ 16:8 4 Подш. 12:18
+ 16:9 Иш. 22:6, Ом. 1:5, Ом. 9:7
+ 16:10 Иш. 8:2
+ 16:14 Хур. 27:1, 2 Вак. 4:1
+ 16:15 Хур. 29:39-41
+ 16:17 3 Подш. 7:27-39, 3 Подш. 7:23-26
+ 16:18 Ирм. 2:18, Ҳиз. 16:28, Ҳиз. 23:12
+ 17:1 4 Подш. 15:30
+ 17:3 Так. Шар. 28:36

+ 17:5 Так. Шар. 28:52, 4 Подш. 18:9-12, Ом. 3:11

+ 17:6 1 Вақ. 5:26
+ 17:7 Иб. 25:38, Хур. 20:2
+ 17:8 Иб. 18:3, Так. Шар. 18:9
+ 17:9 4 Подш. 18:8
+ 17:10 Хур. 23:24
+ 17:12 Хур. 20:4-5
+ 17:13 Наҳ. 9:30, Ирм. 18:11, Ирм. 36:3
+ 17:14 Так. Шар. 9:6, 2 Вак. 30:8

+ 17:15 Так. Шар. 29:25, Ирм. 2:5, Рум. 1:21, Так. Шар. 12:30

+ 17:16 3 Подш. 12:28, 3 Подш. 14:15, 3 Подш. 16:33, Так. Шар. 4:19, 4 Подш. 21:3, 4 Подш. 23:5

+ 17:17 Иб. 18:21, Так. Шар. 18:10
+ 17:19 Ирм. 3:8
+ 17:20 4 Подш. 13:3, 4 Подш. 15:29

+ 17:21 3 Подш. 11:11, 3 Подш. 11:31, 3 Подш. 12:20, 3 Подш. 12:28-30

+ 17:24 Эзр. 4:2, Эзр. 4:10
+ 17:28 3 Подш. 12:29
+ 17:31 Так. Шар. 12:31
+ 17:32 3 Подш. 12:29
+ 17:33 Саф. 1:5
+ 17:34 Ҳас. 32:28, Ҳас. 35:10
+ 17:35 Так. Шар. 5:9, Дов. 6:10
+ 17:36 Так. Шар. 6:13
+ 17:37 Хур. 20:5
+ 17:41 3 Подш. 18:21
• 18:1 2 Вак. 29:1-2

+ 18:4 Так. Шар. 16:21-22, 2 Вак. 31:1, Ад. 21:8-9

+ 18:5 4 Подш. 23:25
+ 18:8 4 Подш. 17:9
+ 18:9 4 Подш. 17:3-7, Ом. 3:11
+ 18:11 1 Вақ. 5:26
+ 18:12 Ҳуш. 14:1
• 18:13 2 Вак. 32:1-19, Иш. 36
+ 18:14 Еҳ. 15:39
+ 18:15 3 Подш. 15:18, 4 Подш. 12:18
+ 18:17 Еҳ. 15:39, Иш. 7:3
+ 18:18 Иш. 22:20, Иш. 22:15, Иш. 37:2
+ 18:21 Ҳиз. 29:6, Иш. 30:2
+ 18:22 4 Подш. 18:4, 2 Вак. 31:1
+ 18:26 Эзр. 4:7, Дон. 2:4
+ 18:31 3 Подш. 4:25
+ 18:32 Так. Шар. 8:7-10
+ 18:34 4 Подш. 17:24, Иш. 10:9
+ 18:35 Дон. 3:15, 4 Подш. 19:12, Иш. 10:11
• 19:1 2 Вак. 32:20-22, Иш. 37
+ 19:2 Иш. 22:15, Иш. 22:20, Иш. 36:3
+ 19:3 Ҳуш. 13:13
+ 19:4 2 Подш. 16:12
+ 19:6 Иш. 10:24
+ 19:8 Еҳ. 10:29-30
+ 19:12 Ҳас. 11:31
+ 19:13 4 Подш. 18:33-34

+ 19:15 Так. Шар. 6:4, 3 Подш. 18:39, Наҳ. 9:6, Заб. 85:10, Иш. 44:6

+ 19:16 Заб. 30:3, Заб. 70:2, 2 Вак. 6:40, Дон. 9:18

+ 19:18 Ирм. 16:20, 2 Вак. 32:19
+ 19:19 Заб. 82:19
+ 19:23 Заб. 19:8
+ 19:25 Иш. 45:7
+ 19:26 Заб. 128:6
+ 19:27 Заб. 138:1-2

+ 19:28 Ҳиз. 29:4, Ҳиз. 38:4, Ом. 4:2, Ҳаб. 1:15

+ 19:29 Иш. 7:11
+ 19:30 Иш. 27:6
+ 19:31 Иш. 9:7
+ 19:32 2 Подш. 20:15

+ 19:35 2 Подш. 24:16, 1 Вақ. 21:15, Наҳум 3:3

+ 19:36 Ҳас. 10:11, Юн. 1:2
+ 19:37 Ҳас. 8:4, Ирм. 51:27, Эзр. 4:2
• 20:1 2 Вак. 32:24-26, Иш. 38:1-8
+ 20:3 4 Подш. 18:3
+ 20:5 Заб. 38:13, Заб. 55:9
+ 20:6 4 Подш. 19:34
+ 20:8 Дов. 6:17
+ 20:11 Еҳ. 10:13
• 20:12 2 Вак. 32:31, Иш. 39
+ 20:13 2 Вак. 32:27

+ 20:17 4 Подш. 24:13, 2 Вак. 36:10, Ирм. 20:5, Ирм. 27:19-21, Мик. 4:10

+ 20:18 4 Подш. 24:12, 4 Подш. 25:7, 2 Вак. 33:11

+ 20:20 Наҳ. 2:14, 2 Вак. 32:27-33

• 21:1 2 Вак. 33:1-9

+ 21:3 4 Подш. 18:4, 3 Подш. 16:32-33, Так. Шар. 16:21, Так. Шар. 4:19, 4 Подш. 17:16, 4 Подш. 23:5, Ирм. 8:2

+ 21:4 Так. Шар. 12:11, 3 Подш. 18:29, Ирм. 7:30, Ирм. 32:34

+ 21:5 3 Подш. 6:36, 3 Подш. 7:12

+ 21:6 Иб. 18:21, Так. Шар. 18:10, Иб. 19:26, Иб. 19:31

+ 21:8 3 Подш. 9:3, 2 Вак. 7:12
+ 21:11 Ирм. 15:4, Ҳас. 15:16, 3 Подш. 21:26
+ 21:12 1 Подш. 3:11, Ирм. 19:3
+ 21:13 3 Подш. 21:21, 4 Подш. 17:6
+ 21:16 4 Подш. 24:4
+ 21:17 2 Вак. 33:18

+ 21:18 4 Подш. 21:26, Юҳ. 19:41, 2 Вак. 33:20

• 21:19 2 Вак. 33:21-25
+ 21:21 4 Подш. 21:2-7
+ 21:26 4 Подш. 21:18
• 22:1 2 Вак. 34:1-13
+ 22:1 Еҳ. 15:39
+ 22:2 Так. Шар. 5:32
+ 22:4 4 Подш. 12:9-15
+ 22:7 4 Подш. 12:15
• 22:8 2 Вак. 34:14-28
+ 22:8 Хур. 24:7, Так. Шар. 31:24-26
+ 22:12 Ирм. 26:24, Ирм. 39:14, Ирм. 40:5
+ 22:13 Так. Шар. 29:27

+ 22:14 Луқ. 2:36, Аъм. 21:9, 1 Қӯр. 11:5, Саф. 1:10

+ 22:17 Так. Шар. 31:29
+ 22:19 Иб. 26:31, Ирм. 44:22, Иш. 57:15
+ 22:20 4 Подш. 23:24, Иш. 57:1-2
• 23:1 2 Вак. 34:29-32
+ 23:2 Так. Шар. 31:11

+ 23:3 4 Подш. 11:14, 2 Вак. 15:12, 2 Вак. 29:10, 2 Вак. 34:31

+ 23:4 4 Подш. 21:3, 3 Подш. 15:13
+ 23:5 4 Подш. 17:16, 4 Подш. 21:3
+ 23:6 Так. Шар. 16:21
+ 23:7 Так. Шар. 23:17, 3 Подш. 14:24
+ 23:9 Ҳиз. 44:10-14

+ 23:10 Еҳ. 15:8, Ирм. 7:31-32, Ирм. 19:6, Иб. 18:21, Так. Шар. 18:10

+ 23:12 4 Подш. 21:4-5
+ 23:13 Ад. 21:29, 3 Подш. 11:5-7
+ 23:14 Хур. 23:24, 4 Подш. 10:27
+ 23:15 3 Подш. 12:28
+ 23:16 Иб. 26:30, 3 Подш. 13:2
+ 23:17 3 Подш. 13:30-31
+ 23:20 Хур. 22:20, Иб. 26:30, 3 Подш. 13:2
• 23:21 2 Вак. 35:1-19
+ 23:21 Хур. 12:3-11, Так. Шар. 16:2-8

+ 23:24 Иб. 19:31, Иб. 20:27, Так. Шар. 18:10-12

+ 23:25 4 Подш. 18:5
+ 23:26 4 Подш. 21:11, Ирм. 15:4
+ 23:27 4 Подш. 21:4
• 23:28 2 Вак. 35:20-27
+ 23:29 Ирм. 46:2, Еҳ. 17:11
+ 23:30 4 Подш. 9:28, 1 Подш. 10:1
• 23:31 2 Вак. 36:1-4
+ 23:31 4 Подш. 24:18
+ 23:33 Ад. 34:11, Ирм. 39:5
+ 23:34 4 Подш. 24:17, Дон. 1:7, Ирм. 22:12
• 23:36 2 Вак. 36:5-8
+ 24:1 Ирм. 25:1, Дон. 1:1

+ 24:2 4 Подш. 20:17, 4 Подш. 21:12-14, 4 Подш. 23:27

+ 24:3 4 Подш. 21:2-7, 4 Подш. 21:16, 4 Подш. 21:23-26

• 24:8 2 Вак. 36:9-10

+ 24:12 4 Подш. 20:18, Ирм. 24:1-2, Ҳиз. 17:12-13

+ 24:13 4 Подш. 20:17, Ирм. 20:5, Дон. 1:2

+ 24:15 Так. Шар. 28:36, Ирм. 24:1, Ҳиз. 17:12

+ 24:17 4 Подш. 23:34, Ирм. 37:1, Дон. 1:7

• 24:18 2 Вак. 36:11-21, Ирм. 39:1-10, Ирм. 52:1-27

+ 24:18 4 Подш. 23:31
+ 24:20 Ҳиз. 17:15
+ 25:1 Так. Шар. 28:52

+ 25:6 Ад. 34:11, 4 Подш. 23:33, Ирм. 21:7, Ҳиз. 23:24

+ 25:7 Саф. 1:8, Так. Шар. 28:36, 4 Подш. 20:18

+ 25:8 Ирм. 32:1, Ирм. 39:9, Ирм. 40:1
+ 25:9 Иб. 26:31, Ҳиз. 16:41
+ 25:10 Наҳ. 1:3

+ 25:13 3 Подш. 7:15-37, 2 Вак. 4:1-15, Ирм. 27:19

+ 25:14 3 Подш. 7:45, 3 Подш. 7:50
+ 25:16 3 Подш. 7:47
+ 25:17 3 Подш. 7:15-22

+ 25:18 1 Вақ. 6:14, Эзр. 7:1, Ирм. 21:1, Ирм. 29:25, Ирм. 37:3

• 25:22 Ирм. 40:7-9, Ирм. 41:1-3

+ 25:22 4 Подш. 22:12, Ирм. 26:24, Ирм. 39:14, Ирм. 40:5, Ирм. 40:7

+ 25:23 Еҳ. 18:26
+ 25:25 Ирм. 36:13
+ 25:26 Ирм. 43:4-7
• 25:27 Ирм. 52:31-34

+ 25:27 4 Подш. 24:12, 4 Подш. 24:15, Ирм. 27:7

1 Вақоеънома

КИТОБИ

ЯКУМИ ВАҚОЕЪНОМА

- 1
- 2
- 3
- 4
- 5
- 6
- 7
- 8
- 9
- 10
- 11
- 12
- 13
- 14
- 15
- 16
- 17
- 18
- 19
- 20
- 21
- 22
- 23
- 24
- 25
- 26
- 27
- 28
- 29

БОБИ ЯКУМ

Насабнома. Насли Эсов.

1^1•Одам, Шет, Анӯш;

2Қенон, Маҳалалъил, Ёрад;

3Ҳанӯх, Матушолаҳ, Ломак;

4Нӯҳ, Сом, Ҳом ва Ёфат.

5Писарони Ёфат: Ҷӯмар ва Моҷӯҷ ва Модай ва Ёвон ва Тубол ва Машак ва Тирос.

6Ва писарони Ҷӯмар: Ашканаз ва Рифат ва Тӯҷармо.

7Ва писарони Ёвон: Алишо ва Таршиш, Киттим ва Рӯдоним.

8Писарони Ҳом: Куш ва Миср ва Фут ва Канъон.

9Ва писарони Куш: Сабо ва Ҳавило ва Сабто ва Раъмо ва Сабтако; ва писарони Раъмо: Шабо ва Дадон.

10Ва Куш Нимрӯдро ба дуньё овард; ӯ ба пурзӯр шудан бар рӯи замин шурӯъ намуд.

11Ва Миср Лудим ва Аномим ва Лаҳобим ва Нафтуҳимро ба дуньё овард,

12Ва Фатрусим ва Каслуҳимро, ки аз он ҷо фалиштиён пайдо шуданд, ва Кафтӯримро.

13Ва Канъон Сидӯн, нахустзодаи худ, ва Ҳитро ба дуньё овард,

14Ва Ябусӣ ва Амӯрӣ ва Ҷирҷоширо,

15Ва Ҳиввӣ ва Арқӣ ва Синиро,

16Ва Арводӣ ва Саморӣ ва Ҳамотиро.

17Писарони Сом: Элом ва Ашшур ва Арфакшад ва Луд ва Арам ва Ус ва Ҳул ва Ҷатар ва Машак.

18Ва Арфакшад Шолаҳро ба дуньё овард, ва Шолаҳ Эбарро ба дуньё овард.

19Ва ба Эбар ду писар таваллуд шуд: номи яке Фолаҷ буд, зеро ки дар айёми ӯ замин тақсим шудааст; ва номи бародараш — Ёқтон.

20Ва Ёқтон Алмӯдод ва Шолаф ва Ҳазармавт ва Ёраҳро ба дуньё овард,

21Ва Ҳадӯром ва Узол ва Диқлоро,

22Ва Эбол ва Абимоил ва Шаборо,

23Ва Ӯфир ва Ҳавило ва Йӯбобро; ҳамаи онҳо писарони Ёқтон буданд.

24Сом, Арфакшад, Шолаҳ;

25Эбар, Фолаҷ, Рау;

26Саруҷ, Ноҳӯр, Тораҳ;

27Абром, ки Иброҳим бошад+.

28•Писарони Иброҳим: Исҳоқ ва Исмоил+.

29Ин аст насаби онҳо: нахустзодаи Исмоил Набойӯт, ва Қедор ва Адбаил ва Мибсом,

30Мишмоъ ва Думо, Массо, Ҳадад ва Темо,

31Ятур, Нофиш ва Қедмо — инҳо писарони Исмоил буданд.

32Ва писарони Қатуро, ки суррияи Иброҳим буд: вай Зимрон ва Ёқшон ва Мадон ва Мидьён ва Ишбоқ ва Шуаҳро зоид; ва писарони Ёқшон: Шабо ва Дадон.

33Ва писарони Мидьён: Эфо ва Эфар ва Ҳанӯх ва Абидоъ ва Алдоо — ҳамаи инҳо писарони Қатуро буданд.

34Ва Иброҳим Исҳоқро ба дуньё овард; писарони Исҳоқ: Эсов ва Исроил+.

35Писарони Эсов: Элифоз, Реуил ва Яуш ва Яълом ва Қӯраҳ.

36Писарони Элифоз: Темон ва Ӯмор, Сафӣ ва Ҷаътом, Қеназ ва Тимнаъ ва Амолеқ.

37Писарони Реуил: Наҳат, Зараҳ, Шаммо ва Миззо.

38•Ва писарони Сеир: Лӯтон ва Шӯбол ва Сибъӯн ва Ано ва Дишӯн ва Эсар ва Дишан.

39Ва писарони Лӯтон: Ҳӯрӣ ва Ҳӯмом; ва хоҳари Лӯтон: Тимнаъ.

40Писарони Шӯбол: Альён ва Монаҳат ва Эбол, Шафӣ ва Ӯном; ва писарони Сибъӯн: Аё ва Ано.

41Писарони Ано: Дишӯн; ва писарони Дишӯн: Ҳамрон ва Ашбон ва Итрон ва Карон.

42Писарони Эсар: Билҳон ва Заъвон, Яақон; писарони Дишӯн: Ус ва Арон.

43•Ва инҳоянд подшоҳоне ки дар замини Адӯм подшоҳӣ кардаанд, пеш аз он ки подшоҳе дар банӣ-Исроил подшоҳӣ кунад: Балаъ ибни Баӯр, ва номи шаҳри ӯ Динҳоба буд.

44Ва Балаъ мурд, ва дар ҷояш Йӯбоб ибни Зараҳ аз Босро подшоҳӣ кард+.

45Ва Йӯбоб мурд, ва дар ҷояш Ҳушом аз замини темониён подшоҳӣ кард+.

46Ва Ҳушом мурд, ва дар ҷояш Ҳадад ибни Бадад, ки дар саҳрои Мӯоб Мидьёнро шикаст дод, подшоҳӣ кард, ва номи шаҳри ӯ Авит буд.

47Ва Ҳадад мурд, ва дар ҷояш Самло аз Масреқо подшоҳӣ кард.

48Ва Самло мурд, ва дар ҷояш Шоул аз Раҳӯбӯти лаби наҳр подшоҳӣ кард.

49Ва Шоул мурд, ва дар ҷояш Баал-Ҳонон ибни Акбӯр подшоҳӣ кард.

50Ва Баал-Ҳонон мурд, ва дар ҷояш Ҳадад подшоҳӣ кард, ва номи шаҳри ӯ Фоӣ буд; ва номи занаш Маҳетабъил бинти Матрад бинти Мезоҳоб буд.

51Ва Ҳадад мурд; ва умарои Адӯм буданд: амир Тимнаъ, амир Алво, амир Ятет,+

52Амир Оҳалибомо, амир Эло, амир Финӯн,

53Амир Қеназ, амир Темон, амир Мибсор,

54Амир Маҷдиил, амир Иром; инҳо умарои Адӯм буданд.

БОБИ ДУЮМ

Насли Яъқуб ва Яҳудо.

2^1Инҳоянд писарони Исроил: Реубен, Шимъӯн, Левӣ ва Яҳудо, Иссокор ва Забулун,+

2Дон, Юсуф ва Биньёмин, Нафтолӣ, Ҷод ва Ошер.

3Писарони Яҳудо: Эр ва Ӯнон ва Шело, — ин се нафар барои ӯ аз Бат-Шуои канъонӣ таваллуд ёфтанд; ва нахустзодаи Яҳудо, Эр, дар назари Худованд ношоям буд, ва Ӯ варо миронид+.

4Ва келинаш Томор барои ӯ Форас ва Зораҳро зоид; писарони Яҳудо ҷамъ панҷ нафар буданд+.

5Писарони Форас: Ҳесрӯн ва Ҳомул+.

6Ва писарони Зораҳ: Зимрӣ ва Эйтон ва Ҳеймон ва Калкул ва Дораъ; ҷамъ панҷ нафар буданд+.

7Ва писарони Кармӣ: Охори балоангези Исроил, ки дар бобати ғанимати ҳаром хиёнат карда буд+.

8Ва писарони Эйтон: Азарьё.

9•Ва писарони Ҳесрӯн, ки барои ӯ таваллуд ёфтанд: Ераҳмеил ва Ром ва Келубой.

10Ва Ром Аминодобро ба дуньё овард, ва Аминодоб Наҳшӯнро ба дуньё овард, ки вай раиси банӣ-Яҳудо буд+.

11Ва Наҳшӯн Салморо ба дуньё овард, ва Салмо Бӯазро ба дуньё овард.

12Ва Бӯаз Убидро ба дуньё овард, ва Убид Йисойро ба дуньё овард.

13Ва Йисой нахустзодаи худ Элиобро ба дуньё овард, ва дуюмин — Абинодобро, ва сеюмин — Шимъоро,+

14Ва чорумин — Натанъилро, ва панҷумин — Раддайро,

15Ва шашумин — Ӯсамро, ва ҳафтумин — Довудро.

16Ва хоҳаронашон Саруё ва Абиҷайл буданд. Ва писарони Саруё — Абшай ва Юоб ва Асоил; се нафар+.

17Ва Абиҷайл Амосоро зоид. Ва падари Амосо Ётари исмоилӣ буд+.

18Ва Колеб ибни Ҳесрӯн аз зани худ Азубо ва аз Ериӯт фарзандон ба дуньё овард, ва писаронаш инҳоянд: Ёшар ва Шубоб ва Ардӯн.

19Ва Азубо мурд, ва Колеб Эфратро гирифт, ва ӯ Ҳурро барои вай зоид.

20Ва Ҳур Уриро ба дуньё овард, ва Урӣ Басалъилро ба дуньё овард+.

21Ва сонӣ Ҳесрӯн назди духтари Мокир, падари Ҷилъод, даромад, ва ӯро гирифт, дар ҳолате ки шастсола буд, ва ӯ барои вай Саҷубро зоид+.

22Ва Саҷуб Ёирро ба дуньё овард, ва ӯ дар замини Ҷилъод бисту се шаҳр дошт+.

23Вале Ҷашур ва Арам деҳоти Ёир, Қанот ва қасабаҳои онро, ки шаст шаҳр буд, аз онҳо гирифтанд, — ҳамаи инҳо ба писарони Мокир, падари Ҷилъод, тааллуқ дошт+.

24Ва баъд аз он ки Ҳесрӯн дар Колеб-Эфрат мурд, Абиё, зани Ҳесрӯн, барои ӯ Ашҳурро зоид, ки вай падари Тақӯо буд+.

25Ва писарони Ераҳмеил, нахустзодаи Ҳесрӯн, инҳо буданд: нахустзодааш Ром ва Буно ва Ӯран ва Ӯсам ва Аҳиё+.

26Ва Ераҳмеил зани дигаре дошт, ки номаш Аторо буд, ва ӯ модари Ӯном буд.

27Ва писарони Ром, нахустзодаи Ераҳмеил, инҳо буданд: Маас ва Ёмин ва Эқар.

28Ва писарони Ӯном Шаммай ва Ёдоъ буданд, ва писарони Шаммай — Нодоб ва Абишур.

29Ва номи зани Абишур Абиҳоил буд, ва ӯ Аҳбон ва Мӯлидро барои вай зоид.

30Ва писарони Нодоб: Солад ва Апоим; ва Солад бе фарзанд мурд.

31Ва писарони Апоим: Йишъӣ; ва писарони Йишъӣ: Шешон; ва писарони Шешон: Аҳлой.

32Ва писарони Ёдоъ, бародари Шаммай: Ётар ва Йӯнотон; ва Ётар бе фарзанд мурд.

33Ва писарони Йӯнотон: Фолат ва Зозо. Инҳо писарони Ераҳмеил буданд.

34Ва Шешон писаре надошт, балки фақат духтарон дошт; ва Шешон ғуломи мисрие дошт, ва номаш Ярҳоъ буд.

35Ва Шешон духтари худро ба ғуломаш Ярҳоъ ба занӣ дод, ва ӯ Аттойро барои вай зоид.

36Ва Аттой Нотонро ба дуньё овард, ва Нотон Зободро ба дуньё овард.

37Ва Зобод Эфлолро ба дуньё овард, ва Эфлол Убидро ба дуньё овард.

38Ва Убид Еҳуро ба дуньё овард, ва Еҳу Азарьёро ба дуньё овард.

39Ва Азарьё Ҳоласро ба дуньё овард, ва Ҳолас Элъосоро ба дуньё овард.

40Ва Элъосо Сисмойро ба дуньё овард, ва Сисмой Шаллумро ба дуньё овард.

41Ва Шаллум Еқамьёро ба дуньё овард, ва Еқамьё Элишомаъро ба дуньё овард.

42Ва писарони Колеб, бародари Ераҳмеил: нахустзодааш Мешоъ, ки падари Зиф буд, ва писарони Морешо, падари Ҳебрӯн.

43Ва писарони Ҳебрӯн: Қӯраҳ ва Тапуаҳ ва Роқам ва Шомаъ.

44Ва Шомаъ Раҳам, падари Ёрқеомро ба дуньё овард, ва Роқам Шаммайро ба дуньё овард.

45Ва писари Шаммай: Моӯн; ва Моӯн падари Байт-Сӯр буд.

46Ва Эйфо, суррияи Колеб, Ҳорон ва Мӯсо ва Ҷозизро зоид; ва Ҳорон Ҷозизро ба дуньё овард.

47Ва писарони Ёҳдой: Роҷам ва Ютом ва Ҷишон ва Фолат ва Эйфо ва Шоаф.

48Маако, суррияи Колеб, Шобар ва Тирҳаноро зоид.

49Ва ӯ низ Шоаф, падари Мадманно, ва Шаво, падари Макбено ва падари Ҷибъоро зоид. Ва духтари Колеб Аксо буд+.

50Писарони Колеб ибни Ҳур, нахустзодаи Эфрат, инҳо буданд: Шубол, падари Қирьят-Еорим;+

51Салмо, падари Байт-Лаҳм; Ҳориф, падари Байт-Ҷодир.

52Ва Шубол, падари Қирьят-Еорим, писарон дошт: Ҳорӯз, Ҳасӣ-Ҳамнуҳӯт.

53Ва оилаҳои Қирьят-Еорим: йитриён ва футиён, шумотиён ва мишроиён, ки аз онҳо соръотиён ва эштоулиён ба вуҷуд омадаанд+.

54Писарони Салмо: Байт-Лаҳм, натӯфотиён, Атрӯт-Байт-Юоб, ҳасӣ-ҳамнуҳӯтиён ва соръиён.

55Ва оилаҳои котибоне ки дар Яъбис сокин буданд: тиръотиён, шимъотиён, сукотиён; инҳо қиниёнанд, ки аз Ҳаммат, падари Байт-Рикоб, пайдо шудаанд+.

БОБИ СЕЮМ

Насли Довуд. Подшоҳони Яҳудо.

3^1•Ва писарони Довуд, ки барои ӯ дар Ҳебрӯн таваллуд ёфтанд, инҳо буданд: нахустзодааш Амнӯн аз Аҳинӯами изреъилӣ; дуюмин — Дониёл аз Абиҷайли кармилӣ;+

2Сеюмин — Абшолӯм ибни Маъко бинти Талмой, подшоҳи Ҷашур; чорумин — Адӯниё ибни Ҳаҷҷит;+

3Панҷумин — Шафатьё аз Абитол; шашумин — Йитреом аз зани ӯ Эҷло.

4Ин шаш нафар барои ӯ дар Ҳебрӯн таваллуд ёфтанд, ки дар он ҷо ӯ ҳафт сол ва шаш моҳ подшоҳ буд, ва дар Ерусалим сию се сол подшоҳӣ кард+.

5Ва инҳо барои ӯ дар Ерусалим таваллуд ёфтанд: Шимъо ва Шубоб ва Нотон ва Сулаймон — чор нафар аз Бат-Шуо бинти Амиил;+

6Ва Йибҳор ва Элишомоъ ва Элифолат;

7Ва Нӯҷа ва Нофаҷ ва Ёфиа;

8Ва Элишомоъ ва Эльёдоъ ва Элифолат — нӯҳ нафар.

9Ҷамъи писарони Довуд ҳаминҳо буданд, ғайр аз писарони сурриягон ва хоҳарашон Томор+.

10Ва писари Сулаймон — Раҳабъом, писараш Абиё, писараш Осо, писараш Еҳӯшофот,+

11Писараш Еҳӯром, писараш Аҳазьёҳу, писараш Юош,+

12Писараш Амасьё, писараш Азарьё, писараш Ютом;+

13Писараш Оҳоз, писараш Ҳизқиё, писараш Менашше;+

14Писараш Омӯн, писараш Йӯшиёҳу+.

15Ва писарони Йӯшиёҳу: нахустзодааш Йӯҳонон, дуюмин — Еҳӯёқим, сеюмин — Сидқиё, чорумин — Шаллум+.

16Ва писарони Еҳӯёқим: писараш Еконьё, писараш Сидқиё+.

17Ва писарони Еконьё: Асир, писараш Шаалтиил;

18Ва Малкиром ва Фадоё ва Шенъасар, Еқамьё, Ҳӯшомоъ ва Надабьё.

19Ва писарони Фадоё: Зарубобил ва Шимъӣ; ва писарони Зарубобил: Машуллом ва Ҳананьё, ва хоҳарашон Шелӯмит;+

20Ва Ҳашубо ва Ӯҳил ва Боракьё ва Ҳасадьё, Юшаб-Ҳосад — панҷ нафар.

21Ва писарони Ҳананьё: Фалатьё ва Ишаъё; писараш Рафоё, писараш Арнон, писараш Убадьё, писараш Шаканьё.

22Ва писари Шаканьё: Шамаъё; ва писарони Шамаъё: Ҳаттуш ва Йиҷъол ва Борияҳ ва Наарьё ва Шафот — шаш нафар+.

23Ва писарони Наарьё: Эльйӯэнай ва Ҳизқиё ва Азриқом — се нафар.

24Ва писарони Эльйӯэнай: Ҳӯдавьёҳу ва Эльёшиб ва Фалоё ва Аққуб ва Йӯҳонон ва Далоё ва Анонӣ — ҳафт нафар.

БОБИ ЧОРУМ

Насли Яҳудо ва Шимъӯн.

4^1Писарони Яҳудо: Форас, Ҳесрӯн ва Кармӣ ва Ҳур ва Шубол+.

2Ва Раоё ибни Шубол Яҳатро ба дуньё овард, ва Яҳат — Аҳумай ва Лоҳадро; инҳоянд оилаҳои соръотиён+.

3Ва инҳо писарони падари Эйтом мебошанд: Изреъил ва Ишмо ва Идбош; ва номи хоҳарашон Ҳаслелфӯнӣ буд.

4Ва Фануил падари Ҷадур ва Эзар падари Ҳушо; инҳо писарони Ҳур, нахустзодаи Эфрат, падари Байт-Лаҳм буданд+.

5Ва Ашҳур, падари Тақӯо, ду зан дошт: Ҳелъо ва Нааро+.

6Ва Нааро барои ӯ Аҳуззом ва Ҳефар ва Темнӣ ва Ҳоаҳашториро зоид, — инҳо писарони Нааро буданд.

7Ва писарони Ҳелъо: Сорат ва Сӯҳар ва Этнон.

8Ва Қӯс Онуб ва Субибо ва оилаҳои Аҳарҳил ибни Ҳорумро ба дуньё овард.

9Ва Яъбис аз бародарони худ мӯҳтарамтар буд, ва модараш ӯро Яъбис ном ниҳода, гуфт: «Зеро ки ман ӯро бо андӯҳ зоидаам».

10Ва Яъбис сӯи Худои Исроил хонда, гуфт: «Кошки Ту маро баракат медодӣ, ва ҳудуди маро афзун менамудӣ, ва дасти Ту бо ман мебуд, ва маро аз офат маҳфуз медоштӣ, то ки андӯхгин набошам!» Ва Худованд ба вай он чи талабида буд, ато намуд.

11Ва Калуб, бародари Шуҳо, Маҳирро, ки падари Эштӯн бошад, ба дуньё овард,

12Ва Эштӯн Байт-Рофо ва Фосияҳ ва Таҳинно, падари шаҳри Ноҳошро ба дуньё овард, — инҳо мардуми Рико мебошанд.

13Ва писарони Қеназ: Отниил ва Сароё; ва писари Отниил: Ҳатат+.

14Ва Маӯнӯтай Офроро ба дуньё овард, ва Сароё Юоб, падари Дараи косибонро ба дуньё овард, зеро ки косиб буданд.

15Ва писарони Колеб ибни Ефунне: Иру, Эло ва Ноам; ва писари Эло: Қеназ+.

16Ва писарони Еҳалелъил: Зиф ва Зифо, Тирьё ва Асаръил.

17Ва писарони Эзро: Ётар ва Морад ва Эфар ва Ёлӯн; ва Мирьём ва Шаммай ва Ишбаҳ, падари Эштемӯаро зоид.

18Ва зани яҳудияи ӯ Ёрад, падари Ҷадур, ва Ҳобар, падари Сукӯ, ва Яқутиил, падари Зонӯаҳро зоид; ҳаминҳо писарони Битьё бинти фиръавн, ки Морад гирифта буд, мебошанд.

19Ва писарони зани ӯ Ҳӯдиё, ки хоҳари Ноҳам, падари Қаило буд, Ҷармӣ ва Эштемӯаи маъкотӣ буданд.

20Ва писарони Шимӯн: Амнӯн ва Ринно, Бен-Ҳанан ва Тилӯн; ва писарони Йишъӣ: Зӯҳит ва Бен-Зӯҳит.

21Писарони Шело ибни Яҳудо: Эр, падари Лико, ва Лаъдо, падари Морешо, ва оилаҳои корхонаи катонбофӣ аз хонадони Ашбеа,+

22Ва Юқим ва мардуми Кузибо ва Юош ва Сороф, ки амлокдорони Мӯоб буданд ва бо ҷанг ҷавоб мегардонданд; ва ин вақоеи қадим аст.

23Онҳо кулолгар буданд ва дар Натоим ва Ҷадеро сукунат доштанд, аз ҷониби подшоҳ барои иҷрои кори ӯ дар он ҷо сокин буданд.

24Писарони Шимъӯн: Намуил ва Ёмин, Ёриб, Зораҳ, Шоул;+

25Писараш Шаллум, писараш Мибсом, писараш Мишмоъ.

26Ва писарони Мишмоъ: писараш Ҳаммуил, писараш Заккур, писараш Шимъӣ;

27Ва Шимъӣ шонздаҳ писар ва шаш духтар дошт, вале бародаронаш писарони бисьёр надоштанд, ва тамоми оилаашон мисли банӣ-Яҳудо сершумор нашуда буд.

28Ва онҳо дар Беэр-Шобаъ ва Мӯлодо ва Ҳасар-Шуол сукунат доштанд,+

29Ва дар Билҳо ва Осам ва Тӯлод,

30Ва дар Батуил ва Ҳормо ва Сиқлоҷ,

31Ва дар Байт-Маркобӯт ва Ҳасар-Сусим ва Байт-Биръӣ ва Шаароим; ин шаҳрҳо то вақти подшоҳии Довуд аз они онҳо буд.

32Ва қасабаҳои онҳо: Эйтом ва Айин, Риммӯн ва Тӯкин ва Ошон — панҷ шаҳр,

33Ва ҳамаи қасабаҳои онҳо, ки дар гирду пеши ин шаҳрҳо то Боал буд; ҳамин аст масканҳои онҳо ва насабномаҳое ки онҳо доштанд.

34Ва Машубоб ва Ямлик ва Юшо ибни Амасьё,

35Ва Юил ва Еҳу ибни Юшибьё, ибни Сароё, ибни Асиил,

36Ва Элюэнай ва Яъқубо ва Юшуҳоё ва Асоё ва Адиил ва Ишмиил ва Баноё,

37Ва Зизо ибни Шифъӣ, ибни Аллӯн, ибни Ядоё, ибни Шимрӣ, ибни Шамаъё, —

38Инҳо, ки номҳошон зикр ёфтааст, сардорони оилаҳои худ буданд, ва хонаводаи падаронашон бағоят сершумор гардида буд.

39Ва онҳо ба даромадгоҳи Ҷадур, то тарафи шарқии дара рафтанд, то ки барои рамаҳои худ чарогоҳ пайдо кунанд.

40Ва чарогоҳи сералафи хубе ёфтанд, ва он замин фарох ва ором ва осоишта буд, ки дар он ҷо пештар ҳомиён сукунат доштанд.

41Ва онҳое ки дар айёми Ҳизқиё, подшоҳи Яҳудо, ном ба ном навишта шуда буданд, омада, хайманишинон ва маӯниёни дар он ҷо ёфтшударо зарба заданд ва то имрӯз онҳоро маҳв намуда, дар ҷояшон сокин шуданд, зеро ки чарогоҳ барои рамаҳошон дар он ҷо буд+.

42Ва аз миёни онҳо, аз банӣ-Шимъӯн, панҷсад нафар ба кӯҳи Сеир рафтанд, ва Фалатьё ва Наарьё ва Рафоё ва Узиил, писарони Йишъӣ, сардорашон буданд;+

43Ва бақияи растагорони Амолеқро зарба заданд, ва то имрӯз дар он ҷо сукунат доранд+.

БОБИ ПАНҶУМ

Насли Реубен, Ҷод, Менашше ва Левӣ.

5^1Ва писарони Реубен, нахустзодаи Исроил, — зеро ки ӯ нахустзода буд, вале вақте ки бистари падарашро палид кард, нахустзодагии ӯ ба писарони Юсуф ибни Исроил дода шуд, ва дар насабномаи ӯ нахустзодагӣ инъикос наёфт;+

2Ва агарчи Яҳудо бар бародаронаш бартарӣ пайдо карда, пешво аз ӯ пайдо шуд, вале нахустзодагӣ аз они Юсуф гардид+.

3Писарони Реубен, нахустзодаи Исроил: Ҳанӯх ва Фаллу, Ҳесрӯн ва Кармӣ+.

4Писарони Юил: писараш Шамаъё, писараш Ҷуҷ, писараш Шимъӣ,

5Писараш Мико, писараш Раоё, писараш Баал,

6Писараш Баэро, ки ӯро Тиҷлат Филосар, подшоҳи Ашшур, ба асирӣ бурд, ва ӯ раиси реубениён буд+.

7Ва бародаронаш, бар ҳасби хонаводаҳошон, мувофиқи рӯйхати насабномаҳошон, Яиил, ки сардор буд, ва Закарьёҳу,+

8Ва Болаъ ибни Озоз, ибни Шомаъ, ибни Юил, ки дар Арӯэр то Набӯ ва Баал-Маӯн сокин буд,

9Ва ба тарафи шарқ то даромадгоҳи биёбон, ки ибтидояш аз наҳри Фурот буд, сукунат дошт, зеро ки рамаҳои чорвои онҳо дар замини Ҷилъод сершумор шуда буд+.

10Ва дар айёми Шоул онҳо бо ҳоҷариён ҷанг карданд, ва ҳоҷариён ба дасти онҳо афтоданд; ва онҳо дар тамоми музофоти шарқии Ҷилъод дар хаймаҳои ҳоҷариён сокин шуданд+.

11Ва банӣ-Ҷод дар рӯ ба рӯи онҳо то Салко, ки дар замини Бошон буд, сукунат доштанд+.

12Юил сардорашон, ва Шофом муовини ӯ буд, ва Яънай ва Шофот дар Бошон буданд.

13Ва бародарони онҳо, бар ҳасби хонаводаҳошон: Микоил ва Машуллом ва Шобаъ ва Юрай ва Яъкон ва Зияъ ва Эбар — ҳафт нафар.

14Инҳоянд писарони Абиҳоил ибни Ҳурӣ, ибни Ёрӯаҳ, ибни Ҷилъод, ибни Микоил, ибни Ешишай, ибни Яҳдӯ, ибни Буз;

15Аҳӣ ибни Абдиил, ибни Ҷунӣ сардори хонаводаи онҳо буд.

16Ва онҳо дар Ҷилъод ва Бошон ва деҳоташ, ва дар ҳамаи чарогоҳҳои Шорӯн то ақсои он сокин буданд+.

17Насабномаи ҳамаашон дар айёми Ютом, подшоҳи Яҳудо, ва дар айёми Ёробъом, подшоҳи Исроил, тартиб дода шуда буд+.

18Аз банӣ-Реубен ва ҷодиён ва нисфи сибти Менашше ҷанговарон, касоне ки сипар ва шамшер мебардоштанд, ва камондорон, ва ҷангозмудагон, ки ба майдони корзор мебаромаданд, чилу чор ҳазору ҳафтсаду шаст нафар буданд.

19Ва онҳо бо ҳоҷариён ва Йитур ва Нофиш ва Нӯдоб ҷанг карданд.

20Ва бар зидди инҳо кӯмак гирифтанд, ва ҳоҷариён ва ҳамаи ҳамроҳонашон ба дасти онҳо таслим гардиданд, зеро ки онҳо дар вақти ҷанг ба Худо истиғоса бурданд, ва Ӯ истиғосаи онҳоро иҷобат намуд, чунки ба Ӯ таваккал карданд.

21Ва аз чорвои онҳо ба ғанимат гирифтанд: панҷоҳ ҳазор шутур, ва дусаду панҷоҳ ҳазор гӯсфанд, ва ду ҳазор хар, ва сад ҳазор ҷони одам,

22Зеро бисьёр касон кушта шуданд, чунки ин ҷанг аз ҷониби Худо буд; ва ба ҷои инҳо то вақти асирии худ сокин шуданд+.

23Ва писарони нисфи сибти Менашше дар он замин, аз Бошон то Баал-Ҳермӯн ва Санир ва кӯҳи Ҳермӯн сокин буданд; онҳо афзоиш ёфтанд+.

24Ва инҳоянд сардорони хонаводаҳошон: Эфар ва Йишъӣ ва Алиил ва Азриил ва Ирмиё ва Ҳӯдавьё ва Яҳдиил, ки мардони шуҷои ҷангӣ, мардони номдор, сардорони хонаводаҳои худ буданд.

25Валекин ба Худои падарони худ хиёнат карданд, ва ба худоёни қавмҳои он замин, ки Худо аз пеши онҳо маҳв карда буд, пайравӣ намуда, бо зино машғул шуданд.

26Ва Худои Исроил рӯҳи Фул, подшоҳи Ашшур, ва рӯҳи Тиҷлат Филосар, подшоҳи Ашшурро барангехт, ва ӯ реубениён ва ҷодиён ва нисфи сибти Менашшеро ба асирӣ гирифт, ва онҳоро ба Ҳалаҳ ва Ҳобӯр ва Ҳоро ва наҳри Ҷӯзон овард, ки то имрӯз онҳо дар он ҷо мебошанд+.

БОБИ ШАШУМ

Алоҳида дар бораи насли Левӣ ва Ҳорун.

6^1•Писарони Левӣ: Ҷершӯн, Қаҳот ва Марорӣ+.

2Ва писарони Қаҳот: Амром, Йисҳор ва Ҳебрӯн ва Уззиил+.

3Ва фарзандони Амром: Ҳорун ва Мусо ва Марьям; ва писарони Ҳорун: Нодоб ва Абиҳу, Элъозор ва Итомор+.

4Элъозор Финҳосро ба дуньё овард; Финҳос Абишуаро ба дуньё овард;+

5Ва Абишуа Буққиро ба дуньё овард, ва Буққӣ Уззиро ба дуньё овард;

6Ва Уззӣ Зараҳьёро ба дуньё овард, ва Зараҳьё Мароютро ба дуньё овард;

7Ва Мароют Амарьёро ба дуньё овард, ва Амарьё Аҳитубро ба дуньё овард;

8Ва Аҳитуб Содӯқро ба дуньё овард, ва Содӯқ Аҳимаасро ба дуньё овард;+

9Ва Аҳимаас Азарьёро ба дуньё овард, ва Азарьё Йӯҳононро ба дуньё овард;+

10Ва Йӯҳонон Азарьёро ба дуньё овард; вай ҳамон аст, ки дар хонае ки Сулаймон дар Ерусалим бино кард, коҳин буд.

11Ва Азарьё Амарьёро ба дуньё овард, ва Амарьё Аҳитубро ба дуньё овард;

12Ва Аҳитуб Содӯқро ба дуньё овард, ва Содӯқ Шаллумро ба дуньё овард;+

13Ва Шаллум Ҳилқиёро ба дуньё овард, ва Ҳилқиё Азарьёро ба дуньё овард;

14Ва Азарьё Сароёро ба дуньё овард, ва Сароё Еҳӯсодоқро ба дуньё овард;+

15Ва Еҳӯсодок ба асирӣ рафт, вақте ки Худованд аҳли Яҳудо ва Ерусалимро ба воситаи Набукаднесар ҷалои ватан кард+.

16Писарони Левӣ: Ҷершӯн, Қаҳот ва Марорӣ+.

17Ва инҳоянд номҳои писарони Ҷершӯн: Либнӣ ва Шимъӣ.

18Ва писарони Қаҳот: Амром ва Йисҳор ва Ҳебрӯн ва Уззиил+.

19Писарони Марорӣ: Маҳлӣ ва Мушӣ; ва инҳоянд оилаҳои Левӣ бар ҳасби хонаводаҳошон+.

20Аз они Ҷершӯн: писараш Либнӣ, писараш Яҳат, писараш Зиммо;

21Писараш Юоҳ, писараш Иддӯ, писараш Зораҳ, писараш Еотрай.

22Писарони Қаҳот: писараш Амминодоб, писараш Қӯраҳ, писараш Ассир,

23Писараш Элқоно ва писараш Эбьёсоф ва писараш Ассир,+

24Писараш Таҳат, писараш Уриил, писараш Уззиё ва писараш Шоул.

25Ва писарони Элқоно: Амосай ва Аҳимӯт.

26Элқоно; писарони Элқоно: писараш Сӯфай ва писараш Наҳат;

27Писараш Элиоб, писараш Ерӯҳом, писараш Элқоно.

28Ва писарони Самуил: нахустзодааш Юил, дуюмаш Абиё.

29Ва писарони Марорӣ: Маҳлӣ, писараш Либнӣ, писараш Шимъӣ, писараш Уззо;

30Писараш Шимъо, писараш Ҳаҷиё, писараш Асоё.

31Ва инҳоянд, ки Довуд барои сурудгӯӣ дар хонаи Худованд таъин намуд, баъд аз он ки сандуқ дар оромгоҳаш гузошта шуд+.

32Ва онҳо пеши маскани хаймаи ҷомеъ хизматгузорони сурудгӯй буданд, то вақте ки Сулаймон хонаи Худовандро дар Ерусалим бино кард, ва онҳо мувофиқи низомномаи худ бар хизмати худ меистоданд+.

33Ва инҳоянд, ки бо писарони худ меистоданд: аз писарони қаҳотиён: Ҳеймони муғаннӣ, ибни Юил, ибни Самуил,+

34Ибни Элқоно, ибни Ерӯҳом, ибни Алиил, ибни Тӯаҳ,

35Ибни Суф, ибни Элқоно, ибни Маҳат, ибни Амосой,

36Ибни Элқоно, ибни Юил, ибни Азарьё, ибни Сафаньё,

37Ибни Таҳат, ибни Ассир, ибни Эбьёсор, ибни Қӯраҳ,

38Ибни Йисҳор, ибни Қаҳот, ибни Левӣ, ибни Исроил.

39Ва бародараш Ософ, ки ба ямини ӯ меистод, — Ософ ибни Боракьёҳу, ибни Шимъо,+

40Ибни Микоил, ибни Баасиё, ибни Малкиё,

41Ибни Этнӣ, ибни Зораҳ, ибни Адоё,

42Ибни Эйтон, ибни Зиммо, ибни Шимъӣ,

43Ибни Яҳат, ибни Ҷершӯн, ибни Левӣ.

44Ва писарони Марорӣ, бародарҳошон, ба тарафи чап буданд: Эйтон ибни Қишӣ, ибни Абдӣ, ибни Маллук,+

45Ибни Ҳашабьё, ибни Амасьё, ибни Ҳилқиё,

46Ибни Амсӣ, ибни Бонӣ, ибни Шомар,

47Ибни Маҳлӣ, ибни Мушӣ, ибни Марорӣ, ибни Левӣ.

48Ва бародарони онҳо, левизодагон, ба ҳар хизмати маскани хонаи Худо таъин шуданд.

49Ва Ҳорун ва писаронаш бар қурбонгоҳи қурбонии сӯхтанӣ ва бар қурбонгоҳи бухур қурбониҳо месӯзониданд ва ҳар корро дар қудси қудсҳо барои кафорати Исроил ба ҷо меоварданд, мувофиқи ҳар он чи Мусо, бандаи Худо, амр фармуда буд+.

50Ва инҳоянд писарони Ҳорун: писараш Элъозор, писараш Финҳос, писараш Абишуа,+

51Писараш Буққӣ, писараш Уззӣ, писараш Зараҳьё,

52Писараш Мароют, писараш Амарьё, писараш Аҳитуб,

53Писараш Содӯқ, писараш Аҳимаас.

Шаҳрҳои коҳинон ва левизодагон.

54•Ва инҳоянд масканҳои онҳо, бар ҳасби деҳоташон, дар ҳудудашон: ба писарони Ҳорун аз қабилаи қаҳотиён, — чунки қуръаи аввалин аз они онҳо буд, —+

55Ҳебрӯнро дар замини Яҳудо бо ҳаволии гирду пеши он доданд.

56Вале киштзори ин шаҳр ва деҳоташро ба Колеб ибни Ефунне доданд+.

57Ва ба писарони Ҳорун шаҳрҳои гурезгоҳ: Ҳебрӯн ва Либноро бо ҳаволии он, ва Яттир ва Эштемӯаро бо ҳаволии он доданд,

58Ва Ҳиленро бо ҳаволии он, ва Дабирро бо ҳаволии он,

59Ва Ошонро бо ҳаволии он, ва Байт-Шемешро бо ҳаволии он,

60Ва аз хонадони Биньёмин — Ҷобаъро бо ҳаволии он, ва Оламатро бо ҳаволии он, ва Анотӯтро бо ҳаволии он, — ҳамаи шаҳрҳои онҳо мувофиқи қабилаҳошон сездаҳ шаҳр буд.

61Ва ба бақияи писарони Қаҳот, аз қабилаҳои ин хонадон, мувофиқи қуръа, аз ҳиссаи мероси нисфи хонадони Менашше даҳ шаҳр расид.

62Ва ба писарони Ҷершӯн, бар ҳасби қабилаҳошон, аз хонадони Иссокор ва аз хонадони Ошер ва аз хонадони Нафтолӣ ва аз хонадони Менашше, ки дар Бошон буд, сездаҳ шаҳр расид.

63Ва ба писарони Марорӣ, бар ҳасби қабилаҳошон, аз хонадони Реубен ва аз хонадони Ҷод ва аз хонадони Забулун, мувофиқи қуръа, дувоздаҳ шаҳр расид.

64Ва банӣ-Исроил ин шаҳрҳоро бо ҳаволии онҳо ба левизодагон доданд.

65Ва ин шаҳрҳоро, ки номҳошон зикр шудааст, аз хонадони банӣ-Яҳудо ва аз хонадони банӣ-Шимъӯн ва аз хонадони банӣ-Биньёмин мувофиқи қуръа доданд.

66Ва барои баъзе қабилаҳои банӣ-Қаҳот шаҳрҳои ҳудудашон аз хонадони Эфроим буд.

67Ва ба онҳо шаҳрҳои гурезгоҳро: Шакемро дар кӯҳи Эфроим бо ҳаволии он, ва Ҷозарро бо ҳаволии он доданд.

68Ва Ёқмеомро бо ҳаволии он, ва Байт-Ҳӯрӯнро бо ҳаволии он,

69Ва Аёлӯнро бо ҳаволии он, ва Ҷат-Риммӯнро бо ҳаволии он;

70Ва аз нисфи хонадони Менашше — Онирро бо ҳаволии он, ва Билъомро бо ҳаволии он, барои бақияи қабилаҳои банӣ-Қаҳот;

71Ва барои банӣ-Ҷершӯн аз қабилаҳои нисфи хонадони Менашше — Ҷӯлонро дар Бошон бо ҳаволии он, ва Ашторӯтро бо ҳаволии он;

72Ва аз хонадони Иссокор — Қодешро бо ҳаволии он, ва Добратро бо ҳаволии он,

73Ва Ромӯтро бо ҳаволии он, ва Онимро бо ҳаволии он;

74Ва аз хонадони Ошер — Мошолро бо ҳаволии он, ва Абдӯнро бо ҳаволии он,

75Ва Ҳуқӯқро бо ҳаволии он, ва Раҳӯбро бо ҳаволии он;

76Ва аз хонадони Нафтолӣ — Қодешро дар Ҷалил бо ҳаволии он, ва Ҳаммӯнро бо ҳаволии он, ва Қирьётаимро бо ҳаволии он.

77Ва ба бақияи писарони Марорӣ: аз хонадони Забулун — Риммӯнро бо ҳаволии он, ва Тобӯрро бо ҳаволии он;

78Ва аз он тарафи Урдун, дар рӯ ба рӯи Ериҳӯ, ба ҷониби шарқии Урдун, аз хонадони Реубен — Босарро дар биёбон бо ҳаволии он, ва Яҳсоро бо ҳаволии он,

79Ва Қадемӯнро бо ҳаволии он, ва Мифаатро бо ҳаволии он;

80Ва аз хонадони Ҷод — Ромӯтро дар Ҷилъод бо ҳаволии он, ва Маҳаноимро бо ҳаволии он,

81Ва Ҳешбӯнро бо ҳаволии он, ва Яъзирро бо ҳаволии он.

БОБИ ҲАФТУМ

Насли сибтҳои дигари Исроил.

7^1Ва писарони Иссокор: Тӯлоъ ва Фуо, Ёшуб ва Шимрӯн — чор нафар+.

2Ва писарони Тӯлоъ: Уззӣ ва Рафоё ва Ериил ва Яҳмай ва Йибсом ва Самуил, ки онҳо сардорони хонаводаи падарашон Тӯлоъ ва мардони ҷангии авлодашон буданд; шумораи онҳо дар айёми Довуд бисту ду ҳазору шашсад нафар буд.

3Ва писари Уззӣ: Зараҳьё; ва писарони Зараҳьё: Микоил ва Убадьё ва Юил ва Йишиё — панҷ нафар, ки ҳамаашон сардор буданд.

4Ва онҳо, бар ҳасби авлодашон ва хонаводаҳошон, фавҷҳои аскарӣ барои ҷанг ба миқдори сию шаш ҳазор нафар доштанд, зеро ки занон ва писаронашон бисьёр буданд.

5Ва бародарони онҳо аз ҳамаи қабилаҳои Иссокор ҳаштоду ҳафт ҳазор нафар мардони ҷангӣ буданд, — ҳамаашон дар насабномаҳои худ зикр ёфтаанд+.

6Ва писарони Биньёмин: Болаъ ва Бокар ва Едиойил — се нафар+.

7Ва писарони Болаъ: Эсбӯн ва Уззӣ ва Уззиил ва Еримӯт ва Ирӣ — панҷ нафар, ки сардорони хонаводаҳо ва мардони ҷангӣ буданд, ва насабномаҳошон аз бисту ду ҳазору сию чор нафар иборат буд.

8Ва писарони Бокар: Замиро ва Юош ва Элиозар ва Эльюэнай ва Омрӣ ва Йиремӯт ва Абиё ва Анотӯт ва Оломат; ҳамаи инҳо писарони Бокар буданд.

9Ва насабномаҳои онҳо, бар ҳасби авлодашон ва сардорони хонаводаҳошон, аз бист ҳазору дусад нафар мардони ҷангӣ иборат буд.

10Ва писари Едиойил: Билҳон; ва писарони Билҳон: Яуш ва Биньёмин ва Эҳуд ва Канъоно ва Зейтон ва Таршиш ва Аҳишоҳар;

11Ҳамаи ин писарони Едиойил сардорони хонаводаҳо ва мардони ҷангӣ буданд ва ҳафдаҳ ҳазору дусад нафар сарбоз дошта, ба ҷанг мебаромаданд.

12Ва писарони Ир: Шуфим ва Ҳуфим; ва писари Аҳер: Ҳушим.

13Писарони Нафтолӣ: Яҳасиил ва Ҷунӣ ва Есар ва Шаллум, ки писарони Билҳо буданд+.

14Писарони Менашше: Ашриил, ки варо завҷаи ӯ зоид, ва Мокир, падари Ҷилъод, ки варо суррияи арамии ӯ зоид+.

15Ва Мокир хоҳари Ҳуфим ва Шуфимро, ки Маако ном дошт, ба занӣ гирифт; ва номи писари насли дуюм Салофҳод буд, ва Салофҳод духтарон дошт+.

16Ва Маако, зани Мокир, писар зоид, ва ӯро Фораш ном ниҳод, ва номи бародараш Шораш буд, ва писарони ӯ Улом ва Роқам буданд.

17Ва писари Улом: Бадон. Ҳаминҳоянд писарони Ҷилъод ибни Мокир ибни Менашше.

18Ва хоҳари ӯ Ҳамӯлокат Иш-Ҳӯд ва Абиозар ва Маҳлоро зоид.

19Ва писарони Шамидоъ инҳо буданд: Аҳьён ва Шокам ва Лиқҳӣ ва Аниом+.

20Ва писарони Эфроим: Шутолаҳ, ва писараш Борад ва писараш Таҳат ва писараш Элъодо ва писараш Таҳат;+

21Ва писараш Зобод ва писараш Шутолаҳ, ва Озар ва Элъод; ва мардуми Ҷат, ки дар ин замин таваллуд ёфтаанд, онҳоро куштанд, зеро ки барои гирифтани чорвояшон фурӯд омада буданд.

22Ва падари онҳо Эфроим рӯзҳои зиёде мотам гирифт, ва бародаронаш барои тасаллӣ додани ӯ омаданд.

23Ва ӯ назди зани худ даромад, ва вай ҳомила шуда, писаре зоид, ва ӯро Барио ном ниҳод, зеро ки дар хонадонаш мусибат рӯй дода буд.

24Ва духтараш Шоара буд, ки Бет-Ҳӯрӯни поён ва болоро бино кард, ва Узин-Шоараро низ+.

25Ва писараш Рофаҳ ва Рошаф ва писараш Толаҳ ва писараш Тоҳан;

26Писараш Лаъдон, писараш Аммиҳуд, писараш Элишомоъ;+

27Писараш Нун, писараш Еҳушаъ+.

28Ва амлок ва масканҳошон: Байт-Ил ва деҳоташ, ва ба тарафи шарқ — Наарон, ва ба тарафи ғарб — Ҷозар ва деҳоташ, ва Шакем ва деҳоташ, то Айё ва деҳоташ.

29Ва назди ҳудуди банӣ-Менашше: Байт-Шеон ва деҳоташ, Таънак ва деҳоташ, Маҷиддӯ ва деҳоташ, Дӯр ва деҳоташ; дар ин ҷойҳо писарони Юсуф ибни Исроил сукунат доштанд+.

30Писарони Ошер: Йимно ва Йишво ва Йишвӣ ва Барио, ва хоҳарашон Сораҳ+.

31Ва писарони Барио: Ҳобар ва Малкиил, ки ӯ падари Бирзоит аст.

32Ва Ҳобар Яфлит ва Шӯмир ва Ҳӯтом, ва хоҳарашон Шуоро ба дуньё овард.

33Ва писарони Яфлит: Фосак ва Бимҳол ва Ашвот; инҳо писарони Яфлит буданд.

34Ва писарони Шомар: Аҳӣ ва Роҳҷо ва Ҳуббо ва Аром.

35Ва писарони бародараш Ҳилам: Сӯфаҳ ва Йимноъ ва Шилаш ва Омол.

36Писарони Сӯфаҳ: Суаҳ ва Ҳарнофар ва Шуол ва Бирӣ ва Йимро;

37Босар ва Ҳӯд ва Шаммо ва Шилшо ва Йитрон ва Баиро.

38Ва писарони Ётар: Ефунне ва Фисфо ва Аро.

39Ва писарони Улло: Ораҳ ва Ҳанниил ва Рисьё.

40Ҳамаи инҳо писарони Ошер, сардорони гузини хонаводаҳо, мардони ҷангӣ, сарварони раисон буданд, ва шумораи онҳо дар лашкар барои ҷанг, мувофиқи насабномаҳошон, бисту шаш ҳазор нафар буд.

БОБИ ҲАШТУМ

Насли Биньёмин. Шоул.

8^1Ва Биньёмин нахустзодаи худ Болаъро ба дуньё овард, ва дуюмин — Ашбил, сеюмин — Аҳраҳ;

2Чорумин — Нуҳо ва панҷумин — Рофоро+.

3Ва писарони Болаъ инҳо буданд: Аддор ва Ҷеро ва Абиҳуд;

4Ва Абишуа ва Наамон ва Аҳӯаҳ,

5Ва Ҷеро ва Шафуфон ва Ҳуром.

6Ва инҳоянд писарони Эҳуд, ки сардорони хонаводаҳои сокинони Ҷобаъ буданд, ва онҳоро ба Моноҳат кӯчониданд:

7Наамон ва Аҳиё ва Ҷеро, ки ӯ онҳоро кӯчонид; ва ӯ Уззо ва Аҳиҳудро ба дуньё овард.

8Ва Шаҳароим дар кишвари Мӯоб, баъд аз фиристодани занони худ Ҳушим ва Бааро, фарзандон ба дуньё овард.

9Ва аз зани худ Ҳудаш инҳоро ба дуньё овард: Юбоб ва Сивьё ва Мишо ва Малком;

10Ва Еус ва Сохьё ва Мирмо; ҳаминҳоянд писарони ӯ, ки сардорони хонаводаҳо буданд.

11Ва аз Ҳушим Абитуб ва Элфоалро ба дуньё овард.

12Ва писарони Элфоал: Эбар ва Мишъом, ва Шомад, ки вай Ӯнӯ ва Лӯд ва деҳоташро бино кард;+

13Ва Барио ва Шомаъ, ки онҳо сардорони хонаводаҳои сокинони Аёлӯн буданд; онҳо сокинони Ҷатро ба гурехтан водор карданд;

14Ва Аҳью, Шошоқ ва Йиремут;

15Ва Забадьё ва Арод ва Одар;

16Ва Микоил ва Йишфо ва Юҳо — писарони Барио.

17Ва Забадьё ва Машуллом ва Ҳизқӣ ва Ҳобар;

18Ва Йишмерай ва Йизмо ва Юбоб — писарони Элфоал.

19Ва Ёқим ва Зикрӣ ва Забдӣ;

20Ва Элиэнай ва Силтай ва Алиил;

21Ва Адоё ва Бароё ва Шимрот — писарони Шимъӣ.

22Ва Йишфон ва Эбар ва Алиил;

23Ва Абдӯн ва Зикрӣ ва Ҳонон;

24Ва Ҳананьё ва Элом ва Антӯтиё;

25Ва Йифдиё ва Фануил — писарони Шошоқ.

26Ва Шамшерай ва Шаҳарьё ва Атальё;

27Ва Яарашьё ва Элиё ва Зикрӣ — писарони Ерӯҳом.

28Онҳо сардорони хонаводаҳо, сарварони авлоди худ буданд; онҳо дар Ерусалим сукунат доштанд.

29•Ва дар Ҷибъӯн падари Ҷибъӯн сукунат дошт, ва номи занаш Маако буд.

30Ва писари нахустзодааш Абдӯн буд, ва сонӣ Сур ва Қиш ва Баал ва Нодоб;

31Ва Ҷадур ва Аҳью ва Зокар.

32Ва Миқлӯт Шимъоро ба дуньё овард; ва онҳо низ, дар рӯ ба рӯи бародаронашон, дар Ерусалим бо бародарони худ сокин буданд.

Авлоди Шоул ва Йӯнотон.

33Ва Нир Қишро ба дуньё овард, ва Қиш Шоулро ба дуньё овард, ва Шоул Йӯнотон ва Малкӣ-Шуа ва Абинодоб ва Эшбоалро ба дуньё овард+.

34Ва писари Йӯнотон Мериб-Боал буд, ва Мериб-Боал Микоро ба дуньё овард+.

35Ва писарони Мико: Фитӯн ва Молак ва Таъриа ва Оҳоз.

36Ва Оҳоз Еҳӯаддоро ба дуньё овард, ва Еҳӯаддо Оломат ва Азмавт ва Зимриро ба дуньё овард, ва Зимрӣ Мӯсоро ба дуньё овард.

37Ва Мӯсо Бинъоро ба дуньё овард; писараш Рофо, писараш Элъосо, писараш Осил.

38Ва Осил шаш писар дошт, ва ин аст номҳои онҳо: Азриқом, Бухру ва Исмоил ва Шаарьё ва Убадьё ва Ҳонон; ҳамаи инҳо писарони Осил буданд.

39Ва писарони бародараш Эшақ: нахустзодааш Улом, дуюмин — Еуш ва сеюмин — Элифолат.

40Ва писарони Улом мардони шуҷои ҷангӣ ва камондорон буданд, ва писарону набераҳошон бисьёр — саду панҷоҳ нафар буданд; ҳамаи инҳо аз банӣ-Биньёмин буданд.

БОБИ НӮҲУМ

Дар бораи сокинони Ерусалим ва Ҷибъӯн.

9^1•Ва тамоми Исроил мувофиқи насабномаҳои худ қайд карда шуданд, ва инак онҳо дар китоби подшоҳони Исроил навишта шудаанд; ва аҳли Яҳудо барои гуноҳҳошон ба Бобил ҷалои ватан гардиданд+.

2Ва касони аввалине ки дар шаҳрҳои худ дар амлокашон сокин шуданд, исроилиён, коҳинон, левизодагон ва тобеон буданд+.

3Ва дар Ерусалим баъзе аз банӣ-Яҳудо, ва аз банӣ-Биньёмин, ва аз банӣ-Эфроим ва Менашше сукунат доштанд:

4Утай ибни Аммиҳуд, ибни Омрӣ, ибни Имрӣ, ибни Бонӣ аз писарони Форас ибни Яҳудо+.

5Ва аз шилӯниён — нахустзода Асоё ва писаронаш.

6Ва аз банӣ-Зораҳ — Яуил ва бародарони онҳо, шашсаду навад нафар.

7Ва аз банӣ-Биньёмин — Саллу ибни Машуллом, ибни Ҳӯдавьё, ибни Ҳаснуо;

8Ва Йибниё ибни Ерӯҳом ва Эло ибни Уззӣ, ибни Микрӣ, ва Машуллом ибни Шафатьё, ибни Рауил, ибни Йибниё,

9Ва бародарони онҳо, мувофиқи авлодашон, нӯҳсаду панҷоҳу шаш нафар, — ҳамаи ин мардон сарварони хонаводаҳо дар хонадони падарҳошон буданд.

Дар бораи коҳинон.

10Ва аз коҳинон Едаъё ва Еҳӯёриб ва Ёкин,

11Ва Азарьё ибни Ҳилқиё, ибни Машуллом, ибни Содӯқ, ибни Мароют, ибни Аҳитуб, раиси хонаи Худо;

12Ва Адоё ибни Ерӯҳом, ибни Фашҳур, ибни Малкиё, ва Маъсай ибни Адиил, ибни Яҳзиро, ибни Машуллом, ибни Машиллемит, ибни Иммир;

13Ва бародарони онҳо, сардорони хонаводаҳошон — ҳазору ҳафтсаду шаст нафар, ки мардони далер дар масъалаи хизмати хонаи Худо буданд.

Дар бораи левизодагон.

14Ва аз левизодагон: Шамаъё ибни Ҳашшуб, ибни Азриқом, ибни Ҳашабьё, аз банӣ-Марорӣ;

15Ва Бақбаққар, Ҳораш ва Ҷолол, ва Маттаньё ибни Мико, ибни Зикрӣ, ибни Ософ;

16Ва Убадьё ибни Шамаъё, ибни Ҷолол, ибни Едутун, ва Боракьё ибни Осо, ибни Элқоно, ки дар деҳоти натӯфотӣ сукунат дошт.

17Ва дарбонон Шаллум ва Аққуб ва Талмӯн ва Аҳимон; ва бародарашон Шаллум сардор буд+.

18Ва то алҳол онҳо назди дарвозаи шарқии подшоҳ, дарбонони бошишгоҳҳои хонадони Левӣ мебошанд.

19Ва Шаллум ибни Қӯрӣ, ибни Эбьёсоф, ибни Қӯраҳ, ва бародаронаш аз хонадони падараш, яъне қӯраҳиён, ки мутасаддӣ бар масъалаи хизмат ва посбонони остонаҳои хайма буданд, ва падаронашон мутасаддӣ бар ӯрдуи Худованд ва посбонони даромадгоҳи он буданд.

20Ва Финҳос ибни Элъозор пештар бар онҳо раис буд, ва Худованд бо ӯ буд+.

21Закарьё ибни Машоламьё дарбони дарвозаи хаймаи ҷомеъ буд+.

22Ҳамаи онҳое ки барои дарбонии назди остонаҳо интиҳоб шуда буданд, дусаду дувоздаҳ нафар буданд; онҳо дар насабномаҳо бар ҳасби деҳоти худ номбар шудаанд; онҳоро Довуд ва Самуили басир ба ин вазифа барои садоқаташон баргумошта буданд+.

23Ва онҳо ва писаронашон бар дарвозаҳои хонаи Худованд ва хонаи хайма барои посбонӣ таъин шуда буданд.

24Дарбон ба ҳар чор тараф: ба шарқ, ғарб, шимол ва ҷануб буданд.

25Ва бародарони онҳо, ки дар деҳоти худ буданд, навбат ба навбат бо онҳо ба мӯҳлати ҳафт рӯз меомаданд+.

Эътибори махсуси левизодагон.

26Зеро он чор сардори дарбонон, ки левизодагон буданд, эътибори махсус доштанд, ва онҳо бар ҳуҷраҳо ва бар хазоини хонаи Худо баргумошта шуда буданд.

27Ва дар гирду пеши хонаи Худо шабро мегузарониданд, зеро ки посбонӣ бар зиммаи онҳо буд, ва онҳо калиддор буда, мебоист ҳар субҳ дарҳоро мекушоданд+.

28Ва баъзе аз онҳо бар колои ибодат таъин шуда буданд, чунки онҳоро шумурда меоварданд, ва шумурда мебароварданд.

29Ва баъзе аз онҳо бар коло, бар тамоми колои муқаддас, ва бар орди маҳин ва шароб ва равған ва лебӯно ва атриёт таъин шуда буданд.

30Ва баъзе аз писарони коҳинон таркибҳои атриётро ба вуҷуд меоварданд+.

31Ва Маттитьё аз миёни левизодагон, ки ӯ нахустзодаи Шаллуми қӯраҳӣ буд, бар кори ҳадияҳои рӯи тоба таъин шуда буд.

32Ва баъзе аз бародарони онҳо, аз писарони қаҳотиён, бар нони тақдим таъин шуда буданд, то ки онро барои ҳар рӯзи шанбе тайёр кунанд+.

33Ва муғанниён, сардорони хонаводаҳои левизодагон, дар ҳуҷраҳо аз машғулияти дигар фориғ буданд, зеро ки рӯзу шаб бо кори худ шуғл доштанд+.

34Инҳо сардорони хонаводаҳои левизодагон буданд, ки сарварони авлодашон буда, дар Ерусалим сукунат доштанд.

35•Ва дар Ҷибъӯн падари Ҷибъӯн Яиил сукунат дошт, ва номи занаш Маако буд.

36Ва писари нахустзодааш Абдӯн буд, ва сонӣ Сур ва Қиш ва Боал ва Нир ва Нодоб;

37Ва Ҷадур ва Аҳью ва Закарьё ва Миқлӯт.

38Ва Миқлӯт Шимъомро ба дуньё овард; ва онҳо низ, дар рӯ ба рӯи бародаронашон, дар Ерусалим бо бародарони худ сокин буданд.

39Ва Нир Қишро ба дуньё овард, ва Қиш Шоулро ба дуньё овард, ва Шоул Йӯнотон ва Малкӣ-Шуа ва Абинодоб ва Эшбоалро ба дуньё овард+.

40Ва писари Йӯнотон Мериб-Боал буд, ва Мериб-Боал Микоро ба дуньё овард.

41Ва писарони Мико: Фитӯн ва Молак ва Таҳриа.

42Ва Оҳоз Яъроро ба дуньё овард, ва Яъро Оломат ва Азмавт ва Зимриро ба дуньё овард, ва Зимрӣ Мӯсоро ба дуньё овард.

43Ва Мӯсо Бинъоро ба дуньё овард; ва писараш Рафоё, писараш Элъосо, писараш Осил.

44Ва Осил шаш писар дошт, ва ин аст номҳои онҳо: Азриқом, Бухру ва Исмоил ва Шаарьё ва Убадьё ва Ҳонон; инҳо писарони Осил буданд.

БОБИ ДАҲУМ

Ҳалокати Шоул.

10^1•Ва фалиштиён бо Исроил ҷанг мекарданд, ва мардуми Исроил аз пеши фалиштиён гурехтанд, ва бар кӯҳи Ҷилбӯа шаҳид шуда афтоданд+.

2Ва фалиштиён ба Шоул ва писаронаш омада расиданд; ва фалиштиён Йӯнотон ва Абинодоб ва Малкӣ-Шуа — писарони Шоулро куштанд+.

3Ва ҷанг бар зидди Шоул сахт шуд; ва сарбозоне ки тир аз камон меандохтанд, ӯро ба зери тир гирифтанд, ва ӯ аз дасти тирандозон захмӣ шуд.

4Ва Шоул ба силоҳбардори худ гуфт: «Шамшери худро кашида, маро бо он бизан, мабодо ин номахтунон омада, маро ба хорӣ бикушанд». Вале силоҳбардораш нахост, зеро ки бағоят тарсид; ва Шоул шамшери худро гирифта, бар он афтод+.

5Ва силоҳбардораш дид, ки Шоул мурд, вай низ бар шамшери худ афтода, мурд.

6Ва Шоул ва се писараш мурданд, ва тамоми хонадонаш якҷоя мурданд.

7Ва тамоми мардуми Исроил, ки дар водӣ буданд, чун диданд, ки исроилиён рӯ ба гурез овардаанд, ва Шоул ва писаронаш мурдаанд, — шаҳрҳои худро партофта, гурехтанд; ва фалиштиён омада, дар онҳо сокин шуданд.

8Ва фардояш фалиштиён барои луч кардани шаҳидон омаданд, ва Шоул ва писаронашро ёфтанд, ки бар кӯҳи Ҷилбӯа афтода буданд.

9Ва ӯро луч карданд, ва сари ӯ ва аслиҳаи ӯро гирифтанд, ва ба ҳар тарафи замини фалиштиён фиристоданд, то ки ба бутхонаҳои худ ва ба қавм мужда диҳанд+.

10Ва аслиҳаи ӯро дар хонаи худоёни худ гузоштанд, ва сари ӯро дар хонаи Доҷӯн бо мех кӯфта монданд+.

11Ва тамоми аҳли Ёбиш-Ҷилъод он чиро, ки фалиштиёи ба Шоул карда буданд, шуниданд+.

12Ва ҳамаи мардони далер бархоста, ҷасади Шоул ва ҷасадҳои писаронашро бардоштанд, ва ба Ёбиш оварда, устухонҳои онҳоро зери дарахти писта дар Ёбиш дафн карданд, ва ҳафт рӯз рӯза доштанд+.

Маъсияти Шоул,

ки аз боиси он аз подшоҳӣ маҳрум гардид.

13Ва Шоул аз боиси маъсияти худ, ки пеши Худованд ба амал овард, мурд, яъне аз боиси он ки каломи Худовандро риоя накард, ва ба ҷодугар бо савол муроҷиат намуд,+

14Вале ба Худованд муроҷиат нанамуд, ва Ӯ варо миронид, ва салтанатро ба Довуд ибни Йисой гузаронид.

БОБИ ЁЗДАҲУМ

Подшоҳ шудани Довуд.

11^1•Ва тамоми Исроил назди Довуд ба Ҳебрӯн ҷамъ омада, гуфтанд: «Инак, мо устухон ва гӯшти ту ҳастем.

2Дирӯз ва парирӯз низ, вақте ки Шоул подшоҳ буд, ту Исроилро берун мебурдӣ ва андарун меовардӣ; ва Худованд Худои ту ба ту гуфта буд: „Ту қавми Ман Исроилро хоҳӣ чаронид, ва ту бар қавми Ман Исроил раис хоҳӣ буд“»+.

3Ва ҳамаи пирони Исроил назди подшоҳ ба Ҳебрӯн омаданд, ва Довуд бо онҳо дар Ҳебрӯн ба ҳузури Худованд аҳд баст, ва Довудро, бар тибқи каломи Худованд, ки ба воситаи Самуил гуфта буд, ба подшоҳӣ бар Исроил тадҳин карданд+.

Ерусалим — пойтахти мамлакати муттаҳида.

4Ва Довуд ва тамоми Исроил ба Ерусалим, ки Ябус бошад, рафтанд; ва дар он ҷо ябусиён сокинони ин замин буданд+.

5Ва сокинони Ябус ба Довуд гуфтанд: «Ту ба ин ҷо дохил нахоҳӣ шуд!» Ва Довуд қалъаи Сионро, ки шаҳри Довуд бошад, забт кард.

6Ва Довуд гуфт: «Ҳар кӣ ябусиёнро аввал зарба занад, вай раис ва сардор хоҳад шуд». Ва Юоб ибни Саруё аввал баромад, ва раис шуд+.

7Ва Довуд дар қалъа сокин шуд, бинобар ин онро шаҳри Довуд номиданд.

8Ва ӯ шаҳрро аз гирду пешаш, аз Миллӯ гирифта то гирдогирди он бино кард; ва Юоб бақияи шаҳрро обод намуд+.

9Ва Довуд торафт бештар комьёб ва бузург мегардид, ва Худованди лашкарҳо бо ӯ буд+.

Ҳамсафони Довуд.

10•Ва инҳоянд сарварони паҳлавоне ки Довуд дошт, ки онҳо ӯро бо тамоми Исроил дар салтанаташ тақвият доданд, то ки ӯро, бар тибқи каломи Худованд, бар Исроил подшоҳ гардонанд.

11Ва ин аст номгӯи паҳлавононе ки Довуд дошт: Ёшобъом ибни Ҳакмӯнӣ, сардори сегона; ӯ боре найзаи худро бар сесад кас бардошта, ҳамаашонро якбора кушта буд.

12Ва баъд аз ӯ Элъозор ибни Дӯдӯи аҳӯҳӣ; яке аз он се паҳлавон буд.

13Ӯ бо Довуд дар Фас-Дамим буд, ва фалиштиён дар он ҷо барои ҷанг ҷамъ шуда буданд, ва қитъаи киштзор пур аз ҷав буд, ва қавм аз пеши фалиштиён рӯ ба гурез оварданд.

14Ва онҳо дар миёнаи он қитъаи киштзор истода, онро муҳофизат карданд, ба фалиштиён шикаст расониданд, ва Худованд ғалабаи бузурге ба амал овард.

15Ва се нафар аз он сӣ сардор ба сахра назди Довуд ба мағораи Адулом фурӯд омаданд, дар сурате ки фалиштиён дар водии Рафоим ӯрду зада буданд+.

16Ва Довуд он вақт дар қалъа буд; ва дастаи фалиштиён он вақт дар Байт-Лаҳм буданд.

17Ва Довуд изҳори орзу намуда, гуфт: «Кошки касе маро аз чоҳе ки назди дарвозаи Байт-Лаҳм аст, об бинӯшонад!»

18Ва ин се нафар ӯрдугоҳи фалиштиёнро рахна карда, аз чоҳе ки назди дарвозаи Байт-Лаҳм аст, об кашиданд, ва онро бардошта, назди Довуд оварданд; вале ӯ нахост, ки онро бинӯшад, ва онро ҳамчун ҳадияи рехтанӣ барои Худованд рехт,+

19Ва гуфт: «Ҳошо аз тарси Худоям, ки ман чунин амал намоям! Оё хуни ин касонро бинӯшам, ки ҷони худро дар хатар гузоштаанд?» Зеро ки ҷони худро дар ҳатар гузошта оварда буданд, ва ӯ нахост, ки онро бинӯшад. Чунин аст коре ки ин се паҳлавон кардаанд.

20Ва Абшай, бародари Юоб, сардори се нафар буд, ва ӯ боре найзаи худро бар сесад кас бардошта, ҳамаашонро кушта буд, ва ӯ дар миёни се нафар номдор буд+.

21Дар миёни ин се нафар ӯ аз ду нафар мукаррамтар буда, сардори онҳо гардида буд, вале ба дараҷаи он се нафар нарасида буд.

22Баноё ибни Еҳӯёдоъ, писари марди далери қабсаилӣ, ки корҳои бузурге карда буд; ӯ ду паҳлавони мӯобиро кушта буд, ва ӯ фурӯд омада, шерро андаруни чоҳ дар рӯзи барф кушта буд+.

23Ва ӯ марди мисрии бузургҷуссаро, ки қоматаш панҷ зироъ буд, кушта буд, дар сурате ки дар дасти он мисрӣ найзае мисли наварди молбофӣ буд, ва ӯ бо таёқе назди вай фурӯд омада, найзаро аз дасти мисрӣ рабуд, ва варо бо найзаи худаш кушт+.

24Чунин аст корҳое ки Баноё ибни Еҳӯёдоъ карда буд, ва ӯ дар миёни он се паҳлавон номдор буд.

25Аз сӣ нафар ӯ мукаррамтарин буд, вале ба дараҷаи он се нафар нарасида буд; ва Довуд ӯро бар гурӯҳи посбонони шаҳсии худ таъин намуд.

26Ва сарбозони паҳлавон: Асоил, бародари Юоб; Элҳонон ибни Дӯдӯ аз Байт-Лаҳм;+

27Шаммӯти ҳарӯрӣ, Ҳиласи фалунӣ;

28Иро ибни Иққеши тақӯӣ; Абиозари антӯтӣ;

29Сибкаи ҳушотӣ; Илаи аҳӯҳӣ;

30Маҳраи натуфотӣ; Ҳилад ибни Баанои натуфотӣ;

31Итай ибни Рибай аз Ҷибъои банӣ-Биньёмин; Баноёи фиръотунӣ;

32Ҳурай аз мулки Ҷоаш; Абиили арботӣ;

33Азмавти баҳарумӣ; Эльяҳбои шаалбӯнӣ;

34Аз писарони Ҳошими ҷизӯнӣ: Йӯнотон ибни Шоҷии ҳарорӣ.

35Аҳиом ибни Сокори ҳарорӣ; Элифал ибни Ур;

36Ҳифари макиротӣ, Аҳиёи фалунӣ;

37Ҳасрои кармилӣ; Наарай ибни Эзбой;

38Юил, бародари Нотон; Мибҳор ибни Ҳаҷрӣ;

39Солақи аммӯнӣ; Наҳраи бирӯтӣ, ки силоҳбардори Юоб ибни Саруё буд;

40Ирои йитрӣ; Ҷориби йитрӣ;

41Уриёи ҳиттӣ; Зобод ибни Аҳлоӣ;+

42Адино ибни Шизои реубенӣ, ки сардори реубениён буд, ва сӣ сарбоз дошт;

43Ҳонон ибни Маако; Йӯшофоти митнӣ;

44Уззиёи аштиротӣ; Шомоъ ва Яиил, писарони Ҳӯтоми арӯэрӣ;

45Ядиаил ибни Шимрӣ ва бародараш Юҳои тисӣ;

46Алиил аз Маҳавим; Ерибай ва Юшавьё, писарони Элноам; Йитмои мӯобӣ;

47Алиил, Ӯбид ва Яасиил аз Масӯбоё.

БОБИ ДУВОЗДАҲУМ

Ҷанговарон назди Довуд дар Сиқлоҷ ҷамъ мешаванд.

12^1Ва инҳоянд касоне ки назди Довуд ба Сиқлоҷ омаданд, вақте ки ӯ ҳанӯз аз дасти Шоул ибни Қиш гуреза буд; ва онҳо дар миёни паҳлавононе буданд, ки дар ҷанги ӯ мадад мерасониданд+.

2Бо камон мусаллаҳ буданд, сангҳо ва тирҳои камонро бо дасти рост ва чап меандохтанд, аз бародарони Шоул, аз Биньёмин буданд:+

3Сардорашон Аҳиозар буд, ва баъд аз ӯ Юош, писарони Ҳашмоои ҷибъотӣ; ва Язиил ва Фолат, писарони Азмавт; ва Бароко ва Еҳуи антӯтӣ;

4Ва Ишмаъёи ҷибъӯнӣ, ки паҳлавони сазовори он сӣ нафар буд ва аз он сӣ нафар бартарӣ дошт; ва Ирмиё ва Яҳазиил ва Йӯҳонон, ва Йӯзободи ҷадиротӣ;

5Элъузай ва Еримӯт ва Баальё ва Шамарьёҳу, ва Шафатьёҳуи ҳаруфӣ;

6Элқоно ва Йишиёҳу ва Азаръил ва Юозар ва Ёшобъом, ки аз қӯраҳиён буданд;

7Ва Юило ва Забадьё, ки писарони Ерӯҳом аз Ҷадур буданд;

8Ва аз ҷодиён паҳлавонони ҷасур, сарбозони ҷангозмуда, ки бо сипар ва найза мусаллаҳ буданд, ба тарафи Довуд ба истеҳкомоти биёбон гузаштанд; рӯйҳошон мисли рӯи шер буд, ва мисли ғизолони кӯҳӣ тезрав буданд+.

9Эзар сардорашон буд, Убадьё — дуюм, Элиоб — сеюм,

10Мишманно — чорум, Ирмиё — панҷум,

11Аттай — шашум, Алиил — ҳафтум,

12Йӯҳонон — ҳаштум, Элзобод — нӯҳум,

13Ирмиёҳу — даҳум, Макбаннай — ёздаҳум.

14Инҳо аз банӣ-Ҷод сардорони лашкар буданд, ки хурдтарашон баробари сад нафар ва калонтарашон баробари ҳазор нафар буд.

15Ҳаминҳо буданд, ки дар моҳи якум аз Урдун убур карданд, вақте ки обҳояш дамида, аз соҳилҳояш баромада буд, ва тамоми аҳолии водиҳоро ба тарафи шарқ ва ғарб гурезониданд+.

16Ва аз банӣ-Биньёмин ва Яҳудо ба он истеҳкомот назди Довуд омаданд.

17Ва Довуд ба истиқболи онҳо берун омад, ва ба онҳо сухан ронда, гуфт: «Агар бо сулҳу осоиштагӣ назди ман омада бошед, то ки ба ман мадад расонед, дили ман бо шумо як хоҳад буд; вале агар барои он омада бошед, ки маро фиреб дода, ба душманонам бисупоред, дар сурате ки ҳеҷ ситаме дар дасти ман нест, пас бигзор Худои падарони мо инро бубинад ва доварӣ намояд».

18Ва рӯҳе Амосайро, ки сардори фармондеҳон буд, фаро гирифта, ӯ гуфт:

«Аз они ту ҳастем, эй Довуд!

Ва бо ту хоҳем буд, эй писари Йисой!

Саломатӣ, саломатӣ бар ту бод,
ва саломатӣ бар ёварони ту бод,
зеро ки Худои ту мададгори туст».

Ва Довуд онҳоро қабул карда, дар миёни сардорони фавҷи худ гузошт.

19Ва баъзе аз сибти Менашше ба Довуд ҳамроҳ шуданд, вақте ки ӯ бо фалиштиён ба мукобили Шоул ба ҷанг мерафт, вале ба онҳо мадад нарасониданд, зеро ки мирони фалиштиён баъди машварат намудан ӯро фиристода, гуфтанд: «Вай бо каллаҳои мо ба оғои худ Шоул ҳамроҳ ҳоҳад шуд»+.

20Вақте ки ӯ ба Сиқлоҷ мерафт, инҳо аз Менашше ба ӯ ҳамроҳ шуданд: Аднаҳ ва Юзобод ва Едиаил ва Микоил ва Юзобод ва Элиҳу ва Силтой, ки мириҳазорони Менашше буданд.

21Ва онҳо ба Довуд ба муқобили фавҷи душманон мадад расониданд, зеро ки ҳамаашон ҷанговарони далер буданд, ва сарварони лашкар гардиданд.

22Ҳамин тавр рӯз ба рӯз мардум назди Довуд меомаданд, то ки ба ӯ мадад расонанд, то ба дараҷае ки ӯрдугоҳи ӯ мисли ӯрдугоҳи Худо бузург шуд.

23Ва ин аст шумораи сардорони пешоҳанги лашкар, ки назди Довуд ба Ҳебрӯн омаданд, то ки салтанатро, бар тибқи амри Худованд, аз Шоул ба ӯ бигзаронанд+.

24Банӣ-Яҳудо, ки сипар ва найза доштанд, — шаш ҳазору ҳаштсад нафар пешоҳангони лашкар.

25Аз банӣ-Шимъӯн, ки ҷанговарони далери лашкар буданд, — ҳафт ҳазору сад нафар.

26Аз банӣ-Левӣ — чор ҳазору шашсад нафар.

27Ва Еҳӯёдоъ, ки раиси хонадони Ҳорун буд, ва бо ӯ — се ҳазору ҳафтсад нафар.

28Ва Содӯқ, ки ҷавони ҷанговари далер буд, ва хонадони падараш — бисту ду нафар сардорон+.

29Ва аз банӣ-Биньёмин, бародарони Шоул, — се ҳазор нафар; вале то он вақт бисьёре аз онҳо хизмати хонадони Шоулро ба ҷо меоварданд.

30Ва аз банӣ-Эфроим — бист ҳазору ҳаштсад нафар, ки ҷанговарони далер ва дар хонадони падарони худ номдор буданд.

31Ва аз нисфи хонадони Менашше — ҳаждаҳ ҳазор нафар, ки ном ба ном хонда шуданд, то ки рафта Довудро подшоҳ созанд.

32Ва аз банӣ-Иссокор — касоне ки аз гардиши рӯзгор огоҳ буда, медонистанд, ки Исроил чӣ корҳо бояд бикунад; сардоронашон дусад нафар буданд, ва ҳамаи бародаронашон мувофиқи фармони онҳо амал мекарданд.

33Аз Забулун — панҷоҳ ҳазор нафар мардоне ки метавонистанд бо лашкар берун оянд, ба воситаи ҳар навъ колои ҳарбӣ ҷанг кунанд, ва якдилона мадад расонанд.

34Ва аз Нафтолӣ — ҳазор нафар сардорон, ва бо онҳо сию ҳафт ҳазор нафар бо сипар ва найза.

35Ва аз Дон — бисту ҳашт ҳазору шашсад нафар ҷанговарон.

36Ва аз Ошер — чил ҳазор нафар ҷанговарон, ки метавонистанд бо лашкар берун оянд.

37Ва аз он тарафи Урдун, аз Реубен ва Ҷод ва нисфи сибти Менашше, — саду бист ҳазор нафар, ки метавонистанд ба воситаи ҳар навъ колои ҳарбӣ ҷанг кунанд.

38Ҳамаи ин мардони ҷангӣ, ки метавонистанд барои ҷанг сардорӣ кунанд, бо дили комил ба Ҳебрӯн омаданд, то ки Довудро бар тамоми Исроил подшоҳ созанд; ва тамоми бақияи Исроил низ якдилона хоҳони он буданд, ки Довудро подшоҳ созанд.

39Ва дар он ҷо се рӯз бо Довуд буда, хӯрданд ва нӯшиданд, зеро ки бародаронашон барои онҳо муҳайё карда буданд.

40Ва касоне низ, ки ба онҳо наздик буданд, — то ҳадди Иссокор, Забулун ва Нафтолӣ, — бар харон ва шутурон ва хачирон ва барзаговон нон ва хӯрокворӣ: орд, қурсҳои анҷирқоқ ва мавиз, ва шароб ва равған, ва говон ва гӯсфандон ба фаровонӣ оварданд, зеро ки дар Исроил шодмонӣ буд.

БОБИ СЕЗДАҲУМ

Ибтидои нек — анҷоми бад.

13^1•Ва Довуд бо мириҳазорҳо ва мирисадҳо, бо ҳамаи раисон машварат кард.

2Ва Довуд ба тамоми ҷамоати Исроил гуфт: «Агар шумо салоҳ бинед, ва агар ин аз ҷониби Худованд Худои мо бошад, ба ҳар тараф назди бародарони худ, ки дар ҳамаи заминҳои Исроил боқӣ мондаанд, ва бо онҳо ба коҳинон ва левизодагоне ки дар шаҳрҳои худ ва ҳаволии онҳо мебошанд, бифиристем, то ки онҳо назди мо ҷамъ шаванд;

3Ва сандуқи Худои моро назди худ бикӯчонем, зеро ки дар айёми Шоул мо ба он муроҷиат накардаем».

4Ва тамоми ҷамоат гуфтанд, ки «чунин бикунем», зеро ки ин кор ба назари тамоми қавм писанд омад.

5Ва Довуд тамоми Исроилро аз Шиҳӯри Миср то даромадгоҳи Ҳамот ҷамъ кард, то ки сандуқи Худоро аз Қирьят-Еорим биёранд.

6Ва Довуд ва тамоми Исроил ба Баало, яъне ба Қирьят-Еорим, ки дар Яҳудо мебошад, баромаданд, то ки сандуқи Худованд Худоро, ки Ӯ бар каррубиён нишастааст, ва исми Ӯ бар он хонда мешавад, аз он ҷо биёранд+.

7Ва сандуқи Худоро бар аробаи нав гузошта, аз хонаи Абинодоб бароварданд, ва Уззо ва Аҳью аробаро меронданд.

8Ва Довуд ва тамоми Исроил бо суруд ва барбат ва уд ва даф ва санҷ ва карнай ба ҳузури Худованд бо тамоми қувват бозӣ мекарданд.

Сандуқро дар хонаи Убайд-Адӯм монданд.

9Ва ҳангоме ки ба хирмангоҳи Кидӯн расиданд, Уззо дасташро ба сандуқ дароз карда, онро нигоҳ дошт, зеро ки говон онро яктарафа гардонида, моил ба афтодан карда буданд+.

10Ва хашми Худованд бар Уззо аланга зада, ӯро барои он ки дасташро ба сандуқ дароз карда буд, зарба зад; ва ӯ дар он ҷо ба ҳузури Худо мурд.

11Ва Довуд ғамгин шуд, ки Худованд Уззоро зарба зад; ва он макон то имрӯз Форас-Уззо номида мешавад.

12Ва Довуд дар он рӯз аз Худованд тарсида, гуфт: «Сандуқи Худоро назди худ чӣ гуна биёрам?»

13Ва Довуд сандуқро назди худ ба шаҳри Довуд набурд, ва онро ба хонаи Убайд-Адӯми ҷаттӣ равона кард.

14Ва сандуқи Худо бо хонадони Убайд-Адӯм дар хонаи вай се моҳ монд, ва Худованд хонадони Убайд-Адӯм ва тамоми дороии варо баракат дод+.

БОБИ ЧОРДАҲУМ

Иқтидор ва сарвати подшоҳ Довуд.

14^1•Ва Ҳиром, подшоҳи Сӯр, назди Довуд қосидон, ва дарахтони арз, ва сангтарошон ва наҷҷоронро фиристод, то ки барои ӯ хона бино кунанд+.

2Ва Довуд дарк намуд, ки Худованд ӯро ба подшоҳӣ бар Исроил устувор гардонидааст, ва салтанати ӯро ба хотири қавми Худ Исроил баланд бардоштааст.

3Ва Довуд боз дар Ерусалим занон гирифт, ва Довуд боз писарон ва духтарон ба дуньё овард.

4Ва ин аст номҳои онҳое ки дар Ерусалим барои ӯ таваллуд ёфтанд: Шаммуа ва Шубоб, ва Нотон ва Сулаймон,+

5Ва Йибҳор ва Элишуа ва Элфолат,

6Ва Нӯҷа ва Нофаҷ ва Ёфиа,

7Ва Элишомоъ ва Баальёдоъ ва Элифолат.

8•Ва чун фалиштиён шуниданд, ки Довудро ба подшоҳӣ бар Исроил тадҳин намудаанд, ҳамаи фалиштиён баромаданд, то ки Довудро биҷӯянд; ва Довуд инро шунида, пеши онҳо берун омад.

9Ва фалиштиён омада, дар водии Рафоим ҷойгир шуданд+.

10Ва Довуд аз Худо пурсон карда, гуфт: «Оё ба муқобили фалиштиён бароям, ва оё онҳоро ба дасти ман хоҳӣ супурд?» Ва Худованд ба ӯ гуфт: «Баро, ва онҳоро ба дастат хоҳам супурд».

11Ва онҳо ба Баал-Фаросим баромаданд, ва дар он ҷо Довуд ба онҳо шикаст расонид, ва Довуд гуфт: «Худо душманонамро бо дасти ман маҳв намуд, чунон ки селоб маҳв менамояд». Бинобар ин, номи он макон Баал-Фаросим хонда шудааст+.

12Ва худоёни худро дар он ҷо партофта рафтанд; ва Довуд амр фармуд, ва онҳо ба оташ сӯзонида шуданд.

13Ва бори дигар фалиштиён дар он водӣ ҷойгир шуданд.

14Ва Довуд боз аз Худо пурсон кард, ва Худо ба ӯ гуфт: «Аз пешашон набаро, балки аз ақибашон давр зада, аз ҷониби дарахтони тут ба онҳо наздик шав,

15Ва ҳамин ки акси садои кадамҳоро аз сари дарахтони тут бишнавӣ, дарҳол ба ҷанг баро, зеро ки он вақт Худо пешопеши ту берун хоҳад омад, то ки ба ӯрдуи фалиштиён шикаст расонад»+.

16Ва Довуд онҷунон, ки Худо ба ӯ амр фармуд, амал намуд, ва ба ӯрдуи фалиштиён аз Ҷибъӯн то Ҷозро шикаст расониданд.

17Ва номи Довуд дар ҳамаи кишварҳо шӯҳрат ёфт, ва Худованд тарси ӯро бар ҳамаи халқҳо паҳн кард+.

БОБИ ПОНЗДАҲУМ

Довуд дар бораи кӯчонидани сандуқ фармон медиҳад.

15^1Ва ӯ барои худ хонаҳо дар шаҳри Довуд сохт, ва барои сандуқи Худо маконе тайёр кард, ва хаймае барои он барпо намуд.

2Он гоҳ Довуд гуфт, ки ғайр аз левизодагон касе сандуқи Худоро набардорад, зеро Худованд онҳоро баргузидааст, то ки сандуқи Худоро бардоранд, ва хизмати онро ба сурати абадӣ ба ҷо оваранд.

3Ва Довуд тамоми Исроилро дар Ерусалим ҷамъ кард, то ки сандуқи Худовандро ба маконе ки барои он тайёр карда буд, бароранд.

4Ва Довуд писарони Ҳорун ва левизодагонро ҷамъ кард:+

5Аз банӣ-Қаҳот — Уриили сардор ва саду бист нафар бародаронашро;

6Аз банӣ-Марорӣ — Асоёи сардор ва дусаду бист нафар бародаронашро;

7Аз банӣ-Ҷершӯн — Юили сардор ва саду сӣ нафар бародаронашро;

8Аз банӣ-Элисофон — Шамаъёи сардор ва дусад нафар бародаронашро;

9Аз банӣ Ҳебрӯн — Алиили сардор ва ҳаштод нафар бародаронашро;

10Аз банӣ-Узиил — Аминодоби сардор ва саду дувоздаҳ нафар бародаронашро.

11Ва Довуд коҳинон Содӯқ ва Абьётор ва левизодагон Уриил, Асоё ва Юил, Шамаъё ва Алиил ва Аминодобро даъват намуда,+

12Ба онҳо гуфт: «Шумо сардорони хонаводаҳои левизодагон ҳастед, пас шумо ва бародарони шумо худро тақдис намоед, ва сандуқи Худованд Худои Исроилро ба маконе ки барояш тайёр кардаам, бардошта биёред,

13Зеро, азбаски бори аввал шумо онро набардоштед, Худованд Худои мо моро зарба зад, чунки онро бар тибқи қонун толиб нашудем»+.

14Ва коҳинон ва левизодагон худро тақдис карданд, то ки сандуқи Худованд Худои Исроилро бардошта биёранд.

15Ва писарони левизодагон ончунон, ки Мусо бар тибқи каломи Худованд амр фармуда буд, дастакҳои сандуқи Худоро бар китфҳои худ гузошта, онро бардоштанд+.

16Ва Довуд ба сардорони левизодагон амр фармуд, ки бародарони муғаннии худро бо асбоби мусиқӣ: бо удҳо ва барбатҳо ва санҷҳо таъин намоянд, то ки онҳо бо овози баланд суруд хонда, мардумро ба ваҷд оваранд+.

17Ва левизодагон Ҳеймон ибни Юил, ва аз бародарони вай — Ософ ибни Боракьёҳу, ва аз бародарони онҳо, аз банӣ-Марорӣ, Эйтон ибни Қушоёҳуро таъин карданд;+

18Ва бо онҳо бародарони дараҷаи дуюми онҳо: Закарьёҳу ва Бен ва Яазиил ва Шамиромӯт ва Яҳиил ва Уннӣ ва Элиоб ва Баноёҳу ва Маасиёҳу ва Маттитьёҳу ва Элифалиҳу ва Миқниёҳу ва Убайд-Адӯм ва Яиилро, ки дарбон буданд;

19Ва муғанниён: Ҳеймон ва Ософ ва Эйтонро бо санҷҳои мисин, то ки бизананд;+

20Ва Закарьё ва Азиил ва Шамиромӯт ва Яҳиил ва Уннӣ ва Элиоб ва Маасиёҳу ва Баноёҳуро бо удҳо бар сози аломӯт;

21Ва Маттитьёҳу ва Элифалиҳу ва Миқниёҳу ва Убайд-Адӯм ва Яиил ва Азазьёҳуро бо барбатҳо бар сози ҳашттор, то ки якканавозӣ кунанд.

22Ва Кананьёҳу сардори левизодагон дар сурудгӯӣ буд, ва ба муғанниён роҳбарӣ мекард, чунки дар ин кор маҳорат дошт.

23Ва Боракьё ва Элқоно дарбонони назди сандуқ буданд.

24Ва Шабаньёҳу ва Йӯшофот ва Натанъил ва Амосай ва Закарьёҳу ва Баноёҳу ва Элиозар, ки коҳин буданд, пеши сандуқи Худо карнай менавохтанд. Ва Убайд-Адӯм ва Яҳиё дарбонони назди сандуқ буданд+.

Сандуқ ба шаҳри Довуд оварда шуд.

25•Ва Довуд ва пирони Исроил ва мириҳазорон рафтанд, то ки сандуқи аҳди Худовандро аз хонаи Убайд-Адӯм бо шодмонӣ бардошта биёранд.

26Ва чун Худо ба левизодагони бардорандаи сандуқи аҳди Худованд мададгор шуд, ҳафт наргов ва ҳафт қӯчқорро қурбонӣ карданд+.

27Ва Довуд либосе аз катони нозук пӯшида буд, ва ҳамчунин ҳамаи левизодагони бардорандаи сандуқ, ва муғанниён, ва Кананьё, ки ба сурудгӯии муғанниён сардорӣ мекард. Ва Довуд эфӯди катон дар бар дошт.

28Ва тамоми Исроил сандуқи аҳди Худовандро бо нидоҳои шодӣ ва садоҳои шох, карнай ва санҷҳо бардошта мебурданд, ва уд ва барбат менавохтанд.

29Ва ҳангоме ки сандуқи аҳди Худованд ба шаҳри Довуд дохил мешуд, Микал бинти Шоул аз тиреза нигоҳ карда, подшоҳ Довудро дид, ки рақсу бозӣ мекунад, дар дили худ аз ӯ нафрат намуд+.

БОБИ ШОНЗДАҲУМ

Ибодати ботантана.

Довуд мутрибонро пеши сандуқ таъин мекунад.

16^1Ва сандуқи Худоро оварда, онро андаруни хаймае ки Довуд барои он барпо карда буд, гузоштанд, ва қурбониҳои сӯхтанӣ ва қурбониҳои саломатӣ ба ҳузури Худо тақдим карданд+.

2Ва Довуд тақдим кардани қурбониҳои сӯхтанӣ ва қурбониҳои саломатиро ба анҷом расонида, қавмро ба исми Худованд баракат дод.

3Ва ба тамоми мардуми Исроил, аз мард то зан, ба ҳар кас якто нон, як порча гӯшт ва як кулчаи мавизӣ тақсим карда дод.

4Ва баъзе аз левизодагонро пеши сандуқи Худованд барои хизматгузорӣ таъин кард, то ки Худованд Худои Исроилро зикр намоянд ва ҳамд гӯянд ва мадҳ кунанд:+

5Ософ — сардор, ва баъд аз ӯ дуюмин — Закарьё, ва Яиил ва Шамиромӯт ва Яҳиил ва Маттитьё ва Элиоб ва Баноёҳу ва Убайд-Адӯм ва Яиил — бо асбоби уд ва барбатҳо, ва Ософ барои навохтани санҷҳо,+

6Ва коҳинон Баноёҳу ва Яҳазиил, ки доимо пеши сандуқи аҳди Худованд карнай менавохтанд.

Таронаи шукронаи Довуд.

7•Дар ҳамон рӯз Довуд бори аввал ба Ософ ва бародаронаш амр фармуд, ки Худовандро ҳамд гӯянд.

8«Худовандро ҳамд гӯед, исми Ӯро бихонед,
корҳои Ӯро дар миёни қавмҳо шӯҳрат диҳед!+

9Дар шаъни Ӯ суруд гӯед, дар шаъни Ӯ бинавозед,
ҳамаи корҳои аҷоиби Ӯро ҳикоят кунед!+
10Бо исми муқаддаси Ӯ фахр намоед,
бигзор дили толибони Худованд шод гардад!
11Худованд ва қудрати Ӯро толиб бошед,
рӯи Ӯро ҳамеша биҷӯед!+

12Корҳои аҷоиберо, ки Ӯ кардааст, ба ёд оваред,
мӯъҷизоти Ӯ ва довариҳои даҳони Ӯро,+
13Эй насли бандаи Ӯ Исроил,
эй писарони Яъқуби баргузидаи Ӯ!
14Ӯ Худованд Худои мост,
довариҳои Ӯ бар тамоми замин аст+.
15Аҳди Ӯро то абад ба ёд оваред,
каломеро, ки Ӯ барои ҳазор насл амр фармуд,+
16Он аҳдро, ки бо Иброҳим баст,
ва он қасамро, ки барои Исҳоқ ёд кард,+
17Ва онро барои Яъқуб қонун гардонид,
барои Исроил — аҳди ҷовидонӣ,

18Яъне гуфт: „замини Канъонро ба ту хоҳам дод,
то ки ҳиссаи мероси шумо гардад,“ —+
19Дар сурате ки шумо мардуми камшумор будед,
ба миқдори каме дар он ҷо ғариб будед+.

20Ва онҳо аз халқе ба халқе овора шуда мегаштанд,
ва аз як мамлакат ба қавми дигар.

21Аммо Ӯ нагузошт, ки касе онҳоро ба танг оварад,
ва подшоҳонро аз барои онҳо ҷазо дод:+
22„Ба масеҳони Ман даст нарасонед,
ва ба анбиёи Ман бадӣ накунед!“+

23Дар шаъни Худованд суруд гӯед, эй тамоми аҳли замин!

Наҷоти Ӯро рӯз ба рӯз башорат диҳед!
24Ҷалоли Ӯро дар миёни халқҳо баён намоед,
ва корҳои аҷоиби Ӯро дар миёни ҳамаи қавмҳо!+

25Зеро ки Худованд бузург аст ва бениҳоят мамдӯҳ,
ва Ӯ саҳмгин аст бар ҳамаи худоён+.

26Зеро ки ҳамаи худоёни қавмҳо бутҳоянд,
вале Худованд осмонро офаридааст+.

27Шукӯҳ ва шавкат ба ҳузури Ӯст,
қувват ва шодмонӣ дар макони Ӯст.

28Худовандро васф гӯед, эй қабилаҳои қавмҳо,
дар шаъни Худованд васфи ҷалол ва қувватро гӯед!+

29Дар шаъни Худованд васфи ҷалоли исми Ӯро гӯед,
ҳадия биёред ва ба ҳузури Ӯ биёед,
ба Худованд дар шавкати қудсият саҷда баред!
30Пеши Ӯ биларзед, эй тамоми аҳли замин;
дуньё низ устувор шудааст, фурӯ нахоҳад ғалтид.

31Бигзор осмон хурсандӣ кунад, ва замин ба ваҷд ояд,
ва халқҳо гӯянд: „Худованд подшоҳӣ мекунад“+.

32Бигзор баҳр ва ҳар чи дар он аст, хурӯш бардорад,
саҳро ва ҳар чи дар он аст, шод гардад+.

33Он гоҳ дарахтони ҷангал ба ҳузури Худованд тараннум хоҳанд кард,
зеро ки Ӯ меояд, то ки заминро доварӣ намояд+.

34Худовандро ҳамд гӯед, зеро ки некӯст,
зеро ки эҳсони Ӯ то абад аст!+

35Ва бигӯед: „Моро наҷот деҳ, эй Худои наҷоти мо,
ва моро ҷамъ намо, ва моро аз миёни халқҳо раҳоӣ бидеҳ,
то ки исми қуддуси Туро ҳамд гӯем,
аз ҷалоли Ту фахр намоем.

36Муборак аст Худованд Худои Исроил,
аз азал то абад!“»

Ва тамоми қавм гуфтанд: «Омин!» Ва Худовандро мадҳ карданд+.

37Ва ӯ дар он ҷо, пеши сандуқи аҳди Худованд, Ософ ва бародаронашро гузошт, то ки пеши сандуқ ҳамеша бо кори ҳаррӯза машғул бошанд;+

38Ва Убайд-Адӯм ва бародаронашро, ки шасту ҳашт нафар буданд, ва Убайд-Адӯм ибни Едутун ва Ҳӯсоро — ба вазифаи дарбонон;

39Ва Содӯқи коҳин ва бародарони коҳинашро — пеши маскани Худованд бар баландие ки дар Ҷибъӯн буд,+

40То ки бар қурбонгоҳи қурбонии сӯхтанӣ барои Худованд ҳамеша, ҳар субҳ ва ҳар шом, қурбониҳои сӯхтанӣ тақдим кунанд, бар тибқи ҳар он чи дар Тавроти Худованд, ки онро ба Исроил амр фармудааст, навишта шудааст;+

41Ва бо онҳо Ҳеймон ва Едутун ва дигар баргузидагонро, ки номбар шудаанд, то ки Худовандро ҳамд гӯянд, зеро ки эҳсони Ӯ то абад аст;+

42Ва бо онҳо Ҳеймон ва Едутунро бо карнайҳо ва санҷҳо, то ки навозандагони асбоби мусиқӣ дар хизмати Худо бошанд; ва писарони Едутунро, то ки дарвозаро посбонӣ намоянд+.

43•Ва тамоми қавм ҳар яке ба хонаи худ рафтанд; ва Довуд баргашт, то ки аҳли байти худро баракат диҳад.

БОБИ ҲАФДАҲУМ

Довуд ба сохтани маъбад тайёрӣ мебинад.

17^1Ва ҳангоме ки Довуд дар хонаи худ менишаст, Довуд ба Нотони набӣ гуфт: «Инак, ман дар хонаи арзӣ сокин ҳастам, вале сандуқи аҳди Худо зери чодаре мебошад»+.

2Ва Нотон ба Довуд гуфт: «Ҳар он чи дар дилат бошад, ба амал овар, зеро ки Худо бо туст».

3Вале дар ҳамон шаб каломи Худо бар Нотон нозил шуда, гуфт:

4«Рафта, ба бандаи Ман Довуд бигӯй: „Худованд чунин мегӯяд: ту хонае барои сукунати Ман бино нахоҳӣ кард,

5Зеро Ман аз рӯзе ки Исроилро берун овардаам, то имрӯз дар хонае сокин нашудаам, балки аз хайма ба хайма ва аз маскан ба маскан гардиш кардаам.

6Дар ҳар ҷое ки бо тамоми Исроил гардиш кардаам, оё ба ягон довари Исроил, ки чаронидани қавми Худро ба вай амр фармуда будам, сухане ба забон ронда, гуфтаам: чаро барои Ман хонаи арзӣ бино накардед?“

Ваҳйи Худованд ба Довуд.

7Ва алҳол ба бандаи Ман Довуд чунин бигӯй: „Худованди лашкарҳо чунин мегӯяд: Ман туро аз чарогоҳ, аз ақиби гӯсфандон гирифтам, то ки бар қавми Ман Исроил раис бошӣ+.

8Ва ба ҳар ҷое ки мерафтӣ, бо ту будам, ва ҳамаи душманонатро аз пеши ту маҳв намудам, ва барои ту номе, мисли номи бузургоне ки бар замин ҳастанд, ба вуҷуд овардам+.

9Ва барои қавми Худ Исроил маконе муқаррар намудам, ва онҳоро шинондам, то ки дар он сокин гардида, дигар безобита нашаванд, ва бадкорон дигар онҳоро нобуд накунанд, мисли он ки дар замони пеш буд,+

10Ва мисли айёме ки доваронро бар кавми Худ Исроил таъин карда будам; ва Ман ҳамаи душманонатро мағлуб намудам, ва Ман ба ту хабар медиҳам, ки Худованд хонае барои ту бино хоҳад кард.

11Ва ҳангоме ки рӯзҳои ту анҷом ёфта, ту назди падарони худ биравӣ, Ман насли туро, ки аз писарони ту хоҳад буд, баъд аз ту пойдор гардонида, салтанати варо мустаҳкам хоҳам намуд+.

12Вай барои Ман хона бино хоҳад кард, ва Ман тахти варо то абад пойдор хоҳам гардонид+.

13Ман барои вай падар хоҳам буд, ва вай барои Ман писар хоҳад буд, ва Ман мархамати Худро аз вай дур нахоҳам кард, чунон ки онро аз касе ки пеш аз ту буд, дур кардам+.

14Ва Ман варо дар хонаи Худ ва дар салтанати Худ то абад хоҳам баргумошт, ва тахти вай то абад пойдор хоҳад буд“»+.

15Ҳамаи ин суханон ва тамоми ин рӯъёро Нотон ба Довуд ҳикоят кард.

Дуои подшоҳ Довуд.

16•Ва подшоҳ Довуд омада, ба ҳузури Худованд нишаст, ва гуфт: «Эй Худованд Худо, ман кистам ва хонадони ман чист, ки маро ба ин мартаба расонидаӣ?

17Ва ин дар назарат, эй Худо, кам намудааст, ва Ту дар бораи ояндаи дури хонадони бандаат сухан рондаӣ ва ба ман чун ба одами баландмартабае назар кардаӣ, эй Худованд Худо!

18Ва Довуд дигар ба Ту дар бораи сарафрозии бандаи Ту чӣ метавонад бигӯяд? Ту, охир, бандаи Худро мешиносӣ!

19Худовандо, Ту ба хотири бандаи Худ ва бар тибқи дили Худ тамоми ин бузургиро ба амал овардаӣ, то ки ҳамаи бузургиҳоро зоҳир намоӣ.

20Худовандо, дар ҳар он чи мо бо гӯшҳои худ шунидаем, чизе монанди Ту нест, ва ҷуз аз Ту Худое нест+.

21Ва кист, ки мисли қавми Ту Исроил бошад, ки онҳо бар рӯи замин халқи ягонае ҳастанд, ки наздашон Худо омадааст, то ки онҳоро фидия дода гирифта, барои Худ қавм гардонад, то ки Ту бо корҳои бузург ва саҳмгин барои Худ исме пайдо кунӣ ва халқҳоро аз пеши қавми Худ, ки аз Миср фидия дода гирифтаӣ, бадар биронӣ+.

22Ва қавми Худ Исроилро барои Худ то абад қавм гардондӣ, ва Ту, эй Худованд, Худои онҳо шудӣ.

23Ва алҳол, эй Худованд, бигзор каломе ки Ту дар бораи бандаи Худ ва хонадони вай ба забон рондаӣ, то абад пойдор бошад, ва он чи гуфтаӣ, ба ҷо овар.

24Ва исми Ту то абад пойдор ва муаззам бошад, то бигӯянд: „Худованди лашкарҳо, Худои Исроил, Худо бар Исроил аст“. Ва бигзор хонадони бандаат Довуд ба ҳузури Ту пойдор бошад.

25Азбаски Ту, эй Худо, гӯшраси бандаи Худ намудаӣ, ки хонае барояш бино хоҳӣ кард, бинобар ин бандаат ҷуръат пайдо кард, ки назди Ту дуо бигӯяд.

26Ва алҳол, эй Худованд, Ту Худо ҳастӣ, ва Ту дар бораи бандаи Худ ин некиро ба забон рондаӣ.

27Ва алҳол Ту таваҷҷӯҳ намудаӣ, ки хонадони бандаатро баракат диҳӣ, то ки он то абад дар ҳузури Ту бошад; зеро ки Ту, эй Худованд, онро баракат додаӣ, ва он то абад муборак хоҳад буд».

БОБИ ҲАЖДАҲУМ

Мустаҳкам шудани салтанати Довуд.

18^1•Ва баъд аз ин Довуд ба фалиштиён зарба расонида, онҳоро мағлуб кард, ва Ҷат ва қасабаҳояшро аз дасти фалиштиён гирифт.

2Ва ба Мӯоб шикаст расонид, ва мӯобиён бандагони хироҷгузори Довуд гардиданд.

3Ва Довуд ба Ҳададозар, подшоҳи Сӯбо, вақте ки вай мерафт, то ҳукмронии худро назди наҳри Фурот устувор гардонад, дар Ҳамот шикаст расонид+.

4Ва Довуд ҳазор ароба ва ҳафт ҳазор савора ва бист ҳазор пиёда аз вай гирифт, ва Довуд ҳамаи аспони аробаҳоро пай кард, вале аз онҳо барои сад ароба нигоҳ дошт+.

5Ва арамиёни Димишқ ба мадади Ҳададозар, подшоҳи Сӯбо, омаданд, ва Довуд аз арамиён бисту ду ҳазор нафарро кушт.

6Ва Довуд дар Арами Димишқ волиёнро гузошт, ва арамиён бандагони хироҷгузори Довуд гардиданд. Ва Худованд Довудро ба ҳар ҷое ки вай мерафт, ёварӣ менамуд.

7Ва Довуд сипарҳои тиллоро, ки бар навкарони Ҳададозар буд, гирифта, ба Ерусалим овард+.

8Ва аз Тибҳат ва Кӯн, ки шаҳрҳои Ҳададозар буд, Довуд миси бағоят зиёде гирифт, ки аз он Сулаймон ҳавзи мисин ва сутунҳо ва колои мисин сохт+.

9Ва Тӯу, подшоҳи Ҳамот, шунид, ки Довуд тамоми лашкари Ҳададозар, подшоҳи Сӯборо мағлуб кардааст.

10Ва писари худ Ҳадӯромро назди подшоҳ Довуд фиристод, то ки ба ӯ салом расонад ва ӯро муборакбод гӯяд, ба муносибати он ки бо Ҳададозар ҷанг карда, варо мағлуб намудааст, — зеро ки Ҳададозар ба муқобили Тӯу бисьёр меҷангид, — бо ҳар навъ зарфҳои тилло ва нуқра ва мис.

11Ва подшоҳ Довуд онҳоро низ барои Худованд вақф намуд, бо якҷоягии нуқра ва тиллое ки аз ҳамаи халқҳо: аз Адӯм ва Мӯоб ва банӣ-Аммӯн ва фалиштиён ва Амолеқ гирифта буд+.

12Ва Абшай ибни Саруё аз адӯмиён дар водии Намак ҳаждаҳ ҳазор нафарро кушт;

13Ва дар Адӯм волиёнро гузошт, ва ҳамаи адӯмиён бандагони Довуд гардиданд; ва Худованд Довудро ба ҳар ҷое ки вай мерафт, ёварӣ менамуд+.

14•Ва Довуд бар тамоми Исроил подшоҳӣ мекард, ва бар тамоми қавми худ доварӣ ва инсофро ба амал меовард.

15Ва Юоб ибни Саруё сарлашкар буд, ва Еҳӯшофот ибни Аҳилуд — вақоеънавис+.

16Ва Содӯқ ибни Аҳитуб ва Абималик ибни Абьётор коҳин буданд; ва Шавшо котиб буд+.

17Ва Баноёҳу ибни Еҳӯёдоъ бар каритиён ва фалитиён гумошта буд; ва писарони Довуд назди подшоҳ садрнишин буданд+.

БОБИ НУЗДАҲУМ

Ҷанг бар зидди банӣ-Аммӯн бо сардории Юоб.

19^1•Ва баъд аз он чунин воқеъ шуд, ки Ноҳош, подшоҳи банӣ-Аммӯн, мурд, ва писараш ба ҷои вай подшоҳ шуд+.

2Ва Довуд гуфт: «Ба Ҳонун ибни Ноҳош эҳсон хоҳам намуд, чунки падари вай ба ман эҳсон карда буд». Ва Довуд қосидон фиристод, то ки ба вай дар бораи падараш таъзия баён намоянд; ва навкарони Довуд ба замини банӣ-Аммӯн назди Ҳонун омаданд, то ки ба вай таъзия баён намоянд.

3Вале сарварони банӣ-Аммӯн ба Ҳонун гуфтанд: «Оё ба гумони ту Довуд падаратро эҳтиром менамуд, ки баёнкунандагони таъзияро назди ту фиристодааст? Навкарони вай, охир, назди ту барои он омадаанд, ки мамлакатро тафтиш ва таҳқиқ ва ҷосусӣ кунанд!»

4Ва Ҳонун бандагони Довудро гирифта, ришашонро тарошид, ва либосашонро то нисфаш, яъне аз поён то суринашон бурида партофт, ва онҳоро фиристод.

5Ва рафта, дар бораи ин одамон ба Довуд хабар доданд, ва ӯ ба пешвози онҳо фиристод, зеро ки ин одамон бағоят хиҷил буданд; ва подшоҳ гуфт: «Дар Ериҳӯ бимонед, то вақте ки ришҳотон калон шавад, ва баъд аз он хоҳед баргашт».

6Ва банӣ-Аммӯн диданд, ки дар назари Довуд нафратангез гардиданд; ва Ҳонун ва банӣ-Аммӯн ҳазор киккар нуқра фиристоданд, то ки аз арамиёни Наҳрайн ва аз арамиёни Маъко ва аз Сӯбо барои худ аробаҳо ва саворон киро кунанд+.

7Ва сию ду ҳазор ароба ва подшоҳи Маъкоро бо қавмаш барои худ киро карданд, ва онҳо омада, назди Мидбо ӯрду заданд; ва банӣ-Аммӯн аз шаҳрҳои худ ҷамъ шуда, барои ҷанг омаданд+.

8Ва Довуд инро шунида, Юоб ва тамоми лашкари далеронро фиристод.

9Ва банӣ-Аммӯн берун омада, назди дарвозаи шаҳр барои ҷанг саф кашиданд, ва подшоҳоне ки омада буданд, дар саҳро алоҳида мавқеъ гирифтанд.

10Ва Юоб дид, ки ба муқобили ӯ ҳам аз пеш ва ҳам аз ақиб барои ҷанг омода шудаанд; ва ӯ аз ҳамаи гузинони Исроил фавҷе интихоб намуда, бар зидди арамиён саф кашид.

11Ва бақияи қавмро ба дасти бародараш Абшай супурд, то ки бар зидди банӣ-Аммӯн саф кашанд+.

12Ва гуфт: «Агар арамиён аз ман зӯр бароянд, ба мадади ман биё, ва агар банӣ-Аммӯн аз ту зӯр бароянд, ман ба мадади ту хоҳам омад;

13Далер бош, ва мо барои қавми худ ва барои шаҳрҳои Худои худ далерона хоҳем ҷангид, ва Худованд он чиро, ки дар назараш писанд ояд, ба амал хоҳад овард»+.

14Ва Юоб бо қавме ки ҳамроҳи ӯ буданд, ба ҷанги зидди арамиён шурӯъ кард, ва онҳо аз пеши ӯ рӯ ба гурез оварданд.

15Ва банӣ-Аммӯн диданд, ки арамиён рӯ ба гурез оварданд, онҳо низ аз пеши Абшай гурехта, ба шаҳр дохил шуданд; ва Юоб ба Ерусалим омад.

16Ва чун арамиён диданд, ки пеши Исроил мағлуб гардиданд, қосидон фиристода, арамиёнеро, ки дар он тарафи наҳр буданд, берун оварданд, ва Шуфак, сарлашкари Ҳададозар, пешопеши онҳо мерафт+.

Довуд ба лашкар сардорӣ мекунад.

17Ва ба Довуд хабари ин расид, ва ӯ тамоми Исроилро ҷамъ кард, ва аз Урдун убур намуда, назди онҳо омад, ва ба муқобили онҳо саф кашид; ва Довуд бар зидди арамиён ба ҷанг шурӯъ намуд, ва онҳо бо ӯ ҷанг карданд.

18Ва арамиён аз пеши Исроил рӯ ба гурез оварданд, ва Довуд ҳафт ҳазор сарбози аробагард ва чил ҳазор пиёдаро аз арамиён кушт, ва Шуфаки сарлашкарро ба қатл расонид.

19Ва чун навкарони Ҳададозар диданд, ки пеши Исроил мағлуб гардиданд, бо Довуд сулҳ баста, ба ӯ тобеъ шуданд; ва арамиён минбаъд нахостанд, ки банӣ-Аммӯнро дастгирӣ кунанд.

БОБИ БИСТУМ

Довуд ва Юоб Раббаро забт менамоянд.

20^1•Ва баъд аз интиҳои сол, яъне баҳорон, вақте ки подшоҳон берун мераванд, то ки биҷанганд, чунин воқеъ шуд, ки Юоб қуввати лашкарро ба кор бурда, кишвари банӣ-Аммӯнро торумор сохт, ва омада, Раббаро муҳосира кард, вале Довуд дар Ерусалим буд, ва Юоб Раббаро забт намуд, ва онро валангор кард+.

2Ва Довуд тоҷи подшоҳи онҳоро аз сари вай гирифт, ки вазнаш як киккар буд, ва санги гаронбаҳое дошт, ва онро ба сари Довуд гузоштанд; ва ӯ ғанимати бағоят зиёде аз шаҳр берун овард.

3Ва қавмеро, ки дар он буданд, берун овард, ва онҳоро ба корҳои маҷбурӣ бо арраҳо ва ғаллакӯбакҳои оҳанин ва табарзинҳо баргумошт; ва бо ҳамаи шаҳрҳои банӣ-Аммӯн чунин амал кард; ва Довуд ва тамоми қавм ба Ерусалим баргаштанд.

Ҷанг бо фалиштиён.

4Ва баъд аз он, ҷанге бо фалиштиён дар Ҷозар рӯй дод; он вақт Сибкаи ҳушотӣ Сифайро, ки аз авлоди рафоим буд, кушт; ва онҳо ба сари итоат омаданд+.

5Ва боз ҷанге бо фалиштиён рӯй дод, ва Элҳонон ибни Ёир Лаҳмиро, ки бародари Ҷольёти ҷаттӣ буд, ва дастаи найзааш мисли наварди молбофон буд, кушт+.

6Ва боз ҷанге дар Ҷат рӯй дод; ва марди бузургҷуссае буд, ки дасту поҳояш ҳар яке шаш ангушт дошт, — ҷамъ бисту чорто; вай низ аз авлоди Рофо буд.

7Ва ҳангоме ки вай Исроилро дашном медод, Йӯнотон ибни Шимъо, бародари Довуд, варо кушт+.

8Инҳо барои Рофо дар Ҷат зоида шуда буданд, ва аз дасти Довуд ва навкаронаш фурӯ ғалтиданд+.

БОБИ БИСТУ ЯКУМ

Саршумории қавм ба Худо писанд наомад. Вабо.

21^1•Ва шайтон бар Исроил қиём намуда, Довудро иғво дод, ки аҳли Исроилро дар шумор оварад+.

2Ва Довуд ба Юоб ва сарварони қавм гуфт: «Рафта, аҳли Исроилро аз Беэр-Шобаъ то Дон саршуморӣ намоед, ва ба ман маълум кунед, то ки шумораи онҳоро бидонам»+.

Юоб ба саршуморӣ эрод мегирад.

3Ва Юоб гуфт: «Бигзор Худованд шумораи қавми Худро аз он қадар, ки ҳаст, сад баробар зиёд кунад! Эй оғоям подшоҳ, оё ҳамаи онҳо навкарони оғоям нестанд? Пас чаро ин корро хоҳон аст? Ва чаро ин сабаби гуноҳи Исроил бишавад?»+

4Вале сухани подшоҳ бар Юоб ғолиб омад; ва Юоб берун рафта, дар тамоми Исроил гардиш кард, ва ба Ерусалим омад;

5Ва Юоб рӯйхати саршумории қавмро ба Довуд пешниҳод кард; ва аз тамоми Исроил ҳазор карат ҳазор ва сад ҳазор нафар мардони шамшерзан, ва аз Яҳудо чорсаду ҳафтод ҳазор нафар мардони шамшерзан буданд+.

6Вале ӯ левизодагон ва биньёминиёнро андаруни онҳо дар шумор наовард, зеро ки сухани подшоҳ барои Юоб нафратангез буд+.

7•Ва ин кор дар назари Худо бад буд, ва Ӯ Исроилро зарба зад.

8Ва Довуд ба Худо гуфт: «Бо ин коре ки кардам, бағоят гуноҳкор шудам; ва алҳол аз гуноҳи бандаи Худ гузароӣ намо, зеро ки бағоят беақлона рафтор кардам»+.

9Ва Худованд ба Ҷод, ки пешбини Довуд буд, сухан ронда, гуфт:+

10«Бирав ва ба Довуд сухан ронда, бигӯй: „Худованд чунин мегӯяд: Ман се чизро ба ту таклиф мекунам; яке аз онҳоро ба худ интихоб намо, то ки бар ту ба амал оварам“».

11Ва Ҷод назди Довуд омад, ва ба ӯ гуфт: «Худованд чунин мегӯяд: „Барои худ интихоб намо:

12Ё се сол қаҳтӣ рӯй диҳад, ва ё се моҳ аз пеши душманонат бигрезӣ, ва шамшери душманонат ба ту бирасад, ва ё шамшери Худованд ва вабо дар замин ҳукмфармо гардад, ва фариштаи Худованд дар тамоми ҳудуди Исроил ба ҳалокат бирасонад“. Ва алҳол мулоҳиза намо, ки ба Фиристандаи худ чӣ ҷавобе гардонам».

13Ва Довуд ба Ҷод гуфт: «Ман дар ғояти тангӣ ҳастам; беҳтар аст, ки ба дасти Худованд афтам, зеро ки марҳамати Ӯ бузург аст; вале ба дасти одамизод наафтам»+.

14Ва Худованд бар Исроил вабо фиристод, ва аз исроилиён ҳафтод ҳазор нафар мурданд+.

15Ва Худо фариштае ба Ерусалим фиристод, то ки онро ба ҳалокат бирасонад; ва ҳангоме ки вай мехост ба расонидани ҳалокат шурӯъ намояд, Худованд дида, аз ин офат пушаймон шуд, ва ба фариштаи ҳалокатовар гуфт: «Басанда аст, акнун дасти худро боздор!» Ва фариштаи Худованд назди хирмангоҳи Орнони ябусӣ истода буд+.

16Ва Довуд чашмонашро боло карда, фариштаи Худовандро дид, ки дар миёни замин ва осмон истодааст, ва шамшери бараҳна дар дасташ бар Ерусалим дароз карда шудааст; ва Довуд ва пироне ки палос дар бар доштанд, бар рӯи худ афтоданд.

17Ва Довуд ба Худо гуфт: «Ман, охир, барои саршумории қавм амр фармудаам, ва ман ҳамонам, ки гуноҳ кардаам, ва бадкорӣ намудаам, вале ин гӯсфандон чӣ кардаанд? Эй Худованд Худои ман! Бигзор дасти Ту бар ман ва бар хонадони падарам бошад, вале на бар қавми Ту барои нобуд кардани вай».

Довуд хирмангоҳи Орнонро мехарад.

18•Ва фариштаи Худованд ба Ҷод гуфт, ки вай ба Довуд бигӯяд, ки Довуд баромада, дар хирмангоҳи Орнони ябусӣ қурбонгоҳе барои Худованд барпо намояд.

19Ва Довуд бар тибқи сухани Ҷод, ки вай ба исми Худованд гуфта буд, баромад.

20Ва Орнон рӯ гардонида, фариштаро дид, ва чор писараш, ки бо ӯ буданд, пинҳон шуданд; ва Орнон гандум мекӯфт.

21Ва Довуд назди Орнон омад, ва Орнон назар андохта, Довудро дид, ва аз хирмангоҳ берун омада, ба Довуд рӯ ба замин афтода саҷда бурд.

22Ва Довуд ба Орнон гуфт: «Ҷои хирмангоҳро ба ман бидеҳ, то ки қурбонгоҳе дар он барои Худованд барпо намоям; онро ба қимати пурра ба ман бидеҳ, то ки вабо аз қавм дур шавад»+.

23Ва Орнон ба Довуд гуфт: «Онро барои худ бигир; бигзор оғоям подшоҳ он чи дар назараш писанд ояд, ба амал оварад; инак, ман говҳоро барои қурбонии сӯхтанӣ, ва асбоби ғаллакӯбиро барои ҳезум, ва гандумро барои ҳадияи ордӣ медиҳам, — ҳамаашро бахшиш мекунам»+.

24Вале подшоҳ Довуд ба Орнон гуфт: «Не, балки ба қимати пурра хоҳам харид, зеро он чиро, ки аз они туст, барои Худованд нахоҳам гирифт, ва он чиро, ки муфт бошад, ҳамчун қурбонии сӯхтанӣ тақдим нахоҳам кард».

25Ва Довуд барои он ҷой ба вазни шашсад сиқл ба Орнон тилло дод.

26Ва дар он ҷо Довуд қурбонгоҳе барои Худованд бино карда, қурбонии сӯхтанӣ ва қурбонии саломатӣ тақдим намуд, ва сӯи Худованд хонд, ва Ӯ варо иҷобат намуда, бар қурбонгоҳи қурбонии сӯхтанӣ оташе аз осмон фиристод+.

27Ва Худованд ба фаришта амр фармуд, ва вай шамшери худро ба ғилофаш баргардонид.

28Дар он замон, чун Довуд дид, ки Худованд ӯро дар хирмангоҳи Орнони ябусӣ иҷобат намуд, дар он ҷо қурбонӣ мекард.

29Вале маскани Худованд, ки онро Мусо дар биёбон сохта буд, ва қурбонгоҳи қурбонии сӯхтанӣ дар он замон бар баландии Ҷибъӯн буд+.

30Ва Довуд наметавонист назди он биравад, то ки аз Худо пурсон кунад, чунки аз шамшери фариштаи Худованд тарсида буд.

БОБИ БИСТУ ДУЮМ

Довуд барои маъбад масолеҳ тайёр мекунад.

22^1Ва Довуд гуфт: «Ин аст хонаи Худованд Худо ва ин аст қурбонгоҳи қурбонии сӯхтанӣ барои Исроил»+.

2Ва Довуд амр фармуд, ки ғарибонро, ки дар замини Исроил мебошанд, дар як ҷо ҷамъ кунанд, ва ӯ сангтарошонро таъин кард, то ки сангҳо барои сохтани хонаи Худо битарошанд+.

3Ва Довуд оҳани зиёде барои мехҳо, барои табақаҳои дарвозаҳо ва барои ошиқ-маъшуқҳо тайёр кард, ва миси зиёде низ, ки вазнаш маълум набуд,+

4Ва дарахтони арз, ки сону шумор надошт, зеро ки сидӯниён ва сӯриён дарахтони арз барои Довуд бисьёр оварда буданд+.

5Ва Довуд гуфт: «Писарам Сулаймон ҷавон ва нозук аст, ва хонае ки барои Худованд бино кардан лозим аст, бояд бағоят азим, номӣ ва мӯҳташам дар назари ҳамаи кишварҳо бошад; пас, барои ӯ ман тайёр мекунам». Ва Довуд пеш аз фавти худ масолеҳи зиёде тайёр кард+.

Довуд ба Сулаймон дастурҳо оид ба сохтани маъбад медиҳад.

6Ва писараш Сулаймонро хонда, ба вай амр фармуд, ки хонае барои Худованд Худои Исроил бино кунад.

7Ва Довуд ба Сулаймон гуфт: «Эй писарам, муроди дили ман ин буд, ки хонае ба исми Худованд Худои худ бино кунам+.

8Вале каломи Худованд бар ман нозил шуда, гуфт: „Ту хуни зиёде рехтаӣ, ва ҷангҳои азиме кардаӣ; ту набояд хонае ба исми Ман бино кунӣ, зеро ки ба ҳузури Ман хуни бисьёре бар замин рехтаӣ+.

9Инак, писаре барои ту таваллуд хоҳад ёфт, ки вай марди осоиштае хоҳад буд, ва Ман ба вай аз ҳамаи душманони гирду атрофаш осоиштагӣ хоҳам бахшид; зеро ки номи вай Сулаймон хоҳад буд, ва Ман дар айёми вай ба Исроил сулҳ ва осоиштагӣ хоҳам бахшид+.

10Вай хонае ба исми Ман бино хоҳад кард, ва вай барои Ман писар хоҳад буд, ва Ман барои вай падар хоҳам буд, ва тахти салтанати варо бар Исроил то абад пойдор хоҳам гардонид“+.

11Алҳол, эй писарам, бигзор Худованд бо ту бошад, то ки комьёб гардида, хонаи Худованд Худои худро бино кунӣ, чунон ки Ӯ дар бораи ту гуфтааст;

12Ва бигзор Худованд ба ту ақлу фаҳм ато фармояд, ва туро бар Исроил таъин кунад, то ки шариати Худованд Худои худро риоя намоӣ.

13Он гоҳ ту комьёб хоҳӣ шуд, ба шарте ки фароиз ва дастурҳоеро, ки Худованд ба Мусо дар бораи Исроил амр фармудааст, риоя намуда ба амал оварӣ; пас, қавӣ ва далер бош, натарс ва ҳаросон нашав!+

14Ва инак, ман дар аҷзи худ барои хонаи Худованд сад ҳазор киккар тилло ва ҳазор ҳазор киккар нуқра тайёр кардаам, ва он қадар мис ва оҳан, ки вазнаш маълум нест, чунки бисьёр буд; ва чӯбу тахта ва сангҳо тайёр кардаам, ва ту бар онҳо илова намо.

15Ва назди ту коргарони бисьёре ҳастанд: сангтарошон ва харротони санг ва чӯб, ва ҳар навъ ҳунармандон дар ҳар кори

16Тилло, нуқра, мис ва оҳан сону шумор надоранд; пас, бархез ва амал намо, ва Худованд бо ту хоҳад буд».

Довуд ба сарварон васият мекунад, ки ба Сулаймон мадад расонанд.

17Ва Довуд ба ҳамаи сарварони Исроил васият мекунад, ки ба писараш Сулаймон мадад расонанд:

18«Худованд Худои шумо, охир, бо шумост, ва аз ҳар ҷониб ба шумо осоиштагӣ бахшидааст, зеро ки сокинони ин заминро ба дасти ман супурдааст, ва ин замин пеши Худованд ва пеши қавми Ӯ тобеъ гардидааст+.

19Алҳол дилҳо ва ҷонҳои худро омода намоед, то ки Худованд Худои худро ҷӯё бошед; ва бархоста, қудси Худованд Худоро бино кунед, то ки сандуқи аҳди Худованд ва колои муқаддаси Худоро ба хонае ки ба исми Худованд бино меёбад, бикӯчонед».

БОБИ БИСТУ СЕЮМ

Довуд пеш аз фавташ Сулаймонро вориси худ мегардонад.

23^1Ва Довуд пир ва солхӯрда шуд, ва писараш Сулаймонро бар Исроил подшоҳ кард+.

Дастурҳо ба левизодагон ва ба насли Ҷершӯн.

2Ва ҳамаи сарварони Исроил, ва коҳинон ва левизодагонро ҷамъ кард.

3Ва левизодагон аз синни сисола ва болотар дар шумор оварда шуданд, ва шумораи онҳо, бар ҳасби сарҳои мардон, сию ҳашт ҳазор нафар буд+.

4Аз онҳо барои идора кардани корҳои хонаи Худованд бисту чор ҳазор нафар, ва нозирон ва доварон шаш ҳазор нафар буданд;

5Ва чор ҳазор нафар дарбонон, ва чор ҳазор нафар шахсоне буданд, ки Худовандро ҳамду сано мегуфтанд, бо асбобе ки ман барои ҳамду сано сохтаам+.

6Ва онҳоро Довуд, бар ҳасби писарони Левӣ, яъне Ҷершӯн, Қаҳот ва Марорӣ, ба гурӯҳҳо тақсим кард+.

7Аз ҷершӯниён: Лаъдон ва Шимъӣ+.

8Писарони Лаъдон: сардорашон Яҳиил, ва сонӣ Зитом ва Юил — се нафар+.

9Писарони Шимъӣ: Шалӯмит ва Ҳазиил ва Ҳорон — се нафар; инҳо сардорони хонаводаҳои Лаъдон буданд.

10Ва писарони Шимъӣ: Яҳат, Зизо ва Еуш ва Барио; инҳо, чор нафар, писарони Шимъӣ буданд.

11Ва Яҳат сардор буд, ва Зизо — дуюм; ва Еуш ва Барио писарони бисьёр надоштанд, ва аз ин рӯ як хонавода шумурда шуданд.

Дар бораи насли Қаҳот.

12Писарони Қаҳот — Амром, Йисҳор, Ҳебрӯн ва Узиил — чор нафар+.

13Писарони Амром: Ҳорун ва Мусо; ва Ҳорун ҷудо карда шуд, то ки ӯ ва писаронаш барои хизмати муқаддастарин ба сурати абадӣ тақдис ёбанд, ба ҳузури Худованд бухур бисӯзонанд, ба Ӯ хизмат кунанд ва ба исми Ӯ то абад баракат диҳанд+.

14Ва писарони Мусо, марди Худо, бо номи сибти Левӣ хонда шудаанд+.

15Писарони Мусо: Ҷершӯн ва Элиозар+.

16Писарони Ҷершӯн: Шабуил сардорашон буд+.

17Ва писарони Элиозар: Раҳабьё сардорашон буд. Ва Элиозар писарони дигар надошт; вале писарони Раҳабьё бағоят бисьёр буданд+.

18Писарони Йисҳор: Шалӯмит сардорашон буд.

19Писарони Ҳебрӯн: Ериёҳу сардорашон буд, Амарьё — дуюм, Яҳазиил — сеюм, ва Еқамъом — чорум+.

20Писарони Узиил: Мико сардорашон буд, ва Ешиё — дуюм+.

Дар бораи насли Марорӣ.

21Писарони Марорӣ: Маҳлӣ ва Мушӣ; писарони Маҳлӣ: Элъозор ва Қиш+.

22Ва Элъозор мурд, ва ӯ писарон не, балки духтарон дошт, ва онҳоро писарони Қиш, бародарҳошон, ба занӣ гирифтанд+.

23Писарони Мушӣ: Маҳлӣ ва Эдар ва Йиремӯт — се нафар+.

Вазифаҳои нави левизодагон.

24Инҳоянд писарони Левӣ, мувофиқи хонадонҳои падарони онҳо, ва сардорони хонаводаҳо, мувофиқи саршумори ном ба номи онҳо, ки аз синни бистсола ва болотар вазифаҳои хизмати хонаи Худовандро ба ҷо меоварданд+.

25Зеро ки Довуд гуфт: «Худованд Худои Исроил ба қавми худ осоиштагӣ бахшидааст, ва Ӯ дар Ерусалим то абад сокин хоҳад буд,+

26Ва низ левизодагонро дигар ҳоҷат нест, ки маскан ва тамоми колои хизмати онро бардоранд».

27Аз ин рӯ, бар тибқи суханони охирини Довуд, писарони Левӣ аз синни бистсола ва болотар дар шумор оварда шуданд,

28Зеро ки мавқеи онҳо дар паҳлуи писарони Ҳорун буд, то ки хизмати хонаи Худовандро ба ҷо оварда, бар саҳнҳо ва бар ҳуҷраҳо, ва бар татҳири тамоми қудс, ва бар иҷрои ҳар хизмати хонаи Худо мутасаддӣ бошанд,+

29Ва низ бар нони тақдим, ва бар орди маҳин барои ҳадияи ордӣ, ва бар чалпакҳои фатирӣ, ва бар ҳадияҳои бирьён ва пухта, ва бар ҳар андозаи моеӣ ва вазн;

30Ва ҳар субҳ омода шаванд, то ки Худовандро ҳамд гӯянд ва ситоиш намоянд, — ва ҳамчунин ҳар шом;

31Ва дар ҳар вақти тақдим кардани қурбониҳои сӯхтанӣ барои Худованд дар шанбеҳо, навмоҳҳо ва идҳо, бар ҳасби шумораи онҳо, мувофиқи дастури оид ба онҳо, — доимо ба ҳузури Худованд бошанд;+

32Ва навбатдории хаймаи ҷомеъ, ва навбатдории қудс, ва навбатдории бародаронашон банӣ-Ҳорунро дар хизмати хонаи Худованд нигаҳбонӣ кунанд.

БОБИ БИСТУ ЧОРУМ

Банӣ-Ҳорун бо куръа ба 24 навбат тақсим шуданд.

24^1Ва ин аст тақсимоти банӣ-Ҳорун: писарони Ҳорун: Нодоб ва Абиҳу, Элъозор ва Итомор+.

2Ва Нодоб ва Абиҳу пеш аз падари худ мурданд, ва онҳо писаре надоштанд; ва Элъозор ва Итомор коҳинӣ карданд+.

3Ва Довуд онҳоро, — ба ёрии Содӯқ аз банӣ-Элъозор, ва Аҳималик аз банӣ-Итомор, — ба навбатҳои онҳо дар хизматашон тақсим кард+.

4Ва дар миёни банӣ-Элъозор мардони сардор назар ба банӣ-Итомор бештар ёфт шуданд, пас онҳоро ба таври зерин тақсим карданд: аз банӣ-Элъозор шонздаҳ сардори хонавода, ва аз банӣ-Итомор ҳашт сардори хонавода.

5Ва онҳоро ба воситаи қуръа тақсим карданд, — якеро бо дигаре, — зеро ки сарварони қудс ва сарварони хонаи Худо ҳам аз банӣ-Элъозор буданд ва ҳам аз банӣ-Итомор.

6Ва Шамаъё ибни Натанъили котиб, ки аз левизодагон буд, номҳои онҳоро ба ҳузури подшоҳ ва сарварон, ва Содӯқи коҳин, ва Аҳималик ибни Абьётор, ва сардорони хонаводаҳои коҳинон ва левизодагон навишт; як хонавода аз банӣ-Элъозор гирифта шуд, ва сонӣ аз банӣ-Итомор гирифта шуд.

7Ва қуръаи якум барои Еҳӯёриб баромад, дуюм — барои Едаъё;+

8Сеюм — барои Ҳорим, чорум — барои Саӯрим;

9Панҷум — барои Малкиё, шашум — барои Миёмин;

10Ҳафтум — барои Ҳаққӯс, ҳаштум — барои Абиё;+

11Нӯҳум — барои Ешуа, даҳум — барои Шаканьёҳу;

12Ёздаҳум — барои Эльёшиб, дувоздаҳум — барои Ёқим;

13Сездаҳум — барои Ҳуффо, чордаҳум — барои Ешабъоб;

14Понздаҳум — барои Билҷо, шонздаҳум — барои Иммир;

15Ҳафдаҳум — барои Ҳизир, ҳаждаҳум — барои Ҳафиссис;

16Нуздаҳум — барои Фатаҳьё, бистум — барои Ҳизқиёл;

17Бисту якум — барои Ёкин, бисту дуюм — барои Ҷомул;

18Бисту сеюм — барои Далоёҳу, бисту чорум — барои Маазьёҳу.

19Ҳамин аст навбатҳои онҳо дар хизматашон, барои дохил шудан ба хонаи Худованд, бар тибқи дастуруламале ки ба воситаи падарашон Ҳорун ба онҳо дода шудааст, чунон ки Худованд Худои Исроил ба вай амр фармуда буд.

Тақсимоти писарони дигари Левӣ.

20Ва дар бораи бақияи банӣ-Левӣ: аз писарони Амром — Шубоил, аз писарони Шубоил — Еҳдиёҳу;+

21Аз Раҳабьёҳу: аз писарони Раҳабьёҳу — сардорашон Йишшиё;

22Аз йисҳориён — Шалӯмӯт; аз писарони Шалӯмӯт — Яҳат;

23Ва аз писарони Ҳебрӯн: Ериёҳу — сардорашон, Амарьёҳу — дуюм, Яҳазиил — сеюм, Еқамъом — чорум;+

24Писарони Узиил: Мико; аз писарони Мико — Шомир;

25Бародари Мико — Йишшиё; аз писарони Йишшиё — Закарьёҳу;

26Писарони Марорӣ: Маҳлӣ ва Мушӣ; писарони Яазиёҳу — Банӯ;

27Писарони Марорӣ: аз они Яазиёҳу — Банӯ ва Шӯҳам ва Заккур ва Ибрӣ;

28Аз они Маҳлӣ — Элъозор, вале вай писаре надошт;

29Аз они Қиш: писарони Қиш — Ераҳмеил;

30Ва писарони Мушӣ: Маҳлӣ ва Эдар ва Еримӯт. Инҳо писарони левизодагон бар ҳасби хонаводаҳошон мебошанд.

31Ва онҳо низ, дар баробари бародарони худ банӣ-Ҳорун, ба ҳузури подшоҳ Довуд ва Содӯқ ва Аҳималик ва сардорони хонаводаҳои коҳинон ва левизодагон қуръа партофтанд, — сардори хонавода дар баробари бародари хурдии худ+.

БОБИ БИСТУ ПАНҶУМ

Шумораи муғанниён ва вазифаҳои онҳо.

25^1Ва Довуд ва сардорони лашкари хизмат писарони Ософ ва Ҳеймон ва Едутунро ҷудо карданд, то ки бо барбатҳо, удҳо ва санҷҳо сурудгӯӣ кунанд; ва шумораи онҳо, ки дар хизмати худ моҳир буданд, ин аст:+

2Аз писарони Ософ: Заккур ва Юсуф ва Натаньё ва Асарэло; ин писарони Ософ дастпарварди Ософ буданд, ки ӯ бо ҳидояти подшоҳ сурудгӯӣ мекард.

3Аз Едутун, писарони Едутун: Ҷадальёҳу, Сарӣ, Ешаъёҳу, Ҳашабьёҳу ва Маттитьёҳу — шаш нафар, ки дар таҳти роҳбарии падарашон Едутун барбат навохта, дар ҳамд ва ситоиши Худованд сурудгӯӣ мекарданд.

4Аз Ҳеймон, писарони Ҳеймон: Буққиёҳу, Маттаньёҳу, Уззиил, Шабуил, Еримӯт, Ҳананьё, Ҳанонӣ, Элиото, Ҷиддалтӣ, Ромамтӣ-Озар, Ёшбеқошо, Маллӯтӣ, Ҳӯтир ва Маҳазиӯт.

5Ҳамаи онҳо писарони Ҳеймон буданд, ки ӯ пешбини подшоҳ дар ҳамду санои Худо буд, то ки ҷалоли Ӯро баланд бардорад; ва Худо ба Ҳеймон чордаҳ писар ва се духтар дода буд.

6Ҳамаи инҳо дар таҳти роҳбарии падарашон бо санҷҳо, удҳо ва барбатҳо дар хонаи Худованд сурудгӯӣ мекарданд, ва ин хизмати хонаи Худоро бо ҳидояти подшоҳ ва Ософ ва Едутун ва Ҳеймон ба ҷо меоварданд.

7Ва шумораи онҳо бо бародаронашон, ки сурудгӯиро барои Худованд таълим гирифта буданд, яъне ҳамаи касоне ки дар ин кор маҳорат доштанд, дусаду ҳаштоду ҳашт нафар буд.

Бо қуръа тақсим кардани онҳо ба 24 навбат.

8Ва онҳо барои муқаррар кардани навбатдорӣ, — хурд дар баробари калон, моҳир дар баробари шогирд, — қуръа партофтанд+.

9Ва қуръаи якуми банӣ-Ософ барои Юсуф баромад; дуюм — барои Ҷадальёҳу, ки ӯ ва бародаронаш ва писаронаш дувоздаҳ нафар буданд;

10Сеюм — барои Заккур, писаронаш ва бародаронаш, дувоздаҳ нафар;

11Чорум — барои Йисрӣ, писаронаш ва бародаронаш, дувоздаҳ нафар;

12Панҷум — барои Натаньёҳу, писаронаш ва бародаронаш, дувоздаҳ нафар;

13Шашум — барои Буққиёҳу, писаронаш ва бародаронаш, дувоздаҳ нафар;

14Ҳафтум — барои Есарэло, писаронаш ва бародаронаш, дувоздаҳ нафар;

15Ҳаштум — барои Ешаъёҳу, писаронаш ва бародаронаш, дувоздаҳ нафар;

16Нӯҳум — барои Маттаньёҳу, писаронаш ва бародаронаш, дувоздаҳ нафар;

17Даҳум — барои Шимъӣ, писаронаш ва бародаронаш, дувоздаҳ нафар;

18Ёздаҳум — барои Азаръил, писаронаш ва бародаронаш, дувоздаҳ нафар;

19Дувоздаҳум — барои Ҳашабьё, писаронаш ва бародаронаш, дувоздаҳ нафар;

20Сездаҳум — барои Шубоил, писаронаш ва бародаронаш, дувоздаҳ нафар;

21Чордаҳум — барои Маттитьёҳу, писаронаш ва бародаронаш, дувоздаҳ нафар;

22Понздаҳум — барои Еримӯт, писаронаш ва бародаронаш, дувоздаҳ нафар;

23Шонздаҳум — барои Ҳананьёҳу, писаронаш ва бародаронаш, дувоздаҳ нафар;

24Ҳафдаҳум — барои Ёшебқошо, писаронаш ва бародаронаш, дувоздаҳ нафар;

25Ҳаждаҳум — барои Ҳанонӣ, писаронаш ва бародаронаш, дувоздаҳ нафар;

26Нуздаҳум — барои Маллӯтӣ, писаронаш ва бародаронаш, дувоздаҳ нафар;

27Бистум — барои Элиёто, писаронаш ва бародаронаш, дувоздаҳ нафар;

28Бисту якум — барои Ҳӯтир, писаронаш ва бародаронаш, дувоздаҳ нафар;

29Бисту дуюм — барои Ҷиддалтӣ, писаронаш ва бародаронаш, дувоздаҳ нафар;

30Бисту сеюм — барои Маҳазиӯт, писаронаш ва бародаронаш, дувоздаҳ нафар;

31Бисту чорум — барои Рӯмамтӣ-Озар, писаронаш ва бародаронаш, дувоздаҳ нафар.

БОБИ БИСТУ ШАШУМ

Тақсимоти дарбонон.

26^1Ин аст тақсимоти дарбонон: аз қӯраҳиён — Машоламьёҳу ибни Қӯрӣ, аз писарони Ософ.

2Ва писарони Машоламьёҳу: Закарьёҳу — нахустзода, Едиаил — дуюм, Забадьёҳу — сеюм, Ятниил — чорум;+

3Элом — панҷум, Еҳӯҳонон — шашум, Эльеҳӯэнай — ҳафтум.

4Ва писарони Убайд-Адӯм: Шамаъё — нахустзода, Еҳӯзобод — дуюм, Юоҳ — сеюм, Сокор — чорум, Натанъил — панҷум;+

5Аммиил — шашум, Иссокор — ҳафтум, Фауллотӣ — ҳаштум, зеро ки Худо ӯро баракат дода буд+.

6Ва барои писараш Шамаъё писарон таваллуд ёфтанд, ки дар хонадони падарашон сардорӣ мекарданд, чунки ҷанговарони далер буданд.

7Писарони Шамаъё: Отнӣ, Рафоил, Убайд ва Элзобод, бародарони далери ӯ: Элиёҳу ва Самакьёҳу.

8Ҳамаи онҳо аз писарони Убайд-Адӯм буданд, ки худашон ва писаронашон ва бародаронашон дар хизмат мардони далер буданд; ин одамони Убайд-Адӯм шасту ду нафар буданд+.

9Ва Машоламьёҳу ҳаждаҳ нафар писарон ва бародарони далер дошт.

10Ва Ҳӯсо, ки аз писарони Марорӣ буд, писарон дошт: Шимрӣ — сардорашон, агарчи нахустзода набуд, вале падараш ӯро сардор таъин карда буд;

11Ҳилқиёҳу — дуюм, Табальёҳу — сеюм, Закарьёҳу — чорум; хамаи писарон ва бародарони Ҳӯсо сездаҳ нафар буданд.

12Ҳамин аст тақсимоти дарбонон дар миёни сардорони хонаводаҳо, ки навбатҳошон, дар баробари бародарҳои онҳо, барои хизмат кардан дар хонаи Худованд таъин шуда буд.

13Ва онҳо, ҳам хурдашон ва ҳам калонашон, бар ҳасби хонаводаҳои худ барои ҳар дарвоза қуръа партофтанд+.

14Ва қуръаи дарвозаи шарқӣ ба Шаламьёҳу афтод; ва ҳангоме ки барои писараш Закарьёҳу, ки машваратчии хирадманд буд, қуръа партофтанд, қуръаи ӯ ба дарвозаи шимолӣ баромад;

15Барои Убайд-Адӯм — дарвозаи ҷанубӣ, ва барои писаронаш — байтулмол;+

16Барои Шиффим ва Ҳӯсо — самти ғарбӣ, назди дарвозаи Шаллокат, ки дар он ҷо пайроҳа ба фароз мерафт, ва ҷои як навбатдорӣ дар рӯ ба рӯи навбатдории дигар буд.

17Ба тарафи шарқӣ шаш нафар левизодагон буданд, ба тарафи шимолӣ — ҳар рӯз чор нафар, ба тарафи ҷанубӣ — ҳар рӯз чор нафар, ва назди байтулмол — дунафарӣ;

18Назди айвони ҷониби ғарб: дар сари пайроҳа — чор нафар, назди айвон — ду нафар.

19Ҳамин аст тақсимоти дарбононе ки аз писарони Қӯраҳ ва аз писарони Марорӣ буданд.

Левизодагоне ки назди хазоин таъин шуда буданд.

20Ва левизодагони дигар, яъне бародарони онҳо, бар хазоини хонаи Худо ва бар хазоини қурбониҳои муқаддас таъин шуда буданд:

21Писарони Лаъдон, яъне писарони Ҷершӯн аз камари Лаъдон, ки сардорони хонаводаи Лаъдони ҷершӯнӣ буданд, — Яҳиилӣ;+

22Писарони Яҳиилӣ: Зетом ва бародараш Юил бар хазоини хонаи Худованд буданд;

23Аз амромиён, йисҳориён, ҳебрӯниён, оззилиён:

24Шабуил ибни Ҷершӯн ибни Мусо нозири хазоин буд;+

25Ва бародарони ӯ аз камари Элиозар: писараш Раҳабьёҳу, писараш Ешаъёҳу, писараш Йӯром, писараш Зикрӣ ва писараш Шалӯмит буданд,+

26Ки ин Шалӯмит ва бародаронаш бар тамоми хазоини қурбониҳои муқаддас мутасаддӣ буданд, ки онро подшоҳ Довуд вақф карда буд, ва низ сардорони хонаводаҳо ва мириҳазорҳо ва мирисадҳо ва сарлашкарҳо+

27Аз ҷангҳо ва аз ғаниматҳо вақф карда буданд, то ки хонаи Худовандро тақвият намоянд;

28Ва ҳар он чи Самуили басир, ва Шоул ибни Қиш, ва Абнир ибни Нир, ва Юоб ибни Саруё вақф карда буданд, — ҳар вақфкунанда вақфашро ба дасти Шалӯмит ва бародаронаш месупурд.

Нозирон ва доварон.

29Аз йисҳориён: Кананьёҳу ва писаронаш бар кори берунии исроилиён ҳамчун нозирон ва доварон таъин шуда буданд+.

30Аз ҳебрӯниён: Ҳашабьёҳу ва бародаронаш, ҳазору ҳафтсад нафар мардони далер, дар ин тарафи Урдун, ба самти ғарбӣ, барои назорат кардан бар Исроил аз ҷиҳати ҳар хизмати Худованд ва аз ҷиҳати хизмати подшоҳ, таъин шуда буданд+.

31Аз ҳебрӯниён, бар ҳасби насабномаи хонаводаҳошон, Ериё сардори ҳебрӯниён буд; дар соли чилуми подшоҳии Довуд онҳо тафтиш карда шуданд, ва дар миёни онҳо мардони далер дар Яъзир-Ҷилъод ёфт шуданд+.

32Ва бародарони вай, ду ҳазору ҳафтсад нафар мардони далер, сардорони хонаводаҳо буданд, ва онҳоро подшоҳ Довуд бар реубениён ва ҷодиён ва нисфи сибти Менашше аз ҷиҳати ҳар хизмати Худо ва хизмати подшоҳ таъин намуд.

БОБИ БИСТУ ҲАФТУМ

Тақсимоти сардорони лашкар ва дигар нозирон барои хизмати моҳ ба моҳ.

27^1•Ва банӣ-Исроил, бар ҳасби шумораи онҳо, яъне сардорони хонаводаҳо ва мириҳазорҳо ва мирисадҳо ва нозирони онҳо, дар ҳар кори гурӯҳҳое ки моҳ ба моҳ меомаданд ва мерафтанд, дар ҳамаи моҳҳои сол ба подшоҳ хизмат мекарданд; дар ҳар гурӯҳ бисту чор ҳазор нафар буданд.

2Бар гурӯҳи якум барои моҳи якум Ёшобъом ибни Забдиил буд, ва дар гурӯҳи ӯ бисту чор ҳазор нафар буданд;

3Ӯ, аз писарони Форас, бар ҳамаи сарлашкарҳо дар моҳи якум сардор буд+.

4Ва бар гурӯҳи моҳи дуюм Дӯдаи аҳӯҳӣ буд, ва дар гурӯҳи ӯ Миқлӯти сарвар низ буд; ва дар гурӯҳи ӯ бисту чор ҳазор нафар буданд.

5Сарлашкари сеюм барои моҳи сеюм Баноёҳу ибни Еҳӯёдои саркоҳин буд, ва дар гурӯҳи ӯ бисту чор ҳазор нафар буданд+.

6Ин ҳамон Баноёҳу буд, ки ҷасуртарини он сӣ нафар ва сардор бар он сӣ нафар буд, ва дар гурӯҳи ӯ писараш Аммизобод буд.

7Сарлашкари чорум барои моҳи чорум Асоил бародари Юоб ва баъд аз ӯ писараш Забадьё буд, ва дар гурӯҳи ӯ бисту чор ҳазор нафар буданд+.

8Сарлашкари панҷум барои моҳи панҷум Шамҳути йизроҳӣ буд, ва дар гурӯҳи ӯ бисту чор ҳазор нафар буданд.

9Сарлашкари шашум барои моҳи шашум Иро ибни Иққиши тақӯӣ буд, ва дар гурӯҳи ӯ бисту чор ҳазор нафар буданд.

10Сарлашкари ҳафтум барои моҳи ҳафтум Ҳиласи фалунӣ аз писарони Эфроим буд, ва дар гурӯҳи ӯ бисту ҷор ҳазор нафар буданд.

11Сарлашкари ҳаштум барои моҳи ҳаштум Сибкаи хушотӣ аз зораҳиён буд, ва дар гурӯҳи ӯ бисту чор ҳазор нафар буданд+.

12Сарлашкари нӯҳум барои моҳи нӯҳум Абиозари анотӯтӣ аз биньёминиён буд, ва дар гурӯҳи ӯ бисту чор ҳазор нафар буданд.

13Сарлашкари даҳум барои моҳи даҳум Маҳраи натӯфотӣ аз зораҳиён буд, ва дар гурӯҳи ӯ бисту чор ҳазор нафар буданд.

14Сарлашкари ёздаҳум барои моҳи ёздаҳум Баноёи фиръотунӣ аз писарони Эфроим буд, ва дар гурӯҳи ӯ бисту чор ҳазор нафар буданд.

15Сарлашкари дувоздаҳум барои моҳи дувоздаҳум Ҳолдаи натӯфотӣ аз писарони Отниил буд, ва дар гурӯҳи ӯ бисту чор ҳазор нафар буданд+.

Сардорони дувоздаҳ сибт.

16Ва бар сибтҳои Исроил: раиси Реубен — Элиозар ибни Зикрӣ; раиси Шимъӯн — Шафатьёҳу ибни Маако;

17Раиси Левӣ — Ҳашабьё ибни Қамуил; раиси Ҳорун — Содӯқ;+

18Раиси Яҳудо — Элиҳу аз бародарони Довуд; раиси Иссокор — Омрӣ ибни Микоил;

19Раиси Забулун — Йишмаъёҳу ибни Убадьёҳу; раиси Нафтолӣ — Еримӯт ибни Азриил;

20Раиси банӣ-Эфроим — Ҳӯшаъ ибни Азазьёҳу; раиси нисфи сибти Менашше — Юил ибни Фадоёҳу;

21Раиси нисфи Менашше дар Ҷилъод — Йиддӯ ибни Закарьёҳу; раиси Биньёмин — Яасиил ибни Абнир;

22Раиси Дон — Азаръил ибни Ерӯҳом. Инҳо сарварони сибтҳои Исроил буданд.

23Вале Довуд касонеро, ки бистсола ва камтар буданд, саршуморӣ накард, зеро Худованд гуфта буд, ки Исроилро мисли ситораҳои осмон сершумор мегардонад+.

24Юоб ибни Саруё ба саршуморӣ сар кард, вале ба анҷом нарасонид, ва ба ин муносибат ғазабе бар Исроил ба амал омад; ва он саршуморӣ ба китоби вақоеъномаи подшоҳ Довуд дохил нашуд+.

25Ва бар хазоини подшоҳ Азмавт ибни Адиил буд; ва бар анборҳое ки дар саҳро, дар шаҳрҳо ва дар деҳот ва дар қалъаҳо буд, — Йӯнотон ибни Уззиёҳу;

Мансабдорони дигар, ки Довуд баргумошта буд.

26Ва бар коркунони саҳро, ки заминро кор мекарданд, — Эзрӣ ибни Калуб;

27Ва бар токзорҳо — Шимъии ромотӣ; ва бар анборҳои шароб ки дар токзорҳо буд — Забдии шифмӣ;

28Ва бар дарахтони зайтун ва тут-анҷир, ки дар пастӣ буд, — Баал-Ҳонони ҷадирӣ; ва бар анборҳои равған — Юош;

29Ва бар говҳое ки дар Шорӯн мечарид, — Ширтаи шорӯнӣ; ва бар говҳое ки дар водиҳо буд, — Шофот ибни Адлой;

30Ва бар шутурҳо — Убили исмоилӣ; ва бар модахарҳо — Еҳдиёҳуи мирӯнутӣ;

31Ва бар бузу гӯсфандон — Ёзизи ҳаҷрӣ. Ҳамаи инҳо сардорони молу мулк буданд, ки подшоҳ Довуд баргумошта буд+.

32Ва Йӯнотон, амаки Довуд, машваратчӣ, марди оқил ва котиб буд; ва Яҳиил ибни Ҳакмӯнӣ назди писарони Довуд буд.

33Ва Аҳитӯфал машваратчии подшоҳ, ва Ҳушаи арқӣ дӯсти подшоҳ буд;+

34Ва баъд аз Аҳитӯфал Еҳӯёдоъ ибни Баноёҳу ва Абьётор буданд; ва сарлашкари подшоҳ Юоб буд+.

БОБИ БИСТУ ҲАШТУМ

Подшоҳ Довуд дар маҷлиси ботантанаи ҳамаи сардорон иродаи худро эълон мекунад.

28^1Ва Довуд ҳамаи сарварони Исроил, сарварони сибтҳо ва сарварони гурӯҳҳоро, ки ба подшоҳ хизмат мекарданд, ва мириҳазорҳо ва мирисадҳо ва сардорони тамоми молу мулк ва чорвои подшоҳ ва писаронашро бо хоҷасароён ва паҳлавонон ва ҳамаи мардони ҷангӣ дар Ерусалим ҷамъ кард+.

2Ва подшоҳ Довуд бар поҳояш бархоста, гуфт: «Маро бишнавед, эй бародарони ман ва қавми ман! Муроди дили ман ин буд, ки хонаи оромгоҳе барои сандуқи аҳди Худованд ва барои кадамгоҳи Худои мо бино кунам, ва барои бино кардани он тайёрӣ дидам+.

3Вале Худо ба ман гуфт: „Ту хонае ба исми Ман бино накун, зеро ки ту марди ҷангӣ ҳастӣ, ва хун рехтаӣ“+.

4Ва Худованд Худои Исроил маро аз тамоми хонадони падарам интихоб кард, то ки бар Исроил ба сурати абадӣ подшоҳ бошам, зеро ки Ӯ Яҳудоро ҳамҷун раис баргузид, ва аз хонадони Яҳудо — хонадони падари маро, ва аз писарони падарам — ба ман таваҷҷӯҳ намуд, то ки бар тамоми Исроил подшоҳ гардонад+.

5Ва аз ҳамаи писаронам, — зеро ки Худованд ба ман писарони бисьёре додааст, — Ӯ писарам Сулаӣмонро интихоб кард, то ки вай бар тамоми салтанати Худованд бар Исроил биншинад+.

6Ва Ӯ ба ман гуфт: „Писари ту, Сулаймон, ҳамон аст, ки хонаи Маро, ва саҳнҳои Маро бино хоҳад кард, зеро ки Ман варо баргузидаам, то ки барои Ман писар бошад, ва Ман барои вай падар хоҳам буд,+

7Ва салтанати варо то абад пойдор хоҳам гардонид, ба шарте ки дар иҷрои аҳком ва дастурҳои Ман мисли имрӯз устувор бошад“.

8Ва алҳол, дар пеши назари тамоми Исроил, ки ҷамоати Худованд ҳастанд, ва ба самъи Худои мо мегӯям: тамоми аҳкоми Худованд Худои худро ба ҷо оваред ва ҷӯё бошед, то ки ин замини хубро тасарруф намоед ва баъд аз худ онро ба писарони худ то абад мерос бигузоред.

9Ва ту, эй писарам Сулаймон, Худои падари худро бишнос, ва Ӯро бо дили комил ва бо ҷони иштиёқманд ибодат намо, зеро ки Худованд ҳамаи дилҳоро имтиҳон мекунад, ва ҳар андеша ва фикрро мефаҳмад. Агар Ӯро ҷӯё бошӣ, Ӯ барои ту ёфт хоҳад шуд, вале агар Ӯро тарк намоӣ, Ӯ туро то абад тарк хоҳад кард+.

10Алҳол диққат намо, зеро ки Худованд туро баргузидааст, то ки хонае барои қудс бино намоӣ, пас қавӣ бош ва амал намо».

11Ва Довуд ба писараш Сулаймон нақшаи равоқ, ва хонаҳои он, ва анборҳои он, ва болохонаҳои он, ва ҳуҷраҳои дохилии он, ва хонаи ҳарамро дод,

12Ва нақшаи ҳар он чиро, ки аз ҷониби Рӯҳ ба ӯ ато шуда буд, — барои саҳнҳои хонаи Худованд, ва барои ӯтоқҳои гирдогирди он, ва барои хазоини хонаи Худо, ва барои хазоини қурбониҳои муқаддас,

13Ва барои гурӯҳҳои коҳинон ва левизодагон, ва барои тамоми кори хизматгузории хонаи Худованд, ва барои тамоми колои хизмати хонаи Худованд+.

14Ва тиллоро бо вазни тилло барои тамоми колои ҳар навъ хизмат дод; ва нуқраро барои тамоми колои нуқра бо вазни он барои тамоми колои ҳар навъ хизмат;

15Ва тиллоро бо вазни он барои чароғдонҳо ва чароғҳои онҳо, бо вазни он барои ҳар чароғдон ва чароғҳояш; ва нуқраро бо вазни он барои чароғдонҳои нуқра, барои ҳар чароғдон ва чароғҳояш, мувофиқи кори ҳар чароғдон;

16Ва тиллоро бо вазни он барои мизҳои нони тақдим, барои ҳар миз; ва нуқраро барои мизҳои нуқра;

17Ва тиллои ҳолисро барои чанголҳо ва косаҳо ва пиёлаҳо; ва барои тосҳои тилло бо вазни он барои ҳар тос; ва нуқраро барои тосҳои нуқра бо вазни он барои ҳар тос;

18Ва тиллои софро бо вазни он барои қурбонгоҳи бухур; ва барои нақшаи ароба, яъне каррубиёни тиллое ки болҳошонро паҳн карда, болои сандуқи аҳди Худовандро мепӯшонанд+.

19Ҳамаи ин ба таври хаттист, ки аз ҷониби Худованд бар ман нозил шуда, ҳамаи корҳои ин нақшаро ба ман фаҳмонидааст+.

Довуд сохтмони маъбадро ба Сулаймон месупорад.

20Ва Довуд ба писараш Сулаймон гуфт: «Қавӣ ва далер бош ва амал намо, натарс ва ҳаросон нашав, зеро ки Худованд Худо, Худои ман, бо туст, ва то тамоми коре ки барои хизмати хонаи Худованд лозим аст, ба анҷом нарасад, Ӯ аз ту дур нахоҳад шуд ва туро тарк нахоҳад кард+.

21Ва инак гурӯҳҳои коҳинон ва левизодагон барои хизмати хонаи Худо; ва ҳар валинеъмате ки ҳикматашро ба ҳар амал мебахшад, дар тамоми ин кор бо туст, ва сарварон ва тамоми қавм ба ҳар амри ту итоат хоҳанд кард».

БОБИ БИСТУ НӮҲУМ

Довуд ба тамоми қавм муроҷиат намуда,

насиҳат медиҳад.

29^1Ва подшоҳ Довуд ба тамоми ҷамоат гуфт: «Писарам Сулаймон, ки Худо ӯро ба танҳоӣ баргузидааст, ҷавон ва нозук аст, вале ин кор бузург аст, зеро ки ин калъа на аз барои одамизод аст, балки барои Худованд Худо+.

2Ва ман бо тамоми қувватам барои хонаи Худои худ тайёр кардаам: тиллоро барои ашьёи тиллоӣ, ва нуқраро барои ашьёи нуқрагин, ва мисро барои ашьёи мисин, ва оҳанро барои ашьёи оҳанин, ва чӯбро барои ашьёи чӯбин; сангҳои ҷазъ ва сангҳои тарсеъ, сангҳои сурмафом ва рангоранг, ва ҳар навъ сангҳои гаронбаҳо, ва бисьёр сангҳои мармар.

3Ва боз, ба сабаби муҳаббати худ ба хонаи Худои худ, ганҷинаи тилло ва нуқрае ки ман дорам, онро низ илова бар ҳар чизе ки барои хонаи қудс тайёр кардаам, ман барои хонаи Худои худ медиҳам:

4Се ҳазор киккар тилло аз тиллои Ӯфир, ва ҳафт ҳазор киккар нуқраи соф, барои рӯйбаст кардани деворҳои хонаҳо;+

5Тиллоро барои ашьёи тиллоӣ, ва нуқраро барои ашьёи нуқрагин, барои ҳар коре ки бо дасти ҳунармандон ба ҷо оварда мешавад. Пас кист, ки имрӯз ба таври ихтиёрӣ барои Худованд ионат диҳад?»+

Сардорон ва қавм ба таври ихтиёрӣ ионат медиҳанд.

6Ва сардорони хонаводаҳо, ва сарварони сибтҳои Исроил, ва мириҳазорҳо ва мирисадҳо, ва сардорони корҳои подшоҳ ба таври ихтиёрӣ ба додани ионат шурӯъ карданд.

7Ва барои хизмати хонаи Худо панҷ ҳазор киккар ва даҳ ҳазор дирҳам тилло, ва даҳ ҳазор киккар нуқра, ва ҳаждаҳ ҳазор киккар мис, ва сад ҳазор киккар оҳан доданд.

8Ва онҳое ки дар дасташон сангҳои гаронбаҳо ёфт шуд, онҳоро барои хазоини хонаи Худованд ба дасти Яҳиили ҷершӯнӣ супурданд+.

9Ва қавм аз ионатҳои ихтиёрии худ шод гардиданд, зеро ки бо дили комил барои Худованд ионат доданд, ва подшоҳ Довуд низ бағоят шод шуд+.

Довуд Худовандро муборак мехонад ва шукрона мегӯяд.

10Ва Довуд Худовандро пеши тамоми ҷамоат муборак хонд, ва Довуд гуфт: «Эй Худованд Худои падари мо Исроил! Ту аз азал то абад муборак ҳастӣ.

11Худовандо! Кибриё ва зӯрмандӣ ва шукӯҳ ва нусрат ва шавкат аз они Туст, зеро ки ҳар он чи дар осмон ва замин аст, аз они Туст. Худовандо! Салтанат аз они Туст, ва ту бар сари ҳама мутаол ҳастӣ+.

12Ва сарват ва ҷалол аз ҷониби Туст, ва Ту бар ҳама ҳоким ҳастӣ, ва қувват ва қудрат дар дасти Туст, ва ихтиёри бузург ва мустаҳкам кардани ҳама дар дасти Туст+.

13Ва алҳол, эй Худои мо, мо Туро ҳамд мегӯем, ва исми пуршукӯҳи Туро ситоиш мекунем.

14Аммо ман кистам ва қавми ман чистанд, ки қувват дошта бошем чунин ионат диҳем? Зеро ки ҳама чиз аз ҷониби Туст, ва он чиро, ки аз дасти Ту гирифтаем, ба ту додаем.

15Зеро ки мо ба ҳузури Ту ғариб ҳастем, ва мисли ҳамаи падарони худ меҳмон мебошем: айёми мо бар замин мисли соя аст, ва бақо надорад+.

16Эй Худованд Худои мо! Тамоми ин сарват, ки барои сохтани хонае ба исми қудси Ту муҳайё кардаем, аз дасти Туст, ва ҳамаи он аз они Туст+.

17Ва ман, эй Худои ман, медонам, ки Ту дилҳоро имтиҳон мекунӣ, ва ба росткорӣ таваҷҷӯҳ менамоӣ; ман аз ростии дили худ тамоми ин ионатро додаам, ва алҳол мебинам, ки қавми Ту низ, ки дар ин ҷо мебошанд, бо шодмонӣ барои Ту ионат медиҳанд+.

18Эй Худованд Худои Иброҳим, Исҳоқ ва Исроил! Инро ба сурати абадӣ дар фикру андешаҳои дили қавми Худ нигоҳ дор, ва дилҳои онҳоро ба сӯи Худ равона намо.

19Ва ба писарам Сулаймон дили комил бибахш, то ки аҳкоми Ту, шаҳодоти Ту ва фароизи Туро риоя намояд, ва ҳамаи инро ба амал оварад, ва қалъаеро, ки ман барояш тайёрӣ дидаам, бино кунад»+.

20Ва Довуд ба тамоми ҷамоат гуфт: «Худованд Худои худро муборак хонед!» Ва тамоми ҷамоат Худованд Худои падарони худро муборак хонданд, ва ба Худованд ва ба подшоҳ таъзим карданд ва саҷда бурданд.

21Ва барои Худованд қурбониҳо забҳ карданд, ва фардои он рӯз барои Худованд қурбониҳои сӯхтанӣ тақдим карданд: ҳазор сар гов, ҳазор сар қӯчқор, ҳазор сар гӯсфанд бо ҳадияҳои рехтании онҳо, ва қурбониҳои зиёде барои тамоми Исроил.

22Ва дар он рӯз ба ҳузури Худованд бо шодмонии бузурге хӯрданд ва нӯшиданд; ва Сулаймон ибни Довудро дуюмбора подшоҳ сохта, ба ҳузури Худованд ӯро ба раисӣ, ва Содӯқро ба коҳинӣ тадҳин карданд+.

Подшоҳ шудани Сулаймон. Фавти подшоҳ Довуд.

23Ва Сулаймон бар тахти Худованд нишаста, ба ҷои падараш Довуд подшоҳӣ кард, ва комьёб гардид; ва тамоми Исроил ба ӯ итоат карданд+.

24Ва ҳамаи сардорон ва паҳлавонон, ва ҳамаи писарони подшоҳ Довуд низ ба подшоҳ Сулаймон тобеъ шуданд.

25Ва Худованд Сулаймонро бузург гардонида, дар назари тамоми Исроил баланд бардошт, ва шукӯҳи салтанатро ба ӯ ато фармуд, ки ҳеҷ подшоҳи Исроил пеш аз ӯ ба он ноил нагардида буд+.

26Ва Довуд ибни Йисой бар тамоми Исроил подшоҳӣ кард.

27Ва айёми подшоҳии ӯ бар Исроил чил сол буд: дар Ҳебрӯн ҳафт сол подшоҳӣ кард, ва дар Ерусалим сию се сол подшоҳӣ кард+.

28Ва ӯ дар пирии некӯ, аз умр ва сарват ва ҷалол сер гардида, фавт кард; ва писараш Сулаймон ба ҷои ӯ подшоҳ шуд.

29Ва саргузашти подшоҳ Довуд, аз аввали умраш то охири он, дар навиштаҷоти Самуили басир, ва дар навиштаҷоти Нотони набӣ, ва дар навиштаҷоти Ҷоди пешбин тасвир ёфтааст, —+

30Бо тамоми салтанати ӯ ва зӯрмандии ӯ, ва бо воқеаҳое ки ба ӯ, ва ба Исроил, ва ба ҳамаи салтанатҳои кишварҳо рӯй додааст.

• 1:1 Ҳас. 5, Ҳас. 10, Ҳас. 11:10-26

+ 1:27 Ҳас. 17:5, Луқ. 3:34-36

• 1:28 Ҳас. 25:1-4, Ҳас. 25:12-16, Ҳас. 36:1-19

+ 1:28 Ҳас. 16:15-16, Ҳас. 21:2-3
+ 1:34 Ҳас. 25:25-26, Ҳас. 32:28
• 1:38 Ҳас. 36:20-30
• 1:43 Ҳас. 36:31-39
+ 1:44 Иш. 34:6, Иш. 63:1
+ 1:45 Ҳас. 36:15, Айюб 2:11, Ҳиз. 25:13
+ 1:51 Ҳас. 36:40-43
+ 2:1 Ҳас. 29:32-35, Ҳас. 30:6-20, Хур. 1:1-4
+ 2:3 Ҳас. 38, Ҳас. 46:12, Ад. 26:19-20
+ 2:4 Рут 4:12, Мат. 1:3
+ 2:5 Рут 4:18
+ 2:6 3 Подш. 4:31, Заб. 88:1
+ 2:7 Еҳ. 7:1, Еҳ. 7:25
• 2:9 Рут 4:18-22, Мат. 1:3-6
+ 2:10 Ад. 1:7, Ад. 2:3

+ 2:13 1 Подш. 16:6-9, 1 Подш. 17:13, 1 Вақ. 20:7

+ 2:16 2 Подш. 2:18

+ 2:17 2 Подш. 19:13, 2 Подш. 20:9-10, 2 Подш. 17:25

+ 2:20 Хур. 31:2
+ 2:21 Ад. 26:29, Ад. 32:39
+ 2:22 Ад. 32:41
+ 2:23 Еҳ. 13:13, Еҳ. 13:30
+ 2:24 2 Подш. 14:2, 1 Вақ. 4:5
+ 2:25 1 Вақ. 2:9
+ 2:49 Еҳ. 15:31, Еҳ. 15:17
+ 2:50 1 Вақ. 2:19
+ 2:53 1 Вақ. 4:2

+ 2:55 4 Подш. 10:15, Ирм. 35:2, Ирм. 35:8, Ад. 24:21, Дов. 1:16

• 3:1 2 Подш. 3:1-5, 2 Подш. 5:14-16

+ 3:1 1 Подш. 25:43, 2 Подш. 13:1

+ 3:2 2 Подш. 13:37, 2 Подш. 15:10, 3 Подш. 1:5-6

+ 3:4 2 Подш. 2:11, 2 Подш. 5:4-5
+ 3:5 1 Вақ. 14:4-7, 2 Подш. 11:3
+ 3:9 2 Подш. 13:1

+ 3:10 2 Вак. 9:31, 2 Вак. 13:1, 2 Вак. 14:1, 2 Вак. 17:1

+ 3:11 2 Вак. 21:1, 2 Вак. 22:1, 2 Вак. 24:1

+ 3:12 2 Вак. 25:1, 4 Подш. 15:1, 2 Вак. 26:1, 2 Вак. 27:1

+ 3:13 2 Вак. 28:1, 2 Вак. 29:1, 2 Вак. 33:1
+ 3:14 2 Вак. 33:21, 2 Вак. 34:1
+ 3:15 2 Вак. 36:11, 2 Вак. 36:1, Ирм. 22:11
+ 3:16 4 Подш. 24:8-15, 2 Вак. 36:9-10

+ 3:19 Эзр. 2:2, Эзр. 3:2, Наҳ. 12:1, Ҳаҷ. 1:1, Ҳаҷ. 2:20-23, Зак. 4:6-10

+ 3:22 Наҳ. 3:29, Эзр. 8:2
+ 4:1 Ҳас. 46:12, 1 Вақ. 2:4-7
+ 4:2 1 Вақ. 2:53
+ 4:4 1 Вақ. 2:50-51
+ 4:5 1 Вақ. 2:24
+ 4:13 Еҳ. 15:17, Дов. 1:13, Дов. 3:9
+ 4:15 Ад. 13:5, Ад. 13:30
+ 4:21 Ҳас. 38:5, Ад. 26:20
+ 4:24 Ад. 26:12-14
+ 4:28 Еҳ. 19:1-9
+ 4:41 2 Вак. 29:1, 2 Вак. 20:1, 2 Вак. 26:7
+ 4:42 Ҳас. 36:8
+ 4:43 1 Подш. 15:8, 1 Подш. 30:17

+ 5:1 Ҳас. 29:32, Ҳас. 35:22, Ҳас. 49:3-4, Ҳас. 48:15-22

+ 5:2 Ҳас. 49:8-10, Мик. 5:2
+ 5:3 Ҳас. 46:9, Хур. 6:14, Ад. 26:5-6
+ 5:6 2 Вак. 28:20
+ 5:7 Ад. 32:38
+ 5:9 Еҳ. 22:9
+ 5:10 1 Вақ. 5:19, 1 Вақ. 27:31, Заб. 82:7
+ 5:11 Так. Шар. 3:10, Еҳ. 12:5, Еҳ. 13:11
+ 5:16 Сур. Сур. 2:1, Аъм. 9:35
+ 5:17 2 Вак. 27:1, 4 Подш. 14:23
+ 5:22 4 Подш. 15:29, 4 Подш. 17:6

+ 5:23 Так. Шар. 3:9, Сур. Сур. 4:8, Ҳиз. 27:5

+ 5:26 4 Подш. 15:19, 4 Подш. 15:29, 4 Подш. 17:6, 4 Подш. 18:11

• 6:1 Эзр. 7:1-5
+ 6:1 Ҳас. 46:11, Хур. 6:16, Ад. 26:57
+ 6:2 Хур. 6:18
+ 6:3 Ад. 26:59, Иб. 10:1, Иб. 10:12
+ 6:4 Ад. 25:7
+ 6:8 2 Подш. 8:17, 3 Подш. 2:35
+ 6:9 3 Подш. 4:2
+ 6:12 1 Вақ. 9:11, Наҳ. 11:11
+ 6:14 4 Подш. 25:18, Эзр. 7:1, Ирм. 52:24
+ 6:15 2 Вак. 36:20
+ 6:16 Ҳас. 46:11, Хур. 6:16, Ад. 26:57
+ 6:18 Хур. 6:18
+ 6:19 Хур. 6:19, 1 Вақ. 23:21
+ 6:23 Хур. 6:24
+ 6:31 1 Вақ. 16:1-6
+ 6:32 2 Вак. 5:2
+ 6:33 1 Вақ. 15:17, 1 Вақ. 25:1
+ 6:39 1 Вақ. 15:17, 1 Вақ. 25:1, 2 Вак. 5:12
+ 6:44 1 Вақ. 15:17, 1 Вақ. 25:1, 2 Вак. 5:12
+ 6:49 Хур. 30:7, Иб. 1:7, Иб. 4:20
+ 6:50 1 Вақ. 6:4-8
• 6:54 Ад. 35:1-8, Еҳ. 21:1-42
+ 6:54 Хур. 6:16-19, Ад. 3:17-20
+ 6:56 Еҳ. 14:13
+ 7:1 Ҳас. 46:13, Ад. 26:23
+ 7:5 Ад. 1:29
+ 7:6 Ҳас. 46:21, Ад. 26:38, 1 Вақ. 8:1-5

+ 7:13 Ҳас. 46:24-25, Ад. 26:48-49, Ҳас. 30:7-8

+ 7:14 Ад. 26:31, Ҳас. 50:23, Ад. 32:39
+ 7:15 Ад. 26:33, Ад. 27:1
+ 7:19 Ад. 26:32, Еҳ. 17:2
+ 7:20 Ад. 26:35-37
+ 7:24 Еҳ. 16:3, Еҳ. 16:5
+ 7:26 Ад. 1:10, Ад. 7:48
+ 7:27 Ад. 13:8, Ад. 13:16
+ 7:29 Еҳ. 17:11
+ 7:30 Ҳас. 46:17-18, Ад. 26:44-46
+ 8:2 Ҳас. 46:21, Ад. 26:38-41, 1 Вақ. 7:6-12
+ 8:12 Эзр. 2:33
• 8:29 1 Вақ. 9:35-44

+ 8:33 1 Подш. 9:1, 1 Подш. 14:51, 1 Подш. 14:49, 1 Подш. 31:2, 1 Вақ. 10:2

+ 8:34 1 Подш. 14:49, 1 Подш. 31:2, 1 Вақ. 9:40, 1 Вақ. 10:2, 2 Подш. 9:12

• 9:1 Наҳ. 11:1-22
+ 9:1 2 Вак. 36:20
+ 9:2 Эзр. 2:70, Наҳ. 7:73

+ 9:4 1 Вақ. 2:5-6, Ҳас. 38:29, Ҳас. 38:5, Ҳас. 38:30

+ 9:17 Эзр. 2:42, Наҳ. 7:45
+ 9:20 Ад. 25:7-13
+ 9:21 1 Вақ. 26:2
+ 9:22 2 Вак. 8:14
+ 9:25 4 Подш. 11:5
+ 9:27 Ад. 1:53
+ 9:30 Хур. 30:23-25
+ 9:32 Иб. 24:5-9
+ 9:33 Наҳ. 10:39, Заб. 133:1
• 9:35 1 Вақ. 8:29-38
+ 9:39 1 Подш. 9:1, 1 Подш. 14:51
• 10:1 1 Подш. 31
+ 10:1 1 Подш. 28:4

+ 10:2 1 Подш. 14:49, 1 Вақ. 8:33, 1 Вақ. 9:39

+ 10:4 Дов. 9:54, 2 Подш. 1:10
+ 10:9 2 Подш. 1:20
+ 10:10 Дов. 16:23, 1 Подш. 5:2
+ 10:11 1 Подш. 11:1-11, 2 Подш. 21:10
+ 10:12 2 Подш. 21:12

+ 10:13 1 Подш. 13:13, 1 Подш. 15:23, 1 Подш. 28:7

• 11:1 2 Подш. 5:1-3, 2 Подш. 5:6-10
+ 11:2 1 Подш. 18:13, Заб. 77:71
+ 11:3 1 Подш. 16:13
+ 11:4 Еҳ. 15:63, Дов. 1:8, Дов. 1:21
+ 11:6 2 Подш. 8:16

+ 11:8 3 Подш. 9:15, 3 Подш. 9:24, 3 Подш. 11:27, 2 Вак. 32:5

+ 11:9 Эст. 9:4
• 11:10 2 Подш. 23:8-39, 1 Вақ. 27:1-15
+ 11:15 1 Подш. 22:1, 2 Подш. 5:18
+ 11:18 1 Подш. 7:6
+ 11:20 2 Подш. 2:18
+ 11:22 Еҳ. 15:21, 2 Подш. 8:18
+ 11:23 1 Подш. 17:50
+ 11:26 2 Подш. 2:18-23
+ 11:41 2 Подш. 11:3-17
+ 12:1 1 Подш. 27:6
+ 12:2 Дов. 3:15, Дов. 20:16
+ 12:8 Так. Шар. 33:20
+ 12:15 Еҳ. 3:15
+ 12:19 1 Подш. 29:2-9

+ 12:23 1 Подш. 15:28, 1 Подш. 16:13, 1 Подш. 28:17

+ 12:28 2 Подш. 8:17

• 13:1 2 Подш. 6:1-11

+ 13:6 Еҳ. 15:9, Еҳ. 15:60, 1 Подш. 7:1-2, Хур. 25:22

+ 13:9 Ад. 4:15
+ 13:14 1 Вақ. 26:4-5
• 14:1 2 Подш. 5:11-16
+ 14:1 3 Подш. 5:1
+ 14:4 1 Вақ. 3:5-8
• 14:8 2 Подш. 5:17-25
+ 14:9 2 Подш. 23:13
+ 14:11 Иш. 28:21
+ 14:15 4 Подш. 7:6

+ 14:17 Хур. 15:14-16, Хур. 23:27, Так. Шар. 2:25

+ 15:4 1 Вақ. 6:16-30
+ 15:11 2 Подш. 20:25
+ 15:13 1 Вақ. 13:7-11
+ 15:15 Хур. 25:14, Ад. 7:9
+ 15:16 2 Вак. 5:12, Заб. 150:3-5
+ 15:17 1 Вақ. 6:33, 1 Вақ. 6:39, 1 Вақ. 6:44
+ 15:19 3 Подш. 4:31, Заб. 88:1
+ 15:24 Ад. 10:8
• 15:25 2 Подш. 6:12-19
+ 15:26 Ад. 23:1, Айюб 42:8

+ 15:29 1 Подш. 14:49, 1 Подш. 18:20-28, 1 Подш. 19:11-17, Заб. 150:4

+ 16:1 1 Вақ. 15:1
+ 16:4 1 Вақ. 6:31
+ 16:5 1 Вақ. 6:39

• 16:7 Заб. 104:1-15, Заб. 95, Заб. 105:1, Заб. 105:47-48

+ 16:8 Иш. 12:4
+ 16:9 Ирм. 21:2
+ 16:11 Заб. 23:6, Заб. 26:8
+ 16:12 Заб. 76:12-13
+ 16:14 Иш. 26:9
+ 16:15 Так. Шар. 7:9
+ 16:16 Ҳас. 17:2, Ҳас. 26:3
+ 16:18 Ҳас. 35:11-12
+ 16:19 Так. Шар. 7:7, Так. Шар. 26:5
+ 16:21 Ҳас. 12:17, Ҳас. 20:3
+ 16:22 Ҳас. 20:7
+ 16:24 Заб. 9:2

+ 16:25 2 Подш. 22:4, Заб. 17:4, Заб. 144:3, Хур. 18:11

+ 16:26 Иш. 44:24, Ирм. 10:12
+ 16:28 Заб. 28:1
+ 16:31 Иш. 44:23, Иш. 49:13, Заб. 92:1
+ 16:32 Заб. 97:7
+ 16:33 Заб. 9:9

+ 16:34 2 Вак. 5:13, 2 Вак. 20:21, Эзр. 3:11, Заб. 105:1

+ 16:36 Заб. 40:14
+ 16:37 1 Вақ. 16:5
+ 16:39 1 Вақ. 15:11, 3 Подш. 3:4
+ 16:40 Хур. 29:38
+ 16:41 1 Вақ. 6:33
+ 16:42 1 Вақ. 25:1, Заб. 38:1
• 16:43 2 Подш. 6:19
+ 17:1 2 Подш. 7:1, 2 Подш. 12:1
+ 17:7 1 Подш. 16:11-13, Заб. 77:70
+ 17:8 1 Подш. 18:14
+ 17:9 Дов. 2:14-16, 1 Подш. 12:11
+ 17:11 3 Подш. 2:10
+ 17:12 3 Подш. 8:19
+ 17:13 Заб. 88:27, 2 Қӯр. 6:18, Ибр. 1:5

+ 17:14 Заб. 88:5, Заб. 88:30, Заб. 88:36-37, Заб. 131:12, Юҳ. 7:42

• 17:16 2 Подш. 7:18-29

+ 17:20 Хур. 15:11

+ 17:21 Так. Шар. 4:7, Так. Шар. 26:19, Так. Шар. 33:29

• 18:1 2 Подш. 8:1-14
+ 18:3 1 Подш. 14:47
+ 18:4 Еҳ. 11:6
+ 18:7 4 Подш. 11:10, 2 Вак. 23:9
+ 18:8 3 Подш. 7:15-47
+ 18:11 3 Подш. 7:51
+ 18:13 Ҳас. 25:23, Ҳас. 27:40, Ад. 24:18
• 18:14 2 Подш. 8:15-18, 2 Подш. 20:23-26

+ 18:15 2 Подш. 2:13, 1 Вақ. 11:6, 3 Подш. 4:3

+ 18:16 2 Подш. 15:24, 2 Подш. 20:25, 1 Вақ. 24:3

+ 18:17 2 Подш. 23:20, 3 Подш. 2:35, 3 Подш. 4:4

• 19:1 2 Подш. 10
+ 19:1 1 Подш. 11:1
+ 19:6 2 Подш. 8:3
+ 19:7 Ад. 21:30, Еҳ. 13:9, Еҳ. 13:16
+ 19:11 1 Вақ. 18:12
+ 19:13 1 Подш. 3:18
+ 19:16 3 Подш. 11:23

• 20:1 2 Подш. 11:1, 2 Подш. 12:26-31, 2 Подш. 21:18-22

+ 20:1 2 Подш. 11:1, Так. Шар. 3:11
+ 20:4 Так. Шар. 2:11
+ 20:5 1 Подш. 17:7

+ 20:7 1 Подш. 16:9, 2 Подш. 13:3, 1 Вақ. 2:13

+ 20:8 Еҳ. 11:22

• 21:1 2 Подш. 24:1-9

+ 21:1 Айюб 1:6, Зак. 3:1, Мат. 4:3, 1 Қӯр. 7:5, 1 Тас. 3:5, Ваҳй 12:9-10

+ 21:2 Дов. 20:1, Ад. 1:2-4
+ 21:3 Так. Шар. 1:11
+ 21:5 Дов. 20:17, 1 Подш. 11:8
+ 21:6 1 Вақ. 27:24
• 21:7 2 Подш. 24:10-17
+ 21:8 2 Подш. 12:13, 1 Подш. 13:13
+ 21:9 1 Подш. 22:5
+ 21:13 Заб. 118:156
+ 21:14 Хур. 30:12

+ 21:15 4 Подш. 19:35, 2 Вак. 32:21, Иш. 37:36, Аъм. 12:23, Юн. 3:9

• 21:18 2 Подш. 24:18-25
+ 21:22 Ад. 16:47-48
+ 21:23 3 Подш. 19:21

+ 21:26 2 Вак. 3:1, Иб. 9:24, Дов. 6:21, 3 Подш. 18:38

+ 21:29 1 Вақ. 16:39, 2 Вак. 1:3
+ 22:1 2 Вак. 3:1
+ 22:2 3 Подш. 5:17
+ 22:3 3 Подш. 7:47
+ 22:4 3 Подш. 5:6
+ 22:5 1 Вақ. 29:1
+ 22:7 2 Подш. 7:2, 3 Подш. 8:17, 1 Вақ. 17:1
+ 22:8 3 Подш. 5:3, 1 Вақ. 28:3
+ 22:9 3 Подш. 5:4, 3 Подш. 4:24
+ 22:10 2 Подш. 7:13-14
+ 22:13 Еҳ. 1:6, 1 Вақ. 28:20
+ 22:18 1 Вақ. 23:25
+ 23:1 1 Вақ. 29:28
+ 23:3 Ад. 4:3
+ 23:5 2 Вак. 29:26, Наҳ. 12:36
+ 23:6 Хур. 6:16, Ад. 26:57
+ 23:7 1 Вақ. 26:21-22
+ 23:8 1 Вақ. 29:8
+ 23:12 Хур. 6:18, 1 Вақ. 6:18
+ 23:13 Хур. 6:20, Хур. 28:1, Ад. 6:22-27
+ 23:14 Так. Шар. 33:1
+ 23:15 Хур. 18:3-5
+ 23:16 1 Вақ. 26:24
+ 23:17 1 Вақ. 26:25
+ 23:19 1 Вақ. 24:23
+ 23:20 1 Вақ. 24:24
+ 23:21 Хур. 6:19, 1 Вақ. 23:21
+ 23:22 Ад. 36:8
+ 23:23 1 Вақ. 24:30

+ 23:24 Ад. 4:3, Ад. 8:24-25, 2 Вак. 31:17, Эзр. 3:8

+ 23:25 1 Вақ. 22:18
+ 23:28 Ад. 3:6-9
+ 23:31 Ад. 28:9-15
+ 24:1 Хур. 6:23
+ 24:2 Иб. 10:2, Ад. 3:4
+ 24:3 2 Подш. 8:17
+ 24:7 Эзр. 2:36, Наҳ. 7:39
+ 24:10 Луқ. 1:5
+ 24:20 1 Вақ. 23:13-23
+ 24:23 1 Вақ. 26:31
+ 24:31 1 Вақ. 25:8, 1 Вақ. 26:13, Наҳ. 11:1

+ 25:1 1 Вақ. 6:33, 1 Вақ. 6:39, 1 Вақ. 15:17, 1 Вақ. 16:42

+ 25:8 1 Вақ. 26:13

+ 26:2 1 Вақ. 9:21

+ 26:4 1 Вақ. 15:18, 1 Вақ. 15:21, 1 Вақ. 15:24

+ 26:5 2 Подш. 6:11, 1 Вақ. 13:14
+ 26:8 1 Вақ. 16:38
+ 26:13 1 Вақ. 25:8
+ 26:15 Наҳ. 12:25
+ 26:21 1 Вақ. 23:7-8
+ 26:24 1 Вақ. 23:16
+ 26:25 1 Вақ. 23:16
+ 26:26 2 Подш. 8:11
+ 26:29 Наҳ. 11:16
+ 26:30 1 Вақ. 27:17
+ 26:31 1 Вақ. 24:23, Еҳ. 21:39, 1 Вақ. 6:81
• 27:1 2 Подш. 23:8-39, 1 Вақ. 11:10-47
+ 27:3 Ад. 26:19-20
+ 27:5 2 Подш. 8:18
+ 27:7 2 Подш. 2:18-23
+ 27:11 2 Подш. 21:18, 1 Вақ. 20:4

+ 27:15 Еҳ. 15:17, Дов. 1:13, Дов. 3:9, 1 Вақ. 4:13

+ 27:17 1 Вақ. 26:30, 1 Вақ. 24:3
+ 27:23 Ҳас. 15:5
+ 27:24 1 Вақ. 21:6-7
+ 27:31 1 Вақ. 5:10, Заб. 82:7

+ 27:33 2 Подш. 15:12, 2 Подш. 16:20, 2 Подш. 15:37, 2 Подш. 17:7, 3 Подш. 4:5

+ 27:34 1 Вақ. 11:6

+ 28:1 1 Вақ. 23:2

+ 28:2 Иш. 60:13, Иш. 66:1, Ҳиз. 43:7, 2 Подш. 7:1, 1 Вақ. 17:1

+ 28:3 2 Подш. 7:5, 3 Подш. 5:3, 1 Вақ. 22:8

+ 28:4 1 Подш. 16:12-13, 1 Вақ. 17:27, Ҳас. 49:8, Заб. 77:68, 1 Вақ. 5:2

+ 28:5 1 Вақ. 3:1-9, 1 Вақ. 14:3-7, 1 Вақ. 22:9, 2 Вак. 1:8, 2 Вак. 6:10

+ 28:6 2 Подш. 7:13-14

+ 28:9 1 Вақ. 29:17, Мас. 17:3, 3 Подш. 8:39, 2 Вак. 6:30, Аъм. 1:24, 2 Вак. 15:2, Иш. 55:6, Ирм. 29:13

+ 28:13 1 Вақ. 23:6, 1 Вақ. 24:6
+ 28:18 Хур. 25:20, Заб. 17:11, Заб. 98:1
+ 28:19 Хур. 25:40
+ 28:20 Еҳ. 1:6, 1 Вақ. 22:13
+ 29:1 3 Подш. 3:7, 1 Вақ. 22:5
+ 29:4 Ҳас. 10:29, 3 Подш. 9:28, Айюб 22:24
+ 29:5 Хур. 25:2
+ 29:8 1 Вақ. 23:7-8
+ 29:9 2 Қӯр. 9:7
+ 29:11 Заб. 23:1, Заб. 88:12
+ 29:12 3 Подш. 3:13, 2 Вак. 20:6

+ 29:15 Иб. 25:23, Заб. 38:13, Заб. 118:19, Айюб 14:2, Заб. 101:12, Заб. 143:4

+ 29:16 Ҳаҷ. 2:8
+ 29:17 1 Вақ. 28:9, Мас. 17:3
+ 29:19 1 Вақ. 22:14
+ 29:22 3 Подш. 1:39, 3 Подш. 2:35
+ 29:23 3 Подш. 2:12
+ 29:25 2 Вак. 1:1, 3 Подш. 3:13, 2 Вак. 1:12

+ 29:27 2 Подш. 2:11, 2 Подш. 5:4-5, 3 Подш. 2:11

+ 29:29 1 Подш. 16:13, 2 Подш. 7:2, 1 Подш. 22:5

2 Вақоеънома

КИТОБИ

ДУЮМИ ВАҚОЕЪНОМА

- 1
- 2
- 3
- 4
- 5
- 6
- 7
- 8
- 9
- 10
- 11
- 12
- 13
- 14
- 15
- 16
- 17
- 18
- 19
- 20
- 21
- 22
- 23
- 24
- 25
- 26
- 27
- 28
- 29
- 30
- 31
- 32
- 33
- 34
- 35
- 36

БОБИ ЯКУМ

Подшоҳ шудани Сулаймон ва тақдим кардани қурбониҳо дар Ҷибъӯн.

1^1•Ва Сулаймон ибни Довуд дар салтанати худ мустаҳкам шуд, ва Худованд Худои ӯ бо ӯ буд, ва ӯро бузург гардонида, баланд бардошт+.

2Ва Сулаймон ба тамоми Исроил: ба мириҳазорҳо ва мирисадҳо, ва доварон, ва ҳамаи раисоне ки дар тамоми Исроил буданд, ба сардорони хонаво даҳо амр фармуд,

3Ва Сулаймон, ва тамоми ҷамоат ҳамроҳи у, ба суи баландие ки дар Ҷибъӯн буд, рафтанд, зеро хаймаи ҷомеи Худо, ки Мусо, бандаи Худо, онро дар биёбон сохта буд, дар он ҷо воқеъ буд+.

4Аммо сандуқи Худоро Довуд аз Қирьят-Еорим ба маконе ки Довуд барояш тайёр карда буд, баровард, зеро ки барои он дар Ерусалим хаймае барафрошта буд+.

5Вале қурбонгоҳи мисине ки Басалъил ибни Урӣ ибни Хур сохта буд, дар Ҷибъӯн пеши маскани Худованд воқеъ буд; ва Сулаймон ва ҷамоат онро зиёрат карданд+.

6Ва Сулаймон дар он ҷо ба хузури Худованд назди қурбонгоҳи мисине ки пеши хаймаи ҷомеъ буд, баромада, ҳазор сар қурбонии сӯхтанӣ бар он тақдим намуд.

Рӯъёи Сулаймон ва илтимоси ӯ дар бораи атои ҳикмат.

7Дар ҳамон шаб Худо ба Сулаймон зоҳир шуд, ва ба ӯ гуфт: «Талаб намо, чӣ чизе ба ту бидиҳам».

8Ва Сулаймон ба Худо гуфт: «Ту ба падарам Довуд зҳсони азиме кардӣ, ва маро ба ҷои ӯ подшоҳ сохтӣ+.

9Алҳол, эй Худованд Худо, бигзор он сухане ки Ту ба падарам Довуд гуфтаӣ, ба амал ояд, зеро ки Ту маро бар қавме ки мисли ғубори замин сершуморанд, подшоҳ сохтаӣ+.

10Алҳол ҳикмат ва дониш ба ман ато намо, то ки ба ин қавм тавонам роҳбарӣ кунам, зеро кист, ки ин қавми бузурги Туро битавонад доварӣ намояд?»

11Ва Худо ба Сулаймон гуфт: «Абзаски ин дилхоҳи ту буд, ва ту сарват, дороӣ ва ҷалол, ва ҷони душманонатро талаб накардӣ, ва низ умри дароз талаб накардӣ, балки ҳикмат ва дониш барои худ талабидӣ, то қавми Маро, ки бар онҳо туро подшоҳ сохтаам, доварӣ намоӣ, —

12Бинобар ин ҳикмат ва дониш ба ту ато карда шуд, ва Ман сарват ва дороӣ ва ҷалол ба ту хоҳам бахшид, ба андозае ки подшоҳони пеш аз ту мисли он надоштанд, ва баъд аз ту мисли он наҳоҳанд дошт»+.

13Ва Сулаймон аз зиёрати баландие ки дар Ҷибъӯн буд, аз хузури хаймаи ҷомеъ ба Ерусалим омад, ва бар Исроил подшоҳӣ кард.

14•Ва Сулаймон аробаҳо ва саворагон ҷамъ кард: ӯ ҳазору чорсад ароба ва дувоздаҳ ҳазор нафар саворагон дошт; ва ӯ онҳоро дар шаҳрҳои аробаҳо ва назди подшоҳ дар Ерусалим ҷойгир кард+.

15Ва подшоҳ нукра ва тиллоро дар Ерусалим ба сангҳои кӯча баробар гардонид, ва чӯби арзро ба чӯби ҷумиз, ки дар пастӣ бисьёр мерӯяд, баробар сохт.

16Ва аспонро барои Сулаймон аз Миср ва аз Қаве меоварданд: тоҷирони подшоҳ онҳоро аз Қаве ба баҳои муайян мехариданд+.

17Ва як аробаро аз Миср ба баҳои шашсад сиқл нуқра харида меоварданд, ва як аспро — ба баҳои саду панҷоҳ сиқл; ва ҳамчунин барои ҳамаи подшоҳони ҳиттиён ва подшоҳони арамиён ба воситаи онҳо меоварданд.

БОБИ ДУЮМ

Сулаймон барои сохтани маъбад майёрӣ мебинад.

2^1•Ва Сулаймон қарор дод, ки хонае ба исми Худованд, ва хонае барои салтанати худаш бино кунад.

2Ва Сулаймон ҳафтод ҳазор нафар барои боркашӣ, ва ҳаштод ҳазор нафар барои сангтарошӣ дар кӯҳистон, ва се ҳазору шашсад нафар барои назорати онҳо дар шумор овард.

3Ва Сулаймон назди Хуром, подшоҳи Сӯр, фиристода, гуфт: «Чунон ки бо падарам Довуд рафтор намуда, барои ӯ чӯби арз фиристодаӣ, то ки хонае барои сукунати худ бино кунад, ончунон бо ман рафтор намо+.

4Инак, ман хонае ба исми Худованд Худои худ бино менамоям, то ки онро ба Ӯ такдис кунам, бухури хушбӯе ба ҳузури Ӯ бисӯзонам, ва нони тақдими доимӣ ва қурбониҳои сӯхтании субху шомро дар шанбеҳо ва навмоҳҳо ва идҳои Худованд Худои мо такдим намоям, ки ин ба сурати абадӣ ба Исроил амр фармуда шудааст.

5Ва хонае ки ман бино менамоям, бузург аст, зеро ки Худои мо аз ҳамаи худоён бузургтар аст+.

6Ва кист, ки қувват дошта бошад хонае барои Ӯ бино намояд, дар сурате ки фалак ва фалакулафлок наметавонад Ӯро гунҷоиш диҳад? Ва ман кистам, ки хонае барои Ӯ бино намоям? Магар фақат барои он ки ба ҳузури Ӯ бухур бисӯзонам+.

7Ва алҳол касеро ба ман бифирист, ки дар сохтани ашьё аз тилло ва нуқра ва мис ва оҳан ва арғувон ва қирмиз ва лоҷвард моҳир бошад, ва кандакориро донад, то ки вай бо хунармандоне ки назди ман дар Яхудо ва Ерусалим ҳастанд, ва онҳоро падарам Довуд тайёр кардааст, бошад+.

8Ва дарахтони арз, сарв ва сандал аз Лубнон барои ман бифирист, зеро ман медонам, ки бандагони ту аз ӯхдаи буридани дарахтони Лубнон мебароянд; ва инак, бандагони ман бо бандагони ту хоҳанд буд,

9То ки чӯбу тахтаи зиёде барои ман тайёр кунанд, зеро хонае ки ман бино менамоям, бузург ва аҷоиб хоҳад буд.

10Ва инак, ман барои таъминоти дарахтбуроне ки дарахтбурӣ мекунанд, барои бандагони ту бист ҳазор кӯр гандум, ва бист ҳазор кӯр ҷав, ва бист ҳазор бат шароб, ва бист ҳазор бат равған медиҳам».

11Ва Хуром, подшоҳи Сӯр, бо мактубе ҷавоб гардонида, ба Сулаймон фиристод: «Азбаски Худованд қавми Худро дӯст медорад, туро бар онҳо подшоҳ гардонидааст»+.

12Ва Хуром гуфт: «Муборак аст Худованд Худои Исроил, офаринандаи осмон ва замин, ки ба подшоҳ Довуд писари ҳакими соҳиби ақлу фаҳмро ато намудааст, ки вай хонае барои Худованд ва хонае барои салтанати худаш бино менамояд.

13Ва алҳол ман Хуромро, ки марди ҳакими соҳибфаҳме аз хунармандони падари ман аст, фиристодам,+

14Ки вай писари зане аз духтарони Дон аст, ва падараш марди сӯрӣ буд; вай дар сохтани ашьё аз тилло ва нуқра ва мис ва оҳан ва санг ва ҷӯб ва арғувон ва лоҷвард ва катон ва қирмиз, ва дар иҷрои ҳар навъ кандакорӣ ва ҳар саноеи нафисае ки ба зиммаи вай бо якҷоягии ҳунармандони ту ва ҳунармандони оғоям, падарат Довуд, гузошта шавад, усто мебошад.

15Ва алҳол, гандум ва ҷав ва равған ва шаробро, ки оғоям дар бораи онҳо сухан рондааст, ба бандагони худ бифирист.

16Ва мо дарахтонро аз Лубнон ба миқдори даркории ту бурида, ба шакли амадҳо бо роҳи баҳр ба Ёфӯ хоҳем овард, ва ту онҳоро ба Ерусалим хоҳӣ бурд»+.

17Ва Сулаймон ҳамаи мардони ғариберо, ки дар замини Исроил буданд, баъд аз саршумории онҳо, ки падараш Довуд ба амал оварда буд, дар шумор овард, ва онҳо саду панҷоҳу се ҳазору шашсад нафар баромаданд+.

18Ва аз онҳо ҳафтод ҳазор нафарро ҳамчун боркашон, ва ҳаштод ҳазор нафарро ҳамчун сангтарошон дар кӯҳистон, ва се ҳазору шашсад нафарро ҳамчун нозироне ки қавмро кор мефармоянд, таъин намуд.

БОБИ СЕЮМ

Ибтидои сохтмони маъбад.

3^1•Ва Сулаймон ба бино кардани хонаи Худованд дар Ерусалим, бар кӯҳи Мӯриё шурӯъ намуд, ки дар он ҷо Худованд ба падараш Довуд зоҳир шуда буд, ва Довуд ин ҷойро дар хирмангоҳи Орнони ябусӣ муқаррар карда буд+.

2Ва ӯ дар рӯзи дуюми моҳи дуюм, дар соли чоруми подшоҳии худ ба бино кардан шурӯъ намуд.

Дар бораи андозаҳои маъбад ва масолеҳи бинокорӣ.

3Ва ин аст асосҳое ки Сулаймон барои бино кардани хонаи Худо гузошт: дарозияш бо зироъҳо, бар ҳасби андозаи аввала, шаст зироъ, ва фарохияш — бист зироъ.

4Ва дарозии равоқе ки пеши толор буд, мувофиқи фарохии хона — бист зироъ, ва баландияш — саду бист; ва онро аз дарун бо тиллои холис пӯшонид.

5Ва толори калонро бо чӯби сарв рӯйбаст намуд, ва онро бо тиллои холис пӯшонид, ва бар рӯяш нақши нахлҳо ва шилшилаҳоро ҳак кард.

6Ва хонаро барои зебоӣ бо сангҳои гаронбаҳо тарсеъ дод, ва тиллои он тиллои Парвоим буд.

7Ва хонаро, — болорҳо, остонаҳо, деворҳо ва дарҳои онро, — бо тилло рӯйбаст намуд, ва бар деворҳо каррубиёнро ҳак кард.

8Ва хонаи қудси қудсҳоро сохт: дарозияш, мувофиқи фарохии хона, бист зироъ, ва фарохияш бист зироъ буд; ва онро бо тиллои хуб, ба миқдори шашсад киккар, рӯйбаст намуд.

9Ва вазни мехҳо панҷоҳ сиқл тилло буд; ва болохонаҳоро бо тилло рӯйбаст намуд.

10Ва дар хонаи қудси қудсҳо ду каррубии муҷассамкорӣ сохт, ва онҳоро бо тилло пӯшонид+.

11Ва болҳои каррубиён бист зироъ дарозӣ дошт; як бол, ки панҷ зироъ буд, ба девори хона мерасид, ва боли дигар, ки панҷ зироъ буд, ба боли каррубии дигар мерасид;

12Ва боли каррубии дигар, ки панҷ зироъ буд, ба девори хона мерасид, ва боли дигараш, ки панҷ зироъ буд, ба боли каррубии дигар мечаспид.

13Болҳои ин каррубиён ба дарозии бист зироъ паҳн шуда буд, ва онҳо бар пойҳои худ меистоданд, ва рӯйҳошон ба сӯи хона буд.

14Ва пардаро аз лоҷвард ва арғувон ва қирмиз ва катон сохт, ва нақши каррубиёнро бар он кашид+

15Ва пеши хона ду сутун сохт, ки дарозии онҳо сию панҷ зироъ буд; ва тоҷе ки бар сари ҳар яке аз онҳо буд, панҷ зироъ дарозӣ дошт+.

16Ва шилшилаҳо, мисли онҳое ки дар ҳарам буд, сохта, бар сари сутунҳо гузошт; ва сад анор сохта, бар шилшилаҳо ниҳод.

17Ва сутунҳоро пеши маъбад барқарор намуд, — якеро аз тарафи рост, ва дигареро аз тарафи чап; ва номи сутуни тарафи ростро Ёкин хонд, ва номи сутуни тарафи чапро — Бӯаз.

БОБИ ЧОРУМ

Давоми сохтмон.

4^1•Ва қурбонгоҳи мисин сохт, ки дарозияш бист зироъ, ва фарохияш бист зироъ, ва қадаш даҳ зироъ буд+.

2Ва ҳавзи аз мис рехтае сохт, ки аз лаб то лабаш даҳ зироъ буд, шакли комилан доиравӣ дошт, ва қадаш панҷ зироъ буд, ва риштаи сӣ-зироӣ онро гирдогирд дар бар мегирифт+.

3Ва зери он сурати говон буд, ки онро гирдогирд дар бар мегирифт, ба тавре ки ба ҳар зироъ даҳ адад аз онҳо буд, ва онҳо ҳавзро гирдогирд дар бар мегирифт; ин говон ду қатор буда, баробари рехта шудани он рехта шуда буд.

4Он бар дувоздаҳ гов меистод, ки се адади онҳо ба тарафи шимол менигарист, ва се адади онҳо ба тарафи ғарб менигарист, ва се адади онҳо ба тарафи ҷануб менигарист, ва се адади онҳо ба тарафи шарқ менигарист, ва ҳавз аз боло бар онҳо меистод; ва ҳамаи пуштҳои онҳо дар таги он буд.

5Ва ғафсии он як ваҷаб буд, ва лабаш мисли лаби ҷилди гули савсан сохта шуда буд; ҳаҷми он гунҷоиши се ҳазор батро дошт.

6Ва даҳ лаган сохт, ва аз онҳо панҷ ададро ба тарафи рост, ва панҷ ададро ба тарафи чап гузошт, то ки дар онҳо шустушӯ кунанд, — он чиро, ки ба қурбонии сӯхтанӣ тааллуқ дошт, дар онҳо мешустанд; ва ҳавз барои он буд, ки коҳинон дар он шустушӯ намоянд+.

7Ва даҳ чароғдони тилло мувофиқи дастури онҳо сохта, дар маъбад панҷ ададро ба тарафи рост, ва панҷ ададро ба тарафи чап гузошт+.

8Ва даҳ миз сохта, дар маъбад панҷ ададро ба тарафи рост, ва панҷ ададро ба тарафи чап гузошт; ва сад косаи тилло сохт.

9Ва саҳни коҳинон, ва саҳни бузург, ва дарҳо барои саҳн сохт; ва дарҳоро бо мис пӯшонид.

10Ва ҳавзро дар тарафи рост, дар кунҷи шарқи ҷанубӣ ҷойгир кард.

11Ва Ҳуром дегҳо ва хокандозҳо ва косаҳо сохт; ва Ҳуром кореро, ки назди подшоҳ Сулаймон дар хонаи Худо ба ҷо меовард, ба анҷом расонид:

12Ду сутун, ва ду гулӯлаи тоҷҳое ки бар сари сутунҳо буд; ва ду шабака барои пӯшонидани ду гулӯлаи тоҷҳое ки бар сари сутунҳо буд;

13Ва чорсад аноре ки барои ду шабака буд: ду қатор анорҳо барои ҳар шабака аз баҳри пӯшонидани ду гулӯлаи тоҷҳое ки болои сутунҳо буд;

14Ва пояҳоро сохт, ва лаганҳоро бар пояҳо сохт;

15Як ҳавз, ва дувоздаҳ говро, ки дар таги он буд;

16Ва дегҳо ва хокандозҳо ва чанголҳо, ва тамоми колои онҳоро, ки Ҳуром, ҳунарманди падараш, назди подшоҳ Сулаймон барои хонаи Худованд сохт, аз миси сайқалӣ буд.

17Онҳоро подшоҳ дар водии Урдун дар умқи гиле ки дар миёни Суккӯт ва Саредото буд, рехт.

18Ва Сулаймон тамоми ин колоро он қадар бисьёр сохт, ки муайян кардани вазни мис ғайриимкон буд.

19Ва Сулаймон тамоми колоеро, ки дар хонаи Худо буд, ва қурбонгоҳи тилло, ва мизҳоро, ки нони такдим бар онҳо буд, сохт,

20Ва чароғдонҳо ва чароғҳои онҳоро аз тиллои пок, то ки мувофиқи дастур пеши ҳарам даргиронида шавад;

21Ва гулҳо ва чароғҳо ва анбӯрҳоро аз тилло, яъне аз зари холис;

22Ва оташгиракҳо ва косаҳо ва қошуқҳо ва маҷмарҳоро аз тиллои пок; ва дарвозаи хонаро, — дарҳои дохилӣ ба сӯи қудси қудсҳо, ва дарҳои маъбад ба сӯи толор, — аз тилло.

БОБИ ПАНҶУМ

Сандуқи аҳд ба маъбад оварда шуд.

5^1Ва тамоми коре ки Сулаймон барои хонаи Худованд ба ҷо овард, анҷом ёфт; ва Сулаймон он чиро, ки падараш Довуд вақф карда буд, овард, ва нуқра ва тилло ва тамоми колоро ба хазоини хонаи Худо супурд.

2•Он гоҳ Сулаймон пирони Исроил, ва ҳамаи сардорони сибтҳо, раисони хонаводаҳои банӣ-Исроилро дар Ерусалим ҷамъ кард, то ки сандуқи аҳди Худовандро аз шаҳри Довуд, ки Сион бошад, бароваранд+.

3Ва тамоми мардуми Исроил дар иди моҳи ҳафтум назди подшоҳ ҷамъ шуданд.

4Ва ҳамаи пирони Исроил омаданд, ва левизодагон сандуқро бардоштанд.

5Ва сандуқ, ва хаймаи ҷомеъ, ва тамоми колои муқаддасро, ки дар хайма буд, бардоштанд, — онҳоро коҳинон ва левизодагон бардоштанд.

6Ва подшоҳ Сулаймон ва тамоми ҷамоати Исроил, ки ба хузури ӯ назди сандуқ ҷамъ шуда буданд, гӯсфандон ва говонро қурбонӣ карданд, ки микдори онҳоро, ба сабаби бисьёриашон, ба ҳисоб овардан ва муайян намудан мумкин набуд.

7Ва коҳинон сандуқи аҳди Худовандро ба маконаш, ба ҳарами хона, ба қудси қудсҳо, зери болҳои каррубиён дароварданд.

8Ва каррубиён болҳошонро бар макони сандуқ паҳн мекарданд, ва каррубиён сандуқ ва дастакҳояшро аз боло мепӯшониданд+.

9Ва дастакҳоро пеш кашида дароз карданд, ба тавре ки сари дастакҳо аз сандуқе ки пеши ҳарам буд, аён мешуд, вале аз берун аён намешуд; ва онҳо то имрӯз дар он ҷост.

10Дар сандуқ чизе набуд, ғайр аз лавҳҳое ки Мусо дар Хӯриб дар он гузошт, вақте ки Худованд бо банӣ-Исроил, ҳангоми берун омаданашон аз Миср, аҳд баст+.

11Ва чунин воқеъ шуд, ки чун коҳинон аз қудс берун омаданд, — зеро ҳамаи коҳиноне ки дар он ҷо буданд, худро, сарфи назар аз навбатҳошон, такдис карданд,+

12Ва ҳамаи левизодагони муғаннӣ, яъне Ософ, Ҳеймон, Едутун, ва писаронашон, ва бародаронашон, либоси катон дар бар карда, бо санҷҳо ва барбатҳо ва удҳо ба тарафи шарқии қурбонгоҳ меистоданд, ва саду бист нафар коҳинон ҳамроҳи онҳо истода, карнай менавохтанд,+

13Ва ин карнайнавозон ва муғанниён мисли як тан барои ҳамду санои Худованд якдилона овоз мебароварданд, ва ҳамин ки садои карнайҳо ва санҷҳо ва дигар асбоби мусиқиро баланд карда, Худовандро ҳамд гуфтанд, ки Ӯ некӯст, зеро ки эҳсони Ӯ то абад аст, — он гоҳ хона, хонаи Худованд, аз абр пур шуд,+

14Ва коҳинон, ба сабаби абр, натавонистанд барои хизмат биистанд, зеро ки ҷалоли Худованд хонаи Худоро пур карда буд+.

БОБИ ШАШУМ

Нутқ ва дуои Сулаймон.

6^1Он гоҳ Сулаймон гуфт:

«Худованд гуфтааст, ки дар меғ сокин мешавад+.

2Вале ман хонае барои сукунати Ту бино намудаам,

маконе барои он ки Ту дар он то абад сокин шавӣ».

3•Ва подшоҳ рӯи худро гардонида, тамоми ҷамоати Исроилро баракат дод, — ва тамоми ҷамоати Исроил меистоданд, —+

4Ва гуфт: «Муборак аст Худованд Худои Исроил, ки бо даҳони Худ ба падарам Довуд сухан рондааст, ва бо дасти Худ онро ба ҷо овардааст! Ӯ гуфтааст:

5„Аз рӯзе ки Ман қавми Худ Исроилро аз замини Миср берун овардаам, шаҳреро аз ҳамаи сибтҳои Исроил барои бино кардани хонае барнагузидаам, то ки исми Ман дар он бошад, ва касеро барнагузидаам, то ки вай бар қавми Ман Исроил раис бошад;

6Валекин Ерусалимро баргузидам, то ки исми Ман дар он бошад, ва Довудро баргузидам, то ки вай бар қавми Ман Исроил бошад“+.

7Ва дар дили падарам Довуд орзуе буд, ки хонае ба исми Худованд Худои Исроил бино кунад+.

8Вале Худованд ба падарам Довуд гуфт: „Чун дар дили ту орзуе буд, ки хонае ба исми Ман бино намоӣ, хуб кардӣ, ки чунин орзуе дар дили худ доштӣ;

9Аммо ту хонаро бино нахоҳӣ кард, балки писари ту, ки аз камари ту берун ояд, — ӯ хонаро ба исми Ман бино хоҳад кард“+.

10Ва Худованд каломи Худро, ки ба забон ронда буд, ба ҷо овард, ва ман ба ҷои падарам Довуд ба майдон омадам ва, бар тибқи он чи Худованд гуфта буд, бар тахти Исроил нишастам, ва хонае ба исми Худованд Худои Исроил бино кардам+.

11Ва сандуқеро дар он ҷо гузоштам, ки аҳди Худованд, ки онро бо банӣ-Исроил баста буд, дар он мебошад».

12•Ва ӯ пеши қурбонгоҳи Худованд, дар рӯ ба рӯи тамоми ҷамоати Исроил истода, дастҳои худро дароз кард, —+

13Зеро ки Сулаймон минбари мисине ки дарозияш панҷ зироъ, ва фарохияш панҷ зироъ, ва қадаш се зироъ буд, сохта, онро дар миёни саҳн гузошта буд; ва бар он истода, дар рӯ ба рӯи тамоми ҷамоати Исроил зону зад, ва дастҳои худро сӯи осмон дароз кард, —

14Ва гуфт: «Эй Худованд Худои Исроил! Худое мисли Ту дар осмон ва замин нест; Ту ба бандагони Худ, ки ба хузури Ту бо тамоми дили худ рафтор менамоянд, аҳд ва эҳсонро нигоҳ медорӣ+.

15Ту он чиро, ки ба бандаи Худ — падарам Довуд — гуфтаӣ, риоя намудӣ; Ту бо даҳони Худ гуфтаӣ ва бо дасти Худ ба ҷо овардаӣ, чунон ки имрӯз воқеъ шудааст.

16Ва алҳол, эй Худованд Худои Исроил, барои бандаи Худ, падарам Довуд, он каломро риоя намо, ки ба ӯ гуфтаӣ: „Касе ки ба ҳузури Ман бар тахти Исроил биншинад, барои ту хотима нахоҳад ёфт, ба шарте ки писаронат роҳҳои худро нигоҳ дошта, мувофиқи шариати Ман рафтор намоянд, чунон ки ту ба ҳузури Ман рафтор намудаӣ“+.

17Ва алҳол, эй Худованд Худои Исроил, бигзор каломи Ту, ки ба бандаи Худ Довуд гуфтаӣ, собит шавад!+

18Оё дар ҳақиқат Худо бар замин бо одамизод сокин мешавад? Охир, осмон ва фалакулафлок наметавонад Туро гунҷоиш диҳад, чӣ ҷои ин хонае ки ман бино кардаам+.

19Валекин, эй Худованд Худои ман, ба дуои бандаи Худ ва ба истиғосаи вай таваҷҷӯҳ намо, то тазаррӯъ ва дуоеро, ки бандаат ба ҳузури Ту мегӯяд, бишнавӣ,

20Ва чашмони Ту бар ин хона, бар ин маконе ки дар бораи он гуфтаӣ: „Исми Ман дар он ҷо хоҳад буд“, шабу рӯз воз бошад, ва Ту дуоеро, ки бандаат дар ин макон мегӯяд, бишнавӣ+.

21Ва Ту истиғосаҳои бандаи Худ ва қавми Худ Исроилро, ки дар ин макон дуо мегӯянд, бишнав, ва онро аз ҷои сукунати Худ, аз осмон бишнав, ва шунида, биомурз.

22Агар касе нисбат ба ёри худ гуноҳ карда, ба қасам хӯрдан маҷбур шавад, ва омада, пеши қурбонгоҳи Ту дар ин хона қасам хӯрад, —+

23Он гоҳ Ту аз осмон бишнав, ва амал намуда, бар бандагонат доварӣ намо, то ки сазои шарирро дода, рафторашро ба сараш баргардонӣ, ва одилро сафед карда, бар тибқи адолаташ ба вай подош диҳӣ.

24Ва агар қавми Ту Исроил барои гуноҳе ки ба хузури Ту ба амал оварда бошанд, пеши душман мағлуб шаванд, ва сӯи Ту руҷӯъ намуда ва исми Туро ҳамду сано хонда, пеши Ту дар ин хона дуо гӯянд ва истиғоса кунанд, —+

25Он гоҳ Ту аз осмон бишнав, ва гуноҳи қавми Худ Исроилро биомурз, ва онҳоро ба замине ки ба онҳо ва ба падаронашон додаӣ, баргардон.

26Ҳангоме ки осмон баста шавад ва барои гуноҳе ки ба хузури Ту ба амал оварда бошанд, борон наборад, ва дар ин макон дуо гуфта ва исми Туро ҳамду сано хонда, аз гуноҳи худ тавба кунанд, чунки Ту онҳоро фурӯ нишондаӣ, —+

27Он гоҳ Ту аз осмон бишнав, ва гуноҳи бандагони Худ ва қавми Худ Исроилро омурзида, роҳи некӯро, ки бо он бояд бираванд, ба онҳо нишон бидеҳ, ва бар замини Худ, ки онро ба қавми Худ барои мерос додаӣ, борон бифирист+.

28Агар дар замин қаҳтӣ рӯй диҳад, агар вабо ояд, агар боди самум, хушксолӣ, малах ва кирмак пайдо шавад, агар душманонашон онҳоро дар шаҳрҳои заминашон ба танг оваранд, агар ягон мусибат ва ягон беморӣ ба вуқӯъ ояд, —+

29Он гоҳ ҳар дуо ва ҳар истиғосаро, ки аз ҷониби ҳар одам ва аз ҷониби тамоми қавми Ту гуфта мешавад, вақте ки ҳар яке аз онҳо мусибати худ ва дарди худро медонанд ва дастҳои худро сӯи ин хона дароз мекунанд, —

30Ту аз осмон, ки макони сукунати Туст, бишнав ва биомурз, ва ба ҳар кас, ки дили варо медонӣ, бар тибқи тамоми рафтораш подош деҳ, зеро ки танҳо Ту донандаи дилҳои тамоми банӣ-одам ҳастӣ,+

31То ки онҳо аз Ту ҳаросон бошанд ва дар тамоми айёми зиндагии худ ба рӯи замине ки Ту ба падарони мо додаӣ, бо роҳҳои Ту бираванд.

32Ва ҳамчунин аҷнабиро, ки аз ҷумлаи қавми Ту Исроил набошад, вале ба хотири исми бузурги Ту ва дасти қавии Ту ва бозуи тӯлонии Ту аз замини дурдасте омада бошад, ва омада, сӯи ин хона дуо гӯяд, —+

33Ту аз осмон, ки макони сукунати Туст, бишнав, ва ҳар он чиро, ки он аҷнабӣ сӯи Ту хонда дархост намояд, ба амал овар, то ки ҳамаи қавмҳои замин исми Туро бишносанд, ва аз Ту мисли қавми Ту Исроил ҳаросон бошанд, ва бидонанд, ки исми Ту бар ин хонае ки ман бино кардаам, хонда шудааст.

34Ҳангоме ки қавми Ту ба ҷанги зидди душманони худ, бо роҳе ки Ту онҳоро фиристодаӣ, берун оянд, ва ба ин шаҳре ки Ту баргузидаӣ, ва ба хонае ки ман ба исми Ту бино кардаам, руҷӯъ намуда, сӯи Ту дуо гӯянд, —

35Он гоҳ Ту аз осмон дуо ва истиғосаи онҳоро бишнав, ва дархости онҳоро ба ҷо овар.

36Ҳангоме ки онҳо пеши Ту гуноҳ кунанд, — зеро касе нест, ки гуноҳ накунад, — ва Ту бар онҳо ғазаб карда, онҳоро ба душман таслим намоӣ, ва асиркунандагонашон онҳоро ба замини дур ё наздик бибаранд,+

37Ва ҳангоме ки онҳо дар замине ки он ҷо асир бошанд, ба худ омада тавба кунанд, ва дар замини асирии худ ба сӯи Ту истиғоса намуда, гӯянд: „Мо гуноҳ карда ва осӣ шуда, рафтори шарирона кардем“,+

38Ва ҳангоме ки онҳо дар замини асирии худ, ки ба он ҷо онҳоро ба асирӣ бурдаанд, бо тамоми дили худ ва бо тамоми ҷони худ сӯи Ту баргарданд, ва ба замине ки Ту ба падаронашон додаӣ, ва ба шаҳре ки Ту баргузидаӣ, ва ба хонае ки ман ба исми Ту бино кардаам, руҷӯъ намуда, сӯи Ту дуо гӯянд, —+

39Он гоҳ Ту аз осмон, ки макони сукунати Туст, дуо ва истиғосаи онҳоро бишнав, ва дархости онҳоро ба ҷо овар, ва қавми Худро, ки пеши Ту гуноҳ кардаанд, биомурз.

40Алҳол, эй Худои ман, бигзор чашмони Ту воз бошад, ва гӯшҳои Ту ба дуое ки дар ин макон гуфта мешавад, шунаво бошад+.

41Ва алҳол, зй Худованд Худо, ба сӯи оромгоҳи Худ бархез, — Ту ва сандуқи қудрати Ту; коҳинони Ту, эй Худованд Худо, ҷомаи наҷот хоҳанд пӯшид, ва порсоёни Ту ба некӯӣ шод хоҳанд шуд+.

42Эй Худованд Худо! Рӯи масеҳи Худро барнагардон, эҳсонҳои бандаи Худ Довудро ба ёд овар»+.

БОБИ ҲАФТУМ

Қурбониҳо ва иди ботантана.

7^1•Ва ҳангоме ки Сулаймон гуфтани дуоро ба анҷом расонид, оташе аз осмон фурӯд омада, қурбонии сӯхтанӣ ва забҳҳоро сӯзонид, ва ҷалоли Худованд хонаро пур кард+.

2Ва коҳинон натавонистанд ба хонаи Худованд дохил шаванд, зеро ки ҷалоли Худованд хонаи Худовандро пур карда буд.

3Ва тамоми банӣ-Исроил фурӯд омадани оташ ва ҷалоли Худовандро бар хона диданд, ва рӯй бар замини сангфарш афтода, саҷда бурданд, ва Худовандро ҳамду сано хонданд, зеро ки Ӯ некӯст, зеро ки эҳсони Ӯ то абад аст+.

4Ва подшоҳ ва тамоми қавм қурбониҳо ба ҳузури Худованд забҳ карданд.

5Ва подшоҳ Сулаймон бисту ду ҳазор гов ва саду бист ҳазор гӯсфанд қурбонӣ кард; ва подшоҳ ва тамоми қавм хонаи Худоро такдис карданд.

6Ва коҳинон дар навбатдории худ меистоданд, ва левизодагон бо асбоби суруди Худованд буданд, ки подшоҳ Довуд онҳоро барои ҳамду санои Худованд сохта буд, зеро ки эҳсони Ӯ то абад аст, ва Довуд ба воситаи онҳо ҳамду сано мегуфт; ва коҳинон дар рӯ ба рӯи онҳо карнай менавохтанд, ва тамоми Исроил меистоданд.

7Ва Сулаймон миёнаи саҳнро, ки пеши хонаи Худованд буд, такдис намуд, чунки қурбониҳои сӯхтанӣ ва чарбуи қурбониҳои саломатиро дар он ҷо такдис кард, зеро қурбонгоҳи мисине ки Сулаймон сохта буд, қурбониҳои сӯхтанӣ ва ҳадияҳои ордӣ ва чарбуи қурбониҳоро натавонист гунҷоиш диҳад+.

8Ва Сулаймон дар он вақт ҳафт рӯз ид кард, ва тамоми Исроил ҳамроҳи ӯ буданд, ки ин ҷамоати бағоят бузург аз даромадгоҳи Ҳамот то водии Миср ҷамъ омада буданд;+

9Ва дар рӯзи ҳаштум ҷамъомади ботантанаи идонае барпо карданд, зеро ки такдиси қурбонгоҳро ҳафт рӯз, ва идро ҳафт рӯз ба амал оварданд.

10Ва дар рӯзи бисту сеюми моҳи ҳафтум ӯ қавмро ба хаймаҳошон фиристод, ки онҳо ба сабаби некие ки Худованд ба Довуд ва Сулаймон ва қавми Худ Исроил карда буд, хурсанд ва дилшод буданд.

11•Ва Сулаймон хонаи Худованд ва хонаи подшоҳро ба анҷом расонид; ва ҳар он чи орзуи дили Сулаймон буд, ки дар хонаи Худованд ва дар хонаи худаш ба амал оварад, муваффақият ёфт.

Худованд ба Сулаймон зоҳир мешавад.

12Ва Худованд шабона ба Сулаймон зоҳир шуд, ва ба ӯ гуфт: «Дуои туро шунидам, ва ин маконро барои Худ баргузидам, то ки хонаи қурбониҳо гардад+.

13Агар осмонро бибандам, ва борон наборад, ва агар ба малах фармон диҳам, ки ҳосили заминро бихӯрад, ва агар вабое бар қавми Худ бифиристам,+

14Ва қавми Ман, ки ба исми Ман номида шудаанд, гардан фуроварда, дуо гӯянд ва рӯи Маро ҷӯё шаванд, ва аз роҳҳои бади худ баргарданд, — он гоҳ Ман аз осмон шунида, гуноҳҳои онҳоро хоҳам омурзид, ва замини онҳоро шифо хоҳам дод+.

15Алҳол чашмони Ман воз ва гӯшҳои Ман ба дуое ки дар ин макон гуфта мешавад, шунаво хоҳад буд+.

16Ва алҳол Ман ин хонаро баргузидам ва такдис кардам, то ки исми Ман то абад дар он бошад; ва чашмони Ман ва дили Ман тамоми айём дар ин ҷо хоҳад буд+.

17Ва агар ту ба ҳузури Ман, чунон ки падарат Довуд рафтор менамуд, рафтор намоӣ, ва ҳар чиро, ки Ман ба ту амр фармудаам, ба ҷо оварӣ, ва фароизу аҳкоми Маро нигоҳ дорӣ,

18Ман тахти салтанати туро устувор хоҳам кард, чунон ки бо падарат Довуд аҳд баста, гуфтаам: „Аз ту касе ки бар Исроил ҳоким бошад, аз миён нахоҳад рафт“+.

19Валекин агар шумо рӯй гардонида, аҳкому фароизеро, ки ба шумо додаам, тарк кунед, ва рафта, худоёни дигарро ибодат намоед, ва ба онҳо саҷда баред, —

20Ман онҳоро аз замини Худ, ки ба онҳо додаам, решакан хоҳам кард, ва ин хонаро, ки ба исми Худ такдис намудаам, аз хузури Худ дур хоҳам андохт, ва онро дар миёни ҳамаи қавмҳо зарбулмасал ва хандахариш хоҳам гардонид+.

21Ва дар ҳаққи ин хона, ки олишукӯҳ буд, ҳар касе ки аз пеши он бигзарад, аз харобии он дар ҳайрат монда, хоҳад гуфт: „Аз чӣ сабаб Худованд ба ин замин ва ба ин хона чунин амал намудааст?“+

22Ва хоҳанд гуфт: „Аз он сабаб, ки онҳо Худованд Худои падарони худро, ки онҳоро аз замини Миср берун оварда буд, тарк карданд, ва худоёни дигарро пайравӣ намуда, ба онҳо саҷда бурданд ва онҳоро ибодат карданд; бинобар ин тамоми ин мусибатро ба сари онҳо овардааст“».

БОБИ ҲАШТУМ

Корҳои Сулаймон ва ҷалоли ӯ.

8^1•Ва баъд аз гузаштани бист сол, ки дар ин муддат Сулаймон хонаи Худованд ва хонаи худашро бино кард, —+

2Шаҳрҳоеро, ки Ҳуром ба Сулаймон дода буд, Сулаймон обод кард, ва банӣ-Исроилро дар онҳо сокин гардонид.

3Ва Сулаймон ба Ҳамот-Субо рафта, бар он дастболо шуд.

4Ва Тадмӯрро дар биёбон бино кард, ва шаҳрҳои захираҳоро, ки дар Ҳамот бино карда буд, ба анҷом расонид.

5Ва Байт-Ҳӯрӯни боло ва Байт-Ҳӯрӯни поёнро бино кард, ки шаҳрҳои ҳисордори дорои деворҳо, дарвозаҳо ва ғалақаҳо буд;+

6Ва низ Баалот, ва ҳамаи шаҳрҳои захираҳоро, ки Сулаймон дошт, ва ҳамаи шаҳрҳои аробаҳо, ва шаҳрҳои саворагон, ва ҳар он чиро, ки Сулаймон орзу дошт дар Ерусалим ва дар Лубнон, ва дар тамоми замини салтанати худ бино кунад.

7Тамоми қавме ки аз ҳиттиён ва амӯриён ва фариззиён ва ҳиввиён ва ябусиён боқӣ монда буданд, онҳое ки аз Исроил набуданд,

8Яъне аз фарзандони онҳо, ки баъд аз онҳо дар замин боқӣ монда буданд, ва онҳоро банӣ-Исроил маҳв накарда буданд, — ба зиммаи онҳо Сулаймон хироҷ гузошт, ки то имрӯз чунин аст.

9Валекин аз банӣ-Исроил Сулаймон барои корҳои худ касеро ӯхдадор нагардонид, зеро ки онҳо ҷанговарон ва мирони саркардаи ӯ ва сардорони аробаҳо ва саворагони ӯ буданд+.

10Ва сарнозироне ки подшоҳ Сулаймон дошт, дусаду панҷоҳ нафар буданд, ки ба қавм сардорӣ мекарданд.

11Ва духтари фиръавнро Сулаймон аз шаҳри Довуд ба хонае ки барои вай бино карда буд, кӯчонид, зеро ки гуфт: «Зани ман дар хонаи Довуд, подшоҳи Исроил, сокин нахоҳад шуд, чунки ҳамаи ҷойҳое ки сандуқи Худованд ба онҳо дохил шудааст, муқаддас аст»+.

12Он гоҳ Сулаймон бар қурбонгоҳе ки пеши равоқ бино карда буд, қурбониҳои сӯхтаниро барои Худованд такдим менамуд:+

13Қурбониҳои сӯхтаниро барои ҳар рӯз бар тибқи фармудаи Мусо, барои шанбеҳо, ва барои навмоҳҳо, ва барои идҳо се маротиба дар як сол: дар иди фатир, ва дар иди ҳафтаҳо, ва дар иди хаймаҳо+.

14Ва бар тибқи дастури падараш Довуд, гурӯҳҳои коҳинонро бар хизматашон таъин намуд; ва левизодагонро — бар навбатҳошон, то ки ҳамду сано хонанд ва назди коҳинон хизмати муқаррариро барои ҳар рӯз ба ҷо оваранд; ва дарбононро — бар ҳасби гурӯҳҳошон назди ҳар дарвоза; зеро ки фармудаи Довуд, марди Худо, чунин буд+.

15Ва онҳо аз амре ки подшоҳ ба коҳинон ва левизодагон дар ҳар бобат ва дар хусуси хазоин дода буд, дур намешуданд.

16Ва тамоми кори Сулаймон аз рӯзи ниҳодани буньёди хонаи Худованд то вақти анҷом ёфтани он ҳамин тавр сурат гирифта, хонаи Худованд ба анҷоми комил расид.

17Он гоҳ Сулаймон ба Эсьюн-Ҷобар ва ба Эйлат, ки бар соҳили баҳр, дар замини Адӯм аст, рафт+.

18Ва Хуром ба ӯ ба воситаи навкарони худ киштиҳо ва ғуломоне фиристод, ки дарьёгардиро медонистанд, ва онҳо бо навкарони Сулаймон ба Ӯфир рафтанд, ва аз он ҷо чорсаду панҷоҳ киккар тилло гирифта, ба подшоҳ Сулаймон оварданд+.

БОБИ НӮҲУМ

Сулаймон ва маликаи Сабо.

9^1•Ва маликаи Сабо овозаи Сулаймонро шунид, ва бо аҳли рикоби зиёде ва бо шутуроне ки атриёт ва тиллои бисьёр ва сангҳои гаронбаҳо бар онҳо бор карда шуда буд, ба Ерусалим омад, то ки Сулаймонро бо муаммоҳо имтиҳон кунад; ва назди Сулаймон омада, бо ӯ аз ҳар чи дар дилаш буд, гуфтугӯ кард+.

2Ва Сулаймон ҳамаи суханони варо ба вай баён намуд, ва чизе аз Сулаймон пӯшида намонд, ки ба вай баён накарда бошад.

3Ва чун маликаи Сабо ҳикмати Сулаймонро дид, ва низ хонаеро, ки ӯ бино карда буд,

4Ва таомҳои суфраи ӯро, ва шинухези навкарони ӯро, ва рафтори хизматгорони ӯро, ва либосҳои онҳоро, ва соқиёни ӯро, ва либосҳои онҳоро, ва ҳашаматеро, ки ӯ бо он ба хонаи Худованд мебаромад, — вай тамоман моту мабҳут гардид,

5Ва ба подшоҳ гуфт: «Он сухане ки ман дар кишвари худ дар бораи корҳо ва ҳикмати ту шунидаам, рост будааст.

6Вале ман ба суханони онҳо бовар накарда будам, то даме ки омада, бо чашмони худ дидам; ва инак, ҳатто нисфи ҳикмати бузурги ту ба ман маълум нашуда будааст: аз овозае ки ман шунида будам, ту бартарӣ дорӣ.

7Хушо одамони ту, хушо ин навкарони ту, ки ба ҳузури ту ҳамеша меистанд ва ҳикмати туро мешунаванд!

8Муборак аст Худованд Худои ту, ки бар ту таваҷҷӯҳ намуда, туро бар тахти Худ нишонидааст, то ки барои Худованд Худоят подшоҳ бошӣ! Азбаски Худои ту Исроилро дӯст медорад, то ки онҳоро ба сурати абадӣ устувор созад, бинобар ин туро бар онҳо ба подшоҳӣ таъин намудааст, то ки доварӣ ва адолатро ба амал оварӣ»+.

9Ва ба подшоҳ саду бист киккар тилло, ва атриёти бағоят зиёде, ва сангҳои гаронбаҳо инъом кард; мисли он атриёте ки маликаи Сабо ба подшоҳ Сулаймон инъом кард, ҳаргиз набуд.

10Ва низ навкарони Ҳуром ва навкарони Сулаймон, ки тилло аз Ӯфир оварда буданд, чӯби сандал ва сангҳои гаронбаҳо оварданд+.

11Ва подшоҳ аз чӯби сандал зинапояҳо барои хонаи Худованд ва хонаи подшоҳ, ва барбатҳо ва удҳо барои муғанниён сохт; ва мисли он пештар дар замини Яҳудо дида нашуда буд.

12Ва подшоҳ Сулаймон ба маликаи Сабо ҳар чизи дилхоҳи варо, ки талабида буд, дод, ба замми он чи дар ивази инъоми ба подшоҳ овардаи вай дода шуд. Ва вай бо навкаронаш рӯ ба ҷониби кишвари худ ниҳода, равона шуд.

Сарвати Сулаймон ва даромадҳои бузурги ӯ.

13•Ва вазни тиллое ки дар як сол назди Сулаймон меомад, шашсаду шасту шаш киккар тилло буд,

14Илова бар он чи бозоргонон ва савдогарон меоварданд; ва ҳамаи подшоҳони араб ва ҳокимони вилоятҳо низ тилло ва нуқра барои Сулаймон меоварданд.

15Ва подшоҳ Сулаймон дусад сипари калон аз тиллои кӯфта сохт, ки барои ҳар сипар шашсад сиқл тиллои кӯфта сарф шуд,

16Ва сесад сипари хурд аз тиллои кӯфта сохт, ки барои ҳар сипар сесад сиқл тилло сарф шуд; ва подшоҳ онҳоро дар хонаи ҷангали Лубнон гузошт+.

17Ва подшоҳ тахти калоне аз оҷ сохт, ва онро бо зари холис пӯшонид.

18Ва тахт шаш зинапоя дошт, ва пойандози тиллоӣ, ки ба тахт пайванд буд; ва дастмонакҳо аз ду тарафи нишемангоҳ буд, ва ду шер аз паҳлуи дастмонакҳо меистод.

19Ва дувоздаҳ шер дар он ҷо бар шаш зинапоя аз ду тараф меистод; дар ягон мамлакат мисли он сохта нашуда буд.

20Ва ҳамаи зарфҳои нӯшидании подшоҳ Сулаймон аз тилло буд, ва ҳамаи зарфҳои хонаи ҷангали Лубнон аз зари холис буд; аз нуқра чизе набуд: он дар айёми Сулаймон ҳеҷ қимате надошт.

21Зеро подшоҳ киштиҳо дошт, ки бо навкарони Хуром ба Таршиш мерафт; дар се сол як дафъа киштиҳои таршишӣ омада, тилло ва нуқра, оҷ ва маймунҳо ва товусҳо меовард+.

22Ва подшоҳ Сулаймон аз ҷиҳати сарват ва ҳикмат аз ҳамаи подшоҳони рӯи замин бузургтар гардид+.

23Ва ҳамаи подшоҳони рӯи замин толиби дидори Сулаймон буданд, то ҳикматеро, ки Худо дар дили ӯ ниҳода буд, бишнаванд+.

24Ва онҳо ҳар яке ҳадияи худро: колои нуқра ва колои тилло, ва либос, аслиҳа ва атриёт, аспон ва хачирон сол ба сол меоварданд.

25Ва Сулаймон чор ҳазор охур барои аспон ва аробаҳо, ва дувоздаҳ ҳазор саворагон дошт, ва онҳоро дар шаҳрҳои аробаҳо ва назди подшоҳ дар Ерусалим ҷойгир кард+.

26Ва ӯ бар ҳамаи подшоҳон аз наҳр то замини фалиштиён ва то сарҳади Миср ҳукмронӣ мекард+.

27Ва подшоҳ нуқраро дар Ерусалим ба сангҳои кӯча баробар гардонид, ва чӯби арзро ба чӯби чумиз, ки дар пастӣ бисьёр мерӯяд, баробар сохт.

28Ва аспонро барои Сулаймон аз Миср ва аз ҳамаи кишварҳо меоварданд+.

Фавти Сулаймон.

29•Ва бақияи аъмоли Сулаймон, аз аввал то охир, дар навиштаҷоти Нотони набӣ, ва дар нубуввати Аҳиёи шилӯнӣ, ва дар рӯъёи Еъдӯи ғайбгӯй дар ҳаққи Ёробъом ибни Набот навишта шудааст.

30Ва Сулаймон чил сол дар Ерусалим бар тамоми Исроил подшоҳӣ кард.

31Ва Сулаймон бо падарони худ хобид, ва ӯро дар шаҳри падараш Довуд дафн карданд; ва писараш Раҳабъом ба ҷои ӯ подшоҳ шуд.

БОБИ ДАҲУМ

Подшоҳии Раҳабъом.

10^1•Ва Раҳабъом ба Шакем рафт, зеро ки тамоми Исроил ба Шакем омаданд, то ки ӯро подшоҳ кунанд+.

2Ва ҳангоме ки Ёробъом инро шунид, — ва ӯ дар Миср буд, чунки аз пеши подшоҳ Сулаймон гурехта буд, — ва Ёробъом аз Миср баргашт+.

3Ва фиристода, ӯро хонданд; ва Ёробъом ва тамоми Исроил омаданд, ва ба Раҳабъом сухан ронда, гуфтанд:

4«Падарат юғи моро гарон карда буд, вале ту алҳол хизмати сахти падарат ва юғи гарони варо, ки бар мо ниҳода буд, сабук гардон, ва мо хизмати туро ба ҷо хоҳем овард»+.

5Ва ӯ ба онҳо гуфт: «Баъд аз се рӯз назди ман биёед». Ва қавм рафтанд.

6Ва подшоҳ Раҳабъом аз пироне ки ба ҳузури падараш Сулаймон, дар вақти зинда будани вай, меистоданд, машварат пурсида, гуфт: «Шумо чӣ маслиҳат медиҳед, то ки ба ин қавм ҷавоб гардонам?»

7Ва онҳо ба ӯ сухан ронда, гуфтанд: «Агар ту ба ин қавм меҳрубон бошӣ ва дилашонро ба даст оварӣ, ва ба онҳо суханони нек гӯӣ, онҳо тамоми айём бандагони ту хоҳанд буд».

8Вале ӯ машваратеро, ки пирон ба ӯ доданд, рад намуд, ва аз ҷавононе ки бо ӯ калон шуда буданд ва ба хузураш меистоданд, машварат пурсид,

9Ва ба онҳо гуфт: «Шумо чӣ маслиҳат медиҳед, то ки ба ин қавм ҷавоб гардонам, ки онҳо ба ман сухан ронда, гуфтанд: „Юғеро, ки падарат бар мо ниҳода буд, сабук гардон“?»

10Ва он ҷавонон, ки бо ӯ калон шуда буданд, ба ӯ сухан ронда, гуфтанд: «Ба ин қавме ки ба ту сухан ронда, гуфтаанд: „Падарат юғи моро гарон карда буд, вале ту онро барои мо сабук гардон“, — ту ба онҳо чунин бигӯ: „Ангушти хурди ман аз камари падарам ғафстар аст;

11Ва алҳол, падарам юғи гароне бар шумо ниҳода буд, вале ман юғи шуморо боз ҳам гаронтар хоҳам кард; падарам шуморо бо тозиёнаҳо ҷазо медод, вале ман шуморо бо нешҳои каждум ҷазо хоҳам дод“».

Тақсим шудани мамлакат.

Ёробъом бар Исроил подшоҳ мегардад.

12Ва Ёробъом ва тамоми қавм дар рӯзи сеюм назди Раҳабъом омаданд, чунон ки подшоҳ сухан ронда, гуфта буд: «Дар рӯзи сеюм назди ман биёед».

13Ва подшоҳ ба онҳо ҷавоби сахт гардонид; ва подшоҳ Раҳабъом машварати пиронро рад кард.

14Ва бар тибқи машварати ҷавонон ба онҳо гуфт: «Падарам юғи шуморо гарон карда буд, вале ман онро боз ҳам гаронтар хоҳам кард; падарам шуморо бо тозиёнаҳо ҷазо медод, вале ман — бо нешҳои каждум».

15Ва подшоҳ ба қавм гӯш надод, зеро ки ин аз ҷониби Худо насиб шуда буд, то ки Худованд каломи Худро, ки ба воситаи Аҳиёи шилӯнӣ ба Ёробъом ибни Набот гуфта буд, ба амал оварад+.

16Ва тамоми Исроил диданд, ки подшоҳ ба онҳо гӯш надод, ва қавм ба подшоҳ ҷавоб гардонида, гуфтанд:

«На ҳиссаест моро дар Довуд,
ва на меросе дар писари Йисой.

Эй Исроил, ба хаймаҳои худ биравед!

Эй Довуд, акнун дар фикри хонаи худ бош!»

Ва тамоми Исроил ба хаймаҳои худ рафтанд+.

17Вале бар он банӣ-Исроил, ки дар шаҳрҳои Яҳудо сукунат доштанд, Раҳабъом подшоҳӣ мекард.

18Ва подшоҳ Раҳабъом Ҳадӯромро, ки сардори хироҷ буд, фиристод, вале банӣ-Исроил ӯро сангборон карданд, ва ӯ мурд; ва подшоҳ Раҳабъом шитобон ба ароба савор шуд, то ки ба Ерусалим бигрезад+.

19Ва Исроил ба зидди хонадони Довуд балво карданд, ки то имрӯз давом дорад.

БОБИ ЁЗДАҲУМ

Раҳабъом ба Ерусалим бармегардад.

11^1Ва Раҳабъом ба Ерусалим омада, аз хонадони Яҳудо ва Биньёмин саду ҳаштод ҳазор ҷанговарони гузинро ҷамъ овард, то ки бо Исроил ҷанг карда, салтанатро ба Раҳабъом баргардонад.

2Ва каломи Худо бар Шамаъёҳу, марди Худо, нозил шуда, гуфт:+

3«Ба Раҳабъом ибни Сулаймон, подшоҳи Яҳудо, ва ба тамоми Исроил, ки дар Яҳудо ва Биньёмин мебошанд, бигӯй:

4„Худованд чунин мегӯяд: набароед ва бо бародарони худ ҷанг накунед! Ҳар яке ба хонаи худ баргардед, зеро ки ин аз ҷониби Ман шудааст“». Ва онҳо ба каломи Худованд гӯш доданд, ва аз юриши зидди Ёробъом баргаштанд.

5Ва Раҳабъом дар Ерусалим сокин шуд; ва шаҳрҳои ҳисордор дар Яҳудо бино кард;+

6Ва Байт-Лаҳм, ва Эйтом, ва Тақӯо,

7Ва Байт-Сур, ва Сӯкӯ, ва Адуллом,

8Ва Ҷат, ва Морешо, ва Зиф,

9Ва Адуроим, ва Лохиш, ва Азиқо,

10Ва Соръо, ва Аёлӯн, ва Ҳебрӯнро бино кард, ки шаҳрҳои ҳисордор дар Яҳудо ва Биньёмин мебошанд.

11Ва ҳисорҳоро мустаҳкам карда, дар онҳо волиён ва захираҳои хӯрокворӣ ва равған ва шароб гузошт.

12Ва ба ҳар шаҳр сипарҳо ва найзаҳо дода, онҳоро бағоят мустаҳкам намуд. Ва Яҳудо ва Биньёмин дар ихтиёри ӯ монданд.

13Ва коҳинон ва левизодагоне ки дар тамоми Исроил буданд, аз тамоми ҳудуди худ назди ӯ ҷамъ шуданд,

14Зеро ки левизодагон ҳаволии шаҳрҳо ва амлоки худро тарк карда, ба Яҳудо ва Ерусалим омаданд, чунки Ёробъом бо писаронаш онҳоро аз каҳонати Худованд дур карда буд,+

15Ва барои худ коҳинонро аз баҳри баландиҳо ва нарбузҳо ва гӯсолаҳое ки сохта буд, таъин намуд+.

16Ва аз қафои левизодагон аз ҳамаи сибтҳои Исроил касоне ки дили худро толиби Худованд Худои Исроил гардонида буданд, ба Ерусалим омаданд, то ки барои Худованд Худои падарони худ қурбонӣ кунанд.

17Ва онҳо салтанати Яҳудоро мустаҳкам карданд, ва Раҳабъом ибни Сулаймонро се сол тақвият доданд, зеро ки се сол бо роҳи Довуд ва Сулаймон мерафтанд.

18Ва Раҳабъом Моҳалатро ба занӣ гирифт, ки вай духтари Еримӯт ибни Довуд ва Абиҳаил бинти Элиоб ибни Йисой буд+.

19Ва вай барои ӯ писарон: Еуш ва Шамарьё ва Зоҳамро зоид.

20Ва баъд аз вай Маако бинти Абшолӯмро гирифт, ва вай барои ӯ Абиё ва Аттай ва Зизо ва Шелӯмитро зоид.

21Ва Раҳабъом Маако бинти Абшолӯмро аз ҳамаи занон ва сурриягони худ зиёдтар дӯст медошт, зеро ки ҳаждаҳ зан гирифта буд, ва шаст суррия дошт; ва бисту ҳашт писар ва шаст духтар ба дуньё овард.

22Ва Раҳабъом Абиё писари Маакоро сардор таъин кард, то ки бар бародаронаш раис бошад, зеро ки ният дошт варо подшоҳ созад+.

23Ва оқилона амал намуда, ҳамаи писаронашро ба ҳамаи заминҳои Яҳудо ва Биньёмин, ба ҳамаи шаҳрҳои ҳисордор фиристод, ва барояшон нафақаи калон таъин намуд, ва занони бисьёр пайдо кард.

БОБИ ДУВОЗДАҲУМ

Раҳабъом гирифтори бутпарастӣ мешавад.

12^1•Ва ҳангоме ки салтанати Раҳабъом пойдор гардида, қувват гирифт, ӯ шариати Худовандро тарк кард, ва тамоми Исроил бо ӯ буданд.

2Ва дар соли панҷуми подшоҳии Раҳабъом чунин воқеъ шуд, ки Шишақ, подшоҳи Миср, ба муқобили Ерусалим баромад, — зеро ки онҳо ба Худованд осӣ шуда буданд, —+

3Бо ҳазору дусад ароба ва шаст ҳазор саворагон; ва қавме ки бо ӯ аз Миср омада буданд, яъне лубиён, суккиён ва ҳабашиён, сону шумор надоштанд;

4Ва шаҳрҳои ҳисордори Яҳудоро забт карда, назди Ерусалим омад+.

5Ва Шамаъёи набӣ пеши Раҳабъом ва сарварони Яҳудо, ки аз тарси Шишақ дар Ерусалим ҷамъ шуда буданд, омада, ба онҳо гуфт: «Худованд чунин мегӯяд: „Шумо Маро тарк кардед, пас Ман низ шуморо тарк карда, ба дасти Шишақ супурдаам“»+.

6Ва сарварони Исроил ва подшоҳ гардан фуроварда, гуфтанд: «Худованд одил аст!»+

7Ва чун Худованд дид, ки онҳо гардан фуроварданд, каломи Худованд бар Шамаъё нозил шуда, гуфт: «Онҳо гардан фуроварданд, онҳоро маҳв нахоҳам кард; ва онҳоро кисман раҳо хоҳам қард, ва ғазаби Ман бар Ерусалим бо дасти Шишақ нахоҳад рехт.

8Аммо онҳо хизматгорони вай хоҳанд шуд, то бидонанд, ки хизмати Ман чӣ гуна аст, ва хизмати салтанатҳои замин чӣ гуна аст».

9Ва Шишақ, подшоҳи Миср, ба Ерусалим баромада, ганҷҳои хонаи Худованд ва ганҷҳои хонаи подшоҳро гирифт, — ҳамаашро гирифт; ва сипарҳои тиллоеро, ки Сулаймон сохта буд, гирифт+.

10Ва подшоҳ Раҳабъом ба ҷои онҳо сипарҳои мисин сохта, ба дасти сардорони шотироне ки дари хонаи подшоҳро нигаҳбонӣ мекарданд, супурд.

11Ва ҳар бор, ки подшоҳ ба хонаи Худованд мерафт, шотирон омада, онҳоро мебардоштанд, ва баъд онҳоро ба ҳуҷраи шотирон бармегардониданд.

12Ва ҳангоме ки ӯ гардан фуровард, хашми Худованд аз ӯ баргашта, ӯро тамоман маҳв накард; ва дар Яҳудо низ корҳои нек ба вуҷуд омад+.

Фавми Раҳабъом.

13•Ва подшоҳ Раҳабъом дар Ерусалим қувват гирифта, подшоҳӣ кард; дар вақти подшоҳ шуданаш Раҳабъом чилу яксола буд, ва ҳафдаҳ сол дар Ерусалим подшоҳӣ кард, — дар шаҳре ки Худованд аз ҳамаи сибтҳои Исроил баргузидааст, то ки исми Худро дар он ҷойгир созад. Ва номи модари ӯ Наамои аммӯнӣ буд.

14Ва ӯ корҳои бад кард, зеро дили худро ба он моил нагардонида буд, ки толиби Худованд бошад.

15Ва аъмоли Раҳабъом, аз аввал то охир, дар навиштаҷоти Шамаъёи набӣ ва Иддӯи ғайбгӯй дар қисми насабномаҳо навишта шудааст; ва дар миёни Раҳабъом ва Ёробъом ҳама вақт ҷанг буд+.

16Ва Раҳабъом бо падарони худ хобид, ва дар шаҳри Довуд дафн карда шуд; ва писараш Абиё ба ҷои ӯ подшоҳ шуд.

БОБИ СЕЗДАҲУМ

Бар Яҳудо подшоҳ шудани Абиё.

13^1•Дар соли ҳаждаҳуми подшоҳии Ёробъом Абиё бар Яҳудо подшоҳ шуд.

2Се сол ӯ дар Ерусалим подшоҳӣ кард; ва номи модараш Микоёҳу бинти Уриил, аз Ҷибъо, буд; ва дар миёни Абиё ва Ёробъом ҷанг буд.

3Ва Абиё қӯшуни ҷанговарони ҷасурро иборат аз чорсад ҳазор мардони гузин барои ҷанг орост; вале Ёробъом бо лашкари иборат аз ҳаштсад ҳазор ҷанговарони шуҷои гузин ба муқобили ӯ ба ҷанг баромад.

4Ва Абиё бар кӯҳи Самораим, ки дар кӯҳистони Эфроим воқеъ аст, бархоста гуфт: «Маро бишнавед, эй Ёробъом ва тамоми Исроил!

5Шуморо лозим аст бидонед, ки Худованд Худои Исроил салтанати Исроилро ба Довуд ва писаронаш бо аҳди намакин ба сурати абадӣ додааст+.

6Вале Ёробъом ибни Набот, ки навкари Сулаймон ибни Довуд буд, қиём намуда, ба муқобили оғои худ исьён бардошт+.

7Ва мардуми ҳеҷу пуч, шахсони нобакор дар гирди ӯ ҷамъ шуда, бар Раҳабъом ибни Сулаймон ғолиб омаданд, дар сурате ки Раҳабъом ҷавон ва нармдил буда, ба муқобили онҳо натавонист истодагӣ намояд.

8Ва алҳол шумо гумон мекунед, ки ба муқобили салтанати Худованд, ки дар дасти писарони Довуд аст, метавонед истодагӣ намоед, ва шумо анбӯҳи бузурге ҳастед, ва гӯсолаҳои тиллое ки Ёробъом барои шумо худо гардонидааст, бо шумо мебошад+.

9Шумо, охир, коҳинони Худовандро, яъне писарони Ҳорун ва левизодагонро, бадар рондед, ва барои худ коҳинонро мисли қавмҳои кишварҳо таъин намудед: ҳар кӣ омада, бо як гӯсолаи нар ва ҳафт қӯчқор худро такдис намояд, барои худоёни сохта коҳин мешавад+.

10Валекин мо чунин нестем: Худованд Худои мост, ва мо Ӯро тарк накардаем, ва коҳинон, писарони Ҳорун, хизмати Худовандро ба ҷо меоваранд, ва левизодагон бо кори худ машғуланд.

11Ва онҳо ҳар субҳ ва ҳар шом барои Худованд қурбониҳои сӯхтанӣ ва бухури муаттар месӯзонанд, ва бар мизи пок нони тақдим мегузоранд, ва чароғдони тилло ва чароғҳояшро ҳар шом дармегиронанд, зеро ки мо дастурҳои Худованд Худои худро риоят менамоем, ва ҳол он ки шумо Ӯро тарк кардаед.

12Ва инак, ба мо Худо сардорӣ мекунад, ва коҳинони Ӯ, ва карнайҳои баландовоз, то ки ба муқобили шумо бинавозанд. Эй банӣ-Исроил! Бо Худованд Худои падарони худ ҷанг накунед, зеро ки муваффақият нахоҳед ёфт»+.

13Вале Ёробъом дар ақибгоҳи онҳо камин ниҳод, ва қӯшунаш дар рӯ ба рӯи Яҳудо буданд, дар сурате ки камин дар ақиби онҳо буд.

14Ва ҳангоме ки аҳли Яҳудо назар андохтанд, инак, ҳам аз пешашон ҷанг буд, ва ҳам аз ақибашон; ва сӯи Худованд фарьёд карданд, ва коҳинон карнайҳоро навохтанд.

15Ва мардуми Яҳудо бо овози баланд бонг заданд; ва чун мардуми Яҳудо бонг заданд, Худо Ёробъом ва тамоми Исроилро пеши Абиё ва Яҳудо шикаст дод.

16Ва банӣ-Исроил аз пеши Яҳудо гурехтанд, ва Худо онҳоро ба дасташон супурд.

17Ва Абиё ва қавми Ӯ ба онҳо зарбаи сахт расониданд, ва аз Исроил панҷсад ҳазор мардони гузин кушта шуданд.

18Ва банӣ-Исроил он вақт мағлуб шуданд, ва банӣ-Яҳудо ғолиб омаданд, зеро ки ба Худованд Худои падарони худ таваккал карданд.

19Ва Абиё Ёробъомро таъқиб намуда, шаҳрҳои зеринро аз ӯ гирифт: Байт-Илро бо қасабаҳояш, ва Ешоноро бо қасабаҳояш, ва Эфрайинро бо қасабаҳояш.

Фавти Ёробъом.

20Ва Ёробъом дар айёми Абиё дигар бақувват нашуд; ва Худованд ӯро зарба зад, ва ӯ мурд+.

21Вале Абиё қавӣ шуд, ва чордаҳ зан барои худ гирифт, ва бисту ду писар ва шонздаҳ духтар ба дуньё овард.

22Ва бақияи аъмоли Абиё, ва рафтор ва гуфтори ӯ дар тафсири Иддӯи набӣ навишта шудааст+.

БОБИ ЧОРДАҲУМ

Фавми Абиё. Подшоҳ шудани Осо.

14^1Ва Абиё бо падарони худ хобид, ва ӯро дар шаҳри Довуд дафн карданд, ва писараш Осо ба ҷои ӯ подшоҳ шуд; дар айёми ӯ замин даҳ сол оромӣ ёфт.

2•Ва Осо он чиро, ки дар назари Худованд Худо некӯ ва мақбул буд, ба амал овард.

3Ва қурбонгоҳҳои бегона ва баландиҳоро барҳам дод, ва ҳайкалҳоро шикаст, ва дарахтони бути Ашераро решакан кард+.

4Ва ба аҳли Яҳудо гуфт, ки Худованд Худои падарони худро ҷӯё бошанд, ва шариат ва аҳкомро ба амал оваранд.

5Ва аз ҳамаи шаҳрҳои Яҳудо баландиҳо ва қурбонгоҳҳои бухурро барҳам дод; ва мамлакат дар ҳузури ӯ оромӣ ёфт.

6Ва шаҳрҳои ҳисордор дар Яҳудо бино кард, зеро ки замин оромӣ ёфта буд, ва дар он солҳо касе бо ӯ ҷанг накардааст, зеро ки Худованд ба ӯ осудагӣ ато намуд+.

7Ва ӯ ба Яҳудо гуфт: «Ин шаҳрҳоро бино кунем, ва дар гирдашон деворҳо ва бурҷҳо бо дарвозаҳо ва ғалақаҳо барпо намоем, дар сурате ки замин ҳанӯз дар ихтиёри мост, зеро ки Худованд Худои худро ҷӯё шудаем, — мо Ӯро ҷӯё шудем, ва Ӯ аз ҳар тараф ба мо осудагӣ ато намуд». Ва бино карданд ва муваффақият ёфтанд.

8Ва Осо лашкаре иборат аз сипардорон ва найзаварон дошт, ки аз Яҳудо сесад ҳазор буданд, ва аз Биньёмин дусаду ҳаштод ҳазор сипардорон ва камонварон; ҳамаи инҳо мардони ҷангии шуҷоъ буданд.

Осо бар Зораҳ ғолиб меояд.

9Ва Зораҳи ҳабашӣ бо лашкаре ки аз ҳазор ҳазор сарбоз иборат буд, ва бо сесад ароба ба муқобили онҳо берун омада, ба Морешо расид+.

10Ва Осо ба пешвози ӯ берун омад, ва онҳо дар дараи Сафот назди Морешо барои ҷанг саф кашиданд.

11Ва Осо сӯи Худованд Худои худ хонда, гуфт: «Худовандо, ҷуз Ту касе нест, ки ба камзӯр ба муқобили пурзӯр тавонад мадад расонад. Пас, эй Худованд Худои мо, ба мо мадад расон, зеро ки мо ба Ту таваккал кардаем, ва ба исми Ту назди ин анбӯҳ омадаем. Ту Худованд Худои мо ҳастӣ, намон, ки одамизод аз Ту зӯр барояд».

12Ва Худованд ҳабашиёнро пеши Осо ва пеши Яҳудо шикаст дод, ва ҳабашиён рӯ ба гурез оварданд.

13Ва Осо ва қавме ки бо ӯ буданд, онҳоро то Ҷарор таъқиб карданд, ва аз ҳабашиён он қадар фурӯ ғалтиданд, ки дигар ёрои истодагӣ надоштанд, зеро ки пеши Худованд ва пеши ӯрдуи Ӯ шикаст хӯрданд. Ва ғанимати зиёде ба даст оварда шуд.

14Ва ҳамаи шаҳрҳои гирду пеши Ҷарорро зарба заданд, зеро ки тарси Худованд онҳоро фаро гирифта буд; ва ҳамаи шаҳрҳоро тороҷ карданд, зеро ки ғанимати зиёде дар онҳо буд+.

15Ва хаймаҳои чорводоронро низ зарба зада, гӯсфандони зиёд ва шутуронро гирифта бурданд, ва ба Ерусалим баргаштанд.

БОБИ ПОНЗДАҲУМ

Азарьёҳуи набӣ Осоро огоҳ менамояд.

15^1Ва Рӯҳи Худо бар Азарьёҳу ибни Ӯдид нозил шуд+.

2Ва ӯ ба истиқболи Осо берун омада, ба вай гуфт: «Эй Осо ва тамоми Яҳудо ва Биньёмин, маро бишнавед: Худованд бо шумост, вақте ки шумо бо ӯ бошед, ва агар Ӯро ҷӯё шавед, Ӯ барои шумо ёфт хоҳад шуд, вале агар Ӯро тарк кунед, Ӯ шуморо тарк хоҳад кард+.

3Ва айёми зиёде исроилиён бе Худои ҳақ, ва бе коҳини омӯзгор, ва бе шариат буданд,

4Вале дар тангии худ сӯи Худованд Худои Исроил баргаштанд, ва Ӯро ҷӯё шуданд, ва Ӯ барои онҳо ёфт шуд.

5Ва дар он замонҳо барои ҳар касе ки даробаро мекард, сулҳу осоиштагӣ набуд, зеро ки бар ҳамаи сокинони заминҳо изтироби зиёде буд.

6Ва халқе бо халқе, ва шаҳре бо шаҳре ҷидол мекарданд, зеро ки Худо онҳоро ба ҳар навъ мусибат гирифтор месохт+.

7Валекин шумо қавӣ бошед, ва бигзор дастҳотон суст нашавад, зеро ки барои аъмолатон подоше ҳаст»+.

Осо бутпарастиро барҳам медиҳад.

8Ва ҳангоме ки Осо ин суханон ва нубуввати ибни Ӯдиди набиро шунид, қавидил гардид ва қабоҳатҳоро аз тамоми замини Яҳудо ва Биньёмин, ва аз шаҳрҳое ки аз кӯҳистони Эфроим гирифта буд, барҳам дод, ва қурбонгоҳи Худовандро, ки пеши равоқи Худованд буд, аз нав барқарор кард.

9Ва тамоми Яҳудо ва Биньёмин, ва ғарибонеро, ки аз Эфроим ва Менашше ва Шимъӯн бо онҳо сокин буданд, ҷамъ кард, зеро бисьёре аз Исроил ба ӯ ҳамроҳ шуда буданд, чун диданд, ки Худованд Худои ӯ бо ӯст+.

10Ва дар моҳи сеюм, дар соли понздаҳуми подшоҳии Осо, дар Ерусалим ҷамъ шуданд.

11Ва дар он рӯз аз ғанимате ки оварда буданд, ҳафтсад гов ва ҳафт ҳазор гӯсфандро барои Худованд қурбонӣ карданд+.

12Ва аҳд бастанд, ки Худованд Худои падарони худро бо тамоми дили худ ва бо тамоми ҷони худ ҷӯё шаванд+.

13Ва ҳар касе ки Худованд Худои Исроилро ҷӯё нашавад, аз хурд то калон, аз мард то зан бояд кушта шавад+.

14Ва бо овози баланд ва бонги шодмонӣ, ва бо навохтани карнайҳо ва шохҳо ба Худованд қасам хӯрданд.

15Ва тамоми Яҳудо аз ин қасам шод гардиданд, зеро ки бо тамоми дили худ қасам хӯрданд, ва бо тамоми иродаи худ Ӯро ҷӯё шуданд, ва Ӯ барои онҳо ёфт шуд; ва Худованд ба онҳо аз ҳар тараф оромӣ ато намуд+.

16Ва низ подшоҳ Осо модари худ Маакоро аз унвони малика маҳрум кард, барои он ки вай ҳайкале барои Ашера сохта буд; ва Осо ҳайкали варо шикаста пора-пора кард ва дар водии Қидрӯн сӯзонид+.

17Валекин баландиҳо аз Исроил дур карда нашуд; аммо дили Осо тамоми айёми ӯ амин буд.

18Ва чизҳоеро, ки падараш вақф карда буд, ва чизҳоеро, ки худаш вақф карда буд, яъне нуқра ва тилло ва зарфҳоро ба хонаи Худованд даровард.

19Ва то соли сию панҷуми подшоҳии Осо ҷанг набуд.

БОБИ ШОНЗДАҲУМ

Ҷанг дар миёни Осо ва Баъшо.

16^1•Дар соли сию шашуми подшоҳии Осо Баъшо, подшоҳи Исроил, ба муқобили Яҳудо баромада, Роморо бино кард, то ки касе натавонад назди Осо, подшоҳи Яҳудо, рафтуомад кунад.

2Ва Осо нуқра ва тиллоро аз хазоини хонаи Худованд ва хонаи подшоҳ баровард, ва ба Бин-Ҳадад, подшоҳи Арам, ки дар Димишқ сокин буд, фиристода, гуфт:+

3«Дар миёни ман ва ту, ва дар миёни падари ман ва падари ту аҳд буд; пас, аҳдеро, ки бо Баъшо, подшоҳи Исроил, дорӣ, бишкан, то ки вай аз пеши ман ақиб гардад».

4Ва Бин-Ҳадад ба подшоҳ Осо гӯш дода, сипаҳдорони худро ба муқобили шаҳрҳои Исроил фиристод, ва онҳо Ийюн ва Дон ва Обил-Мойим ва ҳамаи шаҳрҳои захираи Нафтолиро зарба заданд.

5Ва ҳамин ки Баъшо инро шунид, аз бино кардани Ромо даст кашида, кори худро хобонид.

6Ва подшоҳ Осо тамоми аҳли Яҳудоро ҷамъ кард, ва онҳо сангҳои Ромо ва чӯбҳояшро, ки Баъшо бо онҳо бино карда буд, бардошта бароварданд; ва ӯ Ҷобаъ ва Мисфоро бо онҳо бино намуд.

Ҳанонии набӣ Осоро мазаммат мекунад.

7Ва дар он замон Ҳанонии пешбин назди Осо, подшоҳи Яҳудо, омада, ба ӯ гуфт: «Азбаски ту ба подшоҳи Арам таваккал кардӣ, валекин ба Худованд Худои худ таваккал накардӣ, бинобар ин лашкари подшоҳи Арам аз дасти ту раҳо шуд+.

8Ҳабашиён ва лубиён, охир, соҳиби лашкари бузурге буда, аробаҳо ва саворагони бағоят зиёде доштанд, вале азбаски ту ба Худованд таваккал кардӣ, Ӯ онҳоро ба дасти ту супурд+.

9Зеро ки чашмони Худованд тамоми заминро мушоҳида мекунад, то онҳоеро, ки дилашон ба Ӯ амин аст, тақвият намояд; ту дар ин бобат аблаҳӣ кардӣ, бинобар ин минбаъд ба ҷангҳо мубтало хоҳӣ шуд»+.

Осо Ҳанониро дар зиндон андохт.

10Ва Осо ба пешбин ғазаб карда, варо дар зиндон андохт, зеро ки бар вай барои ин хашмгин шуд; ва дар он замон Осо баъзеро аз миёни қавм ба танг меовард+.

11Ва инак, аъмоли Осо, аз аввал то охир, дар китоби подшоҳони Яҳудо ва Исроил навишта шудааст.

12Ва Осо дар соли сию нӯҳуми подшоҳии худ гирифтори дарди по гардид, ва дардаш торафт сахт шуд, вале дар бемории худ низ Худовандро ҷӯё нашуд, балки табибонро.

Беморӣ ва фавти Осо.

13Ва Осо бо падарони худ хобид, ва дар соли чилу якуми подшоҳии худ вафот кард,

14Ва ӯро дар мақбарае ки барои худ дар шаҳри Довуд канда буд, дафн карданд; ва ӯро дар қабре ки аз атриёт ва моддаҳои хушбӯи сунъӣ пур буд, гузоштанд, ва барои ӯ оташи ниҳоятдараҷа бузурге барафрӯхтанд.

БОБИ ҲАФДАҲУМ

Подшоҳ шудани Еҳӯшофот.

17^1Ва писараш Еҳӯшофот ба ҷои ӯ подшоҳ шуд, ва бар Исроил мустаҳкам гардид.

2Ва дар ҳамаи шаҳрҳои ҳисордори Яҳудо аскаронро ҷойгир кард, ва дар замини Яҳудо ва дар шаҳрҳои Эфроим, ки падараш Осо забт карда буд, волиёнро таъин намуд+.

3Ва Худованд бо Еҳӯшофот буд, зеро ки ӯ бо роҳҳои аввалаи падараш Довуд рафтор намуд, ва Баалҳоро ҷӯё нашуд,

4Балки Худои падари худро ҷӯё шуд, ва мувофиқи аҳкоми Ӯ рафтор намуд, ва на бар тибқи аъмоли Исроил+.

5Ва Худованд мамлакатро дар дасти ӯ устувор гардонид, ва тамоми аҳли Яҳудо ҳадияҳо барои Еҳӯшофот меоварданд, ва ӯ сарват ва шавкати зиёде дошт.

6Ва дили ӯ дар роҳҳои Худованд фахр менамуд; ва баландиҳо ва Ашераҳоро низ аз Яҳудо дур кард.

7Ва дар соли сеюми подшоҳии худ сарваронаш Бен-Ҳайил ва Убадьё ва Закарьё ва Натанъил ва Микойҳуро фиристод, то ки дар шаҳрҳои Яҳудо таълим диҳанд.

8Ва бо онҳо левизодагон: Шамаъёҳу ва Натанъёҳу ва Асоил ва Шемиромӯт ва Еҳӯнотон ва Адӯниёҳу ва Тӯбиё ва Тӯв-Адӯниё, ки левизодагон буданд; ва бо онҳо Элишомоъ ва Еҳӯром, ки коҳинон буданд.

9Ва онҳо дар Яҳудо таълим медоданд, ва китоби Тавроти Худованд бо онҳо буд; ва дар ҳамаи шаҳрҳои Худованд гардиш карда, қавмро таълим медоданд.

Иқтидори Еҳӯшофот пурзӯр мегардад.

10Ва тарси Худованд ҳамаи салтанатҳои кишварҳоеро, ки дар гирду пеши Яҳудо буданд, фаро гирифт, ва онҳо бо Еҳӯшофот ҷанг накарданд+.

11Ва аз фалиштиён барои Еҳӯшофот ҳадия ва нуқраи хироҷ оварданд; арабҳо низ барои ӯ чорво: ҳафт ҳазору ҳафтсад қӯчқор ва ҳафт ҳазору ҳафтсад нарбуз оварданд.

12Ва Еҳӯшофот торафт бештар қувват гирифта, бузург шуд; ва дар Яҳудо қалъаҳо ва шаҳрҳои захираҳо бино кард.

13Ва ҳунармандони сершуморе барои ӯ дар шаҳрҳои Яҳудо кор мекарданд; ва мардони ҷангии ҷасуре дар Ерусалим дошт.

14Ва ин аст шумораи онҳо бар ҳасби хонаводаҳошон: аз Яҳудо мириҳазорҳо, ки сарвари онҳо Адно буд, ва бо ӯ сесад ҳазор мардони ҷангӣ буданд.

15Ва дар паҳлуи ӯ Еҳӯҳонони сарвар буд, ва бо вай дусаду ҳаштод ҳазор сарбоз буданд.

16Ва дар паҳлуи вай Амасьё ибни Зикрӣ буд, ки барои Худованд ионат медод, ва бо ӯ дусад ҳазор мардони ҷангӣ буданд.

17Ва аз Биньёмин Эльёдои марди ҷангӣ буд, ва бо ӯ дусад ҳазор камонварон ва сипардорон буданд.

18Ва дар паҳлуи ӯ Еҳӯзобод буд, ва бо вай саду ҳаштод ҳазор пешоҳангони лашкар буданд.

19Инҳо хизмати подшоҳро ба ҷо меоварданд, ғайр аз онҳое ки подшоҳ дар шаҳрҳои ҳисордор дар тамоми Яҳудо ҷойгир карда буд.

БОБИ ҲАЖДАҲУМ

Иттифоқи Еҳӯшофот бо Аҳъоб.

18^1•Ва Еҳӯшофот сарват ва шавкати зиёде дошт; ва бо Аҳъоб хешованд шуд+.

2Ва баъд аз чанд сол назди Аҳъоб ба Сомария фурӯд омад, ва Аҳъоб барои ӯ ва барои қавме ки ҳамроҳаш буданд, гӯсфандон ва говони бисьёре забҳ кард, ва ӯро тарғиб намуд, ки ба Ромӯт-Ҷилъод барояд+.

3Ва Аҳъоб, подшоҳи Исроил, ба Еҳӯшофот, подшоҳи Яҳудо, гуфт: «Оё бо ман ба Ромӯт-Ҷилъод меравӣ?» Ва ӯ ба вай гуфт: «Чунон ки туӣ, ончунон манам, ва чунон ки қавми туанд, ончунон қавми мананд, ва ман бо ту ба ҷанг хоҳам рафт»+.

Анбиёи козиби Аҳъоб.

4Ва Еҳӯшофот ба подшоҳи Исроил гуфт: «Лутфан, ту имрӯз каломи Худовандро бипурс».

5Ва подшоҳи Исроил анбиёро, ки чорсад нафар буданд, ҷамъ карда, ба онҳо гуфт: «Оё ба Ромӯт-Ҷилъод барои ҷанг биравем, ё ки худро боздорам?» Ва онҳо гуфтанд: «Бирав, ва Худо онро ба дасти подшоҳ хоҳад супурд»+.

6Ва Еҳӯшофот гуфт: «Оё дар ин ҷо боз набии Худованд нест, то ки аз вай бипурсем?»+

7Ва подшоҳи Исроил ба Еҳӯшофот гуфт: «Боз як мард ҳаст, ки ба воситаи вай аз Худованд пурсидан мумкин аст, вале ман аз вай нафрат дорам, зеро ки вай дар ҳаққи ман ба хубӣ нубувват намекунад, балки тамоми умри худ ба бадӣ; вай Микойҳу ибни Йимло мебошад». Ва Еҳӯшофот гуфт: «Подшоҳ чунин нагӯяд».

8Ва подшоҳи Исроил як хоҷасароро хонда, гуфт: «Микойҳу ибни Йимлоро ба зудӣ биёр».

9Ва подшоҳи Исроил ва Еҳӯшофот, подшоҳи Яҳудо, ҳар яке либосҳои худро пӯшида, бар тахти худ дар майдони даҳани дарвозаи Сомария нишаста буданд, ва тамоми анбиё ба ҳузури онҳо нубувват мекарданд.

10Ва Сидқиёҳу ибни Канъона шохҳои оҳанин барои худ сохта, гуфт: «Худованд чунин мегӯяд: „Арамиёнро бо инҳо шох хоҳӣ зад, то ки тамоман маҳв шаванд“»+.

11Ва тамоми анбиё ҳамин тавр нубувват карда, мегуфтанд: «Ба Ромӯт-Ҷилъод бирав ва комьёб шав, чунки Худованд онро ба дасти подшоҳ хоҳад супурд».

Нубуввати ҳақиқии Микойҳу.

12Ва қосиде ки барои хондани Микойҳу рафта буд, ба вай сухан ронда, гуфт: «Инак, анбиё бо як овоз суханони хуб дар ҳаққи подшоҳ мегӯянд; бигзор сухани ту низ мисли яке аз онҳо бошад, яъне ту ҳам сухани хуб бигӯй».

13Ва Микойҳу гуфт: «Қасам ба ҳаёти Худованд, ки он чи Худованд ба ман бигӯяд, ҳамонро хоҳам гуфт»+.

14Ва ӯ назди подшоҳ омад, ва подшоҳ ба ӯ гуфт: «Эй Микойҳу, оё ба Ромӯт-Ҷилъод барои ҷанг биравем, ё ки худро боздорам?» Ва ӯ гуфт: «Биравед ва комьёб шавед, чунки онҳо ба дасти шумо супурда хоҳанд шуд».

15Ва подшоҳ ба ӯ гуфт: «Чанд маротиба ман туро қасам бидиҳам, ки ба исми Худованд, ғайр аз он чи рост аст, ба ман нагӯӣ?»

16Ва ӯ гуфт:

«Тамоми Исроилро мисли рамае ки чӯпон надорад, бар кӯҳҳо пароканда дидам.

Ва Худованд гуфт:

„Инҳо соҳиб надоранд,
пас бигзор ҳар яке ба хонаи худ ба саломатӣ баргарданд“»+.

17Ва подшоҳи Исроил ба Еҳӯшофот гуфт: «Оё ба ту нагуфтам, ки вай дар ҳаққи ман ба хубӣ нубувват намекунад, балки ба бадӣ?»

18Ва ӯ гуфт: «Пас, каломи Худовандро бишнавед: ман Худовандро бар тахти Худ нишаста дидам, ва тамоми лашкари осмон ба тарафи рости Ӯ ва ба тарафи чапи Ӯ истода буданд+.

19Ва Худованд гуфт: „Кист, ки Аҳъоб, подшоҳи Исроилро розӣ кунад, то ки вай ба Ромӯт-Ҷилъод рафта, фурӯ ғалтад?“ Яке ин тавр гуфт, ва дигаре он тавр гуфт.

20Ва рӯҳе берун омада, ба ҳузури Худованд истод ва гуфт: „Ман ӯро розӣ мекунам“. Ва Худованд ба вай гуфт: „Чӣ гуна?“

21Вай гуфт: „Ман берун омада, рӯҳи козибе дар даҳони тамоми анбиёи ӯ мегардам“. Ва Ӯ гуфт: „Ту розӣ хоҳӣ кард ва низ муваффақият хоҳӣ ёфт; пас берун омада, чунин амал намо“.

22Ва инак, алҳол Худованд рӯҳи козибе дар даҳони ин анбиёи ту гузоштааст; вале Худованд дар ҳаққи ту сухани бад гуфтааст».

23Ва Сидқиёҳу ибни Канъона наздик омада, Микойҳуро як торсакӣ зад ва гуфт: «Бо кадом роҳ Рӯҳи Худованд аз ман убур кардааст, то ки бо ту сухан гӯяд?»

24Ва Микойҳу гуфт: «Инак, дар он рӯзе ки ту ба ҳуҷраи дохилӣ даромада пинҳон шавӣ, инро хоҳӣ дид»+.

25Ва подшоҳи Исроил гуфт: «Микойҳуро бигиред, ва ӯро назди Амӯн, ҳокими шаҳр, ва Йӯош, писари подшоҳ, баргардонед,

26Ва бигӯед: „Подшоҳ чунин мегӯяд: инро дар зиндон биандозед, ва нони кам ва оби кам варо бихӯронед, то даме ки ман ба саломатӣ баргардам“»+.

27Ва Микойҳу гуфт: «Агар ту ба саломатӣ баргардӣ, Худованд ба воситаи ман сухан нагуфта бошад». Ва гуфт: «Бишнавед, ҳамаи қавмҳо!»+

Ҳарбу зарб назди Ромӯт-Ҷилъод. Фавти Аҳъоб.

28Ва подшоҳи Исроил ва Еҳӯшофот, подшоҳи Яҳудо, ба Ромӯт-Ҷилъод рафтанд.

29Ва подшоҳи Исроил ба Еҳӯшофот гуфт: «Ман либоси дигар пӯшида, ба ҷанг медароям, валекин ту либоси худро бипӯш». Ва подшоҳи Исроил либоси дигар пӯшида, ба ҷанг даромад.

30Ва подшоҳи Арам ба сардорони аробаҳояш амр фармуда, гуфт: «На бо хурде ва на бо калоне, балки танҳо бо подшоҳи Исроил ҷанг кунед».

31Ва ҳангоме ки сардорони аробаҳо Еҳӯшофотро диданд, гуфтанд: «Подшоҳи Исроил ҳамин аст». Ва ӯро иҳота намуданд, то ки бо ӯ ҷанг кунанд. Ва Еҳӯшофот фарьёд зад, ва Худованд ба ӯ мадад кард, ва Худо онҳоро аз ӯ дур сохт.

32Ва чун сардорони аробаҳо диданд, ки ӯ подшоҳи Исроил нест, аз ӯ дур шуданд.

33Ва касе зеҳи камонашро тасодуфан кашида, подшоҳи Исроилро аз миёни кӯкҳои ҷавшанаш зад; ва ӯ ба аробакаши худ гуфт: «Ҷилавро гардонида, маро аз майдони ҷанг берун барор, зеро ки бемор шудаам»+.

34Ва дар он рӯз ҷанг авҷ гирифт, ва подшоҳи Исроилро дар аробааш дар рӯ ба рӯи арамиён то бегоҳирӯзӣ ба по хезонида нигоҳ доштанд, ва дар вақти ғуруби офтоб ӯ мурд.

БОБИ НУЗДАҲУМ

Еҳу иттифоқи Аҳъоб ва Еҳӯшофотро мазаммат менамояд.

19^1Ва Еҳӯшофот, подшоҳи Яҳудо, ба хонаи худ ба Ерусалим ба саломатӣ баргашт.

2Ва Еҳу ибни Ҳанонии ғайбгӯй ба истиқболи ӯ берун омад, ва ба подшоҳ Еҳӯшофот гуфт: «Оё туро сазад, ки ба шарире ёварӣ намоӣ, ва душманони Худовандро дӯст дорӣ? Аз ин сабаб бар ту ғазабе аз ҷониби Худованд ба вуҷуд омадааст+.

3Аммо дар ту аъмоли нек низ ёфт шудааст, чунки Ашераҳоро аз замин нест кардаӣ, ва дили худро моили он гардонидаӣ, ки Худоро ҷӯё бошӣ»+.

Еҳӯшофот худопарастии ҳақиқиро аз нав барқарор менамояд.

4Ва Еҳӯшофот дар Ерусалим сокин гардида, аз нав назди қавм аз Беэр-Шобаъ то кӯҳи Эфроим берун омад, ва онҳоро сӯи Худованд Худои падаронашон баргардонид.

5Ва доваронро дар мамлакат, дар ҳамаи шаҳрҳои Яҳудо, шаҳр ба шаҳр, гузошт+.

6Ва ба доварон гуфт: «Диққат диҳед, ки шумо чӣ гуна амал мекунед, зеро ки на барои одам доварӣ менамоед, балки барои Худованд; ва дар амали доварӣ Ӯ бо шумо хоҳад буд+.

7Ва алҳол, бигзор тарси Худованд бар шумо бошад. Эҳтиёткорона амал намоед, зеро ки назди Худованд Худои мо беинсофӣ ва рӯбинӣ ва ришвахӯрӣ нест»+.

8Ва дар Ерусалим низ Еҳӯшофот аз левизодагон ва коҳинон ва аз сардорони хонаводаҳои Исроил баҳри доварии Худованд ва муҳокимаи даъвоҳо гузошт; ва ба Ерусалим баргаштанд+.

9Ва ба онҳо амр фармуда, гуфт: «Дар тарси Худованд, бо имон ва дили комил чунин амал кунед,+

10Ва дар ҳар даъвое ки аз ҷониби бародарони шумо, ки дар шаҳрҳои худ сукунат доранд, пеши шумо меояд, — хоҳ оид ба хунрезӣ, хоҳ оид ба шариат, ва аҳком, ва фароиз, ва дастурҳо бошад, — онҳоро огоҳ намоед, то ки пеши Худованд гуноҳкор нашаванд, ва бар шумо ва бар бародарони шумо ғазаб наояд; чунин амал кунед, ва шумо гуноҳкор нахоҳед шуд+.

11Ва инак, Амарьёҳуи саркоҳин бар сари шумо дар ҳар кори Худованд аст, ва Забадьёҳу ибни Исмоил, ки раиси хонадони Яҳудо мебошад, — дар ҳар кори подшоҳ аст, ва нозирони левизода пеши шумоянд; пас, қавӣ бошед ва амал кунед, ва Худованд бо некон хоҳад буд».

БОБИ БИСТУМ

Ба Яҳудо ҳуҷум овардани мӯобиён.

20^1Ва баъд аз он чунин воқеъ шуд, ки банӣ-Мӯоб ва банӣ-Аммӯн, ва бо онҳо баъзе аз маӯниён ба муқобили Еҳӯшофот барои ҷанг омаданд.

2Ва назди Еҳӯшофот омаданд ва хабар дода, гуфтанд: «Анбӯҳи бузурге аз он тарафи баҳр, аз Арам ба муқобили ту меоянд, ва инак, онҳо ба Ҳасасӯн-Томор, ки ҳамон Айн-Ҷадӣ бошад, расидаанд»+.

Дуои Еҳӯшофот.

3Ва Еҳӯшофот ба ҳарос афтод, ва ба мадади Худованд рӯй овард, ва дар тамоми Яҳудо рӯзадорӣ эълон кард+.

4Ва аҳли Яҳудо ҷамъ шуданд, то ки аз Худованд мадад пурсанд; аз ҳамаи шаҳрҳои Яҳудо низ омаданд, то ки аз Худованд мадад пурсанд.

5Ва Еҳӯшофот дар миёни ҷамоати Яҳудо ва Ерусалим, дар хонаи Худованд, пеши саҳни нав истода,

6Гуфт: «Эй Худованд Худои падарони мо! Ту, охир, Худо дар осмон ҳастӣ, ва Ту бар ҳамаи мамлакатҳои қавмҳо салтанат меронӣ, ва қувват ва иқтидор дар дасти Туст, ва касе нест, ки тавонад пеши Ту истодагӣ намояд+.

7Ту, охир, эй Худои мо, сокинони ин заминро аз пеши қавми Худ Исроил бадар рондаӣ, ва онро ба насли дӯсти Худ Иброҳим ба сурати абадӣ додаӣ+.

8Ва онҳо дар он сокин шуданд, ва барои Ту қудсе ба исми Ту дар он бино карда, гуфтанд:

9„Агар мусибате, шамшери ҷазодиҳандае, ё вабо ва қаҳтӣ бар мо биёяд, мо пеши ин хона ва пеши Ту, — чунки исми Ту дар ин хона аст, — биистем ва сӯи Ту дар тангии худ истиғоса барем, ва Ту иҷобат намуда наҷот хоҳӣ дод“+.

10Ва алҳол, инак, банӣ-Аммӯн ва Мӯоб ва кӯҳи Сеир, ки Ту ба Исроил, вақте ки аз замини Миср меомаданд, иҷозат надодӣ, ки аз кишварҳои онҳо убур намоянд, бинобар ин аз пеши онҳо давр зада гузашта, онҳоро несту нобуд накарданд, —+

11Инак, онҳо подоши инро ба мо медиҳанд, яъне мехоҳанд, ки омада, моро аз меросе ки ба тасарруфи мо додаӣ, бадар ронанд.

12Эй Худои мо! Худат онҳоро доварӣ намо, зеро мо қувват надорем, ки пеши анбӯҳи бузурге ки ба муқобили мо меоянд, истодагӣ намоем, ва мо намедонем чӣ кор кунем, балки чашмони мо ба сӯи Туст»+.

13Ва тамоми аҳли Яҳудо ба ҳузури Худованд истода буданд, низ кӯдаконашон, занонашон ва писаронашон.

Худованд ба воситаи Яҳазиил ҷавоб мегардонад.

14Ва Яҳазиил ибни Закарьёҳу, ибни Баноё, ибни Яиил, ибни Маттанъёи левизода, ки аз банӣ-Ософ буд, — бар ӯ Рӯҳи Худованд дар миёни ҷамоат нозил шуд,+

15Ва ӯ гуфт: «Гӯш андозед, эй тамоми Яҳудо ва сокинони Ерусалим ва подшоҳ Еҳӯшофот! Худованд ба шумо ҷунин мегӯяд: „Шумо аз ин анбӯҳи бузург натарсед ва ҳаросон нашавед, зеро ки ин ҷанг аз они шумо нест, балки аз они Худост.

16Фардо бар онҳо фурӯд оед: инак, онҳо ба баландии Сис мебароянд, ва шумо онҳоро дар интиҳои водӣ, назди биёбони Яруил хоҳед ёфт.

17Дар ин ҷанг шумо нахоҳед ҷангид; шумо, эй Яҳудо ва Ерусалим, бархоста биистед, ва наҷоти Худовандро, ки бо шумо хоҳад буд, бубинед! Натарсед ва ҳаросон нашавед! Фардо ба муқобили онҳо берун оед, ва Худованд бо шумо хоҳад буд“»+.

18Ва Еҳӯшофот рӯ ба замин афтод, ва тамоми аҳли Яҳудо ва сокинони Ерусалим ба ҳузури Худованд афтоданд, то ки ба Худованд саҷда баранд.

19Ва левизодагон аз банӣ-қаҳотиён ва аз банӣ-қӯраҳиён бархостанд, то ки дар ҳаққи Худованд Худои Исроил бо овози бағоят баланд ҳамду сано гӯянд+.

20Ва бомдодон бармаҳал бархоста, сӯи биёбони Тақӯо берун омаданд; ва ҳангоме ки берун меомаданд, Еҳӯшофот биистод ва гуфт: «Маро бишнавед, эй аҳли Яҳудо ва сокинони Ерусалим! Ба Худованд Худои худ имон оваред ва амин хоҳед буд, ба анбиёи Ӯ имон оваред, ва комьёб хоҳед шуд»+.

21Ва бо қавм машварат карда, мутрибонро таъин намуд, то ки пешопеши фавҷи пешоҳанг берун рафта, дар шаъни Худованд бисароянд ва ҳашамати қудсиятро мадҳ карда, бигӯянд: «Худовандро ҳамд гӯед, зеро ки эҳсони Ӯ то абад аст!»+

22Ва ҳангоме ки онҳо ба сурудан ва ҳамд гуфтан шурӯъ карданд, Худованд бар банӣ-Аммӯн, Мӯоб ва аҳли кӯҳи Сеир, ки ба Яҳудо омада буданд, камин ниҳод, ва онҳо шикаст хӯрданд;

23Ва банӣ-Аммӯн ва Мӯоб бар сокинони кӯҳи Сеир қиём намуда, онҳоро несту нобуд карданд, ва ҳангоме ки кори сокинони Сеирро тамом карданд, якдигарро куштан гирифтанд+.

24Ва ҳангоме ки аҳли Яҳудо ба дидбонгоҳи биёбон расида, ба он анбӯҳ назар андохтанд, инак, ҷасадҳои мурда бар замин хобидааст, ва растагоре нест.

25Ва Еҳӯшофот бо қавми худ барои гирифтани ғанимати онҳо омад, ва назди онҳо молу мулк ва сару либос ва чизҳои гаронбаҳои зиёде ёфтанд, ва барои худ он қадар гирифтанд, ки ёрои бардошта бурдан надоштанд, ва се рӯз онҳо ғаниматро мегирифтанд, зеро ки бағоят бисьёр буд.

Ботантана ба Ерусалим баргаштанд.

26Ва дар рӯзи чорум дар водии Баракат ҷамъ шуданд, зеро ки дар он ҷо Худовандро муборак хонданд; бинобар ин номи он маконро водии Баракат ниҳоданд, ки то имрӯз чунин аст.

27Ва тамоми мардуми Яҳудо ва Ерусалим бо сардории Еҳӯшофот бо шодмонӣ ба Ерусалим баргаштанд, зеро ки Худованд онҳоро бар душманонашон шод гардонида буд.

28Ва дар Ерусалим бо барбатҳо ва удҳо ва карнайҳо назди хонаи Худованд омаданд.

29Ва тарси Худо ҳамаи салтанатҳои кишварҳоро фаро гирифт, чун шуниданд, ки Худованд бо душманони Исроил ҷангидааст+.

30Ва мамлакати Еҳӯшофот осуда шуд, ва Худои ӯ ба ӯ аз ҳар тараф оромӣ ато намуд+.

31•Ва Еҳӯшофот бар Яҳудо подшоҳӣ кард; дар вақти подшоҳ шуданаш сию панҷсола буд, ва бисту панҷ сол дар Ерусалим подшоҳӣ кард, ва номи модараш Азубо бинти Шилҳӣ буд.

32Ва бо роҳи падари худ Осо рафтор намуд, ва аз он дур нашуда, он чи дар назари Худованд мақбул буд, ба амал овард.

33Аммо баландиҳо барҳам дода нашуд, ва қавм ҳанӯз дилҳои худро сӯи Худои падарони худ равона накарда буданд.

34Ва бақияи аъмоли Еҳӯшофот, аз аввал то охир, дар вақоеъномаи Еҳу ибни Ҳанонӣ, ки он дар китоби подшоҳони Исроил дохил аст, навишта шудааст+.

Еҳӯшофот бо Аҳазьё шарик мешавад.

35Ва баъд аз ин Еҳӯшофот, подшоҳи Яҳудо, бо Аҳазьё, подшоҳи Исроил, ки шарирона рафтор мекард, шарик шуд.

36Ва бо вай шарик шуд, то ки киштиҳо сохта, ба Таршиш равона кунад; ва онҳо дар Эсьюн-Ҷобар киштиҳо сохтанд.

37Ва Элиозар ибни Дӯдовоҳу, ки аз Морешо буд, дар ҳаққи Еҳӯшофот нубувват намуда, гуфт: «Азбаски бо Аҳазьё шарик шудӣ, Худованд кори туро вайрон хоҳад кард». Ва киштиҳо дарҳам шикаста, ба Таршиш натавонистанд бираванд.

БОБИ БИСТУ ЯКУМ

Еҳӯром, баъд аз фавти падараш,

бар Яҳудо подшоҳ мешавад.

21^1Ва Еҳӯшофот бо падарони худ хобид, ва бо падарони худ дар шаҳри Довуд дафн карда шуд; ва писараш Еҳӯром ба ҷои ӯ подшоҳ шуд.

2Ва бародарони ӯ, писарони Еҳӯшофот, инҳо буданд: Азарьё ва Яҳиил ва Закарьёҳу ва Азарьёҳу ва Микоил ва Шафатьёҳу; ҳамаи инҳо писарони Еҳӯшофот, подшоҳи Исроил, буданд.

3Ва падарашон ба онҳо инъомҳои зиёде аз нуқра ва тилло ва чизҳои гаронбаҳо, бо шаҳрҳои ҳисордор дар Яҳудо, бахшид; валекин салтанатро ба Еҳӯром дод, зеро ки ӯ нахустзода буд.

4•Ва ҳангоме ки Еҳӯром салтанати падарашро соҳиб шуда, қувват гирифт, ҳамаи бародарони худ, ва низ баъзеро аз сарварони Исроил бо шамшер кушт.

5Дар вақти подшоҳ шуданаш Еҳӯром сию дусола буд, ва ҳашт сол дар Ерусалим подшоҳӣ кард.

6Ва ӯ бо роҳи подшоҳони Исроил рафтор кард, чунон ки хонадони Аҳъоб рафтор карда буданд, зеро ки духтари Аҳъоб зани ӯ буд, ва он чи дар назари Худованд бад буд, ба амал овард+.

7Вале Худованд ба хотири аҳде ки бо Довуд баста буд, нахост хонадони Довудро ба ҳалокат расонад, зеро ба ӯ ваъда дода буд, ки барои ӯ ва фарзандони ӯ умрбод чароғе бидиҳад+.

Исьёни Адӯм ва Либно.

8Дар айёми ӯ Адӯм аз зери дасти Яҳудо исьён бардошт, ва онҳо бар худ подшоҳе гузоштанд+.

9Ва Еҳӯром бо сардорони худ убур намуд, ва ҳамаи аробаҳояш бо ӯ буд; ва шабона ӯ бархост ва сафҳои адӯмиёнро, ки ӯ ва сардорони аробаҳоро иҳота карда буданд, рахна намуда, ақиб нишаст.

10Ва Адӯм аз зери дасти Яҳудо исьён бардошт, ки то имрӯз чунин аст; дар он замон Либно аз зери дасти ӯ исьён бардошт, зеро ки ӯ Худованд Худои падарони худро тарк кард.

11Ҳамчунин ӯ баландиҳо дар кӯҳҳои Яҳудо барпо намуд, ва сокинони Ерусалимро зинокор гардонид, ва аҳли Яҳудоро ба васваса андохт.

Мактуб аз Ильёси набӣ.

12Ва мактубе аз Ильёси набӣ ба ӯ расид, ки дар он гуфта шуда буд: «Худованд Худои падарат Довуд чунин мегӯяд: „Азбаски ту бо роҳҳои падарат Еҳӯшофот ва бо роҳҳои Осо, подшоҳи Яҳудо, рафтор накардӣ,+

13Балки бо роҳи подшоҳони Исроил рафтор намуда, аҳли Яҳудо ва сокинони Ерусалимро зинокор гардондӣ, чунон ки хонадони Аҳъоб зинокор гардонида буданд; ва низ бародарони худро аз хонадони падарат, ки аз ту беҳтар буданд, ба қатл расондӣ, —+

14Инак, Худованд қавми ту, ва писарони ту, ва занони ту, ва тамоми молу мулки туро ба балои азим гирифтор хоҳад кард;

15Ва худат ба дардҳои зиёде, яъне ба бемории амъои худ мубтало хоҳӣ шуд, то ба дараҷае ки амъоят аз он дард рӯз ба рӯз берун хоҳад омад“».

16Ва Худованд рӯҳи фалиштиён ва арабҳоро, ки дар паҳлуи ҳабашиён буданд, ба муқобили Еҳӯром барангехт;+

17Ва онҳо ба Яҳудо ҳуҷум оварданд, ва онро рахна карда даромаданд, ва тамоми молу мулкеро, ки дар хонаи подшоҳ ёфт шуд, ва писарон ва занони ӯро низ ба асирӣ бурданд; ва барои ӯ, ғайр аз Еҳӯоҳоз, ки хурдтарини писаронаш буд, писаре боқӣ намонд.

Бемории илоҷнопазири Еҳӯром, ва фавти ӯ.

18Ва баъд аз ҳамаи ин Худованд амъои ӯро ба бемории илоҷнопазире гирифтор кард.

19Ва бо мурури айём, вақте ки ду сол ба интиҳо расид, амъояш аз шиддати дардаш берун омада, ӯ бо азоби сахте мурд; ва қавмаш барои ӯ оташ наафрӯхтанд, чунон ки барои падарони ӯ барафрӯхта буданд+.

20Дар вақти подшоҳ шуданаш ӯ сию дусола буд, ва ҳашт сол дар Ерусалим подшоҳӣ кард; ва бе он ки сазовори дилсӯзӣ гардида бошад, аз дуньё даргузашт, ва ӯро дар шаҳри Довуд дафн карданд, вале на дар мақбараи подшоҳон.

БОБИ БИСТУ ДУЮМ

Подшоҳии Аҳазьёҳу дар Яҳудо.

22^1•Ва сокинони Ерусалим писари хурдии ӯ Аҳазьёҳуро ба ҷои ӯ подшоҳ карданд, зеро фавҷе ки бо арабҳо ба ӯрдугоҳ даромада буданд, ҳамаи писарони калониро кушта буданд; ва Аҳазьёҳу ибни Еҳӯром, подшоҳи Яҳудо, подшоҳ шуд.

2Дар вақти подшоҳ шуданаш Аҳазьёҳу чилу дусола буд, ва як сол дар Ерусалим подшоҳӣ кард; ва номи модараш Атальё бинти Омрӣ буд+.

3Ӯ низ бо роҳҳои хонадони Аҳъоб рафтор намуд, зеро ки модараш машваратчии ӯ буд, то ки корҳои шарирона бикунад.

4Ва мисли хонадони Аҳъоб, он чи дар назари Худованд бад буд, ба амал овард, зеро ки онҳо, баъд аз фавти падараш, машваратчиёни ӯ буданд, то ки ба ҳалокат бирасад+.

5Бар тибқи машварати онҳо рафтор карда, ӯ бо Йӯром ибни Аҳъоб, подшоҳи Исроил, ба ҷанги зидди Ҳазоил, подшоҳи Арам, ба Ромӯт-Ҷилъод рафт, ва арамиён Йӯромро захмдор карданд+.

Аҳазьёҳу барои дидани Йӯром ба Изреъил меояд.

6Ва ӯ ба Изреъил баргашт, то аз захмҳое ки ба ӯ дар Ромо расонида буданд, вақте ки бо Ҳазоил, подшоҳи Арам, меҷангид, шифо ёбад; ва Аҳазьёҳу ибни Еҳӯром, подшоҳи Яҳудо, барои дидани Йӯром ибни Аҳъоб ба Изреъил фурӯд омад, чунки вай бемор буд.

7Ва ҳалокати Аҳазьёҳу аз ҷониби Худо буд, ки ӯ назди Йӯром омад, ва омадан замон бо Йӯром ба Еҳу ибни Нимшӣ муқобил баромад, ки варо Худованд барои нест кардани хонадони Аҳъоб тадҳин намуда буд.

Қатли сарварони Яҳудо. Фавти Аҳазьёҳу.

8Ва ҳангоме ки Еҳу аз хонадони Аҳъоб қасос мегирифт, сарварони Яҳудо ва писарони бародарони Аҳазьёҳуро, ки ба Аҳазьёҳу хизмат мекарданд, ёфта, онҳоро ба қатл расонид+.

9Ва Аҳазьёҳуро талаб кард, ва ӯро дар ҳолате ки дар Сомария пинҳон шуда буд, дастгир карда, назди Еҳу оварданд, ва ӯро кушта, дафн карданд, зеро ки гуфтанд: «Ӯ писари Еҳӯшофот аст, ки вай бо тамоми дили худ Худовандро ҷӯё шуда буд». Ва аз хонадони Аҳазьёҳу касе боқӣ намонд, ки қувват дошта бошад салтанат ронад+.

10•Ва Атальё, модари Аҳазьёҳу, чун дид, ки писараш мурд, бархоста, тамоми насли подшоҳони хонадони Яҳудоро несту нобуд кард+.

11Вале Еҳӯшобаъ, духтари подшоҳ, Еҳӯош ибни Аҳазьёҳуро гирифт, ва ӯро аз миёни писарони подшоҳ, ки кушта мешуданд, дуздид, ва ӯро бо ширдораш ба хонаи хобгоҳ бурда ҷойгир кард; ва Еҳӯшобаъ, духтари подшоҳ Еҳӯром, ки зани Еҳӯёдои коҳин буд, — зеро ки вай хоҳари Аҳазьёҳу буд, — ӯро аз Атальё пинҳон кард, ва вай ӯро накушт.

12Ва ӯ бо онҳо дар хонаи Худо шаш сол пинҳон буд; ва Атальё дар мамлакат подшоҳӣ мекард.

БОБИ БИСТУ СЕЮМ

Еҳӯош дар Яҳудо подшоҳ мешавад.

23^1Ва дар соли ҳафтум Еҳӯёдоъ қувват ёфт, ва мирисадҳо Азарьё ибни Ерӯҳом, ва Исмоил ибни Еҳӯҳонон, ва Азарьёҳу ибни Ӯбид, ва Маасиёҳу ибни Адоёҳу, ва Элишофот ибни Зикриро бо худ гирифта, аҳд баст.

2Ва онҳо дар Яҳудо гардиш карданд, ва левизодагонро аз ҳамаи шаҳрҳои Яҳудо, ва сардорони хонаводаҳои Исроилро ҷамъ карда, ба Ерусалим омаданд.

3Ва тамоми ҷамоат дар хонаи Худо бо подшоҳ аҳд бастанд, ва Еҳӯёдоъ ба онҳо гуфт: «Инак, писари подшоҳ подшоҳӣ хоҳад кард, чунон ки Худованд дар бораи банӣ-Довуд гуфтааст+.

4Ин аст коре ки шумо бояд ба ҷо оваред: сеяки шумо, яъне онҳое ки дар шанбе меоянд, иборат аз коҳинон ва левизодагон, дарбонони назди остонаҳо бошед;+

5Ва сеяки дигар — дар хонаи подшоҳ; ва сеяки боқӣ — назди дарвозаи Есӯд; ва тамоми қавм — дар саҳнҳои хонаи Худованд.

6Ва бигзор касе ба хонаи Худованд дохил нашавад, ғайр аз коҳинон ва хизматгузорони левизода, ки онҳо дохил мешаванд, зеро ки онҳо муқаддасанд; ва тамоми қавм бигзор навбатдории Худовандро ба ҷо оваранд.

7Ва бигзор левизодагон подшоҳро аз ҳар тараф иҳота намоянд, дар ҳолате ки ҳар якеро аслиҳааш дар дасташ бошад, ва ҳар кӣ ба хона дарояд, бояд кушта шавад; ва ҳангоме ки подшоҳ дохил мешавад ва берун меравад, шумо назди ӯ хоҳед буд».

8Ва левизодагон ва тамоми аҳли Яҳудо ҳар он чи Еҳӯёдои коҳин амр фармуд, ба ҷо оварданд, ва ҳар яке одамони худро, — ҳам онҳоеро, ки дар шанбе меоянд, ва ҳам онҳоеро, ки дар шанбе берун мераванд, — гирифтанд, зеро ки Еҳӯёдои коҳин гурӯҳҳоро фориғ накард.

9Ва Еҳӯёдои коҳин найзаҳо ва сипарҳои хурду калони подшоҳ Довудро, ки дар хонаи Худо буд, ба мирисадҳо дод.

10Ва тамоми қавмро, ки ҳар яке аслиҳааш дар дасташ буд, аз тарафи рости хона то тарафи чапи хона, назди қурбонгоҳ ва назди хона, гирдогирди подшоҳ гузошт.

11Ва писари подшоҳро бароварданд, тоҷ ва шаҳодатро бар ӯ гузоштанд, ва ӯро подшоҳ карданд, ва Еҳӯёдоъ ва писаронаш ӯро тадҳин намуда, гуфтанд: «Зинда бод подшоҳ!»+

Қатли Атальё.

12Ва Атальё овози қавмро, ки медавиданд ва подшоҳро мадҳ мекарданд, шунида, назди қавм ба хонаи Худованд омад.

13Ва дид, ки инак, подшоҳ бар минбари худ назди даромадгоҳ истодааст, ва сарварон ва карнайҳо назди подшоҳ мебошанд, ва тамоми қавми мамлакат шодӣ мекунанд ва карнай менавозанд, ва муғанниён бо асбоби мусиқӣ ҳамду сано мехонанд; ва Атальё либосашро чок зада, гуфт: «Хиёнат! Хиёнат!»+

14Ва Еҳӯёдои коҳин мирисадҳоро, ки сардорони қӯшун буданд, хонда баровард ва ба онҳо гуфт: «Варо ба миёни сафҳо берун оваред, ва ҳар кӣ аз ақиби вай биравад, бо шамшер кушта хоҳад шуд». Зеро коҳин гуфта буд: «Варо дар хонаи Худованд накушед».

15Ва ба вай роҳ доданд, ва ҳангоме ки вай ба даҳани дарвозаи аспҳои хонаи подшоҳ расид, дар он ҷо варо куштанд+.

Еҳӯёдоъ бо қавм аҳд мебандад.

16Ва Еҳӯёдоъ дар миёни худ ва тамоми қавм ва подшоҳ аҳд баст, то ки қавми Худованд бошанд.

17Ва тамоми қавм ба хонаи Баал омада, онро хароб карданд, ва қурбонгоҳҳо ва бутҳояшро шикастанд, ва Маттонро, ки коҳини Баал буд, пеши қурбонгоҳҳо куштанд+.

18Ва Еҳӯёдоъ навбатдориҳои хонаи Худовандро ба дасти коҳинон ва левизодагон супурд, чунон ки Довуд дар хонаи Худованд тақсим карда буд, то ки бар тибқи он чи дар Тавроти Мусо навишта шудааст, бо шодмонӣ ва сурудхонӣ, мувофиқи дастури Довуд, қурбониҳои сӯхтанӣ барои Худованд тақдим намоянд+.

19Ва дарбононро назди дарвозаҳои хонаи Худованд гузошт, то касе ки аз ягон чиҳат палид аст, дохил нашавад+.

20Ва мирисадҳо, ва аъён, ва ҳокимони қавм, ва тамоми қавми мамлакатро гирифт, ва подшоҳро аз хонаи Худованд фурӯд овард, ва андаруни дарвозаи болоии хонаи подшоҳ дохил шуданд, ва подшоҳро бар тахти салтанат нишониданд.

21Ва тамоми қавми мамлакат шодӣ карданд, ва шаҳр ором ёфт. Ва Атальёро бо шамшер куштанд.

БОБИ БИСТУ ЧОРУМ

Подшоҳии Еҳӯош.

24^1•Дар вақти подшоҳ шуданаш Еҳӯош ҳафтсола буд, ва чил сол дар Ерусалим подшоҳӣ кард. Ва номи модараш Сивьё, аз Беэр-Шобаъ, буд.

2Ва Еҳӯош, дар тамоми айёми Еҳӯёдои коҳин, он чиро, ки дар назари Худованд мақбул буд, ба амал овард.

3Ва барои ӯ Еҳӯёдоъ ду зан гирифт, ва ӯ писарон ва духтарон ба дуньё овард.

4Ва баъд аз он чунин воқеъ шуд, ки ба дили Еҳӯош фикри таъмир кардани хонаи Худованд омад.

5Ва ӯ коҳинон ва левизодагонро ҷамъ карда, ба онҳо гуфт: «Ба шаҳрҳои Яҳудо бароед, ва аз тамоми Исроил барои таъмири хонаи Худои худ сол ба сол нуқра ҷамъ қунед, ва дар ин кор шитоб намоед». Валекин левизодагон шитоб накарданд.

6Ва подшоҳ Еҳӯёдои саркоҳинро хонда, ба вай гуфт: «Чаро аз левизодагон талаб накардӣ, ки ҷизьяро, ки Мусо, бандаи Худованд, ва ҷамоати Исроил барои хаймаи шаҳодат муқаррар намуда буданд, аз Яҳудо ва Ерусалим биёранд?»+

7Зеро ки писарони Атальёи наҷиса ба хонаи Худо зада даромада, ҳамаи вақфҳои хонаи Худовандро барои Баалҳо истифода карда буданд.

Таъмири маъбад.

8Ва подшоҳ амр фармуд, ва сандуқе сохта, онро назди дарвозаи хонаи Худованд аз берун гузоштанд.

9Ва дар Яҳудо ва Ерусалим эълон карданд, ки ҷизьяро, ки Мусо бандаи Худо, дар биёбон бар Исроил муқаррар намуда буд, барои Исроил биёранд.

10Ва ҳамаи сарварон ва тамоми қавм шодӣ карданд, ва оварда дар сандуқ андохтанд, то даме ки пур шуд+.

11Ва ҳангоме ки сандуқро ба воситаи левизодагон назди амалдорони подшоҳ меоварданд, ва онҳо медиданд, ки нуқра бисьёр аст, котиби подшоҳ ва амалдори саркоҳин омада, сандуқро холӣ мекарданд, ва онро бардошта, аз нав дар ҷояш мегузоштанд; ҳамин тавр рӯз ба рӯз амал намуда, нуқраи зиёде ҷамъ карданд.

12Ва подшоҳ ва Еҳӯёдоъ онро ба саркороне ки бо корҳои таъмири хонаи Худованд машғул буданд, медоданд, ва онҳо сангтарошон ва дуредгаронро барои таъмири хонаи Худованд, ва оҳангарон ва мисгаронро барои мустаҳкам кардани хонаи Худованд киро мекарданд.

13Ва саркорон кор мекарданд, ва корҳои таъмир ба воситаи онҳо анҷом ёфт, ва хонаи Худоро ба шакли аввалаи он дароварданд, ва онро мустаҳкам карданд.

14Ва пас аз анҷом доданашон бақияи нуқраро ба подшоҳ ва Еҳӯёдоъ оварданд, ва аз он барои хонаи Худованд коло сохтанд, яъне колои хизмат, ва коло барои қурбониҳои сӯхтанӣ, ва қошуқҳо, ва асбоби тилло ва нуқра. Ва дар тамоми айёми Еҳӯёдоъ дар хонаи Худованд қурбониҳои сӯхтанӣ тақдим мекарданд.

15Ва Еҳӯёдоъ пир ва солхӯрда гардида, мурд; дар вақти мурданаш саду сисола буд.

16Ва ӯро дар шаҳри Довуд бо подшоҳон дафн карданд, зеро ки дар Исроил барои Худо ва барои хонаи Ӯ корҳои нек карда буд.

Маъсияти сарварон.

17•Ва баъд аз фавти Еҳӯёдоъ сарварони Яҳудо омада, ба подшоҳ саҷда бурданд; он гоҳ подшоҳ ба онҳо гӯш дод.

18Ва онҳо хонаи Худованд Худои падарони худро тарк намуда, Ашераҳо ва бутҳоро ибодат карданд, ва аз барои ин маъсияташон ғазабе бар Яҳудо ва Ерусалим ба вуҷуд омад+.

19Ва Ӯ анбиёро назди онҳо фиристод, то ки онҳоро сӯи Худованд баргардонанд; ва онҳоро таъкид карданд, вале онҳо гӯш надоданд+.

20Ва Рӯҳи Худо Закарьё ибни Еҳӯёдои коҳинро фаро гирифт, ва ӯ бар баландие пеши қавм истода, ба онҳо гуфт: «Худо чунин мегӯяд: „Чаро шумо аҳкоми Худовандро поймол мекунед? Шумо комьёб нахоҳед шуд, зеро ки Худовандро тарк кардаед, ва Ӯ низ шуморо тарк хоҳад кард“»+.

21Ва онҳо бар ӯ суиқасд намуда, ӯро дар саҳни хонаи Худованд, бар тибқи амри подшоҳ, сангсор карданд+.

22Ва подшоҳ Еҳӯош эҳсонеро, ки падари ӯ Еҳӯёдоъ ба вай карда буд, ба хотир наоварда, писарашро ба қатл расонид. Ва ӯ дар вақти мурданаш гуфт: «Худованд инро бубинад ва бозхост намояд!»+

Арамиён ба Яҳудо ҳуҷум мекунанд. Фавти Еҳӯош.

23Ва баъд аз гузаштани як сол, лашкари Арам ба муқобили ӯ баромада, ба Яҳудо ва Ерусалим дохил шуданд, ва ҳамаи сарварони қавмро аз миёни қавм куштанд, ва тамоми ғаниматеро, ки аз онҳо гирифта буданд, ба подшоҳи Димишқ фиристоданд.

24Агарчи лашкари Арам бо андак одамон омада буданд, Худованд лашкари бағоят сершуморро ба дасташон супурд, зеро ки Худованд Худои падарони худро тарк карда буданд; ва Еҳӯошро низ шиканҷа карданд+.

25Ва ҳангоме ки аз пеши ӯ рафтанд, навкаронаш бар Ӯ суиқасд намуда, ӯро аз барои хуни писари Еҳӯёдои коҳин бар бистараш куштанд, ва ӯ мурд. Ва ӯро дар шаҳри Довуд дафн карданд, вале ӯро дар мақбараи подшоҳон дафн накарданд.

26Ва касоне ки бар ӯ суиқасд карданд, инҳоянд: Зобод ибни Шимъоти аммӯния, ва Еҳӯзобод ибни Шимрити мӯобия.

27Ва дар бораи писаронаш, ва дар бораи нубувватҳои зиёде ки дар ҳаққи ӯ карданд, ва дар бораи таъмири хонаи Худованд дар эзоҳоти китоби подшоҳон навишта шудааст. Ва писараш Амасьё ба ҷои ӯ подшоҳ шуд.

БОБИ БИСТУ ПАНҶУМ

Амасьё бар Яҳудо подшоҳӣ мекунад.

25^1•Амасьё дар синни бисту панҷсолагӣ подшоҳ шуд, ва бисту нӯҳ сол дар Ерусалим подшоҳӣ кард; ва номи модараш Еҳӯадон, аз Ерусалим, буд.

2Ва он чи дар назари Худованд мақбул буд, ба амал овард, аммо на бо дили комил.

3Ва ҳангоме ки салтанат дар дасташ мустаҳкам шуд, навкарони худро, ки падараш подшоҳро кушта буданд, ба қатл расонид+.

4Вале писарони онҳоро накушт, бар тибқи навиштаи китоби Тавроти Мусо, ки дар он Худованд амр фармуда, гуфтааст: «Падарон набояд барои гуноҳи писарон кушта шаванд, ва писарон набояд барои гуноҳи падарон кушта шаванд, балки ҳар кас бояд барои гуноҳи худаш кушта шавад»+.

Ҷанг ба муқобили Адӯм.

5Ва Амасьё аҳли Яҳудоро ҷамъ кард, ва онҳоро мувофиқи хонаводаҳо, дар тамоми Яҳудо ва Биньёмин, зери фармони мириҳазорҳо ва мирисадҳо гузошт; ва онҳоро аз бистсола ва болотар дар шумор оварда, сесад ҳазор гузинони найзавар ва сипардорро ёфт, ки метавонистанд ба аскарӣ бираванд+.

6Ва аз Исроил сад ҳазор мардони ҷангиро ба баҳои сад киккар нуқра киро кард.

7Вале марди Худо назди ӯ омада, гуфт: «Эй подшоҳ! Бигзор лашкари Исроил бо ту нараванд, зеро ки Худованд бо Исроил, яъне бо тамоми банӣ-Эфроим нест.

8Балки худат бирав, ва амал намуда, дар ҷанг қавӣ шав, вагар на туро Худо пеши душман мағлуб хоҳад кард, зеро ки Худо қодир аст мадад расонад ва мағлуб созад».

9Ва Амасьё ба марди Худо гуфт: «Пас, оид ба сад киккар нуқрае ки ба фавҷи Исроил додаам, чӣ кунам?» Ва марди Худо гуфт: «Худованд қодир аст ба ту аз ин зиёдтар бидиҳад».

10Ва Амасьё он фавҷро, ки назди ӯ аз Эфроим омада буданд, ҷудо кард, то ки ба макони худ бираванд; ва ғазаби онҳо бар Яҳудо бағоят аланга гирифт, ва онҳо хашмгин шуда, ба макони худ баргаштанд.

11Ва Амасьё далер гардида, қавми худро пеш бурд, ва ба дараи Милҳ расида, аз банӣ-Сеир даҳ ҳазор нафарро кушт+.

12Ва банӣ-Яҳудо даҳ ҳазор нафарро зинда асир карда, ба қуллаи Солаъ оварданд; ва онҳоро аз қуллаи Солаъ партофтанд, ва ҳамаашон нобуд шуданд+.

13Ва аҳли он фавҷ, ки Амасьё онҳоро баргардонида буд, то ки бо ӯ ба ҷанг нараванд, дар шаҳрҳои Яҳудо, аз Сомария то Байт-Ҳӯрӯн, пароканда шуда, се ҳазор нафарро куштанд, ва ғанимати зиёдеро ба тороҷ бурданд.

14Ва ҳангоме ки Амасьё ба адӯмиён шикаст расонида баргашт, ӯ худоёни банӣ-Сеирро оварда, назди худ онҳоро ҳамчун худоён барқарор намуд, ва пеши онҳо сачда бурд, ва барои онҳо бухур сӯзонид+.

15Ва ғазаби Худованд бар Амасьё аланга гирифт, ва набиеро назди ӯ фиристод, ки вай ба ӯ гуфт: «Чаро ту худоёни қавмеро ҷӯё шудаӣ, ки онҳо натавонистанд қавми худро аз дасти ту раҳо кунанд?»

16Ва ҳангоме ки вай ба ӯ сухан меронд, ӯ ба вай гуфт: «Оё туро машваратчии подшоҳ таъин кардаанд? Бас кун, чаро туро бикушанд?» Ва набӣ бас карда, гуфт: «Медонам, ки Худо қарор додааст туро нобуд кунад, зеро ки ту ин корро кардӣ, ва ба машварати ман гӯш надодӣ».

Ҷанги Яҳудо бо Исроил.

17Ва Амасьё, подшоҳи Яҳудо, машварат намуд, ва назди Юош ибни Еҳӯоҳоз ибни Еҳу, подшоҳи Исроил, фиристода, гуфт: «Биё, рӯ ба рӯ шавем».

18Ва Юош, подшоҳи Исроил, назди Амасьё, подшоҳи Яҳудо, фиристода, гуфт: «Мушхоре ки дар Лубнон аст, ба арзе ки дар Лубнон аст, фиристода, гуфтааст: „Духтари худро ба писари ман ба занӣ бидеҳ“. Валекин хайвони даштие ки дар Лубнон аст, гузар карда, мушхорро поймол намудааст+.

19Мегӯӣ: „Инак, Адӯмро шикаст додам“, ва дилат мағрур шудааст, ва ту бо худ меболӣ. Алҳол дар хонаи худ бинишин. Чаро ту бадбахтиро иғво медиҳӣ, то ки худат фурӯ ғалтӣ, ва ҳамчунин Яҳудо ҳамроҳи ту?»

20Вале Амасьё гӯш надод, зеро ки ин аз ҷониби Худо буд, то ки онҳоро ба дасти душман бисупорад, чунки худоёни Адӯмро ҷӯё шуда буданд.

21Ва Юош, подшоҳи Исроил, баромад, ва ӯ ва Амасьё, подшоҳи Яҳудо, дар Байт-Шемеш, ки дар Яҳудост, рӯ ба рӯ шуданд+.

22Ва аҳли Яҳудо пеши Исроил мағлуб гардида, ҳар яке ба хаймаҳои худ гурехта рафтанд.

23Ва Юош, подшоҳи Исроил, Амасьё ибни Еҳӯош ибни Еҳӯоҳоз, подшоҳи Яҳудоро дар Байт-Шемеш дастгир намуд, ва ӯро ба Ерусалим овард, ва ҳисори Ерусалимро аз дарвозаи Эфроим то дарвозаи кунҷакӣ, ба андозаи чорсад зироъ хароб кард;+

24Ва тамоми тилло ва нуқра, ва тамоми колоеро, ки дар хонаи Худо назди Убайд-Адӯм ёфт шуд, ва хазоини хонаи подшоҳ, ва гаравгононро гирифта, ба Сомария баргашт+.

25Ва Амасьё ибни Еҳӯош, подшоҳи Яҳудо, баъд аз фавти Юош ибни Еҳӯоҳоз, подшоҳи Исроил, понздаҳ сол зиндагӣ кард.

Фавти Амасьё.

26Ва бақияи аъмоли Амасьё, аз аввал то охир, дар китоби подшоҳони Яҳудо ва Исроил навишта шудааст.

27Ва аз замоне ки Амасьё аз пайравии Худованд дур шуд, дар Ерусалим ба муқобили ӯ суиқасд карданд, ва ӯ ба Локиш гурехт; ва аз ақиби ӯ ба Локиш фиристоданд, ва ӯро дар он ҷо куштанд+.

28Ва ӯро бар аспҳо бардошта оварданд, ва ӯро бо падаронаш дар шаҳри Довуд дафн карданд.

БОБИ БИСТУ ШАШУМ

Подшоҳ шудани Узиё ва муваффақиятҳои ҳарбии ӯ.

26^1•Ва тамоми қавми Яҳудо Узиёро, ки шонздаҳсола буд, гирифта, ба ҷои падараш Амасьё ӯро подшоҳ карданд.

2Баъд аз он ки подшоҳ Амасьё бо падаронаш хобид, Узиё Эйлатро бино кард, ва онро ба Яҳудо баргардонид+.

3Узиё дар вақти подшоҳ шуданаш шонздаҳсола буд, ва панҷоҳу ду сол дар Ерусалим подшоҳӣ кард; ва номи модараш Екольё, аз Ерусалим, буд.

4Ва он чи дар назари Худованд мақбул буд, ба амал овард, мувофиқи ҳар он чи падараш Амасьё ба амал оварда буд+.

5Ва дар айёми Закарьё, ки рӯъёҳои Худоро фаҳм менамуд, ӯ Худоро ҷӯё буд, ва дар рӯзҳое ки Худовандро ҷӯё буд, Худо ӯро комьёб мегардонид+.

6Ва ӯ берун омада, бо фалиштиён ҷанг кард, ва ҳисори Ҷат ва ҳисори Ебне ва ҳисори Ашдӯдро хароб кард, ва дар ҳудуди Ашдӯд ва фалиштиён шаҳрҳо сохт.

7Ва Худо ба ӯ ба муқобили фалиштиён ва ба муқобили арабҳое ки дар Гур-Боал сукунат доштанд, ва ба муқобили маӯниён мадад расонид+.

8Ва аммӯниён ба Узиё хироҷ медоданд, ва номи ӯ то худуди Миср шӯҳрат ёфт, зеро ки ӯ ниҳоятдараҷа пурзӯр гардида буд+.

9Ва Узиё бурҷҳо дар Ерусалим, бар дарвозаи кунҷакӣ ва бар дарвозаи Дара ва бар гӯшаи ҳисор бино кард, ва онҳоро мустаҳкам намуд+.

10Ва бурҷҳо дар биёбон бино кард, ва чоҳҳои бисьёр канд, зеро ки чорвои зиёде дар пастӣ ва дар даштрӯя, ва зореон ва боғбонон дар кӯҳистон ва боғистон дошт, чунки зироатро дӯст медошт.

11Ва Узиё лашкаре барои амалиёти ҳарбӣ дошт, ки фавҷ-фавҷ ба майдони корзор мебаромаданд, бар тибқи рӯйхати саршуморашон, ки он ба воситаи Яиили котиб ва Маасиёи нозир бо сардории Ҳананьёҳу, ки яке аз сарварони подшоҳ буд, тартиб дода шуда буд.

12Шумораи умумии сардорони хонаводаҳо, ки мардони ҷангӣ буданд, ду ҳазору шашсад нафар буд.

13Ва зери дасташон сесаду ҳафт ҳазору панҷсад нафар ҷанговарон буданд, ки бо мардонагӣ ҷангида, ба подшоҳ бар зидди душман мадад мерасониданд.

14Ва Узиё барои онҳо, яъне барои тамоми лашкар, сипарҳо ва найзаҳо ва хӯдҳо ва ҷавшанҳо ва камонҳо ва сангҳои фалохмон тайёр кард.

15Ва дар Ерусалим манҷаниқҳое ки амали устоёни моҳир буд, сохт, то ки онҳо бар бурҷҳо ва гӯшаҳои ҳисор барои андохтани тирҳо ва сангҳои калон гузошта шавад. Ва номи ӯ то ҷойҳои дурдаст шӯҳрат ёфт, зеро ки ӯ барои комьёбии худ чизҳои аҷоиб сохта, бағоят қавӣ гардид.

Маъсияти Узиё ва ҷазо диданаш.

16Ва ҳангоме ки ӯ қавӣ шуд, дилаш то ба дараҷаи бадкирдорӣ мутакаббир гардида, ба Худованд Худои худ хиёнат қард, ва ба маъбади Худованд даромад, то ки бухур бар қурбонгоҳи бухур бисӯзонад.

17Ва аз паи ӯ Азарьёҳуи коҳин даромад, ва коҳинони Худованд, ҳаштод марди далер ҳамроҳи ӯ буданд.

18Ва онҳо дар гирди подшоҳ Узиё истода, ба ӯ гуфтанд: «Туро, эй Узиё, раво нест, ки барои Худованд бухур бисӯзонӣ, балки ин кори коҳинони банӣ-Ҳорун аст, ки барои сӯзонидани бухур тақдис шудаанд; аз қудс берун рав, зеро ки ту хиёнат кардаӣ, ва ин барои ту сабаби шаъну шараф аз ҷониби Худованд Худо нахоҳад буд»+.

19Ва Узиё дарғазаб шуд, дар ҳолате ки маҷмари бухурсӯзонӣ дар дасташ буд, ва ҳамин ки ғазабаш бар коҳинон аланга зад, пеши коҳинон дар хонаи Худованд, назди қурбонгоҳи бухур, махав бар пешонии ӯ пайдо шуд.

20Ва Азарьёҳуи саркоҳин ва ҳамаи коҳинон ба ӯ назар андохтанд, ва инак, махав бар пешонии ӯ буд, ва бошитоб ӯро аз он ҷо бароварданд, ва худаш низ ба баромадан шитофт, зеро ки Худованд ӯро ба бало гирифтор карда буд+.

21Ва подшоҳ Узиё то рӯзи фавти худ махавӣ буд ва дар махавхона сукунат дошт, зеро ки аз хонаи Худованд рад карда шуда буд. Ва писараш Ютом сардори хонаи подшоҳ буда, қавми мамлакатро доварӣ менамуд+.

Фавти Узиё; дар Яҳудо подшоҳ шудани Ютом.

22Ва бақияи аъмоли Узиёро, аз аввал то оҳир, набӣ Ишаъё ибни Омӯс навиштааст+.

23Ва Узиё бо падарони худ хобид, ва ӯро бо падаронаш дар майдони мақбараи подшоҳон дафн карданд, зеро ки гуфтанд: «Ӯ махавист». Ва писараш Ютом ба ҷои ӯ подшоҳ шуд.

БОБИ БИСТУ ҲАФТУМ

Подшоҳии Ютом ва фавти ӯ.

27^1•Дар вақти подшоҳ шуданаш Ютом бисту панҷсола буд, ва шонздаҳ сол дар Ерусалим подшоҳӣ кард; ва номи модараш Ерушо бинти Содӯқ буд.

2Ва он чи дар назари Худованд мақбул буд, ба амал овард, мувофиқи ҳар он чи падараш Узиё ба амал оварда буд, аммо ба маъбади Худованд дохил нашуд, вале қавм ҳанӯз гуноҳ мекарданд+.

3Ва ӯ дарвозаи болои хонаи Худовандро бино кард, ва назди ҳисори бурҷи Ӯфал иморати бисьёре сохт+.

4Ва бар кӯҳистони Яҳудо шаҳрҳо бино кард, ва дар ҷангалистон қалъаҳо ва бурҷҳо сохт.

5Ва ӯ бо подшоҳи банӣ-Аммӯн ҷанг карда, бар онҳо дастболо шуд, ва дар он сол банӣ-Аммӯн ба ӯ сад киккар нуқра ва даҳ ҳазор кӯр гандум, ва даҳ ҳазор кӯр ҷав доданд. Ва дар соли дуюм ва соли сеюм банӣ-Аммӯн ҳамин чизҳоро ба ӯ доданд.

6Ва Ютом пурзӯр гардид, зеро ки роҳҳои худро пеши Худованд Худои худ дуруст гардонида буд.

7Ва бақияи аъмоли Ютом, ва ҳамаи ҷангҳояш ва рафтораш дар китоби подшоҳони Исроил ва Яҳудо навишта шудааст.

8Дар вақти подшоҳ шуданаш ӯ бисту панҷсола буд, ва шонздаҳ сол дар Ерусалим подшоҳӣ кард.

9Ва Ютом бо падарони худ хобид, ва ӯро дар шаҳри Довуд дафн карданд, ва писараш Оҳоз ба ҷои ӯ подшоҳ шуд.

БОБИ БИСТУ ҲАШТУМ

Подшоҳии Оҳоз.

28^1•Дар вақти подшоҳ шуданаш Оҳоз бистсола буд, ва шонздаҳ сол дар Ерусалим подшоҳӣ кард; вале он чи дар назари Худованд мақбул буд, мисли падараш Довуд ба амал наовард,

2Балки бо роҳҳои подшоҳони Исроил рафтор намуд; ва ҳатто ҳайкалҳои рехта барои Баалҳо сохт;

3Ва ӯ дар дараи Бен-Ҳиннӯм бухур сӯзонид, ва писарони худро аз оташ гузаронид, мувофиқи одатҳои зишти халқҳое ки Худованд онҳоро аз пеши банӣ-Исроил бадар ронда буд;+

4Ва бар баландиҳо ва талҳо ва зери ҳар дарахти сабз қурбонӣ мекард ва бухур месӯзонид+.

Ҷанги бемуваффақияти Оҳоз бо Фақаҳ.

5Ва Худованд Худояш ӯро ба дасти подшоҳи Арам супурд; ва онҳо ӯро зарба заданд, ва асирони зиёдеро аз ӯ гирифта, ба Димишқ бурданд. Ва ӯ ба дасти подшоҳи Исроил низ супурда шуд, ва вай ба ӯ зарбаи бузурге расонид+.

6Ва Фақаҳ ибни Рамальёҳу дар Яҳудо саду бист ҳазор нафарро, ки ҳамаашон мардони ҷангӣ буданд, дар як рӯз кушт, чунки онҳо Худованд Худои падарони худро тарк карда буданд.

7Ва Зикрӣ, ки паҳлавони Эфроим буд, Маасиёҳу писари подшоҳ ва Азриқом раиси хона ва Элқоноро, ки шахси дуюм баъд аз подшоҳ буд, кушт.

8Ва банӣ-Исроил аз бародарони худ дусад ҳазор занон, писарон ва духтаронро ба асирӣ гирифтанд, ва низ ғанимати зиёде аз онҳо тороҷ карданд, ва он ғаниматро ба Сомария оварданд.

9Ва дар он ҷо набии Худованд буд, ки Ӯдид ном дошт; ва ӯ ба истиқболи лашкаре ки ба Сомария меомаданд, баромада, ба онҳо гуфт: «Инак, чун Худованд Худои падаронатон бар Яҳудо дарғазаб шуд, онҳоро ба дасти шумо супурд, ва шумо онҳоро бо хашме ки шиддаташ ба осмон расидааст, куштед+.

10Ва алҳол шумо мехоҳед, ки писарони Яҳудо ва Ерусалимро ба ғуломон ва канизони худ табдил диҳед? Бо ин, охир, шумо худро пеши Худованд Худои худ гуноҳкор месозед!

11Ва алҳол ба ман гӯш дода, асиронеро, ки аз бародарони худ гирифтаед, баргардонед, зеро ки оташи ғазаби Худованд бар шумост».

12Ва баъзе касон аз сардорони банӣ-Эфроим, чунончи: Азарьёҳу ибни Еҳӯҳонон, ва Барахьёҳу ибни Машиллимӯт, ва Еҳизқиёҳу ибни Шаллум, ва Амосо ибни Ҳадлой ба истиқболи лашкариёне ки аз ҷанг бармегаштанд, бархоста,

13Ба онҳо гуфтанд: «Асиронро ба ин ҷо набиёред, зеро ки ин амал бар мо гуноҳе пеши Худованд хоҳад шуд, ва шумо мехоҳед гуноҳҳо ва маъсиятҳои моро афзун гардонед, чунки гуноҳи мо азим аст, ва оташи ғазаб бар Исроил хоҳад буд».

14Ва фавҷи пешоҳанг асирон ва ғаниматро пеши сарварон ва тамоми ҷамоат вогузоштанд.

15Ва мардоне ки номашон зикр ёфт, бархоста, асиронро дастгирӣ карданд, ва ҳамаи бараҳнагони онҳоро аз ғанимат пӯшониданд, — яъне онҳоро сару либос ва пойафзол пӯшониданд, ва хӯрониданд, ва нӯшониданд, ва равған молиданд, ва ҳамаи камқувватонро ба харҳо савор карда, ба Ериҳӯ, ки шаҳри нахлҳост, назди бародаронашон бурданд, ва худашон ба Сомария баргаштанд+.

Адӯмиён ва фалиштиён ба Яҳудо ҳуҷум мекунанд.

16Дар он замон подшоҳ Оҳоз назди подшоҳони Ашшур фиристод, то ки ба ӯ мадад расонанд.

17Ва боз адӯмиён омада, Яҳудоро зарба заданд, ва ба асирӣ гирифтанд+.

18Ва фалиштиён ба шаҳрҳои пастӣ ва ҷануби Яҳудо зада даромада, Байт-Шемеш, ва Аёлӯн, ва Ҷадирӯт, ва Сӯкӯро бо деҳоташ, ва Тимноро бо деҳоташ, ва Ҷимзӯро бо деҳоташ забт карданд, ва дар он ҷо сокин шуданд+.

19Зеро ки Худованд Яҳудоро аз боиси Оҳоз, подшоҳи Исроил, поймол гардонид, чунки ӯ Яҳудоро ба фисқу фуҷур гирифтор кард ва ба Худованд бисьёр хиёнат намуд.

20Ва Тиҷлат Филосар, подшоҳи Ашшур, назди ӯ омад, валекин ӯро ба танг овард ва мададе ба ӯ нарасонид+.

21Агарчи Оҳоз ганҷҳои хонаи Худованд, ва хонаи подшоҳ ва сарваронро гирифта ба подшоҳи Ашшур дод, вай ба ӯ мадад накард.

22Ва бо вуҷуди тангии аҳволи худ, ӯ, подшоҳ Оҳоз, ба Худованд хиёнат кардан гирифт.

23Ва барои худоёни Димишқ, ки ӯро зарба зада буданд, қурбониҳо тақдим намуда, гуфт: «Азбаски худоёни подшоҳони Арам ба онҳо мадад мерасонанд, бинобар ин ман ҳам барои онҳо қурбонӣ мекунам, ва онҳо ба ман мадад хоҳанд кард». Валекин онҳо боиси мағлубияти ӯ ва тамоми Исроил гардиданд.

24Ва Оҳоз колои хонаи Худоро ҷамъ кард, ва колои хонаи Худоро пора-пора кард, ва дарҳои хонаи Худовандро баст, ва дар ҳар гӯшаи Ерусалим қурбонгоҳҳо барои худ сохт.

25Ва дар ҳамаи шаҳрҳои Яҳудо баландиҳо сохт, то ки барои худоёни бегона бухур сӯзонад, ва бо ин рафтораш Худованд Худои падарони худро хашмгин кард.

Фавти Оҳоз, бар тахт нишастани Ҳизқиё.

26Ва бақияи аъмоли ӯ, ва ҳамаи роҳҳои ӯ, аз аввал то охир, дар китоби подшоҳони Яҳудо ва Исроил навишта шудааст.

27Ва Оҳоз бо падарони худ хобид, ва ӯро дар шаҳр, дар Ерусалим дафн карданд, валекин ӯро ба мақбараи подшоҳони Исроил наоварданд; ва писараш Ҳизқиё ба ҷои ӯ подшоҳ шуд.

БОБИ БИСТУ НӮҲУМ

Ҳизқиё дар Яҳудо подшоҳӣ мекунад ва худопарастиро аз нав барқарор менамояд.

29^1•Ҳизқиё дар синни бисту панҷсолагӣ подшоҳ шуд, ва бисту нӯҳ сол дар Ерусалим подшоҳӣ кард. Ва номи модараш Абиё бинти Закарьё буд.

2Ва он чи дар назари Худованд мақбул буд, ба амал овард, мувофиқи ҳар он чи падараш Довуд ба амал оварда буд.

3Дар соли аввали подшоҳии худ, дар моҳи якум, ӯ дарҳои хонаи Худовандро воз кард ва онҳоро таъмир намуд.

4Ва коҳинон ва левизодагонро оваронид, ва онҳоро дар майдони шарқӣ ҷамъ кард.

5Ва ба онҳо гуфт: «Маро бишнавед, эй левизодагон! Алҳол худро тақдис намоед, ва хонаи Худованд Худои падарони худро тақдис намуда, наҷосатро аз қудс берун оваред.

6Зеро ки падарони мо хиёнат карданд, ва он чи дар назари Худованд бад буд, ба амал оварданд, ва Ӯро тарк карданд, ва рӯи худро аз маскани Худованд гардониданд, ва пушти худро нишон доданд;

7Ҳамчунин дарҳои равоқро бастанд, ва чароғҳоро куштанд, ва бухур насӯзониданд, ва қурбониҳои сӯхтанӣ дар қудси Худои Исроил тақдим накарданд+.

8Ва ғазаби Худованд бар Яҳудо ва Ерусалим аланга зад, ва ӯ онҳоро гирифтори даҳшат, харобӣ ва мадҳушӣ гардонид, чунон ки шумо бо чашмони худ мебинед.

9Ва инак, падарони мо ба дами шамшер фурӯ ғалтиданд, ва писарону духтарону занони мо аз ин сабаб ба асирӣ рафтанд.

10Алҳол дилхоҳи ман ин аст, ки бо Худованд Худои Исроил аҳд бандем, то ки оташи ғазаби Ӯ аз мо баргардад+.

11Эй фарзандонам, алҳол бепарвоӣ накунед, зеро ки Худованд шуморо баргузидааст, то ки ба ҳузури Ӯ истода, хизмати Ӯро ба ҷо оваред, ва барои Ӯ хизматгузорон ва сӯзонандагони бухур бошед»+.

12Ва левизодагон бархостанд: Маҳат ибни Амосай ва Юил ибни Азарьёҳу аз банӣ-қаҳотиён, ва аз банӣ-марориён — Қиш ибни Абдӣ ва Азарьёҳу ибни Еҳалалъил; ва аз ҷершӯниён — Юоҳ ибни Зиммо ва Идан ибни Юоҳ;+

13Ва аз банӣ-Элисофон — Шимрӣ ва Яиил; ва аз банӣ-Ософ — Закарьёҳу ва Маттаньёҳу;+

14Ва аз банӣ-Ҳеймон — Яҳиил ва Шимъӣ; ва аз банӣ-Едутун — Шамаъё ва Узиил+.

15Ва онҳо бародарони худро ҷамъ карда, тақдис намуданд, ва бар тибқи фармони подшоҳ, ки мувофиқи каломи Худованд буд, барои татҳири хонаи Худованд омаданд.

16Ва коҳинон андаруни хонаи Худованд дохил шуданд, то ки онро татҳир намоянд, ва тамоми наҷосатро, ки дар маъбади Худованд ёфтанд, ба саҳни хонаи Худованд бароварданд, ва левизодагон онро гирифта, ба ҷониби водии Қидрӯн бурданд+.

17Ва дар рӯзи якуми моҳи якум ба тақдис кардан шурӯъ намуда, дар рӯзи ҳаштуми моҳ ба равоқи Худованд даромаданд, ва ҳашт рӯз хонаи Худовандро тақдис карданд, ва дар рӯзи шонздаҳуми моҳи якум ба анҷом расониданд.

18Ва андаруни қаср назди подшоҳ Ҳизқиё омада, гуфтанд: «Тамоми хонаи Худовандро: қурбонгоҳи қурбониҳои сӯхтаниро бо тамоми колои он, ва мизи нони тақдимро бо тамоми колои он татҳир намудем;

19Ва тамоми колоеро, ки подшоҳ Оҳоз дар вақти подшоҳии худ, дар натиҷаи хиёнати худ, поймол карда буд, тайёр карда, тақдис намудем, ва инак онҳо назди қурбонгоҳи Худованд аст»+.

Дар маъбад аз нав ибодати Худо ба амал меояд.

20Ва подшоҳ Ҳизқиё бомдодон бармаҳал бархост, ва сарварони шаҳрро ҷамъ карда, ба хонаи Худованд баромад.

21Ва онҳо ҳафт гов, ва ҳафт қӯчқор, ва ҳафт барра, ва ҳафт нарбуз оварданд, то ки барои салтанат ва барои қудс ва барои Яҳудо қурбонии гуноҳҳо бишавад; ва ӯ ба банӣ-Ҳорун амр фармуд, ки онҳоро ҳамчун қурбонии сӯхтанӣ бар қурбонгоҳи Худованд тақдим кунанд.

22Ва говонро куштанд, ва коҳинон хунро гирифта, бар қурбонгоҳ пошиданд; ва қӯчқоронро кушта, хунро бар қурбонгоҳ пошиданд; ва баррагонро кушта, хунро бар қурбонгоҳ пошиданд+.

23Ва нарбузҳои каффораи гуноҳро ба ҳузури подшоҳ ва ҷамоат оварданд, ва дастҳои худро бар онҳо гузоштанд,+

24Ва коҳинон онҳоро куштанд, ва хуни онҳоро барои каффораи гуноҳҳо бар қурбонгоҳ пошиданд, то ки бар тамоми Исроил каффора шавад; зеро подшоҳ фармуда буд, ки қурбонии сӯхтанӣ ва қурбонии гуноҳҳо барои тамоми Исроил тақдим карда шавад.

25Ва ӯ левизодагонро бо санҷҳо, барбатҳо ва удҳо мувофиқи амри Довуд ва Ҷоди ғайбгӯи подшоҳ ва Нотони набӣ дар хонаи Худованд гузошт, зеро ки ин амр аз ҷониби Худованд ба воситаи анбиёи Ӯ фармуда шуда буд+.

26Ва левизодагон бо асбоби Довуд, ва коҳинон бо карнайҳо истоданд+.

27Ва Ҳизқиё амр фармуд, ки қурбонии сӯхтаниро бар қурбонгоҳ тақдим намоянд, ва ҳангоме ки ба тақдим кардани қурбонии сӯхтанӣ шурӯъ намуданд, сурудхонӣ барои Худованд ва навохтани карнайҳо ва асбоби Довуд, подшоҳи Исроил, оғоз ёфт.

28Ва тамоми ҷамоат саҷда мекарданд, ва муғанниён месуруданд, ва карнайҳоро менавохтанд; ҳамаи ин то вақти анҷом ёфтани қурбонии сӯхтанӣ давом кард.

29Ва ҳамин ки қурбонии сӯхтанӣ анҷом ёфт, подшоҳ ва ҳамаи онҳое ки бо ӯ буданд, зону зада, саҷда карданд.

30Ва подшоҳ Ҳизқиё ва сарварон ба левизодагон амр фармуданд, ки Худовандро бо суханони Довуд ва Ософи ғайбгӯй мадҳ кунанд; ва онҳо ба ваҷд омада, мадҳ карданд, ва зону зада, саҷда бурданд.

31Ва Ҳизқиё ҷавоб гардонида, гуфт: «Алҳол вазифаи худро ба ҷо овардед, пас наздик омада, забҳҳо ва қурбониҳои шукронаро барои хонаи Худованд биёред». Ва ҷамоат забҳҳо ва қурбониҳои шукрона оварданд, ва ҳар каси валинеъмат қурбонии сӯхтанӣ овард.

32Ва шумораи қурбонии сӯхтание ки ҷамоат оварданд, ҳафтод гов, сад қӯчқор ва дусад барра буд; ҳамаи инҳо қурбонии сӯхтанӣ барои Худованд буд.

33Ва дигар қурбониҳои муқаддас — шашсад гов ва се ҳазор гӯсфанд буд.

34Аммо коҳинон кам буданд, ва ба пӯст кандани ҳамаи қурбониҳои сӯхтанӣ қувваташон намерасид; ва бародаронашон левизодагон ба онҳо мадад расониданд, то даме ки кор анҷом ёфт ва то даме ки коҳинон худро тақдис карданд; зеро ки левизодагон дар тақдис кардани худ, назар ба коҳинон, бештар ростдил буданд.

35Ва низ қурбониҳои сӯхтанӣ бо чарбуи қурбониҳои саломатӣ ва бо ҳадияҳои рехтанӣ барои қурбониҳои сӯхтанӣ бисьёр буд; ва хизмати хонаи Худованд дуруст ба ҷо оварда шуд.

36Ва Ҳизқиё ва тамоми қавм шодӣ карданд, ки Худо қавмро омода гардонида буд, зеро ки ин ба таври ғайричашмдошт ба амал омад.

БОБИ СИЮМ

Тайёрӣ ба иди фисҳ.

30^1Ва Ҳизқиё ба тамоми Исроил ва Яҳудо фиристод, ва низ номаҳо ба Эфроим ва Менашше навишт, то ки ба хонаи Худованд ба Ерусалим биёянд, ва фисҳро барои Худованд Худои Исроил ба ҷо оваранд.

2Ва подшоҳ, ва сарваронаш, ва тамоми ҷамоат дар Ерусалим машварат намуда, қарор доданд, ки фисҳро дар моҳи дуюм ба ҷо оваранд;+

3Зеро ки натавонистанд онро дар вақташ ба ҷо оваранд, чунки коҳинон ба миқдори зарурӣ тақдис наёфта ва қавм дар Ерусалим ҷамъ нашуда буданд+.

4Ва ин дар назари подшоҳ ва дар назари тамоми ҷамоат писанд омад,

5Ва қарор доданд, ки дар тамоми Исроил, аз Беэр-Шобаъ то Дон, ҷор зананд, ки омада, фисҳро барои Худованд Худои Исроил дар Ерусалим ба ҷо оваранд; зеро муддати зиёдест, ки онро ба тавре ки навишта шудааст, ба ҷо наовардаанд+.

6Ва шотирон бо номаҳои подшоҳ ва сарваронаш ба тамоми Исроил ва Яҳудо рафта, бар тибқи амри подшоҳ гуфтанд: «Эй банӣ-Исроил! Сӯи Худованд Худои Иброҳим, Исҳоқ ва Исроил руҷӯъ намоед, ва Ӯ сӯи растагороне ки аз дасти подшоҳони Ашшур дар миёни шумо боқӣ мондаанд, руҷӯъ хоҳад кард;+

7Ва мисли падарон ва бародарони худ набошед, ки онҳо ба Худованд Худои падарони худ хиёнат карданд, ва Ӯ онҳоро гирифтори харобӣ гардонид, чунон ки шумо мебинед;+

8Алҳол мисли падарони худ гарданкашӣ накунед, дасти байат ба Худованд диҳед, ба қудси Ӯ, ки онро то абад тақдис намудааст, омада, Худованд Худои худро ибодат кунед, ва Ӯ оташи ғазаби Худро аз шумо хоҳад баргардонид+.

9Зеро вақте ки шумо сӯи Худованд руҷӯъ намоед, бародарон ва писарони шумо аз ҷониби асиркунандагони худ марҳамат хоҳанд дид, ва ба ин замин хоҳанд баргашт, зеро ки Худованд Худои шумо карим ва раҳим аст, ва агар сӯи Ӯ ручӯъ намоед, Ӯ аз шумо рӯй нахоҳад гардонид»+.

10Ва шотирон дар замини Эфроим ва Менашше то ҳудуди Забулун шаҳр ба шаҳр мегузаштанд, валекин бар онҳо механдиданд ва онҳоро истеҳзо мекарданд.

11Фақат баъзе касон аз Ошер ва Менашше ва Забулун гардан фуроварда, ба Ерусалим омаданд.

12Дар Яхудо низ яди Худо буд, ки ба онҳо якдилӣ ато намуд, то ки ҳукми подшоҳ ва сарваронро бар тибқи каломи Худованд ба ҷо оваранд.

13Ва қавми зиёде дар Ерусалим ҷамъ шуданд, то ки иди фисҳро дар моҳи дуюм ба ҷо оваранд, — ҷамоати бағоят сершумор буданд.

14Ва бархоста, қурбонгоҳҳоеро, ки дар Ерусалим буд, вайрон карданд, ва ҳамаи қурбонгоҳҳои бухурро вайрон карда, андаруни наҳри Қидрӯн партофтанд+.

Ба таври ҷиддӣ риоя кардани иди фисҳ ва рӯзҳои дигар.

15Ва дар рӯзи чордаҳуми моҳи дуюм барраи фисҳро забҳ карданд; ва коҳинон ва левизодагон хиҷолат кашида, худро тақдис намуданд, ва қурбониҳои сӯхтанӣ ба хонаи Худованд оварданд.

16Ва дар ҷойҳои худ, мувофиқи дастуруламали худ, бар тибқи Тавроти Мусо, марди Худо, истоданд; коҳинон хунро аз дасти левизодагон гирифта, мепошиданд+.

17Азбаски бисьёре аз ҷамоат худро тақдис накарда буданд, левизодагон мутассадӣ шуданд, ки барои ҳар касе ки татҳир наёфтааст, барраи фисҳро забҳ карда, варо барои Худованд тақдис намоянд.

18Зеро ки аксари қавм, бисьёре аз Эфроим ва Менашше, Иссокор ва Забулун татҳир наёфта буданд, ва фисҳро на бар тибқи он чи навишта шудааст, хӯрданд, зеро ки Ҳизқиё дар ҳаққи онҳо дуо хонда, гуфт:+

19«Худованди пурэҳсон ҳар касро, ки дилаш моил шудааст, ки Худоро, яъне Худованд Худои падаронашро ҷӯё шавад, хоҳад омурзид, агарчи вай ба татҳири муқаддас мувофиқ набошад».

20Ва Худованд дуои Ҳизқиёро иҷобат намуда, қавмро омурзид.

21Ва банӣ-Исроил, ки дар Ерусалим буданд, иди фатирро ҳафт рӯз бо шодмонии азим ба ҷо оварданд, ва левизодагон ва коҳинон, бо асбоби ҳамду санои Худованд, ҳар рӯз Худовандро мадҳ мекарданд+.

22Ва Ҳизқиё ба ҳамаи левизодагоне ки аз хизмати Худованд фаҳми некӯ доштанд, суханони дилҷӯй гуфт; ва ҳафт рӯз хӯроки идона хӯрданд, қурбониҳои саломатӣ забҳ карданд, ва Худованд Худои падарони худро ҳамду сано гуфтанд.

23Ва тамоми ҷамоат машварат намуда, қарор доданд, ки ҳафт рӯзи дигар ид кунанд; ва ҳафт рӯз хурсандӣ карданд.

24Зеро ки Ҳизқиё, подшоҳи Яҳудо, барои ҷамоат ҳазор сар гов ва ҳафт ҳазор сар гӯсфанд бахшиш кард, ва сарварон барои ҷамоат ҳазор сар гов ва даҳ ҳазор сар гӯсфанд бахшиданд; ва аксари коҳинон худро тақдис намуданд.

25Ва тамоми ҷамоати Яҳудо, ва коҳинон ва левизодагон, ва тамоми ҷамоате ки аз Исроил омаданд, ва ғарибоне ки аз замини Исроил омаданд, ва онҳое ки дар Яҳудо сокин буданд, хурсандӣ карданд.

26Ва шодмонии азиме дар Ерусалим ба амал омад, зеро ки аз айёми Сулаймон ибни Довуд, подшоҳи Исроил, мисли он дар Ерусалим ба амал наомада буд+.

27Ва коҳинон ва левизодагон бархоста, қавмро баракат доданд, ва овози онҳо мустаҷоб шуд, ва дуои онҳо ба маскани қудси Ӯ, ба осмон расид+.

БОБИ СИЮ ЯКУМ

Несту нобуд кардани бутҳо, ва ислоҳоти дигари Ҳизқиё.

31^1Ва баъд аз анҷом ёфтани ҳамаи ин, ҳамаи исроилиёне ки дар шаҳрҳои Яҳудо буданд, берун омада, сутунҳоро шикастанд, Ашераҳоро маҳв карданд, баландиҳо ва қурбонгоҳҳоро аз тамоми Яҳудо ва Биньёмин ва Эфроим ва Менашше то ба охир барҳам доданд; ва тамоми банӣ-Исроил, ҳар кас ба мулки худ, ба шаҳрҳои худ баргаштанд+.

2Ва Ҳизқиё коҳинон ва левизодагонро бар навбатҳои онҳо гузошт, то ки ҳар яке аз коҳинон ва левизодагон, мувофиқи хизмати худ, барои қурбониҳои сӯхтанӣ, ва қурбониҳои саломатӣ, барои хизматгузорӣ, барои мадҳ кардан ва ҳамду сано гуфтан назди дарвозаҳои ӯрдугоҳи Худованд ҳозир бошанд+.

3Ва подшоҳ ҳиссае аз молу мулки худ барои қурбониҳои сӯхтанӣ ҷудо кард: барои қурбониҳои сӯхтании субҳ ва шом ва барои қурбониҳои сӯхтании шанбеҳо ва навмоҳҳо ва идҳо, чунон ки дар Тавроти Худованд навишта шудааст+.

4Ва ба қавме ки дар Ерусалим сокин буданд, амр фармуд, ки ҳиссае барои коҳинон ва левизодагон бидиҳанд, то ки ба Тавроти Худованд бо ҷидду ҷаҳд машғул бошанд+.

5Ва ҳангоме ки ин амр интишор ёфт, банӣ-Исроил навбари гандум, шираи ангур ва равғани зайтун ва асал ва ҳар маҳсули саҳроро ба фаровонӣ доданд, ва аз ҳама чиз ушри зиёде оварданд+.

6Ва банӣ-Исроил ва Яҳудо, ки дар шаҳрҳои Яҳудо сокин буданд, — онҳо низ ушри говон ва гӯсфандон ва ушри вақфҳоеро, ки барои Худованд Худои онҳо бахшида шуда буд, оварданд, ва тӯда-тӯда карда ба миён гузоштанд+.

7Дар моҳи сеюм ба гузоштани тӯдаҳо шурӯъ намуда, дар моҳи ҳафтум анҷом доданд.

8Ва Ҳизқиё ва сарварон омада, тӯдаҳоро диданд, ва Худованд ва қавми Ӯ Исроилро муборак хонданд.

9Ва Ҳизқиё аз коҳинон ва левизодагон дар бораи он тӯдаҳо пурсид.

10Ва Азарьёи саркоҳин, ки аз хонадони Содӯқ буд, ба ӯ ҷавоб гардонида, гуфт: «Аз он вақте ки ба овардани ионат барои хонаи Худованд шурӯъ карданд, мо хӯрдем ва сер шудем, ва миқдори зиёде боқӣ монд, зеро ки Худованд қавми Худро баракат додааст; ва он чи боқӣ мондааст, ҳамин микдори азим аст»+.

11Ва Ҳизқиё амр фармуд, ки анборҳо дар хонаи Худованд барпо кунанд. Ва барпо карданд+.

12Ва ионат ва ушр ва вақфҳоро бекаму кост оварда монданд; ва Конаньёҳуи левизода бар онҳо раис буд, ва бародараш Шимъӣ — муовини ӯ.

13Ва Яҳиил ва Азазьёҳу ва Ноҳат ва Асоил ва Яримӯт ва Юзобод ва Элиил ва Исмахьёҳу ва Маҳат ва Баноёҳу, мувофиқи фармони подшоҳ Ҳизқиё ва Азарьёҳу, раиси хонаи Худо, зери дасти Конаньёҳу ва бародараш Шимъӣ амалдор буданд.

14Ва Қӯре ибни Йимнои левизода, ки дарбони дарвозаи шарқӣ буд, бар хайроти Худо муваккал шуд, то ки ионатҳои Худованд ва вақфҳои муқаддасро тақсим кунанд.

15Ва зери дасти ӯ Идан ва Миньёмин ва Ешуо ва Шамаъёҳу ва Амарьёҳу ва Шаканьёҳу дар шаҳрҳои коҳинон буданд, то ки ба бародарони худ, хоҳ калон бошанд хоҳ хурд, бар ҳасби гурӯҳҳошон бекаму кост тақсим кунанд,+

16Илова бар онҳое ки аз синни сесола ва болотар дар рӯйхати мардҳо дохил буданд, яъне ҳамаи онҳое ки ба хонаи Худованд барои кори ҳаррӯза, барои хизмати худ, ба навбатдории худ, бар ҳасби гурӯҳҳои худ меомаданд,

17Ки ба он рӯйхат коҳинон бар ҳасби хонаводаҳошон, ва левизодагон аз синни бистсола ва болотар, бар ҳасби навбатдориҳошон, бар ҳасби гурӯҳҳошон дохил буданд,+

18Ва ба он рӯйхат ҳамаи кӯдаконашон, занон ва писарон ва духтаронашон, яъне тамоми ҷамоати онҳо дохил буданд, зеро ки онҳо худро аз сидқи дил барои хизмати муқаддас такдис карда буданд.

19Ва барои банӣ-Ҳорун, яъне коҳиноне ки дар қитъаҳои ҳаволии шаҳрҳошон сокин буданд, дар ҳар шаҳр шахсон ном ба ном таъин шуданд, то ки ба ҳамаи мардони коҳинон ва ба ҳамаи левизодагоне ки дар рӯйхат дохиланд, ҳиссаҳо бидиҳанд.

20Ва Ҳизқиё дар тамоми Яҳудо ҳамин тавр амал кард; ва он чи дар назари Худованд Худои ӯ некӯ ва мақбул ва амин буд, ба амал овард+.

21Ва ҳар амалеро, ки барои хизмати хонаи Худо, барои риояи Таврот ва аҳком, барои чустани Худои худ икдом намуд, ӯ бо тамоми дили худ иҷро кард ва муваффақият ёфт.

БОБИ СИЮ ДУЮМ

Тохтутози Санҳериб. Валангор шудани Яҳудо.

32^1•Баъд аз ин корҳои сидқу вафо, Санҳериб, подшоҳи Ашшур омада, ба Яҳудо дохил шуд, ва назди шаҳрҳои ҳисордор ӯрду зада, онҳоро барои худ мехост забт намояд.

2Ва Ҳизқиё дид, ки Санҳериб омадааст, ва қасд дорад ба муқобили Ерусалим ҷанг кунад.

3Ва ӯ бо сарварон ва паҳлавонони худ машварат намуда, қарор дод, ки оби чашмаҳои беруни шаҳрро банд кунад, ва онҳо ба ӯ мадад расониданд.

4Ва қавми зиёде ҷамъ шуданд, ва ҳамаи чашмаҳо ва наҳреро, ки аз миёни кишвар ҷорӣ мешуд, банд карда, гуфтанд: «Ҷаро подшоҳони Ашшур омада, оби фаровон ёбанд?»

5Ва ӯ қувват гирифт, ва тамоми ҳисори вайронаро таъмир намуда, онро то бурҷҳо баланд кард, ва ҳисори дигаре аз беруни он сохт, ва Миллӯро дар шаҳри Довуд мустаҳкам намуд, ва аслиҳа ва сипарҳои зиёде сохт+.

6Ва сипаҳдоронро бар қавм таъин намуд, ва онҳоро назди худ дар майдони дарвозаи шаҳр ҷамъ кард, ва чунин суханони дилҷӯй ба онҳо гуфт:

7«Қавӣ ва далер бошед, аз подшоҳи Ашшур ва аз тамоми анбӯҳе ки бо ӯст, натарсед ва ҳаросон нашавед, зеро қуввате ки бо мост, аз қуввате ки бо ӯст, бештар аст+.

8Бо ӯ бозуи башар аст, вале бо мо Худованд Худои мост, ки Ӯ ба мо ёварӣ хоҳад намуд ва дар ҷангҳои мо хоҳад ҷангид». Ва қавм ба суханони Ҳизқиё, подшоҳи Яҳудо, эътимод карданд+.

Санҳериб сокинони Ерусалимро метарсонад ва куфр мегӯяд.

9Баъд аз ин, Санҳериб, подшоҳи Ашшур, навкарони худро ба Ерусалим фиристод, — дар сурате ки худаш дар Локиш буд, ва ҳамаи ҳукуматдоронаш бо ӯ буданд, — то ки ба Ҳизқиё, подшоҳи Яҳудо, ва ба тамоми аҳли Яҳудо, ки дар Ерусалим буданд, бигӯянд:

10«Санҳериб, подшоҳи Ашшур, чунин мегӯяд: „Бар чӣ шумо таваккал мекунед, ки дар Ерусалим дар ҳолати муҳосира нишастаед?

11Ҳизқиё, охир, шуморо иғво медиҳад, бо гуруснагӣ ва ташнагӣ мехоҳад шуморо ба ҳалокат расонад, ва мегӯяд: Худованд Худои мо моро аз дасти подшоҳи Ашшур раҳо хоҳад кард.

12Ҳамин Ҳизқиё, охир, баландиҳо ва қурбонгоҳҳои Ӯро барҳам додааст, ва ба аҳли Яҳудо ва Ерусалим сухан ронда, гуфтааст: пеши як қурбонгоҳ сачда баред ва бар он бухур бисӯзонед+.

13Шумо, охир, медонед, ки ман ва падаронам ба ҳамаи қавмҳои кишварҳо чӣ кардаем. Оё худоёни халқҳои кишварҳо тавонистанд замини худро аз дасти ман раҳо кунанд+?

14Аз ҳамаи худоёни ин халқҳое ки падаронам маҳв намудаанд, кист, ки тавониста бошад қавми худро аз дасти ман раҳо кунад, то ки Худои шумо тавонад шуморо аз дасти ман раҳо кунад?

15Ва алҳол, бигзор шуморо Ҳизқиё ба васваса наандозад, ва шуморо ин гуна иғво надиҳад, ва шумо ба суханони ӯ бовар накунед, зеро модоме ки ҳеҷ як худои ҳеҷ як халқ ва мамлакат натавонистааст қавми худро аз дасти ман ва аз дасти падаронам раҳо кунад, пас Худои шумо низ шуморо аз дасти ман раҳо нахоҳад кард“»+.

16Ва боз навкарони вай бар зидди Худованд Худо, ва бар зидди бандаи ӯ Ҳизқиё сухан ронданд.

17Ва номаҳо навишта, Худованд Худои Исроилро таҳқир намуд ва дар ҳаққи Ӯ сухан ронда, гуфт: «Чунон ки худоёни халқҳои кишварҳо қавми худро аз дасти ман раҳо накардаанд, ончунон Худои Ҳизқиё қавми Худро аз дасти ман раҳо нахоҳад кард».

18Ва бо овози баланд ба забони яҳудӣ сӯи қавми Ерусалим, ки бар ҳисор буданд, фарьёд заданд, то ки онҳоро тарсонида ва ба ҳарос андохта, шаҳрро забт намоянд.

19Ва дар ҳаққи Худои Ерусалим, мисли худоёни қавмҳои замин, ки маснӯи дасти одамизод мебошанд, сухан ронданд.

Баъд аз дуои Ҳизқиё Худованд лашкари Ашшурро зарба мезанад.

20Ва подшоҳ Ҳизқиё ва набӣ Ишаъё ибни Омӯс дар ин бобат дуо гуфтанд, ва сӯи осмон фарьёд заданд.

21Ва Худованд фариштае фиристод, ки вай ҳамаи мардони ҷангӣ ва раисон ва сарваронро дар ӯрдугоҳи подшоҳи Ашшур нобуд кард. Ва ӯ шарманда шуда, ба кишвари худ баргашт, ва ба хонаи худои худ даромад, ва онҳое ки аз камараш рӯида буданд, ӯро дар он ҷо бо шамшер куштанд+.

22Ва Худованд Ҳизқиё ва сокинони Ерусалимро аз дасти Санҳериб, подшоҳи Ашшур, ва аз дасти ҳама наҷот дод; ва онҳоро аз ҳар тараф нигаҳбонӣ намуд.

23Ва бисьёр касон ба Ерусалим ҳадияҳо барои Худованд, ва инъомҳои гаронбаҳо барои Ҳизқиё, подшоҳи Яҳудо, меоварданд, ва ӯ баъд аз он дар назари ҳамаи халқҳо обрӯманд шуд.

Бемории Ҳизҳиё ва шифо ёфтани ӯ.

24Дар он айём Ҳизқиё бемор шуда, наздик ба мурдан буд, ва сӯи Худованд дуо гуфт, ва Ӯ варо иҷобат намуда, аломате барояш дод+.

25Валекин Ҳизқиё мувофиқи марҳамате ки ба ӯ ато шуда буд, рафтор накард, зеро ки дили ӯ мағрур гардид, ва ғазабе бар ӯ ва бар Яҳудо ва Ерусалим аланга зад+.

26Ва азбаски Ҳизқиё бо сокинони Ерусалим аз ғурури дилаш тавба кард, бинобар ин ғазаби Худованд дар айёми Ҳизқиё бар онҳо фурӯ нарехт+.

27Ва Ҳизқиё сарват ва ҷалоли бағоят зиёде дошт, ва аз баҳри худ ганҷинаҳо барои нуқра ва тилло ва сангҳои гаронбаҳо ва атриёт ва сипарҳо ва ҳар гуна колои нафиса сохт,

28Ва анборҳо барои маҳсулоти гандум ва шираи ангур ва равғани зайтун, ва охурҳо барои ҳар навъ чорпоён, ва қӯраҳо барои рамаҳо.

29Ва аз баҳри худ шаҳрҳо сохт, ва паноҳгоҳҳо барои рамаҳои сершумори гӯсфандон ва говон, зеро ки Худо ба ӯ молу мулки бағоят зиёде ато намуд.

30Ва ҳамин Ҳизқиё манбаи обҳои Ҷайҳуни болоро баста, онҳоро рост ба поён, ба тарафи ғарбии шаҳри Довуд равона кард. Ва Ҳизқиё дар ҳар амали худ муваффақият меёфт+.

31Ва ҳамчунин дар масъалаи элчиёни сарварони Бобил, ки назди ӯ фиристода шуда буданд, то аз аломате ки дар замин зоҳир шуда буд, пурсон кунанд, Худо ӯро тарк кард, то ки ӯро имтиҳон намуда, ҳар чиро, ки дар дилаш буд, бидонад.

32Ва бақияи аъмоли Ҳизқиё, ва эҳсонҳояш дар рӯъёи набӣ Ишаъё ибни Омӯс ва дар китоби подшоҳони Яҳудо ва Исроил навишта шудааст.

33Ва Ҳизқиё бо падарони худ хобид, ва ӯро дар пешгоҳи мақбараи банӣ-Довуд дафн карданд, ва тамоми аҳли Яҳудо ва сокинони Ерусалим ӯро дар вақти фавташ иззату икром намуданд; ва писараш Менашше ба ҷои ӯ подшоҳ шуд.

БОБИ СИЮ СЕЮМ

Подшоҳии Менашше; маъсияти ӯ.

33^1•Дар вақти подшоҳ шуданаш Менашше дувоздаҳсола буд, ва панҷоҳу панҷ сол дар Ерусалим подшоҳӣ кард.

2Ва он чи дар назари Худованд бад буд, ба амал овард, ба тақлиди корҳои зишти халқҳое ки Худованд онҳоро аз пеши банӣ-Исроил бадар ронда буд.

3Ва баландиҳоеро, ки падараш Ҳизқиё вайрон карда буд, аз нав бино намуд, ва қурбонгоҳҳо барои Баалҳо барпо кард, ва Ашераҳо сохт, ва ба тамоми лашкари осмон сачда мебурд, ва онҳоро ибодат мекард+.

4Ва қурбонгоҳҳо дар хонаи Худованд бино намуд, ки Худованд дар бораи он гуфта буд: «Дар Ерусалим исми Ман то абад хоҳад буд»+.

5Ва қурбонгоҳҳо барои тамоми лашкари осмон дар ду саҳни хонаи Худованд бино намуд+.

6Ва ӯ писаронашро дар дараи Бен-Ҳиннӯм аз оташ гузаронид; ва афсун намуда фол мекушод ва ҷоду мекард, ва бо ҷодугарон ва азоимхонон робита дошт; бисьёр чизҳоро, ки дар назари Худованд бад буд, ба амал меовард, то ки Ӯро ба хашм оварад+.

7Ва ҳайкали бутеро, ки сохта буд, дар хонаи Худо гузошт, ки Худо дар бораи он ба Довуд ва ба писараш Сулаймон гуфта буд: «Дар ин хона ва дар Ерусалим, ки онро аз ҳамаи сибтҳои Исроил баргузидаам, исми Худро то абад хоҳам гузошт,

8Ва пои Исроилро аз замине ки барои падарони шумо таъин намудаам, дигар дур нахоҳам кард, ба шарте ки ҳар он чиро, ки Ман ба онҳо дар тамоми шариат ва фароиз ва аҳком ба воситаи Мусо амр фармудаам, ҳамеша нигоҳ дошта, ба ҷо оваранд»+.

9Вале Менашше аҳли Яҳудо ва сокинони Ерусалимро то ба дараҷае гумроҳ сохт, ки аз халқҳое ки Худованд онҳоро аз пеши банӣ-Исроил нест карда буд, бадтар рафтор карданд.

10Ва Худованд ба Менашше ва қавми вай сухан ронд, валекин онҳо гӯш надоданд.

Ба асирӣ афтодани Менашше ва озод шудани ӯ.

11Ва Худованд сарлашкарони подшоҳи Ашшурро бар онҳо овард, ва Менашшеро гирифта, маҳор ба бинияш заданд, ва ӯро бо занҷирҳои мис бастанд, ва ӯро ба Бобил бурданд+.

12Ва ӯ дар тангии худ рӯи Худованд Худои худро ҷӯё шуд, ва ба ҳузури Худои падарони худ бағоят гардан фуровард;

13Ва сӯи Ӯ дуо гуфт, ва Ӯ истиғосаи варо шунида, иҷобат намуд, ва ба салтанати вай ба Ерусалим баргардонид, ва Менашше донист, ки Худованд Худост+.

14Ва баъд аз ин, ҳисори беруни шаҳри Довудро ба тарафи ғарбии Ҷайҳун, дар водӣ то даромадгоҳи Дарвозаи моҳиён бино кард, ва онро ба тарафи бурҷи Ӯфал гардонид, ва бағоят баланд сохт; ва сарварони ҳарбиро дар ҳамаи шаҳрҳои ҳисордор гузошт+.

15Ва худоёни бегона ва бутро аз хонаи Худованд дур кард, ва ҳамаи қурбонгоҳҳоеро, ки дар кӯҳи хонаи Худованд ва Ерусалим бино карда буд, бардошта, аз шаҳр берун партофт.

16Ва қурбонгоҳи Худовандро аз нав бино кард, ва қурбониҳои саломатӣ ва шукрона бар он забҳ намуд; ва ба аҳли Яҳудо амр фармуд, ки Худованд Худои Исроилро ибодат намоянд.

17Аммо қавм ҳанӯз дар баландиҳо қурбонӣ мекарданд, лекин ин барои Худованд Худои онҳо буд.

18Ва бақияи аъмоли Менашше, ва дуое ки сӯи Худои худ гуфтааст, ва суханони ғайбгӯён, ки ба исми Худованд Худои Исроил ба ӯ гуфтаанд, — ҳамааш дар вақоеъномаи подшоҳони Исроил навишта шудааст.

19Ва дуои ӯ, ва мустаҷоб шуданаш; ва тамоми гуноҳ ва хиёнаташ; ва ҷойҳое ки ӯ дар онҳо баландиҳо бино карда, Ашераҳо ва санамҳоро гузошта буд, пеш аз он ки гардан фуроварад, — ҳамааш дар навиштаҷоти Ҳӯзой тасвир ёфтааст.

Фавти Менашше ва подшоҳ шудани Омӯн.

20Ва Менашше бо падарони худ хобид, ва ӯро дар хонаи ӯ дафн карданд; ва писараш Омӯн ба ҷои ӯ подшоҳ шуд.

21•Дар вақти подшоҳ шуданаш Омӯн бисту дусола буд, ва ду сол дар Ерусалим подшоҳӣ кард.

22Ва он чи дар назари Худованд бад буд, ба амал овард, мисли он ки падараш Менашше ба амал оварда буд; ва барои ҳамаи бутҳое ки падараш Менашше сохта буд, Омӯн қурбонӣ мекард ва онҳоро ибодат менамуд+.

23Вале ӯ пеши Худованд гардан нафуровард, чунон ки падараш Менашше гардан фуроварда буд, балки ӯ, Омӯн, торафт бештар ба маъсият дода шуд+.

Фавти Омӯн. Подшоҳ шудани Йӯшиёҳу.

24Ва навкаронаш ба муқобили ӯ суиқасд карданд, ва ӯро дар хонаи ӯ куштанд.

25Валекин қавми мамлакат ҳамаи онҳоеро, ки ба муқобили подшоҳ Омӯн суиқасд карда буданд, ба қатл расониданд; ва қавми мамлакат писараш Йӯшиёҳуро ба ҷои ӯ подшоҳ карданд.

БОБИ СИЮ ЧОРУМ

Подшоҳии Йӯшиёҳу; порсоии ӯ,

ва ислоҳоте ки ба амал овард.

34^1•Дар вақти подшоҳ шуданаш Йӯшиёҳу ҳаштсола буд, ва сию як сол дар Ерусалим подшоҳӣ кард.

2Ва он чи дар назари Худованд мақбул буд, ба амал овард, ва бо роҳҳои падараш Довуд равона шуда, ба тарафи рост ё чап майл накард+.

3Ва дар соли ҳаштуми подшоҳии худ, вақте ки ҳанӯз навҷавон буд, ба ҷустани Худои падараш Довуд оғоз кард, ва дар соли дувоздаҳум ба тоза кардани Яҳудо ва Ерусалим аз баландиҳо ва Ашераҳо ва бутҳо ва санамҳо шурӯъ намуд+.

4Ва қурбонгоҳҳои Баалҳоро пеши ӯ валангор карданд; ва ҳайкалҳои офтобпарастиро, ки бар болои онҳо буд, шикаста афтонид; ва Ашераҳо, ва бутҳо ва санамҳоро дарҳам шикаст ва гард-гард карда, бар рӯи қабрҳои онҳое ки барояшон қурбонӣ мекарданд, пошид+.

5Ва устухонҳои коҳинонро бар қурбонгоҳҳошон сӯзонид, ва Яҳудо ва Ерусалимро тоза кард+.

6Ва дар шаҳрҳои Менашше ва Эфроим ва Шимъӯн ва ҳатто Нафтолӣ, дар харобазори онҳо, гирдогирд,

7Қурбонгоҳҳоро валангор намуд, ва Ашераҳо ва санамҳоро дарҳам шикаста, гард-гард кард, ва ҳамаи ҳайкалҳои офтобпарастиро дар тамоми замини Исроил шикаста афтонид; ва ба Ерусалим баргашт.

Аз нав барқарор шудани ибодати Худо дар маъбад.

8Ва дар соли ҳаждаҳуми подшоҳии худ, баъд аз он ки замин ва хонаро тоза кард, Шофон ибни Асальёҳу, ва Маасиёҳуи раиси шаҳр, ва Юоҳ ибни Юоҳози вақоеънависро фиристод, то ки хонаи Худованд Худои худро мустаҳкам намоянд.

9Ва онҳо назди Ҳилқиёи саркоҳин омаданд, ва нуқраеро, ки ба Худо оварда шуда буд, ва левизодагони остонабон онро аз дасти Менашше ва Эфроим, ва аз тамоми бақияи Исроил, ва аз тамоми Яҳудо ва Биньёмин ҷамъ карда буданд, супурданд, ва ба Ерусалим баргаштанд.

10Ва онро ба дасти саркороне ки дар хонаи Худованд таъин шуда буданд, супурданд; ва онҳо онро ба коргароне ки дар хонаи Худованд барои таъмир ва мустаҳкам намудани хона кор мекарданд, доданд.

11Ва онро ба наҷҷорон ва бинокорон доданд, то ки сангҳои тарошида ва забарравҳо барои пайвастани деворҳо ва пӯшидани боми хонаҳое ки подшоҳони Яҳудо хароб карда буданд, бихаранд.

12Ва он одамон аз рӯи виҷдон кор мекарданд, ва бар онҳо левизодагон Яҳат ва Убадьёҳу аз банӣ-Марорӣ, ва Закарьё ва Машуллом аз банӣ-қаҳотиён барои назорат кардан таъин шуда буданд; ва аз левизодагон ҳар касе ки навохтани асбоби мусиқӣ аз дасташон меомад+.

13Ва бар ҳаммолон низ гумошта шуда буданд, ва онҳо ба ҳамаи коргароне ки бо ҳар навъ корҳо шуғл доштанд, назорат мекарданд; ва аз левизодагон котибон ва нозирон ва дарбонон буданд.

Китоби Тавроти Мусо ёфт шуд.

14•Ва ҳангоме ки нуқраи ба хонаи Худованд дохилшударо берун меоварданд, Ҳилқиёи коҳин китоби Тавроти Худовандро, ки ба воситаи Мусо дода шуда буд, ёфт+.

15Ва Ҳилқиё ба Шофони котиб хитоб намуда, гуфт: «Китоби Тавротро дар хонаи Худованд ёфтаам». Ва Ҳилқиё он китобро ба Шофон дод.

16Ва Шофон китобро назди подшоҳ овард, ва дар айни ҳол ба подшоҳ хабар дода, гуфт: «Ҳар коре ки ба бандагонат супурда шудааст, онҳо ба ҷо меоваранд;

17Ва нуқраеро, ки дар хонаи Худованд буд, берун оварданд, ва онро ба дасти гумоштагон ва ба дасти саркорон супурданд».

18Ва Шофони котиб ба подшоҳ хабар расонида, гуфт: «Ҳилқиёи коҳин китобе ба ман додааст». Ва Шофон онро ба ҳузури подшоҳ хонд.

19Ва ҳангоме ки подшоҳ суханони Тавротро шунид, либоси худро чок зад.

20Ва подшоҳ ба Ҳилқиё ва Аҳиқом ибни Шофон ва Абдун ибни Мико ва Шофони котиб ва Асоён навкари подшоҳ амр фармуда, гуфт:+

21«Биравед ва аз Худованд барои ман ва барои бақияи Исроил ва Яҳудо дар бораи суханони ин китоби ёфтшуда илтиҷо намоед, зеро ғазаби Худованд, ки бар мо аланга гирифтааст, бузург аст, аз барои он ки падарони мо каломи Худовандро риоя накардаанд, то ки мувофиқи ҳар он чи дар ин китоб навишта шудааст, амал намоянд»+.

Сухани Ҳулдои набия.

22Ва Ҳилқиё ва онҳое ки подшоҳ амр фармуд, назди Ҳулдои набия, зани Шаллум ибни Тоқҳат ибни Ҳасрои посбони либосҳо, ки дар Ерусалим, дар маҳаллаи дуюми он сукунат дошт, рафтанд, ва бо вай дар ин бобат сухан ронданд+.

23Ва ӯ ба онҳо гуфт: «Худованд Худои Исроил чунин мегӯяд: „Ба касе ки шуморо назди ман фиристодааст, бигӯед:

24Худованд чунин мегӯяд: инак, Ман мусибате бар ин макон ва бар сокинонаш хоҳам овард, — ҳамаи лаънатҳоеро, ки дар ин китоб, ки онро пеши подшоҳи Яҳудо хондаанд, навишта шудааст;

25Азбаски онҳо Маро тарк карда, ба худоёни дигар бухур сӯзондаанд, то ки Маро бо тамоми амали дастҳои худ ба хашм оваранд, ғазаби Ман бар ин макон аланга гирифтааст, ва хомӯш нахоҳад шуд“+.

26Ва ба подшоҳи Яҳудо, ки шуморо фиристодааст, то ки аз Худованд илтиҷо намоед, чунин гӯед: „Худованд Худои Исроил дар бораи суханоне ки шунидаӣ, чунин мегӯяд:

27Азбаски дили ту нарм шудааст, ва дар вақти шунидани суханони Худо дар бораи ин макон ва сокинонаш ба ҳузури Ӯ гардан фуровардаӣ, — ва ба ҳузури Ман гардан фуроварда, либоси худро чок задаӣ, ва ба ҳузури Ман гирья кардаӣ, бинобар ин Ман низ туро иҷобат намудам, мегӯяд Худованд;+

28Инак, Ман туро ба падаронат ҳамроҳ хоҳам кард, ва ту дар мақбараи худ ба саломатӣ гузошта хоҳӣ шуд, ва тамоми он мусибатро, ки Ман бар ин макон ва бар сокинонаш меоварам, чашмони ту нахоҳад дид“». Ва ҷавобро ба подшоҳ расониданд+.

Ба қавм эълон карда шудани китоби аҳд,

ва дигар ислоҳоти Йӯшиёҳу.

29•Ва подшоҳ фиристода, ҳамаи пирони Яҳудо ва Ерусалимро ҷамъ кард.

30Ва подшоҳ ба хонаи Худованд омад, ва тамоми мардуми Яҳудо ва сокинони Ерусалим бо ӯ буданд, — коҳинон ва левизодағон ва тамоми қавм аз калон то хурд; ва ӯ ҳамаи суханони китоби аҳдро, ки дар хонаи Худованд ёфт шуд, дар гӯши онҳо хонд+.

31Ва подшоҳ бар минбари худ истод, ва ба ҳузури Худованд аҳд баст, ки Худовандро пайравӣ намоянд, ва аҳком ва шаҳодот ва фароизи Ӯро бо тамоми дилу ҷон риоя кунанд, ва суханони ин аҳдро, ки дар ин китоб навишта шудааст, ба ҷо оваранд+.

32Ва ӯ ҳамаи онҳоеро, ки дар Ерусалим ва Биньёмин буданд, бар ин ӯҳдадор гардонид; ва сокинони Ерусалим мувофиқи аҳди Худо, Худои падаронашон рафтор карданд.

33Ва Йӯшиёҳу ҳамаи чизҳои зиштро аз ҳамаи заминҳое ки ба банӣ-Исроил тааллуқ дошт, дур кард, ва ҳамаи онҳоеро, ки дар Исроил буданд, водор намуд, ки Худованд Худои худро ибодат кунанд; дар тамоми айёми ӯ онҳо аз пайравии Худованд Худои падаронашон дур нашудаанд+.

БОБИ СИЮ ПАНҶУМ

Йӯшиёҳу иди фисҳро дар Ерусалим ба ҷо меоварад.

35^1•Ва Ӣушиёҳу иди фисҳро дар Ерусалим барои Худованд ба ҷо овард; ва барраи фисҳро дар рӯзи чордаҳуми моҳм якум забҳ карданд+.

2Ва ӯ коҳинонро бар навбатдориҳошон гузошт, барои хизмати хонаи Худованд онҳоро таҳрик дод.

3Ва ба левизодагоне ки тамоми Исроилро таълим медоданд ва барои Худованд такдис ёфта буданд, гуфт: «Сандуқи муқаддасро дар хонае ки Сулаймон ибни Довуд, подшоҳи Исроил, бино кардааст, бимонед; ҳоҷат надорад, ки минбаъд онро бар китфи худ бардоред; алҳол хизмати Худованд Худои худ ва қавми Ӯ Исроилро ба ҷо оваред;+

4Ва бар ҳасби хонаводаҳои худ ва гурӯҳҳои худ, чунон ки дар навиштаи Довуд, подшоҳи Исроил, ва дар навиштаи писараш Сулаймон муқаррар карда шудааст, омода шавед;+

5Ва мувофиқи тақсимоти хонаводаҳои бародаронатон, фарзандони қавм, ва мувофиқи тақсимоти хонаводаҳои левизодагон дар кудс биистед.

6Ва барраи фисҳро забҳ кунед, ва худро такдис намуда, онро барои бародаронатон тайёр кунед, то бар тибқи каломи Худованд, ки ба воситаи Мусо гуфтааст, амал намоянд».

7Ва Йӯшиёҳу барои фарзандони қавм, яъне барои ҳамаи онҳое ки дар он ҷо буданд, аз рамаи баррагон ва бузғолагон ба микдори сӣ ҳазор сар, ки ҳамааш барои қурбониҳои фисҳ буд, ва аз говон се ҳазор сар бахшиш кард; инҳо аз молу мулки подшоҳ буд+.

8Ва сарварони ӯ саховат намуда, барои қавм, барои коҳинон ва левизодагон бахшиш карданд: Ҳилқиё ва Закарьёҳу ва Яҳиил, ки раисони хонаи Худо буданд, ба коҳинон барои қурбониҳои фисҳ ду ҳазору шашсад сар барраю бузғола ва сесад сар гов доданд.

9Ва Конаньёҳу ва Шамаъёҳу ва Натанъил, бародарони ӯ, ва Ҳашабьёҳу ва Яиил ва Юзобод, сарварони левизодагон, ба левизодагон барои қурбониҳои фисҳ панҷ ҳазор сар барраю бузғола ва панҷсад сар гов доданд.

10Ва хизмат дуруст ба ҷо оварда шуд, ва коҳинон дар ҷойҳои худ, ва левизодагон дар гурӯҳҳои худ, бар тибқи фармони подшоҳ истоданд+.

11Ва барраҳои фисҳро забҳ карданд, ва коҳинон хунро аз дасти левизодагон гирифта, мепошиданд, ва левизодагон пӯсти барраҳоро меканданд.

12Ва он чиро, ки барои қурбонии сӯҳтанӣ буд, ҷудо карданд, то онро мувофиқи тақсимоти хонаводаҳо ба фарзандони қавм бидиҳанд, то ки онҳо, бар тибқи он чи дар китоби Мусо навишта шудааст, барои Худованд қурбонӣ кунанд; бо говон низ чунин амал карданд.

13Ва барраи фисҳро, мувофиқи дастуруламал, ба оташ пухтанд; ва қурбониҳои муқаддасро дар дегҳо ва тосҳо ва лаганҳо пухтанд, ва чобукона ба ҳамаи фарзандони қавм тақсим карда доданд+.

14Ва баъд аз он барои худашон ва барои коҳинон тайёр карданд, зеро ки коҳинон, банӣ-Ҳорун, то шомгоҳ бо тақдим кардани қурбониҳои сӯхтанӣ ва чарбуҳо банд буданд; ва левизодагон барои худашон ва барои коҳинон, банӣ-Ҳорун, тайёр карданд.

15Ва муғанниён, банӣ-Ософ, бар тибқи фармони Довуд ва Ософ ва Ҳеймон ва Едутун, ки ғайбгӯи подшоҳ буд, дар ҷойҳои худ истоданд, ва дарбонон — назди ҳар дарвоза: барои онҳо ҳоҷат надошт, ки аз сари кори худ дур шаванд, зеро ки бародаронашон левизодагон барои онҳо тайёр мекарданд+.

16Ва тамоми хизмати Худованд дар он рӯз дуруст ба роҳ монда шуд, то ки иди фисҳро ба ҷо оваранд ва бар қурбонгоҳи Худованд, мувофиқи фармони подшоҳ Йӯшиёҳу, қурбониҳои сӯхтанӣ такдим намоянд.

17Ва банӣ-Исроил, ки ҳозир буданд, фисҳро дар он вақт, ва иди фатирро ҳафт рӯз ба ҷо оварданд+.

18Ва ҳеҷ иди фисҳ мисли ин дар Исроил аз айёми Самуили набӣ ба ҷо оварда нашудааст; ва ҳеҷ яке аз подшоҳони Исроил мисли ин фисҳе ки Йӯшиёҳу, ва коҳинон ва левизодагон ва ҳамаи ҳозирони Яҳудо ва Исроил, ва сокинони Ерусалим ба ҷо оварданд, ба ҷо наоварда буд.

19Ин фисҳ дар соли ҳаждаҳуми подшоҳии Йӯшиёҳу ба ҷо оварда шуд.

Фавти Йӯшиёҳу.

20•Баъд аз ҳамаи ин тадбирҳое ки Йӯшиёҳу дар маъбад андешид, Накӯҳ, подшоҳи Миср, сӯи Каркамиш, ки бар Фурот воқеъ аст, барои ҷанг кардан баромад; ва Йӯшиёҳу ба истиқболи вай берун омад+.

21Ва вай қосидонро назди ӯ фиристода, гуфт: «Маро бо ту, эй подшоҳи Яҳудо, чӣ кор аст? Ман имрӯз ба муқобили ту набаромадаам, балки ба муқобили маконе ки бо он бояд ҷанг кунам, ва Худо ба ман амр фармудааст, ки таъҷил намоям; аз Худое ки бо ман аст, даст бикаш, мабодо Ӯ туро нобуд кунад».

22Вале Йӯшиёҳу рӯи худро аз вай нагардонид, балки либоси худро иваз намуд, то ки бо вай ҷанг кунад; ва ба суханони Накӯҳ, ки аз ҷониби Худо буд, гӯш надод, ва ба водии Маҷиддӯ омад, то ки ҷанг кунад+.

23Ва тирандозон ба подшоҳ Йӯшиёҳу тир андохтанд, ва подшоҳ ба навкаронаш гуфт: «Маро берун баред, зеро ки бағоят бемор шудаам»+.

24Ва навкаронаш ӯро аз ароба фуроварда, ба аробаи дуюме ки дошт, савор карданд, ва ӯро ба Ерусалим оварданд, ва ӯ мурд, ва дар мақбараи падаронаш дафн карда шуд; ва тамоми Яҳудо ва Ерусалим барои Йӯшиёҳу мотам гирифтанд+.

25Ва Ирмиёҳу дар ҳаққи Йӯшиёҳу марсия хонд, ва ҳамаи муғанниён ва муғанниягон дар марсияҳои худ то имрӯз дар ҳаққи Йӯшиёҳу суҳан меронанд, ва он марсияҳо дар Исроил ба ҳукми қонун даромадааст; ва инак, онҳо дар китоби марсияҳо навишта шудааст.

26Ва бақияи аъмоли Йӯшиёҳу ва некиҳои ӯ, ки ба навиштаҳои Тавроти Худованд мувофиқ буд,

27Ва корҳои ӯ, аз аввал то охир, дар китоби подшоҳони Исроил ва Яҳудо навишта шудааст.

БОБИ СИЮ ШАШУМ

Подшоҳии Еҳӯоҳоз.

36^1•Ва қавми мамлакат Еҳӯоҳоз ибни Йӯшиёҳуро гирифтанд, ва ӯро ба ҷои падараш дар Ерусалим подшоҳ карданд.

2Дар вақти подшоҳ шуданаш Еҳӯоҳоз бисту сесола буд, ва се моҳ дар Ерусалим подшоҳӣ кард.

3Ва подшоҳи Миср ӯро дар Ерусалим сарнагун кард, ва бар мамлакат сад киккар нуқра ва як киккар тилло ҷарима надохт.

4Ва подшоҳи Миср бародари ӯ Эльёқимро дар Яҳудо ва Ерусалим подшоҳ карда, номи ӯро ба Еҳӯёқим мубаддал намуд; ва Йӯоҳоз бародари ӯро гирифта, ба Миср бурд+.

5•Дар вақти подшоҳ шуданаш Еҳӯёқим бисту панҷсола буд, ва ёздаҳ сол дар Ерусалим подшоҳӣ кард; ва он чи дар назари Худованд Худояш бад буд, ба амал овард.

6Набукаднесар, подшоҳи Бобил, ба муқобили ӯ лашкар кашид, ва ӯро занҷирбанд кард, то ки ӯро ба Бобил барад+.

7Ва аз колои хонаи Худованд Набукаднесар ба Бобил овард, ва онро дар ибодатхонаи худ дар Бобил гузошт+.

Подшоҳ шудани Еҳӯёкин.

8Ва бақияи аъмоли Еҳӯёқим, ва корҳои зиште ки ӯ кард, ва он чи дар ӯ ёфт шуд, дар китоби подшоҳони Исроил ва Яҳудо навишта шудааст; ва писараш Еҳӯёкин ба ҷои ӯ подшоҳ шуд.

9•Дар вақти подшоҳ шуданаш Еҳӯёкин ҳаштсола буд, ва се моҳу даҳ рӯз дар Ерусалим подшоҳӣ кард; ва он чи дар назари Худованд бад буд, ба амал овард.

10Ва баъд аз интиҳои сол, подшоҳ Набукаднесар фиристод, ва ӯро бо колои нафисаи хонаи Худованд ба Бобил овард; ва бародари ӯ Сидқиёҳуро бар Яҳудо ва Ерусалим подшоҳ кард+.

Подшоҳии Сидқиёҳу.

11•Дар вақти подшоҳ шуданаш Сидқиёҳу бисту яксола буд, ва ёздаҳ сол дар Ерусалим подшоҳӣ кард.

12Ва он чи дар назари Худованд Худояш бад буд, ба амал овард; пеши Ирмиёй набӣ, ки аз забони Худованд сухан гуфт, гардан нафуровард+.

13Ва низ ба муқобили подшоҳ Набукаднесар, ки ӯро ба Худо қасам дода буд, исьён бардошт; ва гарданкашӣ намуда ва дили худро сахт гардонида, сӯи Худованд Худои Исроил руҷӯъ накард+.

14Ҳамчунин ҳамаи сарварони коҳинон ва қавм, ба тақлиди ҳамаи корҳои зишти халқҳо, хиёнати зиёде ба амал оварданд, ва хонаи Худовандро, ки Ӯ дар Ерусалим такдис намуда буд, палид карданд+.

Бақияи аҳли Яҳудо ба асирии Бобил бурда шуданд.

15•Ва Худованд Худои падаронашон назди онҳо ба воситаи расулони Худ фиристод, ҳар субҳидам гаштаю баргашта равона кард, зеро ки бар қавми Худ ва бар маскани Худ шафқат намуд+.

16Вале онҳо расулони Худоро тамасҳур карданд, ва аз суханони Ӯ нафрат доштанд, ва анбиёи Ӯро хорӣ доданд, то ба ҳадде ки оташи ғазаби Худованд бар қавми Ӯ аланга гирифт, ба тавре ки он илоҷнопазир буд+.

17Ва Ӯ подшоҳи калдониёнро бар онҳо овард, ки вай ҷавонони онҳоро дар хонаи муқаддасашон бо шамшер кушт, ва бар ҷавонон ва дӯшизагон ва пирон ва мӯйсафедон шафқат нанамуд: Ӯ ҳамаро ба дасти вай супурд+.

18Ва вай тамоми колои хонаи Худоро, — хоҳ калон хоҳ хурд, — ва хазоини хонаи Худованд ва ҳазоини подшоҳ ва сарваронашро комилан ба Бобил бурд.

19Ва хонаи Худоро сӯзониданд, ва ҳисори Ерусалимро хароб карданд, ва ҳамаи қасрҳои онро ба оташ сӯзониданд, ва тамоми колои нафисаи онро несту нобуд карданд.

20Ва онҳоеро, ки аз шамшер боқӣ монда буданд, вай ба Бобил ба асирӣ бурд, ва онҳо ғуломони вай ва писаронаш буданд, то вақте ки салтанати подшоҳи Форс барқарор гардид,

21То ба амал ояд каломи Худованд, ки бо забони Ирмиё гуфта буд, яъне то вақте ки замин дамгирии шанбеҳои худро талофӣ намуд: он дар тамоми айёми харобӣ дам гирифт, то даме ки ҳафтод сол пур шуд+.

Амри подшоҳ Куруш дар бораи аз нав барқарор кардани маъбади Ерусалим.

22•Ва дар соли якуми Куруш, подшоҳи Форс, барои он ки каломи Худованд аз забони Ирмиё иҷро шавад, Худованд рӯҳи Куруш, подшоҳи Форсро барангехт, ва ӯ дар тамоми мамлакати худ ҷор андохт ва ба таври хаттӣ низ эълон намуда, гуфт:+

23«Куруш, подшоҳи Форс, чунин мегӯяд: „Ҳамаи мамлакатҳои заминро Худованд, Худои осмон, ба ман додааст, ва Ӯ ба ман амр фармудааст, ки дар Ерусалим, ки дар Яҳудия аст, хонае барои Ӯ бино намоям. Кист аз шумо, аз тамоми қавми Ӯ, ки Худояш бо вай бошад, бархоста биравад“»+.

• 1:1 3 Подш. 3:4-14
+ 1:1 1 Вақ. 29:25
+ 1:3 1 Вақ. 16:39, 1 Вақ. 21:29

+ 1:4 1 Вақ. 13:5-6, 2 Подш. 6:17, 1 Вақ. 15:1

+ 1:5 Хур. 31:2, Хур. 27:1, Хур. 38:1

+ 1:8 1 Вақ. 28:5

+ 1:9 3 Подш. 8:26, 2 Вак. 6:17, Ҳас. 13:16, Ҳас. 28:14

+ 1:12 3 Подш. 4:29-31, 3 Подш. 5:12, 3 Подш. 10:23, Воиз 1:16

• 1:14 3 Подш. 10:26-29
+ 1:14 3 Подш. 4:26, 3 Подш. 9:19
+ 1:16 Так. Шар. 17:16
• 2:1 3 Подш. 5
+ 2:3 1 Вақ. 14:1
+ 2:5 Заб. 134:5
+ 2:6 3 Подш. 8:27, 2 Вак. 6:18, Иш. 66:1
+ 2:7 1 Вақ. 22:15
+ 2:11 3 Подш. 10:9
+ 2:13 3 Подш. 7:13-14
+ 2:16 Еҳ. 19:46
+ 2:17 1 Вақ. 22:2
• 3:1 3 Подш. 6, 3 Подш. 7:15-21
+ 3:1 Ҳас. 22:2, 1 Вақ. 22:1
+ 3:10 Хур. 25:18-20
+ 3:14 Хур. 26:31
+ 3:15 4 Подш. 25:16-17, Ирм. 52:21-23
• 4:1 3 Подш. 7:23-51
+ 4:1 2 Вак. 7:7, 2 Вак. 8:12
+ 4:2 4 Подш. 16:17
+ 4:6 Ҳиз. 40:38
+ 4:7 Хур. 25:31-39
• 5:2 3 Подш. 8:1-13
+ 5:2 2 Подш. 6:12

+ 5:8 Хур. 25:22, Хур. 26:33-34, 2 Вак. 3:10-13, Хур. 25:13-15

+ 5:10 Хур. 16:33-34, Ад. 17:10, Хур. 25:21, Хур. 40:20, Так. Шар. 10:5

+ 5:11 1 Вақ. 24:1-9

+ 5:12 1 Вақ. 6:33, 1 Вақ. 6:39, 1 Вақ. 25:1, 1 Вақ. 15:16, Заб. 150:3-5

+ 5:13 1 Вақ. 16:42, 1 Вақ. 16:34, Эзр. 3:11, Заб. 105:1

+ 5:14 Хур. 40:34-35
+ 6:1 Заб. 17:12, Заб. 96:2
• 6:3 3 Подш. 8:14-21
+ 6:3 2 Подш. 6:18
+ 6:6 2 Подш. 7:6-8, 1 Вақ. 17:5-7
+ 6:7 2 Подш. 7:2, 1 Вақ. 17:1, 1 Вақ. 22:7
+ 6:9 2 Подш. 7:12-13
+ 6:10 1 Вақ. 28:5
• 6:12 3 Подш. 8:22-53
+ 6:12 Эзр. 9:5
+ 6:14 Хур. 15:11
+ 6:16 2 Подш. 7:16, 3 Подш. 2:4
+ 6:17 2 Вак. 1:9
+ 6:18 2 Вак. 2:6, Иш. 66:1
+ 6:20 Так. Шар. 12:11
+ 6:22 Хур. 22:11
+ 6:24 Иб. 26:17
+ 6:26 Так. Шар. 11:17, 3 Подш. 17:1
+ 6:27 1 Подш. 12:23

+ 6:28 Иб. 26:16, Так. Шар. 28:22, Ом. 4:9, Ҳаҷ. 2:17

+ 6:30 1 Вақ. 28:9, Заб. 43:20, Мас. 15:11, Аъм. 1:24

+ 6:32 Заб. 101:16

+ 6:36 Мас. 20:9, Воиз 7:20, Яъқ. 3:2, 1 Юҳ. 1:8-10, Рум. 3:23

+ 6:37 Иб. 26:40, Наҳ. 9:2, Дон. 9:4-5
+ 6:38 Ирм. 29:12-14
+ 6:40 Наҳ. 1:6, Наҳ. 1:11, Заб. 129:2
+ 6:41 Айюб 29:14, Заб. 131:8-9
+ 6:42 Заб. 131:10
• 7:1 3 Подш. 8:62-66

+ 7:1 Иб. 9:24, Дов. 6:21, 3 Подш. 18:38, 1 Вақ. 21:26, Хур. 40:34-35, 2 Вак. 5:14

+ 7:3 Эзр. 3:11, Заб. 105:1
+ 7:7 2 Вак. 4:1
+ 7:8 Иб. 23:34
• 7:11 3 Подш. 9:1-9
+ 7:12 3 Подш. 3:5
+ 7:13 2 Вак. 6:26, 2 Вак. 6:28
+ 7:14 2 Вак. 12:7
+ 7:15 2 Вак. 6:40
+ 7:16 Так. Шар. 11:12
+ 7:18 3 Подш. 2:4
+ 7:20 Так. Шар. 4:26, Так. Шар. 28:37

+ 7:21 Иб. 26:32, Так. Шар. 29:24, Ирм. 22:8, Ирм. 52:13

• 8:1 3 Подш. 9:10-28
+ 8:1 3 Подш. 6:38, 3 Подш. 7:1
+ 8:5 Еҳ. 16:3, Еҳ. 16:5, Так. Шар. 3:5
+ 8:9 Иб. 25:9, 3 Подш. 5:13
+ 8:11 3 Подш. 3:1, 3 Подш. 7:8
+ 8:12 2 Вак. 4:1, 2 Вак. 7:7
+ 8:13 Так. Шар. 16:1-17
+ 8:14 1 Вақ. 24:6, 1 Вақ. 25:1, 1 Вақ. 9:22
+ 8:17 Так. Шар. 2:8, 4 Подш. 14:22

+ 8:18 Ҳас. 10:29, 1 Вақ. 29:4, Айюб 22:24, Айюб 28:16, Заб. 44:10, Иш. 13:12

• 9:1 3 Подш. 10:1-13

+ 9:1 Заб. 71:10, Заб. 71:15, Иш. 60:6, Ирм. 6:20, Ҳиз. 27:22, Ҳиз. 38:13, Юил 3:8, 3 Подш. 4:34, Мат. 12:42, Луқ. 11:31

+ 9:8 2 Вак. 2:11, 2 Подш. 8:15
+ 9:10 3 Подш. 9:27-28
• 9:13 3 Подш. 10:14-29
+ 9:16 3 Подш. 14:26, 3 Подш. 7:2
+ 9:21 3 Подш. 22:48
+ 9:22 3 Подш. 3:12-13, 2 Вак. 1:12
+ 9:23 3 Подш. 4:34, 3 Подш. 10:1, 2 Вак. 9:1

+ 9:25 3 Подш. 4:26, 2 Вак. 1:14-17, 3 Подш. 9:19, 3 Подш. 4:26

+ 9:26 3 Подш. 4:21
+ 9:28 Так. Шар. 17:16, 2 Вак. 1:14-16
• 9:29 3 Подш. 11:41-43
• 10:1 3 Подш. 12:1-23
+ 10:1 Дов. 9:6
+ 10:2 3 Подш. 11:26, 3 Подш. 11:40

+ 10:4 3 Подш. 4:7, 3 Подш. 4:22, 3 Подш. 9:15

+ 10:15 3 Подш. 11:31
+ 10:16 2 Подш. 20:1
+ 10:18 3 Подш. 4:6, 3 Подш. 5:14
+ 11:2 2 Вак. 12:5, 2 Вак. 12:15
+ 11:5 2 Вак. 8:5
+ 11:14 Ад. 35:2-3

+ 11:15 3 Подш. 12:31, 3 Подш. 13:33, Иб. 17:7, 3 Подш. 12:28

+ 11:18 1 Подш. 16:6, 1 Подш. 17:13
+ 11:22 Так. Шар. 21:15-17
• 12:1 3 Подш. 14:22-28
+ 12:2 3 Подш. 11:40
+ 12:4 2 Вак. 11:5-12
+ 12:5 3 Подш. 12:22, 2 Вак. 11:2
+ 12:6 Хур. 9:27
+ 12:9 3 Подш. 10:17
+ 12:12 2 Вак. 19:3
• 12:13 3 Подш. 14:29-31

+ 12:15 3 Подш. 12:22, 2 Вак. 11:2, 2 Вак. 12:5, 2 Вак. 9:29, 2 Вак. 13:22

• 13:1 3 Подш. 15:1-24
+ 13:5 2 Подш. 7:12-13
+ 13:6 3 Подш. 11:26
+ 13:8 3 Подш. 12:28
+ 13:9 2 Вак. 11:14, Ирм. 5:7, Ирм. 16:20
+ 13:12 Ад. 10:9
+ 13:20 3 Подш. 14:20
+ 13:22 2 Вак. 9:29, 2 Вак. 12:15
• 14:2 3 Подш. 15:9-12
+ 14:3 Хур. 23:24, Хур. 34:13

+ 14:6 2 Вак. 11:5, 2 Вак. 15:15, 2 Вак. 20:30

+ 14:9 Еҳ. 15:44, 2 Вак. 11:8

+ 14:14 Ҳас. 10:19, Ҳас. 20:1, Ҳас. 26:1, 2 Вак. 17:10, 2 Вак. 20:29

+ 15:1 Ад. 24:2, 2 Вак. 20:14, 2 Вак. 24:20
+ 15:2 1 Вақ. 28:9, Иш. 55:6, Ирм. 29:13
+ 15:6 Марқ. 13:8
+ 15:7 Еҳ. 1:6-7
+ 15:9 2 Вак. 11:16
+ 15:11 2 Вак. 14:15

+ 15:12 4 Подш. 23:3, 2 Вак. 29:10, 2 Вак. 34:31

+ 15:13 Так. Шар. 13:6-9

+ 15:15 2 Вак. 14:6, 2 Вак. 20:30

+ 15:16 3 Подш. 15:13-15, 4 Подш. 23:4, 4 Подш. 23:6, 4 Подш. 23:12

• 16:1 3 Подш. 15:17-22
+ 16:2 3 Подш. 14:26, 4 Подш. 12:18
+ 16:7 Иш. 31:1, Ирм. 17:5
+ 16:8 2 Вак. 12:3, 2 Вак. 14:9

+ 16:9 Мас. 5:21, Ирм. 16:17, Ирм. 32:19, Зак. 4:10, 3 Подш. 15:32

+ 16:10 2 Вак. 18:26
+ 17:2 2 Вак. 11:5
+ 17:4 3 Подш. 12:28
+ 17:10 2 Вак. 14:14, 2 Вак. 20:29
• 18:1 3 Подш. 22:4-35
+ 18:1 2 Вак. 21:6
+ 18:2 Так. Шар. 4:43, Еҳ. 21:38-39
+ 18:3 4 Подш. 3:7
+ 18:5 3 Подш. 18:19
+ 18:6 4 Подш. 3:11
+ 18:10 Так. Шар. 33:17, Зак. 1:18-19
+ 18:13 Ад. 22:18, Ад. 24:13
+ 18:16 Ад. 27:17, Ҳиз. 34:5
+ 18:18 Иш. 6:1, Дон. 7:9, Ваҳй 4:2
+ 18:24 3 Подш. 20:30
+ 18:26 2 Вак. 16:10
+ 18:27 Ад. 16:29, Мик. 1:2
+ 18:33 2 Вак. 35:23
+ 19:2 3 Подш. 16:1, 2 Вак. 20:34
+ 19:3 2 Вак. 12:12
+ 19:5 Так. Шар. 16:18
+ 19:6 Рум. 13:4
+ 19:7 Так. Шар. 1:17
+ 19:8 Заб. 121:5
+ 19:9 2 Подш. 23:3

+ 19:10 Так. Шар. 17:8-9, Ҳиз. 3:17, Ҳиз. 33:7

+ 20:2 Ҳас. 14:7
+ 20:3 Эзр. 8:21, Ирм. 36:9, Юн. 3:5
+ 20:6 1 Вақ. 29:12
+ 20:7 Иш. 41:8, Яъқ. 2:23

+ 20:9 3 Подш. 8:33, 3 Подш. 8:37, 2 Вак. 6:28, 2 Вак. 6:34

+ 20:10 Так. Шар. 2:5, Так. Шар. 2:9, Так. Шар. 2:19, Ад. 20:21

+ 20:12 Заб. 24:15, Заб. 122:1-2, Заб. 140:8
+ 20:14 2 Вак. 15:1
+ 20:17 Так. Шар. 20:1-4

+ 20:19 Хур. 6:16, 1 Вақ. 6:16-18, 1 Вақ. 9:19

+ 20:20 2 Подш. 14:2

+ 20:21 1 Вақ. 16:34, 2 Вак. 5:13, Эзр. 3:11, Заб. 105:1

+ 20:23 Дов. 7:22, 1 Подш. 14:20, 2 Вак. 20:22-23

+ 20:29 2 Вак. 14:14, 2 Вак. 17:10
+ 20:30 2 Вак. 14:6, 2 Вак. 15:15
• 20:31 3 Подш. 22:41-50
+ 20:34 3 Подш. 16:1, 2 Вак. 19:2
• 21:4 4 Подш. 8:16-24
+ 21:6 3 Подш. 12:28-30, 2 Вак. 18:1
+ 21:7 2 Подш. 21:17, 3 Подш. 11:36
+ 21:8 Ҳас. 27:40, 3 Подш. 22:47

+ 21:12 3 Подш. 17:1, 2 Вак. 14:2-5, 2 Вак. 17:3-4

+ 21:13 3 Подш. 12:28-30, 3 Подш. 16:31-33
+ 21:16 2 Вак. 17:11
+ 21:19 2 Вак. 16:14
• 22:1 4 Подш. 8:25
+ 22:2 4 Подш. 11:1, 2 Вак. 22:10
+ 22:4 3 Подш. 16:31-33
+ 22:5 4 Подш. 8:15, 3 Подш. 22:3
+ 22:8 4 Подш. 10:11-14
+ 22:9 2 Вак. 17:4
• 22:10 4 Подш. 11:1-20
+ 22:10 2 Вак. 22:2, Дов. 9:5
+ 23:3 2 Подш. 7:12-13
+ 23:4 1 Вақ. 9:25
+ 23:11 Так. Шар. 17:18-19, 1 Подш. 10:24
+ 23:13 4 Подш. 23:3, 2 Вак. 6:13
+ 23:15 Наҳ. 3:28, Ирм. 31:40
+ 23:17 4 Подш. 10:27
+ 23:18 Ад. 28:2, 1 Вақ. 23:6, 1 Вақ. 24:6
+ 23:19 Иб. 11
• 24:1 4 Подш. 12:1-15
+ 24:6 Хур. 30:11-16
+ 24:10 Марқ. 12:41, Луқ. 21:1
• 24:17 4 Подш. 12:17-21
+ 24:18 Так. Шар. 16:21-22
+ 24:19 Ирм. 25:4
+ 24:20 Ад. 24:2, 2 Вак. 15:1
+ 24:21 Мат. 23:35, Луқ. 11:51
+ 24:22 Ҳас. 9:5
+ 24:24 Иб. 26:8, Иш. 30:17
• 25:1 4 Подш. 14:1-22
+ 25:3 2 Вак. 24:25-26
+ 25:4 Так. Шар. 24:16
+ 25:5 Ад. 1:3
+ 25:11 2 Подш. 8:13
+ 25:12 Заб. 140:6
+ 25:14 2 Вак. 28:23
+ 25:18 Дов. 9:8-15
+ 25:21 Еҳ. 15:10
+ 25:23 Наҳ. 8:16, Ирм. 31:38, Зак. 14:10

+ 25:24 3 Подш. 7:51, 4 Подш. 12:18, 1 Вақ. 26:15

+ 25:27 Еҳ. 10:3
• 26:1 4 Подш. 15:1-7
+ 26:2 Так. Шар. 2:8, 3 Подш. 9:26
+ 26:4 2 Вак. 25:2
+ 26:5 2 Вак. 24:2
+ 26:7 1 Вақ. 4:41, 2 Вак. 20:1
+ 26:8 2 Вак. 17:11

+ 26:9 4 Подш. 14:13, Наҳ. 2:13, Наҳ. 3:13, Наҳ. 3:19-20

+ 26:18 Ад. 3:10, Ад. 16:40, Ад. 18:7
+ 26:20 Ад. 12:10
+ 26:21 Иб. 13:46
+ 26:22 Иш. 1:1, Иш. 6:1
• 27:1 4 Подш. 15:32-38
+ 27:2 2 Вак. 26:4, 2 Вак. 26:16
+ 27:3 2 Вак. 33:14, Наҳ. 3:26, Наҳ. 11:21
• 28:1 4 Подш. 16
+ 28:3 Иб. 18:21, Так. Шар. 18:10
+ 28:4 Так. Шар. 12:2
+ 28:5 Иш. 7:1
+ 28:9 Эзр. 9:6, Ваҳй 18:5

+ 28:15 4 Подш. 6:22, Мас. 25:21, Рум. 12:20, Так. Шар. 34:3, Дов. 1:16

+ 28:17 Ом. 1:11
+ 28:18 Ом. 1:6
+ 28:20 4 Подш. 15:29
• 29:1 4 Подш. 18:1-3
+ 29:7 2 Вак. 28:24

+ 29:10 4 Подш. 23:3, 2 Вак. 15:12, 2 Вак. 34:31

+ 29:11 Иб. 8:14
+ 29:12 Ад. 3:17
+ 29:13 1 Вақ. 15:8, 1 Вақ. 6:39
+ 29:14 1 Вақ. 16:41-42
+ 29:16 2 Подш. 15:23
+ 29:19 2 Вак. 28:24
+ 29:22 Иб. 8:15
+ 29:23 Иб. 4:15

+ 29:25 2 Подш. 12:1, 1 Вақ. 21:9, 2 Вак. 8:14, 1 Вақ. 25:6

+ 29:26 1 Вақ. 23:5
+ 30:2 Ад. 9:9-11
+ 30:3 2 Вак. 29:34
+ 30:5 Дов. 20:1
+ 30:6 Ирм. 4:1, Юил 2:12
+ 30:7 Ҳиз. 20:18
+ 30:8 Хур. 32:9, 4 Подш. 17:14
+ 30:9 Хур. 34:6
+ 30:14 2 Вак. 28:24
+ 30:16 Так. Шар. 33:1
+ 30:18 Хур. 12:43-49
+ 30:21 Хур. 12:15, Хур. 13:6
+ 30:26 2 Вак. 7:8-10
+ 30:27 Ад. 6:23-27, Так. Шар. 26:15
+ 31:1 Так. Шар. 16:21-22
+ 31:2 1 Вақ. 23:6, 1 Вақ. 24:6
+ 31:3 Ад. 28
+ 31:4 Ад. 18:8-24
+ 31:5 Наҳ. 13:12
+ 31:6 Иб. 27:30, Так. Шар. 14:22
+ 31:10 Мал. 3:10
+ 31:11 Наҳ. 10:39
+ 31:15 Еҳ. 21:9-19

+ 31:17 Ад. 4:3, Ад. 8:24-25, 1 Вақ. 23:24, Эзр. 3:8

+ 31:20 4 Подш. 18:3, 4 Подш. 20:3
• 32:1 4 Подш. 18:13, Иш. 36:1
+ 32:5 2 Вак. 25:23, 2 Подш. 5:9
+ 32:7 Так. Шар. 31:6, 4 Подш. 6:16
+ 32:8 2 Вак. 15:2, 2 Вак. 20:17
+ 32:12 4 Подш. 18:4, 2 Вак. 31:1
+ 32:13 Дон. 3:15
+ 32:15 Иш. 10:11
+ 32:21 2 Подш. 24:16, 1 Вақ. 21:15
+ 32:24 4 Подш. 20:11, Иш. 38:8
+ 32:25 Заб. 115:3, 2 Вак. 26:16
+ 32:26 Ирм. 26:19
+ 32:30 4 Подш. 20:20
• 33:1 4 Подш. 21:1-9

+ 33:3 2 Вак. 31:1, Так. Шар. 16:21, Так. Шар. 4:19, 4 Подш. 17:16, 4 Подш. 23:5

+ 33:4 Так. Шар. 12:11, 3 Подш. 18:29, Ирм. 7:30, Ирм. 32:34

+ 33:5 3 Подш. 6:36, 3 Подш. 7:12
+ 33:6 Иб. 18:21, Так. Шар. 18:10, Иб. 19:31
+ 33:8 3 Подш. 9:3, 2 Вак. 7:12
+ 33:11 Так. Шар. 28:36
+ 33:13 Дон. 4:33

+ 33:14 3 Подш. 1:33, Наҳ. 3:3, Наҳ. 12:39, Саф. 1:10

• 33:21 4 Подш. 21:19-26
+ 33:22 4 Подш. 21:2-7, 2 Вак. 33:3-6
+ 33:23 2 Вак. 33:12
• 34:1 4 Подш. 22:1-7
+ 34:2 Так. Шар. 5:32

+ 34:3 Хур. 23:24, Хур. 34:13, Так. Шар. 7:5, 2 Вак. 14:3

+ 34:4 Так. Шар. 16:21, 4 Подш. 23:6
+ 34:5 Иб. 26:30, 3 Подш. 13:2, 4 Подш. 23:20
+ 34:12 1 Вақ. 23:5
• 34:14 4 Подш. 22:8-20
+ 34:14 Хур. 24:7, Так. Шар. 31:24-26
+ 34:20 Ирм. 26:24, Ирм. 39:14, Ирм. 40:5
+ 34:21 Так. Шар. 29:27
+ 34:22 Саф. 1:10
+ 34:25 Так. Шар. 31:29
+ 34:27 Иш. 57:15
+ 34:28 Иш. 57:1-2
• 34:29 4 Подш. 23:1-3
+ 34:30 Так. Шар. 31:11

+ 34:31 4 Подш. 11:14, 4 Подш. 23:3, 2 Вак. 15:12, 2 Вак. 29:10

+ 34:33 2 Вак. 28:3, 2 Вак. 33:2
• 35:1 4 Подш. 23:21-23
+ 35:1 Хур. 12:3-11, Так. Шар. 16:2-8
+ 35:3 2 Вак. 17:9
+ 35:4 1 Вақ. 23, 2 Вак. 8:14
+ 35:7 2 Вак. 31:3
+ 35:10 2 Вак. 30:16, Эзр. 6:18
+ 35:13 Хур. 12:8-9, Так. Шар. 16:7
+ 35:15 1 Вақ. 25:1, 1 Вақ. 26:1-19
+ 35:17 Хур. 12:1-20
• 35:20 4 Подш. 23:28-30
+ 35:20 Ирм. 46:2
+ 35:22 2 Вак. 18:29
+ 35:23 2 Вак. 18:33
+ 35:24 4 Подш. 9:28, 4 Подш. 22:20
• 36:1 4 Подш. 23:30-35
+ 36:4 Ирм. 22:11-12
• 36:5 4 Подш. 23:36
+ 36:6 Ирм. 25:1, Дон. 1:1
+ 36:7 Дон. 1:2, Дон. 5:2
• 36:9 4 Подш. 24:8-17
+ 36:10 Ирм. 24:1-2, Ҳиз. 17:12-13
• 36:11 4 Подш. 24:18-20, Ирм. 52:1-2

+ 36:12 Ирм. 21:3-7, Ирм. 27:12-22, Ирм. 32:1-5, Ирм. 38:17-26

+ 36:13 Ҳиз. 17:15

+ 36:14 Иб. 15:31, Ирм. 7:30, Ҳиз. 5:11

• 36:15 4 Подш. 25:1-21, Ирм. 39:1-10, Ирм. 52:1-30

+ 36:15 Ирм. 7:13, Ирм. 25:3
+ 36:16 Ирм. 5:13, Зак. 1:4
+ 36:17 Так. Шар. 28:49-50
+ 36:21 Иб. 26:33-35, Ирм. 25:11
• 36:22 Эзр. 1:1-4

+ 36:22 Ирм. 29:10, Иш. 44:28, Иш. 45:1, Дон. 6:28, Эзр. 5:13

+ 36:23 Иш. 41:2, Иш. 44:28

Эзро

КИТОБИ

ЭЗРО

- 1
- 2
- 3
- 4
- 5
- 6
- 7
- 8
- 9
- 10

БОБИ ЯКУМ

Фармони Куруш дар бораи аз нав барқарор кардани маъбади Ерусалим.

1^1•Ва дар соли якуми Куруш, подшоҳи Форс, барои он ки каломи Худованд аз забони Ирмиё иҷро шавад, Худованд рӯҳи Куруш, подшоҳи Форсро барангехт, ва ӯ дар тамоми мамлакати худ ҷор андохт ва ба таври хаттӣ низ эълон намуда, гуфт:+

2«Куруш, подшоҳи Форс, чунин мегӯяд: ҳамаи мамлакатҳои заминро Худованд, Худои осмон, ба ман додааст, ва Ӯ ба ман амр фармудааст, ки дар Ерусалим, ки дар Яҳудия аст, хонае барои Ӯ бино намоям+.

3Кист аз шумо, аз тамоми қавми Ӯ, ки Худояш бо вай бошад, бархоста ба Ерусалим, ки дар Яҳудия аст, биравад ва хонаи Худованд Худои Исроилро, — ҳамон Худоро, ки дар Ерусалим аст, — бино намояд.

4Ва ҳар кӣ боқӣ мондааст, дар ҳамаи маконҳое ки вай дар он ҷо истиқомат дорад, бигзор аҳли он макон ба вай бо нуқра ва тилло ва молу мулк ва чорпоён, илова ба хайрот барои хонаи Худо, ки дар Ерусалим аст, кӯмак расонанд».

5Ва сардорони хонаводаҳои Яҳудо ва Биньёмин, ва коҳинон ва левизодагон, ҳамаи онҳое ки Худо рӯҳашонро барангехта буд, то ба сохтани хонаи Худо, ки дар Ерусалим аст, бираванд, бархостанд.

6Ва тамоми мардуми гирду атрофашон онҳоро бо колои нуқра ва тилло, бо молу мулк ва чорпоён ва нуқлу наво, илова ба хайроти саховатмандона, дастгирӣ карданд.

7Ва подшоҳ Куруш зарфҳои хонаи Худовандро, ки Набукаднесар аз Ерусалим оварда, дар хонаи худои худ гузошта буд, берун овард+.

8Ва Куруш, подшоҳи Форс, онҳоро ба воситаи Митредоти хазинадор берун овард, ва ӯ ба Шешбасар, раиси Яҳудия, онҳоро шумурда супурд+.

9Ва ин аст шумораи онҳо: сӣ тоси тилло, ҳазор тоси нуқра, бисту нӯҳ корд,

10Сӣ косаи тилло, чорсаду даҳ косаи нуқраи дучандон ва ҳазор зарфи дигар.

11Ҳамаи зарфҳои тилло ва нуқра панҷ ҳазору чорсадто буд. Ҳамаи инро Шешбасар бо ҷалои ватан шудагоне ки аз Бобил ба Ерусалим рафтанд, бурд.

БОБИ ДУЮМ

Номгӯи хонаводаҳое ки аз миёни қавм баргаштанд.

2^1•Ва инҳоянд сокинони мамлакат, ки аз асирии ҳиҷрат, ки Набукаднесар, подшоҳи Бобил, ба Бобил ба асирӣ бурда буд, ба Ерусалим ва Яҳудо, ҳар яке ба шаҳри худ баргаштанд, —+

2Онҳое ки бо Зарубобил, Ешуа, Наҳемьё, Сароё, Раэлоё, Мордахай, Билшон, Миспор, Биҷвай, Раҳум ва Баано омаданд. Шумораи одамони қавми Исроил:+

3Зодагони Фаръуш — ду ҳазору саду ҳафтоду ду;+

4Зодагони Шафатьё — сесаду ҳафтоду ду;

5Зодагони Ораҳ — ҳафтсаду ҳафтоду панҷ;

6Зодагони ҳокими Мӯоб, аз фарзандони Ешуа ва Юоб — ду ҳазору ҳаштсаду дувоздаҳ;

7Зодагони Элом — ҳазору дусаду панҷоҳу чор;

8Зодагони Затту — нӯҳсаду чилу панҷ;

9Зодагони Заккой — ҳафтсаду шаст;

10Зодагони Бонӣ — шашсаду чилу ду;

11Зодагони Бебой — шашсаду бисту се;

12Зодагони Азҷод — ҳазору дусаду бисту ду;

13Зодагони Адуниқом — шашсаду шасту шаш;

14Зодагони Биҷвай — ду ҳазору панҷоҳу шаш;

15Зодагони Один — чорсаду панҷоҳу чор;

16Зодагони Отир илова ба зодагони Ҳизқиё — наваду ҳашт;

17Зодагони Бесой — сесаду бисту се;

18Зодагони Юро — саду дувоздаҳ;

19Зодагони Ҳошум — дусаду бисту се;

20Зодагони Ҷиббор — наваду панҷ;

21Зодагони Байт-Лаҳм — саду бисту се;

22Мардуми Натуфо — панҷоҳу шаш;

23Мардуми Анотӯт — саду бисту ҳашт;

24Зодагони Азмавт — чилу ду;

25Зодагони Қирьят-Орим, Кфиро ва Баэрӯт — ҳафтсаду чилу се;

26Зодагони Ромо ва Ҷобаъ — шашсаду бисту як;

27Мардуми Микмос — саду бисту ду;

28Мардуми Байт-Ил ва Ой — дусаду бисту се;

29Зодагони Набӯ — панҷоҳу ду;

30Зодагони Маҷбиш — саду панҷоҳу шаш;

31Зодагони Эломи дигар — ҳазору дусаду панҷоҳу чор;

32Зодагони Ҳорим — сесаду бист;

33Зодагони Луд, Ҳодид ва Уну — ҳафтсаду бисту панҷ;

34Зодагони Ериҳӯ — сесаду чилу панҷ;+

35Зодагони Саноо — се ҳазору шашсаду сӣ+.

Аз миёни коҳинон ва левизодагон.

36Коҳинон: зодагони Едаъё аз хонадони Ешуа — нӯҳсаду ҳафтоду се;+

37Зодагони Иммир — ҳазору панҷоҳу ду;+

38Зодагони Фашҳур — ҳазору дусаду чилу ҳафт;+

39Зодагони Ҳорим — ҳазору ҳафдаҳ+.

40Левизодагон: зодагони Ешуа ва Қадмиил илова ба зодагони Ҳудавьё — ҳафтоду чор;+

41Муғанниён: зодагони Ософ — саду бисту ҳашт;+

42Зодагони дарбонон: зодагони Шаллум, зодагони Отир, зодагони Талмун, зодагони Аққуб, зодагони Ҳатито ва зодагони Шубой — ҷамъ саду сиву нӯҳ+.

43Тобеон: зодагони Сиҳо, зодагони Ҳасуфо, зодагони Таббоут,+

44Зодагони Қерус, зодагони Сиаҳо, зодагони Фодун,

45Зодагони Лабоно, зодагони Ҳаҷобо, зодагони Аққуб,

46Зодагони Ҳоҷоб, зодагони Салмай, зодагони Ҳонон,

47Зодагони Ҷиддил, зодагони Ҷаҳар, зодагони Раоё,

48Зодагони Расин, зодагони Нақудо, зодагони Ҷаззом,

49Зодагони Уззо, зодагони Фосеҳо, зодагони Бесой,

50Зодагони Асно, зодагони Мауним, зодагони Нафусим,

51Зодагони Бақбуқ, зодагони Ҳақуфо, зодагони Ҳарҳур,

52Зодагони Баслут, зодагони Маҳидо, зодагони Ҳаршо,

53Зодагони Барқӯс, зодагони Сисро, зодагони Томаҳ,

54Зодагони Насиҳо, зодагони Ҳатифо;

Аз миёни хизматгорон ва ҳамдастони Сулаӣмон.

55Зодагони ғуломони Сулаймон: зодагони Сутай, зодагони Сӯферет, зодагони Фрудо,+

56Зодагони Яъло, зодагони Дарқун, зодагони Ҷиддил,

57Зодагони Шафатьё, зодагони Ҳаттил, зодагони Фухерет-Ҳасбоим, зодагони Омӣ, —

58Ҷамъи тобеон ва зодагони ғуломони Сулаймон — сесаду наваду ду.

59Ва инҳоянд касоне ки аз Тал-Милҳ, Тал-Ҳаршо, Каруб-Аддон ва Иммир баромаданд, вале хонадон ва аслу насаби худро натавонистанд бигӯянд, ки оё аз Исроил ҳастанд ё не:

60Зодагони Далоё, зодагони Тубиё, зодагони Нақудо — шашсаду панҷоҳу ду.

61Ва аз зодагони коҳинон: зодагони Ҳобайё, зодагони Ҳаққӯс — зодагони Барзилай, ки вай аз духтарони Барзилаи Ҷилъодӣ зан гирифта, бо номи онҳо хонда шудааст+.

62Инҳо насабномаи худро ҷустуҷӯ намуда, наёфта буданд, — ва аз каҳонат хориҷ карда шуданд.

63Ва волӣ ба онҳо гуфт, ки то коҳине дар пеши урим ва туммим наистад, аз хӯроки қудси қудсҳо нахӯранд+.

Шумора ва дороии онҳо.

64Тамоми ин ҷамоат ба якҷоягӣ чилу ду ҳазору сесаду шаст нафар буданд,

65Ба ғайр аз ғуломон ва канизонашон; инҳо ҳафт ҳазору сесаду сиву ҳафт нафар буданд; ва ҳамроҳашон дусад нафар муғаннӣ ва муғаннияҳо буданд.

66Аспҳои онҳо — ҳафтсаду сиву шаш; хачирҳои онҳо — дусаду чилу панҷ;

67Уштурҳои онҳо — чорсаду сиву панҷ; харҳои онҳо — шаш ҳазору ҳафтсаду бист.

68Ва баъзе аз сардорони хонаводаҳо, чун ба хонаи Худованд, ки дар Ерусалим аст, расиданд, хайрот барои хонаи Худо доданд, то ки онро бар ҷояш аз нав барқарор намоянд.

69Алоқадри ҳолашон ба хазина барои ин кор шасту як ҳазор дирҳам[*] тилло, панҷ ҳазор мино[*] нуқра ва сад пероҳани каҳонат доданд.

70Ва коҳинон, ва левизодагон, ва баъзе аз қавм, ва муғанниён, ва дарбонон, ва тобеон дар шаҳрҳои худ, ва тамоми Исроил дар шаҳрҳои худ маскан гирифтанд.

БОБИ СЕЮМ

Сохтани қурбонгоҳ.

3^1Ва моҳи ҳафтум фаро расид, ва банӣ-Исроил дар шаҳрҳо буданд, ва қавм, мисли як тан, дар Ерусалим ҷамъ омаданд+.

2Ва Ешуа ибни Юсодоқ, ва бародаронаш, ки коҳинон буданд, ва Зарубобил ибни Шаалтиил ва бародаронаш бархостанд, ва қурбонгоҳи Худои Исроилро бино карданд, то бар он қурбониҳои сӯхтанӣ, чунон ки дар шариати Мусо, марди Худо, навишта шудааст, бароваранд+.

3Ва қурбонгоҳро бар ҷои он барпо карданд, зеро ки аз қавмҳои кишварҳо бим доштанд; ва бар он қурбониҳои сӯхтанӣ барои Худованд, қурбониҳои сӯхтании субҳ ва шомро мебароварданд+.

Аз нав барқарор кардани ибодати қадимӣ.

4Ва иди хаймаҳоро, чунон ки навишта шудааст, ба ҷо оварда, қурбонии сӯхтании ҳаррӯзаро ба миқдоре ки аз рӯи оин барои ҳар рӯз муқаррар гардидааст, бароварданд+.

5Ва баъд аз он қурбонии сӯхтании доимиро дар навмоҳҳо, ва дар ҳамаи идҳои муқаддаси Худованд, ва барои ҳар касе ки ба Худованд ионат меоварад, баровардан гирифтанд+.

6Аз рӯзи якуми моҳи ҳафтум ба баровардани қурбониҳои сӯхтанӣ барои Худованд шурӯъ карданд, валекин буньёди маъбади Худованд ҳанӯз ниҳода нашуда буд.

7Ва нуқра ба сангтарошону наҷҷорон, ва хӯроку машруботу равған ба сидӯниён ва сӯриён доданд, то аз Лубнон, мувофиқи иҷозате ки Куруш, подшоҳи Форс, ба онҳо додааст, дарахтони арзро бо роҳи баҳр ба Ёфӯ биёранд+.

Ниҳодани буньёди маъбад.

8Ва дар соли дуюми расиданашон ба хонаи Худо, ки дар Ерусалим аст, дар моҳи дуюм, Зарубобил ибни Шаалтиил ва Ешуа ибни Юсодоқ ва дигар бародарони онҳо, коҳинон ва левизодагон ва ҳамаи онҳое ки аз асирӣ ба Ерусалим омада буданд, шурӯъ карданд, ва левизодагонро, аз бистсола ва болотар ба назорат кардан ба кори хонаи Худованд гузоштанд+.

9Ва Ешуа, писарон ва бародаронаш, Қадмиил ва писаронаш, зодагони Яҳудо, мисли як тан, биистоданд, то ба касоне ки бо кори хонаи Худо машғул буданд, яъне ба зодагони Ҳенодод, писаронашон ва бародаронашон, ки левизода буданд, назорат кунанд+.

10Ва чун бинокорон буньёди маъбади Худовандро ниҳоданд, коҳинонро дар либоси худашон бо карнайҳо, ва левизодагон, писарони Ософро бо санҷҳо гузоштанд, то ки Худовандро мувофиқи расми Довуд, подшоҳи Исроил, мадҳ намоянд+.

11Ва онҳо бо ҷӯшу хурӯш сароида, Худовандро мадҳ ва ҳамд мегуфтанд, зеро ки Ӯ некӯст, зеро ки марҳамати Ӯ бар Исроил то абад аст; ва тамоми қавм бо нидои баланди шодӣ Худовандро барои буньёд ниҳодан ба хонаи Худованд мадҳ мегуфтанд+.

12Ва бисьёре аз коҳинон ва левизодагон ва сардорони пири хонаводаҳо, ки маъбади якумро дида буданд, вақте ки буньёди ин маъбад дар пеши назарашон ниҳода шуд, бо овози баланд гиристанд; ва бисьёр касон овози худро бо нидои шодӣ баланд карданд+.

13Ва қавм нидои шодиро аз садои гирьяи қавм фарқ карда наметавонистанд, зеро ки қавм бағоят баланд нидо мекарданд, ва овозашон аз дур шунида мешуд.

БОБИ ЧОРУМ

Душманон саъю кӯшиш менамоянд ба сохтмон монеъ шаванд.

4^1Ва душманони Яҳудо ва Биньёмин шуниданд, ки аз асирӣ гашта омадагон барои Худованд Худои Исроил маъбад бино мекунанд;

2Ва назди Зарубобил ва сардорони хонаводаҳо омада, ба онҳо гуфтанд: «Мо ҳамроҳи шумо бино хоҳем кард, чунки мо, мисли шумо, аз айёми Эсар-Ҳадун, подшоҳи Ашшур, ки моро ба ин ҷо оварда буд, ба Худои шумо муроҷиат менамоем ва барои Ӯ қурбонӣ меоварем»+.

3Вале Зарубобил ва Ешуа ва дигар сардорони хонаводаҳои Исроил ба онҳо гуфтанд: «Шумо бо мо хонаи Худои моро бино нахоҳед кард, балки танҳо мо барои Худованд Худои Исроил, чунон ки подшоҳ Куруш, подшоҳи Форс, ба мо амр фармудааст, бино хоҳем кард»+.

4Ва мардуми он кишвар дастҳои қавми Яҳудоро суст мекарданд ва онҳоро аз бино кардан метарсониданд;+

5Ва бар зидди онҳо мушовиронро киро мекарданд, то ки иқдоми онҳоро вайрон кунанд, — ин ҳол дар тамоми айёми Куруш, подшоҳи Форс, то вақти подшоҳии Дорьёвеш, подшоҳи Форс, давом ёфт+.

6Ва дар замони подшоҳии Аҳашверӯш, дар ибтидои подшоҳии ӯ, бӯҳтоне дар ҳаққи сокинони Яҳудо ва Ерусалим навиштанд+.

Ба Артаҳшасто нома мефиристанд.

7Ва дар айёми Артаҳшасто Бишлом, Митредот, Тобъил ва дигар рафиқони онҳо ба Артаҳшасто, подшоҳи Форс, навиштанд; ин нома бо хату забони арамӣ навишта ва аз арамӣ тарҷима карда шуда буд+.

8Раҳуми фармондеҳ ва Шимшаи котиб номае дар бораи Ерусалим ба подшоҳ Артаҳшасто ба ин мазмун навиштанд:

9«Пас, Раҳуми фармондеҳ ва Шимшаи котиб ва дигар рафиқони онҳо — диниён ва афарсаткиён, тарфалиён, афрасиён, аркиён, бобилиён, шушаниён, даҳоиён, эломиён

10Ва кабилахои дигаре ки Оснафари[*] муаззам ва пуршараф онҳоро кӯчонида, дар шаҳри Сомария ва дар ҷойҳои дигари Мовароуннаҳр ҷойгир карда буд. Ва алҳол . . .»

11Ин аст мундариҷаи номае ки ба ӯ фиристодаанд: «Ба подшоҳ Артаҳшасто — бандагонат, ки сокинони Мовароуннаҳр ҳастем; ва алҳол,

12Подшоҳро маълум бод, ки яҳудиёне ки аз ҷониби ту сӯи мо баромада буданд, ба Ерусалим расиданд, ин шаҳри балвогар ва шарирро бино мекунанд, ва ҳисорҳоро барпо ва буньёдҳоро мустаҳкам менамоянд.

13Алҳол подшоҳро маълум бод, ки агар ин шаҳр бино ёбад, ва ҳисорҳояш барпо гардад, закот, боҷ ва хироҷ нахоҳанд дод, ва хазинаи подшоҳ зарар хоҳад дид+.

14Алҳол, азбаски мо нону намаки қасрро мехӯрем, шоиста нест, ки мо осебу зиёни подшоҳро бубинем, бинобар ин фиристода, подшоҳро хабардор намудем.

15Бигзор дар китоби ёддошти падаронат ҷустуҷӯ намоянд, ва ту аз китоби ёддошт дарьёфт хоҳӣ кард ва хоҳӣ донист, ки ин шаҳр шаҳри балвогар ва барои подшоҳон ва мамлакатҳо зараровар аст, ва андаруни он аз қадимулайём фитна меангехтанд, ба ҳамин сабаб ин шаҳр хароб гардида буд.

16Мо подшоҳро огоҳ менамоем, ки агар ин шаҳр бино ёбад, ва ҳисорҳояш барпо гардад, пас аз он туро насибе дар Мовароуннаҳр нахоҳад буд».

Фармони Артаҳшасто.

17Подшоҳ ба Раҳуми фармондеҳ ва Шимшаи котиб ва дигар рафиқони онҳо, ки дар Сомария ва ҷойҳои дигари Мовароуннаҳр иқомат доштанд, ҷавоб фиристод: «Салом! Ва алҳол,

18Номае ки ба мо фиристодаед, дар ҳузури ман муфассал хонда шуд;

19Ва аз ҷониби ман амр фармуда шуд, — ва ҷустуҷӯ намуда, дарьёфт карданд, ки ин шаҳр аз қадимулайём бар зидди подшоҳон қиём мекардааст, ва балвою фитнаҳо дар он ба вуқӯъ меомадааст;

20Ва подшоҳони қавӣ бар Ерусалим будаанд, ва онҳо дар тамоми Мовароуннаҳр салтанат мерондаанд, ва закот, боҷ ва хироҷ ба онҳо дода мешудааст;+

21Пас, фармоне бидиҳед, ки ин одамон корро бас кунанд, ва ин шаҳр бино наёбад, то даме ки аз ҷониби ман фармоне дода шавад;

22Ва эҳтиёт шавед, ки дар ин кор саҳве накунед: чаро ин вайронкорӣ бар зарари подшоҳон афзун гардад?»

23Ҳамин ки ин номаи подшоҳ Артаҳшасто ба ҳузури Раҳум ва Шимшаи котиб ва рафиқонашон хонда шуд, онҳо фавран ба Ерусалим назди яҳудиён рафтанд ва бо ҷавру зӯрӣ кори онҳоро хобонданд.

24Он гоҳ кори хонаи Худо, ки дар Ерусалим аст, хобонда шуд, ва то соли дуюми подшоҳии Дорьёвеш қатъ гардид+.

БОБИ ПАНҶУМ

Бо ҷидду ҷаҳди Ҳаҷҷаи набӣ ва Закарьёи набӣ аз нав ба кор шурӯъ карданд.

5^1Ва Ҳаҷҷаи набӣ ва Закарьё ибни Иддӯи набӣ ба яҳудиёне ки дар Яҳудо ва Ерусалим буданд, ба исми Худои Исроил дар ҳаққи онҳо нубувват карданд+.

2Он гоҳ Зарубобил ибни Шаалтиил ва Ешуа ибни Юсодоқ бархоста, ба бино кардани хонаи Худо, ки дар Ерусалим аст, шурӯъ намуданд, ва анбиёи Худо бо онҳо буда, ба онҳо ёварӣ мекарданд+.

3Дар он вақт Татнай, волии Мовароуннаҳр, ва Штар-Бузнай, ва рафиқонашон назди онҳо омада, ба онҳо чунин гуфтанд: «Кист, ки ба шумо фармон додааст, ки ин хонаро бино кунед ва ин ҳисорро барпо намоед?»+

4Он гоҳ мо ба онҳо номҳои касонеро гуфтем, ки ин иморатро бино мекарданд.

5Ва чашми Худои онҳо бар пирони яҳудиён буд, ва кори онҳо қатъ карда нашуд, то даме ки ин масъаларо ба Дорьёвеш равона карданд, ва дар ин бора ҷавобе расид+.

Хабаркашӣ ба подшоҳ Дорьёвеш.

6Ин аст мундариҷаи номае ки Татнай, волии Мовароуннаҳр, ва Штар-Бузнай ва рафиқонашон, афраксиёне ки дар Мовароуннаҳр буданд, ба подшоҳ Дорьёвеш фиристодаанд;

7Номае ба ӯ фиристодаанд, ва андаруни он чунин навишта шудааст: «Ба подшоҳ Дорьёвеш осоиштагии комил бод!

8Подшоҳро маълум бод, ки мо ба кишвари Яҳудия, ба хонаи Худои муаззам рафтем; ва он аз сангҳои бузург бино карда мешавад, ва чӯб бар деворҳояш гузошта мешавад, ва ин кор дар дасти онҳо ба сурати мукаммал ва бомуваффақият ба ҷо оварда мешавад.

9Он гоҳ мо ба пирони онҳо савол дода, гуфтем: „Кист, ки ба шумо фармон додааст, ки ин хонаро бино кунед ва ин ҳисорро барпо намоед?“

10Ва низ номҳои онҳоро пурсидем, то ба ту хабар диҳем ва номҳои касонеро, ки ба онҳо сардорӣ мекунанд, бинависем.

11Ва онҳо дар ҷавоби мо чунин суханонро гуфтанд: „Мо бандагони Худои осмон ва замин ҳастем, ва хонаеро бино мекунем, ки чандин сол пеш аз ин бино ёфта буд, ва подшоҳи бузурги Исроил онро бино карда ва ба анҷом расонда буд+.

12Аммо, вақте ки падарони мо Худои осмонро ба ғазаб оварданд, Ӯ онҳоро ба дасти Набукаднесари калдонӣ, подшоҳи Бобил, таслим намуд, ки вай ин хонаро хароб кард, ва ин қавмро ба Бобил ба асирӣ бурд+.

13Лекин дар соли якуми Куруш, подшоҳи Бобил, подшоҳ Куруш фармон дод, ки ин хонаи Худоро бино кунанд;+

14Ва низ зарфҳои тилло ва нуқраи хонаи Худо, ки Набукаднесар аз маъбади Ерусалим гирифта, ба маъбади Бобил оварда буд, — онҳоро подшоҳ Куруш аз маъбади Бобил берун оварда, ба Шешбасар ном шахсе дод, ки варо волӣ таъин намуд+.

15Ва ба вай гуфт: ин зарфҳоро бардошта бирав ва онҳоро дар маъбаде ки дар Ерусалим аст, бигузор, ва хонаи Худо дар ҷояш бино карда шавад+.

16Пас, ин Шешбасар омада, буньёди хонаи Худоро, ки дар Ерусалим аст, ниҳод, ва аз он вақт то кунун бино карда мешавад, ва ҳанӯз анҷом наёфтааст“+.

17Ва алҳол, агар подшоҳ салоҳ донад, бигзор дар ганҷхонаи подшоҳ, ки дар Бобил аст, ҷустуҷӯ намоянд, ки оё подшоҳ Куруш ҳақиқатан фармон дода будааст, ки ин хонаи Худоро дар Ерусалим бино кунанд; ва иродаи подшоҳ дар ин бора бигзор ба мо фиристода шавад»+.

БОБИ ШАШУМ

Дорьёвеш фармони Курушро тасдиқ мекунад.

6^1Он гоҳ подшоҳ Дорьёвеш фармон дод, ва дар китобхонаи Бобил, ки ганҷҳоро дар он ҷо мегузоштанд, ҷустуҷӯ карданд.

2Вале дар Аҳмато, дар қасре ки дар кишвари Модай буд, тӯморе ёфт шуд, ва андаруни он чунин навишта шудааст: «Барои хотира+.

3Дар соли якуми подшоҳ Куруш, подшоҳ Куруш дар бораи хонаи Худо дар Ерусалим фармон дод, ки ин хона — ҷое ки қурбониҳо забҳ карда мешавад, — бино ёбад, ва буньёдаш мустаҳкам бошад; баландии он шаст зироъ, фарохии он шаст зироъ шавад,

4Бо се қатор сангҳои бузург ва як қатор чӯби нав; ва харҷаш аз хонаи подшоҳ дода шавад+.

5Ва низ зарфҳои тилло ва нуқраи хонаи Худо, ки Набукаднесар онҳоро аз маъбади Ерусалим гирифта, ба Бобил оварда буд, баргардонида, ба маъбади Ерусалим, дар ҷои худашон, бурда шаванд, то ки онҳо дар хонаи Худо гузошта шаванд»+.

6«Ва алҳол, эй Татнай, волии Мовароуннаҳр, Штар-Бузнай ва рафиқони шумо, ки дар Мовароуннаҳр мебошанд, аз он ҷо дур шавед!+

7Ба кори ин хонаи Худо мудохила накунед: бигзор волии яҳудиён ва пирони яҳудӣ ин хонаи Худоро дар ҷои он бино кунанд.

8Ва аз ҷониби ман фармон дода мешавад, ки шумо бо ин пирони яҳудӣ дар бобати бино кардани ин хонаи Худо чӣ гуна бояд рафтор намоед: аз молу мулки подшоҳӣ, аз закоти Мовароуннаҳр, фавран ба ин одамон барои хароҷот дода шавад, то ки корашон лат нахӯрад;+

9Ва тамоми чизи даркориашон: гӯсолаҳо ва қӯчқорҳо ва барраҳо аз баҳри курбониҳои сӯхтанӣ барои Худои осмон, гандум, намак, шароб ва равған, аз рӯи гуфтаи коҳиноне ки дар Ерусалим ҳастанд, рӯз ба рӯз ба онҳо бекаму кост дода шавад,

10То ки онҳо ҳадияҳои хушбӯй барои Худои осмон қурбонӣ намоянд ва барои ҳаёти подшоҳ ва писаронаш дуо гӯянд+.

11Ва аз ҷониби ман фармон дода мешавад, ки ҳар одаме ки ин амрро тағьир диҳад, аз хонаи вай ғӯлачӯбе гирифта, вай бар он бардошта овехта хоҳад шуд, ва хонаи вай ба ин сабаб вайрон карда хоҳад шуд+.

12Ва Худое ки исмаш дар он ҷо сокин аст, ҳар подшоҳ ва қавмро, ки дасти худро барои тағьир додани ин амр бар зарари ин хонаи Худо, ки дар Ерусалим аст, дароз мекунад, вожгун хоҳад сохт. Ман, Дорьёвеш, ин фармонро додаам, то ки фавран ба ҷо оварда шавад».

13Он гоҳ Татнай, волии Мовароуннаҳр, Штар-Бузнай ва рафиқони онҳо мувофиқи он чи подшоҳ Дорьёвеш фиристода буд, фавран амал карданд+.

14Ва пирони яҳудӣ, мувофиқи нубуввати Ҳаҷҷаи набӣ ва Закарьё ибни Иддӯ, бино мекарданд ва муваффақият меёфтанд; ва бар ҳасби ҳукми Худои Исроил ва аз рӯи фармони Куруш ва Дорьёвеш ва Артаҳшасто, подшоҳони Форс, онро бино карданд ва барпо намуданд+.

Анҷоми сохтмони маъбад ва тақдис кардани он.

15Ва ин хона то рӯзи сеюми моҳи адор, дар соли шашуми салтанати подшоҳ Дорьёвеш ба анҷом расид+.

16Ва банӣ-Исроил, коҳинон, левизодагон ва дигар касоне ки аз асирӣ баргашта буданд, ин хонаи Худоро бо шодмонӣ тақдис карданд+.

17Ва барои тақдиси ин хонаи Худо сад гов, дусад қӯчқор, чорсад барра, ва барои кафорати гуноҳҳои тамоми Исроил — мувофиқи шумораи сибтҳои Исроил — дувоздаҳ нарбуз қурбонӣ карданд.

18Ва коҳинонро дар шӯъбаҳошон, ва левизодагонро дар навбатҳошон ба ибодати Худо дар Ерусалим, бар тибқи он чи дар китоби Мусо навишта шудааст, таъин карданд+.

19Ва онҳое ки аз асирӣ баргашта буданд, иди фисҳро дар рӯзи чордаҳуми моҳи якум ба ҷо оварданд,+

20Зеро ки коҳинон ва левизодагон саросар таҳорат карданд, ҳамаашон тоҳир шуданд; ва барои ҳамаи онҳое ки аз асирӣ баргашта буданд, барои бародарони худ коҳинон ва барои худашон барраҳои фисҳро забҳ карданд+.

21Ва банӣ-Исроил, ки аз асирӣ баргашта буданд, ва ҳамаи касоне ки аз наҷосати халқҳои он замин ҷудо шуда ба онҳо пайваста буданд, то ба Худованд Худои Исроил рӯ оваранд, онро хӯрданд+.

22Ва иди фатирро ҳафт рӯз бо шодмонӣ ба ҷо оварданд, зеро ки Худованд онҳоро шод кард ва дили подшоҳи Ашшурро ба онҳо моил намуд, то ки дастҳои онҳоро дар кори хонаи Худо, Худои Исроил, пурзӯр созад+.

БОБИ ҲАФТУМ

Эзро ба Ерусалим равона мешавад.

7^1Ва баъд аз ин воқеаҳо, дар салтанати Артаҳшасто, подшоҳи Форс, Эзро ибни Сароё, ибни Азарьё, ибни Ҳилқиё,+

2Ибни Шаллум, ибни Содӯқ, ибни Аҳитуб,+

3Ибни Амарьё, ибни Азарьё, ибни Мароют,

4Ибни Зараҳьё, ибни Уззӣ, ибни Буққӣ,

5Ибни Абишуа, ибни Финҳос, ибни Элъозор, ибни Ҳоруни саркоҳин —+

6Ҳамин Эзро аз Бобил берун омад, ва ӯ дар шариати Мусо, ки Худованд Худои Исроил додааст, китобдони тезфаҳм буд. Ва азбаски дасти Худованд Худои ӯ бар ӯ буд, подшоҳ ҳар он чи ӯ хост, ба ӯ дод+.

7Ва баъзе аз банӣ-Исроил, ва аз коҳинон, ва левизодагон, ва муғанниён, ва дарбонон, ва тобеон дар соли ҳафтуми подшоҳ Артаҳшасто баромада, рӯ ба ҷониби Ерусалим карданд.

8Ва ӯ дар моҳи панҷум, дар соли ҳафтуми подшоҳ ба Ерусалим расид.

9Зеро ки дар рӯзи якуми моҳи якум хуруҷ аз Бобил оғоз ёфт, ва чун дасти некӯи Худои ӯ бар ӯ буд, дар рӯзи якуми моҳи панҷум ӯ ба Ерусалим расид,

10Чунки Эзро дили худро ба он моил карда буд, ки Тавроти Худовандро маънидод кунад, ва онро ба амал оварад, ва фароиз ва аҳкоми шариатро ба Исроил таълим диҳад+.

Фармоне ки подшоҳ Артаҳшасто ба Эзро додааст.

11Ва ин аст мундариҷаи номае ки подшоҳ Артаҳшасто ба Эзрои коҳин ва китобдон дод, ки донандаи аҳкоми Худованд ва фароизи Ӯ бар Исроил буд:

12«Шоҳаншоҳ Артаҳшасто ба Эзрои коҳин ва китобдони комили шариати Худои осмон. Ва алҳол,+

13Аз ҷониби ман фармон дода шуд, ки дар мамлакати ман ҳар кас аз миёни қавми Исроил ва коҳинону левизодагони онҳо, ки розӣ бошад ҳамроҳи ту ба Ерусалим биравад, — бигзор равад+.

14Азбаски ту аз ҷониби подшоҳ ва ҳафт мушовири ӯ фиристода шудаӣ, то Яҳудия ва Ерусалимро бар тибқи шариати Худои ту, ки дар дасти туст, тафаққуд намоӣ,+

15Ва нуқраю тиллоеро, ки подшоҳ ва мушовиронаш барои Худои Исроил, ки масканаш дар Ерусалим аст, хайрот кардаанд, бибарӣ,+

16Ва низ тамоми нуқраю тиллоеро, ки ту дар тамоми кишвари Бобил ба даст оварӣ, бо якҷоягии хайроте ки қавм ва коҳинон барои хонаи Худои худ, ки дар Ерусалим аст, додаанд, —

17Пас фавран ба ин пул говон, қӯчқорон, баррагон ва ҳадияҳои ордӣ ва рехтании онҳоро бихар, ва онҳоро бар қурбонгоҳи хонаи Худои шумо, ки дар Ерусалим аст, забҳ намо+.

18Ва ҳар он чи ба назари ту ва бародаронат писанд ояд, ки бо бақияи нуқра ва тилло бикунед, — бар тибқи иродаи Худои худ бикунед.

19Ва зарфҳоеро, ки ба ту барои ибодати хонаи Худои ту дода шудааст, ба ҳузури Худои Ерусалим бигузор.

20Ва лавозимоти дигари хонаи Худои туро, ки ба додани он ту вазифадор бошӣ, — аз ганҷхонаи подшоҳ бидеҳ.

21Ва аз ҷониби ман, ки подшоҳ Артаҳшасто ҳастам, ба ҳамаи хазинадорони Мовароуннаҳр фармон дода шудааст, ки ҳар он чи Эзрои коҳин ва китобдони шариати Худои осмон аз шумо талаб кунад, фавран бояд ба ҷо оварда шавад:

22То сад киккар нуқра, ва то сад кӯр гандум ва то сад бат[*] шароб, ва то сад бат равған, ва аз намак — ҳар қадаре ки хоҳанд.

23Ҳар он чи бар тибқи аҳкоми Худои осмон бошад, бояд барои хонаи Худои осмон бекаму кост ба ҷо оварда шавад, зеро чаро ғазабе бар салтанати подшоҳ ва писаронаш нозил шавад?

24Ва шуморо огоҳ менамоям, ки бар ҳамаи коҳинон ва левизодагон, муғанниён, дарбонон, тобеон ва ходимони ин хонаи Худо закот, боҷ ва хироҷ андохтан лозим нест+.

25Ва ту, эй Эзро, бар тибқи ҳикмати Худои ту, ки дар дасти туст, доварон ва қозиёнро таъин намо, то бар тамоми қавме ки дар Мовароуннаҳр мебошанд, — бар ҳамаи онҳое ки шариати Худои туро медонанд, доварӣ кунанд; ва онҳоеро, ки намедонанд, таълим диҳед+.

26Ва ҳар кӣ мувофиқи шариати Худои ту ва мувофиқи қонуни подшоҳ рафтор накунад, бигзор фавран бар вай доварӣ намуда хукм кунанд: ё ба қатл, ё ба бадарға, ё ба мусодираи молу мулк ва ё ба ҳабс».

27Муборак аст Худованд Худои падарони мо, ки ин майлро дар дили подшоҳ ҷойгир кардааст, ки хонаи Худовандро, ки дар Ерусалим аст, зинат диҳад,

28Ва маро дар ҳузури подшоҳ ва мушовирони вай, ва ҳамаи мирони пуриқтидори подшоҳ сазовори марҳамат гардондааст, ва ман бар тибқи дасти Худованд Худои ман, ки бар ман буд, қувват гирифтам ва аз миёни Исроил сардоронро ҷамъ овардам, то ки ҳамроҳи ман бароянд.

БОБИ ҲАШТУМ

Номгӯи ҳамроҳони Эзро.

8^1Ва инҳоянд сардорони хонаводаҳо ва насабномаи онҳое ки дар салтанати подшоҳ Артаҳшасто ҳамроҳи ман аз Бобил баромаданд:

2Аз зодагони Финҳос — Ҷершум; аз зодагони Итомор — Дониёл; аз зодагони Довуд — Ҳаттуш;+

3Аз зодагони Шаканьё, аз зодагони Фаръуш — Закарьё ва бо ӯ саду панҷоҳ нафар аз мардон ба насабнома дароварда шудаанд;+

4Аз зодагони ҳокими Мӯоб — Эльёҳуэнай ибни Зараҳьё, ва бо ӯ дусад нафар аз мардон;+

5Аз зодагони[*] . . . — Шаканьё ибни Яҳазиил, ва бо ӯ сесад нафар аз мардон;

6Ва аз зодагони Один — Обид ибни Юнотон, ва бо ӯ панҷоҳ нафар аз мардон;

7Ва аз зодагони Элом — Ишаъё ибни Атальё, ва бо ӯ ҳафтод нафар аз мардон;

8Ва аз зодагони Шафатьё — Забадьё ибни Микоил, ва бо ӯ ҳаштод нафар аз мардон;

9Аз зодагони Юоб — Убадьё ибни Еҳиил, ва бо ӯ дусаду ҳаждаҳ нафар аз мардон;

10Ва аз зодагони[*] . . . — Шалумит ибни Юсифьё, ва бо ӯ саду шаст нафар аз мардон;+

11Ва аз зодагони Бебай — Закарьё ибни Бебай, ва бо ӯ бисту ҳашт нафар аз мардон;+

12Ва аз зодагони Азҷод — Юҳонон ибни Ҳақоттон, ва бо ӯ саду даҳ нафар аз мардон;

13Ва аз зодагони Адуниқом — касони охиринашон, ва ин аст номҳои онҳо: Элифолат, Яиил ва Шамаъё, ва бо онҳо шаст нафар аз мардон;

14Ва аз зодагони Биҷвай — Утай ва Заккур, ва бо онҳо ҳафтод нафар аз мардон.

Эзро левизодагон ва тобеонро даъват менамояд.

15Ва онҳоро назди наҳре ки ба Аҳаво ҷорӣ мешавад, ҷамъ овардам, ва дар он ҷо се рӯз истодем, ва чун қавм ва коҳинонро аз назар гузарондам, аз зодагони Левӣ дар он ҷо наёфтам.

16Ва назди Элиэзер, Ариэл, Шамаъё, Элнотон, Ёриб, Элнотон, Нотон, Закарьё ва Машуллом, ки сардор буданд, ва назди Юриб ва Элнотон, ки омӯзгор буданд, фиристодам,+

17Ва онҳоро назди Иддӯ, ки дар мавзеи Каспиё сардор буд, равона кардам, ва ба даҳонашон суханонеро гузоштам, ки бояд ба Иддӯ ва бародаронаш — тобеони мавзеи Каспиё — бигӯянд, то ки хизматгузоронро барои хонаи Худои мо назди мо биёранд.

18Ва азбаски дасти некӯи Худои мо бар мо буд, онҳо марди хирадмандеро аз зодагони Маҳлӣ ибни Левӣ ибни Исроил барои мо оварданд, яъне Шарибьёро бо писаронаш ва бародаронаш, ки ҳаждаҳ нафар буданд;+

19Ва Ҳашабьёро, ва бо ӯ аз зодагони Марорӣ Ишаъёро, ва бародарони ӯ ва писарони онҳоро, ки бист нафар буданд;+

20Ва аз тобеон, ки Довуд ва мирон барои хизмати левизодагон дода буданд, дусаду бист нафар тобеон, ки ҳамаашон номбар шудаанд+.

Эълон кардани рӯзадорӣ назди наҳри Аҳаво.

21Ва дар он ҷо, назди наҳри Аҳаво, ман рӯзадорӣ эълон кардам, то ки дар ҳузури Худои мо тавозӯъ намуда, аз Ӯ барои худамон ва барои кӯдаконамон ва барои тамоми молу мулкамон роҳи рост талаб кунем,+

22Зеро ман ор донистам, ки аз подшоҳ сарбозон ва саворон талаб кунам, то ки моро дар роҳ аз душман нигаҳбонӣ кунанд, чунки мо ба подшоҳ сухан ронда, гуфта будем: «Дасти Худои мо ба ҳар касе ки ба Ӯ рӯ меоварад, ба некӯист, вале қудрати Ӯ ва ғазаби Ӯ бар зидди ҳамаи онҳоест, ки Ӯро тарк мекунанд».

23Ва мо рӯза доштем ва аз Худои мо дар ин бора талаб кардем, ва Ӯ моро иҷобат намуд.

Ионатҳо барои маъбад ба дасти дувоздаҳ коҳин супурда шуд.

24Ва дувоздаҳ нафар аз сардорони коҳинон: Шарибьё, Ҳашабьё ва бо онҳо аз бародаронашон даҳ нафарро ҷудо кардам,+

25Ва нуқра ва тилло ва зарфҳои ионати хонаи Худои моро, ки подшоҳ ва мушовиронаш ва ҳамаи исроилиёни он ҷо ионат карда буданд, ба онҳо баркашида додам,+

26Ва баркаш карда ба дасташон супурдам: шашсаду панҷоҳ киккар нуқра; ва, илова бар он, сад киккар зарфҳои нуқра; сад киккар тилло;

27Ва бист тоси тилло, илова бар ҳазор дирҳам; ва ду зарфи миси покиза ва зебо, ки мисли тилло гаронбаҳо буд.

28Ва ба онҳо гуфтам: «Шумо барои Худованд муқаддас мебошед, ва ин зарфҳо низ муқаддас аст, ва ин нуқра ва тилло ионат аст барои Худованд Худои падарони шумо.

29Пас, ҳушьёр бошед ва нигаҳбонӣ намоед, то даме ки ба ҳузури сардорони коҳинон ва левизодагон ва сардорони хонаводаҳои Исроил дар Ерусалим ба ҳуҷраҳои хонаи Худованд баркаш карда бисупоред».

30Ва коҳинону левизодагон нуқра ва тилло ва зарфҳоро бо баркаш қабул карданд, то ки ба Ерусалим, ба хонаи Худои мо биёранд.

Ба Ерусалим омадани Эзро.

31Ва дар рӯзи дувоздаҳуми моҳи якум аз наҳри Аҳаво роҳсипор шудем, то ба Ерусалим биравем, ва дасти Худои мо бар мо буд, ва моро аз дасти душманон ва роҳзанон халос кард.

32Ва чун ба Ерусалим расидем, се рӯз дар он ҷо истодем+.

33Ва дар рӯзи чорум нуқра ва тилло ва зарфҳо дар хонаи Худои мо бо баркаш ба дасти Маримут ибни Уриёи коҳин супурда шуд, ва Элъозор ибни Финҳос бо вай буд, ва левизодагон Юзобод ибни Ешуа ва Нуадьё ибни Бинуй бо онҳо буданд;+

34Ҳамааш шумурда ва баркаш карда шуд, ва тамоми баркаш дар он вақт навишта шуд.

35Ҷалои ватан шудагоне ки аз асирӣ баргашта буданд, барои Худои Исроил қурбониҳои сӯхтанӣ забҳ карданд: дувоздаҳ гов барои тамоми Исроил; наваду шаш қӯчқор; ҳафтоду ҳафт барра; дувоздаҳ нарбуз барои кафорати гуноҳҳо; ҳамаи инҳо қурбонии сӯхтанӣ барои Худованд буд+.

36Ва фармонҳои подшоҳро ба ҳокимони подшоҳ ва ба волиёни Мовароуннаҳр доданд, ва инҳо қавм ва хонаи Худоро ёварӣ карданд+.

БОБИ НӮҲУМ

Дар бораи завҷаҳои аҷнабӣ.

9^1Ва баъд аз анҷоми ин корҳо, сардорон назди ман омада, гуфтанд: «Қавми Исроил ва коҳинон ва левизодагон худро аз қавмҳои кишварҳо ҷудо накарданд, балки мисли амалҳои зишти канъониён, ҳиттиён, фариззиён, ябусиён, аммӯниён, мӯобиён, мисриён ва амӯриён амал карданд,

2Чунки аз духтарони онҳо барои худашон ва барои писаронашон зан гирифта, зурьёти муқаддасро бо қавмҳои кишварҳо омехтанд, ва сарварону мансабдорон дар ин бадкирдорӣ пешдастӣ мекарданд»+.

3Ҳамин ки ин гапро шунидам, пероҳан ва ҷомаи худро пора кардам, ва мӯйсару риши худро кандам ва моту мабҳут шуда нишастам.

4Ва ҳамаи онҳое ки аз суханони Худои Исроил ба сабаби ин бадкирдории ҷалои ватан шудагон метарсиданд, назди ман ҷамъ шуданд, ва ман то вақти қурбонии шом моту мабҳут шуда нишастам+.

Дуои Эзро ва изҳори эътиқоди ӯ.

5Ва чун вақти қурбонии шом фаро расид, аз рӯзадории худ бархостам ва дар ҳолате ки пероҳан ва ҷомаам порапора буд, ба зону афтодам ва даст ба сӯи Худованд Худои худ бардоштам,+

6Ва гуфтам: «Эй Худои ман! Аз бардоштани рӯи худ ба сӯи Ту, эй Худои ман, шарм ва хиҷолат дорам, зеро ки гуноҳҳои мо бисьёр шуда аз сар гузаштааст, ва маъсияти мо афзуда, то ба осмон расидааст+.

7Мо аз айёми падарони худ то имрӯз дар маъсияти бузург мебошем ва ба сабаби гуноҳҳои худ — мо, подшоҳони мо, коҳинони мо — ба дасти подшоҳони кишварҳо, ба дами шамшер, ба асирӣ, ба тороҷ ва ба нанг таслим карда шудаем, чунон ки имрӯз низ ҳамин тавр аст+.

8Ва алҳол, як лаҳза, шафқате аз ҷониби Худованд Худои мо зоҳир шуда, Ӯ бақияе аз мо боқӣ гузоштааст ва ба мо ато фармудааст, ки дар макони муқаддаси Ӯ ҷойгир шавем; ва Худои мо чашмони моро равшан карда, андак ҷое ба мо додааст, то ки дар он дар бандагии худ умр ба сар барем+.

9Зеро ки мо бандагонем, вале Худои мо дар бандагии мо ҳам моро тарк накардааст, балки марҳамати худро пеши подшоҳони Форс бар мо нигаронидааст: ба мо ато фармудааст, ки умр ба сар бурда, хонаи Худои моро барпо намоем ва харобазори онро аз нав барқарор кунем, ва Ӯ дар Яҳудо ва Ерусалим қалъае ба мо бахшидааст+.

10Ва алҳол, эй Худои мо, баъд аз ин чӣ гӯем? Зеро ки аҳкоми Туро тарк кардаем, —

11Аҳкомеро, ки Ту ба воситаи бандагони Худ анбиё амр фармуда, гуфтаӣ: „Замине ки шумо барои тасарруфи он меравед, заминест, ки аз наҷосати қавмҳои кишварҳо наҷис шудааст, ва онҳо онро бо корҳои зишти худ, бо мурдории худ сар то сар пур кардаанд.

12Бинобар ин, духтарони худро ба писарони онҳо надиҳед, ва духтарони онҳоро барои писарони худ нагиред, ва осоиштагӣ ва хушбахтии онҳоро то ба абад талаб накунед, то ки мустаҳкам шавед, ва нозу неъмати ин заминро бихӯред, ва онро ба писарони худ то ба абад мерос бигузоред“.

13Ва баъд аз ҳамаи ин бадбахтиҳое ки ба сабаби аъмоли бади мо ва маъсияти бузурги мо ба сари мо омадааст, — гарчанде ки Ту, эй Худои мо, ҷазои гуноҳҳои моро кам карда, ба мо чунин халосие додаӣ, —+

14Наход ки мо боз аҳкоми Туро поймол намуда, бо ин қавмҳои зишткор хешовандӣ пайдо кунем? Оё Ту бар мо ғазаб нахоҳӣ кард, то ба дараҷае ки моро тамоман маҳв намоӣ, бе он ки бақияе ва халосие бимонад?

15Худовандо, Худои Исроил! Ту одил ҳастӣ, зеро ки бақияе аз мо мисли имрӯз саломат мондаанд; инак мо ба ҳузури Ту дар маъсияти худ ҳозирем, гарчанде ки ба сабаби ин ба ҳузури Ту истодагӣ кардан мумкин нест»+.

БОБИ ДАҲУМ

Аз нав барқарор гардидани ҷараёни мӯътадили ҳаёт.

10^1Ва ҳангоме ки Эзро дуо мегуфт ва эътироф ба гуноҳ менамуд, дар ҳолате ки гирья мекард ва пеши хонаи Худо рӯ ба замин афтода буд, гурӯҳи бисьёр калони исроилиён, мардону занону кӯдакон, назди ӯ ҷамъ шуданд, ба тавре ки қавм низ зор-зор мегиристанд+.

2Ва Шаканьё ибни Еҳиил, ки аз зодагони Элом буд, ҷавоб гардонда, ба Эзро гуфт: «Мо пеши Худои худ бадкирдорӣ карда, занони аҷнабие аз қавмҳои он замин гирифтаем, ва алҳол барои Исроил дар ин бобат ҳанӯз умеде ҳаст.

3Пас, бо Худои худ аҳд бандем, ки ҳамаи ин занонро бо бачагоне ки аз онҳо таваллуд ёфтаанд, мувофиқи машварати оғоям ва онҳое ки аз аҳкоми Худои мо метарсанд, бадар ронем, — ва бигзор аз рӯи шариат шавад!+

4Бархез, чунки ин кори туст, ва мо бо ту мебошем; қавӣ бош ва амал намо!»

5Ва Эзро бархост, ва сардорони коҳинон, левизодагон ва тамоми Исроилро қасам дод, ки ҳамин тавр амал кунанд, — ва онҳо қасам хӯрданд+.

6Ва Эзро аз пеши хонаи Худо бархоста, ба ҳуҷраи Еҳӯҳонон ибни Эльёшиб рафт, — ва дар он ҷо нон нахӯрд ва об нанӯшид, зеро ки ба сабаби бадкирдории ҷалои ватан шудагон мотам гирифта буд+.

7Ва дар Яҳудо ва Ерусалим ба ҳамаи ҷалои ватан шудагон эълон карданд, ки дар Ерусалим ҷамъ шаванд.

8Ва ҳар касе ки дар зарфи се рӯз мувофиқи машварати сардорон ва пирон набиёяд, тамоми молу мулкаш таҳрим намуда, худаш аз ҷамоати ҷалои ватан шудагон хориҷ карда хоҳад шуд.

9Ва дар рӯзи сеюм, ки рӯзи бистуми моҳи нӯҳум буд, тамоми мардуми Яҳудо ва Биньёмин дар Ерусалим ҷамъ шуданд. Ва тамоми қавм дар майдони назди хонаи Худо нишастанд, дар ҳолате ки аз ин гап ва аз борон меларзиданд.

10Ва Эзрои коҳин бархоста, ба онҳо гуфт: «Шумо бадкирдорӣ намуда ва занони аҷнабӣ гирифта, маъсияти Исроилро бо ин зиёд кардаед.

11Ва алҳол ба ҳузури Худованд, Худои падарони худ, тавба карда, мувофиқи иродаи Ӯ амал кунед, ва худро аз қавмҳои замин ва аз занони аҷнабӣ ҷудо кунед».

12Ва тамоми ҷамоат бо овози баланд ҷавоб гардонда, гуфтанд: «Оре! Чунон ки ту гуфтӣ, ҳамон тавр амал хоҳем кард.

13Аммо чунин одамон бисьёранд, ва мавсими боронҳост, ва маҷоли дар кӯча истодан надорем, ва ин кор барои як рӯзу ду рӯз нест, зеро ки бисьёр касон дар ин бобат гуноҳ кардаанд.

14Бигзор сардорони мо ба ҷои тамоми ҷамоат биистанд, ва ҳамаи онҳое ки дар шаҳрҳои мо занҳои аҷнабӣ гирифтаанд, дар вақтҳои муайян биёянд, ва бо онҳо пирони ҳар шаҳр ва доваронаш биёянд, то оташи ғазаби Худои мо барои ин кор аз мо дур шавад».

15Фақат Юнотон ибни Асоил ва Еҳзиё ибни Тиқво барои иҷрои ин кор монданд, ва Машуллом ва Шабтаи левизода мададгори онҳо буданд+.

16Ва ҷалои ватан шудагон ҳамин тавр амал карданд, ва Эзрои коҳин ва баъзе касон, яъне сардорони хонаводаҳо аз ҳар хонавода, ҷудо карда шуданд, ва ҳамаашон номбар гардиданд, ва дар рӯзи якуми моҳи даҳум ба муҳокимаи ин кор нишастанд.

17Ва кори ҳамаи мардонеро, ки занони аҷнабӣ гирифта буданд, то рӯзи якуми моҳи якум анҷом доданд.

18Ва аз зодагони коҳинон баъзе ёфт шуданд, ки занони аҷнабӣ гирифта буданд: аз зодагони Ешуа ибни Юсодоқ ва бародаронаш — Маасиё, Элиэзер, Ёриб ва Ҷадальё;+

19Ва онҳо дасти паймон доданд, ки занони худро бадар хоҳанд ронд, ва гуноҳкорон қӯчқоре барои қурбонии гуноҳи худ оварданд;+

20Ва аз зодагони Иммир — Ҳанонӣ ва Забадьё;+

21Ва аз зодагони Ҳорим — Маасиё, Элиё, Шамаъё ва Узиё;+

22Ва аз зодагони Фашҳур — Эльюэнай, Маасиё, Исмоил, Натанъил, Юзобод ва Элъосо;+

23Ва аз левизодагон: Юзобод, Шимъӣ, Калоё, ки Қалито бошад, Фатаҳьё, Яҳудо ва Элиэзер;

24Ва аз муғанниён: Эльёшиб; ва аз дарбонон Шаллум, Толам ва Урӣ;+

25Ва аз исроилиён: аз зодагони Фаръуш Рамьё, Изиё, Малкиё, Мийёмин, Элъозор, Малкиё ва Баноё;+

26Ва аз зодагони Элом — Маттаньё, Закарьё, Еҳиил, Абдӣ, Иремут ва Элиё;

27Ва аз зодагони Затту — Эльюэнай, Эльёшиб, Маттаньё, Иремут, Зобод ва Азизо;

28Ва аз зодагони Бебай — Еҳуҳонон, Ҳананьё, Заббай ва Атлой;+

29Ва аз зодагони Бонӣ — Машуллом, Маллук, Адоё, Ёшуб, Шаол ва Ромут;+

30Ва аз зодагони ҳокими Мӯоб — Адно, Калол, Баноё, Маасиё, Маттаньё, Басалъил, Биннуй ва Менашше;+

31Ва аз зодагони Ҳорим — Элиэзер, Ишиё, Малкиё, Шамаъё, Шимъӯн,

32Биньёмин, Маллук ва Шамарьё;

33Аз зодагони Ҳошум — Матнай, Мататто, Зобод, Элифолат, Иремай, Менашше ва Шимъӣ;

34Аз зодагони Бонӣ — Маадай, Амром, Уил,

35Баноё, Бедьё, Калуҳу,

36Ваньё, Маримут, Эльёшиб,

37Маттаньё, Матнай, Яасой,

38Бонӣ, Биннуй, Шимъӣ,

39Шаламьё, Нотон, Адоё,

40Макнадбай, Шошай, Сорой,

41Азаръил, Шаламьёҳу, Шамарьё,

42Шаллум, Амарьё, Юсуф;

43Аз зодагони Набу — Еиил, Матитьё, Зобод, Забино, Яддай, Юил ва Баноё.

44Ҳамаи онҳо занони аҷнабӣ гирифта буданд; ва баъзе аз онҳо заноне доштанд, ки бача зоида буданд.

* 2:69 Дирҳам — сиккаи тилло, ки Дорьёвеши Якум бароварда буд; тақрибан 8,64 грамм вазн дошт.

* 2:69 Мино — сиккаи нуқраи Форс, ки вазнаш 560 грамм буд.

* 4:10 Набераи подшоҳ Санҳериб — Ашшурбанифал дар назар дошта шудааст.

* 7:22 Бат — андозаи вазни моеот, ки тақрибан чил литр буд.

* 8:5 Дар ин ҷо номи хонавода афтодааст.

* 8:10 Дар ин ҷо номи хонавода афтодааст.

• 1:1 2 Вак. 36:22-23

+ 1:1 Ирм. 29:10, Иш. 44:28, Иш. 45:1, Дон. 6:28, Эзр. 5:13

+ 1:2 Иш. 44:28
+ 1:7 4 Подш. 24:13, 2 Вак. 36:7
+ 1:8 Эзр. 5:14
• 2:1 Наҳ. 7:6-73

+ 2:1 4 Подш. 24:14-16, 4 Подш. 25:11, 2 Вак. 36:20

+ 2:2 Эзр. 3:2, Наҳ. 12:1, Наҳ. 10:14-26
+ 2:3 Эзр. 8:3, Эзр. 10:25
+ 2:34 Наҳ. 3:2
+ 2:35 Наҳ. 3:3
+ 2:36 1 Вақ. 24:7
+ 2:37 Эзр. 10:20
+ 2:38 1 Вақ. 9:12, Эзр. 10:22
+ 2:39 Эзр. 10:21
+ 2:40 Наҳ. 10:9
+ 2:41 Эзр. 10:24, 1 Вақ. 6:39
+ 2:42 1 Вақ. 9:17
+ 2:43 1 Вақ. 9:2, Наҳ. 11:3
+ 2:55 Наҳ. 11:3
+ 2:61 2 Подш. 17:27, 2 Подш. 19:31
+ 2:63 Иб. 22:2
+ 3:1 Наҳ. 8:1

+ 3:2 Наҳ. 12:1, Зак. 3, 1 Вақ. 3:17, 1 Вақ. 3:19, Наҳ. 12:1, Ҳаҷ. 1:1, Ҳаҷ. 2:20-23, Зак. 4:6-10, Хур. 27:1, Так. Шар. 33:1, Заб. 89:1, Так. Шар. 12:5-6

+ 3:3 Эзр. 4:4, Хур. 29:38
+ 3:4 Ад. 29:12-38
+ 3:5 Ад. 28:1-15, Ад. 29:39
+ 3:7 2 Вак. 2:16
+ 3:8 1 Вақ. 23:24, 2 Вак. 31:17
+ 3:9 Наҳ. 10:9
+ 3:10 Зак. 4:9, 1 Вақ. 16:4-6, 1 Вақ. 25:1-2
+ 3:11 1 Вақ. 16:34, 2 Вак. 5:13, Заб. 105:1
+ 3:12 Ҳаҷ. 2:3

+ 4:2 Эзр. 3:2, 4 Подш. 19:37, Иш. 37:38, 4 Подш. 17:24-41

+ 4:3 Эзр. 1:1-3
+ 4:4 Эзр. 3:3
+ 4:5 Эзр. 4:24, Ҳаҷ. 1:1
+ 4:6 Эст. 1:1, Дон. 9:1

+ 4:7 Эзр. 7:1, Наҳ. 2:1, 4 Подш. 18:26, Иш. 36:11, Дон. 2:4

+ 4:13 Эзр. 4:20, Эзр. 7:24, Эст. 3:8, Аъм. 16:20

+ 4:20 3 Подш. 4:21, Заб. 71:8, Так. Шар. 15:6

+ 4:24 Эзр. 4:5

+ 5:1 Ҳаҷ. 1:1, Зак. 1:1

+ 5:2 Эзр. 3:2, Зак. 3:1, Эзр. 6:14, Ҳаҷ. 1:11, Зак. 4:6

+ 5:3 Эзр. 6:6, Эзр. 6:13
+ 5:5 Заб. 32:18
+ 5:11 3 Подш. 6:1
+ 5:12 2 Вак. 36:16-17, 4 Подш. 25:8-11
+ 5:13 Эзр. 1:2
+ 5:14 Эзр. 1:7, Эзр. 1:8
+ 5:15 Эзр. 6:5
+ 5:16 Эзр. 3:8, Эзр. 3:10
+ 5:17 Эзр. 6:1-2
+ 6:2 4 Подш. 17:6
+ 6:4 3 Подш. 6:36
+ 6:5 Эзр. 1:7, Эзр. 5:14-15
+ 6:6 Эзр. 5:3
+ 6:8 Эзр. 7:13, Эзр. 7:21
+ 6:10 Ирм. 29:7, 1 Тим. 2:2
+ 6:11 Дон. 2:5, Дон. 3:29
+ 6:13 Эзр. 5:3

+ 6:14 Эзр. 5:1-2, Ҳаҷ. 1:11, Зак. 4:6, Эзр. 1:2, Эзр. 6:12, Эзр. 4:7, Эзр. 7:13

+ 6:15 Эст. 3:7

+ 6:16 3 Подш. 8:63-65, 2 Вак. 7:5-8

+ 6:18 Ад. 3:6, Ад. 8:9-11, 1 Вақ. 24, 2 Вак. 35:5

+ 6:19 Хур. 12:1-13
+ 6:20 Иб. 21:6, 2 Вак. 30:15
+ 6:21 Наҳ. 9:2, Наҳ. 10:28, Наҳ. 13:3
+ 6:22 Хур. 12:15, Хур. 13:6
+ 7:1 Наҳ. 2:1, 4 Подш. 25:18, Ирм. 52:24
+ 7:2 2 Подш. 8:17, 2 Подш. 15:24

+ 7:5 Ад. 25:7-13, Еҳ. 24:33, Ад. 20:28, 1 Вақ. 6:4-14, 1 Вақ. 6:50-53

+ 7:6 Наҳ. 8:1, Наҳ. 12:26
+ 7:10 Так. Шар. 17:9-11, Так. Шар. 33:10
+ 7:12 Ҳиз. 26:7, Дон. 2:37, Ваҳй 17:14
+ 7:13 Эзр. 6:8
+ 7:14 Эст. 1:14
+ 7:15 2 Вак. 6:2
+ 7:17 Так. Шар. 12:5-6
+ 7:24 Эзр. 4:13, Эзр. 4:20
+ 7:25 Хур. 18:21, Так. Шар. 16:18

+ 8:2 Эзр. 7:5, Хур. 6:23, Ад. 3:4, Иб. 10:6, 1 Вақ. 24:3-4, 1 Вақ. 3:22, Наҳ. 10:4

+ 8:3 Эзр. 2:3, Наҳ. 7:8
+ 8:4 Эзр. 10:30
+ 8:10 Эзр. 10:29
+ 8:11 Эзр. 10:28
+ 8:16 Эзр. 10:15
+ 8:18 1 Вақ. 6:19, Наҳ. 12:24
+ 8:19 Наҳ. 12:24, 1 Вақ. 6:16
+ 8:20 Эзр. 2:43, Эзр. 7:7
+ 8:21 Заб. 5:9, Иб. 16:28, 2 Вак. 20:3
+ 8:24 Эзр. 8:18-19
+ 8:25 Эзр. 7:15-16
+ 8:32 Наҳ. 2:11
+ 8:33 Наҳ. 3:4, Наҳ. 3:21, Наҳ. 11:16
+ 8:35 Эзр. 2:1
+ 8:36 Эзр. 7:21, Наҳ. 2:7

+ 9:2 Хур. 34:15-16, Так. Шар. 7:3-4, Наҳ. 13:23, Так. Шар. 7:6, Заб. 105:35

+ 9:4 Иш. 66:2, Иш. 66:5
+ 9:5 3 Подш. 8:22
+ 9:6 Заб. 37:5, 2 Вак. 28:9, Ваҳй 18:5
+ 9:7 Заб. 105:6, Дон. 9:5-6
+ 9:8 Заб. 12:4, Заб. 18:9
+ 9:9 Наҳ. 9:36
+ 9:13 Заб. 102:10
+ 9:15 Наҳ. 9:33
+ 10:1 Наҳ. 1:6, Дон. 9:20
+ 10:3 2 Вак. 34:31, Наҳ. 9:38, Так. Шар. 7:3
+ 10:5 Наҳ. 5:12
+ 10:6 Наҳ. 3:1, Наҳ. 12:22, Эст. 4:16
+ 10:15 Эзр. 8:16, Наҳ. 11:16
+ 10:18 Эзр. 3:2
+ 10:19 Иб. 6:6
+ 10:20 Эзр. 2:37
+ 10:21 Эзр. 2:39
+ 10:22 Эзр. 10:38
+ 10:24 Эзр. 2:41
+ 10:25 Эзр. 2:3, Наҳ. 7:8
+ 10:28 Эзр. 8:11
+ 10:29 Эзр. 8:10
+ 10:30 Эзр. 8:4

Наҳемьё

КИТОБИ

НАҲЕМЬЁ

- 1
- 2
- 3
- 4
- 5
- 6
- 7
- 8
- 9
- 10
- 11
- 12
- 13

БОБИ ЯКУМ

Наҳемьё аз мусибати онҳое ки дар Ерусалим боқӣ мондаанд, воқиф мегардад.

1^1Суханони Наҳемьё ибни Ҳакальё. Дар моҳи кислев, дар соли бистум, вақте ки ман дар Шушани пойтахт будам, чунин воқеъ шуд,+

2Ки Ҳононӣ, яке аз бародаронам, омад, ва бо ӯ касоне чанд аз Яҳудо буданд; ва ман аз онҳо дар бораи яҳудиёни растагор, ки аз асирӣ боқӣ монда буданд, ва дар бораи Ерусалим пурсупос намудам+.

3Ва онҳо ба ман гуфтанд: «Боқӣ мондагон, — онҳое ки аз асирӣ боқӣ мондаанд, — он ҷо, дар мамлакат, дар мусибати бузург ва дар хорузорӣ мебошанд; ва ҳисори Ерусалим хароб шудааст, ва дарвозаҳояш ба оташ сӯхтааст»+.

4Ва ҳамин ки ин суханонро шунидам, нишаста, гирья кардам ва чандин рӯз мотам гирифтам, ва рӯза дошта, ба ҳузури Худои осмон дуо хондам,

Дуои Наҳемьё.

5Ва гуфтам: «Лутфан, эй Худованд, Худои осмон, Худои азим ва саҳмгин, ки аҳд ва марҳаматро бар онҳое ки Туро дӯст медоранд ва аҳкоми Туро ба ҷо меоваранд, нигоҳ медорӣ!+

6Хоҳишмандам, ки гӯшҳои Ту бодиққат ва чашмони Ту воз бошад, то дуои бандаи худро, ки ман ба ҳузури Ту дар ин вақт, рӯзона ва шабона, дар бораи бандагонат банӣ-Исроил мегӯям, бишнавӣ, ва ман гуноҳҳои банӣ-Исроилро, ки пеши Ту ба амал овардаем, эътироф менамоям: ҳам ман ва ҳам хонадони падари ман гуноҳ кардаем+.

7Мо пеши Ту гуноҳкор шудаем, ва аҳкому фароизу дастурҳоеро, ки ба бандаи Худ Мусо фармудаӣ, риоят накардаем+.

8Аммо каломеро, ки ба бандаи Худ Мусо амр фармудаӣ, ба ёд овар, ки гуфтаӣ: „Агар шумо хиёнат намоед, Ман шуморо дар миёни қавмҳо пароканда хоҳам кард;+

9Ва ҳар гоҳ ба сӯи ман руҷӯъ намоед, ва аҳкоми Маро риоят кунед ва онҳоро ба ҷо оваред, ҳатто агар парокандагони шумо дар ақсои осмон бошанд ҳам, онҳоро аз он ҷо ҷамъ хоҳам кард ва ба маконе ки онро баргузидаам, то исми Худро дар он ҷо сокин гардонам, хоҳам овард“+.

10Ва онҳо, охир, бандагони Ту ва қавми Ту ҳастанд, ки онҳоро бо қуввати азими Худ ва бо дасти қавии Худ раҳонидаӣ!+

11Лутфан, эй Худованд! Хоҳишмандам, ки гӯши Ту ба дуои бандаат ва ба дуои бандагонат, ки муштоқони ҷалоли исми Ту ҳастанд, бодиққат бошад; ва хоҳишмандам, ки бандаи Худро имрӯз комьёб созӣ, ва ӯро ба ҳузури ин шахс сазовори марҳамат гардонӣ». — Ва ман соқии подшоҳ будам+.

БОБИ ДУЮМ

Артаҳшасто Наҳемьёро ба Ерусалим мефиристад.

2^1Ва дар моҳи нисон, дар соли бистуми подшоҳ Артаҳшасто, воқеъ шуд, ки пеши ӯ шароб буд, ва ман шаробро гирифта, ба подшоҳ додам, ва пеш аз ин дар ҳузури ӯ ғамгин набудам+.

2Вале подшоҳ ба ман гуфт: «Чаро чеҳраат ғамгин аст, ва ҳол он ки ту бемор нестӣ? Магар ки андешаи баде дар дил дорӣ!» Ва ман хело сахт тарсидам,+

3Ва ба подшоҳ гуфтам: «Бигзор подшоҳ то абад зинда бод! Чаро чеҳраи ман ғамгин набошад, дар сурате ки шаҳри қабристони падаронам харобазор гардидааст, ва дарвозаҳояш ба оташ сӯхтааст»+.

4Ва подшоҳ ба ман гуфт: «Пас ту чӣ металабӣ?» Ва ман ба Худои осмон дуо хондам,

5Ва ба подшоҳ гуфтам: «Агар ба подшоҳ мақбул афтад, ва агар бандаи ту дар ҳузури ту илтифот ёбад, маро ба Яҳудия, ба шаҳри қабрҳои падаронам бифирист, то ки онро бино намоям».

6Ва подшоҳ ба ман гуфт, дар сурате ки малика дар паҳлуи ӯ нишаста буд: «Сафари ту то кай тӯл хоҳад кашид, ва кай хоҳӣ баргашт?» Ва подшоҳ салоҳ донист, ки маро бифиристад, ҳамин ки мӯҳлатро ба ӯ фаҳмондам.

7Ва ба подшоҳ гуфтам: «Агар ба подшоҳ мақбул афтад, бигзор ба ман номаҳо барои волиёни Мовароуннаҳр навишта диҳанд, то ки онҳо маро гусел намоянд то даме ки ба Яҳудия бирасам,+

8Ва номае барои Ософ, ки нозири ҷангалҳои подшоҳ аст, то ки вай ба ман барои дарвозаҳои қалъаи назди маъбад, ва барои ҳисори шаҳр, ва барои хонае ки ман дар он маскан хоҳам гирифт, чӯбу тахта бидиҳад». Ва подшоҳ бар тибқи дасти некӯи Худои ман, ки бар ман буд, ин чизҳоро ба ман дод+.

9Ва чун назди волиёни Мовароуннаҳр омадам, номаҳои подшоҳро ба онҳо додам; ва подшоҳ саркардагон ва саворонро ҳамроҳи ман фиристода буд.

10Ва ҳангоме ки Санбалати ҳӯрӯнӣ ва Тубиёи сардори аммӯнӣ инро шуниданд, ба онҳо бисьёр бад расид, ки шахсе омадааст, то ба некии банӣ-Исроил ғамхорӣ намояд+.

Наҳемьё ҳисори харобшударо аз назар мегузаронад ва сокинонро барои бино кардани он илҳом медиҳад.

11Ва чун ба Ерусалим расидам, дар он ҷо се рӯз истодам+.

12Ва шабона бо якҷоягии якчанд одаме ки бо ман буданд, бархостам, ва ба касе нагуфтам, ки Худои ман дар дили ман чӣ ниҳодааст, то барои Ерусалим бикунам; ва чорпое бо ман набуд, ба ҷуз чорпое ки бар он савор будам.

13Ва шабона аз дарвозаи Водӣ берун омада, сӯи чашмаи Аждаҳо ва сӯи дарвозаи Хокрӯба равона шудам ва ҳисори Ерусалимро, ки хароб шуда буд, ва дарвозаҳои онро, ки ба оташ сӯхта буд, аз назар гузарондам+.

14Ва аз пеши дарвозаи Чашма ва ҳавзи подшоҳ гузаштам, ва барои гузаштани чорпое ки дар таги ман буд, ҷое набуд+.

15Ва ман шабона ба канори рӯд баромада, ҳисорро аз назар гузарондам, ва боз назди дарвозаи Водӣ омадам, ва баргаштам+.

16Ва сардорон надонистанд, ки ман куҷо рафтаам ва чӣ кор кардаам: ба яҳудиён, ва коҳинон, ва калоншавандагон, ва сардорон, ва дигар коркунон то ҳол чизе нагуфта будам.

17Ва ба онҳо гуфтам: «Мусибатеро, ки мо дар он мебошем, ки Ерусалим хароб шудааст ва дарвозаҳояш ба оташ сӯхтааст, шумо мебинед. Пас биёед, ҳисори Ерусалимро бино кунем, ва дигар дар залолат набошем!»+

18Ва ба онҳо дар бораи дасти некӯи Худои ман, ки бар ман аст, ва дар бораи суханоне ки подшоҳ ба ман гуфт, ҳикоят кардам. Ва онҳо гуфтанд: «Бархезем ва бино кунем!» Ва дастҳои худро барои кори нек қавӣ карданд.

19Ва ҳангоме ки Санбалати ҳӯрӯнӣ ва Тубиёи сардори аммӯнӣ ва Ҷашами арабӣ инро шуниданд, моро истеҳзо карданд ва моро таҳқир намуда, гуфтанд: «Ин чӣ кор аст, ки шумо мекунед? Оё шумо бар зидди подшоҳ балво мебардоред?»+

20Ва ман ба онҳо ҷавоб гардонда, гуфтам: «Худои осмон моро комьёб хоҳад кард, ва мо, ки бандагони Ӯ ҳастем, бархоста, бино хоҳем намуд; вале шуморо насибе ва ҳаққе ва зикре дар Ерусалим нест».

БОБИ СЕЮМ

Дар бораи иштироккунандагони бинокорӣ.

3^1Ва Эльёшиби саркоҳин ва бародаронаш коҳинон бархоста, дарвозаи Гӯсфандро бино карданд; онҳо онро тақдис карда, дарҳояшро шинонданд, ва онро то бурҷи Меоҳ ва то бурҷи Ҳананъил тақдис карданд+.

2Ва дар паҳлуи ӯ мардуми Ериҳӯ бино карданд, ва дар паҳлуи онҳо Закку ибни Имрӣ бино кард+.

3Ва дарвозаи Моҳиро зодагони Ҳаснооҳ бино карданд; онҳо сақфи онро тахтапӯш намуда, дарҳо, қуфлҳо ва ғалақаҳояшро шинонданд+.

4Ва дар паҳлуи онҳо Маримут ибни Уриё ибни Ҳаққӯс таъмир намуд; ва дар паҳлуи онҳо Машуллом ибни Баракьё ибни Машизабъил таъмир намуд; ва дар паҳлуи онҳо Содӯқ ибни Баано таъмир намуд+.

5Ва дар паҳлуи онҳо тақӯиён таъмир карданд, вале акобирашон гардани онҳоро ба хизмати оғоёнашон наниҳоданд+.

6Ва дарвозаи Кӯҳнаро Юёдоқ ибни Фосеҳо ва Машуллом ибни Басудьё таъмир карданд; онҳо сақфи онро тахтапӯш намуда, дарҳо, қуфлҳо ва ғалақаҳояшро шинонданд.

7Ва дар паҳлуи онҳо Малатьёи ҷибъӯнӣ ва Ёдуни мирӯнӯтӣ бо мардуми Ҷибъӯн ва Мисфо то ҳудуди нишастангоҳи волии Мовароуннаҳр таъмир карданд.

8Ва дар паҳлуи онҳо Узиил ибни Ҳарҳаё, ки аз заргарон буд, таъмир намуд; ва дар паҳлуи ӯ Ҳананьё, ки аз атторон буд, таъмир намуд; ва онҳо Ерусалимро то ҳисори фарохи он мустаҳкам карданд+.

9Ва дар паҳлуи онҳо Рафоё ибни Ҳур, ки сарвари нисфи ноҳияи Ерусалим буд, таъмир намуд.

10Ва дар паҳлуи онҳо Ядоё ибни Ҳарумаф дар рӯ ба рӯи хонаи худ таъмир намуд; ва дар паҳлуи ӯ Ҳаттуш ибни Ҳашабнаё таъмир намуд.

11Қисми дигари ин ҷоро Малкиё ибни Ҳорим ва Ҳашшуб ибни ҳокими Мӯоб таъмир карданд, ки онҳо таъмири бурҷи Танӯрро низ ба зиммаи худ гирифта буданд+.

12Ва дар паҳлуи онҳо Шаллум ибни Ҳаллуҳиш, ки сарвари нисфи ноҳияи Ерусалим буд, таъмир намуд; худаш ва духтаронаш.

13Дарвозаи Водиро Ҳонун ва сокинони Зонуҳа таъмир карданд; онҳо онро бино намуда, дарҳо, қуфлҳо ва ғалақаҳояшро шинонданд; ва ҳазор зирои ҳисорро низ то дарвозаи Хокрӯба+.

14Ва дарвозаи Хокрӯбаро Малкиё ибни Рикоб, ки сарвари ноҳияи Байт-Корим буд, таъмир намуд; ӯ онро бино карда, дарҳо, қуфлҳо ва ғалақаҳояшро шинонд+.

15Ва дарвозаи Чашмаро Шаллун ибни Колҳуза, ки сарвари ноҳияи Мисфо буд, таъмир намуд; ӯ онро бино карда ва боме бар он сохта, дарҳо, қуфлҳо ва ғалақаҳояшро шинонд, ва ҳисори ҳавзи Шелаҳро назди боғи подшоҳ низ то зинапояе ки аз шаҳри Довуд фуруд меояд+.

16Аз паси ӯ Наҳемьё ибни Азбуқ, ки сарвари нисфи ноҳияи Байт-Сур буд, то рӯ ба рӯи қабрҳои Довуд, ва то ҳавзи сунъӣ, ва то Хонаи паҳлавонон таъмир намуд+.

17Аз паси ӯ левизодагон таъмир карданд: Раҳум ибни Бонӣ; дар паҳлуи ӯ Ҳашабьё, ки сарвари нисфи ноҳияи Қаило буд, барои ноҳияи худ таъмир намуд.

18Аз паси ӯ бародарони онҳо таъмир карданд: Баввай ибни Ҳенодод, ки сарвари нисфи ноҳияи Қаило буд.

19Ва дар паҳлуи ӯ Эзер ибни Ешуа, ки сарвари Мисфо буд, қисми дигарро дар рӯ ба рӯи зинапояи қӯрхона назди гӯшаи ҳисор таъмир намуд.

20Аз паси ӯ Борук ибни Заббай ғайратмандона қисми дигарро аз гӯшаи ҳисор то дари хонаи Эльёшиби саркоҳин таъмир намуд+.

21Аз паси ӯ Маримут ибни Уриё ибни Ҳаққӯс қисми дигарро аз дари хонаи Эльёшиб то охири ҳонаи Эльёшиб таъмир намуд+.

22Ва аз паси ӯ коҳинон, ки аз аҳли даштрӯя буданд, таъмир карданд.

23Аз паси онҳо Биньёмин ва Ҳашшуб дар рӯ ба рӯи хонаи худ таъмир карданд; аз паси онҳо Азарьё ибни Маасиё, ибни Ананьё, дар наздикии хонаи худ таъмир намуд.

24Аз паси ӯ Биннуй ибни Ҳенодод қисми дигарро аз хонаи Азарьё то гӯшаи ҳисор ва то бурҷи он гӯша таъмир намуд.

25Фолол ибни Узай — аз рӯ ба рӯи гӯша ва бурҷе ки аз хонаи болоии подшоҳ берун мебаромад ва ба саҳни посгоҳ тааллуқ дошт; аз паси ӯ — Фадоё ибни Фаръуш+.

26Ва тобеоне ки дар Ӯфал сокин буданд, — то рӯ ба рӯи дарвозаи Об, ба сӯи шарқ ва бурҷи берунӣ+.

27Аз паси онҳо тақӯиён қисми дигарро аз рӯ ба рӯи бурҷи калони берунӣ то ҳисори бурҷи Ӯфал таъмир карданд+.

28Аз болотари дарвозаи Аспон коҳинон, ҳар яке дар рӯ ба рӯи хонаи худ, таъмир карданд+.

29Аз паси онҳо Содӯқ ибни Иммир дар рӯ ба рӯи хонаи худ таъмир намуд; ва аз паси ӯ Шамаъё ибни Шаканьё, ки посбони дарвозаи шарқӣ буд, таъмир намуд+.

30Аз паси ӯ Ҳананьё ибни Шаламьё ва Ҳонун ибни Солоф, ки писари шашум буд, қисми дигарро таъмир карданд; аз паси онҳо Машуллом ибни Баракьё дар рӯ ба рӯи маскани худ таъмир намуд+.

31Аз паси ӯ Малкиё, ки аз аҳли заргарон буд, то хонаҳои тобеон ва тоҷирон, дар рӯ ба рӯи дарвозаи Мифқод, ва то зинапояи бурҷ таъмир намуд.

32Ва дар мобайни зинапояи бурҷ ва дарвозаи Гӯсфанд заргарон ва тоҷирон таъмир карданд+.

БОБИ ЧОРУМ

Истеҳзоҳои бадхоҳон.

4^1Ва чун Санбалат шунид, ки мо ҳисорро бино мекунем, ӯ ба хашм омад ва бисьёр ғазабнок шуд, ва яҳудиёнро тамасхур кард;+

2Ва дар ҳузури бародаронаш ва қӯшуни Сомария сухан ронд, ва чунин гуфт: «Ин яҳудиёни ҳақир чӣ мекунанд? Оё онҳоро мегузоранд, ки комьёб шаванд? Оё онҳо ба забҳ кардан ноил мегарданд? Оё онҳо ягон рӯз ин корро метавонанд ба анҷом расонанд? Оё онҳо ин сангҳоро аз миёни хоктӯдаҳо метавонанд аз нав зинда кунанд? Инҳо, охир, сӯхтааст!»+

3Ва Тубиёи аммӯнӣ, ки ҳамроҳи ӯ буд, чунин гуфт: «Агарчи онҳо бино мекунанд, агар шағол бар он барояд, ҳисори сангини онҳоро хароб хоҳад кард»+.

Наҳемьё бо дуо ҷавоб мегардонад.

4«Бишнав, эй Худои мо, зеро ки мо хорузор шудаем, ва таҳқирҳои онҳоро ба сари худашон баргардон, ва онҳоро дар замини асирӣ гирифтори тороҷ намо!+

5Ва маъсияти онҳоро рӯпӯш накун, ва бигзор гуноҳи онҳо ба ҳузури Ту маҳв нашавад, зеро ки онҳо дар пеши бинокорон Туро хорӣ додаанд!»+

6Валекин мо сохтани ҳисорро давом додем, ва тамоми ҳисор то нисфи баландии он ба ҳам пайваст; ва дили қавм ба кор кардан ҷидду ҷаҳд дошт.

На танҳо душманон, балки худи бинокорони нобовар низ мамониат мерасонанд.

7Ва чун Санбалат, ва Тубиё, ва арабиён, ва аммӯниён, ва ашдӯдиён шуниданд, ки таъмири ҳисори Ерусалим пеш рафта, рахнаҳояш баста мешавад, хашмашон бағоят пурзӯр шуд.

8Ва ҳамаашон ба якҷоягӣ забон як карданд, ки омада бо Ерусалим ҷанг кунанд, ва ба қавми он халал расонанд+.

9Ва мо пеши Худои худ дуо мегуфтем, ва бар зидди онҳо рӯзу шаб посбононро гузоштем, то ки аз онҳо худро муҳофизат намоем.

10Ва аҳли Яҳудо гуфтанд:

«Қуввати ҳаммолон суст шудааст,
ва хок ҳанӯз бисьёр аст,
ва мо наметавонем ҳисорро бино кунем».

11Ва душманони мо мегуфтанд: «Онҳо нахоҳанд донист ва нахоҳанд дид, ки мо чӣ гуна ба миёни онҳо даромада, онҳоро мекушему корро мехобонем».

12Ва яҳудиёне ки дар наздикии онҳо сокин буданд, омада, даҳ бор ба мо гуфтанд: «Ҳатто агар аз ҳамаи маконҳо назди мо баргардед ҳам, онҳо ҳуҷум меоваранд».

13Ва ман қавмро дар пастхамиҳо дар ақиби ҳисор, дар миёни сахраҳо гузоштам; ва онҳоро, мувофиқи хонаводаҳои онҳо, бо шамшерҳо, найзаҳо ва камонҳои онҳо гузоштам.

14Ва аз назар гузарондам, ва бархостам ва ба калоншавандагон ва сардорон ва бақияи қавм гуфтам: «Аз онҳо натарсед! Худованди азим ва саҳмгинро ба ёд оваред! Ва барои бародарони худ, писарон ва духтарони худ, занон ва хонаҳои худ ҷанг кунед!»+

15Ва чун душманони мо шуниданд, ки мо хабар ёфтаем, ва Худо қасди онҳоро вайрон кардааст, он гоҳ ҳамаи мо, ҳар яке ба кори худ, ба ҳисор баргаштем.

16Ва аз ҳамон рӯз нисфи навкарони ман ба кор машғул буданд, ва нисфи дигарашон найзаҳо, сипарҳо, камонҳо ва зиреҳҳоро нигоҳ медоштанд, ва сарварон дар ақиби тамоми хонадони Яҳудо меистоданд.

17Бинокорони ҳисор ва онҳое ки бор мекашонданд ва бор мекарданд, бо як даст кор мекарданд ва бо дасти дигар яроқ нигоҳ медоштанд.

18Ва бинокорон ҳар яке шамшери худро бар камари худ баста буданд ва бино мекарданд, ва шохнавоз дар паҳлуи ман меистод.

19Ва ман ба калоншавандагон ва сардорон ва бақияи қавм гуфтам: «Кор бисьёр аст ва дар сатҳи васеъ ба ҷо оварда мешавад, ва мо дар назди ҳисор пароканда ва аз якдигар дур мебошем.

20Аз ҳар ҷо, ки садои шохро бишнавед, дар он ҷо назди мо ҷамъ шавед; Худои мо барои мо ҷанг хоҳад кард»+.

21Ва мо ба кор машғул будем, ва нисфи онҳо аз шафақи субҳ то баромадани ситораҳо найзаҳоро нигоҳ медоштанд.

22Дар он вақт ҳам ба қавм гуфтам: «Бигзор ҳар кас бо навкари худ андаруни Ерусалим хоб кунад, то шабона барои мо посбонӣ намояд ва рӯзона ба кор машғул шавад».

23Ва ман, ва бародаронам, ва навкаронам, ва посбононе ки дар ақиби ман буданд, — ҳеҷ яке аз мо либоси худро накашидем, ва ҳар яке бо яроқи худ ба об мерафт.

БОБИ ПАНҶУМ

Ғавғо дар миёни қавм пурзӯр мешавад.

5^1Ва қавм ва занони онҳо аз дасти бародарони яҳудии худ ғавғои азиме бардоштанд+.

2Ва баъзе буданд, ки мегуфтанд: «Мо ва писарону духтарони мо бисьёрем, ва мо орзумандем, ки гандум бигирем, то бихӯрем ва зинда монем».

3Ва баъзе буданд, ки мегуфтанд: «Мо киштзорҳо, токзорҳо ва хонаҳои худро ба гарав гузоштаем, то ки аз боиси қаҳтӣ гандум бигирем».

4Ва баъзе буданд, ки мегуфтанд: «Мо барои хироҷи подшоҳ дар ивази киштзорҳо ва токзорҳои худ пул қарз гирифтаем.

5Ва алҳол, ҷисми мо мисли ҷисми бародарони мост, ва писарони мо мисли писарони онҳоянд, ва инак, мо маҷбурем писарону духтарони худро ба ғуломӣ бисупорем, ва баъзе аз духтарони мо каниз шудаанд, ва дар дасти мо имконияте нест, ки онҳоро раҳо кунем; ва киштзорҳо ва токзорҳои мо аз они дигарон шудааст»+.

6Ва чун доду фарьёди онҳо ва ин суханонро шунидам, бисьёр ба хашм омадам.

7Ва бо дили худ машварат карда, калоншавандагон ва сардоронро мазаммат намудам ва ба онҳо гуфтам: «Шумо аз бародарони худ суд мехӯред!» Ва ҷамоати бузургеро ба муқобили онҳо ҷамъ кардам,+

8Ва ба онҳо гуфтам: «Мо бародарони яҳудии худро, ки ба халқҳо фурӯхта шуда буданд, алоқадри қуввати худ фидия дода харидем, ва оё шумо бародарони худро мефурӯшед, ва оё онҳо ба мо фурӯхта мешаванд?» Ва онҳо хомӯш монда, сухане барои ҷавоб наёфтанд+.

9Ва ман гуфтам: «Коре ки шумо мекунед, нағз нест. Шумо, охир, барои пешгирӣ кардани маломати халқҳо, ки душмани мо мебошанд, бояд дар тарси Худо рафтор намоед+.

10Ва низ ман ва бародарону навкаронам ба онҳо пул ва ғалла қарз додаем; пас биёед, аз ин қарз даст кашем!

11Худи имрӯз киштзорҳо, токзорҳо, боғҳои зайтун ва хонаҳои онҳоро, ва даъвои пул ва ғалла ва шароб ва равғанеро, ки шумо ба онҳо қарз додаед, ба онҳо баргардонед!»

12Ва онҳо гуфтанд: «Мо ин ҷизҳоро хоҳем баргардонид ва аз онҳо чизе талаб нахоҳем кард; онҷунон ки ту мегӯӣ, амал хоҳем кард». Ва ман коҳинонро хонда, онҳоро водор намудам, ки қасам ёд кунанд, ки ҳамин тавр амал хоҳанд кард+.

13Низ домани худро афшондам ва гуфтам: «Худо ҳар касро, ки ин қавлро ба ҷо наоварад, аз хонаю ҷой ва молу мулки вай ҳамин тавр хоҳад афшонд, ва ҳамин тавр вай афшонда ва тиҳӣ хоҳад шуд!» Ва тамоми ҷамоат гуфтанд: «Омин!» Ва Худоро ҳамду сано хонданд; ва қавм ин қавлро ба ҷо оварданд+.

Наҳемьё дар бобати беғаразӣ намунаи ибрат зоҳир менамояд.

14Низ аз рӯзе ки маро амр шуд, ки волии замии Яҳудо бошам, яъне аз соли бистум то соли сиву дуюми подшоҳ Артаҳшасто, — дувоздаҳ сол, — ман ва бародаронам нони волигиро нахӯрдаем+.

15Ва ҳол он ки волиёни собиқ, ки пеш аз ман буданд, бар қавм гаронӣ мекарданд, ва аз онҳо, ба замми чил сиқл нуқра, нон ва шароб мегирифтанд; навкаронашон низ бар қавм ҳукмронӣ мекарданд. Валекин ман, аз тарси Худо, ин тавр накардам.

16Ва низ дар кори ҳисор ман кӯмак мерасондам, дар сурате ки ҳеҷ киштзоре нахарида будам; ва ҳамаи навкаронам дар он ҷо барои кор ҷамъ мешуданд.

17Ва яҳудиён ва сардорон, ки саду панҷоҳ нафар буданд, ва онҳое ки аз халқҳои гирду атроф назди мо меомаданд, дар сари суфраи ман буданд.

18Ва инак он чи барои як рӯз сарф карда мешуд: як гов, шаш гӯсфанди бӯрдоқӣ; ва мурғҳо барои ман пухта мешуд; ва ҳар даҳ рӯз — ҳар навъ шароб барои касони бисьёр. Бо вуҷуди ин ман нони волигиро талаб накардам, зеро ки меҳнати гароне бар гардани ин қавм буд.

19Эй Худои ман, ҳар он чи ман барои ин қавм ба амал овардаам, ба некӯии ман ба ёд овар!+

БОБИ ШАШУМ

Душманон найрангбозӣ мекунанд. Устувории Наҳемьё.

6^1Ва чун Санбалат ва Тубиё ва Ҷашами арабӣ ва дигар душманони мо шуниданд, ки ман ҳисорро бино кардаам, ва ҳеҷ рахнае дар он боқӣ намондааст, — агарчи то он вақт ҳам ман дарҳои дарвозаҳоро ҳанӯз нашинонда будам, —+

2Санбалат ва Ҷашам назди ман фиристода, гуфтанд: «Биё, то дар Кафирим, ки дар водии Уну мебошад, якҷоя вохӯрем». Ва онҳо қасд доштанд ба ман бадӣ кунанд+.

3Вале ман қосидон назди онҳо фиристода, гуфтам: «Ман ба кори бузурге машғул ҳастам ва наметавонам фурӯд оям. Чаро кор, вақте ки онро хобонда назди шумо фурӯд оям, ба таъхир афтад?»

4Ва онҳо чор дафъа бо чунин суханон назди ман фиристоданд, ва ман ба онҳо чунин ҷавоб гардондам.

5Ва Санбалат дафъаи панҷум навкари худро ба ин тарз назди ман фиристод, ва номаи кушодае дар дасташ буд.

6Дар он навишта шуда буд: «Дар миёни халқҳо овоза шудааст, ва Ҷашам мегӯяд: „Ту ва яҳудиён қасди исьён доред, бинобар ин ту ҳисорро бино мекунӣ, ва ту мехоҳӣ подшоҳи онҳо бишавӣ . . .“ — чунин суханон+.

7Ва низ анбиёро таъин кардаӣ, то дар бораи ту дар Ерусалим эълон намуда, бигӯянд: „Подшоҳи Яҳудия!“ Ва алҳол, ин хабар ба гӯши подшоҳ хоҳад расид . . . — чунин суханон. — Ва алҳол, биё, то якҷоя машварат намоем».

8Валекин ман назди ӯ фиристода, гуфтам: «Ҷунин суханон, ки ту мегӯӣ, ба вуқӯъ наомадааст, балки ту онҳоро аз майнаи худ бофта баровардаӣ».

9Зеро ки ҳамаи онҳо моро тарсонда, дар дили худ мегӯянд: «Дасту дили онҳо аз кор хунук шуда, он ба ҷо оварда намешавад». Ва алҳол, дастҳоямро барои кор қавӣ гардон!

10Ва ман ба хонаи Шамаъё ибни Далоё ибни Маҳитабъил омадам, ва ӯ дарро бар худ баста буд, ва гуфт: «Ба хонаи Худо андаруни маъбад ворид шавем, ва дарҳои маъбадро бибандем, зеро ки барои куштани ту хоҳанд омад».

11Вале ман гуфтам: «Оё шахсе мисли ман метавонад бигрезад? Ва кист мисли ман, ки вориди маъбад шавад ва зинда монад? Ман нахоҳам рафт!»

12Ва ман фаҳмидам, ки Худо ӯро нафиристодааст, ва он чи ӯ дар бораи ман гуфт, бар ҳасби нубувват нест, балки Тубиё ва Санбалат ӯро киро кардаанд.

13Ӯ барои он киро карда шудааст, ки ман ба ҳарос афтам, ва ин тавр амал намоям, ва гуноҳ кунам, ва барои онҳо бадном шавам, то маро беобрӯ созанд.

14Эй Худои ман, Тубиё ва Санбалатро мувофиқи ин аъмолашон, ва ҳамчунин Нуадьёи набия ва дигар анбиёро, ки маро метарсонданд, ба ёд овар!+

15Ва ҳисор дар рӯзи бисту панҷуми моҳи элул, дар зарфи панҷоҳу ду рӯз ба анҷом расид.

Бино кардани ҳисор анҷом ёфт.

16Ва чун ҳамаи душманони мо инро шуниданд, ва ҳамаи халқҳои гирду атрофи мо инро диданд, — дар назари худ бағоят залил гардиданд, ва донистанд, ки ин кор аз ҷониби Худои мо ба ҷо оварда шудааст.

17Дар ҳамон айём калоншавандагони Яхудо мактубҳои зиёде навишта ба Тубиё равона мекарданд, ва мактубҳои Тубиё ба онҳо мерасид,

18Зеро ки бисьёре аз аҳли Яҳудо иттифоқчиёни ӯ буданд, чунки ӯ домоди Шаканьё ибни Ораҳ буд, ва писараш Еҳӯҳонон духтари Машуллом ибни Баракьёро ба занӣ гирифта буд+.

19Низ ба ҳузури ман аз аъмоли неки ӯ сухан меронданд, ва суханони маро ба ӯ хабар мебурданд. Тубиё мактубҳо мефиристод, то ки маро битарсонад.

БОБИ ҲАФТУМ

Таъин кардани дарбонон.

7^1Ва чун ҳисор бино ёфт, ва ман дарҳояшро шинондам, ва дарбонону муғанниёну левизодагон таъин карда шуданд,

2Ман бародарам Ҳанониро, яъне Ҳананьёи сарвари калъаро, бар Ерусалим таъин намудам, зеро ки ӯ бештар аз бисьёр касони дигар шахси амин ва худотарс буд+.

3Ва ба онҳо гуфтам: «Бигзор дарвозаҳои Ерусалимро, то офтоб гарм нашавад, воз накунанд, ва ҳанӯз ки онҳо ҳозиранд, дарҳоро баста, куфл зананд; ва бигзор аз сокинони Ерусалим посбонҳо гузошта шаванд, то ки ҳар кас дар посбонии худ ва ҳар кас дар рӯ ба рӯи хонаи худ бошад»+.

4•Ва шаҳр фарох ва бузург, вале қавм андаруни он кам, ва хонаҳо бино наёфта буд.

Саршумории онҳое ки дафъаи аввал омадаанд.

а) Қавми оддӣ.

5Ва Худои ман ба дилам ниҳод, ки калоншавандагон ва сардорон ва қавмро ҷамъ оварам, то ки насабномаҳошонро муқаррар намоям. Ва дафтари насабномаи онҳоеро, ки дафъаи аввал омада буданд, пайдо кардам, ва чунин навиштае дар он ёфтам:

6Инҳоянд сокинони мамлакат, ки аз асирии ҳиҷрат, ки Набукаднесар, подшоҳи Бобил ба асирӣ бурда буд, ба Ерусалим ва Яҳудо, ҳар яке ба шаҳри худ баргаштанд, —+

7Онҳое ки бо Зарубобил, Ешуа, Наҳемьё, Азарьё, Раамьё, Наҳамонӣ, Мордахай, Билшон, Мисперет, Биҷвай, Наҳум ва Баано омаданд. Шумораи одамони қавми Исроил:+

8Зодагони Фаръуш — ду ҳазору саду ҳафтоду ду+.

9Зодагони Шафатьё — сесаду ҳафтоду ду.

10Зодагони Ораҳ — шашсаду панҷоҳу ду.

11Зодагони ҳокими Мӯоб, аз фарзандони Ешуа ва Юоб — ду ҳазору ҳаштсаду ҳаждаҳ.

12Зодагони Элом — ҳазору дусаду панҷоҳу чор.

13Зодагони Затту — ҳаштсаду чилу панҷ.

14Зодагони Заккой — ҳафтсаду шаст.

15Зодагони Биннуй — шашсаду чилу ҳашт.

16Зодагони Бебой — шашсаду бисту ҳашт.

17Зодагони Азҷод — ду ҳазору сесаду бисту ду.

18Зодагони Адуниқом — шашсаду шасту ҳафт.

19Зодагони Биҷвай — ду ҳазору шасту ҳафт.

20Зодагони Один — шашсаду панҷоҳу панҷ.

21Зодагони Отир илова ба зодагони Ҳизқиё — наваду ҳашт.

22Зодагони Ҳошум — сесаду бисту ҳашт.

23Зодагони Бесой — сесаду бисту чор.

24Зодагони Ҳориф — саду дувоздаҳ.

25Зодагони Ҷибъӯн — наваду панҷ.

26Мардуми Байт-Лаҳм ва Натуфо — саду ҳаштоду ҳашт.

27Мардуми Анотӯт — саду бисту ҳашт.

28Мардуми Байт-Азмавт — чилу ду.

29Мардуми Қирьят-Еорим, Кфиро ва Баэрӯт — ҳафтсаду чилу се.

30Мардуми Ромо ва Ҷобаъ — шашсаду бисту як.

31Мардуми Микмос — саду бисту ду.

32Мардуми Байт-Ил ва Ой — саду бисту се.

33Мардуми Набӯи дигар — панҷоҳу ду.

34Мардуми Эломи дигар — ҳазору дусаду панҷоҳу чор.

35Зодагони Ҳорим — сесаду бист.

36Зодагони Ериҳӯ — сесаду чилу панҷ+.

37Зодагони Луд, Ҳодид ва Уну — ҳафтсаду бисту як.

38Зодагони Саноо — се ҳазору нӯҳсаду сӣ+.

б) Коҳинон, левизодагон ва тобеон.

39Коҳинон: зодагони Едаъё аз хонадони Ешуа — нӯҳсаду ҳафтоду се+.

40Зодагони Иммир — ҳазору панҷоҳу ду+.

41Зодагони Фашҳур — ҳазору дусаду чилу ҳафт+.

42Зодагони Ҳорим — ҳазору ҳафдаҳ+.

43Левизодагон: зодагони Ешуа ва Қадмиил илова ба зодагони Худво — ҳафтоду чор.

44Муғанниён: зодагони Ософ — саду чилу ҳашт+.

45Дарбонон: зодагони Шаллум, зодагони Отир, зодагони Талмун, зодагони Аққуб, зодагони Ҳатито ва зодагони Шубой — саду сиву ҳашт+.

46Тобеон: зодагони Сиҳо, зодагони Ҳасуфо, зодагони Таббоут,+

47Зодагони Қерус, зодагони Сио, зодагони Фодун,

48Зодагони Лабоно, зодагони Ҳаҷобо, зодагони Салмой,

49Зодагони Ҳонон, зодагони Ҷиддил, зодагони Ҷаҳар,

50Зодагони Раоё, зодагони Расин, зодагони Нақудо,

51Зодагони Ҷаззом, зодагони Уззо, зодагони Фосеҳо,

52Зодагони Бесай, зодагони Мауним, зодагони Нафишсим,

53Зодагони Бақбуқ, зодагони Ҳақуфо, зодагони Ҳарҳур,

54Зодагони Баслит, зодагони Маҳидо, зодагони Ҳаршо,

55Зодагони Барқӯс, зодагони Сисро, зодагони Томаҳ,

56Зодагони Насиҳо, зодагони Ҳатифо.

в) Наслҳои ҳамдастони Сулаймон,

ва коҳиноне ки насабнома надоштанд.

57Зодагони ғуломони Сулаймон: зодагони Сутай, зодагони Сӯферет, зодагони Фридо,+

58Зодагони Яъло, зодагони Дарқун, зодагони Ҷиддил,

59Зодагони Шафатьё, зодагони Ҳаттил, зодагони Фухерет-Ҳасбоим, зодагони Омун —

60Ҷамъи тобеон ва зодагони ғуломони Сулаймон — сесаду наваду ду.

61Ва инҳоянд касоне ки аз Тал-Милҳ, Тал-Ҳаршо, Каруб-Аддон ва Иммир баромадаанд, вале хонадон ва аслу насаби худро натавонистаанд бигӯянд, ки оё аз Исроил ҳастанд ё не:

62Зодагони Далоё, зодагони Тубиё, зодагони Нақудо — шашсаду чилу ду.

63Ва аз коҳинон: зодагони Ҳобайё, зодагони Ҳаққӯс — зодагони Барзилай, ки вай аз духтарони Барзилаи Ҷилъодӣ зан гирифта, бо номи онҳо хонда шудааст+.

64Инҳо насабномаи худро ҷустуҷӯ намуда, наёфта буданд, — ва аз каҳонат хориҷ карда шуданд.

Шумораи умумии онҳое ки баргаштаанд,

ва вазъияти дороии онҳо.

65Ва волӣ ба онҳо гуфт, ки то кохине дар пеши урим ва туммим наистад, аз кудси қудсҳо нахӯранд+.

66Тамоми ин ҷамоат ба якҷоягӣ чилу ду ҳазору сесаду шаст нафар буданд,

67Ба ғайр аз ғуломон ва канизонашон; инҳо ҳафт ҳазору сесаду сиву ҳафт нафар буданд; ва ҳамроҳашон дусаду чилу панҷ нафар муғаннӣ ва муғаннияҳо буданд.

68Аспҳои онҳо — ҳафтсаду сиву шаш; хачирҳои онҳо — дусаду чилу панҷ;

69Уштурҳо — чорсаду сиву панҷ; харҳо — шаш ҳазору ҳафтсаду бист.

70Ва баъзе аз сардорони хонаводаҳо ионат барои кор доданд. Волӣ ба хазина ҳазор дирҳам тилло, панҷоҳ коса ва панҷсаду сӣ пероҳани каҳонат дод.

71Ва аз сардорони хонаводаҳо ба хазина барои кор бист ҳазор дирҳам тилло ва ду ҳазору дусад мино нуқра доданд.

72Ва бақияи қавм бист ҳазор дирҳам тилло, ду ҳазор мино нуқра ва шасту ҳафт пероҳани каҳонат доданд.

73Ва коҳинон, ва левизодагон, ва дарбонон, ва муғанниён ва баъзе аз қавм, ва тобеон, ва тамоми Исроил дар шаҳрҳои худ маскан гирифтанд. Ва моҳи ҳафтум фаро расид, ва банӣ-Исроил дар шаҳрҳои худ буданд.

БОБИ ҲАШТУМ

Хондан ва шарҳ додани Таврот.

8^1Ва тамоми қавм, мисли як тан, дар майдони пеши дарвозаи Об ҷамъ шуданд, ва ба Эзрои китобдон гуфтанд, ки китоби Тавроти Мусоро, ки Худо ба Исроил амр фармудааст, биёрад+.

2Ва Эзрои коҳин Тавротро дар рӯзи якуми моҳи ҳафтум ба ҳузури ҷамоати иборат аз мардон ва занон ва ҳамаи онҳое ки метавонистанд бишнаванд ва бифаҳманд, овард.

3Ва дар майдони пеши дарвозаи Об аз субҳидам то нисфи рӯз дар ҳузури мардон, занон ва онҳое ки метавонистанд бифаҳманд, онро хонд, ва гӯши тамоми қавм ба китоби Таврот буд+.

4Ва Эзрои китобдон бар минбари чӯбине ки барои ин мақсад сохта буданд, истод, ва дар паҳлуи ӯ, аз тарафи росташ, Матитьё ва Шемаъ ва Аноё ва Уриё ва Ҳилқиё ва Маасиё истоданд, ва аз тарафи чапаш — Фадоё ва Мишоил ва Малкиё ва Ҳошум ва Ҳашбадоно ва Закарьё ва Машуллом.

5Ва Эзро китобро дар пеши назари тамоми қавм кушод, зеро ки аз тамоми қавм болотар истода буд, ва чун онро кушод, тамоми қавм бархостанд.

6Ва Эзро Худованд Худои бузургро муборак хонд, ва тамоми қавм дастҳои худро боло бардошта, дар ҷавоб «омин, омин!» гуфтанд ва сархам намуда ва рӯ ба замин ниҳода, пеши Худованд саҷда бурданд+.

7Ва Ешуа, Бонӣ, Шарабьё, Ёмин, Аққуб, Шабтай, Ҳудиё, Маасиё, Қалито, Азарьё, Юзобод, Ҳонон, Фалоё ва левизодагон Тавротро ба қавм фаҳмонда медоданд, ва қавм дар ҷои худ истода буданд.

8Ва китоби Тавроти Худоро батафсил хонданд ва шарҳ доданд, то он чиро, ки хонданд, бифаҳманд.

9Ва Наҳемьё, ки волӣ бошад, ва Эзрои коҳини китобдон, ва левизодагоне ки ба қавм фаҳмонда медоданд, ба тамоми қавм гуфтанд: «Имрӯз барои Худованд Худои шумо рӯзи муқаддас аст; андӯҳгин нашавед ва гирья накунед», — чунки тамоми қавм ба шунидани суханони Таврот мегиристанд.

10Ва ба онҳо гуфт: «Биравед, хӯрокҳои равғанин бихӯред ва шарбатҳо бинӯшед, ва ба онҳое ки чизе муҳайё накардаанд, ҳиссаҳо бифиристед, зеро ки имрӯз барои Худованди мо рӯзи муқаддас аст; ва ғамгин нашавед, чунки шод будан ба ҳузури Худованд қуввати шумост».

11Ва левизодагон тамоми қавмро ором карда, мегуфтанд: «Сокит бошед, чунки имрӯз рӯзи муқаддас аст, ва ғамгин нашавед».

12Ва тамоми қавм рафтанд, то ки бихӯранд ва бинӯшанд ва ҳиссаҳо бифиристанд ва хурсандии азиме бикунанд, зеро суханонеро, ки ба онҳо гуфта буданд, фаҳмиданд+.

13Ва дар рӯзи дуюм сардорони хонаводаҳои тамоми қавм, коҳинон ва левизодагон, назди Эзрои китобдон ҷамъ шуданд, то ки ба суханони Таврот гӯш диҳанд.

Аз нав барқарор кардани иди хаймаҳо.

14Ва дар Таврот чунин навиштае ёфтанд, ки Худованд ба воситаи Мусо амр фармудааст, ки банӣ-Исроил дар иди моҳи ҳафтум дар хаймаҳо сокин шаванд+.

15Ва аз ин рӯ дар ҳамаи шаҳрҳо ва дар Ерусалим эълон карданд ва ҷор зада, гуфтанд: «Ба кӯҳ бароед ва шохаҳои зайтуни боғӣ, ва шохаҳои зайтуни даштӣ, ва шохаҳои ос, ва шохаҳои хурмо, ва шохаҳои дарахти мурд биёред, то мувофиқи он чи навишта шудааст, хаймаҳо бисозед».

16Ва қавм берун омаданд, ва ҳар яке бар боми худ, ва дар саҳни ҳавлии худ, ва дар саҳни хонаи Худо, ва дар майдони дарвозаи Об, ва дар майдони дарвозаи Эфроим хаймаҳо барои худ сохтанд+.

17Ва тамоми ҷамоате ки аз асирӣ баргашта буданд, хаймаҳо сохтанд, ва дар хаймаҳо сокин шуданд, зеро ки банӣ-Исроил аз айёми Еҳушаъ ибни Нун то он рӯз чунин накарда буданд; ва шодмонии бағоят бузурге ба амал омад.

18Ва ӯ ҳар рӯз, аз рӯзи якум то рӯзи охирин, китоби Тавроти Худоро хонд; ва ҳафт рӯз ид карданд, ва дар рӯзи ҳаштум ҷамъомади идонае бар тибқи шариат барпо гардид+.

БОБИ НӮҲУМ

Қавм тавба карда, рӯза медоранд.

9^1Ва дар рӯзи бисту чоруми ин моҳ банӣ-Исроил ҷамъ шуданд, дар ҳолате ки рӯзадор, палос дар бар ва хок бар сар буданд+.

2Ва насли Исроил аз ҳамаи зодагони аҷнабӣ ҷудо шуданд ва истода, гуноҳҳои худашон ва маъсиятҳои падаронашонро эътироф карданд+.

3Ва дар ҷойҳои худ истода, чорьяки рӯз китоби Тавроти Худованд Худои худро хонданд, ва чорьяки рӯз гуноҳҳоро эътироф намуда, Худованд Худои худро парастиш карданд.

Изҳори эътиқоди коҳинон ва левизодагон.

4Ва Ешуа, ва Бонӣ, ва Қадмиил, ва Шабаньё, ва Буннӣ, ва Шарабьё, ва Бонӣ, ва Канонӣ бар минбари левизодагон истода, бо овози баланд ба хузури Худованд Худои худ фарьёд заданд.

5Ва левизодагон — Ешуа, ва Қадмиил, ва Бонӣ, ва Ҳашабниё, ва Шарабьё, ва Ҳудиё, ва Шабаньё, ва Фатаҳьё — гуфтанд: «Бархезед ва Худованд Худои худро аз азал то абад
муборак бихонед!

Ва исми ҷалоли Туро, ки аз тамоми баракот
ва ҳамду сано болотар аст, муборак хоҳанд хонд!

6Танҳо Ту Худованд ҳастӣ,

Ту осмон, фалакулафлок ва тамоми лашкари онҳоро,
замин ва ҳар чиро, ки бар он аст,
баҳрҳо ва ҳар чиро, ки дар онҳост, ба вуҷуд овардаӣ,
ва Ту ба ҳамаи онҳо ҳаёт мебахшӣ,
ва лашкари афлок ба Ту саҷда мекунанд+.
7Ту Он Худованд Худо ҳастӣ,
ки Абромро баргузидӣ,
ва ӯро аз Ур-Касдим берун овардӣ,
ва ба ӯ исми Иброҳимро додӣ+.
8Ва дили ӯро ба ҳузури Худ амин ёфта,
бо ӯ аҳд бастӣ, ки замини канъониён,
ҳиттиён, амӯриён, фариззиён, ябусиён ва ҷирҷошиёнро бидиҳӣ, —
ба насли ӯ бидиҳӣ;
ва қавли Худро ба ҷо овардӣ,
зеро ки Ту одил ҳастӣ+.
9Ва мусибати падарони моро дар Миср дидӣ,
ва фарьёди онҳоро назди баҳри Қулзум шунидӣ,+
10Ва бар фиръавн, бар ҳамаи ғуломони ӯ
ва бар тамоми қавми замини ӯ аломот ва мӯъҷизот зоҳир намудӣ,
зеро медонистӣ, ки бар падарони мо ситам мекарданд,
ва барои Худ исм пайдо кардӣ, чунон ки имрӯз низ маълум аст+.

11Ва баҳрро пеши онҳо пора кардӣ,
ва онҳо андаруни баҳр ба хушкӣ гузаштанд,
ва таъқибкунандагони онҳоро дар умқҳои баҳр,
мисли санге дар оби чуқур, андохтӣ+.
12Ва онҳоро рӯзона дар сутуни абр
ва шабона дар сутуни оташ бурдӣ,
то роҳеро, ки дар он бояд бираванд,
равшан намоӣ+.
13Ва бар кӯҳи Сино фурӯд омадӣ,
ва бо онҳо аз осмон сухан рондӣ,
ва қонунҳои барҳақ, дастурҳои рост,
фароиз ва аҳкоми некӯ ба онҳо додӣ+.

14Ва шанбеи муқаддаси Худро ба онҳо маълум кардӣ,
ва аҳкому фароизу қонунҳо ба воситаи бандаи

Худ Мусо ба онҳо амр фармудӣ+.

15Ва нон аз осмон ба онҳо аз баҳри гуруснагиашон додӣ,
ва об аз сахра ба онҳо аз баҳри ташнагиашон берун овардӣ,
ва ба онҳо гуфтӣ, ки омада заминеро мерос гиранд,
ки Ту бо дасти барафроштаи Худ қасам хӯрда будӣ,
ки онро ба онҳо бидиҳӣ+.

16Вале онҳо, падарони мо, рафтори шарирона намуда,
гарданкашӣ карданд ва ба аҳкоми Ту гӯш надоданд,

17Ва аз гӯш додан сар тофтанд,
ва мӯъҷизоти Туро, ки барои онҳо ба амал овардӣ,
ба ёд наоварданд, ва гарданкашӣ карданд, ва исьён бардошта,
пешвоеро барои худ баргузиданд, то ки ба ғуломии худ баргарданд;
вале Ту Худои ғаффор, карим ва раҳим,
собир ва пур аз эҳсон ҳастӣ, ва онҳоро тарк накардӣ+.

18Гарчанде ки онҳо гӯсолаи рехтае барои худ сохтанд ва гуфтанд: „Ин аст худои ту,
ки туро аз Миср берун овард“,
ва куфрҳои азиме ба амал оварданд,+
19Вале Ту, бар ҳасби марҳамати бузурги Худ,
онҳоро дар биёбон тарк накардӣ:

сутуни абре ки рӯзона роҳро ба онҳо нишон медод,
аз болои онҳо дур нашуд;
ва сутуни оташ низ, ки шабона роҳеро, ки бояд бо он бираванд, барои онҳо равшан мекард+.

20Ва рӯҳи некӯи Худро барои омӯхтани онҳо додӣ,
ва манни Худро аз даҳони онҳо кашида нагирифтӣ,
ва об ба онҳо барои ташнагиашон додӣ+.

21Ва чил сол дар биёбон ба онҳо ғизо додӣ — ба чизе эҳтиёҷ надоштанд;
либоси онҳо кӯҳна нашуд, ва пойҳои онҳо варам накард+.

22Ва мамлакатҳо ва қавмҳоро ба онҳо дода,
он қавмҳоро ба ҳар гӯша пароканда намудӣ;
ва онҳо замини Сиҳӯн — замини подшоҳи Ҳешбӯн,
ва замини Ӯҷ, подшоҳи Бошонро мерос гирифтанд+.

23Ва писарони онҳоро мисли ситораҳои осмон афзун кардӣ,
ва онҳоро ба замине овардӣ,
ки ба падаронашон гуфта будӣ, ки омада онро мерос хоҳанд гирифт+.

24Ва писаронашон омада, он заминро мерос гирифтанд,
ва Ту канъониёнро, ки сокинони он замин буданд,
пеши онҳо мағлуб намуда, бо подшоҳонашон ва қавмҳои он замин ба дасти онҳо супурдӣ,
то ки ба дилхоҳи худ бо онҳо рафтор кунанд+.

25Ва шаҳрҳои истеҳкомдор ва замини ҳосилхезро мусаххар карданд,
ва хонаҳои пур аз ҳар гуна неъмат,
обанборҳои дар сахра кандашуда, токзорҳо, боғҳои зайтун
ва дарахтони мевадори сершуморро мерос гирифтанд;
ва ба туфайли некӯии бузурги Ту хӯрда,
сер ва фарбеҳ шуданд ва лаззат бурданд;+
26Ва саркашӣ намуда, ба Ту осӣ шуданд,
ва аз Тавроти Ту рӯ гардонданд,
ва анбиёи Туро, ба сабаби таъкид карданашон,
то сӯи Ту руҷӯъ намоянд, куштанд,
ва куфрҳои азиме ба амал оварданд+.

27Ва онҳоро ба дасти душманонашон супурдӣ, ва онҳоро ба танг оварданд,
ба онҳо дар замони тангии худ сӯи Ту фарьёд заданд,
ва Ту аз осмон иҷобат намудӣ, ва бар ҳасби марҳамати бузурги Худ
ба онҳо наҷотдиҳандагонро додӣ, ки онҳоро аз дасти душманонашон раҳо карданд+.

28Вале ҳамин ки онҳо осуда мешуданд, аз нав ба хузури Ту бадкорӣ мекарданд,
ва Ту онҳоро ба дасти душманонашон месупурдӣ, ки бар онҳо хукмронӣ мекарданд;
ва онҳо боз сӯи Ту фарьёд мезаданд,
ва Ту аз осмон иҷобат намуда,
бар ҳасби марҳамати Худ онҳоро дафъаи бисьёр наҷот медодӣ+.

29Ва онҳоро таъкид менамудӣ, то ки сӯи Тавроти Ту руҷӯъ намоянд,
вале онҳо рафтори шарирона намуда, ба аҳкоми Ту гӯш надоданд,
ва бар хилофи қонунҳои Ту, ки кас агар онҳоро ба ҷо оварад,
зиндагии некӯ мебинад, гуноҳ карданд,
ва аз итоат рӯ тофта ва гарданкашӣ карда, гӯш надоданд+.

30Ва солҳои бисьёр ба онҳо сабурӣ намудӣ,
ва бо Рӯҳи Худ ба воситаи анбиёи Худ онҳоро таъкид кардӣ,
вале онҳо гӯш надоданд,
ва Ту онҳоро ба дасти қавмҳои кишварҳо супурдӣ+.

31Валекин бар ҳасби марҳамати бузурги Худ онҳоро комилан маҳв насохтӣ ва тарк накардӣ,
зеро ки Ту Худои карим ва раҳим ҳастӣ+.

32Ва алҳол, эй Худои мо, эй Худои бузург,
ҷаббор ва саҳмгин, ки аҳд ва марҳаматро нигоҳ медорӣ!

Бигзор тамоми он азобу уқубате ки бар мо:
бар подшоҳони мо, бар сарварони мо,
ва бар коҳинони мо, ва бар анбиёи мо,
ва бар падарони мо, ва бар тамоми қавми Ту
аз айёми подшоҳони Ашшур то имрӯз омадааст, ба хузури Ту кам нанамояд+.

33Валекин Ту дар тамоми он чизҳое ки ба сари мо омадааст, одил ҳастӣ,
зеро ки барҳақ амал кардаӣ, ва мо гуноҳкор ҳастем+.

34Ва подшоҳони мо, сарварони мо,
коҳинони мо ва падарони мо шариати Туро риоя накарданд,
ба аҳкоми Ту ва ба таъкидҳои Ту, ки ба онҳо амр фармудӣ, гӯш надоданд+.

35Ва онҳо дар мамлакати худ,
бо вуҷуди некии бузурге ки Ту ба онҳо кардӣ,
дар замини фароху ҳосилхезе ки Ту ба онҳо бахшидӣ,

Туро ибодат накарданд,
ва аз кирдорҳои бади худ даст накашиданд+.
36Инак, мо имрӯз ғуломон ҳастем,
ва дар замине ки ба падарони мо додӣ, то мева ва неъмати онро бихӯрем,
инак, мо дар он ғуломон ҳастем+.

37Ва ҳосилоти фаровони худро он барои подшоҳоне меоварад,
ки онҳоро Ту ба сабаби гуноҳҳои мо бар мо гузоштаӣ,
ва онҳо бар ҷасадҳои мо ва бар чорпоёни мо ба дилхоҳи худ ҳукмронӣ мекунанд,
ва мо ба тангии азиме гирифтор ҳастем+.

38Ва бо ин ҳама мо аҳду паймон бастем ва онро навиштем,
ва сарварони мо, левизодагони мо ва коҳинони мо бар он мӯҳр гузоштанд»+.

БОБИ ДАҲУМ

Рӯйхати шахсоне ки ба аҳднома мӯҳр гузоштаанд.

10^1Ва касоне ки мӯҳр гузоштанд, инҳоянд: Наҳемьёи волӣ ибни Ҳакальё, ва Сидқиё,+

2Сароё, Азарьё, Ирмиё,

3Фашхур, Амарьё, Малкиё,

4Ҳаттуш, Шабаньё, Маллук,+

5Ҳорим, Маримут, Убадьё,

6Дониёл, Ҷинтун, Борук,

7Машуллом, Абийё, Мийёмин,

8Маазьё, Билҷай, Шамаъё — инҳо коҳинонанд.

9Ва левизодагон: Ешуа ибни Азаньё, Биннуй аз зодагони Ҳенодод, Қадмиил+.

10Ва бародарони онҳо: Шабаньё, Худиё, Қалито, Фалоё, Ҳонон,

11Мико, Раҳуб, Ҳашабьё,

12Заккур, Шарабьё, Шабаньё,

13Ҳудиё, Бонӣ, Банину.

14Сардорони қавм: Фаръуш, ҳокими Мӯоб, Элом, Затту, Бонӣ,+

15Буннӣ, Азҷод, Бебой,

16Адуниё, Биҷвай, Один,

17Отир, Ҳизқиё, Аззур,

18Ҳудиё, Ҳошум, Бесой,

19Ҳориф, Анотӯт, Нибой,

20Маҷфиош, Машуллом, Ҳизир,

21Машизабъил, Содӯқ, Яддуа,

22Фалатьё, Ҳонон, Аноё,

23Ҳушиа, Ҳананьё, Ҳашшуб,

24Ҳалуҳиш, Филҳо, Шубак,

25Раҳум, Ҳашабно, Маасиё,

26Аҳиё, Ҳонон, Онон,

27Маллук, Ҳорим, Баано.

28Ва бақияи қавм: коҳинон, левизодагон, дарбонон, муғанниён, тобеон ва ҳамаи онҳое ки аз қавмҳои кишварҳо ҷудо шуда, ба Тавроти Худо пайвастаанд, занон, писарон ва духтарони онҳо, ҳамаи онҳое ки ба фаҳмидан лаёқат доштанд,+

29Бародарони худ ва калоншавандагони худро дастгирӣ карданд, ва омада, савганду қасам хӯрданд, ки бар тибқи Тавроти Худо, ки ба воситаи Мусои бандаи Худо дода шудааст, рафтор намоянд, ва тамоми аҳкоми Худованд Худои мо ва қонунҳо ва фароизи Ӯро нигоҳ доранд ва ба ҷо оваранд.

30Ва духтарони худро ба қавмҳои замин надиҳем, ва духтарони онҳоро ба писарони худ нагирем+.

31Ва чун қавмҳои замин дар рӯзи шанбе мол ва ҳар навъ хӯрокворӣ барои фурӯш биёранд, аз онҳо дар рӯзи шанбе ва дар рӯзҳои муқаддас нахарем, ва дар соли ҳафтум коркарди замин ва ҳар даъвои қарзро тарк кунем+.

32Ва ҳамчун ҳукме ба зиммаи худ гирифтем, ки дар як сол сеяки сиқлро барои хизмати хонаи Худои мо бидиҳем:+

33Барои нони тақдим ва ҳадияи ордии доимӣ, барои қурбонии сӯхтании доимӣ, барои қурбониҳои шанбе, навмоҳ ва идҳо, барои қурбониҳои ҷамоат, барои қурбонии гуноҳҳо, то кафорате барои Исроил бишавад, ва барои тамоми кори хонаи Худои мо+.

34Ва мо дар миёни коҳинон, левизодагон ва қавм барои ҳадияи ҳезум қуръа партофтем, ки онро ба хонаи Худои худ мувофиқи хонаводаҳо сол ба сол дар вақтҳои муайян биёрем, то ки бар қурбонгоҳи Худованд Худои мо, бар тибқи он чи дар Таврот навишта шудааст, бисӯзонем;+

35Ва навбарҳои замини худ ва навбарҳои ҳар меваи ҳар дарахтро сол ба сол ба хонаи Худованд биёрем;+

36Ва нахустзодаҳои писарони худ ва чорпоёни худро бар тибқи он чи дар Таврот навишта шудааст, ва нахустзодаҳои говон ва гӯсфандони худро ба хонаи Худои мо, барои коҳиноне ки дар хонаи Худои мо хизмат мекунанд, биёрем+.

37Ва навбари хамири худ ва ҳадияҳои худ ва меваи ҳар дарахт, шираи ангур ва равғани зайтунро барои коҳинон ба хуҷраҳои хонаи Худои мо, ва ушри замини худро барои левизодагон хоҳем овард, ки ин левизодагон ушрро дар ҳамаи шаҳрҳои зироати мо мегиранд+.

38Ва ҳангоме ки левизодагон ушр мегиранд, коҳине аз насли Ҳорун бо левизодагон хоҳад буд, ва левизодагон ушре аз он ушр ба хонаи Худои мо, ба хуҷраҳои махзан хоҳанд овард+.

39Зеро ки банӣ-Исроил ва зодагони Левӣ ҳадияҳои ғалла, шираи ангур ва равғани зайтунро бояд ба ҳамин ҳуҷраҳо биёранд, ки дар он ҷо зарфҳои муқаддас, ва коҳинони хизматгузор, ва дарбонон ва муғанниён ҳозиранд; ва мо хонаи Худои худро тарк нахоҳем кард+.

БОБИ ЁЗДАҲУМ

Дар бораи сокинони Ерусалим.

11^1•Ва сарварони қавм дар Ерусалим сокин буданд; ва бақияи қавм қуръа партофтанд, то ки аз даҳ як қисмро барои сукунат ба шаҳри муқаддаси Ерусалим биёранд, ва нӯҳ қисми боқӣ дар шаҳрҳои дигар сокин шаванд+.

2Ва қавм ҳамаи касонеро, ки бо ихтиёри худ ба маскан гирифтан дар Ерусалим розӣ шуданд, муборак хонданд.

3Ва инҳоянд сардорони мамлакат, ки дар Ерусалим сокин шуданд, — дар сурате ки дар шаҳрҳои Яҳудо ҳар яке дар мулки худ, дар шаҳрҳои худ: исроилиён, коҳинон ва левизодагон ва тобеон ва зодагони ғуломони Сулаймон сокин буданд; —+

4Ва дар Ерусалим аз зодагони Яҳудо ва аз зодагони Биньёмин сокин шуданд. Аз зодагони Яҳудо: Аноё ибни Узиё, ибни Закарьё, ибни Амарьё, ибни Шафатьё, ибни Маҳалалъил, аз зодагони Форас+.

5Ва Маасиё ибни Борук, ибни Колҳуза, ибни Ҳазоё, ибни Адоё, ибни Юёриб, ибни Закарьё, ибни Шилӯнӣ+.

6Ҳамаи зодагони Форас, ки дар Ерусалим сукунат доштанд, чорсаду шасту ҳашт нафар мардони ҷангӣ буданд.

7Ва инҳоянд зодагони Биньёмин: Саллу ибни Машуллом, ибни Юид, ибни Фадоё, ибни Кулоё, ибни Маасиё, ибни Итиил, ибни Ишаъё,

8Ва баъд аз вай Ҷаббай ва Саллой — нӯҳсаду бисту ҳашт нафар.

9Ва Юил ибни Зикрӣ сардори онҳо буд, ва Яҳудо ибни Сануоҳ муовини раиси шаҳр буд.

10Аз коҳинон: Едаъё ибни Юёриб ва Ёкин,

11Сароё ибни Ҳилқиё, ибни Машуллом, ибни Содӯқ, ибни Мароют, ибни Аҳитуб, ки мудири хонаи Худо буд,+

12Ва бародарони онҳо, ки хизмати хонаро ба ҷо меоварданд, — ҳаштсаду бисту ду нафар; ва Адоё ибни Еруҳом, ибни Фалальё, ибни Амсӣ, ибни Закарьё, ибни Фашхур, ибни Малкиё,

13Ва бародарони ӯ, ки сардорони хонаводаҳо буданд, — дусаду чилу ду нафар; ва Амашсай ибни Азаръил, ибни Аҳзай, ибни Машиллимут, ибни Иммир,

14Ва бародарони онҳо, ки мардони ҷангӣ буданд, саду бисту ҳашт нафар; ва Забдиил ибни Бузургзодагон сардори онҳо буд.

15Ва аз левизодагон: Шамаъё ибни Ҳашшуб, ибни Азриқом, ибни Ҳашабьё, ибни Буннӣ,

16Ва Шабтай ва Юзобод аз сардорони левизодагон — бар корҳои беруни хонаи Худо,+

17Ва Маттаньё ибни Мико, ибни Забдӣ, ибни Ософ — сардори маросими ҳамду сано ва дуо; ва Бақбуқьё, ки сардори дуюм аз бародарони ӯ буд; ва Абдо ибни Шаммуа ибни Ҷолол, ибни Едутун+.

18Ҷамъи левизодагон дар шаҳри муқаддас — дусаду ҳаштоду чор нафар.

19Ва дарбонон: Аққуб, Талмун ва бародарони онҳо, ки ба дарвозаҳо нигаҳбонӣ мекарданд, — саду ҳафтоду ду нафар+.

Сокинони шаҳрҳои дигар.

20Ва бақияи исроилиён, коҳинон ва левизодагон — дар ҳамаи шаҳрҳои Яҳудо, ҳар яке дар мулки худ.

21Ва тобеон дар Ӯфал сокин шуданд, ва Сиҳо ва Ҷишфо ба тобеон сардорӣ мекарданд+.

22Ва сардори левизодагон дар Ерусалим Уззӣ ибни Бонӣ, ибни Ҳашабьё, ибни Маттаньё, ибни Мико, аз зодагони Ософ буд, ки ин муғанниён дар баробари корҳои хонаи Худо тарона месуруданд,+

23Зеро ки хукми подшоҳ дар бораи онҳо буд, ва барои муғанниён ротибаи ҳаррӯза муқаррар карда шуда буд.

24Ва Фатаҳьё ибни Машизабъил, аз зодагони Зораҳ ибни Яҳудо, ба хузури подшоҳ муваккали ҳар кори оид ба қавм буд+.

25Ва баъзе аз зодагони Яхудо дар қасабаҳо, дар худуди саҳроҳои худ сокин шуданд, чунончи: дар Қирьят-Арбаъ ва деҳоташ, дар Дибӯн ва деҳоташ, дар Еқабсиил ва қасабаҳояш,

26Дар Ешуа, Мулодо ва Байт-Фолат,

27Дар Ҳасар-Шуол, Беэр-Шобаъ ва деҳоташ,

28Дар Сиқлоҷ, Макуна ва деҳоташ,

29Дар Айн-Риммӯн, Соръоҳ, Ярмут,

30Зонуҳа, Адуллом ва қасабаҳои онҳо, дар Локиш ва саҳроҳои он, дар Азиқо ва деҳоташ; ва аз Беэр-Шобаъ то водии Ҳиннум дар бошишгоҳҳо ҷойгир шуданд.

31Ва зодагони Биньёмин: аз Ҷобаъ сар карда, то Микмос, Айё, Байт-Ил ва деҳоташ,

32Анотӯт, Нуб, Ананьё,

33Ҳосӯр, Ромо, Ҷиттоим,

34Ҳодид, Сабӯим, Набаллот,

35Луд, Уну ва Дараи косибон.

36Ва баъзе аз левизодагон аз мулки Яхудо ба мулки Биньёмин гузашта, сокин шуданд.

БОБИ ДУВОЗДАҲУМ

Коҳинон ва левизодагоне ки ҳамроҳи Зарубобил буданд.

12^1Ва инҳоянд коҳинон ва левизодагоне ки бо Зарубобил ибни Шаалтиил ва Ешуа баромадаанд: Сароё, Ирмиё, Эзро,+

2Амарьё, Маллук, Ҳаттуш,

3Шаканьё, Раҳум, Маримут,

4Идду, Ҷинтуй, Абийё,

5Мийёмин, Меадьё, Билҷо,

6Шамаъё, Юёриб, Едаъё,

7Саллу, Омуқ, Ҳилқиё, Едаъё — инҳоянд сардорони коҳинон ва бародаронашон дар айёми Ешуа.

8Ва левизодагон: Ешуа, Биннуй, Қадмиил, Шарабьё, Яҳудо, Маттаньё, ки роҳбари маддоҳон буд, — ӯ ва бародаронаш,+

9Ва Бақбуқьё ва Уннӣ ва бародаронашон, ки дар муқобили онҳо бо навбат хизмат мекарданд.

Насабномаи коҳинон.

10Ва Ешуа Юёқимро ба дуньё овард, ва Юёқим Эльёшибро ба дуньё овард, ва Эльёшиб Юёдоъро ба дуньё овард,+

11Ва Юёдоъ Юнотонро ба дуньё овард, ва Юнотон Яддуаро ба дуньё овард.

12Ва дар айёми Юёқим ин коҳинон сардорони хонаводаҳо буданд: дар Сароё — Мароё, дар Ирмиё — Ҳананьё,

13Дар Эзро — Машуллом, дар Амарьё — Еҳуҳонон,

14Дар Малику — Юнотон, дар Шабаньё — Юсуф,

15Дар Ҳорим — Адно, дар Мароют — Ҳелқой,

16Дар Идду — Закарьё, дар Ҷинтун — Машуллом,+

17Дар Абийё — Зикрӣ, дар Миньёмин ва Муадьё — Филтой,

18Дар Билҷо — Шаммуа, дар Шамаъё — Еҳунотон,

19Дар Юёриб — Матнай, дар Едаъё — Уззӣ,

20Дар Саллай — Қаллай, дар Омуқ — Эбар,

21Дар Ҳилқиё — Ҳашабьё, дар Едаъё — Натанъил.

22Левизодагон дар айёми Эльёшиб, Юёдоъ, Юҳонон ва Яддуа дар рӯйхати «Сардорони хонаводаҳо ва коҳинон дар замони подшоҳии Дорьёвеши Форс» навишта шудаанд+.

23Зодагони Левӣ, сардорони хонаводаҳо, дар китоби «Вақоеънома» то айёми Юҳонон ибни Эльёшиб навишта шудаанд.

24Ва сардорони левизодагон: Ҳашабьё, Шарабьё ва Ешуа ибни Қадмиил; ва бародаронашон дар муқобили онҳо, то ки бар тибқи амри Довуди бандаи Худо, навбат ба навбат, мадҳ гӯянд ва ҳамду сано хонанд, —+

25Маттаньё, Бақбуқьё ва Убадьё; Машуллом, Талмун ва Аққуб посбонон ва дарбононе буданд, ки бо навбат назди остонаи дарвозаҳо посбонӣ мекарданд+.

26Инҳо дар айёми Юёқим ибни Ешуа ибни Юсодоқ ва дар айёми Наҳемьёи волӣ ва Эзрои коҳини китобдон буданд+.

Тақдис кардани ҳисори Ерусалим.

27Ва дар вақти тақдиси ҳисори Ерусалим левизодагонро аз ҳамаи маконҳошон чустуҷӯ карданд, то ки онҳоро ба Ерусалим биёранд, ва бо шодмонӣ, мадҳгӯӣ ва сурудхонӣ, ва бо санҷҳо, удҳо ва барбатҳо тақдис намоянд+.

28Ва зодагони муғанниён аз ноҳияи гирду атрофи Ерусалим, ва аз қасабаҳои Натуфо ҷамъ шуданд,

29Ва аз Байт-Ҷилҷол, ва аз саҳроҳои Ҷобаъ ва Азмавт низ; зеро ки муғанниён дар гирду атрофи Ерусалим қасабаҳо барои худ бино карда буданд.

30Ва коҳинону левизодагон таҳорат намуданд, ва қавм ва дарвозаҳо ва ҳисорро татҳир карданд+.

31Ва ман сарварони Яҳудоро ба болои ҳисор баровардам, ва ду гурӯҳи калони маддоҳонро барои рафтори ботантана таъин намудам, ва яке аз онҳо ба тарафи рост, бар сари ҳисор, сӯи дарвозаи Хокрӯба равона шуданд,+

32Ва аз ақиби онҳо — Хушаъё ва нисфи сарварони Яхудо,

33Ва Азарьё, Эзро ва Машуллом,

34Ва Яҳудо, Биньёмин, Шамаъё ва Ирмиё;

35Ва аз зодагони коҳинон бо карнайҳо: Закарьё ибни Юнотон, ибни Шамаъё, ибни Маттаньё, ибни Микоё, ибни Заккур, ибни Ософ,+

36Ва бародарони ӯ: Шамаъё, Азаръил, Милалай, Ҷилалай, Моай, Натанъил, Яҳудо ва Ҳанонӣ бо асбоби мусиқии Довуди марди Худо; ва Эзрои китобдон пешопеши онҳо+.

37Ва назди дарвозаи Чашма, ки дар муқобили онҳо буд, бар зинаҳои шаҳри Довуд, бар фарози ҳисор баромаданд ва аз болои хонаи Довуд гузашта, то дарвозаи Об, ки дар шарқ буд, омаданд+.

38Ва гурӯҳи дуюми маддоҳон ба тарафи чап равона шуданд, ва ман ва нисфи қавм аз ақиби онҳо бар сари ҳисор, аз бурҷи Танӯр то ҳисори васеъ рафтем;+

39Ва онҳо аз болои дарвозаи Эфроим, ва дарвозаи Кӯҳна, ва дарвозаи Моҳӣ, ва бурҷи Ҳананъил, ва бурҷи Меоҳ то дарвозаи Гӯсфанд рафта, назди дарвозаи Посгоҳ истоданд+.

40Ва ду гурӯҳи маддоҳон дар хонаи Худо истоданд, ва ман, ва нисфи сарварон бо ман.

41Ва коҳинон: Эльёқим, Маасиё, Миньёмин, Микоё, Эльюэнай, Закарьё ва Ҳананьё бо карнайҳо,

42Ва Маасиё, Шамаъё, Элъозор, Уззӣ, Еҳуҳонон, Малкиё, Элом ва Озар. Ва муғанниён сурудхонӣ карданд; ва Израҳьё сардорашон буд.

43Ва дар он рӯз қурбониҳои зиёде забҳ намуда, хурсандӣ карданд, зеро ки Худо онҳоро бағоят шод карда буд, ва занону бачагон низ хурсандӣ карданд, ва шодмонии Ерусалим то ҷойҳои дурдаст шунида шуд.

Дар маъбад тартиб барқарор карда шуд.

44Ва дар он рӯз бар хуҷраҳои махзан барои ионатҳо, навбарҳо ва ушрҳо одамон таъин карда шуданд, то ки аз киштзорҳои шаҳрҳо ҳиссаҳои коҳинон ва левизодагонро мувофиқи Таврот ҷамъ кунанд, зеро аҳли Яҳудо аз он шод буданд, ки коҳинон ва левизодагон ба хизмат меистоданд,

45Ва хизмати Худои худ ва корҳои татҳирро ба ҷо меоварданд, ва бар тибқи амри Довуд ва писараш Сулаймон вазифаи муғанниён ва дарбононро иҷро мекарданд,

46Ва мисли он ки дар айёми Довуд ва Ософи сардори муғанниён аз қадим буд, сурудҳои ҳамду сано барои Худо мехонданд+.

47Ва тамоми Исроил дар айёми Зарубобил ва дар айёми Наҳемьё ҳиссаҳои муғанниён ва дарбононро рӯз ба рӯз медоданд, яъне онҳо вақф ба левизодагон медоданд, ва левизодагон вақф ба зодагони Ҳорун медоданд+.

БОБИ СЕЗДАҲУМ

Наҳемьё бо ҷидду ҷаҳд ба муқобили бетартибиҳо мубориза мебарад.

13^1Дар он рӯз китоби Мусоро ба самъи қавм хонданд, ва дар он чунин навиштае ёфт шуд, ки «аммӯнӣ ва мӯобӣ ҳаргиз ба ҷамоати Худо дохил нахоҳанд шуд,+

2Зеро ки онҳо банӣ-Исроилро бо нон ва об пешвоз нагирифтанд, балки Билъомро бар зидди онҳо киро карданд, то ки онҳоро лаънат намояд, валекин Худо лаънатро ба баракат табдил дод»+.

3Ва чун Тавротро шуниданд, ҳамаи омезишьёфтагонро аз Исроил ҷудо карданд+.

4Ва пеш аз ин Эльёшиби коҳин, ки дар як ҳуҷраи хонаи Худои мо, дар наздикии Тубиё сукунат дошт,+

5Барои ӯ ҳуҷраи калоне муҳайё карда буд, ки пештар ҳадияҳои ордӣ, бухур ва зарфҳо, ва ушри ғалла, шираи ангур ва равғани зайтунро, ки ҳиссаи левизодагон, муғанниён ва дарбонон буд, ва ионати коҳинонро дар он ҷо мегузоштанд.

6Ва дар он вақт ман дар Ерусалим набудам, зеро ки дар соли сиву дуюми Артаҳшасто, подшоҳи Бобил, назди подшоҳ рафтам, ва пас аз айёме аз подшоҳ барои худ иҷозат гирифтам+.

Наҳемьё бори дуюм ба Ерусалим меояд.

7Ва чун ба Ерусалим расидам, аз кирдори баде ки Эльёшиб ба хотири Тубиё карда буд, яъне барои ӯ дар саҳни хонаи Худо хуҷрае муҳайё намуда буд, хабар ёфтам,

8Ва ин дар назари ман бағоят зишт намуд, ва ман тамоми бисоти хонаи Тубиёро аз ҳуҷра берун партофтам,

9Ва амр фармудам, ва ҳуҷраро татҳир карданд, ва зарфҳои хонаи Худо, ҳадияҳои ордӣ ва бухурро ба он ҷо баргардонидам+.

10Ва фаҳмидам, ки ҳиссаҳои левизодагон ба онҳо дода нашудааст, ва левизодагону муғанниёне ки ба хизматгузорӣ машғул буданд, ҳар яке ба киштзори худ гурехта рафтаанд+.

11Ва ман сардоронро мазаммат намуда, гуфтам: «Чаро хонаи Худо тарк карда шудааст?» Ва онҳоро ҷамъ карда, дар ҷойҳошон гузоштам+.

12Ва тамоми аҳли Яҳудо ушри ғалла, шираи ангур ва равғани зайтунро ба махзанҳо овардан гирифтанд+.

13Ва Шаламьёи коҳин ва Содӯқи китобдон ва Фадоёро, ки аз левизодагон буд, ва дар паҳлуяшон Ҳонон ибни Заккур, ибни Маттаньёро бар махзанҳо таъин намудам, зеро ки онҳо шахсони амин ҳисоб меёфтанд, ва вазифаи онҳо ин буд, ки ҳиссаҳоро ба бародарони худ тақсим кунанд.

14Маро, эй Худои ман, барои ин ба ёд овар, ва аъмоли неки маро, ки барои хонаи Худои худ ва барои хизматгузорони он кардаам, маҳв насоз!+

Хор доштани оромии рӯзи шанбе.

15Дар он айём дар Яҳудо дидам, ки дар рӯзи шанбе чархуштҳоро пахш мекарданд, ва хирманҳоро кашонда меоварданд, ва шароб, ангур ва анҷир ва ҳар бори дигарро ба харҳо бор карда, дар рӯзи шанбе ба Ерусалим медароварданд; ва мушоҳида намудам, ки дар он рӯз ба фурӯхтани хӯрокворӣ машғул мешуданд+.

16Ва сӯриёне ки дар Яҳудо иқомат доштанд, моҳӣ ва ҳар навъ мол оварда, ба сокинони Яҳудо ва Ерусалим мефурӯхтанд.

17Ва ман калоншавандагони Яҳудоро мазаммат намуда, ба онҳо гуфтам: «Ин чӣ кори бад аст, ки шумо мекунед ва рӯзи шанберо хор медоред?

18Падарони шумо, охир, чунин амал карданд, ва Худои мо тамоми ин мусибатро бар мо ва бар ин шаҳр овард; ва шумо рӯзи шанберо хор дошта, ғазабро бар Исроил афзун мекунед?»

19Ва чун дарвозаҳои Ерусалим пеш аз шанбе сояандоз шуд, амр фармудам, ва дарҳоро бастанд; ва амр фармудам, ки то анҷоми шанбе онҳоро накушоянд; ва аз навкарони худ назди дарвозаҳо гузоштам, то ки дар рӯзи шанбе ҳеҷ боре оварда нашавад.

20Ва савдогарон ва фурӯшандагони ҳар навъ мол як-ду бор берун аз Ерусалим шабро гузаронданд.

21Ва ман онҳоро таъкид намуда, гуфтам: «Чаро шумо назди ҳисор шабро мегузаронед? Агар бори дигар чунин кунед, даст бар шумо хоҳам андохт!» Аз ҳамон вақт дигар дар рӯзи шанбе наомаданд.

22Ва ба левизодагон амр фармудам, ки таҳорат карда, барои нигаҳбонии дарвозаҳо биёянд, то ки рӯзи шанберо тақдис намоянд. Инро низ, эй Худои ман, барои ман ба ёд овар ва бар ҳасби марҳамати бузурги Худ бар ман шафқат намо!+

Манъ кардани никоҳ бо занони аҷнабӣ.

23Дар он айём низ яҳудиёнро дидам, ки занони ашдӯдӣ, аммӯнӣ ва мӯобӣ гирифтаанд;+

24Ва писарони онҳо қисман ба забони ашдӯдӣ гап мезаданд, ва ба забони яҳудӣ наметавонистанд сухан ронанд, балки ба забони ин ё он қавм.

25Ва ман онҳоро мазаммат намудам, ва ба онҳо лаънат хондам, ва баъзе касонро аз байни онҳо кӯфтам, ва мӯйҳошонро кандам, ва онҳоро ба Худо қасам дода, гуфтам: «Духтарони худро ба писарони онҳо надиҳед, ва духтарони онҳоро барои писарони худ ва барои худ нагиред+.

26Сулаймон, подшоҳи Исроил, охир, ба туфайли ҳаминҳо гуноҳ карда буд, ва ҳол он ки дар миёни халқҳои бисьёр подшоҳе мисли ӯ набуд! Ва ӯ барои Худои худ маҳбуб буд, ва Худо ӯро бар тамоми Исроил подшоҳ карда буд, — аммо ӯро низ занони аҷнабӣ дар роҳи гуноҳ андохтанд!+

27Пас, оё мо метавонем ба суханони шумо гӯш дода, ин шарорати азимро ба амал оварем, яъне ба Худои худ хиёнат карда, занони аҷнабӣ бигирем?»+

28Ва аз зодагони Юёдоъ ибни Эльёшиби саркоҳин ман якеро, ки домоди Санбалати хӯрӯнӣ буд, аз пеши худ рондам+.

29Онҳоро, эй Худои ман, барои он ба ёд овар, ки каҳонатро, ва аҳди коҳинон ва левизодагонро палид кардаанд!+

30Ва ман онҳоро аз ҳар чизи аҷнабӣ татҳир намудам, ва хизматгузории коҳинон ва левизодагонро аз нав барқарор кардам, то ҳар яке ба кори худ машғул шавад;

31Ва овардани ҳадияи ҳезумро дар вақтҳои муайян, ва навбарҳоро низ. Маро, эй Худои ман, ба некӯӣ ба ёд овар!+

+ 1:1 Наҳ. 10:1, Наҳ. 2:1, Зак. 7:1, Эст. 1:2, Дон. 8:2

+ 1:2 Наҳ. 7:2

+ 1:3 Наҳ. 2:17, Заб. 43:14, Заб. 78:4, 4 Подш. 25:9-10

+ 1:5 Наҳ. 9:32, Дон. 9:4

+ 1:6 2 Вак. 6:40, Заб. 129:2, Эзр. 10:1, Дон. 9:18, Дон. 9:20

+ 1:7 Так. Шар. 28:15, Дон. 9:5
+ 1:8 Иб. 26:33, Так. Шар. 28:64
+ 1:9 Иб. 26:40-42, Так. Шар. 30:1-4
+ 1:10 Так. Шар. 9:29
+ 1:11 Ҳас. 40:5
+ 2:1 Эст. 3:7, Эзр. 4:7, Эзр. 7:1, Наҳ. 1:1
+ 2:2 Мас. 15:13
+ 2:3 3 Подш. 1:31, Ҳаҷ. 1:4, 4 Подш. 25:9-10
+ 2:7 Эзр. 8:36
+ 2:8 Эзр. 7:6

+ 2:10 Наҳ. 2:19, Наҳ. 4:1, Наҳ. 6:1, Наҳ. 13:28, Наҳ. 13:4, Эст. 10:3

+ 2:11 Эзр. 8:32

+ 2:13 2 Вак. 26:9, Наҳ. 3:13, Наҳ. 3:13, Наҳ. 3:14

+ 2:14 Наҳ. 3:15, Наҳ. 12:37, 4 Подш. 20:20

+ 2:15 2 Вак. 26:9, Наҳ. 3:13

+ 2:17 4 Подш. 25:9-10, Наҳ. 1:3, Заб. 43:14, Заб. 78:4

+ 2:19 Наҳ. 2:10, Наҳ. 6:6

+ 3:1 Эзр. 10:6, Наҳ. 3:30, Наҳ. 12:39, Юҳ. 5:2, Ирм. 31:38, Зак. 14:10

+ 3:2 Эзр. 2:34

+ 3:3 Наҳ. 12:39, 2 Вак. 33:14, Саф. 1:10, Эзр. 2:35

+ 3:4 Эзр. 8:33
+ 3:5 2 Подш. 14:2, 2 Вак. 11:6, Ом. 1:1
+ 3:8 Наҳ. 12:38
+ 3:11 Наҳ. 12:38

+ 3:13 2 Вак. 26:9, Наҳ. 2:13, Наҳ. 2:15, Наҳ. 2:13

+ 3:14 Ирм. 6:1

+ 3:15 Наҳ. 2:14, Наҳ. 12:37, 4 Подш. 25:4, Ирм. 52:7, Наҳ. 12:37

+ 3:16 3 Подш. 2:10, Аъм. 2:29
+ 3:20 Эзр. 10:6, Наҳ. 3:1
+ 3:21 Наҳ. 3:4
+ 3:25 Ирм. 32:2

+ 3:26 Наҳ. 8:1, Наҳ. 8:3, Наҳ. 8:16, Наҳ. 12:37

+ 3:27 Наҳ. 3:5
+ 3:28 2 Вак. 23:15
+ 3:29 1 Вақ. 3:22
+ 3:30 Наҳ. 3:4
+ 3:32 Наҳ. 3:1, Наҳ. 12:39, Юҳ. 5:2

+ 4:1 Наҳ. 2:10, Наҳ. 2:19, Наҳ. 6:1, Наҳ. 13:28

+ 4:2 4 Подш. 17:24
+ 4:3 Наҳ. 2:10, Наҳ. 2:19, Наҳ. 13:4
+ 4:4 Заб. 122:3, Заб. 78:12
+ 4:5 Заб. 68:28, Ирм. 18:23
+ 4:8 Заб. 82:3-5

+ 4:14 Так. Шар. 1:29, Так. Шар. 7:21, Так. Шар. 10:17

+ 4:20 Хур. 14:14
+ 5:1 Иб. 25:35, Иб. 25:37, Так. Шар. 15:7
+ 5:5 Иб. 25:39-41, 4 Подш. 4:1, Мат. 18:25
+ 5:7 Хур. 22:25, Иб. 25:36
+ 5:8 Иб. 25:48-49
+ 5:9 Наҳ. 4:4, Иб. 25:36
+ 5:12 Эзр. 10:5
+ 5:13 Аъм. 18:6
+ 5:14 Наҳ. 2:1, Наҳ. 13:6
+ 5:19 Наҳ. 13:14, Наҳ. 13:22, Наҳ. 13:31

+ 6:1 Наҳ. 2:10, Наҳ. 2:19, Наҳ. 4:1, Наҳ. 13:28

+ 6:2 1 Вақ. 8:12
+ 6:6 Наҳ. 2:19
+ 6:14 Наҳ. 13:29
+ 6:18 Наҳ. 3:4, Наҳ. 3:30
+ 7:2 Наҳ. 1:2
+ 7:3 Заб. 147:3
• 7:4 Эзр. 2

+ 7:6 4 Подш. 24:14-16, 4 Подш. 25:11, 2 Вак. 36:23

+ 7:7 Эзр. 3:2, Наҳ. 12:1
+ 7:8 Эзр. 8:3, Эзр. 10:25
+ 7:36 Наҳ. 3:2
+ 7:38 Наҳ. 3:3
+ 7:39 1 Вақ. 24:7
+ 7:40 Эзр. 10:20
+ 7:41 1 Вақ. 9:12, Эзр. 10:22
+ 7:42 Эзр. 10:21
+ 7:44 Эзр. 10:24, 1 Вақ. 6:41
+ 7:45 1 Вақ. 9:17
+ 7:46 1 Вақ. 9:2, Наҳ. 11:3
+ 7:57 Наҳ. 11:3
+ 7:63 2 Подш. 17:27, 2 Подш. 19:31
+ 7:65 Иб. 22:2

+ 8:1 Наҳ. 3:26, Наҳ. 12:37, Эзр. 3:1, Эзр. 7:6

+ 8:3 Так. Шар. 31:11
+ 8:6 Заб. 133:2, Нав. 3:41
+ 8:12 Эст. 9:19, Эст. 9:22
+ 8:14 Иб. 23:33-43, Так. Шар. 16:13-15
+ 8:16 Наҳ. 3:26, 4 Подш. 14:13, Наҳ. 12:39
+ 8:18 Так. Шар. 31:11, Иб. 23:36, Ад. 29:35
+ 9:1 Наҳ. 8:2, Еҳ. 7:6, 1 Подш. 4:12

+ 9:2 Эзр. 6:21, Наҳ. 10:28, Наҳ. 13:3, Иб. 26:40, 3 Подш. 8:47, 2 Вак. 6:37, Дон. 9:4

+ 9:6 4 Подш. 19:15, Так. Шар. 10:14

+ 9:7 Ҳас. 11:31, Ҳас. 17:5

+ 9:8 Ҳас. 15:6, Ҳас. 15:18, Еҳ. 21:45, Еҳ. 23:14, 3 Подш. 8:56

+ 9:9 Хур. 3:7, Хур. 14:10
+ 9:10 Хур. 7
+ 9:11 Хур. 14:21-29
+ 9:12 Хур. 13:21
+ 9:13 Хур. 19:18-20, Хур. 20:1-17
+ 9:14 Хур. 16:23, Хур. 20:8-11

+ 9:15 Хур. 16:4, Хур. 16:15, Хур. 17:1-7, Так. Шар. 1:8

+ 9:17 Ад. 14:1-4, Хур. 34:6
+ 9:18 Хур. 32:4
+ 9:19 Заб. 105:45, Ад. 9:17-23
+ 9:20 Ад. 11:17, Так. Шар. 8:3, Ад. 20:11

+ 9:21 Хур. 16:35, Так. Шар. 8:4, Так. Шар. 29:5

+ 9:22 Ад. 21:21-35
+ 9:23 Ҳас. 15:5, Ҳас. 22:17, Так. Шар. 10:22
+ 9:24 Еҳ. 11:23, Заб. 43:3-4
+ 9:25 Так. Шар. 6:10-11, Так. Шар. 32:15

+ 9:26 Дов. 2:11-12, Заб. 49:17, 3 Подш. 18:4, 2 Вак. 24:21, Ирм. 2:30, Мат. 23:37, Аъм. 7:52

+ 9:27 Дов. 2:14, Заб. 105:45, Дов. 2:16, Дов. 3:9, 4 Подш. 13:5

+ 9:28 Дов. 3:12, Дов. 4:1, Дов. 6:1, Заб. 105:43

+ 9:29 Иб. 18:5
+ 9:30 4 Подш. 17:13
+ 9:31 Заб. 105:45, Хур. 34:6
+ 9:32 Наҳ. 1:5, Дон. 9:4, 4 Подш. 17:3-4
+ 9:33 Эзр. 9:15, Дон. 9:14
+ 9:34 Дон. 9:6
+ 9:35 Так. Шар. 28:47
+ 9:36 Эзр. 9:9
+ 9:37 Так. Шар. 28:33, Так. Шар. 28:51
+ 9:38 Эзр. 10:3
+ 10:1 Наҳ. 12:2-21, Наҳ. 1:1, Наҳ. 8:9
+ 10:4 Эзр. 8:2
+ 10:9 Эзр. 3:9, Эзр. 2:40
+ 10:14 Эзр. 2:3-35
+ 10:28 Эзр. 6:21, Наҳ. 9:2, Наҳ. 13:3
+ 10:30 Хур. 34:16, Так. Шар. 7:3

+ 10:31 Хур. 23:10-11, Иб. 25:2-7, Так. Шар. 15:1

+ 10:32 Хур. 30:12-13
+ 10:33 Хур. 25:30, Иб. 24:5-9
+ 10:34 Наҳ. 13:31, Иб. 6:12

+ 10:35 Хур. 23:19, Хур. 34:26, Так. Шар. 26:2

+ 10:36 Хур. 13:2

+ 10:37 1 Вақ. 9:26, 2 Вак. 31:11, Так. Шар. 18:4, Ад. 18:21

+ 10:38 Ад. 18:26
+ 10:39 2 Вак. 31:11, 1 Вақ. 9:33, Наҳ. 13:11
• 11:1 1 Вақ. 9:1-22

+ 11:1 Иш. 48:2, Дон. 9:24, Мат. 4:5, Мат. 27:53, 1 Вақ. 24:31, 1 Вақ. 25:8, 1 Вақ. 26:13

+ 11:3 Эзр. 2:43, Наҳ. 7:46, Эзр. 2:55, Наҳ. 7:57

+ 11:4 Ҳас. 38:29
+ 11:5 Ҳас. 38:5, Ад. 26:20, 1 Вақ. 4:21
+ 11:11 1 Вақ. 6:12-13, 1 Вақ. 9:11
+ 11:16 Эзр. 10:15, Эзр. 8:33, 1 Вақ. 26:29

+ 11:17 1 Вақ. 6:39, Наҳ. 12:8, 1 Вақ. 16:41-42

+ 11:19 Эзр. 2:42, Наҳ. 7:45
+ 11:21 2 Вак. 27:3, Наҳ. 3:26
+ 11:22 1 Вақ. 6:39
+ 11:24 Ад. 26:13, Ад. 26:19

+ 12:1 1 Вақ. 3:19, Эзр. 3:2, Ҳаҷ. 1:1, Ҳаҷ. 2:20-23, Зак. 4:6-10, Наҳ. 10:2-8

+ 12:8 Наҳ. 11:17
+ 12:10 Эзр. 3:2, Зак. 3:1
+ 12:16 Зак. 1:1
+ 12:22 Эзр. 10:6

+ 12:24 Эзр. 8:19, Эзр. 8:18, Эзр. 2:40, 1 Вақ. 25:1

+ 12:25 1 Вақ. 26:15
+ 12:26 Наҳ. 12:10
+ 12:27 1 Вақ. 15:16
+ 12:30 Наҳ. 13:22
+ 12:31 Наҳ. 2:13, Наҳ. 3:13
+ 12:35 1 Вақ. 6:39
+ 12:36 1 Вақ. 23:5, 2 Вак. 29:26

+ 12:37 Наҳ. 2:14, Наҳ. 3:15, Наҳ. 3:26, Наҳ. 8:1, Наҳ. 8:3, Наҳ. 8:16

+ 12:38 Наҳ. 3:11, Наҳ. 3:8

+ 12:39 Наҳ. 8:16, Наҳ. 3:3, 2 Вак. 33:14, Саф. 1:10, Наҳ. 3:1, Наҳ. 3:1, Юҳ. 5:2, Наҳ. 3:25

+ 12:46 1 Вақ. 25:1, 1 Вақ. 26:12
+ 12:47 Ад. 18:21-28
+ 13:1 Наҳ. 8:3, Так. Шар. 23:3-4
+ 13:2 Ад. 22:5-6, Так. Шар. 23:3-6
+ 13:3 Эзр. 6:21, Наҳ. 9:2, Наҳ. 10:28

+ 13:4 Наҳ. 12:44, Наҳ. 2:10, Наҳ. 2:19, Ад. 18:21, Ад. 18:24

+ 13:6 Наҳ. 5:14
+ 13:9 2 Вак. 29:15-16
+ 13:10 Так. Шар. 12:19
+ 13:11 Наҳ. 10:39
+ 13:12 2 Вак. 31:5
+ 13:14 Наҳ. 5:19, Наҳ. 13:22, Наҳ. 13:31
+ 13:15 Хур. 20:8-10, Ирм. 17:21

+ 13:22 Наҳ. 12:30, Наҳ. 5:19, Наҳ. 13:14, Наҳ. 13:31

+ 13:23 Эзр. 9:2, Эзр. 10:5, Мал. 2:11
+ 13:25 Хур. 34:15-16, Так. Шар. 7:3-4
+ 13:26 Так. Шар. 17:17, 3 Подш. 11:2-4
+ 13:27 Эзр. 10:2
+ 13:28 Наҳ. 2:10, Наҳ. 4:1, Наҳ. 6:1
+ 13:29 Наҳ. 6:14

+ 13:31 Наҳ. 10:34, Наҳ. 5:19, Наҳ. 13:14, Наҳ. 13:22

Эстер

КИТОБИ

ЭСТЕР

- 1
- 2
- 3
- 4
- 5
- 6
- 7
- 8
- 9
- 10

БОБИ ЯКУМ

Аҳашверӯш Ваштии маликаро рад мекунад.

1^1Ва воқеъ шуд дар айёми Аҳашверӯш, — ҳамон Аҳашверӯш, ки аз Ҳинд то Ҳабаш бар саду бисту ҳафт вилоят подшоҳӣ мекард, —+

2Дар он айём, ки подшоҳ Аҳашверӯш бар тахти хисравии худ дар Шушани пойтахт нишаста буд,+

3Ва дар соли сеюми подшоҳии худ ӯ барои ҳамаи мирон ва маъмуронаш базм барпо кард, ва сипоҳиёни Форс ва Модай, аъёну ашроф ва ҳокимони вилоятҳо дар ҳузури ӯ буданд,

4Дар сурате ки ӯ айёми зиёде, саду ҳаштод рӯз, сарвату ҷалоли хисравии худ ва шаъну шавкати бузургии худро нишон медод.

5Ва чун он рӯзҳо ба итмом расид, подшоҳ барои тамоми қавме ки дар Шушани пойтахт аз бузург то хурд ҳозир буданд, дар саҳни боғи қасри подшоҳ базми ҳафтрӯза барпо кард.

6Пардаҳо аз матои маҳини сафед ва лоҷвард бо риштаҳои катони сафед ва арғувон бар ҳалқаҳои нуқра ва сутунҳои мармар овезон буд; катҳои тилло ва нуқра бар фарше аз мармари сабз, сиёҳ, садафгун ва сурх истода буд.

7Ва нӯшокиҳо дар зарфҳои тилло буд, ва зарфҳо аз зарфҳои гуногуншакл иборат буд; ва шароби хисравӣ мувофиқи ҳиммати подшоҳ фаровон буд;

8Ва шаробнӯшӣ ба муддаои табъ буд: касеро маҷбур намекарданд, зеро подшоҳ ба ҳамаи маъмурони хонаи худ амр фармуда буд, ки ба дилхоҳи ҳар кас амал кунанд.

9Ваштии малика низ дар хонаи хисравии подшоҳ Аҳашверӯш базме барои занон барпо кард.

10Дар рӯзи ҳафтум, вақте ки подшоҳ аз шароб дилхуш шуд, ба Меҳумон, Бизто, Ҳарбӯно, Бинто, Абанто, Зетар ва Каркас — ҳафт хоҷасарое ки ба хузури подшоҳ Аҳашверӯш хизмат мекарданд, — амр кард,+

11Ки Ваштии маликаро бо афсари хисравӣ ба ҳузури подшоҳ биёваранд, то ки зебоии варо ба қавмон ва мирон нишон диҳад, зеро ки вай хушрӯй буд.

12Вале Ваштии малика бо амре ки подшоҳ ба воситаи хоҷасароён фармуда буд, нахост биёяд, ва подшоҳ бағоят хашмгин шуда, ғазабаш андаруни ӯ аланга зад.

13Ва подшоҳ ба ҳакимони донандаи таворих гуфт, чунки равиши подшоҳ ин буд, ки бо ҳамаи донандагони қонун ва ҳуқуқ машварат кунад.

14Ва муқаррабони ӯ Каршено, Шетор, Адмото, Таршиш, Мерес, Марсено ва Мемухон буданд, ки ин ҳафт мири Форс ва Модай чеҳраи подшоҳро медиданд ва дар сафи аввали назди тахти хисравӣ менишастанд:+

15«Аз рӯи қонун ба Ваштии малика чӣ бояд кард барои он ки вай амреро, ки подшоҳ Аҳашверӯш ба воситаи хоҷасароён фармуд, ба ҷо наовард?»

16Ва Мемухон ба ҳузури подшоҳ ва мирон гуфт: «Ваштии малика на танҳо бар зидди подшоҳ гуноҳкор шуд, балки низ бар зидди ҳамаи мирон ва бар зидди ҳамаи қавмоне ки дар ҳамаи вилоятҳои подшоҳ Аҳашверӯш мебошанд,

17Чунки рафтори малика дар миёни ҳамаи занон овоза шуда, шавҳарҳошон дар назарашон беқадр хоҳанд шуд, ва онҳо хоҳанд гуфт: „Подшоҳ Аҳашверӯш амр кард, ки Ваштии маликаро ба ҳузури ӯ биёваранд, вале вай наомад“.

18Ва имрӯз хонумҳои Форс ва Модай, ки рафтори маликаро шуниданд, ба ҳамаи мирони подшоҳ чунин хоҳанд гуфт, ва ин боиси таҳқир ва хашми зиёде хоҳад шуд.

19Агар подшоҳ салоҳ донад, бигзор амри хисравонае аз ҷониби ӯ навишта, дар Форс ва Модай ба таври мансухнопазир ба ҳукми қонун дароварда шавад, ки Ваштӣ дигар ба ҳузури подшоҳ Аҳашверӯш наояд, ва подшоҳ унвони хисравонаи варо ба зани дигаре ки аз вай беҳтар бошад, бидиҳад+.

20Ва фармони подшоҳ ба самъи мардум расида, дар тамоми мамлакати ӯ, ҳарчанд ки азим аст, асар хоҳад бахшид, ва ҳамаи занон ба шавҳарҳои худ аз бузург то хурд қадрдонӣ хоҳанд кард»+.

21Ва ин сухан дар назари подшоҳ ва мирон писанд афтод, ва подшоҳ аз рӯи сухани Мемухон амал кард.

22Ва мактубҳо ба ҳамаи вилоятҳои подшоҳ, ба ҳар вилоят бо хати он ва ба ҳар қавм бо забони он равона кард, то ки ҳар мард бо забони қавми худ сухан ронда, дар хонаи худ ҳукмфармо бошад.

БОБИ ДУЮМ

Эстер малика мешавад.

2^1Баъд аз ин воқеот, вақте ки ғазаби подшоҳ Аҳашверӯш таскин ёфт, ӯ Ваштиро, ва рафтореро, ки вай карда буд, ва ҳукмеро, ки дар ҳаққи вай бароварда шуда буд, ба ёд овард+.

2Ва навкарони подшоҳ, ки дар ҳузури ӯ хизмат мекарданд, гуфтанд: «Бигзор барои подшоҳ духтарони бокираи хушрӯйро ҷустуҷӯ намоянд,

3Ва подшоҳ дар ҳамаи вилоятҳои мамлакати худ нозиронро таъин кунад, ва онҳо ҳар духтари бокираи хушрӯйро дар Шушани пойтахт, дар хонаи занон, зери дасти Ҳеҷои хоҷасарои подшоҳ, ки нигаҳбони занон аст, ҷамъ кунанд, ва лавозимоти ороиш ба онҳо дода шавад.

4Ва духтаре ки дар назари подшоҳ писанд афтад, ба ҷои Ваштӣ малика шавад». Ва ин сухан дар назари подшоҳ писанд афтод, ва ӯ чунин амал кард.

5Марди яҳудие дар Шушани пойтахт буд, ва номаш Мордахай ибни Ёир, ибни Шимъӣ, ибни Қиши биньёминӣ буд,

6Ки аз Ерусалим бурда шуда буд бо асироне ки ҳамроҳи Еконьё подшоҳи Яҳудо ҷалои ватан шуда буданд, ки онҳоро Навукаднесар подшоҳи Бобил ҷалои ватан карда буд+.

7Ва ӯ мураббии Ҳадаса, яъне Эстери амакбачаи худ буд, чунки вай падару модар надошт; ва ин духтар хушандом ва хушрӯй буд, ва баъд аз вафоти падару модараш варо Мордахай барои худ духтархонд карда буд.

8Ва ҳангоме ки амри подшоҳ ва қонуни ӯ эълон карда шуд, ва духтарони зиёде дар Шушани пойтахт зери дасти Ҳеҷой ҷамъ оварда шуданд, Эстерро низ ба хонаи подшоҳ зери дасти Ҳеҷой, ки нигаҳбони занон буд, гирифта оварданд.

9Ва ин духтар дар назари ӯ писанд афтода, ба ҳузури ӯ илтифот пайдо кард, ва ӯ шитобон лавозимоти ороиш ва офияти варо ба вай дод ва ҳафт канизи муносибро аз хонаи подшоҳ ба вай дода, варо бо канизонаш ба беҳтарин шӯъбаи хонаи занон гузаронд.

10Эстер қавми худ ва ақрабои худро маълум накард, зеро Мордахай ба вай амр фармуда буд, ки маълум накунад.

11Ва ҳар рӯз Мордахай назди саҳни хонаи занон гаштугузор мекард, то ки аз саломатии Эстер ва аз он чи ба вай рӯй медиҳад, хабардор бошад.

12Ва чун навбати ҳар духтар мерасид, ки назди подшоҳ Аҳашверӯш биёяд, — яъне баъд аз он ки вай дар муддати дувоздаҳ моҳ русуми барои занон муқарраршударо мегузашт, зеро ки айёми молиш додани онҳо: шаш моҳ бо равғани мур ва шаш моҳ бо атриёт ва дорувори молидании занон бо ҳамин буд мешуд, —

13Ва он гоҳ духтар назди подшоҳ меомад. Ҳар чизе ки вай талаб мекард, ба вай медоданд, то ки бо он аз хонаи занон ба хонаи подшоҳ биёяд.

14Шомгоҳон вай меомад ва саҳаргоҳон ба хонаи дуюми занон зери дасти Шаашғоз, ки хоҷасарои подшоҳ ва нигаҳбони сурриягон буд, бармегашт ва дигар назди подшоҳ намеомад, магар ки подшоҳ варо бихоҳад, ва он гоҳ варо ном бурда даъват мекарданд.

15Ва чун навбати Эстер, духтари Абиҳоили амаки Мордахай, ки ӯ варо духтархонд карда буд, расид, ки назди подшоҳ биёяд, вай чизе талаб накард, магар ки он чи Ҳеҷои хоҷасарои подшоҳ ва нигаҳбони занон гуфта буд. Ва Эстер дар назари ҳар касе ки варо медид, илтифот пайдо мекард+.

16Ва Эстерро назди подшоҳ Аҳашверӯш, ба хонаи хисравии ӯ, дар моҳи даҳум, ки моҳи тевет бошад, дар соли ҳафтуми подшоҳии ӯ гирифта оварданд.

17Ва подшоҳ Эстерро бештар аз ҳамаи занон дӯст дошт, ва ба ҳузури ӯ вай бештар аз ҳамаи дӯшизагон меҳр ва илтифот пайдо кард; ва ӯ тоҷи хисравонаро бар сари вай гузошта, варо ба ҷои Ваштӣ малика гардонд.

18Ва подшоҳ базми бузурге, — базме ба хотири Эстер, — барои ҳамаи мирон ва маъмурони худ барпо кард, ва ба вилоятҳо сабукӣ бахшид, ва бо ҳиммати хисравона инъомҳо дод.

19Ва ҳангоме ки дӯшизагон бори дуюм ҷамъ оварда шуданд, Мордахай назди дарвозаи подшоҳ менишаст.

20Эстер ақрабои худ ва қавми худро ҳанӯз маълум накарда буд, чунон ки Мордахай ба вай амр фармуда буд; ва амри Мордахайро Эстер мисли замоне ки назди ӯ тарбият мегирифт, ба ҷо меовард.

Мордахай ҳаёти подшоҳро аз хатар раҳо мекунад.

21Дар он айём, ки Мордахай назди дарвозаи подшоҳ менишаст, ду хоҷасарои подшоҳ, Биғтон ва Тораш, ки аз посбонони остона буданд, дарғазаб шуданд ва қасд доштанд ба подшоҳ Аҳашверӯш дасти тааддӣ дароз кунанд.

22Вале Мордахай аз ин ҳодиса воқиф шуда, ба Эстери малика хабар дод, ва Эстер он чиро, ки Мордахай ошкор карда буд, ба подшоҳ гуфт.

23Ва ин ҳодиса тафтиш карда шуд, ва дуруст баромад, ва ҳар дуяшон ба дор овехта шуданд. Ва дар китоби вақоеи айём, ки дар ҳузури подшоҳ буд, ин ҳодиса навишта шуд+.

БОБИ СЕЮМ

Суиқасди Ҳомон.

3^1Баъд аз ин воқеот, подшоҳ Аҳашверӯш ба Ҳомон ибни Ҳамдотои Аҷоҷӣ бузургӣ бахшида, ӯро баланд бардошт, ва курсии ӯро аз ҳамаи мироне ки бо ӯ буданд, болотар гузошт;

2Ва ҳамаи маъмурони подшоҳ, ки назди дарвозаи подшоҳ буданд, ба Ҳомон зону мезаданд ва саҷда мебурданд, зеро ки подшоҳ дар ҳаққи ӯ чунин амр фармуда буд, вале Мордахай зону намезад ва саҷда намебурд.

3Ва маъмурони подшоҳ, ки назди дарвозаи подшоҳ буданд, ба Мордахай мегуфтанд: «Чаро ту аз амри подшоҳ сар мепечӣ?»

4Ва азбаски рӯз ба рӯз ба ӯ мегуфтанд, ва ӯ ба онҳо гӯш намедод, аз ин рӯ ба Ҳомон хабар доданд, то бубинанд, ки оё Мордахай метавонад ба суханонаш исрор намояд, зеро онҳоро огоҳ карда буд, ки ӯ яҳудӣ аст.

5Чун Ҳомон дид, ки Мордахай ба ӯ зону намезанад ва сачда намебарад, — Ҳомон пур аз ғазаб шуд.

6Вале танҳо ба Мордахай дасти тааддӣ дароз кардан дар назари ӯ нописанд омад, ва чун ӯро аз қавми Мордахай огоҳонида буданд, аз ин рӯ Ҳомон қасд намуд, ки қавми Мордахай, яъне ҳамаи яхудиёнеро, ки дар тамоми мамлакати Аҳашверӯш буданд, нобуд кунад.

7Дар моҳи якум, ки моҳи нисон бошад, дар соли дувоздаҳуми подшоҳ Аҳашверӯш, дар ҳузури Ҳомон барои ҳар рӯз ва ҳар моҳ пур — яъне қуръа — партофтанд, ва он ба моҳи дувоздаҳум, ки моҳи адор бошад, афтод+.

8Ва Ҳомон ба подшоҳ Аҳашверӯш гуфт: «Қавме парешон ва пароканда дар миёни қавмҳо дар ҳамаи вилоятҳои мамлакати ту ҳастанд, ва қонунҳошон аз ҳар қавм фарқ дорад, ва қонунҳои подшоҳро ба ҷо намеоваранд, ва подшоҳро норавост, ки онҳоро чунин вогузорад+.

9Агар подшоҳ салоҳ донад, бигзор барои нест кардани онҳо фармоне навишта шавад, ва ман даҳ ҳазор қурси нуқра[*] ба дасти коргарон баркашида хоҳам дод, то ки ба хазоини подшоҳ биёваранд».

10Ва подшоҳ нигини худро аз дасти худ кашид, ва онро ба Ҳомон ибни Ҳамдотои Аҷоҷӣ, ки бадхоҳи яҳудиён буд, дод+.

11Ва подшоҳ ба Ҳомон гуфт: «Он нуқра дар дасти ту бимонад, ва он қавм низ, то ки бо онҳо он чиро, ки ба назарат маъқул бошад, бикунӣ».

12Ва котибони подшоҳ дар моҳи якум, дар рӯзи сездаҳуми он, даъват шуданд, ва мувофиқи ҳар он чи Ҳомон амр фармуд, ба волиёни подшоҳ ва ба ҳокимони ҳар вилоят ва ба мирони ҳар қавм, ба ҳар вилоят бо хати он ва ба ҳар қавм бо забони он навишта шуд: аз номи подшоҳ Аҳашверӯш навишта ва бо нигини подшоҳ мӯҳр карда шуд+.

13Ва мактубҳо ба воситаи чопарон ба ҳамаи вилоятҳои подшоҳ фиристода шуд, то ки ҳамаи яҳудиёнро, аз ҷавон то пир ва тифлон ва занон, дар як рӯз, дар рӯзи сездаҳуми моҳи дувоздаҳум, ки моҳи адор бошад, нобуд кунанд, бикушанд ва талаф намоянд, ва молу мулки онҳоро толону тороҷ кунанд+.

14«Нусхаҳои ин фармон дар ҳар вилоят ба ҳукми қонун дароварда, ба ҳамаи қавмҳо эълон карда шавад, то ки ба он рӯз тайёр бошанд».

15Он чопарон шитобон бо амри подшоҳ роҳсипор гардиданд, ва он қонун дар Шушани пойтахт мунташир шуд, ва подшоҳ ва Ҳомон ба майнӯшӣ нишастанд, валекин шаҳри Шушан дар изтироб афтод+.

БОБИ ЧОРУМ

Рӯзадорӣ ва андӯҳ дар миёни яҳудиён.

4^1Ва Мордахай аз он чи воқеъ шуда буд, огоҳӣ ёфт, ва Мордахай либоси худро чок зада, палос ва хокистар дар бар кард, ва андаруни шаҳр рафта, фиғони азим ва талхе баровард.

2Ва то ба пеши дарвозаи подшоҳ расид, зеро мумкин набуд, ки касе палос дар тан ба дарвозаи подшоҳ дарояд.

3Ва дар ҳар вилоят ва мавзеъ, ки амри подшоҳ ва қонуни ӯ расида буд, барои яҳудиён мотами бузург ва рӯзадорӣ ва гирья ва овозандозӣ буд; палос ва хокистар барои бисьёр касон бистар шуд+.

4Ва чун канизони Эстер ва хоҷасароёни вай омада, ба вай хабар доданд, малика бағоят музтариб шуд, ва либос фиристод, то ки Мордахайро бипӯшонанд ва палосашро аз ӯ дур кунанд, вале ӯ қабул накард.

5Ва Эстер Ҳатохро, ки аз хоҷасароёни подшоҳ назди вай таъин шуда буд, даъват намуд ва ӯро амр фармуд, ки аз Мордахай бипурсад, ки ин чист ва ин аз чӣ сабаб аст?

6Пас Ҳатох ба майдони шаҳр, ки пеши дарвозаи подшоҳ буд, назди Мордахай рафт.

7Ва Мордахай аз ҳар чи ба ӯ рӯй дода буд, ва аз маблағи нуқрае ки Ҳомон барои нест кардани яҳудиён ба хазоини подшоҳ баркашида доданӣ шуда буд, ӯро хабардор кард,+

8Ва нусхаи фармони ба ҳукми қонун даромадаро, ки дар Шушан дар бораи нобуд кардани онҳо мунташир шуда буд, ба ӯ дод, то ки онро ба Эстер нишон диҳад ва ба вай хабар расонад, ва варо амр фармояд, ки назди подшоҳ даромада, аз ӯ зорию илтиҷо кунад ва барои қавми худ аз ӯ илтимос намояд+.

9Ва Ҳатох омада, суханони Мордахайро ба Эстер хабар дод.

10Ва Эстер ба Ҳатох сухан ронда, ӯро амр фармуд, ки ба Мордахай бигӯяд:

11«Ҳамаи маъмурони подшоҳ ва қавми вилоятҳои подшоҳ медонанд, ки барои ҳар мард ва зане ки назди подшоҳ ба саҳни дарунӣ биёяд, бе он ки даъват шуда бошад, фақат як қонун ҳаст, ки бояд қатл карда шавад, ба ҷуз касе ки подшоҳ чӯбдасти тиллоро сӯи вай дароз кунад, то ки зинда монад; инак сӣ рӯз аст, ки ман даъват нашудаам, ки назди подшоҳ биёям»+.

12Вақте ки суханони Эстерро ба Мордахай хабар доданд,

13Мордахай гуфт, ки ба Эстер чунин ҷавоб гардонанд: «Дар дили худ гумон накун, ки дар хонаи подшоҳ аз миёни ҳамаи яҳудиён раҳо хоҳӣ шуд,

14Балки, агар дар ҳамин вақт хомӯш бимонӣ, вусъат ва халосӣ аз ҷои дигар падид хоҳад омад, вале ту ва хонадони падарат талаф хоҳед шуд, ва кист бидонад, ки оё барои чунин вақт ба салтанат нарасидаӣ?»

15Ва Эстер гуфт, ки ба Мордахай чунин ҷавоб гардонанд:

16«Бирав ва ҳамаи яҳудиёнро, ки дар Шушан мебошанд, ҷамъ кун, ва барои ман рӯза дошта, се рӯз, шабонаю рӯзона, чизе нахӯред ва нанӯшед; ман низ бо канизони худ ҳамчунин рӯза хоҳам дошт, ва ба ин тариқ назди подшоҳ хоҳам омад, гарчанде ки ин бар хилофи қонун аст, ва агар талаф шавам, бигзор талаф шавам»+.

17Ва Мордахай рафта, ончунон ки Эстер ӯро амр фармуда буд, амал кард.

БОБИ ПАНҶУМ

Ҷасорати Эстер.

5^1Дар рӯзи сеюм Эстер либоси хисравона пӯшида, дар саҳни дарунии хонаи подшоҳ рӯ ба рӯи дарбори подшоҳ биистод, ва подшоҳ бар тахти хисравии худ дар дарбори хисравӣ рӯ ба рӯи даромадгоҳи хона нишаста буд+.

2Ва чун подшоҳ Эстери маликаро дид, ки дар саҳн истодааст, вай дар назари ӯ илтифот пайдо кард, ва подшоҳ чӯбдасти тиллоро, ки дар дасташ буд, сӯи Эстер дароз кард, ва Эстер наздик омада, нӯги чӯбдастро ламс намуд+.

3Ва подшоҳ ба вай гуфт: «Эй Эстери малика! Туро чӣ шуд, ва илтимосат чист? Ҳатто нисфи мамлакат бошад ҳам, ба ту дода хоҳад шуд»+.

4Ва Эстер гуфт: «Агар подшоҳ салоҳ донад, бигзор подшоҳ бо Ҳомон имрӯз ба зиёфате ки барои ӯ муҳайё кардаам, биёяд».

5Ва подшоҳ гуфт: «Зуд Ҳомонро даъват кунед, то ки гуфтаи Эстерро ба ҷо оварем». Ва подшоҳ бо Ҳомон ба зиёфате ки Эстер муҳайё карда буд, омад.

6Ва подшоҳ ба Эстер дар вақти шаробнӯшӣ гуфт: «Хоҳишат чист? Он қонеъ карда хоҳад шуд. Ва илтимосат чист? Ҳатто нисфи мамлакат бошад ҳам, ба ҷо оварда хоҳад шуд».

7Ва Эстер ҷавоб гардонда, гуфт: «Хоҳишам ва илтимосам ин аст,

8Ки агар дар назари подшоҳ илтифот пайдо карда бошам, ва агар подшоҳ салоҳ донад, ки хоҳишамро қонеъ кунад ва илтимосамро ба ҷо оварад, бигзор подшоҳ бо Ҳомон ба зиёфате ки барои онҳо муҳайё хоҳам кард, биёяд, ва фардо ба саволи подшоҳ ҷавоб хоҳам дод»+.

9Ва Ҳомон дар он рӯз хурсанд ва хушдил шуда берун омад, вале вақте ки Ҳомон Мордахайро назди дарвозаи подшоҳ дид, ки пеши ӯ намехезад ва аз ҷояш намеҷунбад, Ҳомон бар Мордахай пур аз ғазаб шуд+.

10Валекин Ҳомон худдорӣ карда, ба хонаи худ омад, ва кас фиристода, дӯстони худ ва зани худ Зорашро даъват намуд+.

11Ва Ҳомон ба онҳо фаровонии сарвати худ ва бузургии писарони худро, ва тамоми шавкатеро, ки подшоҳ ба ӯ ато намуда, ӯро бар мирон ва маъмурони подшоҳ баланд бардоштааст, ҳикоят кард,+

12Ва Ҳомон гуфт: «Илова бар ин, Эстери малика низ касеро, ғайр аз ман, ба зиёфате ки муҳайё карда буд, ҳамроҳи подшоҳ даъват нанамуд, ва фардо низ ман назди вай ҳамроҳи подшоҳ даъват шудаам;

13Валекин ҳамаи ин дар назари ман ҳеҷ қимате надорад, то даме ки Мордахаи яҳудиро назди дарвозаи подшоҳ нишаста мебинам».

14Зани ӯ Зораш ва ҳамаи дӯстони ӯ гуфтанд: «Доре ба баландии панҷоҳ зироъ бисозанд, ва пагоҳӣ ба подшоҳ бигӯй, ки Мордахайро бар он биовезанд, ва шодон ҳамроҳи подшоҳ ба зиёфат бирав». Ва ин сухан дар назари Ҳомон писанд афтод, ва ӯ доре сохт+.

БОБИ ШАШУМ

Ҳомон маҷбур шуд, ки Мордахайро иззат кунад.

6^1Дар он шаб хоби подшоҳ парид, ва ӯ амр фармуд, ки китоби ёддошти вақоеи айёмро биёранд, то ки онро ба хузури подшоҳ бихонанд+.

2Ва навиштае ёфт шуд, ки Мордахай дар бораи ду хоҷасарои подшоҳ, Биғтон ва Тораш, ки аз посбонони остона буданд ва қасд доштанд ба подшоҳ Аҳашверӯш дасти тааддӣ дароз кунанд, хабар додааст+.

3Ва подшоҳ гуфт: «Чӣ иззат ва сарафрозӣ барои ин ба Мордахай ато шудааст?» Навкарони подшоҳ, ки дар хузури ӯ хизмат мекарданд, гуфтанд: «Чизе ба вай ато нашудааст».

4Ва подшоҳ гуфт: «Кист дар саҳн?» Ва Ҳомон ба саҳни берунии хонаи подшоҳ омада буд, то ба подшоҳ бигӯяд, ки Мордахайро ба доре ки барояш сохта буд, биовезанд+.

5Ва навкарони подшоҳ ба ӯ гуфтанд: «Инак, Ҳомон дар саҳн истодааст». Ва подшоҳ гуфт: «Бигзор биёяд».

6Ва Ҳомон омад, ва подшоҳ ба ӯ гуфт: «Ба шахсе ки подшоҳ мехоҳад сарафроз намояд, чӣ бояд кард?» Ва Ҳомон дар дили худ гуфт: «Ғайр аз ман кист, ки подшоҳ бихоҳад сарафроз намояд?»

7Ва Ҳомон ба подшоҳ гуфт: «Ба шахсе ки подшоҳ мехоҳад сарафроз намояд,+

8Бигзор либоси хисравонае ки подшоҳ онро дар бар мекунад, ва аспе ки подшоҳ бар он савор мешавад, ва тоҷи хисравонае ки бар сари асп гузошта мешавад, биёваранд,

9Ва он либос ва аспро ба дасти яке аз мирони подшоҳ, ки аз аъёну ашроф бошад, бидиҳанд, ва шахсеро, ки подшоҳ мехоҳад сарафроз намояд, бипӯшонанд, ва ӯро ба асп савор карда дар майдони шаҳр бигардонанд, ва пешопеши ӯ нидо кунанд: „Ба шахсе ки подшоҳ мехоҳад сарафроз намояд, чунин карда хоҳад шуд!“»

10Ва подшоҳ ба Ҳомон гуфт: «Шитоб намуда он либос ва аспро, чунон ки гуфтӣ, бигир ва ба Мордахаи яхудӣ, ки назди дарвозаи подшоҳ нишастааст, чунин бикун; аз ҳар чи гуфтӣ, чизе кам нашавад».

11Ва Ҳомон он либос ва аспро гирифт, ва Мордахайро пӯшонид, ва ӯро ба асп савор карда дар майдони шаҳр гардонид, ва пешопеши ӯ нидо кард: «Ба шахсе ки подшоҳ мехоҳад сарафроз намояд, чунин карда хоҳад шуд!»

12Ва Мордахай ба дарвозаи подшоҳ баргашт, вале Ҳомон мотамзада ва рӯсиёҳ сӯи хонаи худ шитофт+.

13Ва Ҳомон ба зани худ Зораш ва ба ҳамаи дӯстони худ ҳар он чиро, ки ба ӯ воқеъ шуда буд, ҳикоят кард, ва ҳакимонаш ва занаш Зораш ба ӯ гуфтанд: «Агар Мордахай, ки пеши вай ба фурӯ ғалтидан сар кардаӣ, аз насли яҳудиён бошад, бар вай ғолиб нахоҳӣ шуд, балки ҳатман пеши вай фурӯ хоҳӣ ғалтид»+.

14Ва ҳанӯз бо ӯ сухан меронданд, ки хоҷасароёни подшоҳ расиданд, то ки Ҳомонро шитоб кунонида, ба зиёфате ки Эстер муҳайё намуда буд, бибаранд.

БОБИ ҲАФТУМ

Зиёфат назди Эстер. Қатли Ҳомон.

7^1Ва подшоҳ бо Ҳомон назди Эстери малика ба зиёфат омад+.

2Ва подшоҳ дар рӯзи дуюм низ дар вақти шаробнӯшӣ ба Эстер гуфт: «Эй Эстери малика! Хоҳишат чист? Он қонеъ карда хоҳад шуд. Ва илтимосат чист? Ҳатто нисфи мамлакат бошад ҳам, ба ҷо оварда хоҳад шуд».

3Ва Эстери малика ҷавоб гардонда гуфт: «Эй подшоҳ! Агар дар назари ту илтифот пайдо карда бошам, ва агар подшоҳ салоҳ донад, бигзор ҷони ман мувофиқи хоҳиши ман ва қавми ман мувофиқи илтимоси ман ба ман бахшида шавад,+

4Зеро ки ман ва қавми ман фурӯхта шудаем, то ки нобуд, кушта ва талаф шавем, ва агар ба ғуломӣ ва канизӣ фурӯхта мешудем, ман хомӯш мемондам, гарчанде ки аду ба зарари подшоҳ намеарзад»+.

5Ва подшоҳ Аҳашверӯш ба сухан оғоз намуда, ба Эстери малика гуфт: «Он кас кист, ва он кас куҷост, ки дилаш ҷуръат намудааст чунин амал кунад?»

6Ва Эстер гуфт: «Он шахси аду ва душман ҳамин Ҳомони шарир аст!» Ва Ҳомон ба хузури подшоҳ ва малика ба даҳшат афтод+.

7Ва подшоҳ бо ғазаб аз шаробнӯшӣ хеста ба боғи қаср баромад, ва Ҳомон он ҷо монд, то ки аз Эстери малика барои ҷони худ илтимос намояд, зеро дид, ки аз ҷониби подшоҳ ба сараш балое хоҳад омад.

8Ва ҳангоме ки подшоҳ аз боғи қаср ба хонаи шаробнӯшӣ баргашт, Ҳомон бар нимкате ки болояш Эстер буд, фурӯ ғалтида буд, ва подшоҳ гуфт: «Оё ба номӯси малика низ ба ҳузури ман дар хона таҷовуз мекунад?» Ҳамин ки ин сухан аз даҳони подшоҳ баромад, рӯи Ҳомонро пӯшониданд.

9Ва Ҳарбӯно, яке аз хоҷасароёне ки ба хузури подшоҳ буданд, гуфт: «Инак доре низ ба баландии панҷоҳ зироъ дар хонаи Ҳомон истодааст, ки онро Ҳомон барои Мордахай, ки дар ҳаққи подшоҳ сухани некӯ гуфта буд, сохтааст». Ва подшоҳ гуфт: «Ӯро бар он биовезед!»+

10Бинобар ин Ҳомонро бар доре ки ӯ барои Мордахай муҳайё карда буд, овехтанд, ва ғазаби подшоҳ таскин ёфт+.

БОБИ ҲАШТУМ

Ба бузургӣ расидани Мордахай.

8^1Дар он рӯз подшоҳ Аҳашверӯш хонаи Ҳомони бадхоҳи яҳудиёнро ба Эстери малика дод, ва Мордахай ба ҳузури подшоҳ даромад, зеро Эстер фаҳмонда буд, ки ӯ ба вай чӣ нисбате дорад.

2Ва подшоҳ нигини худро, ки аз Ҳомон гирифта буд, кашида ба Мордахай дод, ва Эстер Мордахайро ба хонаи Ҳомон баргумошт+.

3Ва Эстер боз дар ҳузури подшоҳ сухан ронд, ва пеши пойҳои ӯ афтод, ва гирья кард, ва аз ӯ илтимос намуд, ки бадии Ҳомони Аҷоҷӣ ва қасдеро, ки дар ҳаққи яҳудиён андешида буд, ботил кунад+.

4Ва подшоҳ чӯбдасти тиллоро сӯи Эстер дароз кард, ва Эстер бархоста, ба ҳузури подшоҳ истод,+

5Ва гуфт: «Агар подшоҳ салоҳ донад, ва агар ман ба ҳузури ӯ илтифот пайдо карда бошам, ва ин чиз дар ҳузури подшоҳ муносиб ҳисоб ёбад, ва ман дар назари ӯ некӯ бошам, бигзор навишта шавад, ки мактубҳои дасисакоронаи Ҳомон ибни Ҳамдотои Аҷоҷӣ, ки ӯ дар бораи талаф намудани яҳудиёне ки дар ҳамаи вилоятҳои подшоҳ мебошанд, навишта буд, ботил карда мешавад.

6Зеро, чӣ гуна ман метавонам мусибатеро, ки ба сари қавми ман меояд, бубинам, ва чӣ гуна ман метавонам таҳлукаи ақрабои худро бубинам?»

7Ва подшоҳ Аҳашверӯш ба Эстери малика ва Мордахаи яҳудӣ гуфт: «Инак, хонаи Ҳомонро ба Эстер додам, ва ӯро ба дор овехтанд аз барои он ки ба яҳудиён дасти тааддӣ дароз кард.

8Ва шумо он чиро, ки дар ҳаққи яҳудиён ба назаратон маъқул бошад, аз номи подшоҳ бинависед ва бо нигини подшоҳ мӯҳр кунед, зеро фармонеро, ки аз номи подшоҳ навишта ва бо нигини подшоҳ мӯҳр карда шудааст, ботил намудан мумкин нест»+.

9Ва он гоҳ, дар моҳи сеюм, ки моҳи сивон бошад, дар рӯзи бисту сеюми он, котибони подшоҳ даъват шуданд, ва мувофиқи ҳар он чи Мордахай амр фармуд, ба яҳудиён, ва ба волиён ва ҳокимон ва мирони вилоятҳо, ки аз Ҳинд то Ҳабаш саду бисту ҳафт вилоят буданд, ба ҳар вилоят бо хати он ва ба ҳар қавм бо забони он, ва ба яҳудиён бо хати онҳо ва бо забони онҳо навишта шуд+.

10Ва ӯ аз номи подшоҳ Аҳашверӯш навишта, бо нигини подшоҳ мӯҳр кард, ва мактубҳоро ба воситаи чопарони аспакӣ, ки бар аспҳои тезраве аз миёни тойкурраҳои тозии тавилаи подшоҳ савор шуда буданд, фиристод, —+

11Дар он мактубҳо подшоҳ ба яҳудиёне ки дар ҳар шаҳр мебошанд, иҷозат додааст, ки ҷамъ шуда, барои муҳофизати ҷони худ истодагӣ намоянд, тамоми иқтидори қавм ва вилоятеро, ки ба онҳо адоват доранд, бо якҷоягии тифлон ва занонашон нобуд кунанд, бикушанд ва талаф намоянд ва молу мулки онҳоро толону тороҷ кунанд,

12Дар як рӯз, дар ҳамаи вилоятҳои подшоҳ Аҳашверӯш, дар рӯзи сездаҳуми моҳи дувоздаҳум, ки моҳи адор бошад+.

13«Нусхаҳои ин фармон дар ҳар вилоят ба ҳукми қонун дароварда, ба ҳамаи қавмҳо эълон карда шавад, то ки яҳудиён ба он рӯз барои интиқом гирифтан аз душманони худ тайёр бошанд».

14Он чопарон бар аспҳои тезраве ки аз тавилаи подшоҳ буд, савор шуда, саросемавор ва шитобон бо амри подшоҳ роҳсипор гардиданд, ва ин қонун дар Шушани пойтахт мунташир шуд+.

15Ва Мордахай аз ҳузури подшоҳ бо либоси хисравонаи лоҷвард ва сафед, ва бо афсари бузурги тилло, ва бо қабои катони арғувонӣ берун омад, ва аҳли шаҳри Шушан шод ва хурсанд шуданд+.

16Барои яҳудиён равшанӣ, ва хурсандӣ, ва шодмонӣ, ва сарафрозӣ буд+.

17Ва дар ҳар вилоят ва шаҳр, дар ҳар ҷое ки амри подшоҳ ва қонуни ӯ расид, барои яҳудиён хурсандӣ ва шодмонӣ, базм ва ид буд, ва бисьёре аз қавмҳои ин сарзамин яҳудӣ шуданд, зеро ки тарси яҳудиён онҳоро фаро гирифта буд.

БОБИ НӮҲУМ

Яҳудиён аз душманони худ интиқом мегиранд.

9^1Ва дар моҳи дувоздаҳум, ки моҳи адор бошад, дар рӯзи сездаҳуми он, ки вақти ба амал овардани амри подшоҳ ва қонуни ӯ расида буд, дар рӯзе ки душманони яҳудиён умед доштанд бар онҳо ҳукмфармо шаванд, вале акси он ба амал омада, яҳудиён бар адуёни худ ҳукмфармо шуданд:+

2Яҳудиён дар шаҳрҳои худ, дар ҳамаи вилоятҳои подшоҳ Аҳашверӯш ҷамъ шуданд, то ки ба бадхоҳони худ дасти тааддӣ дароз кунанд, ва ҳеҷ кас пеши онҳо натавонист истодагӣ намояд, чунки тарси онҳо ҳамаи қавмҳоро фаро гирифта буд.

3Ва ҳамаи мирони вилоятҳо, ва волиён, ва ҳокимон, ва амалдорони подшоҳ яҳудиёнро дастгирӣ мекарданд, чунки тарси Мордахай онҳоро фаро гирифта буд,

4Зеро ки Мордахай дар хонаи подшоҳ бузург буд, ва шӯҳраташ дар тамоми вилоятҳо паҳн мешуд, чунки таъсири ин шахс, яъне Мордахай, торафт меафзуд+.

5Ва яҳудиён ҳамаи душманони худро ба зарби шамшер заданд, ва куштанд, ва талаф намуданд, ва ба адуёни худ мувофиқи дилхоҳи худ амал карданд.

6Ва дар Шушани пойтахт яҳудиён панҷсад касро куштанд ва талаф намуданд;

7Ва Паршандото, ва Далфӯн, ва Аспото,

8Ва Пӯрото, ва Адальё, ва Аридото,

9Ва Пармашто, ва Арисой, ва Аридой, ва Вайзото, —

10Даҳ писари Ҳомон ибни Ҳамдотои бадхоҳи яҳудиёнро куштанд, вале дасти худро барои толону тороҷ дароз накарданд.

11Дар ҳамон рӯз шумораи онҳое ки дар Шушани пойтахт кушта шуданд, ба ҳузури подшоҳ хабар дода шуд.

12Ва подшоҳ ба Эстери малика гуфт: «Дар Шушани пойтахт яҳудиён панҷсад кас ва даҳ писари Ҳомонро куштаанд ва талаф намудаанд; дар дигар вилоятҳои подшоҳ чиҳо карда бошанд? Хоҳишат чист? Он қонеъ карда хоҳад шуд. Илтимосат боз чист? Он ба ҷо оварда хоҳад шуд»+.

13Ва Эстер гуфт: «Агар подшоҳ салоҳ донад, бигзор ба яҳудиёне ки дар Шушан мебошанд, иҷозат дода шавад, ки фардо низ бар ҳасби қонуни имрӯз амал кунанд ва даҳ писари Ҳомонро ба дор овезанд».

14Ва подшоҳ гуфт: «Чунин бишавад!» Ва дар Шушан ба ҳукми қонун дароварда шуд, ва даҳ писари Ҳомонро овехтанд.

15Ва яҳудиёне ки дар Шушан буданд, дар рӯзи чордаҳуми моҳи адор низ ҷамъ шуданд, ва дар Шушан сесад касро куштанд, вале дасти худро барои толону тороҷ дароз накарданд.

16Ва дигар яҳудиёне ки дар вилоятҳои подшоҳ буданд, ҷамъ шуданд, то ки барои ҷони худ истодагӣ намуда, аз душманони худ оромӣ ёбанд, ва ҳафтоду панҷ ҳазор нафар адуёни худро куштанд, вале дасти худро барои толону тороҷ дароз накарданд.

17Ин дар рӯзи сездаҳуми моҳи адор ба вуқӯъ омад, ва дар рӯзи чордаҳуми он оромӣ ёфтанд, ва онро рӯзи базм ва шодмонӣ карданд.

18Валекин яҳудиёне ки дар Шушан буданд, дар рӯзи сездаҳуми он ва дар рӯзи чордаҳуми он ҷамъ шуданд, ва дар рӯзи понздаҳуми он оромӣ ёфтанд, ва онро рӯзи базм ва шодмонӣ карданд.

19Бинобар ин яҳудиёни аз ҳисор берун, яъне онҳое ки дар шаҳрҳои беҳисор сукунат доранд, рӯзи чордаҳуми моҳи адорро рӯзи шодмонӣ ва базм ва ид мегардонанд ва ҳадияҳо ба ҳамдигар мефиристанд+.

20Ва Мордахай ин суханонро навишта, ба ҳамаи яҳудиёне ки дар ҳамаи вилоятҳои подшоҳ Аҳашверӯш буданд, ба ҷойҳои наздик ва дур мактубҳо фиристод,

Таъсиси иди пурим.

21То онҳоро ӯҳдадор намояд, ки рӯзи чордаҳуми моҳи адор ва рӯзи понздаҳуми онро ҳар сол ид кунанд,

22Ҳамчун рӯзҳое ки дар онҳо яҳудиён аз душманони худ оромӣ ёфтанд, ва ҳамчун моҳе ки барояшон андӯҳ ба шодмонӣ, ва мотам ба ид мубаддал шуд, — ин рӯзҳоро рӯзҳои базм ва шодмонӣ гардонида, ҳадияҳо ба ҳамдигар ва бахшишҳо ба бенавоён бифиристанд.

23Ва яҳудиён он чиро, ки худашон ба иҷро карданаш шурӯъ намуда буданд, ва он чиро, ки Мордахай ба онҳо навишта буд, қабул карданд,

24Зеро ки Ҳомон ибни Ҳамдотои Аҷоҷӣ, бадхоҳи ҳамаи яҳудиён, ба фикри талаф намудани яҳудиён афтода, барои нобуд ва талаф намудани онҳо пур — яъне қуръа — партофта буд,+

25Валекин вақте ки Эстер ба ҳузури подшоҳ даромад, ӯ бо мактуб амр фармуд, ки қасди баде ки Ҳомон дар ҳаққи яҳудиён андешида буд, ба сари худаш баргардонида шавад, ва ӯро бо писаронаш ба дор овехтанд.

26Аз ин рӯ он рӯзҳоро аз калимаи пур пурим номиданд. Бинобар ин, мувофиқи ҳамаи суханони ҳамин нома, ва он чи худашон дар ин моҷаро дида буданд, ва он чи ба сарашон омада буд,

27Яҳудиён қарор доданд ва ба зиммаи худ ва насли худ ва ҳамаи касоне ки ба онҳо ҳамроҳ мешаванд, ба таври мансухнопазир гирифтанд, ки он ду рӯзро бар тибқи он чи дар бораи онҳо навишта шудааст, ва бар тибқи замоне ки барои онҳо таъин гардидааст, ҳар сол ид кунанд,+

28Ва он рӯзҳо дар ҳар насл, қабила, вилоят ва шаҳр ёдоварӣ ва ид карда шавад, ва ин рӯзҳои пурим аз миёни яҳудиён мансух нагардад, ва зикри онҳо аз наслашон нест нашавад.

29Бинобар ин Эстери малика, духтари Абиҳоил, ҳамроҳи Мордахаи яҳудӣ бо тамоми қатъият навишт, ки ин номаи дуюмро дар бораи пурим риоя намоянд+.

30Ва Мордахай ба ҳамаи яҳудиён, ба саду бисту ҳафт вилояти мамлакати Аҳашверӯш, мактубҳо бо суханони саломатӣ ва садоқат фиристод,+

31То ки ин рӯзҳои пуримро дар замони онҳо риоя намоянд, чунон ки барояшон Мордахаи яҳудӣ ва Эстери малика барқарор кардаанд, ва чунон ки худашон барои худ ва барои насли худ айёми рӯзадориҳо ва фиғонашонро муқаррар намудаанд+.

32Ва бо амри Эстер ин суханони оид ба пурим тасдиқ гардида, дар китоб навишта шуд.

БОБИ ДАҲУМ

Мордахай — шахси олиҷоҳи дуюм баъд аз подшоҳ.

10^1Ва подшоҳ Аҳашверӯш бар замин ва ҷазираҳои баҳр боҷу хироҷ андохт.

2Ва тамоми фаъолияти салтанат ва иқтидори ӯ ва тасвири шавкати Мордахай, ки ӯро подшоҳ ба бузургӣ расонида буд, оё дар китоби вақоеи айёми подшоҳони Модай ва Форс навишта нашудааст+?

3Зеро ки Мордахаи яҳудӣ баъд аз подшоҳ Аҳашверӯш шахси дуюм ва дар миёни яҳудиён бузург ва барои аксари бародарони худ матлуб буд, ки некбахтии қавми худро мехост ва барои саломатии тамоми насли худ ғамхорӣ мекард+.

* 3:9 қурси нуқра — воҳиди калони пул дар замони қадим, ки тақрибан 21 килограмм вазн дошт.

+ 1:1 Эст. 8:9, Эст. 9:30
+ 1:2 Наҳ. 1:1
+ 1:10 Эст. 7:9
+ 1:14 Эзр. 7:14
+ 1:19 Эст. 8:8, Дон. 6:8
+ 1:20 Эфс. 5:33
+ 2:1 Эст. 1:19-20

+ 2:6 4 Подш. 24:14-15, 2 Вак. 36:10, Ирм. 24:1, Ирм. 29:1-2

+ 2:15 Эст. 9:29

+ 2:23 Эст. 6:2, Эст. 10:2

+ 3:7 Наҳ. 2:1, Эст. 9:24, Эст. 9:26, Эзр. 6:15

+ 3:8 Эзр. 4:12, Аъм. 16:20
+ 3:10 Ҳас. 41:42, Эст. 8:2
+ 3:12 Эст. 8:9
+ 3:13 Эст. 8:10, Эзр. 6:15
+ 3:15 Эст. 8:14
+ 4:3 Дон. 9:3
+ 4:7 Эст. 3:9
+ 4:8 Эст. 3:14
+ 4:11 Дон. 2:9
+ 4:16 Эзр. 10:6
+ 5:1 Эст. 4:16
+ 5:2 Эст. 4:11
+ 5:3 Эст. 7:2, Марқ. 6:23
+ 5:8 Эст. 7:3
+ 5:9 Эст. 3:1
+ 5:10 Эст. 6:13
+ 5:11 Эст. 9:7-10, Эст. 3:1
+ 5:14 Эст. 6:4, Эст. 7:9-10
+ 6:1 Эст. 2:23, Эст. 10:2
+ 6:2 Эст. 2:21-22
+ 6:4 Эст. 5:14, Эст. 7:9-10
+ 6:7 3 Подш. 1:33
+ 6:12 2 Подш. 15:30
+ 6:13 Эст. 5:10
+ 7:1 Эст. 5:3, Марқ. 6:23
+ 7:3 Эст. 5:8
+ 7:4 Эст. 3:9
+ 7:6 Эст. 3:10

+ 7:9 Эст. 1:10, Эст. 5:14, Эст. 6:4, Заб. 7:16, Мас. 11:5, Дон. 6:24

+ 7:10 Ҳас. 40:22
+ 8:2 Ҳас. 41:42, Эст. 3:10
+ 8:3 Эст. 3:1
+ 8:4 Эст. 5:2
+ 8:8 Эст. 3:12
+ 8:9 Эст. 1:1, Эст. 3:12, Эст. 1:22
+ 8:10 Ҳас. 41:42, Эст. 3:10, Эст. 3:13
+ 8:12 Эзр. 6:15
+ 8:14 Эст. 3:15
+ 8:15 Мас. 11:10
+ 8:16 Заб. 96:11
+ 9:1 Эзр. 6:15, Эст. 3:13
+ 9:4 2 Подш. 5:10, 1 Вақ. 11:9
+ 9:12 Эст. 5:6, Эст. 7:2
+ 9:19 Наҳ. 8:12
+ 9:24 Эст. 3:7
+ 9:27 Иш. 56:3, Зак. 2:11
+ 9:29 Эст. 2:15
+ 9:30 Эст. 1:1, Эст. 8:9
+ 9:31 Эст. 4:3
+ 10:2 Эст. 2:23, Эст. 6:1-2
+ 10:3 Ҳас. 41:40, Наҳ. 2:10

Айюб

КИТОБИ

АЙЮБ

- 1
- 2
- 3
- 4
- 5
- 6
- 7
- 8
- 9
- 10
- 11
- 12
- 13
- 14
- 15
- 16
- 17
- 18
- 19
- 20
- 21
- 22
- 23
- 24
- 25
- 26
- 27
- 28
- 29
- 30
- 31
- 32
- 33
- 34
- 35
- 36
- 37
- 38
- 39
- 40
- 41
- 42

БОБИ ЯКУМ

Симои маънавии Айюб, дороӣ ва порсоии ӯ.

1^1Марде дар замини Ус буд, ки Айюб ном дошт, ва он мард беайб ва росткор ва худотарс буд ва аз бадӣ дур мешуд+.

2Ва ба ӯ ҳафт писар ва се духтар таваллуд ёфтанд.

3Ва чорвои ӯ аз ҳафт ҳазор бузу гӯсфанд ва се ҳазор шутур ва панҷсад ҷуфт гов ва панҷсад модахар иборат буд, ва ӯ ғуломону канизони бағоят зиёде дошт; ва ин мард аз тамоми аҳли шарқ бузургтар буд+.

4Ва писарони ӯ рафта, дар хонаи ҳар яке дар рӯзи вай базм барпо мекарданд, ва кас фиристода, се хоҳари худро даъват менамуданд, то ки бо онҳо бихӯранд ва бинӯшанд.

5Ва ҳангоме ки давраи рӯзҳои базм анҷом меёфт, Айюб кас фиристода, онҳоро такдис менамуд, ва саҳаргоҳон бархоста, мувофиқи адади ҳамаи онҳо қурбониҳои сӯхтанӣ мебаровард, зеро ки Айюб мегуфт: «Шояд, писаронам хато карда, Худоро дар дили худ хорӣ дода бошанд». Айюб ҳама вақт чунин амал мекард+.

Шайтон ба порсоии Айюб некӯаҳволии ӯро сабаб нишон медиҳад.

6Ва рӯзе воқеъ шуд, ки писарони Худо[*] омаданд, то ки пеши Худованд ҳозир шаванд; ва шайтон низ дар миёни онҳо омад+.

7Ва Худованд ба шайтон гуфт: «Аз куҷо омадӣ?» Ва шайтон ба Худованд ҷавоб гардонда, гуфт: «Аз давр задан бар замин ва аз гаштугузор кардан бар он»+.

8Ва Худованд ба шайтон гуфт: «Оё ба бандаи Ман Айюб диққат додӣ, ки мисли ӯ марди беайб ва росткор ва худотарсе ки аз бадӣ дур мешавад, бар замин нест?»

9Ва шайтон ба Худованд ҷавоб гардонда, гуфт: «Оё Айюб бесабаб аз Худо метарсад?

10Оё Ту барои ӯ ва барои хонаи ӯ ва барои ҳар чизе ки ӯ дорад, гирдогирд ҳисор насохтаӣ? Амали дастҳои ӯро Ту баракат додаӣ, ва чорвои ӯ бар замин паҳн шудааст+.

11Аммо дасти Худро дароз карда, ба ҳар чизе ки ӯ дорад, бизан, — Туро ба ҳузурат дашном хоҳад дод»+.

12Ва Худованд ба шайтон гуфт: «Инак, ҳар чизе ки ӯ дорад, дар дасти туст, фақат ба худи ӯ дасти худро дароз накун». Ва шайтон аз пеши Худованд рафт.

13Ва рӯзе воқеъ шуд, ки писарон ва духтарони Айюб дар хонаи бародари нахустзодаи худ мехӯрданд ва шароб менӯшиданд.

14Ва қосиде назди Айюб омада, гуфт: «Говҳо шудгор мекард, ва модахарҳо дар паҳлуи онҳо мечарид,

15Ва мардуми Сабо ҳуҷум карда, онҳоро гирифтанд, ва навкаронро ба дами шамшер заданд; ва танҳо ман раҳо шудам, то ки ба ту хабар диҳам»+.

16Ҳанӯз вай сухан меронд, ки дигаре омада, гуфт: «Оташи Худо аз осмон афтода, бузу гӯсфандон ва навкаронро сӯзонд, ва онҳоро нобуд кард; ва танҳо ман раҳо шудам, то ки ба ту хабар диҳам»+.

17Ҳанӯз вай сухан меронд, ки дигаре омада, гуфт: «Калдониён се даста шуда, ба шутурҳо ҳамла оварданд ва онҳоро гирифтанд, ва навкаронро ба дами шамшер заданд; ва танҳо ман раҳо шудам, то ки ба ту хабар диҳам»+.

18Ҳанӯз вай сухан меронд, ки дигаре омада, гуфт: «Писарон ва духтарони ту дар хонаи бародари нахустзодаи худ мехӯрданд ва шароб менӯшиданд,

19Ва инак, боди азиме аз ҷониби биёбон омада, чор кунҷи хонаро фаро гирифт, ва он бар ҷавонон фурӯ рафт, ва онҳо мурданд; ва танҳо ман раҳо шудам, то ки ба ту хабар диҳам».

20Он гоҳ Айюб бархоста, ҷомаи худро чок зад, ва мӯйсари худро гирифт, ва бар замин афтода, саҷда бурд+.

21Ва гуфт: «Аз батни модари худ бараҳна берун омадам, ва ба он ҷо бараҳна хоҳам баргашт. Худованд дод, ва Худованд гирифт. Исми Худованд муборак бод»!+

22Дар ҳамаи ин Айюб хатое накард, ва аз Худо шикоят нанамуд.

БОБИ ДУЮМ

Айюб бори дуюм ба ихтиёри шайтон супурда шуд.

2^1Ва рӯзе воқеъ шуд, ки писарони Худо омаданд, то ки пеши Худованд ҳозир шаванд; ва шайтон низ дар миёни онҳо омад, то ки пеши Худованд ҳозир шавад+.

2Ва Худованд ба шайтон гуфт: «Аз куҷо омадӣ?» Ва шайтон ба Худованд ҷавоб гардонда, гуфт: «Аз давр задан бар замин ва аз гаштугузор кардан бар он».

3Ва Худованд ба шайтон гуфт: «Оё ба бандаи Ман Айюб диққат додӣ, ки мисли ӯ марди беайб ва росткор ва худотарсе ки аз бадӣ дур мешавад, бар замин нест? Ва ӯ ҳанӯз ба беайбии худ қоим аст, ва ҳол он ки ту Маро бар зидди ӯ барангехтӣ, то ӯро бесабаб нобуд кунам».

4Вале шайтон ба Худованд ҷавоб гардонда, гуфт: «Пӯст дар ивази пӯст аст, ва ҳар чизе ки одамизод дорад, барои ҷони худ хоҳад дод;

5Аммо дасти Худро дароз карда, ба устухон ва гӯшти ӯ бизан, — Туро ба ҳузурат дашном хоҳад дод».

6Ва Худованд ба шайтон гуфт: «Инак, ӯ дар дасти туст; фақат ҷони ӯро нигоҳдорӣ намо».

7Ва шайтон аз пеши Худованд рафт, ва Айюбро аз кафи нояш то фарқи сараш ба махави сахт гирифтор кард+.

8Ва ӯ сафолпорае гирифт, то ки худро бо он бихорад, дар ҳолате ки андаруни хокистар нишаста буд+.

Айюб ва зани ӯ.

9Ва занаш ба ӯ гуфт: «Оё ту ҳанӯз ба беайбии худ қоим ҳастӣ? Худоро дашном деҳ ва бимир».

10Вале ӯ ба вай гуфт: «Ту мисли яке аз сифлагон сухан меронӣ; наход ки некиро аз Худо қабул кунему бадиро қабул накунем?» Дар ҳамаи ин Айюб бо лабҳои худ хатое накард+.

Айюб ва се дӯсти ӯ.

11Вақте ки се дӯсти Айюб тамоми ин бадиеро, ки ба сари ӯ омада буд, шуниданд, ҳар яке аз макони худ: Алифози Темонӣ ва Билдоди Шуҳӣ ва Сӯфори Наъмотӣ роҳсипор гардида, муттафиқ шуданд, ки бо ҳамдигар омада, ба ӯ ҳамдардӣ изҳор намоянд ва ӯро тасаллӣ диҳанд+.

12Чун аз дур чашм андохта, ӯро нашинохтанд, овози худро баланд карда, гиристанд, ва ҳар яке ҷомаи худро чок заданд, ва хок бар сари худ сӯи осмон пошиданд+.

13Ва ҳафт рӯзу ҳафт шаб бо ӯ бар замин нишастанд, ва касе ба ӯ сухане нагуфт, зеро диданд, ки дарди ӯ бағоят сахт аст+.

БОБИ СЕЮМ

Нутқи якуми Айюб. Шикоят ва андӯҳи ӯ.

3^1Баъд аз он Айюб даҳони худро кушода, рӯзи худро нафрин кард.

2Ва Айюб нидо карда, гуфт:
3«Нест бод рӯзе ки дар он таваллуд ёфтам,
ва шабе ки дар он гуфта шуд:
„Наринае ба вуҷуд омад!“+
4Бигзор он рӯз тира шавад,
онро Худо аз афроз ба ҳисоб наоварад,
ва рӯшноӣ бар он надурахшад!
5Бигзор онро тирагӣ ва зулмот фурӯ барад,
абр бар он сокин шавад,
кусуфоти рӯз онро дар даҳшат андозад!
6Бигзор он шабро торикӣ дар бар гирад,
он ба рӯзҳои сол шарик нашавад,
ба шумораи моҳҳо дохил нагардад!
7Инак, бигзор он шаб нозой бошад,
таронасароӣ дар он шунида нашавад!
8Бигзор онро нафринкунандагони рӯз,
ки метавонанд аждарро бедор кунанд, лаънат гӯянд!

9Бигзор ситораҳои шоми он тира шавад,
он ба нуре интизорӣ барад, — вале набошад,
ва бигзор мижгони саҳарро набинад,
10Барои он ки дарҳои батни модарамро набаст
ва азобро аз чашмонам пинҳон накард!

11Чаро вақте ки аз батн берун омадам, намурдам?

Ва ҳангоме ки аз раҳим баромадам, ҷон надодам+?

12Чаро зонуҳо маро қабул кард?

Ва чаро ба ман сина доданд, ки бимакам?

13Дар он сурат ҳоло мехобидам ва фароғат менамудам,
хоб мекардам ва ором меёфтам,
14Бо подшоҳон ва мушовирони замин,
ки барои худ вайронаҳоро бино мекунанд;
15Ё бо мирон, ки тилло доштаанд,
ва хонаҳои худро аз нуқра пур кардаанд;

16Ё мисли афгонаи гӯронидашудае номавҷуд мебудам,
мисли тифлоне ки рӯшноиро надидаанд+.
17Дар он ҷо шарирон хашмгиниро бас мекунанд,
ва дар он ҷо бемаҷолон ором меёбанд.
18Бандиён бо якҷоягӣ роҳат мекунанд,
овози назоратчиро намешунаванд.
19Хурд ва калон дар он ҷо баробаранд,
ва ғулом аз оғои худ озод аст.
20Чаро рӯшноӣ ба сиёҳбахт дода мешавад,
ва зиндагӣ ба касони талхком,+

21Ки онҳо ба марг интизорӣ мебаранд, ва он намеояд,
ва онро бештар аз ганҷ ҷустуҷӯ менамоянд,+

22Ва ҳар гоҳ, ки қабр пайдо кунанд,
шодикунон ба ваҷд меоянд ва хурсанд мешаванд+?

23Чаро зиндагӣ ба марде дода мешавад, ки роҳаш гум шудааст,
ва Худо дар гирдогирди ӯ хорбанд сохтааст+?

24Пеш аз нони ман оҳу воҳи ман меояд,
ва наъраҳоям мисли об ҷараён дорад.

25Зеро тарсу биме ки доштам, бар ман ғолиб шуд,
ва чизе ки аз он метарсидам, ба сарам омад+.

26Маро осоиш нест, ва оромӣ нест,
ва фароғат нест, ва мусибат фаро расидааст».

БОБИ ЧОРУМ

Нутқи якуми Алифоз.

4^1Ва Алифози Темонӣ ҷавоб гардонда, гуфт:

2«Агар касе кӯшиш намуда ба ту сухане гӯяд,
оё тоқати шунидан дорӣ?

Вале кист, ки тавонад аз сухан гуфтан худдорӣ кунад?

3Инак, ту бисьёр касонро панд додаӣ,
ва дастҳои бемадорро тақвият намудаӣ+.

4Суханони ту рӯҳафтодаро ба по мехезонд,
ва зонуҳои ларзонро ту қувват мебахшидӣ.

5Вале акнун ба сари худат омадааст, ва ту бетоқат шудаӣ;
навбат ба худат расидааст, ва ту аз рӯҳ афтодаӣ.

6Оё таваккали ту ба худотарсии ту
ва умеди ту ба беайбии роҳҳои ту нест+?

7Як мулоҳиза намо: кист, ки бегуноҳ бошад,
ва талаф шуд?

Ва росткорон дар куҷо нобуд шуданд+?

8Чунон ки ман дидаам, касоне ки барои хабосат шудгор
намуда,
ноинсофиро кишт мекунанд, ҳосили онро медараванд;+

9Аз нафаси Худо талаф мешаванд,
ва аз дами ғазаби Ӯ маҳв мегарданд+.
10Наъраи шер, ва овози арсалон,
ва дандонҳои шербачаҳо мешиканад;

11Наррашер, ки нахҷире намеёбад, талаф мешавад,
ва бачаҳои модашер пароканда мешаванд.
12Ва пеши ман чизе махфӣ зоҳир шуд,
ва гӯши ман пичирросе аз ҷониби он шунид.
13Дар миёни андешаҳое ки аз рӯъёҳои шаб пайдо
мешавад,
вақте ки одамонро хоб зер мекунад,+
14Маро тарсу ларз фаро гирифта,
ҳамаи устухонҳоямро ба ларза андохт+.
15Ва рӯҳе аз пешам гузашт;
мӯйҳои баданам сих шуд.
16Ӯ рост истод, вале шамоилашро нашинохтам,
фақат сурате дар пеши назарам буд;
хомӯшӣ ҳукмфармо буд, ва овозе шунидам:+
17„Оё инсон ба ҳузури Худо одил мешавад?

Оё мард ба ҳузури Офаридагори худ пок мешавад?“+

18Модоме ки Ӯ ба бандагони Худ эътимод надорад,
ва дар фариштагони Худ нуқсон меёбад,+

19Чӣ қадар зиёдтар дар сокинони хонаҳои гилин,
ки асосашон хок аст,
ва мисли куя зуд маҳв мешаванд:

20Аз субҳ то шом пора-пора гардида, ба сурати абадӣ
талаф мешаванд,
бе он ки касе ба онҳо диққат диҳад.

21Оё риштаи ҳаёташон дар онҳо бурида намешавад?

Ва онҳо мемиранд, дар ҳолате ки ҳикмат пайдо
намекунанд+.

БОБИ ПАНҶУМ

Давоми он.

5^1Пас, даъват намо, вале кист, ки ба ту ҷавоб гардонад?

Ва ту ба кадоме аз муқаддасон муроҷиат хоҳӣ кард+?

2Зеро ки хашм беақлро мекушад,
ва ҳасад соддалавҳро ба ҳалокат мерасонад+.
3Ман дидаам, ки беақле реша медавонд,
ва ногаҳон маскани ӯ гирифтори бало шуд.
4Фарзандони ӯ аз наҷот маҳрум мешаванд,
ва назди маҳкама озор мекашанд,
ва халоскунандае нест,

5Дар сурате ки ҳосилоти ӯро гуруснагон мехӯранд,
ва аз даруни хорбандҳо онро чида мегиранд,
ва ғоратгарон молу мулки ӯро фурӯ мебаранд.
6Зеро ки ҷафо аз хок намерӯяд,
ва азоб аз замин намесабзад,
7Балки одамизод барои азоб зоида мешавад,
чунон ки шарораҳо парида боло мебароянд.
8Аммо ман ба Худо илтиҷо менамудам,
ва даъвои худро ба Худо месупурдам,
9Ки Ӯ корҳои бузурги беҳадду ҳисобе мекунад,
корҳои аҷоибе ки сону шумор надорад:+
10Ӯ бар рӯи замин борон медиҳад,
ва бар рӯи саҳроҳо об мефиристад+.
11Ӯ афтодагонро ба мартабаи баланд мерасонад,
ва ғамзадагон наҷот ёфта, сарбаланд мешаванд+.

12Ӯ дасисаҳои маккоронро вайрон мекунад,
ва дастҳошон ноил намешавад.

13Ӯ хирадмандонро ба макри худашон гирифтор мекунад,
ва машварати каҷкорон барбод меравад;+

14Онҳо рӯзона ба торикӣ дучор меоянд,
ва пешингоҳ, мисли он ки шаб бошад, даст-дасткунон роҳ мераванд+.

15Ӯ бенаворо аз шамшери даҳони онҳо
ва аз дасти зӯровар наҷот медиҳад+.

16Ва умеде барои бемаҷол пайдо мешавад,
ва ноинсофӣ даҳони худро мебандад+.

17Инак, хушо касе ки Худо варо танбеҳ намудааст!

Пас, ҷазои Қодирро рад накун,+

18Зеро ки Ӯ маҷрӯҳ мекунад ва Худаш ҷароҳатбандӣ менамояд;

Ӯ зарба медиҳад, ва дасти Худаш шифо мебахшад;+

19Дар шаш мусибат туро раҳо мекунад,
ва дар ҳафтумаш ба ту осеб намерасад;+

20Дар вақти қаҳтӣ туро аз мурдан халос мекунад,
ва дар ҷанг аз дасти шамшер+.

21Аз пеши забон пинҳон хоҳӣ шуд, ва аз фалокат,
вақте ки ояд, нахоҳӣ тарсид+.
22Бар тороҷ ва бар қаҳтӣ хоҳӣ хандид,
ва аз ҳайвоноти замин нахоҳӣ тарсид,

23Зеро ки бо сангҳои саҳро ту иттифоқ хоҳӣ кард,
ва ҳайвоноти саҳро бо ту сулҳ хоҳанд баст.

24Ва хоҳӣ донист, ки хаймаи ту саломат аст,
ва чун маскани худро тафаққуд намоӣ, чизе камӣ нахоҳад кард.

25Ва хоҳӣ донист, ки насли ту сершумор аст,
ва авлоди ту мисли алафи замин+.

26Ва дар куҳансолӣ ба қабр хоҳӣ рафт, мисли бандҳои ғалла,
ки дар мавсимаш ғарам карда мешавад+.

27Он чи мо тафтиш кардаем, ин ҷост, ва он дуруст аст;
пас ту онро бишнав, ва барои худ бидон».

БОБИ ШАШУМ

Айюб ба Алифоз ҷавоб мегардонад ва дилсӯзии ӯро металабад.

6^1Ва Айюб ҷавоб гардонда, гуфт:

2«Кошки ғуссаи ман баркашида мешуд,
ва азоби маро бо он бар тарозу мегузоштанд!

3Зеро ки ҳоло он аз реги дарьёҳо вазнинтар аст,
бинобар ин суханонам сахт аст+.

4Зеро ки тирҳои Қодир андаруни ман аст,
ки заҳри онҳоро рӯҳи ман мечашад;
даҳшатҳои Худо бар зидди ман саф бастааст+.

5Оё гӯрхар дар алафзор ҳанг мезанад?

Оё наргов дар сари охури худ маос мезанад?

6Оё чизи бемазаро намак назада мехӯранд?

Оё сафедии тухм таъм дорад?

7Ҷони ман аз даст расондан ба ин чизҳо нафрат дорад:

онҳо мисли чиркоби ҷисми ман аст.

8Кошки орзуи ман ба амал меомад,
ва Худо умеди маро ба иҷро мерасонд!

9Ва Худо таваҷҷӯҳ намуда, маро маҳв мекард,
ва дасти Худро дароз карда, риштаи умри маро мебурид!+

10Ва ин барои ман боз як тасаллӣ мешуд,
ва ман дар азияти беамони худ аз он дилхуш мешудам,
ки суханони Қуддусро инкор накардаам.

11Ман чӣ куввате дорам, ки умедвор шавам?

Ва чӣ муроде дорам, ки сабр пеша кунам?

12Оё қуввати ман қуввати сангҳост?

Оё ҷисми ман аз мис аст?

13Оё ман комилан бемаҷол нестам,
ва тавфиқ аз ман дур нашудааст?

14Маъюс аз ҷониби ёраш сазовори марҳамат аст,
агарчи тарси Қодирро тарк карда бошад.

15Бародарони ман мисли селоб бевафогӣ карданд,
мисли маҷрои селҳое ки гузашта мераванд,+
16Ки онҳо аз ях тираранг мебошанд,
ва барф дар онҳо ниҳон аст;

17Вале дар ҳавои гарм ҷорӣ шуда, торафт камоб мегарданд,
ва дар авҷи гармо аз ҷои худ нопадид мешаванд;

18Самтҳои роҳи худро каҷу килеб мекунанд ва буғ гардида,
ба дараҷаи нестӣ мерасанд.

19Қофилаҳои Темо ба онҳо назар медӯзанд,
корвонҳои Шабо ба онҳо умед мебанданд,+

20Аммо аз умеди худ хиҷил мешаванд:

ба он ҷо омада, ноумед мешаванд.

21Акнун шумо низ монанди он шудаед:

даҳшатро дида, тарсидаед.

22Оё ман гуфтаам: „Чизе ба ман бибахшед?

Ва аз молу мулки худ ришвае барои ман бидиҳед?

23Ва маро аз дасти душман халос кунед?

Ва фидия дода маро аз дасти мустабидон бихаред?“

24Маро таълим диҳед, ва ман хомӯш хоҳам монд;
ба ман бифаҳмонед, ки чӣ ғалате кардаам?

25Чӣ пурзӯр аст суханони ростӣ!

Вале танбеҳи шумо чиро исбот мекунад?

26Оё гумон мекунед, ки суханон барои исбот кофист?

Ва гуфтори маъюс мисли бод аст+?

27Дар ҳаққи ятим қуръа мепартоед,
ва ёри худро асбоби харидуфурӯш мегардонед.

28Ва акнун марҳамат карда ба ман назар андозед,
ва ман дар пеши шумо дурӯғ нахоҳам гуфт.

29Баргардед, то ки ноинсофӣ нашавад.

Ва боз баргардед, чунки адолати ман яқин аст.

30Оё дар забони ман ноинсофӣ ҳаст?

Магар коми ман суханони фитнаангезро фарқ намекунад?

БОБИ ҲАФТУМ

Давоми нутқи Айюб.

7^1Оё ҳаёти одамизод бар замин пурмашаққат нест,
ва рӯзҳои ӯ мисли рӯзҳои муздур нест+?

2Чунон ки ғулом иштиёқманди соя аст,
ва чунон ки муздур умедвори музди худ мебошад,+

3Ончунон моҳҳои пуразоб насиби ман гардидааст,
ва шабҳои пуризтироб барои ман таъин шудааст.

4Вақте ки мехобам, мегӯям:

„Кай мехеста бошам?“

Ва шаб кашол меёбад,
ва ман гирифтори бедорхобӣ шуда, то субҳидам аз паҳлу ба паҳлу мегардам+.

5Ҷисми ман бо кирмҳо ва лӯндаҳои хок пӯшида шудааст;
пӯсти ман мекафад ва рим мекунад.

6Рӯзҳои ман аз моку тезравтар аст,
ва бо ноумедӣ анҷом меёбад+.

7Ба ёд овар, ки ҳаёти ман бод аст,
ва чашми ман некиро дигар нахоҳад дид.

8Чашми касе ки маро дидааст, маро дигар нахоҳад дид;
чашмони Ту сӯи ман назар хоҳад кард, — ва дигар нахоҳам буд+.

9Чунон ки абр пароканда шуда, нопадид мегардад,
ончунон касе ки ба гӯр фурӯ меравад, боло нахоҳад баромад,

10Ба хонаи худ дигар нахоҳад баргашт,
ва маконаш дигар ӯро нахоҳад шинохт+.
11Ман низ даҳони худро нахоҳам боздошт,
аз тангии рӯҳи худ сухан хоҳам ронд,
аз талхии ҷони худ шиква хоҳам кард.
12Оё ман дарьё ҳастам, ё наҳанг,
ки бар ман посбон гузоштаӣ?

13Вақте ки мегӯям: „Ҷойхобам маро тасаллӣ хоҳад дод, ва бистарам андӯҳи маро хоҳад бардошт“, —

14Ту маро бо хобҳо метарсонӣ,
ва бо рӯъёҳо дар даҳшат меандозӣ,
15Ва он гоҳ ҷони ман хафақонро,
яъне маргро аз ин устухонҳои ман афзал медонад.

16Аз ҷон безор шудаам, то абад зиндагӣ нахоҳам кард;
маро тарк намо, зеро ки рӯзҳоям ҳеҷу пуч аст+.

17Чист инсон, ки ӯро писанд кунӣ,
ва ба ӯ диққат диҳӣ,+
18Ва ҳар субҳ ӯро тафаққуд намоӣ,
ва ҳар лаҳза ӯро биозмоӣ+?

19То ба кай аз ман рӯй намегардонӣ, маро вонамегузорӣ,
то ки оби даҳони худро фурӯ барам+?

20Ҳатто гуноҳ карда бошам ҳам, ба Ту, эй нигаҳбони одамизод, чӣ метавонам бикунам?

Чаро маро ҳадафи Худ гардондаӣ,
ба тавре ки ман барои худ бори гарон шудаам+?

21Ва чаро ҷиноятамро намеомурзӣ,
ва аз гуноҳам намегузарӣ?

Зеро ки ҳоло дар хок хоҳам хобид,
ва маро хоҳӣ ҷуст, — ва дигар нахоҳам буд».

БОБИ ҲАШТУМ

Нутқи якуми Билдод, ки Айюбро риёкор мешуморад.

8^1Ва Билдоди Шуҳӣ ҷавоб гардонда, гуфт:+

2«То ба кай чунин суханонро хоҳӣ гуфт?

Ва гуфтори даҳонат боди пурталотуме хоҳад буд?

3Оё Худо дар доварӣ каҷкорӣ менамояд?
Ва Қодир адолатро каҷ мекунад+?
4Модоме ки писаронат назди Ӯ хато кардаанд,
Ӯ онҳоро ба дасти гуноҳашон супурдааст.
5Агар ту Худоро биҷӯӣ,
ва аз Қодир илтиҷо намоӣ,
6Ва агар ту пок ва росткор бошӣ,
яқин аст, ки Ӯ бар ҳифзи ту хоҳад бархост,
ва маскани адли туро мукаммал хоҳад кард+.
7Ва агар аввали ту назарногир бошад,
охири ту бағоят нашъунамо хоҳад ёфт.
8Зеро ки аз наслҳои қадим бипурс,
ва ба тадқиқоти падарони онҳо диққат намо:+
9Мо дирӯза ҳастем, ва чизе намедонем,
чунки рӯзҳои мо сояе бар замин аст+.

10Онҳо, охир, туро таълим хоҳанд дод, ба ту хоҳанд гуфт,
ва суханонро аз таҳти дили худ берун хоҳанд овард.

11Оё най бе ботлоқ қад мекашад?

Оё қамиш бе об нумӯ мекунад?

12Ҳанӯз дар айни таровати худ, бе он ки бурида шуда бошад,
пеш аз ҳар алаф хушк мешавад+.
13Чунин аст тариқи ҳамаи худобехабарон;
ва умеди кофир нест хоҳад шуд,+
14Ки худбоварии ӯ решакан мешавад,
ва паноҳгоҳи ӯ хонаи анкабӯт аст:+

15Бар хонаи худ такья мекунад, вале наметавонад истодагӣ намояд;
онро сахт медорад, вале наметавонад қоим бошад+.

16Пеши офтоб нахл сабзу хуррам аст,
ва навдаҳояш бар рӯи боғаш паҳн мешавад,
17Решаҳояш назди чашма ба ҳам мепечад,
аз миёни сангҳо гузашта меравад,
18Аммо агар аз ҷои худ канда шавад,
ҷояш онро инкор карда, мегӯяд: „Туро надидаам!“+

19Ана ҳамин аст шодмонии роҳи он!

Ва аз хок дигарон хоҳанд сабзид.

20Инак, Худо беайбро тарк наменамояд,
ва бадкешонро дастгирӣ намекунад.

21Ӯ боз даҳонатро аз ханда пур хоҳад кард,
ва лабҳоятро аз нидои шодмонӣ+.

22Бадхоҳонат пероҳани хиҷолат дар бар хоҳанд кард,
ва хаймаи шарирон маҳв хоҳад шуд»+.

БОБИ НӮҲУМ

Айюб ба Билдод ҷавоб мегардонад: ӯ гуноҳкор аст, лекин на риёкор.

9^1Ва Айюб ҷавоб гардонда, гуфт:

2«Яқин медонам, ки чунин аст,
вале инсон чӣ гуна ба ҳузури Худо одил шавад+?

3Агар бихоҳад бо Ӯ баҳс кунад,
яке аз ҳазор ҳам ба вай ҷавоб нахоҳад дод+.
4Ӯ донодил ва бо қуввати Худ ҷасур аст;
кист, ки бар зидди Ӯ қиём карда, саломат монда бошад?

5Ӯ кӯҳҳоро мекӯчонад, ва намефаҳманд;
дар ғазаби Худ онҳоро чаппа мекунад.

6Заминро аз ҷои он меҷунбонад,
ва сутунҳои он ба ларза меояд+.

7Ба офтоб амр мефармояд, ва он тулӯъ намекунад;
ва ситорагонро мӯҳр мезанад.

8Танҳо Худаш осмонро мегустаронад,
ва бар баландиҳои баҳр қадамгузор мешавад+.

9Дубби Акбар, Ҷаббор ва Парвин ва бурҷҳои ҷанубро офаридааст+.

10Корҳои бузурги беҳадду ҳисобе мекунад,
ва корҳои аҷоибе ки сону шумор надорад+.

11Инак, аз пешам убур менамояд, вале Ӯро намебинам;
ва бодвор гузашта меравад, вале Ӯро пайхас намекунам.

12Инак, мерабояд; кист, ки Ӯро боздорад?

Кист, ки ба Ӯ бигӯяд: „Чӣ мекунӣ“?

13Худо ғазаби Худро бознамедорад;
мададгорони раҳаб[*] зери пои Ӯ пахш мешаванд+.

14Алалхусус ман магар метавонам ба Ӯ ҷавоб гардонам,
ва суханони худро ба ҳузури Ӯ интихоб намоям?

15Ҳарчанд ҳақ ба ҷониби ман бошад ҳам, ҷуръат надорам ҷавоб гардонам,
балки назди Довари худ тазаррӯъ хоҳам кард+.
16Агар Ӯро мехондам, ва Ӯ ба ман ҷавоб медод,
— бовар намекардам, ки овози маро шунидааст,

17Чунки Ӯ маро бо тундбоди хашмаш шикаст медиҳад,
ва ҷароҳатҳои маро бесабаб афзун мекунад,

18Маро намегузорад, ки нафаси худро рост кунам,
балки маро аз талхиҳо сер мекунад.

19Агар ин бо қувват вобаста бошад, инак Ӯ ҷасур аст,
ва агар бо доварӣ вобаста бошад, кист, ки маро хабар кунад+?

20Агар худро сафед кунам, даҳонам маро айбдор менамояд;
ва агар беайб бошам, Ӯ маро каҷкор мешуморад+.

21Ман беайб ҳастам,
ғами ҷони худро намехӯрам,
аз зиндагии худ безор шудаам+.
22Фарқ надорад, бинобар ин мегӯям,
ки Ӯ беайб ва шарирро ба ҳалокат мерасонад+.
23Агар тозиёна баногоҳ бикушад,
ба яъси бегуноҳон Ӯ истеҳзо мекунад.
24Замин ба дасти шарир дода шудааст;
вай рӯи доварони онро мепӯшонад.
Агар Ӯ набошад, пас кист+?
25Ва рӯзҳои ман аз даванда тезравтар аст,
— медавад, некӣ намебинад,+
26Мисли заврақҳои бардӣ ба зудӣ мегузарад,
мисли уқобе ки ба нахҷир дартоз ҳамла мекунад.

27Агар бигӯям, ки „биё, андӯҳи худро фаромӯш кунам,
туршрӯии худро бартараф намоям ва кушодарӯй гардам“, —

28Аз азиятҳои худ саропо ба изтироб меоям,
зеро медонам, ки Ту маро бегуноҳ ҳисоб нахоҳӣ кард.

29Модоме ки ман айбдор ҳисоб ёбам,
чаро бар абас заҳмат кашам?
30Агар дар оби барф ғусл намоям
ва дастҳои худро бо собун тоза кунам,+
31Он гоҳ маро дар ифлосӣ меғӯтонӣ,
ба тавре ки либосҳоям аз ман нафрат хоҳад кард.

32Зеро ки Ӯ мисли ман одамизод нест, ки тавонам ба Ӯ ҷавоб гардонам,
ва якҷоя ба дорулқазо биравем+.

33Дар миёни мо ҳакаме нест,
ки дасти худро бар ҳар дуи мо бигузорад.

34Кошки асои Худро аз ман дур мекард,
ва бими Ӯ маро дар даҳшат намеандохт!

35Он гоҳ сухан мерондам ва аз Ӯ наметарсидам,
зеро ки ман ба худии худ чунин нестам.

БОБИ ДАҲУМ

Давоми нутқи Айюб.

10^1Ҷони ман аз зиндагии ман безор шудааст;
ба андӯҳи худ дода мешавам;
аз талхии ҷони худ сухан меронам+.
2Ба Худо мегӯям: „Маро айбдор накун;
ба ман бифаҳмон, ки аз барои чӣ бо ман мубориза мекунӣ+?

3Оё барои Ту хуб аст, вақте ки ситам мекунӣ,
вақте ки аз амали дастҳои Худ нафрат менамоӣ,
ва бар машварати шарирон нурафкан мешавӣ?
4Оё Туро чашмони башар аст?
Оё дидани Ту мисли дидани инсон аст+?
5Оё рӯзҳои Ту мисли рӯзҳои инсон аст?
Оё солҳои Ту мисли рӯзҳои мард аст,
6Ки гуноҳи маро ҷустуҷӯ менамоӣ
ва хатои маро кофтуков мекунӣ,
7Агарчи медонӣ, ки айбдор нестам,
ва аз дасти Ту халоскунандае нест+?

8Дастҳои Ту сурати маро сохта, ҳаматарафа мукаммал намудааст ва маро офаридааст,

— ва маро нобуд мекунӣ+?

9Ба ёд овар, ки маро мисли сафол сириштаӣ,

— ва маро ба хок бармегардонӣ+?

10Ту, охир, маро мисли шир рехтаӣ,
ва маро мисли панир ба қиём овардаӣ+.

11Маро пӯст ва гӯшт пӯшондаӣ,
ва маро бо устухонҳо ва пайҳо пайвастаӣ.

12Ҳаёт ва эҳсон ба ман ато кардаӣ,
ва тафаққуди Ту рӯҳи маро нигаҳбонӣ намудааст.

13Вале ин чизҳоро низ дар дили худ пинҳон доштаӣ, —
медонам, ки ин андаруни Ту буд, —

14Ки агар хатое кунам, Ту бар ман камин хоҳӣ кард,
ва аз гуноҳи ман нахоҳӣ гузашт.

15Агар айбдор бошам, вой бар ман!

Ва агар ҳақ ба ҷониби ман бошад, ҷуръат надорам сари худро бардорам:

аз нанг сер шудаам ва доим залолати худро мебинам.

16Ва агар як лаҳза сар бардорам, Ту мисли шер маро сайд хоҳӣ кард,
ва боз корҳои аҷоиби Худро ба ман нишон хоҳӣ дод.

17Шоҳидони нави Худро ба муқобили ман хоҳӣ овард,
ва ғазаби Худро бар ман пурзӯр хоҳӣ кард,
ва фавҷҳои азобу уқубат пай дар ҳам ба сари ман хоҳанд омад+.

18Пас чаро маро аз батн берун овардӣ?

Кошки ҳамон вақт мемурдам, ва чашме маро намедид,+

19Ки он вақт ба чизи номавҷуде монанд мебудам,
ва аз батн рост ба қабр бурда мешудам!

20Рӯзҳои ман, охир, ҳанӯз кам аст, пас маро тарк намо,
ва аз ман даст каш, то ки каме кушодарӯй гардам,+

21Пеш аз он ки бебозгашт биравам,
ба кишвари торикӣ ва зулмот,+
22Ба кишвари тирагӣ, ки мисли торикист,
ба кишвари зулмот, ки тартиботе надорад,
ва тирагии он мисли торикист“».

БОБИ ЁЗДАҲУМ

Нутқи якуми Сӯфор.

Ӯ Айюбро дурӯғгӯй ва риёкор мешуморад.

11^1Ва Сӯфори Наъмотӣ ҷавоб гардонда, гуфт:+

2«Оё ба суханони бисьёр ҷавоб додан мумкин нест?

Ва оё ҳақ ба ҷониби марди сухандон аст?

3Оё ҳарзагӯии ту мардумро хомӯш мекунад,
ва ту таҳқир менамоӣ, ва касе туро хиҷолат намедиҳад?

4Ва ту мегӯӣ: „Сабақи ман пок аст,
ва ман дар чашмони Ту беайб ҳастам“+.
5Валекин кошки Худо сухан биронад,
ва лабҳои Худро бар ту бикушояд,
6Ва асрори ҳикматро ба ту бифаҳмонад,
зеро ки асли моҳияти он дучандон аст!

Пас бидон, ки Худо баъзе аз гуноҳҳоятро барои ту фаромӯш хоҳад кард.

7Оё беинтиҳоии Худоро метавонӣ дарьёбӣ?

Оё то ба ақсои умқи Қодир метавонӣ бирасӣ?

8Он мисли баландиҳои осмон аст, — чӣ метавонӣ бикунӣ?

Аз қаъри дӯзах чуқуртар аст, — чӣ метавонӣ бидонӣ+?

9Андозаи он аз замин дарозтар
ва аз баҳр фарохтар аст.

10Агар Ӯ бодвор гузашта равад, ва касеро бандӣ кунад,
ва мардумро барои ҷазои вай ҷамъ оварад, — кист, ки Ӯро боздорад+?

11Зеро ки Ӯ риёкоронро медонад,
ва чун талбисро мебинад, оё ба он диққат намекунад?

12Ва шахси ҷоҳил соҳибдил хоҳад шуд,
ва мисли харкурраи ваҳшӣ бошад ҳам, одами дуруст хоҳад гардид.

13Агар ту дили худро рост кунӣ,
ва дастҳои худро сӯи Ӯ дароз кунӣ,+
14Агар ҷафоеро, ки дар дасти туст, дур кунӣ,
ва ноинсофиро дар хаймаҳои худ ҷойгир накунӣ,+

15Яқин аст, ки он гоҳ чеҳраи худро хоҳӣ бардошт, бе он ки айбе дошта бошӣ,
ва матин хоҳӣ буд ва нахоҳӣ тарсид.

16Зеро ки ту азияти худро фаромӯш хоҳӣ кард,
онро мисли обе ки гузашта рафтааст, ба ёд хоҳӣ овард.

17Ва умри ту аз пешингоҳ равшантар хоҳад шуд;
баъзан тира шавад ҳам, мисли субҳ хоҳад гардид+.

18Ва дилпур хоҳӣ буд, зеро ки умеде ҳаст,
ва гирду пешро аз назар гузаронда, дилпурона хоҳӣ хобид.

19Ва ором хоҳӣ хобид, ва чизе туро нахоҳад тарсонид,
ва бисьёр касон ба ту хушомад хоҳанд кард+.

20Вале чашмони шарирон хира хоҳад шуд,
ва паноҳгоҳ аз онҳо дур хоҳад шуд,
ва умедашон фақат ҷон додан аст».

БОБИ ДУВОЗДАҲУМ

Айюб ба ҳар сеи онҳо ҷавоб мегардонад;

ӯ ҳикмати худбоваронаи онҳоро рад мекунад.

12^1Ва Айюб ҷавоб гардонда, гуфт:
2«Яқин аст, ки шумо гузини қавм ҳастед,
ва ҳикмат бо шумо хоҳад мурд.
3Ман низ мисли шумо соҳибдил ҳастам;
аз шумо камтар нестам;
ва кист, ки чунин чизҳоро надонад?
4Ман барои ёрони худ хандахариш шудаам, —
агарчи Худоро мехонам, ва Ӯ маро иҷобат менамояд, —
оре, хандахариш шудаам, агарчи одил ва беайб ҳастам+.

5Ба фикри лоубол, тамасхур барои мусибатзада аст,
ва зарба барои касонест, ки пояшон лағҷидааст.

6Хаймаҳои тороҷгарон ором аст,
ва онҳое ки Худоро ба ғазаб меоваранд, дар амният мебошанд,
ки ҳар яке худои худро дар дасти худ доранд+.

7Валекин аз чорпоён бипурс, ва туро таълим хоҳанд дод,
ва аз мурғони ҳаво бипурс, ва ба ту хабар хоҳанд дод;

8Ё бо замин мусоҳиба намо, ва туро таълим хоҳад дод,
ва моҳиёни баҳр ба ту ҳикоят хоҳанд кард.

9Кист аз ҳамаи онҳо, ки надонад,
ки дасти Худованд инро ба вуҷуд овардааст?

10Ҷони тамоми мавҷудот
ва рӯҳи тамоми навъи башар дар дасти Ӯст+.

11Оё гӯш суханонро намесанҷад,
чунон ки ком таъми хӯрокро фарқ мекунад+?

12Ҳикмат дар пирон аст,
ва хирад дар умри дароз+.

13Ҳикмат ва қудрат дар Ӯст,
машварат ва хирад аз они Ӯст.

14Инак, Ӯ хароб мекунад, ва он чиз аз нав бино нахоҳад ёфт;
касеро бандӣ мекунад, ва банди он кас кушода нахоҳад шуд+.

15Инак, обҳоро бозмедорад, ва хушк мешаванд,
ва онҳоро сар медиҳад, ва заминро чаппаву роста мекунанд.

16Қудрат ва ҳикмат аз они Ӯст,
ғалаткунанда ва чапғалатдиҳанда назди Ӯст.
17Ӯ мушовиронро бемулоҳиза мегардонад,
ва доваронро саргаранг мекунад;+
18Бандҳои подшоҳонро мекушояд,
ва бар камарҳошон миёнбанд мебандад;+
19Коҳинонро урьён мегардонад,
ва зӯроваронро вожгун мекунад;
20Суханваронро аз забон маҳрум менамояд,
ва зеҳни пиронро мерабояд;
21Забуниро бар мирон фурӯ мерезад,
ва камарбанди тавонгаронро суст мекунад;+
22Умқҳоро аз даруни торикӣ ошкор месозад,
ва зулмотро ба рӯшноӣ мебарорад;+

23Халқҳоро афзун мегардонад, ва онҳоро маҳв менамояд;
халқҳоро вусъат медиҳад, ва онҳоро тарк мекунад;+

24Сарварони қавми заминро аз ақл маҳрум менамояд,
ва онҳоро дар бодияи бероҳа сарсону саргардон мекунад:+

25Дар торикӣ даст-дасткунон роҳ мераванд,
ва рӯшноӣ нест;
ва онҳоро мисли мастон сарсону саргардон мекунад+.

БОБИ СЕЗДАҲУМ

Давоми нутқи Айюб.

13^1Инак, ҳамаашро чашми ман дидааст,
ва гӯши ман шунида, дарк намудааст.

2Он қадар, ки шумо медонед, ман низ медонам;
аз шумо камтар нестам.

3Аммо ман мехоҳам ба Қодир сухан ронам,
ва орзу дорам ба Худо исбот намоям+.

4Валекин шумо дурӯғ мебофед,
ҳамаатон табибони афсунгар ҳастед.

5Кошки тамоман хомӯш менишастед!

Ин барои шумо ҳикмат ҳисоб меёфт+.

6Пас, мазаммати маро бишнавед,
ва ба эродҳои лабҳоям гӯш андозед.

7Оё ба хотири Худо ноинсофона сухан меронед?

Ва аз барои Ӯ фиребгарона гап мезанед?

8Оё ба Ӯ рӯйбинӣ мекунед?

Оё барои Худо муддаӣ мешавед?

9Оё хуб мешавад, ки Ӯ шуморо таҳқиқ намояд?

Оё Ӯро фиреб мекунед, чунон ки инсонро фиреб мекунанд+?

10Шуморо сахт ҷазо хоҳад дод,
агар рустӣ рӯйбинӣ кунед.

11Кибриёи Ӯ, охир, шуморо дар даҳшат хоҳад андохт,
ва тарси Ӯ шуморо фаро хоҳад гирифт.

12Ёдовариҳои шумо мисли хокистар аст;
ҳисорҳои шумо ҳисорҳои гилин аст.

13Назди ман хомӯш бошед, ва ман сухан хоҳам ронд,
ва ҳар чи бар сарам ояд — ояд.
14Барои чӣ гӯшти худро бо дандони худ бигазам
ва ҷони худро ба кафи худ бигирам?
15Инак, маро қатл кунад ҳам,
ба Ӯ умед хоҳам баст,
аммо беайбии роҳҳои худро ба ҳузури Ӯ исбот хоҳам кард.

16Ин низ барои ман наҷот хоҳад буд,
зеро ки риёкор ба хузури Ӯ нахоҳад омад.

17Сухани маро бодиққат бишнавед,
ва фикри ман ба гӯшҳотон хоҳад расид.

18Инак, ба мурофиа оғоз намудаам;
медонам, ки сафед хоҳам шуд.

19Кист, ки тавонад ба ман мухолифат кунад?

Дар он сурат ҳоло хомӯш шуда, ҷон медодам+.

20Фақат ду чизро ба ман накун,
он гоҳ аз ҳузури Ту пинҳон нахоҳам шуд:

21Дасти Худро аз ман дур кун,
ва бигзор бими Ту маро дар даҳшат наандозад+.

22Ва даъват намо, ва ман ҷавоб хоҳам дод,
ё ки сухан ронам, ва ба ман ҷавоб гардон+.

23Гуноҳҳо ва хатоҳои ман чӣ қадар аст?

Ҷиноят ва хатои маро ба ман маълум намо.

24Чаро рӯи Худро пинҳон медорӣ,
ва маро душмани Худ ҳисоб мекунӣ+?

25Оё барги пажмурдаро ба ҳарос меандозӣ,
ва хаси хушкидаро таъқиб менамоӣ+?

26Зеро ки талхиҳоро бар ман менависӣ,
ва хатоҳои ҷавониамро ба ман нисбат медиҳӣ,+

27Ва пойҳои маро дар ишкел меандозӣ,
ва ҳамаи роҳҳои маро мепоӣ —
кафи пойҳои маро пайгирӣ мекунӣ+.

28Ва ин бечора мисли чизи пӯсида аз ҳам ҷудо мешавад,
мисли либосе ки куя зада бошад+.

БОБИ ЧОРДАҲУМ

Давоми он.

14^1Одамизод, ки аз зан зоида мешавад,
рӯзҳояш кам ва азобаш бисьёр аст:+
2Мисли гул месабзад ва пажмурда мешавад,
ва мисли соя мегурезад ва боқӣ намемонад+.

3Оё бар чунин махлуқе чашмони Худро менигаронӣ,
ва маро бо Худ ба мурофиа мебарӣ?

4Кист, ки тавонад аз чизи наҷис чизи поке берун оварад?

Як нафар ҳам нест+.
5Агар рӯзҳои вай муайян
ва шумораи моҳҳои вай назди Ту бошад,
ва ҳадде барояш гузошта бошӣ, ки аз он наметавонад бигзарад, —

6Аз вай рӯй гардон, то ки дам гирад
ва рӯзашро мисли муздуре ба анҷом расонад+.
7Яқинан барои дарахт умеде ҳаст:
агар бурида шавад, боз хоҳад сабзид,
ва навдаи он барҳам нахоҳад хӯрд;
8Агар решаи он дар замин пир шуда,
кундаи он дар хок бимирад,

9Ҳамин ки бӯи об ба он бирасад, нашъунамо хоҳад ёфт,
ва мисли ниҳоле ки нав шинонда шуда бошад, шохаҳо хоҳад расонид.

10Валекин мард мемирад, — ва фано мешавад,
ва одам ҷон медиҳад, — ва куҷост ӯ?
11Чунон ки обҳо аз дарьё меравад,
ва наҳр бе об монда, хушк мешавад,+
12Ончунон одамизод хобида, дигар намехезад;
то даме ки осмон фано нашавад,
бедор нахоҳанд шуд, ва аз хобашон сар нахоҳанд бардошт+.

13Кошки маро дар гӯр руст мекардӣ,
то вақти фурӯ нишастани ғазабат пинҳон медоштӣ ва бароям мӯҳлате муайян намуда,
пас аз он маро ба ёд меовардӣ!+

14Агар мард бимирад, оё боз зиндагӣ хоҳад кард?

Дар тамоми рӯзҳои замони муайяни худ умедвор мешудам,
то даме ки табдили ман фаро расад+.

15Маро даъват менамудӣ, ва ман ба Ту ҷавоб мегардондам;
иштиёқманди амали дастҳои худ мегаштӣ,+

16Зеро ки он гоҳ қадамҳои маро дар шумор меовардӣ,
ва хатои маро намепоидӣ;+
17Ҷинояти ман дар лӯлае сар ба мӯҳр мебуд,
ва гуноҳи маро рӯпӯш мекардӣ.

18Валекин, чунон ки кӯҳ афтода, гард-гард мешавад,
ва сахра аз ҷои худ меҷунбад;
19Об сангҳоро месояд,
ҷараёнҳояш хоки заминро шуста мебарад,
ончунон Ту умеди инсонро несту нобуд мекунӣ.

20Ӯро ба сурати абадӣ мағлуб менамоӣ, ва меравад;
рӯи ӯро дигаргун месозӣ, ва ӯро мефиристонӣ.

21Писаронаш бой мешаванд, ва ӯ намедонад;
ва ё ба залолат меафтанд, ва ӯ вазъияти онҳоро пайхас намекунад+.

22Аммо ҷисми ӯ бар ӯ дард мекунад,
ва ҷони ӯ андаруни ӯ мотам мегирад».

БОБИ ПОНЗДАҲУМ

Нутқи дуюми Алифоз. Ӯ бартарии Айюбро аз ҷиҳати дониш ва таҷриба эътироф намекунад.

15^1Ва Алифози Темонӣ ҷавоб гардонда, гуфт:+

2«Оё хирадманд бо дониши пуч ҷавоб медиҳад?

Ва батни худро аз боди самум пур мекунад+?

3Оё бо гапи номуносиб исбот менамояд?

Ва бо суханоне ки аз онҳо ҳеҷ фоидае нест?

4Лекин ту худотарсиро поймол намудаӣ,
ва илтиҷоро ба ҳузури Худо кам кардаӣ,

5Зеро ки гуноҳи ту даҳони туро ром намудааст,
ва ту забони ҳилагаронро хуш кардаӣ.

6Туро даҳонат айбдор мекунад, ва на ман;
ва лабҳоят ба зидди ту далолат менамояд+.

7Оё дар насли одамизод ту аввалин таваллуд ёфтаӣ?

Ва ё пеш аз талҳо ба вуҷуд омадаӣ+?

8Оё рози Худоро шунидаӣ?

Ва ҳикматро сӯи худ ҷалб намудаӣ+?

9Чӣ медонӣ, ки онро мо надонем?

Чӣ мефаҳмӣ, ки он назди мо набошад+?

10Ҳам мӯйсафед ва ҳам пиронсол дар байни мо ҳастанд,
ки умрашон аз умри падари ту бузургтар аст.

11Оё тасаллиҳои Худо барои ту кам аст?

Ва сухане ки бо мулоимат ба ту гуфта мешавад?

12Чаро дилат туро боло гирифтааст?

Ва чаро чашмонат аз хашм барқ мезанад?

13Зеро ки рӯҳи худро ба зидди Худо нигаронидаӣ,
ва аз даҳонат чунин суханонро мебарорӣ.

14Инсон чист, ки пок бошад?

Ва оё зодаи зан одил мешавад+?

15Инак, Ӯ ба муқаддасони Худ эътимод надорад,
ва осмон дар назараш пок нест,+

16Алалхусус одамизод зишт ва фосид аст,
ки ноинсофиро мисли об менӯшад+.

17Фикри худро ба ту изҳор менамоям, маро бишнав;
ва он чи дидаам, ҳикоят мекунам,

18Ки хирадмандон онро аз падарони худ ривоят кардаанд
ва пинҳон надоштаанд,+
19Ки танҳо ба онҳо ин замин дода шуда буд,
ва аз миёни онҳо бегонае нагузашта буд.

20Шарир дар тамоми рӯзҳои худ гирифтори сӯзу гудоз аст,
ва солҳои башумор барои ситамгар таъин шудааст.

21Садои даҳшатҳо дар гӯшҳои ӯст;
дар ҳини осоиштагӣ тороҷгар ба сараш меояд;

22Боварӣ надорад, ки аз торикӣ раҳо хоҳад шуд,
ва ба гумонаш шамшер ӯро дар камин аст;

23Барои порчаи ноне дарбадар гашта, мепурсад: „Куҷост?“

Медонад, ки назди ӯ рӯзи торикӣ муҳайёст.
24Тангӣ ва мӯҳтоҷӣ ӯро дар даҳшат меандозад,
мисли подшоҳе ки ба ҷанг тайёр шуда бошад,
ӯро мағлуб месозад,

25Зеро ки ӯ ба Худо дасти тааддӣ дароз кардааст
ва ба Қодир густохӣ намудааст,
26Гардандарозӣ карда, дар таҳти ҳалқаҳои
ғафси ҷавшани худ бар Ӯ тохт овардааст,
27Чунки рӯи худро бо фарбеҳии худ пӯшондааст,
ва камараш қабат-қабат чарбу бастааст;+
28Ва дар шаҳрҳои вайрон сокин хоҳад шуд,
дар хонаҳои ғайримаскуне
ки ба харобӣ маҳкум гардидааст.

29Ӯ бой нахоҳад шуд, ва сарваташ қоим нахоҳад монд,
ва молу мулкаш бар замин афзоиш нахоҳад ёфт;
30Аз торикӣ халос нахоҳад шуд;
ниҳолашро аланга хушк хоҳад кард,
ва аз нафаси даҳони Ӯ нобуд хоҳад шуд+.

31Бигзор ин одами гумроҳ ба батолат бовар накунад,
зеро ки батолат мукофоти ӯ хоҳад шуд;
32Пеш аз расидани рӯзаш фано хоҳад шуд,
ва шоху баргаш сабзу хуррам нахоҳад буд;+
33Мисли ток ғӯраи худро хоҳад рехт,
ва мисли зайтун муғҷаи худро хоҳад партофт;

34Зеро ки хонадони риёкор гирифтори бекасӣ хоҳад шуд,
ва аҳли байти ришвахӯрро оташ маҳв хоҳад кард+.

35Онҳое ки ба хабосат ҳомила мешаванд, бадиро мезоянд,
ва батнашон макрро тайёр мекунад»+.

БОБИ ШОНЗДАҲУМ

Ҷавоби чоруми Айюб. Ӯ ба Худо аз дӯстони худ, ки дар иштибоҳ афтодаанд, шикоят мекунад.

16^1Ва Айюб ҷавоб гардонда, гуфт:

2«Чунин чизҳоро аз ҳад зиёд шунидаам;
ҳамаатон тасаллидиҳандагони ғамовар ҳастед.

3Оё суханони пуч хотима хоҳад ёфт?

Ва чист, ки туро ба ҷавоб гардондан водор менамояд+?

4Ман низ мисли шумо сухан мерондам,
агар ҷони шумо ба ҷои ҷони ман мебуд;
барои шумо суханон иншо мекардам,
ва сари худро ба шумо меҷунбондам;
5Бо даҳони худ шуморо далер менамудам,
ва тасаллии лабҳоям дарди шуморо сабук мекард.

6Агар сухан ронам, дардам сабук намешавад,
ва агар хомӯш монам, чӣ дарде аз ман дур мешавад?

7Аммо акнун Ӯ маро бетоқат кардааст.
Тамоми хонадони маро Ту маҳв намудаӣ,+
8Ва ҷисми маро пурчин кардаӣ,
ки ин бар зидди ман шоҳид шудааст;
ва лоғарии ман бар ман қиём намуда,
дар пеши ман гувоҳӣ медиҳад.

9Ғазаби Ӯ маро медарад ва бо ман адоват дорад;
дандонҳои Худро бар ман ғиҷиррос мезанонад.
Душманам чашмонашро ба ман ало мекунад+.
10Мардон даҳони худро бар ман воз кардаанд,
бо суханони нангин рухсорҳоямро мезананд;
бар қасди ман забон як кардаанд+.
11Худо маро ба ноинсофон таслим намудааст,
ва ба дасти шарирон маро супурдааст.
12Ором будам, ва Ӯ маро пора-пора кардааст,
ва аз гарданам дошта, маро шикастааст,
ва маро барои Худ ҳадаф қарор додааст+.
13Камонандозони Ӯ маро иҳота кардаанд.
Гурдаҳоямро реш мекунанд, ва раҳмаш намеояд;
заҳраи маро бар замин мерезад;+
14Маро рахна бар рахна мекушояд,
мисли баҳодуре бар ман тохт меоварад.
15Бар пӯсти худ палос дӯхтаам,
ва шохи худро дар хок гузоштаам.
16Рӯи ман аз гирья суп-сурх шудааст,
ва бар мижгони ман зулмот аст,
17Гарчанде ки ҳеҷ ситаме дар дасти ман нест,
ва дуои ман нок аст.
18Эй замин! Хуни маро рӯпӯш накун,
ва бигзор дар умқи ту барои фиғони ман ҷое набошад.

19Инак, алҳол низ Гувоҳи ман дар осмон аст,
ва Шоҳиди ман дар арши аъло!+
20Маро тамасхур мекунед, эй дӯстонам!
Чашми ман сӯи Худо ашк мерезад,
21То ки Ӯ байни мард ва Худо доварӣ намояд,
чунон ки байни одамизод ва ёри вай аст.
22Зеро ки солҳои андак ба охир мерасад,
ва ман ба роҳи бебозгашт хоҳам рафт.

БОБИ ҲАФДАҲУМ

Давоми нутқи Айюб.

17^1Рӯҳи ман пажмурда шудааст, рӯзҳои ман ба поён мерасад,
қабристон барои ман муҳайёст.

2Ба ростӣ, тамасхуркунандагон гирдогирди мананд,
ва чашми ман дар талхгӯиҳои онҳо сокин аст+.

3Гарав гузошта, ба ҳузури Худ ба ман зомин шав!

Вагар на, кист, ки барои ман дасти паймон диҳад+?

4Зеро ки дили онҳоро аз хирад ниҳон доштаӣ,
бинобар ин онҳоро баланд нахоҳӣ бардошт.

5Касе ки ёронашро ба сони нахҷир таслим мекунад,
чашмони бачагонаш сиёҳ меравад.

6Худо маро вирди забони мардум гардондааст,
ва ман касе шудаам, ки ҳама ба рӯяш туф мекунанд+.

7Ва чашми ман аз ғусса хаста шудааст,
ва тамоми андомам мисли соя гардидааст.

8Росткорон дар ин бора мутаҳайир хоҳанд шуд,
ва бегуноҳ бар риёкор ба ғазаб хоҳад омад.

9Вале одил дар роҳи худ устувор хоҳад буд,
ва каси покизадаст боз ҳам қавӣ хоҳад шуд.

10Валекин ҳамаатон метавонед бозгашта биёед,
ва дар миёни шумо хирадманде нахоҳам ёфт.

11Рӯзҳоям гузаштааст, андешаҳоям, — орзуҳои дилам, —
барбод рафтааст+.
12Шабро мехоҳанд ба рӯз мубаддал кунанд,
нурро ба торикӣ наздик оваранд+.
13Агар умед кунам, ки дӯзах хонаи ман аст,
ва дар торикӣ бистари худро андозам,+
14Агар ба гӯр гӯям: „Ту падари ман ҳастӣ“,
ва ба кирм гӯям: „Ту модар ва хоҳари ман ҳастӣ“, —

15Пас, умеди ман куҷост?

Ва кист, ки умеди маро дида бошад?

16Он ба дарвозаи дӯзах фурӯ хоҳад рафт,
вақте ки якҷоя дар хок фурӯд оем».

БОБИ ҲАЖДАҲУМ

Нутқи дуюми Билдод.

Ӯ ногузир будани ҳалокати шариронро қайд менамояд.

18^1Ва Билдоди Шуҳӣ ҷавоб гардонда, гуфт:+

2«То ба кай ба суханон идома хоҳӣ дод?

Аввал мулоҳиза кунед, ва баъд сухан хоҳем ронд.

3Чаро мисли чорпое ҳисоб ёбем
ва дар назари шумо кундзеҳн намоем+?

4Эй, ки ҷони худро дар ғазаби худ медарӣ!

Наход ки барои ту замин хароб шавад,
ва кӯҳпора аз ҷояш кӯч кунад?

5Бо вуҷуди ин, нури шарирон хомӯш хоҳад шуд,
ва шарораи оташи онҳо рӯшноӣ нахоҳад дод+.

6Дар хаймаи ӯ нур тира хоҳад гардид,
ва чароғаш бар ӯ хомӯш хоҳад шуд.

7Қадамҳои пурзӯри ӯ танг хоҳад шуд,
ва машвараташ ӯро вожгун хоҳад кард+.

8Зеро ки бо пойҳояш дар дом хоҳад афтод,
ва бар рӯи тӯр роҳ хоҳад рафт+.

9Тузоқ пошнаи ӯро хоҳад қапид,
ва қапқон ӯро сахт нигоҳ хоҳад дошт.

10Ҷела барояш бар замин ниҳон аст,
ва чапарак барояш дар сари роҳ.

11Аз ҳар тараф даҳшатҳо ӯро хоҳад тарсонид,
ва дар ҳар қадамаш ӯро таъқиб хоҳад кард+.

12Насли ӯ гуруснагӣ хоҳад кашид,
ва ҳалокат барои афтодани ӯ тайёр аст;

13Андоми ҷисми ӯро хоҳад хӯрд:

нахустзодаи марг андоми ӯро хоҳад хӯрд.

14Аз хаймаи ӯ, ки паноҳгоҳи ӯст, ронда хоҳад шуд,
ва сӯи подшоҳи даҳшатҳо бурда хоҳад шуд.

15Дар хаймаи ӯ, ки дигар аз они ӯ набошад, даҳшатҳо сокин хоҳад шуд;
бар маскани ӯ кибрит боронида хоҳад шуд+.

16Решаҳои ӯ аз зер хушк хоҳад шуд,
ва шоху барги ӯ аз боло бурида хоҳад шуд.

17Зикри ӯ аз замин маҳв хоҳад шуд,
ва номи ӯро бар рӯи саҳро касе нахоҳад хонд+.

18Ӯро аз рӯшноӣ ба торикӣ хоҳанд ронд,
ва аз дуньё дур хоҳанд кард.

19Дар оилаи ӯ на аберае ӯро хоҳад буд ва на наберае;
ва дар иқоматгоҳҳои ӯ касе боқӣ нахоҳад монд+.

20Аз рӯи ӯ ғарбиён ҳайрон хоҳанд монд,
ва шарқиён ба даҳшат хоҳанд афтод.
21Ба яқин чунин аст масканҳои каси ноинсоф,
ва ҳамин аст қисмати маконе ки Худоро намешиносад»+.

БОБИ НУЗДАҲУМ

Ҷавоби панҷуми Айюб; бузургии имони ӯ.

19^1Ва Айюб ҷавоб гардонда, гуфт:

2«То ба кай ҷони маро андӯҳгин мекунед?

Ва маро бо суханон озор медиҳед?

3Ин даҳ маротиба аст, ки маро маломат менамоед,
ва шарм надошта, ба ман дуруштӣ мекунед.

4Ва агар ҳақиқатан ғалат карда бошам,
ғалатам бо ман мондааст.

5Агар ҳақиқатан бар ман такаббур карданӣ ва нанги маро ба ман нишон доданӣ бошед,

6Пас бидонед, ки Худо дар ҳаққи ман каҷкорӣ намудааст ва бо тӯри Худ маро печонда гирифтааст.

7Инак, аз дасти зулм фарьёд мекашам, ва мустаҷоб намешавам;
истиғоса мебарам, ва инсофе нест+.

8Роҳи маро тавора кашидааст, ва ман наметавонам гузарам;
ва бар тариқҳои ман торикӣ афкандааст+.

9Ҷалоли маро аз ман кашида гирифтааст,
ва тоҷи сари маро дур кардааст+.

10Маро гирдогирд хароб кардааст, ва ман талаф мешавам;
ва умеди маро, мисли дарахте, решакан кардааст.

11Ғазаби Худро бар ман афрӯхтааст,
ва маро душмани Худ ҳисоб кардааст+.
12Фавҷҳои Ӯ якҷоя меоянд,
ва роҳи худро сӯи ман кушодаанд,
ва гирдогирди хаймаи ман ҷойгир шудаанд+.
13Бародаронамро аз ман дур кардааст,
ва ошноҳоям аз ман тамоман бегона шудаанд+.
14Ақрабоям маро тарк намудаанд,
ва ошноҳоям маро фаромӯш кардаанд.

15Меҳмонони хонаам ва канизонам маро бегона ҳисоб мекунанд:

дар назари онҳо одами ғайр шудаам.

16Ғуломи худро мехонам, ва ҷавоб намедиҳад,
агарчи бо даҳони худ ӯро тазаррӯъ менамоям.

17Нафаси ман барои занам нафратангез шудааст,
ва тазаррӯи ман барои бародаронам+.

18Бачаҳои кӯча низ аз ман нафрат доранд;

Вақте ки мехезам, маро таҳқир мекунанд+.

19Ҳамаи маҳрамони розам аз ман безор шудаанд,
ва онҳое ки дӯст медоштам, ба ман зид шудаанд.

20Устухонам ба пӯсти баданам часпидааст,
ва фақат бо вораи дандонҳоям мондаам.

21Ба ман лутф намоед, ба ман лутф намоед шумо, эй ёронам!

Зеро ки дасти Худо бар ман зарба расондааст+.

22Чаро мисли Худо маро таъқиб мекунед
ва аз гӯшти ман сер намешавед?

23Кошки суханонам навишта мешуд!

Кошки дар китобе дарҷ меёфт!+

24Кошки бо қалами оҳанин
ва қалъагӣ бар кӯҳпорае ба сурати абадӣ канда мешуд!+

25Ва ман медонам, ки фидиягузори ман зинда аст,
ва дар замони охир бар замин қиём хоҳад кард+.

26Вале агарчи пӯсти ман пӯсида гардад,
ман дар ҷисми худ Худоро мебинам+.
27Ӯро ман барои худ мебинам,
ва чашмонам ба Ӯ менигарад, ва на чашми бегонае;
гурдаҳоям андаруни ман талаф шудааст.

28Аммо агар бигӯед, ки „чӣ сон ӯро таъқиб кунем?“,
ва қарор диҳед, ки решаи бадӣ дар ман аст, —
29Пас, шумо аз шамшер тарсон бошед,
зеро ки зарбаҳои шамшер хашмовар аст,
то бидонед, ки доварӣ ҳаст»+.

БОБИ БИСТУМ

Нумқи дуюми Сӯфор дар бораи бебақоии бахти шарирон.

20^1Ва Сӯфори Наъмотӣ ҷавоб гардонда, гуфт:+

2«Аз он сабаб андешаҳоям маро ба ҷавоб гардондан таҳрик медиҳад, ки ман таҳқирро ҳис кардам:

3Мазаммати пурмаломатро дар ҳаққи худ шунидам,
ва рӯҳе аз даруни хирадам маро водор менамояд, ки ба ту ҷавоб диҳам.

4Оё инро надонистаӣ, ки аз қадимулайём,
аз замоне ки одамизод бар замин пайдо шудааст,+

5Таронасароии шарир кӯтоҳмуддат аст,
ва шодии риёкор ба як тарфатулайн аст?

6Ҳарчанд ки шавкаташ то ба осмон баланд гардад,
ва сараш ба абрҳо бирасад,+

7Мисли наҷосаташ абадан нест хоҳад шуд;
онҳое ки ӯро дида буданд, хоҳанд гуфт: „Ӯ куҷост?“+

8Мисли хоб хоҳад парид, ва ӯро нахоҳанд ёфт,
ва мисли рӯъёи шаб аз назар ғоиб хоҳад шуд+.

9Чашме ки ӯро дида буд, дигар нахоҳад дид,
ва маконаш дигар ба ӯ нахоҳад нигарист+.

10Писаронаш бо бенавоён мувосо хоҳанд кард,
ва дастҳояш сарвати ӯро гардонда хоҳад дод.

11Устухонҳояш, ки пур аз таровати ҷавонии ӯст,
бо ӯ дар хок хоҳад хобид.
12Агарчи дар даҳони ӯ бадӣ ширин аст,
ва онро дар таги забонаш ниҳон мекунад,+
13Ва онро дареғ дошта, тарк намекунад,
ва онро дар лунҷи худ нигоҳ медорад, —
14Хӯроки ӯ дар амъояш табдил ёфта,
андаруни ӯ мисли заҳри гурзаҳо хоҳад шуд.

15Сарватеро, ки фурӯ бурда буд, қай хоҳад кард:

онро Худо аз шиками ӯ бадар хоҳад ронд.

16Ӯ заҳри гурзаҳоро хоҳад макид;
забони афъӣ ӯро хоҳад кушт.

17Ӯ ҷӯйборро нахоҳад дид:

наҳрҳо ва ҷӯйҳои асал ва қаймоқро.

18Дороии худро хоҳад баргардонид,
ва онро фурӯ нахоҳад бурд;
сарваташ ҳарчанд бузург бошад ҳам,
аз он шод нахоҳад шуд.

19Зеро ки ӯ бар бенавоён зулм карда, онҳоро партофтааст;
хонаеро, ки бино накардааст, тороҷ намудааст.

20Чунки дар шиками худ сериро надонистааст;
аз бору буди худ чизеро халос нахоҳад кард.

21Аз пурхӯрии ӯ чизе боқӣ намемонад,
пас нозу неъмати ӯ пойдор нахоҳад буд.

22Вақте ки ҳавасҳояш пурра ба иҷро расад, ӯ ба танг хоҳад омад;
ҳар дасти ситамкаш бар ӯ қиём хоҳад кард.

23Чун шикамашро пур кардан хоҳад,

Худо шиддати ғазаби Худро бар ӯ равона хоҳад кард,
ва онро мисли борон бар ҷисми ӯ меборонад.

24Агар аз яроқи оҳанин гурезад,
камони мисин ӯро шикоф хоҳад кард:

25Ҷисмашро шикофта, аз тахтапушташ берун хоҳад омад,
ва барқи синон аз заҳраи ӯ хоҳад гузашт;
даҳшатҳо ӯро фаро хоҳад гирифт+.

26Тамоми торикӣ барои паноҳкардагони ӯ муҳайёст;
оташе ки касе надамида бошад, ӯро хоҳад хӯрд ва он
чиро, ки дар хаймаи ӯ боқист, талаф хоҳад кард+.

27Осмон гуноҳи ӯро ошкор хоҳад кард,
ва замин ба муқобили ӯ хоҳад бархост.

28Ҳосили хонаи ӯ талаф хоҳад шуд:

дар рӯзи ғазаби Ӯ барбод хоҳад рафт.

29Чунин аст қисмати одами шарир аз ҷониби Худо,
ва қазову қадари ӯ аз ҷониби Қодир»+.

БОБИ БИСТУ ЯКУМ

Ҷавоби шашуми Айюб.

Хушбахтии шарирон баъзан вақти бисъёр давом мекунад, то даме ки ба доварии Худо дучор оянд.

21^1Ва Айюб ҷавоб гардонда, гуфт:

2«Сухани маро бодиққат бишнавед,
ва ин барои ман тасаллиҳои шумо хоҳад буд.

3Маро тоқат кунед, ва ман сухан хоҳам ронд;
ва баъд аз сухан ронданам тамасхур намо+.

4Оё шикоятам ба зидди одамест, ки мисли ман бошад?

Ва чаро ман бесабрӣ накунам?

5Ба ман назар кунед ва мутаҳайир шавед,
ва даст бар даҳон бимонед+.

6Ман низ, чун ба ёд оварам, ба ҳаяҷон меоям,
ва ҷисми маро ларза мегирад.

7Чаро шарирон зинда мемонанд,
ба пирӣ мерасанд ва сарват афзун мекунанд+?

8Наслашон ба ҳузури онҳо, бо онҳо сиҳат саломат аст
ва авлодашон пеши назари онҳост.

9Хонаҳошон аз тарс эмин аст,
ва асои Худо бар онҳо нест.

10Нарговашон бордор мекунад, ва зоеъ намеравад;
модаговашон мезояд, ва гӯсолаи он нобуд намешавад.

11Кӯдакони худро мисли рамае мефиристанд, ва бачаҳои онҳо рақс мекунанд.

12Бо даф ва барбат месароянд,
ва бо садои най дилхушӣ мекунанд.

13Рӯзҳои худро дар хушбахтӣ мегузаронанд,
ва ба як тарфатулъайн ба қабр фурӯд меоянд.

14Ва ба Худо мегӯянд: „Аз мо дур шав!

Ба донистани тариқҳои Ту хоҳиш надорем+.

15Қодир кист, ки Ӯро ибодат кунем?

Ва чӣ нафъ дорад, ки ба Ӯ илтиҷо намоем?“+

16Яқин дорам, ки нозу неъматашон дар дасти онҳо нест.

Машварати шарирон аз ман дур бод!+

17Оё бисьёр воқеъ шудааст, ки нури шарирон хомӯш бошад,
ва ҳалокаташон бар сарашон омада бошад,
ва Ӯ дар ғазаби Худ азиятҳоро насиби онҳо гардонда бошад+?

18Оё онҳо мисли хасе пеши бод гардидаанд?

Ва мисли пари коҳе ки гирдбод гирифта мебарад+?

19Мегӯед, ки „Худо ҷафои варо барои фарзандони вай саришта хоҳад кард“.

Бигзор Ӯ худи варо сазо диҳад, то ки вай инро бидонад,+

20Чашмонаш мусибати варо бубинад,
ва худаш аз ҷоми ғазаби Қодир бинӯшад,+

21Зеро ки баъд аз мурданаш варо дар хонааш чӣ ҳоҷате ҳаст,
дар сурате ки шумораи моҳҳояш ба итмом расидааст?

22Оё Худоро дониш омӯхтан мумкин аст,
дар сурате ки Ӯ бар нуфуси улвӣ доварӣ мекунад+?

23Яке дар айни бардамии худ мемирад,
дар ҳолате ки тамоман бекудурат ва некрӯз аст;

24Зарфҳояш пур аз шир аст,
ва мағзу устухонҳояш тару тоза аст.
25Вале дигаре дар талхин ҷон мемирад,
дар ҳолате ки аз некӯӣ лаззат набурдааст.
26Онҳо якҷоя дар хок мехобанд,
ва кирмҳо онҳоро рӯпӯш мекунад.
27Инак фикрҳои шуморо медонам,
ва дасисаҳоеро, ки дар ҳаққи ман ноҳақ андешидаед.

28Зеро ки мегӯед: „Куҷост хонаи наҷиб?

Ва куҷост хаймаи масканҳои шарирон?“

29Оё аз сайёҳон напурсидаед,
ва далелҳои онҳоро наметавонед инкор намоед,

30Ки бадкор дар рӯзи мусибат маҳфуз дошта мешавад,
ва дар рӯзи ғазаб ба паноҳгоҳе бурда мешавад+?

31Кист, ки тавонад роҳи ӯро дар пеши ӯ мазаммат намояд?

Ва кист, ки ӯро барои кардаи ӯ сазо диҳад+?

32Ва ӯ ба гӯристон бурда мешавад,
ва дар мазораш нигаҳбоне гузошта мешавад.

33Кулӯхҳои водӣ барои ӯ ширин аст,
ва аз қафояш издиҳоми мардум гусел мекунанд,
ва пешопеши ӯ онҳо сону шумор надоранд.

34Пас, чӣ гуна маро бо суханони пуч тасаллӣ медиҳед,
дар сурате ки аз ҷавобҳои шумо фақат хиёнат боқӣ мондааст?»

БОБИ БИСТУ ДУЮМ

Нутқи сеюми Алифоз.

Ӯ мисли пештара Айюбро гуноҳкор мешуморад.

22^1Ва Алифози Темонӣ ҷавоб гардонда, гуфт:+

2«Оё мард ба Худо фоида мерасонад?

Ба яқин, соҳибфаҳм фақат ба худаш фоида мерасонад.

3Оё ба ин ки ту одил бошӣ, Қодирро ҳоҷате ҳаст?

Ва оё Ӯро фоидае ҳаст аз он ки ту роҳҳои худро беайб созӣ+?

4Оё аз боиси худотарсии ту Ӯ туро азият медиҳад?

Бо ту ба мурофиа меояд?

5Оё шарорати ту бузург нест?

Ва гуноҳҳои ту беинтиҳо нест?

6Яқин аст, ки ту аз бародарони худ ноҳақ гарав гирифтаӣ,
ва либоси бараҳнагонро кашидаӣ+.

7Ба ташна об надодаӣ,
ва аз гурусна нонро дареғ доштаӣ+.

8Вале шахси муштзӯр соҳиби замин буд,
ва олимақом дар он сокин мешавад.

9Бевазанонро тиҳидаст фиристодаӣ,
ва бозувони ятимон шикаста шудааст+.

10Бинобар ин гирдогирди ту домҳост,
ва тарси ногаҳонӣ туро дар изтироб андохтааст,+

11Ё торикӣ, ки чизеро дар он намебинӣ,
ва оби фаровон туро пӯшонидааст+.
12Худо, охир, дар афрози осмон аст;
ба сари ситораҳо бингар: чӣ гуна онҳо баланд аст!+

13Вале ту мегӯӣ: „Худо чӣ медонад?

Оё Ӯ метавонад аз миёни тирагӣ доварӣ намояд+?

14Абрҳо пардаи Ӯст, ва Ӯ намебинад,
ва дар гунбази афлок гардиш мекунад“.
15Оё ту тариқи қадимиёнро пайравӣ менамоӣ,
ки мардуми ҷафокор бо он равона буданд,
16Ва онҳо бемаҳал маҳкум гардиданд,
ва буньёдашон ба наҳре мубаддал шуд+?
17Чунки ба Худо гуфтанд: „Аз мо дур шав!
Ва Қодир ба мо чӣ метавонад бикунад?“+

18Ва ҳол он ки Ӯ хонаҳошонро аз нозу неъмат пур карда буд.

Машварати шарирон аз ман дур бод!+
19Одилон инро дида, шод шуданд,
ва бегуноҳ онҳоро тамасхур кард:+
20„Ба яқин, мухолифони мо талаф шудаанд,
ва бақияи онҳоро оташ хӯрдааст“.
21Пас, бо Ӯ мувофиқат намо, ва саломат бош;
ба ин тариқ ба некӯӣ ноил хоҳӣ шуд.
22Аз даҳони Ӯ таълимот биомӯз.
ва гуфтори Ӯро дар дили худ ҷойгир намо+.
23Агар ба Қодир руҷӯъ намоӣ, бино хоҳӣ ёфт,
ба шарте ки ноинсофиро аз хаймаи худ дур созӣ,+

24Ва хазинаи тиллоро дар хок
ва зари Ӯфирро дар сангҳои селобҳо андозӣ, —+
25Он гоҳ Қодир хазоини тиллои ту
ва нуқраи хушъиёр барои ту хоҳад буд,
26Зеро ки он вақт аз Қодир шодкомӣ хоҳӣ ёфт,
ва рӯи худро сӯи Худо хоҳӣ бардошт+.

27Сӯи Ӯ дуо хоҳӣ гуфт, ва Ӯ туро иҷобат хоҳад намуд,
ва ту назрҳои худро иҷро хоҳӣ кард+.

28Ва чизеро ният кунӣ, ва он барои ту ба амал хоҳад омад,
ва бар роҳҳои ту рӯшноӣ хоҳад дурахшид+.

29Агар сарпаст кунанд, хоҳӣ гуфт: „Баландӣ бидеҳ!“,
ва Ӯ сархамро наҷот хоҳад дод;

30Он касро низ, ки бегуноҳ набошад, раҳо хоҳад кард,
ва ба туфайли покии дастҳои ту вай раҳо хоҳад шуд»+.

БОБИ БИСТУ СЕЮМ

Ҷавоби ҳафтуми Айюб: ӯ муштоқи Худои Ҳай аст.

23^1Ва Айюб ҷавоб гардонда, гуфт:

2«Имрӯз низ шикваи ман талх аст,
чунки зарбаи дасти Ӯ аз оҳу воҳи ман сахттар аст.

3Кошки медонистам, ки Ӯро аз куҷо ёбам,
то ки пеши тахти Ӯ биёям!

4Даъвои худро ба ҳузури Ӯ пешниҳод менамудам,
ва даҳонамро аз далелҳо пур мекардам+.

5Суханонеро, ки ба ҷавоби ман мегуфт, медонистам,
ва он чи ба ман мегуфт, мефаҳмидам.

6Оё бо қуввати азими Худ бо ман ҷидол менамуд?

Не! Балки ба ман диққат медод.

7Он гоҳ росткор ба Ӯ исбот мекард,
ва ман аз дасти Довари худ ба сурати абадӣ раҳоӣ меёфтам.

8Инак, ба тарафи шарқ меравам, вале Ӯ ёфт намешавад,
ва ба тарафи ғарб, — вале Ӯро пайхас намекунам;

9Ба тарафи шимол, вақте ки Ӯ ҳаракат мекунад, — Ӯро намебинам;
ба тарафи ҷануб, вақте ки Ӯ рӯ меоварад, — Ӯро мушоҳида намекунам.

10Зеро роҳеро, ки бар он истодаам, Ӯ медонад;
агар маро меозмуд, мисли тилло мебаромадам+.

11Пои ман изи қадами Ӯро гирифта рафтааст:

тариқи Ӯро нигоҳ доштаам, ва аз он сар натофтаам.

12Аз ҳукми лабҳои Ӯ дур нашудаам;
суханони даҳони Ӯро бештар аз ротибаи худ ниҳон доштаам.

13Валекин Ӯ якраъй аст, ва кист, ки Ӯро баргардонад?

Ва он чи дили Ӯ хоҳад, ба ҷо меоварад+.

14Ҳамин тавр Ӯ муқаддаротро дар ҳаққи ман анҷом медиҳад:

ва мисли ин назди Ӯ бисьёранд.
15Бинобар ин аз хашми Ӯ ба ҳарос меафтам;
вақте ки мулоҳиза мекунам, аз Ӯ метарсам.
16Худо дар дили ман ваҳм андохтааст,
ва Қодир маро ҳаросон кардааст,

17Зеро ки на аз торикӣ кори ман тамом шудааст,
ва на аз дидори ман,
ки онро зулмот пӯшондааст.

БОБИ БИСТУ ЧОРУМ

Давоми ҷавоби Айюб.

24^1Чаро аз ҷониби Қодир вақтҳо таъин карда нашудааст?

Ва чаро орифони Ӯ рӯзҳои Ӯро намебинанд?

2Марзаҳоро мекӯчонанд;
рамаро медузданд ва мечаронанд+.

3Хари ятимонро гирифта мебаранд;
наргови бевазанро ба гарав мегиранд.

4Бенавоёнро аз роҳ мегурезонанд:

мазлумони замин якҷоя пинҳон мешаванд+.

5Инак онҳо, мисли харони ваҳшӣ дар биёбон,
ба фаъолияти худ берун омада, хӯроки худро ҷустуҷӯ мекунанд:

дашт ба ҳар яке барои бачагонаш ризқу рӯзӣ мерасонад.

6Дар саҳро хӯшаҳои бо алаф омехтаро медараванд,
ва ангури дерпази токзори шарирро мечинанд.

7Бараҳна мехобанд, бе он ки либосе дошта бошанд,
ва дар сармо онҳоро рӯпӯше нест+.

8Аз бориши кӯҳсор тар мешаванд,
ва азбаски паноҳгоҳе надоранд, кӯҳпораро қучоқ мекунанд.

9Ятимро аз пистон ҷудо карда мебаранд,
ва бачаи мискинро ба гарав мегиранд.

10Онҳоро водор мекунанд, ки бараҳна, бе либос роҳ раванд;
ва гуруснагон бандҳои гандумро мебардоранд;

11Дар миёни деворҳо равған мекашанд;
дар чархуштҳо ангур зер мекунанд, ва ташна мемонанд.

12Аз даруни шаҳр мардум фиғон мекашанд,
ва ҷони маҷрӯҳон истиғоса мебарад,
вале Худо инро мазаммат намекунад+.
13Инҳо аз ҷумлаи душманони рӯшноӣ мебошанд,
тариқҳои онро эътироф намекунанд,
ва дар роҳҳояш қадам намегузоранд:+
14Қотил пеш аз дамидани субҳ мехезад,
мискин ва бенаворо мекушад,
ва шабона бо дуздӣ машғул мешавад.
15Чашми зинокор низ мунтазири бегоҳирӯзист,
вай мегӯяд: „Чашми касе маро нахоҳад дид“,
— ва ба рӯяш ниқоб мепӯшад,+
16Дар торикӣ ба хонаҳо нақб меканад.
Рӯзона худро пинҳон медоранд,
рӯшноиро намедонанд.
17Зеро субҳ барои ҳамаашон зулмот аст,
чунки воҳимаҳои зулмотро мешиносанд.
18Вай бар рӯи об сабук аст;
қисмати вай бар замин нафрин аст:
ба роҳи токзор дигар рӯ нахоҳад овард.

19Чунон ки хушкӣ ва гармӣ оби барфро фурӯ мебарад,
ончунон дӯзах гуноҳкоронро.

20Батн варо фаромӯш хоҳад кард;
кирм аз вай лаззат хоҳад бурд; вай дигар зикр нахоҳад ёфт;
ва ноинсофӣ мисли дарахт хоҳад шикаст+.

21Вай ба зани бефарзанде ки назоидааст, ситам мекунад,
ва ба бевазан некӣ намекунад.

22Вай баҳодуронро низ бо қуввати худ мағлуб менамояд;
вай бармехезад, ва ҳеҷ кас дар ҳаёти худ эмин нест.

23Ба вай Ӯ амният мебахшад, ва бар он вай такья мекунад;
ва чашмони Ӯ бар роҳҳои онҳост.

24Ба пояи аъло мерасанд, — ва ба як тарфатулъайн нест мешаванд;
ва ба залолат афтода, мисли ҳама пажмурда мегарданд,
ва мисли сари хӯша бурида мешаванд+.

25Ва агар чунин набошад, кист, ки тавонад маро такзиб кунад,
ва сухани маро ҳеҷу пуч гардонад?»

БОБИ БИСТУ ПАНҶУМ

Нутқи сеюми Билдод: инсон ба ҳузури Худо чист?

25^1Ва Билдоди Шуҳӣ ҷавоб гардонда, гуфт:+

2«Ҳукмронӣ ва тарс дар Ӯст;
дар афрозҳои Худ осоиштагӣ ба вуҷуд меоварад.

3Оё фавҷҳои Ӯ сону шумор доранд?

Ва кист, ки нури Ӯ бар вай тулӯъ намекарда бошад+?

4Вале инсон чӣ гуна ба ҳузури Худо одил шавад?

Ва зодаи зан чӣ гуна пок бошад+?
5Инак, ҳатто моҳ чандон рӯшноӣ намедиҳад,
ва ситорагон дар назари Ӯ пок нестанд,
6Алалхусус инсон, ки мисли кирм аст,
ва писари одам, ки мисли митта аст»+.

БОБИ БИСТУ ШАШУМ

Ҷавоби ҳаштуми Айюб: нутқи Билдод метавонад касро ба ноумедӣ дуҷор созад,

лекин Айюб ба Худо имон меоварад.

26^1Ва Айюб ҷавоб гардонда, гуфт:

2«Чӣ гуна ту ба беқуввате мадад расондӣ,
ва бозуи бемаҷолеро раҳо кардӣ!

3Чӣ гуна ту ба беҳикмате машварат додӣ,
ва ҳақиқати ҳолро ба хубӣ фаҳмондӣ!

4Барои кӣ ин суханонро гуфтӣ?

Ва рӯҳи кист, ки аз ту берун омад?

5Арвоҳи мурдагон дар зери об,
ва сокинони он ба ларза меоянд.

6Дӯзаҳ пеши назари Ӯ бараҳна аст,
ва барои асфалуссофилин рӯпӯше нест+.

7Шимолро бар хало мегустаронад,
заминро бар нестӣ меовезад+.

8Обро дар абрҳои Худ банд мекунад,
ва ҳеҷ саҳобе зери он намекафад+.

9Рӯи тахти Худро мепӯшонад,
абри Худро бар он паҳн мекунад.

10Хате бар рӯи об мекашад,
то ба ҳадди рӯшноӣ ва торикӣ+.

11Сутунҳои осмон ба ларза меояд,
ва аз итоби Ӯ ба даҳшат меафтад+.

12Бо қуввати Худ баҳрро ба шӯр меоварад,
ва бо хиради Худ раҳабро захмдор мекунад+.

13Аз рӯҳи Ӯ осмон шукӯҳ ёфтааст;
дасти Ӯ аждари болдорро нобуд кардааст+.

14Инак, инҳо ҳиссаест аз роҳҳои Ӯ;
ва чӣ сухани андаке дар ҳаққи Ӯ шунидаем!

Вале раъди қудрати Ӯро кист, ки тавонад пай барад?»

БОБИ БИСТУ ҲАФТУМ

Давоми ҷавоби Айюб.

27^1Ва Айюб нутқи худро давом дода, гуфт:

2«Қасам ба ҳаёти Худо, ки Ӯ маро аз адлу инсоф маҳрум намудааст,
ва ба ҳаёти Қодир, ки ҷони маро талх кардааст,+

3Ки то даме ки ҷони ман дар тани ман аст,
ва нафаси Худо дар димоғи ман аст,+
4Лабҳоям ноинсофона сухан нахоҳад ронд,
ва забонам дурӯғ нахоҳад гуфт!
5Ҳошо, ки ман шуморо ҳақ шуморам:

то дами мурданам нахоҳам гузошт, ки беайбии маро аз ман дур кунед.

6Адли худро маҳкам нигоҳ доштаам, ва онро тарк нахоҳам кард;
дили ман аз аввали ҳастиам маро мазаммат накардааст.

7Душмани ман мисли шарир хоҳад буд,
ва мухолифи ман мисли ноинсоф.

8Зеро риёкор чӣ умеде дорад, вақте ки Худо ӯро маҳв мекунад,
вақте ки ҷони ӯро мегирад+?

9Оё Худо фарьёди ӯро хоҳад шунид,
вақте ки мусибате ба сари ӯ ояд+?

10Оё ӯ аз Қодир шодкомӣ хоҳад ёфт,
ва ҳар вақт Худоро хоҳад хонд?

11Он чиро, ки дар дасти Худост, ба шумо таълим хоҳам дод;
он чиро, ки аз ҷониби Қодир аст, ниҳон нахоҳам кард.

12Инак, шумо ҳамаатон инро дидаед;
ва чаро чунин суханони хушкухолӣ мегӯед?

13Чунин аст насибаи одами шарир аз ҷониби Худо,
ва меросе ки золимон аз Қодир пайдо мекунанд+.

14Агар фарзандони ӯ бисьёр шаванд, тӯъмаи шамшер хоҳанд шуд;
ва авлоди ӯ аз нон сер нахоҳанд шуд+.
15Бақияи онҳо аз вафот дар гӯр хоҳанд шуд;
ва занони беваашон гирья нахоҳанд кард+.
16Агар ӯ нуқраро мисли хок ҷамъ оварад,
ва либосро мисли гил тайёр кунад, —+

17Ӯ тайёр мекунад, вале онро одил хоҳад пӯшид,
ва нуқраро бегуноҳ мерос хоҳад гирифт+.

18Хонаи худро ӯ мисли куя бино мекунад,
ва мисли соябоне ки нигаҳбон месозад+.

19Ба сифати сарватдор хоб меравад, вале дигар чунин нахоҳад буд:

чашмони худро мекушояд, — ва сарваташ нест шудааст+.

20Даҳшатҳо мисли об ӯро фаро мегирад;
шабона ӯро тундбод мерабояд.
21Боди шарқӣ мебардорад, ва меравад;
ва ӯро аз маконаш лесида мебарад+.
22Ва бар ӯ тир меандозад, ва дареғ намедорад,
агарчи ӯ зӯр мезанад, ки аз дасти он бигрезад.

23Дар ҳаққи ӯ даст бар ҳам месояд,
ва аз маконаш ба ҳоли ӯ ҳуштак мекашад+.

БОБИ БИСТУ ҲАШТУМ

Давоми ҷавоби Айюб.

28^1Ба яқин, нуқра маъдане дорад,
ва тилло маконе ки мегудозанд.
2Оҳан аз хок гирифта мешавад,
ва мис аз санг гудохта мешавад.
3Одам ба торикӣ хотима медиҳад,
ва то ниҳояти дараҷа сангҳоро дар торикӣ
ва зулмот тафтиш мекунад.
4Ғоре ба зери макони аҳолинишин мекананд,
аз хотири пиёдагардҳои рӯи замин фаромӯш мешаванд,
ва дур аз мардум овезон гардида,
ба ҳар сӯ ҳаракат мекунанд.
5Замине ки аз сатҳаш нон мерӯяд, андарунаш,
мисли он ки аз оташ бошад, чаппагардон шудааст.

6Сангҳояш макони ёқути кабуд аст,
ва тиллои хока дорад.

7Роҳи онро бози шикорӣ намедонад,
ва чашми уқоб онро надидааст.

8Даррандагон бар он қадам нагузоштаанд,
ва арсалон бар он гузар накардааст.

9Ба сангх хоро дасти худро дароз мекунад,
кӯҳҳоро аз буньёдашон чаппа мегардонад.

10Дар кӯҳпораҳо чӯйҳо меканад,
ва чашмаш ҳар чизи гаронбаҳоро мебинад.

11Наҳрҳоро аз таровиш мебандад,
ва чизи ниҳонро ба рӯшноӣ мебарорад.

12Валекин ҳикмат аз куҷо ёфт мешавад?

Ва макони хирад куҷост+?

13Инсон қадри онро намедонад,
ва он дар замини зиндагон ёфт намешавад+.

14Варта мегӯяд: „Он дар ман нест“;
ва баҳр мегӯяд: „Назди ман нест“;

15Зари холис дар ивази он дода намешавад,
ва нуқра ба баҳои он баркашида намешавад+.

16Ба он на бо зари сурхи Ӯфир қимат дода мешавад,
на бо ҷазъи гаронбаҳо ва ёқути кабуд+.

17Тилло ва оина ба он баробар нест,
ва зевари зари холис наметавонад онро иваз намояд.

18Марҷон ва булӯр зикр намеёбад,
ва пайдо кардани ҳикмат аз ҷавоҳир душвортар аст+.

19Ёқути зарди ҳабаш ба он баробар нест;
ба он бо зари сурхи покиза баҳо дода намешавад.

20Валекин ҳикмат аз куҷо меояд?

Ва макони хирад куҷост?

21Ва ҳол он ки он аз чашми тамоми махлуқот пинҳон аст,
ва аз мурғони ҳаво нуҳуфта аст.

22Асфалуссофилин ва марг мегӯянд:

„Овозаи онро бо гӯши худ шунидаем“.

23Худо роҳи онро медонад,
ва Ӯ аз макони он хабардор аст,

24Зеро ки Ӯ то ба ақсои замин назар мекунад,
ва он чиро, ки зери тамоми осмон аст, мебинад.

25Ҳангоме ки Ӯ вазне барои бод муқаррар намуд,
ва обҳоро бо мизоне ҷойгир кард,
26Ва ҳангоме ки низоме барои борон қарор дод,
ва роҳе барои барқи тундарҳо, —+
27Он гоҳ онро дид ва онро дар шумор овард,
онро муҳайё кард,
ва онро низ тафтиш намуд,+

28Ва ба одамизод гуфт: „Инак, тарси Худованд ҳикмат аст,
ва аз бадӣ дур шудан хирад аст“»+.

БОБИ БИСТУ НӮҲУМ

Давоми ҷавоби Айюб.

Ӯ ба айбдоркунии бардурӯғи Алифоз зрод мегирад.

29^1Ва Айюб нутқи худро давом дода, гуфт:
2«Кошки ман мисли моҳҳои пеш мебудам,
мисли рӯзҳое ки Худо маро нигоҳ медошт,
3Вақте ки чароғи Ӯ бар сари ман нур мепошид,
ва ман бо рӯшноии он дар торикӣ роҳ мерафтам;+

4Мисли он ки дар рӯзҳои ҷавонии худ будам,
вақте ки дӯстии Худо бар хаймаи ман буд,
5Вақте ки Қодир ҳанӯз бо ман буд,
ва фарзандонам дар гирду пеши ман буданд,+
6Вақте ки пойҳои ман бо қаймоқ шуста мешуд,
ва кӯҳпора барои ман ҷӯйбори равған мерехт!+
7Ҳангоме ки ман ба дарвозаи шаҳр мебаромадам,
ва нишастгоҳи худро дар майдон муҳайё менамудам, —

8Ҷавонон маро дида, пинҳон мешуданд,
ва пирон бархоста, рост меистоданд;
9Мирон аз суханронӣ худдорӣ мекарданд,
ва даст ба даҳони худ мемонданд;
10Овози сарварон хомӯш мешуд,
ва забонашон ба комашон мечаспид+.

11Гӯше ки овозаи маро мешунид, маро сазовори хушбахтӣ медонист;
ва чашме ки рафтори маро медид, ба адолати ман шаҳодат медод,

12Зеро мазлумеро, ки истиғоса мебурд,
ва ятимеро, ки мададгор надошт, раҳо мекардам;+

13Баракати шахсе ки гирифтори ҳалокат буд, ба ман мерасид,
ва дили бевазанро ман шод менамудам.

14Ҷомаи адлро мепӯшидам, ва он ба воситаи ман ҷомаи амал мепӯшид:

доварии ман мисли ридо ва дастор буд+.
15Ман барои кӯр чашм будам
ва барои ланг — пой;
16Барои мискинон ман падар будам,
ва даъвои ношиносро тафтиш менамудам,+

17Ва дандонҳои осиёи шахси ноинсофро мешикастам,
ва нахҷирро аз дандонҳояш меафтондам+.

18Ва дар дили худ мегуфтам: „Дар лонаи худ хоҳам мурд,
пас аз он ки рӯзҳоям мисли рег сершумор гардад;

19Решаи ман сӯи об паҳн хоҳад шуд,
ва бар шоху баргҳои ман шабнам қарор хоҳад гирифт;

20Ҷалоли ман ҳамеша дар ман тоза хоҳад буд,
ва камони ман дар дастам қувват хоҳад ёфт“.
21Маро мешуниданд ва интизор мешуданд,
ва барои машварати ман хомӯш мемонданд.
22Баъд аз сухани ман чизе намегуфтанд,
ва каломи ман бар онҳо мечакид:
23Ба ман мисли бороне интизорӣ доштанд,
ва даҳони худро барои борони охирин мекушоданд+.

24Вақте ки ба онҳо табассум менамудам, бовариашон намеомад;
ва нури рӯи ман онҳоро хушнӯд мекард.

25Роҳи онҳоро интихоб менамудам ва дар садри маҷлис менишастам,
ва дар миёни фавҷ мисли подшоҳе сокин будам,
ва мисли шахсе ки азодоронро тасаллӣ медиҳад.

БОБИ СИЮМ

Давоми ҷавоби Айюб.

30^1Ва алҳол ба ҳоли ман касоне механданд,
ки синнашон аз синни ман камтар аст,
ва ман розӣ намешудам ба он ки падарони онҳоро бо сагони рамаи худ бимонам+.

2Қувваи бозувони онҳо низ ба ман чӣ лозим буд?

Тароваташон нест шуда буд.
3Аз мӯҳтоҷӣ ва гуруснагӣ бемадор шуда,
ба чӯли тираи хушку хало мегурехтанд,
4Шӯргиёҳ ва баргҳои буттаҳоро мечиданд,
ва решаҳои ратам[*] хӯроки онҳо буд.
5Аз байни ҷамоат бадар ронда мешуданд,
ба сари онҳо мисли дуздон дод мегуфтанд.
6Дар дараҳои рӯдҳо маскан мегирифтанд,
дар ғорҳои замин ва сахраҳо.
7Дар миёни буттаҳо оху фиғон мекарданд,
зери хорзор паноҳ меёфтанд.
8Ин мардуми нобакор, ин мардуми гумном низ,
ба ин сабаб аз замин рад шудаанд!

9Валекин алҳол ман суруди таҳқиромези онҳо гардидаам,
ва барояшон калимаи тамасхур шудаам+.

10Онҳо аз ман нафрат доранд, аз ман дур мешаванд,
ва аз туф кардан бар рӯи ман худдорӣ намекунанд+.

11Зеро ки Ӯ зеҳи камони маро кушода, маро
зеру забар кардааст,
ва онҳо лаҷоми худро ба хузури ман сар додаанд.

12Аз тарафи рост издиҳоми бачагон бархоста,
пойҳоямро ба танг меоваранд,
ва роҳҳои ҳалокатовари худро бар ман равона мекунанд+.

13Роҳи маро вайрон карда,
фалокати маро афзун менамоянд,
дар сурате ки монеае барояшон нест.

14Мисли он ки аз рахнаи фарохе бошад, сӯи ман меоянд,
ба сони тундбод ҳуҷум меоваранд.

15Даҳшатҳо маро фаро гирифта,
мисли боде ҳиммати маро таъқиб мекунад,
ва комьёбии ман мисли абре гузашта рафтааст+.

16Ва алҳол ҷонам андаруни ман ба ҳаяҷон меояд:

рӯзҳои уқубат маро дар бар гирифтааст.

17Шаб устухонҳоямро шикофта, аз ҳам ҷудо мекунад,
ва рагҳоям ором надорад.

18Бо қуввати азими Ӯ либосам тағьир ёфтааст,
ва он маро мисли гиребони куртаам зер мекунад.

19Маро Ӯ дар гил андохтааст,
ва ман монанди хок ва хокистар шудаам.

20Сӯи Ту истиғоса мебарам, ва иҷобат намекунӣ;
ба дуо меистам, фақат бар ман назар меандозӣ.

21Нисбат ба ман бераҳм гардидаӣ,
бо қудрати дасти Худ ба ман кина меварзӣ.

22Маро бо бод бардошта, бар он савор кардӣ,
ва маро бо тундбоде вожгун менамоӣ+.

23Медонам, ки Ту маро ба марг хоҳӣ расонид,
ва ба хонае ки барои ҷамъ омадани ҳамаи зиндаҳост.

24Ба яқин ба хоктӯдае даст дароз нахоҳад кард,
вақте ки кас дар мусибати худ фақат аз ин хусус истиғоса мебарад.

25Оё ман ба ҳоли каси бадрӯзе гирья намекардам?

Оё ҷонам аз қисмати мискин ғамгин намешуд?

26Ҳангоме ки ба некӣ умед мебастам, бадӣ омад,
ва ҳангоме ки ба нур интизорӣ доштам, торикӣ фаро расид+.

27Амъоям ба ҷӯш меояд ва ором намеёбад;
рӯзҳои мусибат маро истиқбол намудааст.
28Тирарӯй шуда мегардам, вале на аз офтоб;
дар миёни ҷамоат бархоста, истиғоса мебарам.
29Бародари шағолон шудаам,
ва ёри шутурмурғон.
30Пӯстам сиёҳ шуда, аз танам фурӯ мерезад,
ва устухонам аз ҳарорати баданам сӯхта хушк шудааст+.

31Барбати ман ба сӯгдорӣ табдил ёфтааст,
ва наи ман ба садои гирьяндагон.

БОБИ СИЮ ЯКУМ

Давоми ҷавоби Айюб.

31^1Бо чашмони худ аҳд бастаам,
ки ба дӯшиза назар наандозам+.

2Пас қисмати ман аз ҷониби Худо аз улув чӣ гуна аст?

Ва мероси ман аз ҷониби Қодир аз афроз+?
3Ҳалокат, охир, барои ноинсоф аст,
ва мусибат барои бадкирдорон.
4Ӯ, охир, роҳҳои маро мебинад,
ва ҳамаи қадамҳоямро дар шумор меоварад+.
5Агар бо роҳи ботил рафта бошам,
ва пои ман сӯи макр шитофта бошад, —
6Бигзор маро Худо бо тарозуи адл бисанҷад,
ва беайбии маро бидонад+.
7Агар қадами ман аз роҳ баромада бошад,
ва дили ман аз паи чашмонам рафта бошад,
ва лаккае ба дастҳоям часпида бошад, —
8Бигзор ман кишт кунам, ва дигаре бихӯрад,
ва ҳосилоти ман решакан гардад+.
9Агар дили ман ба зане фирефта шуда бошад,
ва назди дари ёри худ камин гирифта бошам, —+
10Бигзор зани ман барои дигаре ос кунад,
ва дигарон ба вай ҳамбистар шаванд+.
11Чунки ин фисқу фуҷур аст,
ва гуноҳи мансуб ба дорулқазост,

12Зеро ин оташ аст, ки то ба ҳадди асфалуссофилин хоҳад хӯрд
ва тамоми маҳсулоти маро решакан хоҳад кард+.

13Агар ба даъвои ғулом ва канизи худ беэътиноӣ карда бошам,
ҳангоме ки онҳо аз ман дод мехостанд, —

14Пас, вақте ки Худо бархезад, чӣ кор хоҳам кард?

Ва ҳангоме ки тафаққуд намояд, ба Ӯ чӣ ҷавоб хоҳам дод?

15Охир, Ӯ ки маро дар батн офардидааст, варо низ офаридааст,
ва ҳар дуро Ягона дар раҳим ба вуҷуд овардааст+.

16Агар аз иҷрои талаби бенавоён даст кашида бошам,
ва чашмони бевазанро аз интизорӣ хаста карда бошам,

17Ва луқмаи нони худро ба танҳоӣ хӯрда бошам,
ва ятиме аз он нахӯрда бошад,+

18Дар сурате ки аз бачагиам ӯ бо ман, ҷун бо падар, калон шудааст,
ва аз батни модарам бевазанро ҳидоят намудаам;+

19Агар касеро дида бошам, ки бе либос нобуд мешавад,
ва мискинеро, ки пӯшок надорад;

20Агар андомҳои ӯ маро баракат надода бошад,
ва аз пашми гӯсфандони ман гарм нашуда бошад;+

21Агар дасти худро бар ятиме боло карда бошам,
вақте ки назди дарвоза барои худ мадад медидам, —+

22Бигзор бозуи ман аз китфам ҷудо шуда афтад,
ва соиди ман аз оринҷам бишканад,

23Зеро ки ҳалокат аз ҷониби Худо барои ман тарсовар буд,
ва пеши кибриёи Ӯ нотавон будам.

24Агар тиллоро умеди худ дониста бошам,
ва ба зари холис гуфта бошам: „Ту пушту паноҳи ман ҳастӣ“;+

25Агар шодӣ карда бошам аз он ки дороии ман фаровон аст,
ва дастам сарвати бузурге пайдо кардааст;+

26Агар бар офтоб назар андохта бошам, вақте ки тулӯъ менамуд,
ва бар моҳ, вақте ки бо камоли дурахшонӣ гардиш мекард,

27Ва дили ман ба таври ниҳонӣ фирефта шуда,
даҳони ман дастамро бӯсида бошад,+
28Ки ин низ гуноҳи мансуб ба дорулқазост,
зеро ки Худои Таолоро инкор менамудам;

29Агар аз мусибати душмани худ шодӣ карда бошам,
ва аз ин ки вай бадӣ ёфтааст, ба ваҷд омада бошам, —+

30Ва ҳол он ки даҳони худро аз хато кардан нигоҳ дошта,
бар ҷони вай лаънат нахостаам;+
31Агар аҳли хаймаи ман нагуфта бошад:
„Кист, ки аз гӯшти вай сер нашудааст!“ —

32Дар сурате ки ғарибе шабро дар кӯча намегузаронд:

дарҳои худро барои роҳгузар мекушодам;+

33Агар ҷиноятҳои худро ҳамчун одамизод рӯпӯш карда,
гуноҳи худро дар синаи худ пинҳон дошта бошам, —+

34Зеро ки аз ҷамоат бағоят ҳаросон мешудам,
ва нафрати қабилаҳо маро дар даҳшат меандохт,
ва ман хомӯш монда, аз дари худ берун намерафтам.

35Кошки касе маро мешунид!

Инак имзои ман!

Бигзор Қодир ба ман ҷавоб диҳад!

Кошки Даъвогари ман айбномае менавишт!+

36Ба яқин онро бар китфи худ бардошта мегаштам,
мисли афсаре бар сари худ мениҳодам,
37Шумораи қадамҳои худро ба Ӯ мегуфтам,
мисли мире ба Ӯ наздик мешудам.

38Агар замини ман аз дасти ман доду фарьёд бардошта,
ҷӯякҳои он якҷоя гириста бошад;

39Агар қуввати онро хӯрда бошам, бе он ки қиматашро адо кунам;
ва агар ҷони соҳибони онро ба танг оварда бошам, —

40Бигзор хорҳо ба ҷои гандум
ва явшон ба ҷои ҷав бирӯяд».

Суханони Айюб хотима ёфт+.

БОБИ СИЮ ДУЮМ

Айюб ва Элиҳу; нутқи Элиҳу.

32^1Ва он се шахс аз ҷавоб гардондан ба Айюб бозмонданд, чунки ӯ дар назари худ одил буд.

2Ва хашми Элиҳу ибни Баракъили Бузӣ, ки аз қабилаи Ром буд, ба ҷӯш омад: хашми вай бар Айюб аз он сабаб ҷӯш зад, ки ӯ худро бештар аз Худо одил мешумурд;+

3Ва хашми вай бар се дӯсти ӯ аз он сабаб ҷӯш зад, ки онҳо натавонистанд ҷавобе ёфта, айби Айюбро исбот намоянд.

4Ва Элиҳу ба суханронӣ бо Айюб сабр карда буд, зеро ки онҳо дар синну сол аз вай калонтар буданд+.

5Вале чун Элиҳу дид, ки ба даҳони он се шахс ҷавобе нест, хашмаш ба ҷӯш омад.

6Ва Элиҳу ибни Баракъили Бузӣ ба сухан оғоз намуда, гуфт:

«Ман дар синну сол ҷавон ҳастам, ва шумо — мӯйсафед,
бинобар ин тарсида, ҷуръат накардам, ки фикри худро ба шумо изҳор намоям.

7Дар дили худ гуфтам: „Бигзор синни зиёд сухан ронад,
ва фаровонии солҳо ҳикмат омӯзад“+.
8Аммо дар банӣ-одам рӯҳе ҳаст,
ва нафаси Қодир ба онҳо хирад мебахшад+.
9На калонсолҳо соҳиби ҳикматанд,
ва на пирҳо адлро мефаҳманд.
10Бинобар ин мегӯям: „Маро бишнавед;
ман низ фикри худро баён хоҳам кард“.
11Инак, ба суханронии шумо интизорӣ кашидам,
барои шунидани мулоҳизаҳои шумо гӯш ниҳодам,
то даме ки суханонро месанҷидед.
12Ва ман ба шумо бо умед назар дӯхтам,
ва инак, аз байни шумо касе нест, ки Айюбро мазаммат намояд,
бо суханони худ ба ӯ ҷавоб гардонад.

13Мабодо бигӯед:

„Ҳикматро дарьёфтаем:

Худо ӯро мулзам хоҳад кард, на одамизод“.

14Ӯ бо суханонаш ба ман рӯ наовардааст,
ва ман бо нутқҳои шумо ба ӯ ҷавоб нахоҳам гардонд.

15Ҳаросон шуда, дигар ҷавоб намегардонанд:

сухан аз онҳо дур шудааст.

16Ва ман интизорӣ кашида дидам, ки сухан намеронанд:

бозистода, дигар ҷавоб намегардонанд.

17Пас, ман низ аз ҷониби худ ҷавоб хоҳам гардонд:

ман низ фикри худро баён хоҳам кард.

18Зеро ки ман аз суханон пур ҳастам;
рӯҳе ки дар ботини ман аст, маро фишор медиҳад.

19Инак, ботини ман мисли шароби нокушода мебошад,
мисли машкҳои наве ки ба кафидан наздик аст.

20Сухан хоҳам ронд, то сабук шавам;
лабҳои худро кушода, ҷавоб хоҳам гардонд+.

21Ба касе рӯйбинӣ нахоҳам кард,
ва ба одаме тамаллуқ нахоҳам гуфт.

22Зеро ки агар тамаллуқгӯӣ аз дастам биёяд,

Офаридагорам зуд маро аз миён хоҳад бардошт.

БОБИ СИЮ СЕЮМ

Давоми нутқи Элиҳу.

33^1Ва акнун, эй Айюб, суханони маро бишнав
ва ба ҳамаи гуфтаҳоям гӯш андоз.

2Инак, лабҳои худро кушодам:

забонам дар даҳонам сухан меронад.

3Суханонам ифодаи дили софи ман аст,
ва лабҳоям дониши холисро баён мекунад.

4Рӯҳи Худо маро ба вуҷуд овардааст,
ва нафаси Қодир ба ман ҳаёт бахшидааст+.

5Агар тавонӣ, ба ман ҷавоб гардон:

пеши ман ба мунозира ҳозир шав.

6Инак, ман нисбат ба Худо мисли ту ҳастам:

ман низ аз гил сиришта шудаам+.

7Инак, бими ман туро дар даҳшат нахоҳад андохт,
ва фишори ман бар ту гарон нахоҳад омад+.
8Ба яқин, ту дар гӯши ман сухан рондӣ,
ва ман садои каломатро шунидам:
9„Ман пок ҳастам ва бе маъсият;
ман айбе надорам, ва гуноҳе дар ман нест;+
10Инак, Ӯ баҳонаҳо бар ман меҷӯяд,
маро душмани Худ ҳисоб мекунад,+
11Пойҳоямро дар ишкел меандозад,
ҳамаи роҳҳои маро мепояд“+.

12Ана дар ҳамин хусус ба ту ҷавоб мегардонам, ки ҳақ ба ҷониби ту нест,
чунки Худо аз инсон бузургтар аст.

13Чаро ба Ӯ даъво мекунӣ,
ки аз тамоми аъмоли Худ ҳисобот намедиҳад+?

14Зеро ки Худо ба як тарз сухан меронад,
ва ба тарзи дуюм, агар ба он суханаш сарфаҳм нараванд:

15Дар хоб, дар рӯъёи шаб,
вақте ки одамонро хоб зер мекунад;
вақте ки бар бистар ғанабашон мебарад+.

16Он гоҳ Ӯ гӯши одамонро мекушояд ва панд дода,
бар онҳо асаре мегузорад,+
17То ки одамизодро аз амали бад дур кунад,
ва ғурурро аз мард пинҳон дорад.
18Ҷони варо Ӯ аз гӯр маҳфуз медорад,
ва ҳаёти варо аз нобуд шудан ба дами шамшер.

19Ё ки вай болои бистари худ аз дарде азият мекашад,
ва изтироби устухонҳояш пурзӯр аст,+
20Ва ҳаёти вай аз нон нафрат дорад,
ва ҷони вай аз хӯроки лазиз+.

21Ҷисми вай барбод меравад, ба тавре ки дида намешавад,
ва устухонҳояш, ки ноаён буд, барҷаста мебарояд.

22Ва ҷони вай ба гӯр наздик мешавад,
ва ҳаёташ ба малакулмавт.
23Агар барои вай фариштае,
як ҳимоятгаре аз байни ҳазор бошад,
то ки росткории одамро баён намояд, —+

24Дар он сурат Ӯ ба вай раҳм карда, ба он фаришта хоҳад гуфт:

„Варо аз фурӯд омадан ба гӯр раҳо намо;

Ман кафорате пайдо кардаам“+.

25Ҷисми вай бештар аз ҷавониаш тароват хоҳад гирифт:

вай ба айёми наврасии худ хоҳад баргашт+.

26Ба ҳузури Худо дуо хоҳад гуфт, ва он мустаҷоб хоҳад шуд,
ва рӯи Ӯро бо шодӣ хоҳад дид,
ва Ӯ ба инсон адолати варо хоҳад баргардонид+.

27Вай ба мардум рӯ оварда, хоҳад гуфт:
„Гуноҳ кардам ва роҳи ростро каҷ кардам,
ва сазои ман дода нашуд;

28Ҷони маро аз фурӯд омадан ба гӯр Ӯ раҳо намуд,
ва ҳаёти ман аз нур баҳра мебарад“+.

29Инак, ҳамаи ин чизҳоро Худо бо мард ду-се дафъа ба амал меоварад,

30То ки ҷони варо аз гӯр баргардонад
ва бо нури ҳаёт мунаввар созад+.

31Диққат намо, эй Айюб, маро бишнав;
хомӯш нишин, ва ман сухан хоҳам ронд.

32Агар сухане дошта бошӣ, ба ман ҷавоб гардон;
бигӯ, зеро мехоҳам, ки адолати худро исбот намоӣ.

33Вагар на, ту маро бишнав;
хомӯш бош, ва ман ҳикматро ба ту таълим хоҳам дод».

БОБИ СИЮ ЧОРУМ

Давоми нутқи Элиҳу.

34^1Ва Элиҳу суханашро давом дода, гуфт:

2«Эй хирадмандон, суханони маро бишнавед;
ва эй донишмандон, ба ман гӯш андозед.

3Зеро ки гӯш суханонро месанҷад,
чунон ки ком таъми хӯрокро фарқ мекунад+.

4Биёед, барои худ адлу инсофро интихоб кунем,
дар миёни худ бифаҳмем, ки чизи накӯ чист?

5Зеро ки Айюб гуфт: „Ҳақ ба ҷониби ман аст,
вале Худо маро аз адлу инсоф маҳрум намудааст;+

6Гарчанде ки адлу инсоф бо ман аст, каззоб ҳисоб ёфтаам;
гарчанде ки ҷинояте накардаам, дарди ман бедавост“.

7Он мард кист, ки мисли Айюб
тамасхурро мисли об бинӯшад,+
8Бо бадкирдорон ҳамроҳ шавад
ва бо мардуми шароратпеша қадамгузор бошад+?
9Зеро ки ӯ гуфт: „Барои одам фоидае нест
аз он ки иродаи Худоро ба ҷо оварад“+.
10Бинобар ин, эй соҳибдилон, маро бишнавед:

калло ва ҳошо, ки аз Худо шарорате сар барзанад,
ва аз Қодир ноинсофие+.

11Зеро ки Ӯ музди одамро аз рӯи амали вай адо мекунад,
ва мувофиқи роҳи ҳар кас ба вай подош медиҳад+.

12Дар ҳақиқат, Худо шароратро пеша намекунад,
ва Қодир адлу инсофро таҳриф наменамояд+.

13Кист, ки Ӯро ҳокими замин таъин карда бошад?

Ва кист, ки тамоми дуньёро ба дасти Ӯ супурда бошад?

14Агар Ӯ дили Худро сӯи Худ нигаронида,
рӯҳи Худ ва нафаси Худро назди Худ фароҳам оварад, —

15Тамоми башар якбора нест хоҳад шуд,
ва одамизод ба хок хоҳад баргашт+.

16Пас, агар хирад дорӣ, инро бишнав,
ба садои суханонам гӯш андоз.

17Оё бадхоҳи адлу инсоф метавонад салтанат ронад?

Ва оё ту Одили Кабирро ба шарорат айбдор мекунӣ?

18Оё ба подшоҳ гуфтан мумкин аст, ки „сафил ҳастӣ“;
ё ба яке аз наҷибон, ки „шарир ҳастӣ“?

19Ва ҳол он ки Ӯ ба мирон рӯйбинӣ намекунад,
ва сарватдорро аз бенаво афзал намедонад,
чунки ҳамаашон амали дастҳои Ӯ ҳастанд+.

20Онҳо дар як он мемиранд, ва нисфи шаб қавм ба шӯр омада,
ба ҳуҷум мегузаранд, ва зӯроваронро нест мекунанд,
бе он ки ба онҳо даст расонанд+.

21Зеро ки чашмони Ӯ бар роҳҳои кас аст,
ва ҳамаи қадамҳои варо мебинад+.

22На торикӣ ҳаст ва на зулмот,
ки бадкирдорон дар он ҷо тавонанд пинҳон шаванд+.

23Зеро боз ба зиммаи кас намегузорад,
ки назди Худо ба мурофиа биёяд.

24Зӯроваронро, бе он ки тафтиш намояд, шикаст медиҳад,
ва дигаронро ба ҷои онҳо мемонад+.
25Чунки кирдорҳошонро медонад,
ва дар як шаб онҳоро вожгун мекунад,
ва онҳо маҳв мешаванд.
26Онҳоро барои шарораташон
пеши назари ҳама зарба мезанад,
27Чунки онҳо аз пайравии Ӯ дур шудаанд
ва ҳамаи роҳҳои Ӯро нафаҳмидаанд

28Ва боиси он гардидаанд, ки фарьёди бенавоён ба Ӯ расидааст,
ва Ӯ фиғони мазлумонро шунидааст+.

29Агар ӯ сокит карда бошад, кист, ки тавонад зътироз намояд?

Ва агар Ӯ рӯи Худро пӯшида бошад, кист, ки тавонад ба Ӯ назар андозад?

Ин хоҳ нисбат ба халқе ва хоҳ нисбат ба одаме баробар аст.

30Ӯ риёкорро аз подшоҳӣ маҳрум мекунад,
то касоне ки қавмро ба дом меоваранд, салтанат наронанд.

31Оё мумкин аст, ки одам ба Худо бигӯяд:

„Ҷазо дидаам, бе он ки бадкирдорие карда бошам;

32Он чиро, ки намебинам, Ту ба ман бифаҳмон,
ва агар гуноҳе карда бошам,
дигар нахоҳам кард“?

33Оё мукофоти амал фақат ба ҳасби фикри ту бояд дода шавад, ки чунин гиламанд ҳастӣ?

Оё онро фақат ту бояд интихоб намоӣ, ва на ман?

Ва дар ин хусус ту чӣ медонӣ, ки бигӯӣ?

34Соҳибони фаҳм хоҳанд гуфт,
ва ҳар марди бохирад низ, ки маро мешунавад:

35„Айюб на аз рӯи дониш сухан меронад,
ва суханонаш ба хирад мувофиқ нест“+.

36Орзумандам, ки Айюб то ба охир озмуда шавад,
барои он ки мисли хабисон ҷавоб мегардонад,
37Зеро ки бар хатои худ ҷиноятро зам мекунад,
дар миёни мо даст бар ҳам месояд
ва бар зидди Худо бисьёр сухан меронад»+.

БОБИ СИЮ ПАНҶУМ

Давоми нутқи Элиҳу.

35^1Ва Элиҳу суханашро давом дода, гуфт:

2«Оё инро адлу инсоф ҳисоб мекунӣ,
ки гуфтаӣ: „Ман аз Худо одилтарам“?

3Зеро ки гуфтаӣ: „Адолатам барои Ту чӣ фоидае хоҳад дошт?

Ва ман чӣ нафъе хоҳам бурд, ки он агар аз гуноҳам бештар бошад?“+

4Ман ба ту ҷавоб мегардонам,
ва ба ёронат бо ту:

5Ба осмон назар андоз ва бубин,
ва бар фалак бингар, ки аз ту баландтар аст+.

6Агар хатое карда бошӣ, ба Ӯ чӣ метавонӣ бикунӣ?

Ва агар ҷиноятҳоят афзуда бошад, ба Ӯ чӣ зиёне метавонӣ бирасонӣ?

7Агар одил бошӣ, ба Ӯ чӣ метавонӣ бидиҳӣ?

Ё Ӯ аз дасти ту чӣ чизе хоҳад гирифт+?

8Шарорати ту барои касест, ки мисли ту бошад,
ва адолати ту барои одамизод аст.

9Аз ситамҳои зиёд фиғон мекашанд,
аз дасти зӯроварон истиғоса мебаранд,+

10Вале касе намегӯяд: „Куҷост Худои Офаридагори ман,
ки шабонгоҳ сурудҳо ато мекунад,+

11Моро бештар аз ҳайвоноти рӯи замин таълим медиҳад
ва бештар аз мурғони ҳаво ҳикмат мебахшад?“

12Дар он ҷо ба сабаби ғурури бадкорон фарьёд мезананд,
вале Ӯ иҷобат намекунад+.

13Зеро ки Худо фарьёди ботилро намешунавад,
ва Қодир ба он назар намекунад.

14Агарчи гуфтаӣ, ки ту Ӯро намебинӣ, бо вуҷуди ин,
даъвои ту пеши Ӯст, ва ту дар интизори Ӯ бош+.

15Ва алҳол, азбаски дар ғазаби Худ ҳанӯз насанҷидааст,
ва ҷиноятро ба хубӣ надонистааст,

16Бинобар ин Айюб даҳони худро ба ёвагӯӣ кушода,
бе он ки донад, бисьёр сухан меронад»+.

БОБИ СИЮ ШАШУМ

Давоми нутқи Элиҳу.

36^1Ва Элиҳу суханашро давом дода, гуфт:

2«Андаке ба ман сабр намо, то ба ту изҳор кунам,
зеро ки боз суханон дар ҳаққи Худо дорам.

3Фикри худро аз дур баён хоҳам кард,
ва ба Офаридагори худ васфи адолатро хоҳам гуфт.

4Зеро ки ҳақиқатан суханони ман дурӯғ нест:

шахси комилфикре бо ту сухан меронад+.

5Инак, Худо тавоност ва касеро тарк намекунад;
ҳам дар қувват тавоност ва ҳам донодил аст.

6Шарирро зинда намегузорад,
ва доди мазлумонро медиҳад+.

7Чашмони Худро аз одилон дур намекунад,
балки онҳоро ба сурати абадӣ бо подшоҳон бар тахт мешинонад,
ва онҳо сарафроз мешаванд+.

8Вале агар онҳо бо завлонаҳо баста шуда бошанд,
ва гирифтори қайди мусибат гардида бошанд,+
9Дар он сурат аъмолашонро ба онҳо мефаҳмонад,
ва ҷиноятҳошонро, ки афзудааст;
10Ва гӯшашонро барои панд мекушояд,
ва ба онҳо мегӯяд, ки аз хабосат даст кашанд+.

11Агар онҳо гӯш кунанд ва Ӯро ибодат намоянд,
рӯзҳои худро дар хушбахтӣ мегузаронанд,
ва солҳои худро дар хурсандӣ.

12Ва агар гӯш накунанд, ба дами шамшер нобуд мешаванд,
ва бе он ки донише пайдо кунанд, мемиранд+.

13Валекин касоне ки дили пур аз риё доранд, дарғазаб мешаванд,
ва ба Ӯ истиғоса намебаранд, вақте ки онҳоро гирифтори қайди мусибат мекунад.

14Ҷонашон дар ҷавонӣ фано мешавад,
ва ҳаёташон дар миёни аҳли фисқу фуҷур.

15Мусибатзадагонро Ӯ ба воситаи мусибаташон халос мекунад,
ва гӯшашонро бо фишор мекушояд.

16Ва ҳатто туро Ӯ аз даҳони бадбахтӣ берун меоварад
ба вусъатобод, ки мусибате дар он ҷо набошад;
ва ҳар таоме ки бар суфраи ту фурӯд меомад, пур аз равған мебуд+.

17Вале ту аз даъвоҳои шарир пур ҳастӣ;
доварӣ ва бозхости Ӯ туро фаро хоҳад гирифт.

18Барҳазар бош, ки мабодо ғазабат туро фирефта намуда, ба зарбаи Ӯ гирифтор кунад:

ва кафорати бисьёр набояд туро дар иштибоҳ андозад.

19Оё истиғосаи ту қимате дорад барои он ки Ӯ туро ба вусъатобод барорад?

Ва тамоми ин шиддату қуввате ки ба зидди Ӯ ба кор мебарӣ+?

20Орзуманди он шабе набош,
ки қавмҳо дар он аз ҷояшон нест мешаванд.

21Эҳтиёт намо, ба маъсият моил нашав,
зеро ки онро бештар аз итоат баргузидаӣ.

22Инак, Худо бо қуввати Худ олист;
кист, ки мисли Ӯ таълим диҳад?

23Кист, ки роҳи Ӯро амр фармуда бошад?

Ва кист, ки бигӯяд: „Ту ноинсофӣ кардаӣ“?

24Дар ёд дошта бош, ки корҳои Ӯро такбир гӯӣ,
ки онҳоро мардум месароянд.

25Ҳамаи одамон онҳоро мебинанд;
ҳар кас ба онҳо аз дур назар меандозад.

26Инак, Худо муаззам аст, ба тавре ки мо наметавонем Ӯро бишиносем;
шумораи солҳои Ӯ ҳадду ҳисоб надорад+.
27Ӯ қатраҳои обро ҷудо мекунад;
онҳо андаруни буғ борони зулол мегардад,+
28Ки онро абрҳо фурӯ рехта,
бар одамон фаровон меборонад.
29Кист, ки тавонад амали абрҳои густурда
ва гулдурроси хаймаи Ӯро дарк намояд?
30Инак, нури Худро бар он мегустаронад
ва қаъри баҳрро мепӯшонад.
31Ба ин васила қавмҳоро доварӣ мекунад,
ба фаровонӣ ризқу рӯзӣ медиҳад.
32Нурро дар кафҳои Худ ниҳон медорад,
ва онро амр мефармояд, ки ба ҳадафе бизанад+.

33Гулдурроси он аз наздик омадани он хабар медиҳад,
ва тундбод аз ҷӯшиши ғазаби Ӯ.

БОБИ СИЮ ҲАФТУМ

Давоми нутқи Элиҳу.

37^1Аз ин низ дили ман ба тапиш меафтад
ва аз хонааш мебарояд.

2Ғулғулаи овози Ӯро бодиққат бишнавед,
ва садоеро, ки аз даҳони Ӯ мебарояд.

3Онро ба зери тамоми осмон равона мекунад,
ва нури Ӯ дар ақсои замин намоён аст+.

4Баъд аз он, овозе ба ғурриш меояд:

Ӯ бо овози кибриёи Худ гулдуррос мезанад,
ва ҳангоме ки овозаш шунида шуд, онҳоро боздорӣ намекунад+.

5Худо бо овози Худ ба таври аҷоиб гулдуррос мезанад,
корҳои бузурге мекунад, ки барои мо ақлнорас аст+.

6Зеро ки ба барф мегӯяд: „Ба замин фурӯд ой“;
ҳамчунин ба боридани борон ва ба боридани боронҳои пурзӯри Худ+.

7Дасти ҳар одамро мӯҳр мезанад,
то ки тамоми мардум амали Ӯро бидонанд.

8Он гоҳ ҳайвонот низ дар ғорҳои худ пинҳон мешаванд
ва дар лонаҳои худ менишинанд+.

9Аз ҷануб тундбод меояд,
ва аз шимол сармо.

10Аз нафаси Худо ях ба вуҷуд меояд,
ва сатҳи об яхбанд мешавад+.

11Ӯ нами зиёде бар абрҳо бор мекунад,
ва саҳобҳои нури Худро мегустаронад.

12Ва онҳо бар тибқи тадбирсозиҳои Ӯ ба ҳар тараф чарх мезананд,
то ҳар чиро, ки ба онҳо амр фармояд,
бар рӯи замини ободон ба амал оваранд,+

13Хоҳ онҳоро барои ҷазо ба замини Худ равона кунад,
хоҳ барои эҳсонкорӣ+.

14Ба ин гӯш деҳ, эй Айюб!

Биисту ба корҳои аҷоиби Худо бодиққат назар андоз.

15Оё ту хабардор ҳастӣ, ки Худо бори Худро чӣ гуна бар онҳо мегузорад,
ва нурро амр мефармояд, ки абрҳои Ӯро равшан кунад?

16Оё ту аз мувозанаи абрҳо хабардор ҳастӣ,
ки он аз корҳои аҷоиби Комилфикр аст+?

17Оё ту хабардор ҳастӣ, ки либосҳоят чӣ гуна гарм мешавад,
вақте ки замин аз боди ҷанубӣ сокит мегардад?

18Оё ту метавонӣ ба монанди Ӯ фалакро бигустаронӣ,
ки он мисли оинаи фулуззӣ мустаҳкам аст+?

19Моро таълим деҳ, ки ба ин корҳои Ӯ чӣ гӯем?

Мо аз боиси торикӣ наметавонем чизе ба забон оварем+.

20Оё васфи пурраи Ӯ қобили имкон аст, ки ман боз сухан ронам?

Оё касе метавонад бигӯяд, ки чизе аз Ӯ пинҳон мемонад?

21Ва ҳоло нури офтобро аз паси абрҳо намебинанд,
гарчанде ки он бар фалак дурахшон аст;
вале боде вазида, онро тоза хоҳад кард.

22Аз шимол фурӯғи заррин меояд:

ин акси шукӯҳи саҳмгинест, ки бар Худост.

23Қодирро мо наметавонем дарьёбем:

Ӯ дар қувват ва инсоф бузург аст
ва дар адолат муаззам; ситам намекунад.

24Бинобар ин, бояд ки одамон тарсгори Ӯ бошанд;
лекин Ӯ ба ҳамаи донодилон назар намекунад»+.

БОБИ СИЮ ҲАШТУМ

Айюб ба ҳузури Худованд.

38^1Ва Худованд ба Айюб аз миёни тундбод ҷавоб гардонда, гуфт:+

2«Он кист, ки машварати Маро
бо суханони бемаънӣ торик мекунад+?

3Канӣ, камари худро мисли мард бибанд:

Ман ба ту савол хоҳам дод, ва ту ба Ман бифаҳмон+.

4Вақте ки Ман буньёди заминро мениҳодам, ту куҷо будӣ?

Бигӯ, агар аз хирад хабардор бошӣ+.

5Кист, ки андозаҳои онро муайян намуд? Оё медонӣ?

Ё кист, ки шоқулро бар он кашид?
6Пояҳои он бар чӣ чиз ниҳода шудааст,
ё кист, ки санги зовияи онро гузошт,+

7Дар суратеки ситорагони субҳ якҷоя тараннум мекарданд,
ва ҳамаи фарзандони Худо нидоҳои шодӣ медоданд+?

8Ва кист, ки баҳрро бо дарвозаҳо баст,
ҳангоме ки он аз батн ҷаста берун меомад,+
9Ҳангоме ки Ман абрро либоси он
ва меғро парпечи он гардондам,
10Ва низоми Худро барои он барқарор намудам,
ва ғалақаю дарвозаҳо гузоштам,

11Ва гуфтам: „То ба ин ҷо биё, ва аз он набояд бигзарӣ,
ва дар ин ҷо саркашии мавҷҳоят боздошта хоҳад шуд“?

12Оё ту дар яке аз рӯзҳои умри худ ба субҳидам амр фармудаӣ
ва ба шафақ макони онро нишон додаӣ,
13То ки ақсои заминро фаро гирад,
ва шарирон аз он афшонда шаванд,
14Ва он мисли локи зери мӯҳр тағьир ёбад,
ва ҳама чиз мисли либоси рангин ба зуҳур ояд,
15Ва шарирон аз нурашон маҳрум шаванд,
ва бозуи баланд шикаста гардад+?
16Оё ту ба чашмаҳои қаъри баҳр фурӯд омадаӣ?
Ва ба интиҳои варта рафта расидаӣ?
17Оё дарвозаи мамот барои ту кушода шудааст?
Ва дарвозаи зулмотро дидаӣ?
18Оё ту ба фазои замин назар андохтаӣ?
Бигӯ, агар аз ҳамааш хабардор бошӣ.
19Роҳи маскани нур чӣ гуна аст,
ва макони торикӣ куҷост,
20То ки онро ба ҳудудаш бирасонӣ,
ва роҳҳои хонаи онро ба хубӣ бидонӣ?

21Ба яқин, ту ин чизҳоро медонӣ, зеро ки дар он вақт таваллуд ёфтаӣ,
ва шумораи рӯзҳоят бузург аст.
22Оё ту ба хазоини барф фурӯд омадаӣ,
ва хазоини жоларо дидаӣ,+
23Ки онҳоро Ман барои замони тангӣ,
барои рӯзи муҳориба ва ҷанг нигоҳ доштаам+?
24Бо кадом роҳ нур тақсим мешавад,
ва боди шарқӣ бар замин паҳн мегардад?
25Кист, ки маҷрое барои борони сел сохт,
ва роҳе барои барқи тундарҳо,+
26То ки бар замини беодам бориш кунад,
бар биёбоне ки касе дар он нест,+

27Барои он ки чӯли хушк ва халоро сероб намояд,
ва аз он наботот бирӯёнад?

28Оё борон падар дорад?

Ё кист, ки қатраҳои шабнамро ба вуҷуд овард+?

29Кист, ки аз батнаш ях берун омад?

Ва кист, ки қирави осмонро ба вуҷуд овард+?

30Об мисли санг сахт мешавад,
ва сатҳи варта зери ях пинҳон мегардад+.

31Оё ту ақдҳои Парвинро бастаӣ?

Ё бандҳои Ҷабборро метавонӣ бикшоӣ+?

32Оё ту метавонӣ бурҷҳои минтақатулбуруҷро дар сари вақташон берун оварӣ
ва Дубби Акбарро бо бачагонаш роҳбарӣ намоӣ+?

33Оё ту низоми осмонро медонӣ?

Оё ҳукми онро метавонӣ бар замин барқарор намоӣ+?

34Оё овози худро метавонӣ ба абрҳо баланд кунӣ,
то ки туро оби фаровоне бипӯшонад?

35Оё ту барқҳоро метавонӣ бифиристӣ,
то ки онҳо бираванд ва ба ту бигӯянд: „Лаббай!“

36Кист, ки ҳикматро дар ботин ниҳод?

Ё кист, ки хирадро ба шиҳоби соқиб бахшид?

37Кист, ки бо ҳикмат абрҳоро дар шумор меоварад?

Ва кист, ки машкҳои осмонро мегустаронад,

38Дар сурате ки хок ба гил табдил ёфта, сахт мешавад,
ва кулӯхҳо ба ҳамдигар мечаспад?

39Оё ту нахҷирро барои шери мода сайд менамоӣ,
ва иштиҳои шерҳои ҷавонро қонеъ мегардонӣ,+
40Вақте ки онҳо дар лонаҳо мехобанд,
ё дар беша нишаста, камин мегиранд+?
41Кист, ки хӯроки зоғро муҳайё мекунад,
вақте ки бачаҳояш сӯи Худо истиғоса мебаранд
ва аз боиси бехӯрокӣ овора шуда мегарданд+?

БОБИ СИЮ НӮҲУМ

Давоми он.

39^1Оё ту вақти зоидани бузҳои кӯҳиро медонӣ?

Дарди зоиши оҳуёнро мушоҳида кардаӣ+?

2Оё пур шудани моҳҳои хомиладории онҳоро метавонӣ дар шумор оварӣ?

Ва оё вақти зоидани онҳоро медонӣ?

3Онҳо хам шуда, бачаҳои худро мезоянд,
борҳои худро берун мекунанд.

4Бачаҳои онҳо кувват мегиранд, дар дашт калон мешаванд,
баромада мераванд ва назди онҳо барнамегарданд.

5Кист, ки хари ваҳширо ба озодӣ сар дод?
Ва кист, ки бандҳои гӯрхарро яла кард,
6Ки Ман чӯлро хонаи вай
ва шӯразаминро маскани вай муқаррар намудаам?
7Вай ҳаёҳуи шаҳрро тамасхур мекунад,
шавқуни харбонро намешунавад;
8Дар кӯҳсор барои худ чарогоҳ меёбад,
ва ҳар навъ сабзаро ҷустуҷӯ мекунад.

9Оё гови ваҳшӣ розӣ мешавад, ки ба ту хизмат кунад?

Оё вай назди охури ту маскан мегирад?

10Оё гови ваҳширо бо арғамчини он метавонӣ ба ҷӯяк бибандӣ?

Оё вай аз ақиби ту кулӯхҳоро мола хоҳад кард?

11Оё ба вай, ба сабаби пурқувват буданаш, умед хоҳӣ баст,
ва кори худро ба вай ҳавола хоҳӣ кард?

12Оё ба вай эътимод хоҳӣ кард, ки ҳосилоти туро бозгардонад,
ва дар хирмангоҳат ҷамъ оварад?

13Оё шутурмурғ бо шодӣ болафшон мешавад?

Оё болафшонии вай монанди лаклак аст?

14Зеро ки вай тухмҳои худро бар замин вогузор менамояд,
ва бар рӯи хок онҳоро гарм мекунад,

15Ва аз хотир мебарорад, ки пое онро пахш мекунад,
ва ҳайвони саҳро онро маҷақ мекунад;

16Ба бачаҳояш дилсахтӣ мекунад, гӯё ки аз они вай набошанд;
меҳнаташ зоеъ шавад ҳам, вай парвое надорад,+

17Зеро ки Худо варо аз ҳикмат маҳрум кардааст,
ва аз хирад ба вай насибе надодааст.

18Вақте ки вай ба давиш баланд мешавад,
бар асп ва савораи он механдад.

19Оё ту ба асп қувват бахшидаӣ,
ва гардани онро бо ёл пӯшондаӣ?

20Оё ту онро мисли малах ба давутози пурғулғула овардаӣ,
дар сурате ки садои баланди фах-фахн он даҳшатангез аст+?

21Вай дар водӣ по мекӯбад, ва аз қуввати худ ба ваҷд меояд;
ба истиқболи яроқ берун меравад.

22Бар бим механдад ва ба ҳарос намеафтад,
ва аз дами шамшер ақиб намегардад.

23Тирдон бар вай ҷаранг-ҷаранг мекунад,
ва найзаю мизроқи дурахшанда.

24Бо ғулғула ва хашм заминро барқвор тай мекунад,
ва аз садои шох бетоқат шуда, пой мекӯбад+.

25Ҳар бор, ки шох садо диҳад, шеҳа мекашад,
ва аз дур ҷангро ҳис мекунад,
ва ғавғои мирон ва нидоро.

26Оё аз хиради туст, ки қарчиғай парафшон мегардад
ва болҳои худро ба самти ҷануб менигаронад?

27Оё ба амри туст, ки уқоб сууд мекунад
ва ошьёнаи худро дар баландӣ месозад?

28Вай бар сари кӯҳпора маскан гирифта,
фароғат мекунад, бар дандонаи кӯҳпора ва қалъа;

29Аз он ҷо нахҷире ҷустуҷӯ мекунад:

чашмонаш аз дур мебинад;

30Ва чӯҷаҳояш хун мехӯранд,
ва ҳар куҷо ки лошае бошад, вай он ҷост».

31Ва Худованд суханашро давом дода, ба Айюб гуфт:

32«Оё касе ки бо Қодир муҷодила менамояд, боз танбеҳ хоҳад кард?

Мазамматкунандаи Худо бигзор ҷавоб гардонад!»+

33Ва Айюб ба Худо ҷавоб гардонда, гуфт:

34«Инак, ман ҳақир ҳастам; ба Ту чӣ ҷавоб мегардонам?

Дасти худро ба даҳонам мондаам+.

35Як карат гуфтаам, ва дигар нахоҳам гуфт,
ва дубора такрор нахоҳам кард».

БОБИ ЧИЛУМ

Давоми он.

40^1Ва Худованд ба Айюб аз миёни тундбод ҷавоб гардонда, гуфт:+

2«Канӣ, камари худро мисли мард бибанд:

Ман ба ту савол хоҳам дод, ва ту ба Ман бифаҳмон+.

3Оё ту мехоҳӣ доварии Маро ботил намоӣ,

Маро айбдор созӣ, то ки худро одил нишон диҳӣ+?

4Ва оё ту бозуе мисли Худо дорӣ,
ва бо овозе мисли Ӯ метавонӣ гулдуррос занӣ+?
5Пас, худро бо кибриё ва ҷалол оро бидеҳ,
ва пероҳани шукӯҳ ва шавкат бипӯш;
6Ғазаб ва хашми худро бирез,
ва ба ҳар мағрур назар андохта, ӯро залил намо;

7Ба ҳар мағрур назар андохта, ӯро мутеъ гардон,
ва шариронро дар маконашон поймол кун;
8Онҳоро якҷоя дар хок ниҳон намо
ва рӯйҳошонро дар ниҳонхонае банд кун.
9Он гоҳ Ман низ туро ҳамд хоҳам гуфт,
ки яминат метавонад туро мададгор шавад+.

10Инак баҳимут, ки варо ба монанди ту офаридаам;
вай мисли гов алаф мехӯрад+.
11Инак, қуввати вай дар камари вай аст,
ва тавоноии вай дар мушакҳои шикамаш.
12Думи худро мисли арз меҷунбонад;
рагҳои ронаш ба ҳам печидааст.
13Узвҳояш мисли қубурҳои мисин аст,
устухонҳояш мисли сихҳои оҳанин.
14Вай нахустини корҳои Худост;
фақат Офаридагори вай метавонад
шамшери Худро ба вай наздик оварад.
15Кӯҳҳо барои вай ғизо меоварад,
ва тамоми ҳайвоноти саҳро дар он ҷо бозӣ мекунанд.

16Зери буттаҳои нилуфар мехобад,
дар сояи наистон ва дар ботлоқ.

17Буттаҳои нилуфар варо бо сояи худ мепӯшонад,
бедҳои лаби наҳр варо иҳота мекунад.

18Инак, дарьё ба талотум меояд, аммо вай ҳаросон намешавад:

Урдун пеши даҳонаш ҷаста берун ояд ҳам, вай ором хоҳад буд.

19Оё варо касе дар пеши назари вай метавонад бигирад?

Ё бинии варо бо қуллоб сӯрох кунад?

20Оё ту метавонӣ аждарро бо шаст бикашӣ?

Ва забонашро бо арғамчин фишор диҳӣ?

21Оё ту метавонӣ аз бинии вай маҳор гузаронӣ?

Ва ҷоғи варо бо хоре шикоф кунӣ?

22Оё вай ба ту бисьёр зорӣ хоҳад кард?

Оё бо мулоимат ба ту сухан хоҳад ронд?

23Оё вай бо ту иттифоқ хоҳад баст?

Оё варо ба сурати абадӣ ба ғуломӣ хоҳӣ гирифт+?

24Оё варо мисли гунҷишке бозӣ хоҳӣ доронд?

Ва барои канизони худ варо хоҳӣ баст?

25Оё аҳли сайд варо хоҳанд фурӯхт?

Оё варо дар миёни тоҷирони канъонӣ тақсим хоҳанд кард?

26Оё ту метавонӣ пӯсти варо бо найзаҳо сӯрох кунӣ,
ва сари варо бо сихи моҳигирон?

27Агар дасти худро ба вай бирасонӣ,
муборизаро дар ёд хоҳӣ дошт, ва дигар нахоҳӣ кард.

БОБИ ЧИЛУ ЯКУМ

Давоми он.

41^1Инак, умеди дастгир кардани вай беасл аст;
фақат аз дидани вай, охир,
кас ба даҳшат хоҳад афтод+.

2Чунон шахси диловаре нест, ки варо барангезад;
пас кист, ки ба ҳузури Ман истодагӣ намояд?

3Кист, ки аз Ман пешдастӣ кардааст, ва Ман талофӣ бидиҳам?

Зери тамоми осмон ҳар чиз аз они Ман аст+.

4Дар бораи андоми вай хомӯш нахоҳам монд,
ва дар бораи иқтидор ва зебоии ҷуссаи вай.

5Кист, ки тавонад рӯи либоси варо яла кунад?

Кист, ки тавонад ба дандонҳои дуқатораи вай наздик ояд?

6Кист, ки тавонад дарҳои башараи варо воз кунад?

Доираи дандонҳои вай даҳшатангез аст.
7Сипарҳои қавии вай пур аз ифтихор аст;
бо мӯҳри сахте маҳкам карда шудааст;
8Бо якдигар тавре пайвастааст,
ки аз миёнашон ҳаво намегузарад;
9Ба ҳамдигар тавре часпида,
васл ёфтааст, ки ҷудо намешавад.
10Аз атсаҳои вай нур падид меояд,
ва чашмони вай мисли пилкҳои шафақи субҳ аст.
11Аз даҳони вай машъалҳо берун меояд,
шарораҳои оташ мепарад.
12Аз сӯрохҳои бинии вай дуд мебарояд,
мисли деги ҷӯшон ва қамишҳои сӯзон.
13Нафаси вай ахгарҳоро дармегиронад,
ва аз даҳони вай аланга берун меояд.
14Бар гардани вай қувват ҷойгир шудааст,
ва даҳшат ба ҳузури вай мерақсад.
15Қурчҳои шиками вай маҳкам часпида,
бар вай сахт шудааст ва овезон намешавад.
16Дили вай мисли санг сахт аст,
ва мисли осиёсанги зерин ноҷунбон аст.

17Вақте ки вай бармехезад, паҳлавонон ба ҳарос меафтанд,
ва аз даҳшат дасту по гум мекунанд.

18Шамшере ки ба вай бизананд, истодагӣ нахоҳад кард,
ҳамчунин найза, мизроқ ва тир.

19Вай оҳанро мисли хасе медонад,
ва мисро мисли чӯби пӯсидае.

20Тири камон варо дар гурез намеоварад,
сангҳои фалахмон барои вай ба пари коҳ табдил меёбад.

21Гурз мисли пари коҳе ҳисоб меёбад;
ва ба савти найза вай механдад.

22Дар таҳти ҷисмаш пулакчаҳои мисли сафолпора тезе дорад,
гӯё ки ғаллакӯбаки тездандонро бар гил мегустаронад.

23Гирдобро мисли дег ба ҷӯш меоварад,
дарьёро ба потилаи дорупазӣ монанд мегардонад.

24Дар ақиби худ роҳи дурахшоне боқӣ мегузорад,
ба тавре ки варта ба назар сафедмӯй менамояд.

25Бар рӯи хок мислаш нест,
ки чунин нотарс офарида шуда бошад.

26Ба ҳар чизи олӣ нотарс менигарад:

вай бар ҳамаи даррандагон подшоҳ аст».

БОБИ ЧИЛУ ДУЮМ

Ҳукмномаи Айюб дар ҳаққи худи ӯ.

42^1Ва Айюб ба Худованд ҷавоб гардонда, гуфт:

2«Медонам, ки ҳар кор аз дасти Ту меояд,
ва нияти Туро боздоштан мумкин нест+.

3„Он кист, ки машваратро бемаънӣ пинҳон мекунад?“

Ба яқин, ман дар бораи чизҳое ки фаҳм накардаам, фикр баён намудаам,
дар бораи корҳои аҷоибе ки аз ақли ман берун аст, ва ман онҳоро намедонам+.

4„Канӣ, бишнав, ва ман сухан хоҳам ронд:

ман ба Ту савол хоҳам дод, ва Ту ба ман бифаҳмон“+.

5То ҳол ман овозаи Туро шунида будам,
ва акнун чашмонам Туро дидааст,
6Бинобар ин аз суханонам нафрат дорам,
ва дар хок ва хокистар пушаймон мешавам»+.

Хотима: Айюб сафед шуда, сазовори шараф гардид.

7Ва воқеъ шуд баъд аз он ки Худованд ин суханонро ба Айюб гуфт, Худованд ба Алифози Темонӣ чунин гуфт: «Ғазаби Ман бар ту ва бар ду дӯсти ту оташ гирифтааст, чунки дар бораи Ман мисли бандаи Ман Айюб сухани дуруст нагуфтед+.

8Ва акнун барои худ ҳафт наргов ва ҳафт қӯчқор бигиред, ва назди бандаи Ман Айюб биравед, ва барои худ қурбонии сӯхтанӣ бароваред, ва бандаи Ман Айюб барои шумо дуо хоҳад гуфт, зеро ки фақат рӯи ӯро иҷобат хоҳам намуд, бе он ки ба шумо бадӣ бикунам, чунки дар бораи Ман мисли бандаи Ман Айюб сухани дуруст нагуфтед»+.

9Ва Алифози Темонӣ ва Билдоди Шуҳӣ ва Сӯфори Наъмотӣ рафтанд, ва он чи Худованд ба онҳо фармуд, ба ҷо оварданд, ва Худованд рӯи Айюбро иҷобат намуд+.

10Ва Худованд Айюбро ба вазъияти пештараи ӯ баргардонид, вақте ки ӯ барои дӯстони худ дуо гуфт; ва Худованд ба Айюб ҳар он чи пештар дошт, дучандон зиёд кард+.

11Ва ҳамаи бародарони ӯ ва ҳамаи хоҳарони ӯ ва ҳамаи ошноҳои пештараи ӯ назди ӯ омаданд, ва дар хонаи ӯ бо ӯ нон хӯрданд, ва дар бораи тамоми мусибате ки Худованд ба сари ӯ оварда буд, ба ӯ ҳамдардӣ изҳор намуда, ӯро тасаллӣ доданд, ва ҳар кас ба ӯ як қсито[*] ва як ҳалқаи тилло дод+.

12Ва Худованд охири Айюбро бештар аз аввали ӯ баракат дод, ва ӯро чордаҳ ҳазор бузу гӯсфанд ва шаш ҳазор шутур ва ҳазор ҷуфт гов ва ҳазор модахар буд.

13Ва ӯро ҳафт писар ва се духтар буд+.

14Ва духтари якумро Емимо, ва дуюмро Қесио, ва сеюмро Қерен-Ҳаппух ном ниҳод.

15Ва дар тамоми замин мисли духтарони Айюб занони хушлиқо ёфт намешуданд, ва падарашон ба онҳо дар миёни бародаронашон мерос дод+.

16Ва баъд аз он Айюб саду чил сол зиндагӣ кард, ва фарзандони худ ва фарзандони фарзандони худро то насли чорум дид+.

17Ва Айюб пир ва солхӯрда шуда, вафот ёфт.

* 1:6 Фариштагон.

* 9:13 Раҳаб — аждаҳо (ҳайвони бадҳайбати афсонавӣ, ки бар зидди Худо қиём карда, мағлуб шудааст).

* 30:4 Ратам — як хел дарахти қадпасти биёбон, ки тана ва шохаҳои бағоят сахт дорад. Решаи он талх аст.

* 42:11 Қсито — сиккаи қадимӣ, ки аз микдори муайяни нуқра иборат буда, бар рӯяш нақши гӯсфанд дошт.

+ 1:1 Ҳас. 22:21, Ирм. 25:20, Нав. 4:21, Ҳиз. 14:14, Ҳиз. 14:20, Яъқ. 5:11, Ҳас. 6:9, Заб. 17:22-24

+ 1:3 Дов. 6:3
+ 1:5 1 Подш. 16:5, Ҳас. 8:20
+ 1:6 Айюб 2:1, Айюб 38:7
+ 1:7 1 Пет. 5:8
+ 1:10 Заб. 127:2
+ 1:11 Рут 1:13, Айюб 19:21
+ 1:15 3 Подш. 10:1
+ 1:16 4 Подш. 1:10
+ 1:17 Дов. 7:16, 1 Подш. 11:11, 4 Подш. 24:2
+ 1:20 Ҳас. 37:29, Ҳас. 37:34

+ 1:21 Ҳас. 3:19, Воиз 3:10, Воиз 5:14, 1 Тим. 6:7, Заб. 112:2

+ 2:1 Айюб 1:6
+ 2:7 Хур. 9:9, Так. Шар. 28:35
+ 2:8 Ҳиз. 27:30, Юн. 3:6
+ 2:10 Заб. 38:2

+ 2:11 Мас. 17:17, Ҳас. 36:15, Ирм. 49:7, Ҳас. 25:2

+ 2:12 Ҳас. 37:29, Ҳиз. 27:30
+ 2:13 Нав. 2:10, Ҳиз. 3:15
+ 3:3 Ирм. 20:14-18
+ 3:11 Айюб 10:18-19
+ 3:16 Заб. 57:8, Воиз 6:3
+ 3:20 Ирм. 20:18
+ 3:21 Ирм. 8:3, Ваҳй 9:6
+ 3:22 Воиз 3:20
+ 3:23 Айюб 19:8
+ 3:25 Мас. 10:24, Иш. 66:4
+ 4:3 Иш. 35:3
+ 4:6 Айюб 1:1
+ 4:7 Заб. 33:10-11, Заб. 36:25, Мас. 10:3
+ 4:8 Мас. 22:8, Ғал. 6:7-8

+ 4:9 Хур. 15:8, Заб. 17:16, Айюб 15:30, Иш. 30:33

+ 4:13 Ҳас. 15:12, Айюб 33:15
+ 4:14 Заб. 118:120
+ 4:16 3 Подш. 19:12

+ 4:17 Айюб 9:2, Айюб 25:4, Заб. 142:2, Воиз 7:20

+ 4:18 Айюб 15:15
+ 4:21 Айюб 36:12
+ 5:1 Айюб 15:15, Заб. 88:6, Зак. 14:5
+ 5:2 Мас. 29:11
+ 5:9 Айюб 9:10, Айюб 37:5
+ 5:10 Заб. 64:10, Заб. 146:8
+ 5:11 1 Подш. 2:7
+ 5:13 Айюб 18:7, 1 Қӯр. 3:19
+ 5:14 Так. Шар. 28:29, Айюб 12:25, Иш. 59:10
+ 5:15 Заб. 34:10
+ 5:16 Заб. 62:12, Заб. 106:42
+ 5:17 Заб. 93:12, Мас. 3:11
+ 5:18 Так. Шар. 32:39, Иш. 30:26, Ҳуш. 6:1
+ 5:19 Заб. 33:20, Мас. 6:16, Мас. 30:18
+ 5:20 3 Подш. 17:6, Заб. 32:19, Заб. 36:19
+ 5:21 Заб. 30:21
+ 5:25 Заб. 71:16
+ 5:26 Ҳас. 15:15, Ҳас. 25:8
+ 6:3 Мас. 27:3
+ 6:4 Так. Шар. 32:23, Заб. 37:3, Нав. 3:13
+ 6:9 3 Подш. 19:4, Юн. 4:3
+ 6:15 Заб. 40:10, Ирм. 15:18

+ 6:19 Ҳас. 25:15, Иш. 21:14, Ирм. 25:23, 3 Подш. 10:1

+ 6:26 Айюб 15:2
+ 7:1 Айюб 14:6, Айюб 14:14
+ 7:2 Иб. 19:13
+ 7:4 Так. Шар. 28:67
+ 7:6 Айюб 9:25, Иш. 38:12, Айюб 17:11
+ 7:8 Айюб 20:9
+ 7:10 Заб. 36:10, Заб. 102:16

+ 7:16 Айюб 9:21, Айюб 10:1, Айюб 10:20, Воиз 1:2, Заб. 38:6-7, Заб. 61:10, Заб. 143:4

+ 7:17 Заб. 8:5, Заб. 143:3
+ 7:18 Заб. 10:5
+ 7:19 Айюб 14:6, Заб. 38:14
+ 7:20 Айюб 16:12, Нав. 3:12
+ 8:1 Айюб 2:11
+ 8:3 Айюб 34:12
+ 8:6 Мас. 3:33
+ 8:8 Так. Шар. 32:7
+ 8:9 Заб. 101:12, Воиз 6:12
+ 8:12 Заб. 128:6

+ 8:13 Заб. 9:18, Айюб 27:8, Мас. 10:28, Мас. 11:7

+ 8:14 Иш. 59:6
+ 8:15 Айюб 27:18
+ 8:18 Айюб 7:10
+ 8:21 Заб. 125:2
+ 8:22 Заб. 108:29
+ 9:2 Айюб 4:17, Айюб 15:14, Айюб 25:4
+ 9:3 Айюб 10:2
+ 9:6 Иш. 2:19, Иш. 13:13, Ҳаҷ. 2:6

+ 9:8 Айюб 26:7, Заб. 103:2, Иш. 40:22, Ирм. 10:12, Ирм. 51:15

+ 9:9 Айюб 38:31-32, Ом. 5:8
+ 9:10 Айюб 5:9
+ 9:13 Айюб 26:12, Заб. 88:11, Иш. 51:9
+ 9:15 1 Қӯр. 4:4
+ 9:19 Ирм. 49:19, Ирм. 50:44
+ 9:20 Айюб 15:6

+ 9:21 Айюб 1:1, Айюб 1:8, Айюб 7:16, Айюб 10:1

+ 9:22 Воиз 9:2, Ҳиз. 21:3
+ 9:24 Айюб 12:17
+ 9:25 Айюб 7:6
+ 9:30 Ирм. 2:22

+ 9:32 Айюб 33:13, Айюб 39:32, Воиз 6:10, Иш. 45:9, Рум. 9:20

+ 10:1 Айюб 7:16, Айюб 9:21
+ 10:2 Айюб 9:3
+ 10:4 1 Подш. 16:7
+ 10:7 Айюб 2:3, Так. Шар. 32:39, Иш. 43:13
+ 10:8 Заб. 118:71
+ 10:9 Айюб 4:19, Айюб 33:6, Иш. 64:8
+ 10:10 Заб. 138:13
+ 10:17 Айюб 19:12
+ 10:18 Айюб 3:11-12, Ирм. 20:14-18
+ 10:20 Айюб 14:1, Айюб 7:16
+ 10:21 Заб. 87:7, Заб. 87:13, Заб. 38:14
+ 11:1 Айюб 2:11
+ 11:4 Айюб 10:7
+ 11:8 Заб. 138:8
+ 11:10 Айюб 9:12, Айюб 12:14
+ 11:13 Заб. 142:6
+ 11:14 Айюб 22:23

+ 11:17 Айюб 22:28, Мас. 4:18, Иш. 60:3, Дон. 12:3

+ 11:19 Мас. 3:24

+ 12:4 Заб. 90:14, Айюб 16:10, Айюб 17:2, Айюб 30:1

+ 12:6 Айюб 21:7
+ 12:10 Ад. 16:22, Дон. 5:23, Аъм. 17:28
+ 12:11 Айюб 34:3
+ 12:12 Айюб 32:7
+ 12:14 Воиз 7:13, Айюб 11:10
+ 12:17 Айюб 9:24
+ 12:18 Дон. 2:21, Дон. 5:20
+ 12:21 Заб. 106:40, Иш. 40:23
+ 12:22 Дон. 2:22, Воиз 12:14, 1 Қӯр. 4:5
+ 12:23 Иш. 9:3, Иш. 26:15
+ 12:24 Заб. 106:40

+ 12:25 Так. Шар. 28:29, Айюб 5:14, Заб. 106:27

+ 13:3 Айюб 23:4
+ 13:5 Мас. 17:28
+ 13:9 Ғал. 6:7
+ 13:19 Иш. 50:8
+ 13:21 Заб. 38:11, Айюб 33:7
+ 13:22 Айюб 14:15
+ 13:24 Айюб 19:11, Айюб 33:10
+ 13:25 Заб. 82:14
+ 13:26 Заб. 24:7
+ 13:27 Айюб 33:11
+ 13:28 Иш. 50:9, Яъқ. 5:2
+ 14:1 Айюб 15:14, Айюб 25:4, Ҳас. 47:9

+ 14:2 1 Вақ. 29:15, Заб. 101:12, Заб. 143:4, Воиз 6:12, Воиз 8:13

+ 14:4 Айюб 15:14
+ 14:6 Айюб 7:19, Айюб 7:1-2
+ 14:11 Иш. 19:5
+ 14:12 Заб. 88:30
+ 14:13 Айюб 21:13
+ 14:14 Иш. 26:19, Айюб 7:1
+ 14:15 Айюб 13:22
+ 14:16 Айюб 31:4, Айюб 34:21
+ 14:21 Воиз 9:5
+ 15:1 Айюб 2:11
+ 15:2 Айюб 16:3, Айюб 6:26
+ 15:6 Айюб 9:20, Луқ. 19:22
+ 15:7 Мас. 8:25, Заб. 89:3
+ 15:8 Ирм. 23:18
+ 15:9 Айюб 12:3, Айюб 13:2

+ 15:14 Айюб 4:17, Айюб 9:2, Айюб 14:1, Айюб 25:4-6, Заб. 50:7

+ 15:15 Айюб 4:18, Айюб 5:1, Заб. 88:6, Зак. 14:5

+ 15:16 Айюб 34:7, Мас. 19:28, Айюб 25:6
+ 15:18 Заб. 77:4
+ 15:27 Заб. 72:7
+ 15:30 Айюб 4:9
+ 15:32 Айюб 22:16, Заб. 54:24
+ 15:34 Айюб 20:26, Заб. 20:10
+ 15:35 Заб. 7:15, Иш. 59:4, Яъқ. 1:15
+ 16:3 Айюб 15:2
+ 16:7 Айюб 1:15-19
+ 16:9 Заб. 34:15, Заб. 36:12

+ 16:10 Айюб 12:4, Айюб 17:2, Айюб 30:1, Иш. 50:6

+ 16:12 Айюб 7:20
+ 16:13 Айюб 20:25
+ 16:19 Заб. 88:38
+ 17:2 Айюб 12:4, Айюб 16:10, Айюб 30:1
+ 17:3 Заб. 118:122, Мас. 22:26
+ 17:6 Так. Шар. 28:37, Айюб 30:9
+ 17:11 Айюб 7:6
+ 17:12 Иш. 5:20
+ 17:13 Воиз 12:5
+ 18:1 Айюб 2:11, Айюб 8:1
+ 18:3 Заб. 72:22
+ 18:5 Айюб 21:17, Мас. 13:9, Мас. 24:20
+ 18:7 Айюб 5:13
+ 18:8 Заб. 9:16, Заб. 139:6
+ 18:11 Айюб 15:21, Айюб 20:25, Айюб 27:20
+ 18:15 Ҳас. 19:24, Заб. 10:6, Ҳиз. 38:22
+ 18:17 Айюб 24:20, Заб. 33:17, Мас. 10:7
+ 18:19 Заб. 20:11
+ 18:21 Дов. 2:10, Ирм. 9:3, 2 Тас. 1:8
+ 19:7 Айюб 24:12, Ҳаб. 1:2
+ 19:8 Айюб 3:23, Нав. 3:9
+ 19:9 Заб. 88:40
+ 19:11 Айюб 13:24, Айюб 33:10
+ 19:12 Айюб 10:17, Айюб 30:12, Нав. 3:5

+ 19:13 Заб. 30:12, Заб. 37:11, Заб. 68:9, Заб. 87:9

+ 19:17 Айюб 2:9
+ 19:18 4 Подш. 2:23
+ 19:21 Рут 1:13, Айюб 1:11
+ 19:23 Иш. 30:8
+ 19:24 Ирм. 17:1
+ 19:25 Мас. 23:11, Иш. 43:14
+ 19:26 Заб. 16:15, 1 Юҳ. 3:2
+ 19:29 Воиз 12:14
+ 20:1 Айюб 2:11, Айюб 11:1
+ 20:4 Ҳас. 2:7, Так. Шар. 4:32
+ 20:6 Иш. 14:13-14
+ 20:7 Заб. 82:11
+ 20:8 Иш. 29:7
+ 20:9 Айюб 7:8, Айюб 7:10
+ 20:12 Заб. 9:28
+ 20:25 Айюб 16:13
+ 20:26 Айюб 15:34, Заб. 20:10, Ибр. 12:29
+ 20:29 Айюб 27:13, Айюб 31:2
+ 21:3 Айюб 16:20
+ 21:5 Мас. 30:32, Мик. 7:16

+ 21:7 Айюб 12:6, Заб. 72:3-4, Воиз 8:14, Ирм. 12:1, Мал. 3:15

+ 21:14 Айюб 22:17
+ 21:15 Хур. 5:2
+ 21:16 Айюб 22:18, Заб. 1:1
+ 21:17 Айюб 18:5-6, Мас. 13:9, Мас. 24:20
+ 21:18 Заб. 1:4, Заб. 82:14, Мас. 10:25
+ 21:19 Хур. 20:5

+ 21:20 Заб. 74:8, Иш. 51:17, Ирм. 25:15, Уб. 1:16, Ваҳй 14:10

+ 21:22 Иш. 40:14, Рум. 11:35, 1 Қӯр. 2:16, Айюб 4:18, Айюб 15:15

+ 21:30 Мас. 16:4
+ 21:31 Так. Шар. 7:10
+ 22:1 Айюб 2:11, Айюб 4:1, Айюб 15:1
+ 22:3 Айюб 35:7
+ 22:6 Хур. 22:6, Так. Шар. 24:13
+ 22:7 Айюб 31:17
+ 22:9 Айюб 31:21, Иш. 10:2, Ҳиз. 22:7
+ 22:10 Айюб 18:8
+ 22:11 Юн. 2:4
+ 22:12 Айюб 35:5
+ 22:13 Заб. 72:11, Заб. 93:7
+ 22:16 Айюб 15:32
+ 22:17 Айюб 21:14
+ 22:18 Айюб 21:16
+ 22:19 Заб. 51:8, Заб. 57:11
+ 22:22 Мас. 2:6
+ 22:23 Айюб 11:14
+ 22:24 Ҳас. 10:29, 3 Подш. 9:28, 1 Вақ. 29:4
+ 22:26 Заб. 36:4, Иш. 58:14
+ 22:27 Заб. 49:14, Воиз 5:3

+ 22:28 Айюб 11:17, Мас. 4:18, Иш. 60:3, Дон. 12:3

+ 22:30 Яъқ. 5:15
+ 23:4 Айюб 13:3, Айюб 16:21
+ 23:10 Заб. 138:3, Заб. 65:10, 1 Пет. 1:7
+ 23:13 Мас. 19:21, Иш. 14:26, Дон. 4:32

+ 24:2 Так. Шар. 19:14, Мас. 22:28, Мас. 23:10

+ 24:4 Ом. 2:7, Мас. 28:28
+ 24:7 Хур. 22:26-27
+ 24:12 Ҳаб. 1:2
+ 24:13 Юҳ. 3:19-20
+ 24:15 Мас. 7:9
+ 24:20 Айюб 18:17
+ 24:24 Заб. 36:10
+ 25:1 Айюб 2:11, Айюб 8:1, Айюб 18:1
+ 25:3 Мат. 5:45

+ 25:4 Айюб 4:17, Айюб 9:2, Айюб 15:14, Заб. 142:2

+ 25:6 Айюб 15:16, Заб. 21:6, Иш. 41:14
+ 26:6 Заб. 138:8, Мас. 15:11
+ 26:7 Айюб 9:8
+ 26:8 Мас. 30:4
+ 26:10 Ҳас. 1:9, Ҳас. 1:10, Мас. 8:29
+ 26:11 Заб. 103:7
+ 26:12 Айюб 9:13, Заб. 88:11, Иш. 51:9
+ 26:13 Иш. 27:1
+ 27:2 Айюб 34:5
+ 27:3 Айюб 33:4
+ 27:8 Айюб 8:13

+ 27:9 Заб. 17:42, Заб. 65:18, Мас. 1:28, Мас. 28:9, Юҳ. 9:31

+ 27:13 Айюб 20:29
+ 27:14 Иш. 1:22
+ 27:15 Заб. 77:64
+ 27:16 Зак. 9:3
+ 27:17 Заб. 38:7, Мас. 13:22
+ 27:18 Айюб 8:15
+ 27:19 Заб. 48:18
+ 27:21 Айюб 30:22
+ 27:23 Нав. 2:15
+ 28:12 Мас. 16:16, Воиз 7:24
+ 28:13 Заб. 26:13, Иш. 53:8, Ҳиз. 26:20
+ 28:15 Мас. 3:14-15

+ 28:16 Ҳас. 10:29, 3 Подш. 9:28, 1 Вақ. 29:4, Айюб 22:24

+ 28:18 Мас. 8:11
+ 28:26 Айюб 38:25
+ 28:27 Мас. 8:22

+ 28:28 Заб. 110:10, Мас. 1:7, Мас. 9:10, Мас. 3:7, Мас. 14:16

+ 29:3 2 Подш. 22:29, Заб. 17:29, Заб. 118:105

+ 29:5 Айюб 1:2
+ 29:6 Ҳас. 49:12
+ 29:10 Заб. 136:6
+ 29:12 Заб. 81:5, Мас. 31:8
+ 29:14 Заб. 131:9
+ 29:16 Мас. 14:21, Мас. 29:7

+ 29:17 Заб. 3:7, Заб. 13:4, Заб. 57:7, Мас. 30:14

+ 29:23 Заб. 118:129
+ 30:1 Айюб 12:4, Айюб 16:10, Айюб 17:2
+ 30:9 Так. Шар. 28:37, Айюб 17:6
+ 30:10 Заб. 87:9
+ 30:12 Айюб 19:12
+ 30:15 Айюб 18:11
+ 30:22 Айюб 27:21
+ 30:26 Ирм. 8:15, Ирм. 14:19
+ 30:30 Нав. 4:8, Заб. 101:3
+ 31:1 Мас. 6:25, Мат. 5:28
+ 31:2 Айюб 20:29
+ 31:4 2 Вак. 16:9, Мас. 15:3, Зак. 4:10
+ 31:6 Дон. 5:27
+ 31:8 Иб. 26:16
+ 31:9 Айюб 24:15
+ 31:10 Так. Шар. 28:30, Ирм. 8:10
+ 31:12 Мас. 6:27-29
+ 31:15 Мас. 22:2
+ 31:17 Айюб 22:7
+ 31:18 Яъқ. 1:27
+ 31:20 Айюб 29:13
+ 31:21 Айюб 22:9
+ 31:24 Марқ. 10:22, Марқ. 10:24
+ 31:25 Заб. 61:11
+ 31:27 Так. Шар. 4:19
+ 31:29 Мас. 24:17-18
+ 31:30 Мат. 5:44, Рум. 12:14
+ 31:32 Дов. 19:20-21
+ 31:33 Айюб 28:13
+ 31:35 Айюб 13:22
+ 31:40 Ҳас. 3:18
+ 32:2 Ҳас. 22:21
+ 32:4 Айюб 15:10
+ 32:7 Айюб 12:12
+ 32:8 Айюб 33:4, Заб. 118:100
+ 32:20 Заб. 38:4, Ирм. 6:11, Ирм. 20:10

+ 33:4 Ҳас. 2:7, Айюб 27:3, Айюб 32:8, Заб. 103:30, Аъм. 17:25

+ 33:6 Айюб 4:19, Айюб 10:9, Иш. 64:8

+ 33:7 Айюб 13:21

+ 33:9 Айюб 9:21, Айюб 10:7, Айюб 12:4, Айюб 16:17, Айюб 27:5-6, Айюб 32:1

+ 33:10 Айюб 13:24, Айюб 19:11
+ 33:11 Айюб 13:27, Айюб 14:16
+ 33:13 Айюб 9:32, Айюб 39:32
+ 33:15 Ад. 12:6, Айюб 4:13
+ 33:16 Айюб 36:10
+ 33:19 Айюб 30:17
+ 33:20 Заб. 101:5, Заб. 106:18
+ 33:23 Заб. 33:8
+ 33:24 Заб. 48:8
+ 33:25 4 Подш. 5:14
+ 33:26 Заб. 16:15
+ 33:28 Заб. 15:10, Иш. 38:17
+ 33:30 Заб. 55:14
+ 34:3 Айюб 12:11
+ 34:5 Айюб 27:2, Айюб 33:9
+ 34:7 Айюб 15:16, Мас. 19:28
+ 34:8 Заб. 1:1
+ 34:9 Айюб 9:22, Айюб 21:16
+ 34:10 Ҳас. 18:25, Заб. 91:16
+ 34:11 Мас. 24:12, Заб. 61:13
+ 34:12 Айюб 8:3

+ 34:15 Ҳас. 3:19, Заб. 89:4, Заб. 103:29, Воиз 3:20, Воиз 12:7

+ 34:19 Айюб 31:15, Мас. 22:2
+ 34:20 Дон. 8:25
+ 34:21 Айюб 14:16, Айюб 31:4
+ 34:22 Заб. 138:12
+ 34:24 Заб. 2:9
+ 34:28 Айюб 35:9
+ 34:35 Айюб 35:15
+ 34:37 Айюб 27:23, Нав. 2:15
+ 35:3 Айюб 9:22, Айюб 21:16
+ 35:5 Айюб 22:12
+ 35:7 Айюб 22:2-3

+ 35:9 Хур. 2:23, Айюб 34:28, Воиз 4:1, Воиз 5:7

+ 35:10 Заб. 41:9
+ 35:12 Айюб 27:9
+ 35:14 Айюб 9:11, Айюб 23:9

+ 35:16 Айюб 34:35, Айюб 34:37, Айюб 38:2, Айюб 42:3

+ 36:4 Айюб 37:16
+ 36:6 Айюб 34:28
+ 36:7 Заб. 33:16, 1 Подш. 2:8
+ 36:8 Заб. 106:10
+ 36:10 Айюб 33:16
+ 36:12 Иш. 1:19-20, Айюб 4:21
+ 36:16 Заб. 4:2
+ 36:19 Заб. 48:8, Мас. 11:4
+ 36:26 Заб. 101:28
+ 36:27 Мас. 3:20
+ 36:32 Ҳаб. 3:4
+ 37:3 Айюб 36:30, Айюб 36:32
+ 37:4 2 Подш. 22:14, Заб. 17:14, Заб. 28:3-4
+ 37:5 Айюб 5:9
+ 37:6 Заб. 148:8
+ 37:8 Заб. 103:22
+ 37:10 Айюб 38:29-30
+ 37:12 Заб. 148:8
+ 37:13 Хур. 9:18, 3 Подш. 18:45
+ 37:16 Айюб 36:4
+ 37:18 Иш. 44:24
+ 37:19 Иш. 60:2
+ 37:24 Мас. 15:33
+ 38:1 Айюб 40:1, Зак. 9:14
+ 38:2 Айюб 35:16, Айюб 42:3
+ 38:3 Айюб 40:2
+ 38:4 Заб. 103:5, Мас. 8:29
+ 38:6 1 Подш. 2:8
+ 38:7 Ҳас. 6:2, Айюб 1:6, Айюб 2:1

+ 38:8 Ҳас. 1:9, Заб. 32:7, Заб. 103:9, Ирм. 5:22

+ 38:15 Айюб 18:5
+ 38:22 Заб. 134:7
+ 38:23 Еҳ. 10:11, Иш. 30:30
+ 38:25 Айюб 28:26
+ 38:26 Заб. 106:35, Иш. 35:6, Иш. 41:18
+ 38:28 Айюб 5:10
+ 38:29 Айюб 37:10, Заб. 147:5
+ 38:30 Айюб 37:10
+ 38:31 Айюб 9:9, Ом. 5:8
+ 38:32 Айюб 9:9
+ 38:33 Ирм. 31:35
+ 38:39 Заб. 103:21
+ 38:40 Заб. 16:11
+ 38:41 Заб. 146:9
+ 39:1 Заб. 103:18
+ 39:16 Нав. 4:3
+ 39:20 Ирм. 8:16
+ 39:24 Ирм. 4:19, Ом. 3:6
+ 39:32 Айюб 9:32, Айюб 33:13
+ 39:34 Айюб 42:6
+ 40:1 Айюб 38:1
+ 40:2 Айюб 38:3
+ 40:3 Айюб 32:2
+ 40:4 Айюб 37:4
+ 40:9 Заб. 97:1, Иш. 59:16
+ 40:10 Ад. 22:4
+ 40:23 Еҳ. 9:15, Еҳ. 9:27

+ 41:1 Айюб 3:8, Айюб 40:20, Заб. 73:14, Заб. 103:26, Иш. 27:1

+ 41:3 Хур. 9:29, Заб. 23:1
+ 42:2 Ҳас. 18:14, Ирм. 32:17, Мат. 19:26
+ 42:3 Айюб 38:2
+ 42:4 Айюб 38:3, Айюб 40:2
+ 42:6 Айюб 2:8
+ 42:7 Айюб 2:11

+ 42:8 Ад. 23:1, 1 Вақ. 15:26, Ҳас. 20:7, Яъқ. 5:16

+ 42:9 Айюб 2:11
+ 42:10 Иш. 40:2, Иш. 61:7
+ 42:11 Айюб 19:13
+ 42:13 Айюб 1:2
+ 42:15 Ад. 27:1-8
+ 42:16 Ҳас. 50:23

Забур

ЗАБУР

1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31
32
33
34
35
36
37
38
39
40
41
42
43
44
45
46
47
48
49
50
51
52
53
54
55
56
57
58
59
60
61
62
63
64
65
66
67
68
69
70
71
72
73
74
75
76
77
78
79
80
81
82
83
84
85
86
87
88
89
90
91
92
93
94
95
96
97
98
99
100
101
102
103
104
105
106
107
108
109
110
111
112
113
114
115
116
117
118
119
120
121
122
123
124
125
126
127
128
129
130
131
132
133
134
135
136
137
138
139
140
141
142
143
144
145
146
147
148
149
150

ТАРОНАИ ЯКУМ

Хушбахтии одилон ва ҳалокати шарирон.

1^1Хушо касе ки ба машварати шарирон намеравад,
ва дар тариқи хатокорон намеистад,
ва дар маҷлиси масхарабозон наменишинад;+
2Фақат ба шариати Худованд шавқ дорад,
ва рӯзу шаб Тавроти Ӯро меомӯзад;+

3Ва мисли дарахте хоҳад буд, ки назди ҷӯйҳои об шинонда шудааст,
ва меваи худро дар мавсимаш медиҳад,
ва баргаш пажмурда намешавад,
ва ҳар чӣ мекунад, барор хоҳад ёфт+.
4Шарирон чунин нестанд,
балки монанди пари коҳанд,
ки онро бод пароканда мекунад+.

5Бинобар ин шарирон дар рӯзи бозхост нахоҳанд бархост;
хатокорон низ дар ҷамоати одилон,
6Зеро ки Худованд тариқи одилонро медонад,
вале роҳи шарирон сӯи адам хоҳад бурд+.

ТАРОНАИ ДУЮМ

Нубувват дар бораи малакути Писари Худо.

2^1Чаро халқҳо ба шӯр меоянд,
ва қабилаҳо беҳуда қасд мекунанд+?
2Подшоҳони замин қиём мекунанд,
ва мирон бо ҳам машварат менамоянд
бар зидди Худованд ва бар зидди Масеҳи Ӯ:+
3«Бандҳои онҳоро қатъ хоҳем кард,
ва завлонаҳои онҳоро аз худ дур хоҳем андохт».

4Он ки дар осмон нишастааст, механдад:

Худованд онҳоро тамасхур менамояд+.

5Он гоҳ дар хашми Худ ба онҳо сухан меронад,
ва бо ғазаби Худ онҳоро ба ҳарос меандозад:

6«Валекин Ман подшоҳи Худро бар Сион,
кӯҳи муқаддаси Худ, таъин кардаам»+.

7Амри Худовандро баён мекунам.

Ӯ ба Ман гуфт: «Ту Писари Ман ҳастӣ;

Ман имрӯз Падари Ту шудаам+.

8Аз Ман талаб намо, ва қавмҳоро ба мероси Ту,
ва ақсои заминро ба тасарруфи Ту хоҳам дод.

9Онҳоро бо асои оҳанин шикаст хоҳӣ дод;
мисли кӯзаи кулол пора-пора хоҳӣ кард»+.

10Пас, эй подшоҳон, ба ақл оед;
эй доварони замин, таълим гиред!

11Худовандро бо тарс ибодат намоед,
ва бо ларз шодӣ кунед+.

12Писарро иззат кунед, ки мабодо ба ғазаб ояд,
ва шумо дар роҳ нобуд шавед;
зеро ки ғазаби Ӯ зуд аланга хоҳад гирифт.
Хушо ҳамаи онҳое ки ба Ӯ паноҳ мебаранд!+

ТАРОНАИ СЕЮМ

Умед бастан ба мадади Худо.

3^1Таронаи Довуд, вақте ки аз писари худ Абшолӯм гурехт+.

2Худовандо! Адуёнам чӣ қадар зиёд шудаанд!

Бисьёр касон бар зидди ман қиём мекунанд;+

3Бисьёр касон дар ҳаққи ман мегӯянд:

«Ӯро дар Худо наҷот нест». Село[*]+.

4Валекин Ту, эй Худованд, сипаре дар гирди ман,
ҷалоли ман ва афрозандаи сари ман ҳастӣ+.

5Овозам Худовандро мехонад,
ва Ӯ аз кӯҳи муқаддаси Худ маро иҷобат менамояд. Село+.

6Ман дароз мекашам, хоб меравам ва мехезам,
зеро ки Худованд ба ман мадад мекунад+.

7Аз беварҳои мардум, ки маро муҳосира кардаанд, наметарсам+.

8Бархез, эй Худованд! Маро наҷот дех, эй Худои ман!

Зеро ки Ту ҳамаи душманонамро торсакӣ мезанӣ,
дандонҳои шариронро мешиканӣ+.

9Наҷот аз Худованд аст.

Баракати Ту бар қавми Туст. Село+.

ТАРОНАИ ЧОРУМ

Дуои шоми Довуд, ки пур аз имон ба мадади Худо мебошад.

4^1Барои сардори муғанниён бар созҳои торнок. Таронаи Довуд+.

2Вақте ки Туро мехонам, маро иҷобат намо, эй Худои адли ман!

Дар тангӣ маро вусъат додаӣ.

Ба ман марҳамат намо ва дуоямро бишнав+.

3Эй фарзандони инсон! То ба кай ҷалолам дар нанг хоҳад буд?

Ва гапҳои хушкухолиро дӯст дошта, толиби кизб хоҳед буд? Село.

4Вале бидонед, ки Худованд порсоёнро барои Худ ҷудо кардааст;

Худованд мешунавад, вақте ки Ӯро мехонам+.

5Музтариб шуда, хато накунед:

бар бистарҳои худ дар дилҳотон андеша кунед ва сокит бошед. Село.

6Қурбониҳои адолатро тақдим намоед,
ва ба Худованд таваккал кунед+.

7Бисьёр касон мегӯянд: «Кӣ ба мо некӯиро нишон медиҳад?»

Нури рӯи Худро ба мо зоҳир намо, эй Худованд!+

8Ба дилам шодӣ бахшидаӣ
аз он вақте ки ғаллаи онҳо ва оби ангури онҳо афзудааст.

9Ба саломатӣ дароз мекашам ва хоб меравам,
зеро ки танҳо Ту, эй Худованд, маро дар осудагӣ сокин мегардонӣ+.

ТАРОНАИ ПАНҶУМ

Дуои субҳи Довуд, ки пур аз умедворӣ ба мадади Худо мебошад.

5^1Барои сардори муғанниён бар созҳои нафасӣ. Таронаи Довуд.

2Ба суханонам, эй Худованд,
гӯш андоз, андешаҳоямро бифаҳм.

3Овози истиғосаамро бишнав, эй Подшоҳи ман
ва Худои ман!

Зеро ки ба Ту дуо мегӯям+.

4Худовандо! Саҳаргоҳон овозамро бишнав, —
саҳаргоҳон пеши Ту ҳозир мешавам, ва интизорӣ мекашам,+

5Зеро ки Ту Худои шароратхоҳ нестӣ:

назди Ту бадкеш сокин нахоҳад шуд;

6Лофакиён пеши назари Ту нахоҳанд истод:

аз ҳамаи бадкирдорон нафрат дорӣ+.

7Дурӯғгӯёнро нобуд хоҳӣ кард;

Худованд аз хунхӯр ва маккор кароҳат дорад+.

8Валекин ман, аз бисьёрии эҳсони Ту, ба хонаи Ту дохил хоҳам шуд,
ва бо тарси Ту ба қасри қудси Ту саҷда хоҳам кард+.

9Худовандо! Ба ман, бар хилофи иродаи мухолифонам, дар адолати худ роҳнамо шав;
роҳи Худро пеши ман ҳамвор кун.
10Зеро ки дар даҳони онҳо гапи дуруст нест:
ботинашон харобист,
гулӯяшон қабри кушода аст,
бо забонашон тамаллуқ мегӯянд+.
11Онҳоро, эй Худованд, маҳкум намо,
то ки аз қасдҳои бади худ фурӯ ғалтанд;
ба сабаби ҷиноятҳои бисьёрашон онҳоро рад намо,
зеро ки бар зидди Ту ба шӯр омадаанд.
12Ва ҳамаи паноҳбарони Ту хурсанд хоҳанд шуд
ва то абад тараннум хоҳанд кард,
ва Ту пуштибони онҳо хоҳӣ буд,
ва дӯстдорони исми Ту дар Ту шод хоҳанд шуд.

13Зеро ки Ту, эй Худованд, одилро баракат медиҳӣ;
бо зиреҳи меҳрубонӣ ӯро фаро мегирӣ+.

ТАРОНАИ ШАШУМ

Дуои гуноҳкоре ки тавба кардааст.

6^1Барои сардори муғанниён бар сози ҳашттор. Таронаи Довуд+.

2Худовандо! Дар ғазаби Худ маро мазаммат накун,
ва дар хашми Худ маро ҷазо надеҳ+.

3Ба ман марҳамат намо, эй Худованд, зеро ки ман афсурдаҳолам;
маро шифо бидеҳ, эй Худованд, зеро ки устухонҳоям ба ларза омадааст;

4Ҷонам низ хеле ба ларза омадааст;
пас Ту, эй Худованд, то ба кай+?

5Баргард, эй Худованд, ҷонамро бираҳон,
ба хотири эҳсони Худ маро наҷот деҳ,

6Зеро ки дар мамот зикри Ту нест:

дар гӯристон кӣ Туро ҳамд мегӯяд+?

7Аз оҳу воҳи худ лакот шудаам;
тамоми шаб ҷогаҳамро ғарқи об мекунам:

бо ашки худ бистарамро тар мекунам.

8Чашмам аз ғусса хаста шудааст, аз дасти ҳамаи
хасмҳоям оҷиз гардидааст+.

9Аз ман дур шавед, эй ҳамаи бадкирдорон!

Зеро ки Худованд овози гирьяи маро шунидааст+.

10Худованд истигосаи маро шунидааст;

Худованд дуои маро иҷобат хоҳад кард.

11Бигзор ҳамаи душманонам шармсор ва бисьёр ҳаросон шаванд;
дар як он хиҷил шуда, баргарданд+.

ТАРОНАИ ҲАФТУМ

Худованд шариронро ҷазо медиҳад ва бегуноҳро мераҳонад.

7^1Суруди ҷонсӯзе ки Довуд ба Худованд оид ба суханони Куши Биньёминӣ хондааст.

2Худовандо, Худои ман! Ба Ту паноҳ мебарам;
маро аз ҳамаи таъқибкунандагонам наҷот деҳ ва халос кун+.

3Мабодо вай, монанди шер, ҷонамро бидаронад,
дар сурате ки халоскунандае набошад+.
4Худовандо, Худои ман! Агар ин корро кардаам,
агар аз дастам ноинсофие ба амал омадааст,
5Агар ба дӯстам бадӣ кардаам
ва хасмамро тиҳидаст рондаам, —+

6Бигзор душман ҷонамро таъқиб намояд, ва маро дастгир кунад,
ва ҳаётамро ба замин яксон кунад,
ва ҷалоламро ба хок занад. Село.

7Эй Худованд, дар ғазаби Худ бархез:

бар зидди бадхашмии хасмҳоям қиём кун,
барои ман ба доварие ки амр фармудаӣ, бедор шав.

8Анбӯҳи қабилаҳо дар гирди Ту ҷамъ хоҳанд омад;
бар онҳо ба афроз баргард+.

9Худованд қавмҳоро доварӣ хоҳад кард.

Маро, эй Худованд, аз рӯи адолатам ва аз рӯи беайбиам доварӣ намо+.

10Бигзор бадии шарирон хотима ёбад, ва одилро тақвият намо;
зеро ки Ту, эй Худои одил, имтиҳонкунандаи дилҳо ва ботинҳо ҳастӣ+.

11Сипари ман дар Худост,
ки Ӯ наҷотдиҳандаи ростдилон аст+.

12Худо Довари одил аст,
ва Худо ҳар рӯз ғазабнок аст+.

13Кас агар руҷӯъ накунад, Ӯ шамшери Худро тез мекунад,
камони Худро кашида, ба нишон мегирад;+
14Барои вай олоти мамотро тайёр мекунад,
тирҳои Худро сӯзон мегардонад+.
15Инак вай тухми бадиро кошт,
ба хабосат ҳомила шуд, ва кизбро зоид+.
16Чуқурие канд, ва онро чуқур кард,
ва ба чоҳе ки канд, худаш фурӯ ғалтид+.
17Хабосати вай бар сараш хоҳад баргашт,
ва зулми вай бар фарқаш хоҳад афтод.
18Худовандро аз рӯи адолати Ӯ ҳамд мегӯям,
ва исми Худованди Таолоро месароям+.

ТАРОНАИ ҲАШТУМ

Мадҳ дар шаъни Офаридагор барои марҳамати Ӯ ва барои атои файз.

8^1Барои сардори муғанниён бар сози Ҷот. Таронаи Довуд+.

2Худовандо, Худои мо!

Чӣ қадар боҳашамат аст исми Ту дар тамоми замин!

Ту шукӯҳи Худро бар осмон паҳн кардаӣ!+

3Аз даҳони кӯдакон ва ширмакон,
бар хилофи хасмҳои Худ, ҳамдро ба вуҷуд овардаӣ,
то ки душман ва интиқомҷӯйро хомӯш гардонӣ.

4Вақте ки ба осмони Ту менигарам, ки санъи ангуштони Туст,
ва ба моҳ ва ситорагоне ки Ту офаридаӣ, —
5Пас чист инсон, ки ӯро ёд кунӣ,
ва фарзанди одам, ки ӯро тафаққуд намоӣ+?
6Ӯро аз фариштагон фақат андак кам кардаӣ;
ва тоҷи ҷалол ва шавкат бар сари ӯ гузоштаӣ;
7Ӯро бар аъмоли дастҳои Худ ҳукмфармо кардаӣ;
ҳама чизро зери пои ӯ гузоштаӣ:+
8Ҳамаи гӯсфандон ва говонро,
ҳамчунин ҳайвонҳои саҳроро,
9Мурғони осмон ва моҳиёни баҳрро,
ҳар чиро, ки бо роҳҳои баҳр гузар мекунад.
10Худовандо, Худои мо!

Чӣ қадар боҳашамат аст исми Ту дар тамоми замин!

ТАРОНАИ НӮҲУМ

Суруди пурсурури Довуд баъд аз ғалаба бар душманон.

9^1Барои сардори муғанниён бар мамоти Лабин. Таронаи Довуд.

2Худовандро бо тамоми дилам ҳамд хоҳам гуфт;
ҳамаи корҳои аҷоиби Туро ҳикоят хоҳам кард+.
3Дар Ту шодӣ ва хурсандӣ хоҳам кард,
исми Туро, эй Ҳаққи Таоло, хоҳам сароид+.
4Вақте ки душманонам ба ақиб баргарданд,
пешпо хӯрда, аз пеши Ту нест хоҳанд шуд,

5Зеро ки Ту доварӣ ва мурофиаи маро ба амал овардаӣ;

Ту, эй Довари одил, бар тахт нишастаӣ+.

6Ту бар қавмҳо итоб намудаӣ, шарирро нест кардаӣ,
номи онҳоро маҳв намудаӣ то абад+.
7Душман барҳам хӯрда,
ба сурати абадӣ хонавайрон гардидааст;
шаҳрҳояшро бе беху буньёд кардаӣ, зикрашон нест шудааст.

8Валекин Худованд то абад қоим аст;

Ӯ тахти Худро барои доварӣ барқарор кардааст,+

9Ва Ӯ дуньёро аз рӯи инсоф доварӣ хоҳад кард,
қабилаҳоро аз рӯи ростӣ додгарӣ хоҳад намуд+.

10Ва Худованд паноҳгоҳи мазлумон хоҳад буд,
паноҳгоҳ дар лаҳзаҳои тангӣ+.

11Ва орифони исми Ту ба Ту таваккал хоҳанд кард,
чунки Ту, эй Худованд, толибони Худро тарк намекунӣ+.

12Худовандро, ки бар Сион сокин аст, бисароед,
корномаҳои Ӯро дар миёни қавмҳо шӯҳрат диҳед.

13Зеро ки Ӯ подоши хунҳоро металабад,
онҳоро дар хотир дорад, фиғони мазлумонро фаромӯш намекунад.

14Ба ман марҳамат намо, эй Худованд;
ба мусибате ки аз дасти бадхоҳонам мекашам, назар андоз,
ки Ту маро аз дарвозаи мамот баланд бардоштаӣ,+

15Барои он ки тамоми ҳамду санои Туро баён намоям:

дар наҷоти Ту хурсандӣ хоҳам кард+.

16Халқҳо ба чоҳе ки канда буданд, фурӯ ғалтиданд;
дар доме ки ниҳон карда буданд, пои худашон андармон шуд+.

17Худованд ба василаи доварие ки кард, шӯҳрат меёбад:

шарир ба доме афтод, ки бо кафҳои худ сохта буд. Ҳиҷойӯн[*]. Село+.

18Шарирон ба дӯзах хоҳанд рафт,
яъне ҳамаи халқҳое ки Худоро фаромӯш мекунанд+.

19Зеро ки мискин ба сурати абадӣ фаромӯш нахоҳад шуд,
ва умеди камбағалон то ба охир барбод нахоҳад рафт.

20Бархез, эй Худованд, то ки одамизод густох набошад,
ва халқҳо пеши Ту маҳкум гарданд.

21Онҳоро, эй Худованд, ба ҳарос андоз,
то халқҳо бидонанд, ки онҳо фақат одамизод ҳастанд. Село.

Дуо дар бораи наҷот додан аз душманон ва умед бастан ба мадади Худо.

22Чаро, эй Худованд, дур меистӣ?

Ва дар вақти тангӣ Худро пинҳон медорӣ+?

23Шарир дар ғурури худ камбағалро таъқиб мекунад;
кошки худашон ба найрангҳое ки андешидаанд, гирифтор шаванд!

24Зеро ки шарир бо ҳирси нафси худ меболад,
ва тамаъкор ба Худованд беэътиноӣ мекунад.

25Шарир дар такаббури худ мегӯяд: «Ӯ бозхост нахоҳад кард»;
тамоми хаёли вай ин аст, ки «Худо нест»+.
26Роҳҳои вай ҳама вақт бомуваффақият аст;
довариҳои Ту аз вай бағоят дур аст;
ба ҳамаи хасмҳои худ беэътиноӣ мекунад;
27Дар дили худ мегӯяд: «Фурӯ нахоҳам ғалтид;
ҳаргиз бадие нахоҳам дид»+.

28Даҳони вай аз лаънат, макр ва фиреб пур аст;
дар зери забонаш бадӣ ва хабосат аст+.

29Дар пушти работҳо камин мегирад;
дар ҷойҳои ниҳонӣ бегуноҳро мекушад;
чашмонаш аз паи бечора мепояд+.

30Дар ҷои ниҳонӣ, мисли шер дар лонаи худ, камин мегирад;
барои қапидани камбағал камин мегирад,
ва камбағалро қапида, ба доми худ мекашад;+
31Ба зону нишаста, хам мешавад, —
ва бечорагон ба чанголи пурзӯри вай меафтанд.

32Дар дили худ мегӯяд: «Худо фаромӯш кардааст,
рӯи Худро пӯшидааст, ҳаргиз нахоҳад дид»+.

33Эй Худованд, бархез! Эй Худо, дасти Худро бардор,
ҳалимонро фаромӯш накун.

34Чаро шарир ба Худо беэътиноӣ карда,
дар дили худ мегӯяд: «Ту бозхост нахоҳӣ кард»?

35Ту мебинӣ, зеро ки Ту ба азоб ва кулфат менигарӣ, то ки бо дасти Худ сазо диҳӣ.

Бечора худро ба Ту месупорад;
мададгори ятим Ту ҳастӣ+.
36Бозуи шарир ва бадкешро бишкан,
ба тавре ки агар шарораташро ҷустуҷӯ намоӣ, ёфт нашавад+.

37Худованд подшоҳ аст то абад;
мағрурон аз замини Ӯ нест хоҳанд шуд+.
38Худовандо! Орзуи ҳалимонро шунидаӣ;
дили онҳоро қавӣ гардон; гӯшатро бикшо,

39То ки ятим ва мазлумро дар доварӣ ҳимоят намоӣ,
ва одаме ки аз хок аст, дигар онҳоро натарсонад+.

ТАРОНАИ ДАҲУМ

Худованд одилонро дӯст медорад ва аз шарирон нафрат дорад.

10^1Барои сардори муғанниён. Таронаи Довуд.

Ба Худованд паноҳ мебарам;
чӣ гуна шумо ба ҷонам мегӯед: «Мисли мурғе ба кӯҳи худ бигрез»+?

2Зеро инак шарирон камонро кашидаанд,
тири худро ба зеҳи он гузоштаанд,
то ки дар торикӣ ба ростдилон биандозанд+.
3Дар сурате ки буньёдҳо вайрон шудааст,
одил чӣ кор карда метавонад+?
4Худованд дар қасри қудси Худ сокин аст;
тахти Худованд дар осмон аст;
чашмони Ӯ менигарад, пилкҳои Ӯ банӣ-одамро имтиҳон мекунад+.

5Худованд одилро имтиҳон мекунад, вале аз шарир ва дӯстдори хабосат ҷони Ӯ нафрат дорад+.

6Бар шарирон ахгарҳо,
оташ ва кибрит хоҳад боронид, ва боди самум ҳиссаи косаи онҳо хоҳад шуд+.

7Зеро ки Худованд одил аст, адолатро дӯст медорад;
рӯи Ӯ ба росткор нигаронида шудааст+.

ТАРОНАИ ЁЗДАҲУМ

Дуо дар бораи наҷот додани одилон аз дасти шарирон.

11^1Барои сардори муғанниён бар сози ҳашттор. Таронаи Довуд.

2Наҷот деҳ, эй Худованд, зеро ки порсо боқӣ намондааст;
зеро ки аз миёни банӣ-одам аминон нест шудаанд+.

3Ҳар яке ба ёри худ суханони ботил мегӯяд;
лабони пуртамаллуқ аз дили мунофиқ сухан меронанд+.

4Худованд ҳамаи лабони пуртамаллуқро нест хоҳад кард,
ва ҳар забонеро, ки ҳавобаландона сухан меронад,

5Яъне онҳоеро, ки мегӯянд: «Бо забони худ зӯр мебароем,
лабони мо бо мост; кист, ки бар мо оғо бошад?»

6Аз боиси тороҷи камбағалон ва оҳу фиғони мискинон алҳол қиём мекунам,
мегӯяд Худованд, ва он касеро, ки гирифтори доми найранг аст, наҷот медиҳам.

7Суханони Худованд суханони покиза аст, нуқраест,
ки дар кӯра аз хок тоза карда ва ҳафт карат гудохта шудааст+.

8Ту, эй Худованд, онҳоро нигаҳбонӣ хоҳӣ кард,
аз ин насл то абад муҳофизат хоҳӣ намуд.

9Шарирон дарбадар гардиш хоҳанд кард,
вақте ки одамони залил баланд мешаванд.

ТАРОНАИ ДУВОЗДАҲУМ

Андӯҳ дар бораи даранг кардани мадади Худо.

12^1Барои сардори муғанниён. Таронаи Довуд.

2То ба кай, эй Худованд, маро доим фаромӯш мекунӣ?

То ба кай рӯи Худро аз ман пинҳон медорӣ+?

3То ба кай дар ҷонам андешаҳои ҳузнангез
ва дар дилам ҳар рӯз ғаму ғусса дошта бошам?

То ба кай душманам бар ман дастболо бошад?

4Назар афканда, маро иҷобат намо, эй Худованд Худои ман!

Чашмонамро равшан бикун, ки мабодо хоби марг равам;+

5Мабодо душманам гӯяд: «Аз вай зӯр баромадам»;
ва адуёнам шодӣ кунанд, вақте ки ман фурӯ ғалтам+.

6Валекин ман ба эҳсони Ту таваккал менамоям;
дилам дар наҷоти Ту шодӣ мекунад;
дар шаъни Худованд суруд мехонам,
зеро ки Ӯ ба ман таваҷҷӯҳ намудааст+.

ТАРОНАИ СЕЗДАҲУМ

Нокасии шарирон.

Ваъдаи халосӣ ба баргузидагон.

13^1•Барои сардори муғанниён. Таронаи Довуд.

Нокас дар дили худ гуфт: «Худо нест».

Онҳо фосид шудаанд, корҳои зишт кардаанд;
некӯкоре нест+.

2Худованд аз осмон ба банӣ-одам назар андохт,
то бубинад, ки оё касе соҳибфаҳм ва толиби Худо ҳаст+?

3Ҳама рӯй тофтаанд, бо ҳамдигар фосиқ шудаанд;
некӯкоре нест, як нафар ҳам нест+.

4Оё ҳамаи бадкирдорон фаҳм намекунанд,
ки қавми маро мехӯранд, чунон ки нон мехӯранд?

Худовандро нахондаанд+.

5Он вақт сахт ҳаросон шуданд,
зеро ки Худованд дар насли одилон зоҳир гардидааст.

6Шумо рои ҳалимонро тамасхур кардед,
аммо Худованд пуштибони онҳост.

7Кошки наҷоти Исроил аз Сион ба амал ояд!

Вақте ки Худованд асирони қавми Худро баргардонад,

Яъқуб хурсанд ва Исроил шод хоҳад шуд.

ТАРОНАИ ЧОРДАҲУМ

Некӯкории баргузидагон.

14^1Таронаи Довуд.

Худовандо! Кист, ки дар хаймаи Ту иқомат намояд?

Кист, ки дар кӯҳи муқаддаси Ту сокин шавад+?

2Касе ки дар рафтораш беайб бошад, ва аз рӯи адолат амал кунад,
ва дар дили худ ростгӯй бошад;+

3Бо забони худ бӯҳтон назанад, ба ёри худ бадӣ накунад,
ва ақрабои худро таҳқир нанамояд;+
4Манфур дар назараш разил бошад,
валекин тарсгорони Худовандро иззат кунад;
қасамаш ба зарари худаш бошад ҳам, онро тағьир надиҳад;+

5Пули худро ба фоида надиҳад,
ва бар зидди бегуноҳ ришва нагирад, —
касе ки чунин рафтор мекунад, то абад фурӯ нахоҳад ғалтид+.

ТАРОНАИ ПОНЗДАҲУМ

Дуои Довуд дар бораи он ки Худованд ӯро дар миёни баргузидагон маҳфуз дорад ва сазовори ҳаёти ҷовидонӣ гардонад.

15^1Суруди Довуд.

Маро нигаҳбонӣ намо, эй Худо, зеро ки ба Ту паноҳ мебарам.

2Ба Худованд гуфтам: Ту Худованди ман ҳастӣ;
некӯӣ барои ман ҷуз аз Ту нест+.
3Ба муқаддасон низ, ки дар мамлакат ҳастанд,
ва ба нерумандон — тамоми иштиёқи ман дар онҳост.

4Кулфатҳои онҳое ки худои дигареро мепарастанд, афзун хоҳад шуд;
қурбониҳои рехтании хунини онҳоро нахоҳам рехт,
ва номҳои онҳоро ба забон нахоҳам овард+.

5Худованд ҳиссаи насибаи ман ва косаи ман аст;

Ту қуръаи маро нигоҳ доштаӣ+.

6Марзаҳои ман ба мақомҳои хуш афтодааст,
ва мероси зебое ба ман расидааст.

7Худовандро муборак мехонам, ки Ӯ маро ҳидоят намудааст;
шабҳо низ ботинам маро меомӯзад.

8Ҳамеша Худовандро пеши назари худ мебинам,
зеро ки Ӯ ба ямини ман аст; фурӯ нахоҳам ғалтид+.

9Ба ин сабаб дилам шод шуд, ва рӯҳам ба ваҷд омад;
ҷисмам низ дар осудагӣ сокин хоҳад шуд;

10Зеро ки Ту ҷони маро дар дӯзах нахоҳӣ андохт;
нахоҳӣ гузошт, ки Куддуси Ту фаноро бубинад+.

11Тариқи ҳаётро ба ман биомӯз:

камоли шодиҳо ба ҳузури Туст,
ва хушиҳо ба ямини Туст то абад+.

ТАРОНАИ ШОНЗДАҲУМ

Дуо дар бораи халосӣ додан аз душманон.

16^1Дуои Довуд.

Эй Худованд, адолатро бишнав, тазаррӯи маро иҷобат намо,
ба дуои ман, ки аз лабони бемакр берун меояд, гӯш андоз+.

2Бигзор ҳукмномаи ман аз ҳузури Ту барояд:

чашмони Ту ростбин аст.

3Диламро имтиҳон кардӣ, шабона тафаққуд намудӣ,
маро озмудӣ, ва чизе наёфтӣ:

андешаи баде надорам, ки ба забон оварда натавонам+.

4Дар амалиёти инсонӣ, мувофиқи каломи лабони Ту,
худро аз роҳҳои золим нигоҳ доштам.

5Қадамҳоямро дар роҳҳои Худ қоим гардон,
то ки пойҳоям налағҷад+.

6Ман Туро мехонам, зеро ки Ту, эй Худо, маро иҷобат менамоӣ;
гӯши Худро сӯи ман хам намо ва суханамро бишнав.

7Эҳсонҳои аҷоиби Худро бинамо,
эй Наҷотдиҳандаи паноҳбарон аз онҳое
ки бар зидди ямини Ту қиём мекунанд+.
8Ҳамчун гавҳараки чашм маро нигаҳбонӣ намо;
дар сояи болҳои Худ маро пинҳон бикун+
9Аз шарироне ки ба ман ситам мекунанд, —
аз душманони қасди ҷонам, ки маро иҳота менамоянд.

10Амъояшон чарбу баста,
даҳонашон суханони мағрурона мегӯяд+.

11Дар ҳар қадамамон алҳол моро иҳота мекунанд;
чашмони худро дӯхтаанд, то ки маро ба замин ғалтонанд;

12Вай мисли шерест, ки ба даридан ҳарис бошад,
ва мисли шери ҷавонест, ки дар камингоҳ нишаста бошад+.

13Бархез, эй Худованд, аз вай пешдастӣ карда,
варо мағлуб намо, ҷонамро аз шарир бо шамшерат бираҳон,

14Яъне аз сафилон бо дасти Худ, эй Худованд;
аз сафилони дуньё, ки аз ин зиндагӣ баҳраманданд,
ва ганҷинаи Ту шиками онҳоро пур мекунад;
фарзандҳошон низ сер шуда,
бақияи онро ба бачагони худ мемонанд.
15Ман дар адолат рӯи Туро хоҳам дид;
чун бедор шавам, аз сурати Ту сер хоҳам шуд+.

ТАРОНАИ ҲАФДАҲУМ

Суруди ҳамду сано дар шаъни Худо,

ки Наҷотдиҳанда аз ҳамаи душманон мебошад.

17^1•Барои сардори муғанниён. Суруди бандаи Худованд Довуд, ки суханони ин сурудро ба Худованд гуфт, дар рӯзе ки Худованд ӯро аз панҷаи ҳамаи душманонаш ва аз дасти Шоул халос кард. Ва ӯ гуфт:

2Туро, эй Худованд, эй қуввати ман, дӯст медорам!+

3Худованд сахраи ман аст, ва қалъаи ман,
ва раҳокунандаи ман;

Худои ман кӯҳпораи ман аст; ба Ӯ паноҳ мебарам;

Ӯ сипари ман аст, ва шохи наҷоти ман, ва паноҳгоҳи ман+.

4Худовандро мамдӯҳ хоҳам хонд,
ва аз душманонам наҷот хоҳам ёфт+.
5Камандҳои мамот бар ман печида буд,
ва селобҳои мӯҳлик маро ба ҳарос андохта буд;+

6Азобҳои гӯр маро иҳота карда буд,
домҳои мамот пеши роҳи маро гирифта буд+.
7Дар тангии худ Худовандро хондам,
ва ба Худои худ истиғоса бурдам.
Овозамро аз қасри Худ шунид,
ва истиғосае ки пеши Ӯ бурдам, ба гӯшаш расид+.

8Ва замин ба зилзила ва раъша омад,
ва пояҳои кӯҳҳо биларзид ва биҷунбид,
зеро ки Ӯ дарғазаб шуд;+
9Аз димоғи Ӯ дуд баромад,
ва аз даҳонаш оташи оламсӯз;
ахгарҳои сӯзон аз Ӯ пайдо шуд+.
10Ва осмонро хамонида, нузул кард,
ва абри сиёҳ зери пойҳои Ӯ буд+.
11Ва бар каррубӣ савор шуда, парид,
ва бар болҳои бод парвоз кард+.
12Торикиро пардаи Худ,
хаймаи гирдогирди Худ бисохт,
ки торикии обҳо ва абрҳои осмон буд+.
13Аз дурахшонӣ пеши Ӯ абрҳояш мешитофтанд,
бо жола ва ахгарҳои оташ+.
14Ва Худованд дар осмон гулдуррос зад,
ва Ҳаққи Таоло овози Худро бидод,
бо жола ва ахгарҳои оташ+.

15Ва тирҳои Худро фиристода, онҳоро пароканда намуд,
ва барқҳо андохта, онҳоро ҳаросон кард+.

16Ва маҷроҳои об намудор шуд,
ва пояҳои дуньё аз итоби Ту, эй Худованд,
аз вазиши боди димоғи Ту ошкор гардид+.

17Аз афроз дасти ёрӣ дароз карда, маро баргирифт,
аз обҳои бисьёр маро берун кашид;+
18Аз душмани пурзӯрам ва аз бадхоҳонам,
ки аз ман тавонотар буданд, маро халос кард+.

19Дар рӯзи мусибатам бар ман пешдастӣ карданд,
валекин Худованд муттакои ман буд.

20Ва маро ба вусъатобод баровард, маро раҳо кард,
зеро ки ҳусни таваҷҷӯҳи Ӯ бар ман аст+.
21Худованд аз рӯи адолатам маро мукофот кард,
мувофиқи покии дастҳоям ба ман подош дод,+
22Зеро ки роҳҳои Худовандро нигоҳ доштаам,
ва аз пеши Худои худ ба шарорат дода нашудаам;

23Зеро ки ҳамаи дастурҳои Ӯ пеши назари ман аст,
ва фароизи Ӯро аз худам дур накардаам.

24Ва пеши Ӯ беайб будам,
ва ҳазар менамудам, ки гуноҳе накунам+.

25Ва Худованд аз рӯи адолатам,
мувофиқи покии дастҳоям пеши чашмони Ӯ, ба ман подош дод.

26Бо некӯкор Ту некӯкорона рафтор мекунӣ,
бо марди ростдил ростдилона,
27Бо покдил — покдилона
ва бо каҷрав — каҷравона.
28Зеро ки Ту мардуми ҳалимро наҷот медиҳӣ,
ва чашмони ҳавобаландро паст мекунӣ+.

29Зеро ки Ту, эй Худованд, чароғи маро дармегиронӣ:

Худои ман торикии маро равшан мекунад;+
30Зеро ки бо Ту ба қӯшуне тохт меоварам,
ва бо Худои худ аз ҳисорҳо ҷаста мегузарам.
31Тариқи Худо комил аст,
сухани Худованд покиза аст;
Ӯ барои ҳамаи паноҳбарони Худ сипар аст+.
32Зеро кист Худо, ҷуз аз Худованд?
Ва кист кӯҳпора, ғайр аз Худои мо+?
33Худо камари маро бақувват мебандад,
ва роҳи маро рост мегардонад.
34Пойҳои маро мисли оҳувон мегардонад,
ва бар баландиҳоям маро ба по мехезонад;+
35Дастҳои маро ҷанг меомӯзад,
ва бозувонам камони мисинро ӯҳда карда метавонад+.

36Ва сипари наҷоти Худро ба ман ато фармудаӣ,
ва ямини Ту маро дастгирӣ мекунад,
ва ҳилми Ту маро бузург мегардонад.
37Қадами маро зери ман вусъат медиҳӣ,
ва пойҳоям намелағҷад.

38Душманонамро таъқиб менамоям ва ба онҳо рафта мерасам,
ва то онҳоро маҳв накунам, барнамегардам;+

39Онҳоро зада пахш мекунам, ва онҳо хеста наметавонанд;
зери пойҳои ман меафтанд;

40Зеро ки камари маро барои ҳарбу зарб бақувват бастаӣ,
ва мухолифонамро зери поям андохтаӣ.
41Душманонамро дар гурез андохтаӣ,
ва ман бадхоҳонамро маҳв мекунам:+

42Онҳо истиғоса мебаранд, валекин наҷотдиҳандае нест;

Худовандро мехонанд, аммо Ӯ онҳоро иҷобат намекунад;+

43Онҳоро чун ғуборе пеши бод соида пош медиҳам,
чун лои кӯчаҳо онҳоро поймол мекунам+.

44Маро аз ҷангу ҷидоли қавм раҳо кардаӣ, сари халқҳо гардондаӣ;
қавме ки намешинохтамаш,
ба ман хизмат мекунад;+

45Фақат овозаи маро шунида, ба ман тобеъ мешаванд;
аҳли ғайр ба ман тамаллуқ мегӯянд;+

46Аҳли ғайр пажмурдаҳол мешаванд
ва аз истеҳкомоти худ бо тарсу ларз мебароянд+.

47Худованд Ҳай аст, ва кӯҳпораи ман муборак аст,
ва Худои наҷоти ман сарафроз бод, —
48Худое ки интиқоми маро мегирад
ва қавмҳоро зердасти ман мегардонад+.
49Маро аз душманонам раҳо кардаӣ,
аз мухолифонам баланд бардоштаӣ,
аз золим халосӣ додаӣ.
50Бинобар ин Туро, эй Худованд,
дар миёни халқҳо ҳамду сано хоҳам гуфт
ва исми Туро хоҳам сароид+.
51Ӯ ба подшоҳи Худ зафарҳои бузурге мебахшад,
ва ба масеҳи Худ эҳсон мекунад,
яъне ба Довуд ва ба зурьёти вай то абад+.

ТАРОНАИ ҲАЖДАҲУМ

Тамоми дуньё ҷалол, кибриё ва адолати Худоро эълон менамояд.

18^1Барои сардори муғанниён. Таронаи Довуд.

2Осмонҳо ҷалоли Худоро эълон мекунанд,
ва фалак аз амали дастҳои Ӯ хабар медиҳад+.

3Рӯз бо рӯз сухан мегӯяд,
ва шаб бо шаб фикр изҳор мекунад.

4На гуфтор аст, на сухан;
овози онҳо ба гӯш намерасад.

5Садои онҳо ба тамоми замин меравад,
ва каломи онҳо то ақсои дуньё.

Дар онҳо Ӯ барои офтоб хаймае барпо намудааст,+

6Ва он мисли домод аз ҳаҷлаи худ берун меояд,
мисли паҳлавон аз тай кардани роҳаш шод мешавад:+

7Баромадани он аз як канори осмон аст,
ва гардиши он то канори дигар аст,
ва ҳеҷ чиз аз гармии он пинҳон нест.

8Тавроти Худованд комил аст, ба кас ҷон мебахшад;
шаҳодати Худованд боэътимод аст, нодонро доно мегардонад+.

9Фармудҳои Худованд ҳақ аст, дилро шод мекунад;
аҳкоми Худованд равшан аст, чашмро мунаввар месозад+.

10Тарси Худованд пок аст, то абад мемонад.

Дастурҳои Худованд рост аст, ҳамааш ҳаққонист;+

11Аз тилло ва аз зари холиси бисьёр марғубтар аст,
ва аз асал ва қатраҳои шираи орухона ширинтар аст+.

12Бандаи Ту низ дар онҳо эҳтиёт мешавад:

дар риояи онҳо подоши бузурге ҳаст.

13Кист, ки саҳвҳоро фаҳмида тавонад?

Маро аз хатоҳои пӯшидаам пок намо,

14Аз бадқасдон низ бандаи Худро нигоҳ дор,
то ки бар ман ҳукмфармо нашаванд.

Он гоҳ ман беайб ва аз ҷинояти азим пок хоҳам буд+.

15Бигзор суханони даҳонам
ва андешаи дилам писандидаи Ту бошад,
эй Худованд, ки кӯҳпораи ман ва раҳокунандаи ман ҳастӣ!+

ТАРОНАИ НУЗДАҲУМ

Дуо дар бораи баракат.

19^1Барои сардори муғанниён. Таронаи Довуд.

2Бигзор туро Худованд дар рӯзи тангӣ иҷобат намояд,
исми Худои Яъқуб паноҳгоҳи ту бошад;+
3Аз қудс ба ту мадад фиристад,
ва аз Сион ба ту ёварӣ намояд;+
4Ҳамаи ҳадияҳои туро ба ёд оварад,
ва қурбонии сӯхтании туро бо ризомандӣ қабул кунад. Село.

5Бигзор муроди дилатро ба ту ато фармояд,
ва ҳамаи нақшаҳоятро ба иҷро расонад+.

6Ба наҷоти ту тараннум менамоем,
ва ба исми Худои худ байрақ мебардорем.

Худованд ҳамаи талабҳоятро ба иҷро расонад.

7Ҳоло донистаам, ки Худованд масеҳи Худро наҷот медиҳад;
аз афлоки қудси Худ бо қудрати наҷотбахши
ямини Худ ӯро иҷобат менамояд.
8Баъзеҳо аробаҳоро ва баъзеҳо аспҳоро,
вале мо исми Худованд Худои худро зикр менамоем;+

9Онҳо мағлуб шуда, афтодаанд,
вале мо бархоста, рост истодаем.

10Худовандо! Подшоҳро наҷот деҳ,
ва дар рӯзе ки бихонем, моро иҷобат намо.

ТАРОНАИ БИСТУМ

Дуои шукрона барои наҷот.

20^1Барои сардори муғанниён. Таронаи Довуд.

2Худовандо, аз қуввати Ту подшоҳ хурсандӣ мекунад,
ва аз наҷоти Ту бисьёр шод мешавад+.

3Муроди дилашро ба ӯ ато фармудаӣ,
ва талабҳои лабонашро рад накардаӣ. Село+.

4Зеро ки ӯро бо баракатҳои хайрхоҳӣ пешвоз гирифтаӣ,
тоҷе аз зари холис бар сари ӯ гузоштаӣ.
5Аз Ту ҳаёт пурсид,
ба ӯ умри дароз бахшидаӣ то абад+.
6Ҷалоли ӯ дар наҷоти Ту бузург аст;
шукӯҳ ва шавкат бар ӯ овардаӣ.
7Зеро ки баракатҳо то абад бар ӯ ниҳодаӣ,
бо шодии рӯи Худ ӯро шод кардаӣ;
8Зеро ки подшоҳ ба Худованд таваккал мекунад,
ва бо эҳсони Ҳаққи Таоло фурӯ нахоҳад ғалтид+.

9Дасти Ту ҳамаи душманонатро хоҳад ёфт,
ямини Ту бадхоҳонатро хоҳад ёфт.

10Дар вақти хашми Худ онҳоро мисли танӯри оташ хоҳӣ кард;

Худованд дар ғазаби Худ онҳоро фурӯ хоҳад бурд,
ва оташ онҳоро хоҳад хӯрд+.

11Самари онҳоро аз замин маҳв хоҳӣ кард,
ва зурьёти онҳоро аз миёни банӣ-одам+.

12Вақте ки онҳо қасди бадӣ бар Ту карданд,
ва дасисаҳо андешиданд,
онро натавонистанд ба амал оваранд.

13Онҳоро водор хоҳӣ кард, ки пушт гардонанд;
зеҳҳои камони Худро ба рӯи онҳо хоҳӣ кашид+.

14Дар қуввати Худ, эй Худованд, сарафроз бош:

қудрати Туро тараннум хоҳем кард ва хоҳем сароид.

ТАРОНАИ БИСТУ ЯКУМ

Таронаи пайғамбаронаи Довуд дар бораи азобу уқубати Исо, ҷалоли Ӯ ва дар бораи хизмати абадии баргузидагон барои Ӯ.

21^1Барои сардори муғанниён. Дар шаъни шафақи субҳ. Таронаи Довуд.

2Худои ман! Худои ман! Чаро маро тарк кардаӣ?

Аз наҷотам ва аз суханони фиғонам дур ҳастӣ+.

3Эй Худои ман! Рӯзона мехонам, ва маро иҷобат намекунӣ,
шабона низ, ва маро оромӣ нест+.
4Вале Ту, эй Қуддус,
бар ҳамду саноҳои Исроил нишастаӣ.
5Падарони мо ба Ту таваккал мекарданд;
таваккал мекарданд, ва онҳоро раҳоӣ медодӣ;
6Сӯи Ту фарьёд мекашиданд ва халосӣ меёфтанд;
ба Ту таваккал мекарданд ва хиҷил намешуданд+.

7Валекин ман кирм ҳастам, ва на одамизод;
нанги мардумон ҳастам ва нафратзадаи қавм+.
8Ҳар кӣ маро бинад, тамасхур мекунад;
лаб мекушоянд, сар меҷунбонанд:+

9«Ба Худованд таваккал карда буд, ӯро раҳо кунад;
агар дилхоҳаш бошад, ӯро наҷот диҳад».
10Аммо Ту маро аз шикам берун овардаӣ,
бар пистони модарам эмин доштаӣ+.
11Аз батн бар Ту партофта шудаам;
аз шиками модарам Ту Худои ман ҳастӣ.
12Аз ман дур набош, зеро ки тангӣ наздик аст,
ва мададгоре нест+.
13Говони бисьёре маро иҳота кардаанд,
говмешони Бошон даври маро гирифтаанд,+
14Даҳони худро бар ман воз кардаанд,
мисли шере ки медарад ва наъра мезанад.
15Мисли об пош хӯрдаам;
ҳамаи устухонҳоям аз ҳам ҷудо шудааст;
дилам чун мум гардида, андаруни амъоям гудохта шудааст+.

16Қувватам мисли сафол хушкидааст,
забонам ба комам часпидааст,
ва маро бар хоки мамот ниҳодаӣ.
17Зеро ки сагон маро иҳота кардаанд;
тӯдаи бадкешон гирди маро ҳамчун шере гирифта,
дастҳо ва пойҳоямро маҷрӯҳ карданд+.

18Ҳамаи устухонҳоямро мешуморам,
лекин онҳо тамошокунон аз ман ниқор мегиранд+.

19Сару либоси маро дар миёни худ тақсим мекунанд
ва бар пероҳани ман қуръа мепартоянд+.

20Валекин Ту, эй Худованд, дур набош.

Эй қуввати ман, ба мадади ман шитоб кун.

21Ҷонамро аз шамшер халос кун,
ягонаамро аз дасти сагон+.

22Маро аз даҳони шер наҷот деҳ, ва иҷобат намуда,
аз шохҳои говони ваҳшӣ халос кун+.

23Исми Туро ба бародаронам шӯҳрат хоҳам дод,
дар миёни ҷамоат Туро мадҳ хоҳам кард+.

24Эй тарсгорони Худо, Ӯро мадҳ кунед!

Эй тамоми насли Яъқуб, Ӯро ҷалол диҳед!

Ва эй тамоми насли Исроил, аз Ӯ тарсон бошед!+

25Зеро ки Ӯ мазлумияти камбағалро ҳақир ва хор намешуморад,
ва рӯи Худро аз вай пинҳон надошт,
балки, чун сӯи Ӯ истиғоса бурд, варо иҷобат намуд.

26Ҳамду санои ман дар ҷамоати бузург аз Туст.

Назрҳоямро пеши тарсгорони Ӯ адо хоҳам кард+.

27Бигзор ҳалимон бихӯранду сер шаванд;
толибони Худованд Ӯро мадҳ кунанд;
дилҳои шумо то абад зинда бод.

28Тамоми ақсои замин Худовандро зикр намуда, сӯи Ӯ руҷӯъ хоҳанд кард,
ва ҳамаи қабилаҳои халқҳо пеши Ту саҷда хоҳанд кард,+

29Зеро ки салтанат аз они Худованд аст,
ва Ӯ бар халқҳо ҳукмфармост+.

30Ҳамаи танумандони замин хӯрда, саҷда хоҳанд кард;
ҳар кӣ ба хок мефурояд ва ҷони худро зинда карда наметавонад, пеши Ӯ зону хоҳад зад.

31Зурьёташон Ӯро ибодат хоҳанд намуд,
корномаҳои Худовандро ба насли баъдина ривоят хоҳанд кард;+

32Онҳо омада, адолати Ӯро, ки ба амал овардааст,
ба қавме ки таваллуд хоҳад шуд, нақл хоҳанд кард+.

ТАРОНАИ БИСТУ ДУЮМ

Файзи Худо ва марҳамат ҳамеша ҳамроҳи баргузидагон мебошад.

22^1Таронаи Довуд.

Худованд Чӯпони ман аст: ба ҳеҷ чиз мӯҳтоҷ нахоҳам шуд+.

2Дар чарогоҳҳои сералаф маро мехобонад,
сӯи обҳои роҳатафзо маро мебарад,+
3Ҷонамро қувват мебахшад,
ба хотири исми Худ маро
ба роҳҳои адолат равона мекунад+.
4Дар водии зулмот роҳ равам ҳам,
аз бадӣ наметарсам, чунки Ту бо ман ҳастӣ;
асо ва чӯбдасти Ту маро тасаллӣ медиҳад+.

5Суфрае барои ман пеши назари хасмҳоям андохтаӣ,
бо равған сарамро тадҳин намудаӣ;
косаи ман лабрез аст+.

6Пас, некӯӣ ва эҳсон тамоми айёми умрам бо ман ҳамроҳӣ хоҳанд кард,
ва ман муддати дуру дароз дар хонаи Худованд сокин хоҳам буд.

ТАРОНАИ БИСТУ СЕЮМ

Тамоми дуньё аз они Худованд аст.

23^1Таронаи Довуд.

Замин ва ҳар чӣ дар он аст, дуньё ва сокинони он аз они Худованд аст;+

2Зеро ки Ӯ онро бар баҳрҳо буньёд кардааст
ва бар дарьёҳо барқарор намудааст+.
3Кист, ки ба кӯҳи Худованд барояд,
ва кист, ки дар мақоми муқаддаси Ӯ биистад+?
4Каси покизадаст ва покдил,
ки ҷонаш ба орзуҳои беҳуда нигаронида нашуда бошад,
ва қасами дурӯғ нахӯрда бошад, —+

5Баракат аз Худованд
ва хайр аз Худои наҷотдиҳандаи худ хоҳад ёфт.

6Ин аст насли толибони Ӯ,
толибони рӯи Ту, эй Худои Яъқуб! Село.

7Эй дарвозаҳо, сарҳои худро баланд кунед!

Ва эй дарҳои қадим, бардошта шавед!

Подшоҳи ҷалол меояд!+

8Кист ин Подшоҳи ҷалол? —

Худованди қодир ва ҷаббор,

Худованде ки дар ҷанг ҷаббор аст+.

9Эй дарвозаҳо, сарҳои худро баланд кунед!

Ва эй дарҳои қадим, бардошта шавед!

Подшоҳи ҷалол меояд!

10Кист Ӯ, ин Подшоҳи ҷалол? —

Худованди лашкарҳост,
ки Ӯ Подшоҳи ҷалол аст. Село+.

ТАРОНАИ БИСТУ ЧОРУМ

Дуо дар бораи роҳҳои ростии Худо ва дар бораи марҳамат ба баргузидагон.

24^1Таронаи Довуд.

Сӯи Ту, эй Худованд, ҷонамро баланд мекунам+.
2Эй Худои ман! Ба Ту таваккал кардаам,
хиҷил нахоҳам шуд,
душманонам бар ман тантана нахоҳанд кард;
3Ҳамаи умедворони Ту низ хиҷил нахоҳанд шуд;
онҳое ки бесабаб хиёнат мекунанд, хиҷил хоҳанд шуд+.

4Роҳҳои Худро, эй Худованд, ба ман маълум намо,
тариқҳои Худро ба ман таълим деҳ+.

5Ба ростии Худ маро ҳидоят намо, ва маро таълим деҳ,
зеро ки Ту Худои наҷоти ман ҳастӣ;
ҳар рӯз ба Ту умедворам+.
6Худовандо! Марҳаматҳо ва эҳсонҳои Худро
ба ёд ор,
зеро ки онҳо аз азал буданд+.
7Хатоҳои ҷавонӣ ва ҷиноятҳои маро ба ёд наор;
аз рӯи эҳсони Худ Ту маро ёд кун,
ба хотири меҳрубонии Худ, эй Худованд!+
8Худованд некӯ ва росткор аст,
бинобар ин ба хатокорон роҳ нишон медиҳад,
9Ҳалимонро ба роҳи инсоф меандозад,
ва ба ҳалимон тариқи Худро таълим медиҳад.
10Ҳамаи роҳҳои Худованд марҳамат ва ростист,
барои онҳое ки аҳди Ӯ ва шаҳодоти Ӯро риоя мекунанд.

11Ба хотири исми Худ, эй Худованд,
гуноҳи маро биомурз, гарчанде ки бузург аст+.
12Кист он касе ки аз Худованд метарсад?
Варо ӯ ба роҳе ки интихоб намудааст,
ҳидоят хоҳад кард.
13Ҷони вай дар некӣ сокин хоҳад шуд,
ва зурьёти вай вориси замин хоҳанд буд+.
14Сирри Худованд бо тарсгорони Ӯст,
ва аҳди Худро ба онҳо маълум мекунад.
15Чашмонам ҳамеша сӯи Худованд аст,
зеро ки Ӯ пойҳои маро аз дом берун меоварад+.
16Ба ман лутф намо, ва ба ман марҳамат намо,
зеро ки танҳо ва мискин ҳастам.
17Ғуссаҳои дилам афзудааст;
маро аз мусибатҳоям берун ор;
18Ба мискинӣ ва азоби ман назар кун,
ва ҳамаи хатоҳоямро биомурз.

19Ба душманонам назар андоз, ки чӣ қадар бисьёр шудаанд,
ва чӣ гуна кинаи шадиде ба ман меварзанд.

20Ҷонамро муҳофизат намо, ва маро халосӣ деҳ,
то хиҷил нашавам, зеро ки ба Ту паноҳ бурдаам.

21Бигзор беайбӣ ва росткорӣ нигаҳбони ман бошанд,
зеро ки ба Ту умед мебандам.

22Исроилро, эй Худованд,
аз ҳамаи тангиҳои вай раҳоӣ деҳ+.

ТАРОНАИ БИСТУ ПАНҶУМ

Дуо дар бораи наҷот додани бегуноҳон.

25^1Таронаи Довуд. Маро дар доварӣ ҳимоят намо, эй Худованд,

зеро ки ман дар беайбии худ рафтор кардаам,
ва ба Худованд таваккал намудаам, пас пешпо нахоҳам хӯрд+.

2Маро имтиҳон намо, эй Худованд, ва маро биозмой;
ботинам ва диламро бигудоз;+
3Зеро ки эҳсони Ту пеши назари ман аст,
ва дар ростии Ту рафтор кардаам;+
4Бо мардуми каҷрафтор нанишастаам,
ва бо риёкорон нахоҳам рафт;
5Аз ҷамоати бадкешон нафрат дорам,
ва бо шарирон нахоҳам нишаст;+
6Кафҳоямро ба покӣ хоҳам шуст,
ва гирди қурбонгоҳи Ту, эй Худованд, хоҳам гашт,+

7То ки овози шукронаи худро бишнавонам,
ва ҳамаи корҳои аҷоиби Туро нақл намоям+.
8Худовандо! Макони хонаи Туро дӯст медорам,
ва мақоми маскани ҷалоли Туро.
9Ҷонамро бо хатокорон
ва ҳаётамро бо хунхӯрон нобуд накун,+
10Ки дар дастҳошон фисқу фуҷур аст,
ва яминашон пур аз ришва+.
11Валекин ман дар беайбии худ рафтор мекунам;
маро раҳоӣ деҳ ва ба ман марҳамат намо.
12Поям дар ҷои ҳамвор истодааст;
дар ҷамъомадҳо Худовандро муборак хоҳам хонд.

ТАРОНАИ БИСТУ ШАШУМ

Умедворони Худованд аз душманон наметарсанд.

26^1Таронаи Довуд.

Худованд нури ман ва наҷоти ман аст: аз кӣ тарсон бошам?

Худованд истеҳкоми ҷони ман аст: аз кӣ ҳаросон бошам+?

2Вақте ки бадкешон ба ман наздик шуданд, то ки гӯшти маро бихӯранд,
адуёнам ва душманонам худашон ноком шуда, афтоданд.

3Агар дар муҳосираи душман бимонам,
дилам нахоҳад тарсид;
агар бар зидди ман корзор барпо шавад,
дар он сурат низ таваккал хоҳам кард+.

4Як чизро аз Худованд пурсидаам, ва онро хоҳам талабид,
ки тамоми айёми умри худ дар хонаи Худованд сокин бошам,
шавкати Худовандро мушоҳида намоям
ва дар қасри Ӯ назорат кунам;+

5Зеро ки маро дар рӯзи тира дар хаймаи Худ пинҳон хоҳад дошт,
дар паноҳи хиргоҳи Худ руст хоҳад кард,
бар кӯҳпора баланд хоҳад бардошт.

6Ва алҳол сарам бар душманонам, ки гирди маро гирифтаанд, баланд хоҳад шуд,
ва дар хаймаи Ӯ қурбониҳои шодиёна хоҳам овард,
дар шаъни Худованд суруд хоҳам хонд ва Ӯро хоҳам сароид+.

7Худовандо! Маро, ки бо овози худ мехонам, бишнав,
ва ба ман марҳамат намо ва маро иҷобат бикун.

8Дилам аз ҷониби Ту мегӯяд: «Ҷӯёи рӯи Ман бошед»;
ва ман, эй Худованд, ҷӯёи рӯи Ту хоҳам буд+.
9Рӯи Худро аз ман пинҳон надор;
бандаи Худро дар ғазабат напартой;
Ту мададгори ман будӣ;
маро рад накун ва тарк накун,
эй Худои наҷоти ман!
10Зеро ки падару модарам маро тарк кардаанд,
вале Худованд маро пазироӣ менамояд+.
11Тариқи Худро, эй Худованд,
ба ман таълим деҳ, ва маро,
бар хилофи иродаи бадхоҳонам, ба роҳи рост андоз+.

12Маро ба дасти адуёнам насупор,
зеро ки шоҳидони козиб
ва бадхоҳон бар ман қиём кардаанд+.
13Лекин эътиқод доштам,
ки лутфи Худовандро дар замини зиндаҳо хоҳам дид+.

14Ба Худованд умедвор бош,
матин бош, ва дилат қавӣ хоҳад шуд;
ба Худованд умедвор бош+.

ТАРОНАИ БИСТУ ҲАФТУМ

Дуо дар бораи мадади Худо ва шукрона барои марҳамати Ӯ.

27^1Таронаи Довуд.

Сӯи Ту, эй Худованд, мехонам.

Эй кӯҳпораи ман, аз пешам хомӯш нагузар:

мабодо аз пешам хомӯш гузарӣ,
ва ман мисли фурӯравандагони гӯр гардам+.

2Овози зориҳои маро бишнав,
вақте ки сӯи Ту истиғоса мебарам
ва дастҳои худро сӯи ҳарами муқаддаси Ту мебардорам+.

3Маро бо шарирон ва бадкирдорон маҳв накун,
ки бо ёронашон дар бораи сулҳу осоиштагӣ сухан меронанд,
вале бадӣ дар дил доранд+.

4Ба онҳо мувофиқи корҳошон, мувофиқи кирдорҳои бадашон мукофот деҳ;
мувофиқи аъмоли дастҳошон ба онҳо подош деҳ;
сазояшонро ба онҳо баргардон.
5Азбаски ба корномаҳои Худо
ва ба аъмоли дастҳои Ӯ диққат намедиҳанд,
онҳоро хароб хоҳад кард ва бино нахоҳад намуд+.

6Худованд муборак аст,
зеро ки овози зориҳои маро шунидааст.
7Худованд қуввати ман ва сипари ман аст;
дилам ба Ӯ таваккал намуд, ва ман мадад ёфтам,
ва дилам шод шуд,
ва Ӯро бо суруди худ ҳамд хоҳам гуфт+.

8Худованд қуввати қавми Худ
ва истеҳқоми наҷоти масеҳи Худ мебошад.

9Қавми Худро наҷот деҳ ва мероси Худро баракат фармо;
онҳоро чӯпонӣ бикун ва барафроз то абад!+

ТАРОНАИ БИСТУ ҲАШТУМ

Кибриёи Худо дар раъду барқ аст.

28^1Таронаи Довуд.

Худовандро васф гӯед, эй фарзандони Худо!

Дар шаъни Худованд васфи ҷалол ва қувватро бигӯед+.

2Дар шаъни Худованд васфи ҷалоли исми Ӯро бигӯед;
ба Худованд дар шавкати қудсият саҷда кунед.
3Овози Худованд бар обҳост;
Худои ҷалол гулдуррос мезанад;
Худованд болои обҳои бисьёр аст+.
4Овози Худованд пурқувват аст;
овози Худованд пуршукӯҳ аст.
5Овози Худованд арзҳоро мешиканад;
Худованд арзҳои Лубнонро мешиканад;+
6Ва онҳоро мисли гӯсолае мерақсонад;
Лубнон ва Сирюнро мисли бачаи гови ваҳшӣ+.

7Овози Худованд забонаҳои оташро чақмоқ мезанонад.

8Овози Худованд биёбонро меларзонад;

Худованд биёбони Қодешро меларзонад+.

9Овози Худованд оҳуёнро ба дарди зоиш меандозад,
ва ҷангалҳоро бараҳна мекунад;
ва дар қасри Ӯ ҳама ҷалолро ба забон меоваранд.

10Худованд бар тӯфон нишаста буд;
ва Худованд бар тахти подшоҳӣ хоҳад нишаст то абад+.

11Худованд қавми Худро қувват хоҳад бахшид;

Худованд ба қавми Худ дар роҳи сулҳу осоиштагӣ баракат хоҳад хост+.

ТАРОНАИ БИСТУ НӮҲУМ

Шукрона барои наҷот додани ҳаёт.

29^1Таронаи Довуд; суруди тақдиси хона.

2Туро, эй Худованд, такбир менамоям, зеро ки маро раҳо кардӣ,
ва душманонамро бар ман шодком нагардондӣ+.

3Худовандо, Худои ман!

Сӯи Ту истиғоса бурдам, ва маро шифо додӣ.

4Худовандо! Ҷонамро аз дӯзах баровардӣ,
маро зинда кардӣ, то ки ба қабр фурӯд наоям+.

5Худовандро бисароед, эй порсоёни Ӯ,
ва зикри қудсияти Ӯро ҳамд гӯед,

6Зеро ки ғазаби Ӯ як лаҳза аст,
ва ҳусни таваҷҷӯҳи Ӯ дар зарфи як зиндагонӣ:

бегоҳӣ гирья маскан мегирад,
валекин пагоҳӣ — шодмонӣ+.

7Ва ман дар некрӯзии худ мегуфтам:

«Ҳаргиз фурӯ нахоҳам ғалтид»+.

8Худовандо! Бо ҳусни таваҷҷӯҳи Худ кӯҳи маро қувват бахшидӣ,
аммо чун рӯи Худро пинҳон кардӣ, ҳаросон шудам.

9Сӯи Ту, эй Худованд, мехонам,
ва пеши Худованди худ зорӣ мекунам.

10Аз хуни ман чӣ фоида, вақте ки ба гӯр фурӯд оям?

Оё хок Туро шукрона мегӯяд? Оё ростии Туро
ба забон меоварад+?

11Бишнав, эй Худованд, ва ба ман марҳамат намо.

Худовандо! Мададгори ман бош.

12Мотамамро барои ман ба рақс мубаддал кардаӣ,
палосамро кашида, камарамро ба шодӣ бастаӣ,+

13То ки нафсам Туро бисарояд ва хомӯш нашавад.

Худовандо, Худои ман! Туро ҳамд хоҳам гуфт то абад.

ТАРОНАИ СИЮМ

Умедворони Худованд хиҷил намешаванд.

30^1•Барои сардори муғанниён. Таронаи Довуд.

2Ба Ту, эй Худованд, паноҳ бурдаам,
харгиз хиҷил нахоҳам шуд;
аз рӯи адолати Худ маро раҳоӣ деҳ+.

3Гӯши Худро сӯи ман хам намо, ба зудӣ маро халосӣ деҳ.

Барои ман кӯҳпораи қавӣ ва хонаи паноҳ бош,
то ки маро наҷот диҳӣ,+
4Зеро ки сахра ва қалъаи ман Ту ҳастӣ;
ва ба хотири исми Худ маро ҳодӣ ва роҳнамо бош.

5Маро аз доме ки барои ман пинҳон кардаанд,
берун ор, зеро ки Ту истеҳкоми ман ҳастӣ.
6Рӯҳи худро ба дасти Ту месупорам;

Ту, эй Худованд, эй Худои ростӣ, маро раҳоӣ додаӣ+.

7Аз пайравони бутҳои бекора нафрат дорам;
ва ман ба Худованд таваккал мекунам+.
8Ба эҳсони Ту шодӣ ва хурсандӣ мекунам,
чунки мусибати маро дидаӣ, ғуссаҳои ҷонамро донистаӣ,

9Ва маро ба дасти душман насупурдаӣ,
пойҳоямро дар вусъатобод истонидаӣ+.

10Ба ман марҳамат намо, эй Худованд, зеро ки ба танг омадаам;
чашмам аз кулфат хаста шудааст, ҷонам ва ҷисмам низ+.

11Зеро ки ҳаётам аз андӯҳ
ва солҳоям аз оҳу фиғон адо шудааст;
аз гуноҳи ман қувватам заиф
ва устухонҳоям хушк шудааст.

12Аз дасти ҳамаи хасмҳои худ барои ҳамсояҳоям хеле нангин
ва барои ошноҳоям воҳиманок гардидаам:

ҳар кӣ маро дар кӯча бинад, аз ман мегурезад+.

13Монанди мурда аз дилҳо фаромӯш шудаам;
мисли зарфи шикастае гардидаам,+
14Зеро ки маломати касони бисьёрро мешунавам;
дар гирду пешам даҳшат аст,
чунки онҳо бар зидди ман маслиҳатро ба як ҷо мемонанд:

ба фикри гирифтани ҷонам афтодаанд+.

15Валекин ман ба Ту, эй Худованд, таваккал мекунам;
ман мегӯям: Худои ман Ту ҳастӣ.

16Тақдири ман дар дасти Туст;
маро аз дасти душманонам
ва таъқибкунандагонам халосӣ деҳ+.

17Рӯи Худро ба бандаи Худ мунаввар намо,
бо эҳсони Худ маро наҷот деҳ+.

18Худовандо! Ман хиҷил нахоҳам шуд, чунки Туро хондаам;
лекин шарирон хиҷил хоҳанд шуд, дар дӯзах лаб фурӯ хоҳанд баст.

19Забонҳои дурӯғгӯй лол хоҳанд шуд,
ки бо ғурур ва тамасхур дар ҳаққи одил бадгӯӣ мекунанд.

20Чӣ қадар фаровон аст меҳрубонии Ту,
ки барои тарсгорони Худ нигоҳ доштаӣ
ва барои паноҳбарони Худ пеши назари банӣ-одам ба амал овардаӣ:

21Онҳоро дар паноҳи рӯи Худ аз дасисаҳои мардум пинҳон медорӣ;
онҳоро аз муноқишаи забонҳо дар хайма руст мекунӣ.

22Муборак аст Худованд,
ки эҳсони аҷоиби Худро дар шаҳри муҳосирашуда ба ман зоҳир кард!+

23Валекин ман дар маъюсии худ гуфтам,
ки аз назари Ту рад шудаам;
аммо, вақте ки сӯи Ту истиғоса бурдам,
овози зориҳоямро шунидӣ.
24Худовандро дӯст доред, эй ҳамаи порсоёни Ӯ!
Аминонро Худованд ҳифз менамояд,
ва мағруронро сазои барзиёд медиҳад+.
25Матин бошед, ва дилатон қавӣ хоҳад шуд,
эй ҳамаи умедворони Худованд!+

ТАРОНАИ СИЮ ЯКУМ

Хушбахтии гуноҳкоре ки тавба кардааст ва омурзида шудааст.

31^1Суруди таълимии Довуд.

Хушо касе ки ҷиноятҳояш омурзида ва хатоҳояш пӯшида шудааст.

2Хушо касе ки Худованд гуноҳи варо ба ҳисоб намеоварад,
ва дар рӯҳи вай ҳилагарӣ нест+.
3Вақте ки хомӯш будам,
устухонҳоям аз фиғони ҳаррӯзаи ман мепӯсид,

4Зеро ки рӯзу шаб дасти Ту бар ман фишор меовард;
илики ман ба хушкии тобистон мубаддал шудааст. Село.

5Хатоямро ба Ту маълум кардаам,
ва гуноҳамро пинҳон надоштаам; гуфтам:

«Ба ҷиноятҳоям пеши Худованд иқрор мешавам»,
ва Ту айби хатоямро афв кардаӣ. Село+.

6Бинобар ин ҳар порсо дар вақти иҷобат пеши Ту дуо хоҳад гуфт,
ва дар он сурат ҷараёни обҳои бисьёр ба вай нахоҳад расид.

7Ту паноҳгоҳи ман ҳастӣ, маро аз тангӣ ҳифз мекунӣ,
маро бо таронаҳои халосӣ иҳота менамоӣ. Село+.

8«Ман туро таълим хоҳам дод ва ба роҳе ки бояд биравӣ, ҳидоят хоҳам кард:

туро насиҳат хоҳам дод; чашмам бар туст.
9Мисли асп, мисли хачир бефаҳм набошед,
ки онҳоро сӯлуқ ва ҷилав мезананд,
ки ин зинат барои нигоҳ доштани онҳост,
вагар на наздики ту нахоҳанд омад»+.
10Шарир ғаму ғуссаи зиёде дорад,
аммо касе ки ба Худованд таваккал менамояд,
эҳсон ӯро иҳота хоҳад кард.

11Дар Худованд шодӣ ва хурсандӣ кунед, эй одилон!

Ва тараннум намоед, эй ҳамаи ростдилон!+

ТАРОНАИ СИЮ ДУЮМ

Мадҳ дар шаъни Худои Қодир.

32^1Дар Худованд, эй одилон, тараннум намоед:
ҳамду сано гуфтан росткоронро мезебад.
2Худовандро бо барбат ҳамд гӯед,
бо уди даҳтор Ӯро бисароед;+
3Суруди наве дар шаъни Ӯ бихонед;
бо бонги шодӣ некӯ бинавозед;+
4Зеро ки каломи Худованд дуруст аст,
ва тамоми аъмоли Ӯ ҳақ асту рост.
5Ӯ адл ва инсофро дӯст медорад;
ҷаҳон аз эҳсони Худованд пур аст+.
6Бо каломи Худованд осмонҳо офарида шудааст,
ва бо дами даҳони Ӯ ҳамаи лашкарҳои онҳо+.
7Ӯ обҳои баҳрро мисли машке ҷамъ кардааст,
вартаҳоро дар хазоин гузоштааст+.

8Бигзор тамоми аҳли замин аз Худо тарсон бошанд;
ҳамаи сокинони дуньё аз Ӯ ҳаросон шаванд,
9Зеро ки Ӯ гуфт, ва иҷро шуд;
Ӯ амр кард, ва қоим гардид+.
10Худованд машварати халқҳоро ботил мекунад,
ба андешаҳои қавмҳо монеъ мешавад+.
11Машварати Худованд қоим аст то абад,
андешаҳои дили Ӯ то абадуддаҳр+.
12Хушо халқе ки Худованд Худои вай аст,
ва қавме ки Ӯ варо барои мероси Худ баргузидааст+.

13Аз осмон Худованд нигоҳ мекунад,
тамоми банӣ-одамро мебинад;+
14Аз нишемангоҳи Худ
ба ҳамаи сокинони замин назар меандозад;+

15Дилҳои онҳоро танҳо Худаш ба вуҷуд овардааст,
ва тамоми аъмолашонро мефаҳмад.

16Подшоҳ бо сипоҳи бузург наҷот нахоҳад ёфт;
паҳлавон бо қуввати бузург халос нахоҳад шуд+.

17Асп барои наҷот беэътимод аст,
ва бо қуввати бузургаш халосӣ нахоҳад дод+.
18Инак, чашми Худованд бар тарсгорони Ӯст,
бар онҳоест, ки ба эҳсони Ӯ умедворанд,+
19То ки ҷони онҳоро аз мурдан халос кунад,
ва дар вақти қаҳтӣ онҳоро зинда мононад+.
20Ҷони мо ба Худованд умедвор аст:
Ӯ мададгор ва сипари мост;+
21Дили мо дар Ӯ шодӣ мекунад,
зеро ки ба исми қуддуси ӯ мо таваккал менамоем.

22Эҳсони Ту, эй Худованд, бар мо бод,
чунон ки мо ба Ту умед бастаем.

ТАРОНАИ СИЮ СЕЮМ

Худованд ҳалимонро наҷот медиҳад ва бадкешонро маҳв мекунад.

33^1Таронаи Довуд, вақте ки ӯ хулқи худро назди Абималик дигаргун сохт, ва аз пеши вай бадар ронда шуд, ва баромада рафт+.

2Худовандро дар ҳар вақт муборак хоҳам хонд;
доимо ҳамду санои Ӯ бар забони ман аст.

3Ҷонам бо Худованд фахр мекунад;
ҳалимон шунида, шод хоҳанд шуд+.

4Худовандро бо ман такбир гӯед;
ва исми Ӯро якҷоя болобардор кунем.

5Худовандро талабидам, ва маро иҷобат намуд,
ва аз ҳамаи бимҳоям маро халосӣ дод+.

6Сӯи Ӯ нигоҳ карданд ва мунаввар гардиданд,
ва чеҳраҳошон хиҷил нашуд.

7Ин мискин бихонд, ва Худованд шунид,
ва ӯро аз ҳамаи тангиҳояш наҷот дод+.

8Фариштаи Худованд дар гирду пеши тарсгорони Ӯ ҳозир аст ва онҳоро халосӣ медиҳад+.

9Бичашед ва хоҳед дид, ки Худованд некӯст!

Хушо марде ки ба Ӯ паноҳ мебарад!+

10Аз Худованд тарсед, эй муқаддасони Ӯ,
зеро ки тарсгорони Ӯро ҳеҷ камӣ нест+.

11Шерони ҷавон бенаво шудаанд ва гуруснагӣ мекашанд,
аммо толибони Худовандро аз ҳеҷ чизи хуб камӣ нахоҳад буд+.

12Биёед, эй фарзандон, маро бишнавед:

тарси Худовандро ба шумо таълим хоҳам дод.

13Кист он шахсе ки ҳаётро хоҳон аст,
ва айёмро дӯст медорад, то ки некӯӣ бубинад+?

14Забонатро аз бадӣ нигоҳ дор,
ва лабҳоятро аз гуфтори макромез+.

15Аз бадӣ дур шав ва некӣ бикун;
талабгори осоиштагӣ шав ва дар паи он бош+.

16Чашмони Худованд бар одилон аст,
ва гӯшҳои Ӯ сӯи истиғосаи онҳо+.

17Хашми Худованд ба муқобили бадкорон аст,
то ки зикри онҳоро аз замин маҳв намояд+.

18Вақте ки одилон фарьёд мекашанд,

Худованд онҳоро шунида, аз ҳамаи тангиҳошон халосӣ медиҳад.

19Худованд ба дилшикастагон наздик аст,
ва рӯҳафтодагонро наҷот хоҳад дод+.
20Мусибатҳои одил бисьёр аст,
валекин аз ҳамаи онҳо Худованд ӯро халосӣ медиҳад;+

21Ҳамаи устухонҳои ӯро нигоҳ медорад;
ҳеҷ яке аз онҳо шикаста нахоҳад шуд+.

22Шарирро бадӣ хоҳад кушт,
ва бадхоҳони одил маҳкум хоҳанд шуд.

23Худованд ҷони бандагони Худро раҳо хоҳад кард,
ва ҳеҷ кас аз паноҳбарони Ӯ маҳкум нахоҳад шуд.

ТАРОНАИ СИЮ ЧОРУМ

Дуо дар бораи наҷот додан аз душманони шарир.

34^1Таронаи Довуд.

Ба мухолифонам, эй Худованд,
мухолифат намо, ба ҷангҷӯёнам ҷанг кун;+
2Сипар ва ҷавшан бигир,
ва ба мадади ман бархез;

3Ва найзаро бикаш ва пеши роҳи таъқибкунандагони маро бигир;
ба ҷонам бигӯй: «Ман наҷоти ту ҳастам!»

4Бигзор толибони ҷонам хиҷил ва расво шаванд;
бадандешонам қафо гарданд ва шарманда шаванд;+

5Мисли коҳрезае пеши бод бошанд,
ва фариштаи Худованд онҳоро биронад;+
6Роҳашон торик ва лағжонак бошад,
ва фариштаи Худованд онҳоро таъқиб намояд,+

7Зеро ки бе сабабе барои ман доми худро дар ҳафра пинҳон кардаанд;
онро бе сабаб барои ҷонам кандаанд+.

8Бигзор бар ӯ таҳлукаи ногаҳоние биёяд,
ва доме ки пинҳон кардааст, худи ӯро бигирад;
дар торикӣ дар он фурӯ ғалтад+.

9Валекин ҷонам дар Худованд хурсандӣ хоҳад кард;
дар наҷоти Ӯ шод хоҳам шуд+.

10Хамаи устухонҳоям мегӯяд: Худовандо!

Кист монанди Ту, ки камбағалро аз каси пурзӯртар аз вай халос мекунӣ,
ва камбағалу мискинро аз ғораткунандаи вай!+
11Шоҳидони бадкин бархостаанд:
он чи намедонам, аз ман мепурсанд;
12Ба ивази некӣ ба ман бадӣ мекунанд,
ҷонамро гирифтори бекасӣ мегардонанд+.

13Валекин ман дар бемории онҳо палос мепӯшидам,
ҷонамро бо рӯзадорӣ азоб медодам,
аммо бигзор дуоям ба оғӯшам баргардад+.
14Мисли он ки дӯстам ё бародарам бошад,
рафтор мекардам;
мисли он ки барои модарам мотам гирифта бошам,
ғамгин ва сархам будам.

15Валекин вақте ки меафтодам, шодӣ мекарданд ва ҷамъ мешуданд;
нокасоне бар зидди ман ҷамъ мешуданд,
ки намешинохтам; маро дашном медоданд, ва бас намекарданд;

16Бо масхарабозони риёкор дар ҳаққи ман
дандонҳои худро ғиҷиррос мезанонданд+.
17Худовандо! То ба кай нигоҳ хоҳӣ кард?
Ҷонамро аз ситамҳои онҳо,
ягонаамро аз шерони ҷавон халос кун+.
18Туро дар ҷамоати бузург ҳамд хоҳам гуфт,
дар миёни қавми азим Туро мадҳ хоҳам кард,+
19То онҳое ки ноҳақ ба ман адоват доранд,
бар ман шодкомӣ наёбанд,
онҳое ки бесабаб аз ман нафрат доранд,
ба ҳамдигар чашмакӣ назананд;+

20Зеро ки на дар бораи сулҳу осоиштагӣ сухан меронанд,
балки дар ҳаққи сулҳҷӯёни замин бӯҳтонҳои макромез мебофанд;

21Ва даҳони худро ба ман воз карда, мегӯянд:

«Ҳай-ҳай, чашми мо дид!»+

22Инҳоро Ту, эй Худованд, дидаӣ, хомӯш набош.

Худовандо! Аз ман дур набош+.

23Барои мурофиаи ман, барои даъвои ман аз хоб хез
ва бедор шав, эй Худои ман ва Худованди ман!+

24Маро аз рӯи адолати Худ дар доварӣ ҳимоят намо,
эй Худованд Худои ман, то ки бар ман шодкомӣ наёбанд,+

25Ва дар дили худ нагӯянд:

«Ҳай-ҳай, ҷони мо ҳузур кард!»

Ва нагӯянд: «Ӯро фурӯ бурдем»+.

26Бигзор онҳое ки дар мусибати ман шодӣ мекунанд,
якҷоя шарманда ва расво шаванд,
онҳое ки бар ман такаббур менамоянд,
пероҳани хиҷолат дар бар кунанд.

27Бигзор онҳое ки хоҳишманди ҳаққонияти мананд,
шод ва хурсанд шаванд ва доимо гӯянд:

«Афзун бод кибриёи Худованд, ки саломатии бандаи Худро хоҳон аст!»

28Ва забонам адолати Туро
ва ҳамду санои Туро ҳар рӯз баён хоҳад кард+.

ТАРОНАИ СИЮ ПАНҶУМ

Мадҳ дар шаъни марҳамати Худо.

35^1Барои сардори муғанниён. Таронаи бандаи Худованд Довуд.

2Маъсияти шарир андаруни дилам мегӯяд:

«Тарси Худо дар пеши чашми вай нест»;+

3Зеро ки вай ба худаш дар назари худ тамаллуқ мегӯяд
ва барои худ гуноҳе пайдо мекунад,
то ки пур аз адоват гардад;
4Суханони забонаш талбис ва макр аст;
аз рафтори оқилона ва некӯкорӣ даст кашидааст;

5Дар ҷогаҳи худ талбис мебофад,
роҳи нодурустро пеш гирифтааст, аз бадӣ нафрат намекунад+.

6Худовандо! Эҳсони Ту то осмонҳост,
садоқати Ту то афлок аст!+
7Адолати Ту мисли кӯҳҳои муаззам аст,
довариҳои Ту вартаи бузург аст!

Одамизод ва ҳайвонро Ту наҷот медиҳӣ, эй Худованд!+

8Чӣ арҷманд аст эҳсони Ту, эй Худо!
Банӣ-одам дар сояи болҳои Ту паноҳ меёбанд;+
9Аз равғани хонаи Ту сер мешаванд,
ва аз наҳри шарбатҳои Худ онҳоро менӯшонӣ,
10Зеро ки чашмаи ҳаёт бо Туст;
дар нури Ту нурро мебинем+.
11Эҳсони Худро барои орифони Худ давом деҳ,
ва адолати Худро барои ростдилон+.
12Бигзор пои ғурур бар ман наояд,
ва дасти шарирон маро бадар наронад.
13Дар он ҷо бадкирдорон афтодаанд,
сарнагун шудаанд ва хеста наметавонанд+.

ТАРОНАИ СИЮ ШАШУМ

Умедворони Худованд ва ҳалимон вориси замин хоҳанд буд, вале шарирон ва бадкешон маҳв хоҳанд шуд.

36^1Таронаи Довуд.

Ба бадкешон рашк накун, аз ноинсофон ҳасад набар,+

2Зеро ки онҳо мисли алаф ба зудӣ даравида хоҳанд шуд,
ва мисли сабза пажмурда хоҳанд шуд+.

3Ба Худованд таваккал намо ва некӣ бикун;
дар замин сокин бош ва ростиро ҳифз намо.

4Ва дар Худованд тасаллӣ хоҳӣ ёфт,
ва Ӯ муроди дилатро ба ту ато хоҳад кард+.

5Роҳи худро ба Худованд бисупор,
ва ба Ӯ таваккал намо, ва Ӯ ба ҷо хоҳад овард,+

6Ва адолати туро мисли нур,
ва инсофи туро мисли нимрӯз ба зуҳур хоҳад овард+.

7Пеши Худованд сокит бош ва ба Ӯ умед банд.
Ба касе ки роҳаш барор ёфтааст,
ба шахси дасисакор рашк накун.
8Аз хашм даст бикаш, ва ғазабро тарк намо;
рашк накун, ки ин боиси бадкорӣ хоҳад шуд,
9Зеро ки бадкешон маҳв хоҳанд шуд,
валекин умедворони Худованд вориси замин хоҳанд буд+.

10Боз андак сабр кун, ва шарир боқӣ нахоҳад монд;
ба маконаш назар хоҳӣ андохт, ва ӯ нахоҳад буд+.

11Аммо ҳалимон вориси замин хоҳанд буд,
ва аз осудагии бисьёр лаззат хоҳанд бурд+.
12Шарир ба одил қасди бад мекунад,
ва дандонҳои худро бар ӯ ғиҷиррос мезанонад;+
13Аммо Худованд ба ҳоли вай механдад,
зеро мебинад, ки рӯзи вай меояд+.

14Шарирон шамшер бараҳна мекунанд ва камони худро мекашанд,
то ки камбағал ва мискинро ғалтонанд ва ростравонро қатл кунанд.

15Шамшери онҳо ба дили худашон фурӯ хоҳад рафт,
ва камонҳои онҳо хоҳад шикаст+.
16Чизи ками одил
беҳ аз сарвати шарирони бисьёр,+
17Зеро ки бозувони шарирон хоҳад шикаст,
вале одилонро Худованд тақвият медиҳад+.
18Худованд рӯзҳои беайбонро медонад,
ва мероси онҳо то абад хоҳад буд+.
19Дар вақти мусибат хиҷил нахоҳанд шуд,
ва дар айёми қаҳтӣ сер хоҳанд буд,+
20Аммо шарирон нест хоҳанд шуд,
ва душманони Худованд мисли шукӯҳи марғзорҳо фано хоҳанд шуд,
мисли дуд фано хоҳанд шуд+.
21Шарир қарз мегирад ва адо намекунад,
вале одил эҳсон мекунад ва медиҳад;

22Зеро онҳое ки Ӯ муборак хондааст, вориси замин хоҳанд буд,
вале онҳое ки Ӯ малъун хондааст, маҳв хоҳанд шуд.

23Худованд қадамҳои мардро барқарор мекунад,
ва ба роҳи вай таваҷҷӯҳ менамояд,+

24Ба тавре ки вай афтад ҳам, сахт афканда намешавад,
зеро ки Худованд дасташро мегирад+.
25Ҷавон будам ва ҳоло пир шудаам,
ва одилеро надидаам, ки партофта шуда бошад,
ва наслаш нон мепурсида бошанд:+
26Вай ҳар рӯз мебахшад ва қарз медиҳад,
ва насли вай баракат хоҳанд ёфт+.
27Аз бадӣ дур шав ва некӣ бикун,
ва то абад сукунат хоҳӣ кард,+
28Зеро ки Худованд инсофро дӯст медорад,
ва порсоёни Худро тарк нахоҳад кард;
онҳо то абад маҳфуз хоҳанд буд;
ва насли шарирон маҳв хоҳанд шуд+.
29Одилон вориси замин хоҳанд буд,
ва дар он то абад сукунат хоҳанд кард.
30Даҳони одил ҳикматро баён мекунад,
ва забони ӯ инсофро ифода менамояд+.
31Шариати Худои ӯ дар дили ӯст;
қадамҳояш суст нахоҳад шуд+.
32Шарир одилро поида мегардад,
ва дар паи куштани ӯст;+

33Лекин Худованд ӯро ба дасти вай намесупорад,
ва чун кораш ба мурофиа оид шавад,
намегузорад, ки ӯро айбдор кунанд.

34Ба Худованд умед банд ва тариқи Ӯро риоя намо;
ва Ӯ туро баланд хоҳад кард, то ки вориси замин гардӣ;
ҳангоми маҳв шудани шарирон инро хоҳӣ дид+.

35Шарири ситамгареро дидаам,
ки мисли дарахти сершохаи сабзу хуррам дар як ҷо чуқур реша давонда буд;

36Ва ӯ гузашта рафт, ва инак нест шудааст;
ва ӯро ҷустуҷӯ кардам, ва ёфт нашуд.
37Ба беайб назар андоз ва росткорро бубин,
зеро ки оянда ба шахси сулҳҷӯ тааллуқ дорад,
38Ва ҷинояткорон аз як сар маҳв хоҳанд шуд;
фарҷоми шарирон нест шудан аст+.
39Наҷоти одилон аз Худованд аст;
дар вақти тангӣ Ӯ истеҳкоми онҳост;+

40Ва Худованд ба онҳо мадад хоҳад кард ва онҳоро халосӣ хоҳад дод;
онҳоро аз шарирон халосӣ хоҳад дод, ва онҳоро наҷот хоҳад бахшид,
зеро ки онҳо ба Ӯ паноҳ мебаранд+.

ТАРОНАИ СИЮ ҲАФТУМ

Суруди тавбаи беморони сахт.

37^1Таронаи Довуд. Барои ёдоварӣ+.

2Худовандо! Дар ғазаби Худ маро мазаммат накун,
ва дар хашми Худ маро ҷазо надеҳ,+
3Зеро ки тирҳои Ту дар ман фурӯ рафтааст,
ва дасти Ту бар ман фурӯд омадааст+.
4Дар ҷисмам аз ғазаби Ту ҷои сиҳате нест;
дар устухонҳоям аз хатои худам саломатӣ нест,+

5Зеро ки гуноҳҳоям аз сарам гузаштааст,
мисли бори гароне аз бардоштам вазнинтар аст;+

6Аз боиси беақлии ман ҷароҳатҳоям бадбӯй шудааст,
фасод кардааст.
7Бисьёр хамидақомат ва сархам шудаам,
тамоми рӯз тирарӯ шуда мегардам;
8Зеро ки суринҳоям пур аз варам аст,
ва дар ҷисмам ҷои сиҳате нест.
9Бағоят бемадор ва шалпар шудаам;
аз дарди дили худ наъра мезанам.
10Худовандо! Тамоми орзуям пеши назари Туст,
ва оҳу фиғонам аз Ту пӯшида нест.
11Дилам метапад; қувватам аз ман рафтааст,
ва нури чашмонам низ бо ман нест.

12Дӯстонам ва ёронам аз офати ман канор шудаанд,
ва хешовандонам дур истодаанд+.
13Ва толибони ҷонам бар ман дом мегузоранд,
ва бадхоҳонам суханони фитнаангез мегӯянд
ва ҳар рӯз макрҳо меандешанд.
14Валекин ман мисли кар намешунавам,
ва мисли гунге ҳастам, ки даҳонашро намекушояд;+

15Ва монанди шахсе гардидаам, ки намешунавад,
ва дар забонаш далеле нест.

16Аммо ба Ту, эй Худованд, умед бастаам;

Ту иҷобат намо, эй Худованд Худои ман+.

17Зеро ки гуфтаам: «Мабодо бар ман шодкомӣ ёбанд ва,
агар пешпо хӯрам, бар ман такаббур кунанд».
18Зеро ки ман ба афтодан наздик шудаам,
ва дардам ҳамеша дар рӯ ба рӯи ман аст.
19Зеро ки ба гуноҳи худ иқрорам,
аз хатои худ ғамгинам+.
20Валекин душманонам зинда ва пурзӯранд,
ва онҳое ки ноҳақ бадхоҳи мананд, бисьёранд;
21Ва онҳое ки ба ивази некӣ бадӣ мекунанд,
барои он ба ман адоват доранд,
ки некиро пайравӣ менамоям+.
22Маро тарк накун, эй Худованд Худои ман!
Аз ман дур набош;+

23Ба мадади ман шитоб кун, эй Худованд, эй наҷоти ман!

ТАРОНАИ СИЮ ҲАШТУМ

Сукути ҳалимона сабаби тавбаи гуноҳкор мешавад.

38^1Барои сардори муғанниён, Едутун. Таронаи Довуд+.

2Гуфтам: «Роҳҳои худро эҳтиёт хоҳам кард,
то ки бо забонам хатое накунам;
ба даҳонам тумшуқбанд хоҳам зад,
то даме ки шарир дар рӯ ба рӯи ман аст»+.
3Ман гунг ва хомӯш будам,
аз некӣ низ лаб фурӯ бастам, ва дардам бадтар шуд.

4Дилам андарунам аланга зад,
дар фикрам оташ даргирифт,
бо забони худ сухан гуфтам:+
5«Аҷаламро, эй Худованд, ба ман маълум кун,
ва миқдори рӯзҳоямро, ки чист,
то донам, ки кай фано мешавам+.
6Инак, рӯзҳои маро ба қадри ваҷабе додаӣ,
ва умрам дар назари Ту ҳеҷ аст.

Ба яқин ҳар одамӣ, ки мутакаббирона меистад, чизи бекор аст». Село+.

7Ба яқин одамизод мисли шабаҳе мегардад:

бекора шӯру ғавғо менамояд,
захира мекунад ва намедонад, ки он насиби кӣ мешавад+.

8Ва акнун, эй Худованд, ман чиро умедвор бошам?

Умеди ман бар Туст+.

9Аз ҳамаи ҷиноятҳоям маро раҳоӣ деҳ,
пеши нобакорон маро хиҷил накун.

10Ман гунг шудаам, даҳонамро намекушоям;
зеро ки Ту инро кардаӣ.

11Офати Худро аз ман дур кун;
аз зарбаи дасти Ту ман нобуд мешавам+.

12Агар одамизодро мувофиқи далелҳои гуноҳи вай ҷазо диҳӣ, зебоии вай,
мисли он ки куя зада бошад, хароб хоҳад шуд.

Ба яқин ҳар одамӣ чизи бекор аст! Село.

13Дуои маро бишнав, эй Худованд, ва ба истиғосаи ман гӯш андоз;
бар ашкҳоям сокит набош, зеро ки ман назди Ту ғарибам ва мисли ҳамаи падаронам муҳоҷирам+.

14Ғазаби Худро аз ман бигардон, то каме кушодарӯй гардам,
пеш аз он ки биравам, ва дигар нахоҳам буд+.

ТАРОНАИ СИЮ НӮҲУМ

Умедворони Худованд ҳамеша аз ҷониби Ӯ наҷот меёбанд.

39^1Барои сардори муғанниён. Таронаи Довуд.

2Ба Худованд бисьёр умед бастам,
ва Ӯ сӯи ман рӯ овард, ва истиғосаи маро шунид;

3Ва маро аз чоҳи ҳалокат, аз ботлоқи пурлой берун овард,
ва пойҳоямро бар сахрае гузошт, қадамҳоямро мустаҳкам гардонд+.

4Ва суруди наве дар даҳонам гузошт, —
ҳамду санои Худои моро. Бисьёр касон инро дида,
тарсон хоҳанд шуд, ва ба Худованд таваккал хоҳанд кард+.

5Хушо марде ки ба Худованд таваккал мекунад,
ва ба мутакаббирон ва пайравони кизб рӯ намеоварад!

6Корҳои зиёде Ту кардаӣ, эй Худованд Худои ман!

Корҳои аҷоиб ва андешаҳоеро, ки Ту дар ҳаққи мо зоҳир намудаӣ, — кист, ки монанди Ту бошад! —
мавъиза ва нақл хоҳам кард, аммо шумораи онҳо бениҳоят бисьёр аст+.

7Қурбонӣ ва ҳадияро Ту нахостӣ;
гӯшҳои маро воз кардӣ;
қурбонии сӯхтанӣ ва қурбонии хаторо талаб накардӣ+.

8Он гоҳ гуфтам: инак меоям;
дар тӯмори китоб дар бораи ман навишта шудааст:

9Иродаи Туро, эй Худои ман, ба ҷо овардан мехоҳам,
ва шариати Ту андаруни дили ман аст+.

10Дар ҷамоати бузург аз адолат башорат додаам;
инак, лабҳои худро нахоҳам баст:

Худовандо, Ту медонӣ.

11Адолати Туро андаруни дилам махфӣ надоштаам,
вафо ва наҷоти Туро баён кардаам,
эҳсон ва ростии Туро аз ҷамоати бузург пинҳон надоштаам.

12Ту, эй Худованд, марҳаматҳои Худро аз ман боз надор;
бигзор эҳсон ва ростии Ту ҳамеша маро нигаҳбонӣ кунад.

13Зеро ки мусибатҳои бешумор маро иҳота намудааст; гуноҳҳоям маро мубтало кардааст,
ба тавре ки қобили дидан нестам:

онҳо аз мӯи сарам бисьёр аст, ва дилам маро тарк кардааст+.

14Худовандо! Таваҷҷӯҳ намуда, маро халосӣ деҳ;

Худовандо! Ба мадади ман шитоб кун.
15Бигзор онҳое ки толиби ҷони мананд,
то онро ба ҳалокат расонанд,
аз як сар хиҷил ва шарманда шаванд;
бадхоҳонам қафо гарданд ва расво шаванд;+
16Онҳое ки ба ман «ҳай-ҳай!» мегӯянд,
ба сабаби шармандагии худ ҳайрон шаванд;+

17Ҳамаи толибони Ту дар Ту шодӣ ва хурсандӣ кунанд,
ва дӯстдорони наҷоти Ту доимо гӯянд:

«Афзун бод кибриёи Худованд!»

18Валекин ман камбағал ва мискин ҳастам,
ва Худованд ба ман ғамхорӣ мекунад;
мададгор ва раҳокунандаи ман Ту ҳастӣ.

Эй Худои ман! Таъхир накун+.

ТАРОНАИ ЧИЛУМ

Хушо касе ки ба бенавоён марҳамат менамояд.

40^1Барои сардори муғанниён. Таронаи Довуд.

2Хушо касе ки ба бенаво эътибор медиҳад!

Дар рӯзи мусибат Худованд ӯро раҳо хоҳад кард+.

3Худованд ӯро нигаҳбонӣ хоҳад кард ва зинда хоҳад мононд, ва ӯ дар замин хушбахт хоҳад буд.

Ва Ту ӯро ба дасти душманонаш нахоҳӣ супурд+.

4Худованд ӯро бар бистари беморӣ ёварӣ хоҳад кард.

Тамоми вақти хобидани ӯ Ту дар бемории ӯ нигоҳубин хоҳӣ кард+.

5Ман гуфтам: «Худовандо! Ба ман марҳамат намо;
ҷонамро шифо деҳ, зеро ки пеши Ту хато кардаам».

6Душманонам дар ҳаққи ман суханони бад мегӯянд:

«Ӯ кай мемирад, то ки номаш гум шавад?»

7Ва агар касе ба иёдати ман биёяд, сухани дурӯғ мегӯяд;
дили вай дар худ ғайбат ҷамъ мекунад,
ва хамин ки берун рафт, ба гапу калоча шурӯъ менамояд+.

8Ҳамаи бадхоҳонам бо ҳамдигар дар ҳаққи ман пичир-пичир мекунанд,
бар зидди ман бадӣ меандешанд:

9«Қабоҳате ба сари ӯ омадааст,
ва акнун, ки ӯ хобидааст, дигар нахоҳад бархост».

10Ҳатто касе ки бо ман дӯст буд, ва аз ӯ дилпур будам,
ва ӯ нони маро мехӯрд,
пошнаи худро бар ман баланд кардааст+.

11Валекин Ту, эй Худованд, ба ман марҳамат намо,
маро ба по бархезон, то ки онҳоро сазо диҳам.

12Аз ин хоҳам донист, ки Ту ба ман таваҷҷӯҳ менамоӣ,
зеро ки душманам бар ман тантана намекунад.

13Ва маро, ба сабаби беайбии ман, дастгирӣ хоҳӣ кард,
ва ба хузури Худ то абад қоим хоҳӣ дошт.

14Муборак аст Худованд Худои Исроил аз азал то абад!

Омин ва омин!+

ТАРОНАИ ЧИЛУ ЯКУМ

Дуо дар бораи наҷот додани шахсе ки ба кишвари бегона ронда шудааст.

41^1Барои сардори муғанниён. Суруди таълимии банӣ-Қӯраҳ+.

2Чунон ки оҳу иштиёқманди маҷроҳои об аст,
ончунон ҷонам иштиёқманди Туст, эй Худо!+
3Ҷонам ташнаи Худост, ташнаи Худои Ҳай:
кай омада, пеши Худо ҳозир мешавам?
4Ашкҳоям рӯзу шаб нони ман буд,
вақте ки ҳар рӯз ба ман мегуфтанд: «Худои ту куҷост?»+

5Инро ба хотир оварда, ҷонам андаруни ман ба ҳаяҷон меояд: ҳангоме ки бо ҷамоате гузар доштам,
онҳоро оҳиста-оҳиста сӯи хонаи Худо мебурдам,
бо овози тараннум ва шукронаи оммае ки ид мекард+.

6Чаро, эй ҷонам, маъюс шудаӣ ва андаруни ман ошуфтаҳол ҳастӣ?

Ба Худо умедвор бош, зеро боз ба гуфтани ҳамди Ӯ муваффақ хоҳам шуд,
барои наҷоте ки аз Ӯ хоҳам ёфт+.

7Эй Худои ман! Ҷонам андарунам маъюс шудааст,
бинобар ин Туро аз замини Урдун ва аз Ҳермӯн,
аз кӯҳи Мисъар ёд мекунам+.

8Варта вартаро бо овози шаршараҳои Ту даъват менамояд;
ҳамаи туғьёнҳо ва мавҷҳои Ту бар ман гузаштааст.

9Рӯзона Худованд эҳсони Худро зоҳир хоҳад кард,
ва шабона суруди Ӯ бо ман хоҳад буд,
ки дуоест пеши Худои ҳаёти ман+.

10Ба Худое ки сахраи ман аст, мегӯям:

Чаро маро фаромӯш кардаӣ?

Чаро аз фишори душман малӯл шуда мегардам+?

11Хасмҳоям бо дашномҳои худ устухонҳои маро зарбаи марговар мезананд,
вақте ки ҳар рӯз ба ман мегӯянд: «Худои ту куҷост?»

12Чаро, эй ҷонам, маъюс шудаӣ ва андаруни ман ошуфтаҳол ҳастӣ? Ба Худо умедвор бош,
зеро боз ба гуфтани ҳамди Ӯ муваффақ хоҳам шуд,
ки Ӯ наҷоти рӯи ман ва Худои ман аст.

ТАРОНАИ ЧИЛУ ДУЮМ

Дуо дар бораи халосӣ додан аз шахсони ноинсоф ва маккор.

42^1Маро, эй Худо, дар доварӣ ҳимоят намо,
ва доди маро аз мардуми бераҳм бигир;
аз шахси маккор ва ноинсоф маро раҳоӣ деҳ,+
2Зеро ки Ту Худои истеҳкоми ман ҳастӣ.
Чаро маро партофтаӣ?
Чаро аз фишори душман малӯл шуда мегардам+?
3Нур ва ростии Худро бифрист,
то ки маро ҳидоят намоянд,
маро ба кӯҳӣ муқаддаси Ту ва ба масканҳои Ту биёранд+.

4Ва назди қурбонгоҳи Худо хоҳам омад,
назди Худое ки шодӣ ва хурсандии ман аст,
ва Туро, эй Худо, Худои ман, бо барбат ҳамд хоҳам гуфт!

5Чаро, эй ҷонам, маъюс шудаӣ ва андаруни ман ошуфтаҳол ҳастӣ?

Ба Худо умедвор бош, зеро боз ба гуфтани ҳамди Ӯ муваффақ хоҳӣ шуд,
ки Ӯ наҷоти рӯи ман ва Худои ман аст+.

ТАРОНАИ ЧИЛУ СЕЮМ

Бе мадади Худо ғалаба ба даст намеояд.

43^1Барои сардори муғанниён. Суруди таълимии банӣ-Қӯраҳ.

2Худоё, бо гӯшҳои худ шунидаем,
ва падарони мо ба мо ҳикоят кардаанд дар бораи корномае ки дар айёми онҳо,
дар айёми қадим ба амал овардаӣ+.

3Ту бо дасти Худ халқҳоро бадар рондаӣ, вале онҳоро нишондаӣ;
қабилаҳоро шикаст додаӣ, вале онҳоро паҳн кардаӣ;+

4Зеро ки онҳо бо шамшери худ заминро мусаххар накардаанд,
ва онҳоро бозуи онҳо наҷот надодааст,
балки ямини Ту ва бозуи Ту ва нури рӯи Ту,
зеро ки ҳусни таваҷҷӯҳи Ту бар онҳо буд+.

5Ту подшоҳи ман ҳастӣ, эй Худо!

Бар наҷоти Яъқуб амр фармо+.

6Бо мадади Ту адуёни худро шох хоҳем зад;
бо исми Ту мухолифони худро поймол хоҳем кард;

7Зеро ки ба камони худ таваккал нахоҳам кард,
ва шамшерам маро наҷот нахохад дод;+
8Балки Ту моро аз адуёни мо наҷот додаӣ,
ва бадхоҳони моро хиҷил кардаӣ.
9Ҳар рӯз бо Худо фахр менамоем,
ва исми Туро то абад ҳамд хоҳем гуфт. Село.

10Аммо алҳол Ту моро партофтаӣ ва расво кардаӣ,
ва бо лашкарҳои мо берун намеоӣ;+
11Моро пеши душман ақиб гардондаӣ,
ва бадхоҳони мо барои худ тороҷ мекунанд+.
12Моро мисли гӯсфандон барои хӯрдан супурдаӣ,
ва дар миёни халқҳо моро пароканда кардаӣ;+
13Қавми Худро ба баҳои ночизе фурӯхтаӣ,
ва нархашонро зиёд накардаӣ.

14Моро назди ҳамсоягони мо нангин кардаӣ, хандахариш ва ҳақир назди онҳое ки дар гирду пеши моянд+.

15Моро вирди забон дар миёни халқҳо,
ҳадафи сарҷунбонӣ дар миёни қабилаҳо гардондаӣ+.

16Ҳар рӯз расвоии ман пеши назари ман аст,
ва хиҷолат рӯи маро пӯшидааст
17Аз овози дашномдиҳанда ва бӯҳтонгӯй,
аз афту башараи душман ва интиқомҷӯй.
18Ҳамаи ин ба сари мо омадааст,
валекин мо Туро аз хотир набаровардаем,
ва ба аҳди Ту хиёнат накардаем.
19Дили мо ақиб нагашт,
ва пойҳои мо аз роҳи Ту берун нарафт,

20Вақте ки моро дар макони шағолон фурӯ нишондӣ
ва бо зулмот моро пӯшондӣ+.

21Агар мо исми Худои худро аз хотир мебаровардем
ва кафҳои худро сӯи худои бегона дароз мекардем,

22Оё Худо инро таҳқиқ наменамуд?

Зеро ки Ӯ асрори дилро медонад+.

23Лекин ба хотири Ту мо ҳар рӯз кушта мешавем,
мисли гӯсфандони забҳ ба шумор меравем+.

24Бархез! Чаро хобидаӣ, эй Худованд?

Бедор шав, ба сурати абадӣ моро напартой!+

25Чаро рӯи Худро пинҳон доштаӣ,
мусибат ва тангии моро фаромӯш кардаӣ?

26Зеро ки ҷони мо ба хок яксон шудааст,
ҷисми мо ба замин часпидааст.

27Ба мадади мо бархез,
ва моро ба хотири эҳсони Худ халосӣ деҳ+.

ТАРОНАИ ЧИЛУ ЧОРУМ

Суруди ҳамду сано дар шаъни Масеҳи Худо ва арӯси Ӯ.

44^1Барои сардори муғанниён бар сози шушон. Суруди таълимии банӣ-Қӯраҳ. Суруди муҳаббат+.

2Дилам аз ҳиссиёти хубе ба ҷӯш омадааст;
ман мегӯям: сурудам ба подшоҳ бахшида шудааст;
забонам қалами котиби тезнавис аст.
3Ту аз банӣ-одам зеботарин ҳастӣ;
латофат бар лабонат хувайдост;
бинобар ин Худо Туро муборак хондааст то абад.

4Шамшери Худро, эй Баҳодур,
бар рони Худ бибанд, ки шукӯҳ ва шавкати Туст;+

5Ва дар шавкати Худ савор шуда,
дар роҳи ростӣ ва ҳилму адолат комьёб шав,
ва яминат чизҳои аҷоибе ба Ту нишон хоҳад дод.

6Тирҳои Ту тез аст, —
қавмҳо зери пои Ту фурӯ меғалтанд: —
тирҳоят ба дили душманони Подшоҳ хоҳад расид.
7Тахти Ту, эй Худо, то абад аст;
асои ростӣ асои малакути Туст+.

8Адолатро дӯст доштаӣ, ва аз шарорат нафрат дорӣ.

Бинобар ин Туро Худо, Худои Ту,
бо равғани шодмонӣ бештар аз рафиқонат тадҳин кардааст.

9Ҳамаи либосҳоят мисли мур ва уд ва дорчин аст;
аз қасрҳои оҷ Туро бо созҳо хурсанд мекунанд+.

10Духтарони подшоҳон дар миёни азизони Ту ҳастанд;
ба яминат малика дар тиллои Ӯфир истодааст+.

11Бишнав, эй духтар, ва бубин, ва гӯши худро дор,
ва қавми худ ва хонаи падаратро фаромӯш кун.

12Ва ҳангоме ки Подшоҳ иштиёқманди ҷамоли ту гардад,
зеро ки Ӯ Худованди туст, ба Ӯ саҷда намо.

13Ва духтари Сӯр бо ҳадияҳо,
ва сарватдорони қавм дидори туро хоҳанд талабид.

14Тамоми ҷалоли духтари Подшоҳ дар андарун аст:

либоси вай бо тилло мурассаъ аст;

15Дар либоси пурнигор вай назди Подшоҳ бурда мешавад;
аз ақиби вай бокираҳо, дугонаҳояш, равонанд, ки пеши Ту оварда шудаанд;+

16Бо шодӣ ва хурсандӣ бурда мешаванд,
ба қасри Подшоҳ оварда мешаванд.
17Дар ивази падаронат писаронат хоҳанд буд;
онҳоро дар тамоми замин мир таъин хоҳӣ кард.
18Номи Туро зикр хоҳам кард то абадуддаҳр;
бинобар ин қавмҳо Туро ҳамд хоҳанд гуфт то абад.

ТАРОНАИ ЧИЛУ ПАНҶУМ

Худо паноҳгоҳ ва қуввати мост.

45^1Барои сардори муғанниён. Суруди банӣ-Қӯраҳ бар сози аломӯт+.

2Худо паноҳгоҳ ва қуввати мост,
мададгоре ки дар тангиҳо зуд пайдо мешавад;+

3Бинобар ин нахоҳем тарсид, агарчи замин мубаддал шавад,
кӯҳҳо дар қаъри баҳрҳо ба ҷунбиш оянд,

4Обҳои он хурӯшида, туғьён кунанд,
ва кӯҳҳо аз ғалаёни он мутазалзил шаванд. Село+.

5Ҷӯйҳои наҳр шаҳри Худоро хурсанд мекунанд,
ки он муқаддастарини масканҳои Ҳаққи Таолост+.

6Худо андаруни он аст, он фурӯ нахоҳад ғалтид:

субҳидам Худо ба он мадад хоҳад кард+.

7Халқҳо хурӯш бардоштанд; мамлакатҳо фурӯ ғалтиданд:

Ӯ овози Худро дод, ва замин ба ларза афтод+.
8Худованди лашкарҳо бо мост,
Худои Яъқуб паноҳгоҳи мост. Село.
9Биёед, ба корномаҳои Худованд назар андозед,
ки харобиҳо бар замин овардааст:+
10Ба ҷангҳо то ақсои замин хотима дода,
камонро шикастааст ва найзаро пора кардааст,
аробаҳоро ба оташ сӯзондааст+.
11«Бозистед ва бидонед, ки Ман Худо ҳастам:
дар миёни халқҳо барафрохта хоҳам шуд,
бар замин барафрохта хоҳам шуд».
12Худованди лашкарҳо бо мост,
Худои Яъқуб паноҳгоҳи мост. Село.

ТАРОНАИ ЧИЛУ ШАШУМ

Худованди мо подшоҳ аст.

46^1Барои сардори муғанниён. Таронаи банӣ-Қӯраҳ.

2Эй ҳамаи қавмҳо, каф занед!
Ба Худо бо овози тараннум бонг занед!+
3Зеро ки Худованди Таоло саҳмгин аст, —
подшоҳи бузург аст бар тамоми замин;+
4Қавмҳоро зердасти мо гардонд,
ва қабилаҳоро зери пойҳои мо;+
5Мероси моро барои мо баргузид,
яъне ифтихори Яъқубро, ки дӯст медорад. Село.
6Худо бо бонги шодӣ сууд кард,
Худованд бо овози шох.
7Бисароед Худоро, бисароед!
Бисароед Подшоҳи моро, бисароед!
8Зеро ки Худо подшоҳи тамоми замин аст;
суруди дилнишине бихонед+.
9Худо бар халқҳо подшоҳ шуд;
Худо бар тахти муқаддаси Худ биншаст.

10Мирони қавмҳо назди қавми Худои Иброҳим ҷамъ омадаанд,
зеро ки сипарҳои замин аз они Худост; Ӯ бениҳоят баланд аст+.

ТАРОНАИ ЧИЛУ ҲАФТУМ

Худои мо ба таври абадӣ ҳодии мо хоҳад буд.

47^1Суруд. Таронаи банӣ-Қӯраҳ.

2Худованд бузург аст ва бениҳоят мамдӯҳ
дар шаҳри Худои мо, дар кӯҳи муқаддаси Худ+.
3Теппаи бисьёр зебо,
шодии тамоми замин аст кӯҳи Сион;
дар канори шимолӣ шаҳри Подшоҳи муаззам аст+.

4Худо дар қасрҳои он ҳамчун паноҳгоҳ машҳур аст:

5Зеро инак подшоҳон ҷамъ омаданд, якҷоя гузаштанд;+

6Ҳамин ки онҳо диданд,
ҳайрон шуда ба ҳарос афтоданд ва рӯй ба гурез оварданд;

7Ларза онҳоро дар он ҷо фаро гирифт ва дарди сахт,
ба монанди зане ки мезояд+.

8Ту бо боди шарқӣ киштиҳои Таршишро шикастӣ+.

9Чунон ки шунида будем,
ончунон дидем дар шаҳри Худованди лашкарҳо, дар шаҳри Худои мо:

Худо онро барқарор хоҳад кард то абад. Село.

10Дар бораи эҳсони Ту, эй Худо,
мо андаруни қасри Ту фикру хаёл мекунем+.

11Чунон ки исми Ту, эй Худо,
ончунон ҳамду санои Ту то ақсои замин паҳн шудааст;
ямини Ту пур аз адл аст+.
12Кӯҳи Сион хурсандӣ мекунад,
духтарони Яҳудо шод мешаванд,
ба муносибати довариҳои Ту+.
13Дар гирди Сион гардед ва онро давр занед;
бурҷҳои онро бишморед;
14Дили худро ба истеҳкомҳои он бимонед;
қасрҳояшро дида бароед,
то ки ба насли оянда ҳикоят кунед,
15Зеро ки ин Худо Худои мост то абад;
Ӯ моро то дами мамот ҳидоят хоҳад кард.

ТАРОНАИ ЧИЛУ ҲАШТУМ

Сарват, қувват ва ҷалоли одамон бо мурданашон тамом мешавад.

48^1Барои сардори муғанниён. Таронаи банӣ-Қӯраҳ.

2Инро бишнавед, эй ҳамаи қавмҳо!
Гӯш андозед, эй ҳамаи сокинони дуньё!+
3Ҳам одамони оддӣ ва ҳам шахсони наҷиб;
сарватдор ва мискин якҷоя.
4Забонам ҳикматро баён мекунад,
ва андешаҳои дилам аз ғояҳо иборат аст.
5Гӯши худро ба масале медорам;
муаммои худро бо барбат мекушоям:+
6Чаро дар айёми бадкеш тарсон бошам,
вақте ки гуноҳи дунболагирҳоям маро иҳота мекунад?

7Онҳо ба тавонгарии худ таваккал менамоянд,
ва бо фаровонии сарвати худ фахр мекунанд+.
8Касе ҳаргиз барои бародараш фидия намедиҳад;
кафораи худро низ ба Худо адо намекунад, —+
9Чунки фидияи ҷонашон гаронбаҳост,
ва он ҳаргиз муяссар намешавад, —
10То ки доим зинда монда, рӯи гӯрро набинад+.
11Зеро мебинад, ки ҳакимон мемиранд,
бо якҷоягии ҷоҳилон ва аблаҳон нобуд мешаванд;
ва тавонгарии худро ба дигарон боқӣ мегузоранд+.

12Дар хотир мегузаронанд, ки хонаҳошон доимӣ
ва масканҳошон то абадуддаҳр аст;
заминҳошонро ба номҳои худ мехонанд.

13Валекин одамизод дар ҷоҳу ҷалолаш намемонад:

ӯ мисли ҳайвонҳоест, ки ба ҳалокат мерасанд+.

14Чунин аст роҳи онҳое ки худбоваранд,
ва фарҷоми онҳое ки аз лофи худ хурсанданд. Село.

15Мисли гӯсфандон ба дӯзах бурда мешаванд;
мамот онҳоро чӯпонӣ мекунад;
ва бомдодон росткорон бар онҳо ҳукмфармо хоҳанд шуд,
ва сурати онҳо дар дӯзах, ки маскани онҳост, хоҳад пӯсид.

16Аммо ҷонамро Худо раҳо хоҳад кард,
зеро ки маро аз дасти дӯзах хоҳад гирифт. Село+.

17Натарс, вақте ки шахсе сарватдор шавад,
ва ҷалоли хонааш афзун гардад,

18Зеро ки ҳангоми мурданаш чизе бо худ нахоҳад бурд;
ҷалолаш аз ақиби ӯ нахоҳад рафт;+
19Агарчи дар ҳаёташ ӯ баракати худро мехоҳад,
ва ба дили худ мегӯяд:

«Туро таъриф мекунанд, ки худро қонеъ мегардонӣ», —

20Лекин сӯи насли падарони худ хоҳад рафт,
ки онҳо то абад нурро нахоҳанд дид+.

21Одаме ки соҳиби ҷоҳу ҷалол аст, вале фаҳм надорад,
мисли ҳайвонҳоест, ки ба ҳалокат мерасанд+.

ТАРОНАИ ЧИЛУ НӮҲУМ

Шукрона, мадҳ ва иҷрои аҳком қурбонии ҳақиқӣ барои Худо мебошад.

49^1Таронаи Ософ.

Худои худоён, Худованд сухан меронад,
ва заминро аз тулӯи офтоб то ғуруби он мехонад+.

2Аз Сион, ки камоли зебоист, Худо таҷаллӣ менамояд+.

3Худои мо меояд, ва хомӯш нахоҳад буд:

пеши Ӯ оташи сӯзон муҳайёст,
ва гирдогирди Ӯ тӯфони дамон+.

4Аз боло осмон ва заминро мехонад,
то ки қавми Худро доварӣ намояд:+

5«Порсоёни Маро назди Ман ҷамъ оваред,
ки бо Ман ба қурбонӣ аҳд бастаанд».

6Ва осмон адолати Ӯро баён хоҳад кард,
зеро ки Худо Довар аст. Село+.

7Бишнав, эй қавми Ман, то сухан ронам,
ва эй Исроил, то ба ту шаҳодат диҳам:

Ман, Худо, Худои ту ҳастам+.

8На аз барои қурбониҳоят туро мазаммат хоҳам кард;
қурбониҳои сӯхтании ту доимо пеши назари Ман аст+.

9На гӯсолае аз хонаи ту хоҳам гирифт,
на такае аз оғили ту,

10Зеро ки тамоми ҳайвоноти ҷангал аз они Ман аст,
ва чорпоёне ки бар ҳазорҳо кӯҳҳо ҳастанд;+
11Ҳамаи мурғони кӯҳсорро мешиносам,
ва ҷонварони саҳро дар дасти Ман аст.
12Агар гурусна мемондам, ба ту намегуфтам,
зеро ки дуньё ва ҳар чи дар он аст, аз они Ман аст+.

13Оё гӯшти говмешонро мехӯрам,
ва хуни такаҳоро менӯшам?
14Ба Худо қурбонии шукронаро забҳ намо,
ва ба Ҳаққи Таоло назрҳои худро адо бикун+.
15Ва дар рӯзи тангӣ Маро бихон;
туро халосӣ хоҳам дод, ва ту Маро мадҳ хоҳӣ кард+.

16Вале ба шарир Худо мегӯяд:

«Ту чӣ ҳақ дорӣ, ки фароизи Маро ривоят намоӣ,
ва аҳди Маро ба забони худ оварӣ,

17Дар сурате ки худат аз хулқу одоб нафрат дорӣ,
ва суханони Маро пушти по мезанӣ?
18Чун дуздро дидӣ, ҳамроҳи вай медавӣ,
ва бо зинокорон шарик мешавӣ;
19Даҳони худро барои бадгӯӣ мекушоӣ,
ва забонат макр мебофад;+

20Нишаста, дар ҳаққи бародари худ сухан меронӣ,
ба писари модари худ бӯҳтон мезанӣ.

21Чунин рафтор кардӣ, ва Ман хомӯш мондам;
гумон кардӣ, ки Ман мисли ту ҳастам.

Бинобар ин туро мазаммат хоҳам кард,
ва доварии туро пеши назари ту ба амал хоҳам овард+.

22Инро, эй фаромӯшкунандагони Худо, фаҳм кунед:

мабодо шуморо бидарам, ва раҳокунандае набошад+.

23Ҳар кӣ шукронаро қурбонӣ намояд, вай Маро мадҳ мекунад,
ва ҳар кӣ роҳи дурустро пеш гирад, ба вай наҷоти Худоро нишон хоҳам дод».

ТАРОНАИ ПАНҶОҲУМ

Дуои гуноҳкоре ки тавба мекунад.

50^1Барои сардори муғанниён. Таронаи Довуд,

2Вақте ки пеши ӯ, баъд аз даромаданаш назди Батшобаъ, Нотони набӣ омад+.

3Ба ман, эй Худо, аз рӯи лутфи Худ марҳамат намо,
ва ҷиноятҳоямро аз рӯи фаровонии марҳаматҳои Худ маҳв кун+.

4Маро аз гуноҳам чандинбора шустушӯ намо,
ва аз хатоям маро пок кун,+
5Зеро ки ман ба ҷиноятҳои худ иқрор ҳастам,
ва хатоям доим пеши назари ман аст+.
6Ба Ту ва танҳо ба Ту хато кардаам,
ва пеши назари Ту бадӣ кардаам,
бинобар ин Ту дар ҳукми Худ барҳақ ҳастӣ
ва дар доварии Худ пок+.
7Инак, ман дар гуноҳ офарида шудаам,
ва модарам дар хато ба ман ҳомила гардидааст+.

8Инак, Ту ростиро дар замирам хоҳон ҳастӣ,
ва дар ботинам ҳикматро ба ман меомӯзӣ.

9Маро бо зуфо татҳир намо, ва ман пок хоҳам шуд;
маро шустушӯй кун, ва ман аз барф сафедтар хоҳам шуд+.

10Маро аз шодӣ ва хурсандӣ баҳраманд гардон,
то устухонҳое ки Ту шикастаӣ, хушнӯд шавад.

11Рӯи Худро аз хатоям бипӯшон,
ва ҳамаи гуноҳҳои маро маҳв кун.

12Худоё, дили поке дар ман биофарин,
ва рӯҳи дурусте дар ботинам нав бикун+.

13Маро аз пеши Худ дур наандоз,
ва Руҳулқудси Худро аз ман нагир.

14Шодии наҷоти Худро ба ман баргардон,
ва бо рӯҳи олиҳимматӣ маро дастгирӣ намо.

15Ба ҷинояткорон роҳҳои Туро таълим хоҳам дод,
ва хатокорон сӯи Ту руҷӯъ хоҳанд кард.

16Маро аз хунҳо бираҳон, эй Худо, ки Худои наҷоти ман ҳастӣ,
то забонам адолати Туро тараннум намояд+.
17Худовандо! Лабҳои маро бикшо,
ва забонам ҳамду санои Туро хоҳад гуфт;

18Зеро ки Ту қурбониро намехоҳӣ, вагар на меовардам;
ба қурбонии сӯхтанӣ таваҷҷӯҳ намекунӣ+.

19Қурбониҳои дилхоҳи Худо рӯҳи шикаста аст;
дили шикаста ва залилро Ту, эй Худо, хор нахоҳӣ дид+.

20Бо ҳусни таваҷҷӯҳи Худ ба Сион некӣ бикун;
ҳисорҳои Ерусалимро барпо намо+.
21Он гоҳ қурбониҳои адолат
ва қурбониҳои сӯхтанӣ ба Ту писанд хоҳад афтод;
он гоҳ бар қурбонгоҳи Ту гӯсолаҳоро хоҳанд овард+.

ТАРОНАИ ПАНҶОҲУ ЯКУМ

Мазаммати ғурури шарирон.

51^1Барои сардори муғанниён. Суруди таълимии Довуд,

2Вақте ки Дӯэги Адӯмӣ омада, ба Шоул хабар дода гуфт, ки Довуд ба хонаи Аҳималик омадааст+.

3Чаро ба бадӣ фахр мекунӣ, эй зӯровар?

Эҳсони Худо ҳамеша бо мост.

4Забонат суханони фитнаангез мебофад;
он мисли покуи тез аст, эй маккор!+

5Бадиро аз некӣ бештар дӯст медорӣ,
ва дурӯғро аз ҳақгӯӣ бештар. Село.

6Ҳар гуна суханони фосидонаро дӯст медорӣ,
эй забони ҳилагар!

7Худо низ туро ба сурати абадӣ вожгун хоҳад намуд,
туро бе беху буньёд карда, аз хаймаат бадар хоҳад ронд,
ва решаи туро аз замини зиндаҳо. Село+.
8Ва одилон инро дида, ҳаросон хоҳанд шуд,
ва ба ҳоли вай хоҳанд хандид:+

9«Ин аст марде ки Худоро истеҳкоми худ надонист,
балки ба фаровонии сарвати худ таваккал кард
ва дар ҳирси худ қоим буд»+.

10Валекин ман мисли зайтуни сабзу хуррам дар хонаи Худо ҳастам,
ва ба эҳсони Худо таваккал менамоям то абад+.

11Туро ҳамеша ҳамд хоҳам гуфт, зеро ки инро Ту ба амал овардаӣ;
ва ба исми Ту умед хоҳам баст, зеро ки он ба ҳузури порсоёни Ту некӯст.

ТАРОНАИ ПАНҶОҲУ ДУЮМ

Нокасии шарирони бехудо.

Ваъдаи халосӣ ба баргузидагон.

52^1•Барои сардори муғанниён бар сози нафасӣ. Суруди таълимии Довуд.

2Нокас дар дили худ гуфт: «Худо нест».

Онҳо фосид шудаанд ва корҳои зишт кардаанд;
некӯкоре нест+.

3Худо аз осмон ба банӣ-одам назар андохт,
то бубинад, ки оё касе соҳибфаҳм ва толиби Худо ҳаст+?

4Ҳама ақиб гаштаанд, бо ҳамдигар фосиқ шудаанд;
некӯкоре нест, як нафар ҳам нест+.

5Оё бадкирдорон фаҳм намекунанд,
ки қавми Маро мехӯранд, чунон ки нон мехӯранд?

Худоро нахондаанд+.

6Он вақт сахт ҳаросон шуданд, дар сурате ки ҷои ҳарос набуд;
зеро ки Худо устухонҳои муҳосиракунандаи туро парешон кард.

Онҳоро хиҷил кардаӣ, чунки Худо онҳоро рад кард+.

7Кошки наҷоти Исроил аз Сион ба амал ояд!

Вақте ки Худо асирони қавми Худро баргардонад,

Яъқуб хурсанд ва Исроил шод хоҳад шуд.

ТАРОНАИ ПАНҶОҲУ СЕЮМ

Дуо дар бораи наҷот додан аз душманон.

53^1Барои сардори муғанниён бар созҳои торнок. Суруди таълимии Довуд,+

2Вақте ки зифиён назди Шоул омада, гуфтанд: «Оё Довуд назди мо пинҳон нашудааст?»

3Худоё! Ба исми Худ маро наҷот деҳ,
ва ба қудрати Худ маро дар доварӣ ҳимоят намо.

4Худоё! Дуоямро бишнав;
ба гуфтори забонам гӯш андоз,
5Зеро ки бегонаҳо бар ман қиём кардаанд,
ва ситамгарон қасди ҷонам доранд;
Худоро пеши назари худ намеоваранд. Село+.
6Инак, Худо мададгори ман аст;
Худованд ҷонамро тақвият медиҳад.
7Бадиро бар мухолифонам хоҳад баргардонид;
бо ростии Худ онҳоро маҳв намо+.
8Аз самими қалб ба Ту қурбониҳо меоварам;
исми Туро, эй Худованд, ҳамд мегӯям, чунки некӯст;

9Зеро ки аз ҳамаи тангиҳо Ту маро раҳо кардаӣ,
ва чашми ман шикасти душманонамро дидааст+.

ТАРОНАИ ПАНҶОҲУ ЧОРУМ

Дуо дар бораи наҷот додан аз хоинон.

54^1Барои сардори муғанниён бар созҳои торнок. Суруди таълимии Довуд.

2Ба дуоям, эй Худо, гӯш андоз,
ва аз истиғосаи ман пинҳон нашав;
3Ба ман диққат намо, ва маро иҷобат бикун;
дар изҳори дарди дили худ менолам, ва оҳи ҷигарсӯз мекашам+

4Аз овози душман, аз зулми шарир;
зеро ки дар ҳаққи ман ҷафо мекунанд,
ва бо ғазаб ба ман адоват доранд.
5Дилам андаруни ман сахт метапад,
ва бимҳои мамот бар ман афтодааст.
6Тарсу ларз бар ман ғолиб омадааст,
ва даҳшат маро фаро гирифтааст.

7Ва ман гуфтам: «Кошки ман мисли кабӯтар болу пар медоштам:

парвоз карда, фароғат меёфтам;
8Ба ҷойҳои дур парида мерафтам,
дар биёбон маскан мегирифтам. Село+.
9Мешитофтам, то ки аз тундбод
ва аз шамоли тӯфон паноҳ шавам».

10Забонҳои онҳоро, эй Худованд, саргум ва аз ҳам ҷудо намо,
зеро ки дар шаҳр зулм ва ҷангу ҷидол дидаам:+
11Рӯзу шаб бар ҳисорҳои он мегарданд;
ҷафо ва хабосат андаруни он;
12Фалокатҳо андаруни он;
макру фиреб аз кӯчаҳои он дур намешавад.
13Зеро ки на душман маро мазаммат мекунад, —
ман ба ин тоқат меовардам;
на бадхоҳам бар ман такаббур менамояд, —
ман аз вай пинҳон мешудам;
14Балки ту, эй марди ҳамвазни ман,
эй ҳамдам ва ҳамроҳи ман,
15Ки ба ҳамдигар рози дил мегуфтем,
ва дар хонаи Худо бо ҳаяҷон мехиромидем+.
16Марги муфоҷот бар онҳо биёр:
бигзор зинда ба зинда ба дӯзах раванд,
зеро ки бадиҳо дар маскани онҳост, андаруни онҳост+.

17Ман сӯи Худо мехонам,
ва Худованд маро наҷот хоҳад дод.
18Шомгоҳ ва субҳ ва нимирӯзӣ шиква
ва нолиш менамоям, ва Ӯ овози маро хоҳад шунид;

19Ҷонамро аз ҷангу ҷидоли зидди ман ба саломатӣ раҳо кард,
зеро ки бисьёр касон ба ман муқобил буданд.

20Худо маро хоҳад шунид, ва Ӯ, ки аз азал бар курсии доварӣ нишастааст,
онҳоро фурӯ хоҳад нишонд. Село.

Чунки дигаргуниҳо ба сари онҳо наомадааст,
ва онҳо аз Худо наметарсанд+.

21Вай дасти худро бар зидди дӯстони худ дароз кардааст,
аҳди худро шикастааст;+
22Забонаш хушомад мезанад,
вале дилаш пур аз кина аст;
суханонаш аз равған нармтар аст,
валекин шамшерҳои бараҳна аст+.

23Бори дилатро ба Худованд парто, ва Ӯ ба ту ғамхорӣ хоҳад кард.

Ӯ ҳаргиз нахоҳад гузошт, ки одил фурӯ ғалтад+.

24Ва Ту, эй Худо, онҳоро дар чоҳи ҳалокат хоҳӣ андохт;
хунхӯрон ва маккорон ба нисфи умри худ нахоҳанд расид.

Валекин ман ба Ту таваккал хоҳам кард+.

ТАРОНАИ ПАНҶОҲУ ПАНҶУМ

Таваккал кардан ба Худо дар вақти таъқиботи душманон.

55^1Барои сардори муғанниён. Оид ба кабӯтари сокит дар мавзеи дур. Суруди Довуд, вақте ки фалиштиён ӯро дар Ҷот дастгир карданд+.

2Ба ман марҳамат намо,
эй Худо! Зеро ки одамизод мехоҳад маро поймол кунад;
ҳар рӯз ҷангҷӯ маро фишор медиҳад.

3Мухолифонам ҳар рӯз мехоҳанд маро поймол кунанд;
зеро ки бисьёр касон бо ман меҷанганд, эй Ҳаққи Таоло!

4Рӯзе ки ба ҳарос меафтам, ба Ту таваккал хоҳам кард.

5Дар Худо каломи Ӯро мадҳ хоҳам кард;
ба Худо таваккал кардаам, наметарсам;
одамизод ба ман чӣ метавонад бикунад+?
6Ҳар рӯз суханонамро таҳриф мекунанд;
ҳамаи андешаҳошон нисбат ба ман барои бадист.

7Ҷамъ шуда, камин мегиранд, қадамҳоямро мепоянд,
чунки қасди ҷонам доранд+.

8Наход ки онҳо аз мукофоти ҷафои худ мегурехта бошанд?

Қавмҳоро дар ғазаби Худ вожгун бикун, эй Худо!

9Оворагардии маро Ту ба ҳисоб гирифтаӣ;
ашкҳоямро дар машки Худ биандоз, —
оё ин дар дафтари Ту нест+?

10Он гоҳ, рӯзе ки Туро бихонам, душманонам ақиб хоҳанд гашт;
инро медонам, зеро ки Худо бо ман аст.
11Дар Худо каломро мадҳ хоҳам кард,
дар Худованд каломро мадҳ хоҳам кард.
12Ба Худо таваккал кардаам, наметарсам;
одамизод ба ман чӣ метавонад бикунад?
13Назрҳои Ту, эй Худо, бар ман аст;
қурбониҳои шукронаро пеши Ту хоҳам овард,+
14Зеро ки ҷонамро аз мамот халосӣ додаӣ;
оё пойҳоямро аз лағҷидан нигоҳ нахохӣ дошт,
то ки дар нури ҳаёт пеши Худованд роҳ равам+?

ТАРОНАИ ПАНҶОХУ ШАШУМ

Ҳамду сано дар шаъни Худо барои наҷот додан аз душманон.

56^1•Барои сардори муғанниён. Нобуд накун. Суруди Довуд, вақте ки ӯ аз пеши Шоул ба мағора гурехт+.

2Ба ман марҳамат намо, эй Худо, ба ман марҳамат намо!

Зеро ки ҷонам ба Ту паноҳ мебарад,
ва дар сояи болҳои Ту паноҳ мебарам,
то даме ки фалокатҳо бигзарад+.
3Сӯи Худои Таоло мехонам,
сӯи Худое ки ҳама чизро барои ман муҳайё мекунад:

4Аз осмон фиристода, маро наҷот хоҳад дод;
поймолкунандаи маро шарманда хоҳад кард. Село.

Худо эҳсон ва ростии Худро хоҳад фиристод+.

5Ҷонам дар миёни шерон аст;
дар миёни одамхӯроне сокинам,
ки дандонҳошон найза ва тирҳост,
ва забонашон шамшери буррост+.

6Бар осмонҳо баланд шав, эй Худо,
ва ҷалоли Ту бар тамоми замин бод!

7Доме барои пойҳоям тайёр кардаанд;
ҷонам афсурда шудааст;
чоҳе барои ман канданд,
аммо худашон дар он афтоданд. Село+.

8Дилам қавист, эй Худо, дилам қавист;
суруд хоҳам хонд ва хоҳам сароид+.

9Эй ҷалолам, бедор шав!

Эй уд ва барбат, бедор шав!

Ман субҳидамро бедор хоҳам кард+.

10Туро, эй Худованд, дар миёни қавмҳо ҳамд хоҳам гуфт;

Туро дар миёни қабилаҳо хоҳам сароид.

11Зеро ки эҳсони Ту бузург аст то осмонҳо,
ва ростии Ту то афлок+.

12Бар осмонҳо баланд шав, эй Худо,
ҷалоли Ту бар тамоми замин бод!

ТАРОНАИ ПАНҶОҲУ ҲАФТУМ

Худо бар доварони ноинсофи замин доварӣ менамояд.

57^1Барои сардори муғанниён. Нобуд накун. Суруди Довуд+.

2Оё шумо, эй доварон, ҳақиқатан аз рӯи инсоф ҳукм мекунед
ва банӣ-одамро аз рӯи ростӣ доварӣ менамоед?

3Ба яқин шумо дар дили худ ноинсофиҳо ба амал меоваред,
зулми дастҳои худро дар замин бар тарозу мемонед.

4Шарирон аз аввали таваллуди худ каҷ мераванд;
аз шиками модар козибон гумроҳ мешаванд+.

5Заҳри онҳо мисли заҳри мор аст,
мисли мори айнакдори кар, ки гӯшашро мепӯшад,+

6Ва овози афсунгаронро намешунавад,
агарчи дар афсун бағоят моҳиранд.

7Худоё! Дандонҳои онҳоро дар даҳонашон бишкан;
дандонҳои пеши шеронро пора-пора намо,
эй Худованд!+

8Бигзор онҳо мисли обе ки ҷорист, нест шаванд;
вақте ки тирҳои худро омода мекунанд,
мисли гард парешон шаванд;
9Мисли тӯқумшуллуке ки аз назар ғоиб мешавад,
нест шаванд;
мисли афгонаи зан рӯи офтобро набинанд;+

10Пеш аз он ки дегҳои шумо оташи хорҳоро ҳис кунад,
ҳам гӯшти нопухта ва ҳам оташро шамол лесида барад.

11Одил, чун интиқомро дид, шод хоҳад шуд,
пойҳои худро дар хуни шарир хоҳад шуст+.

12Ва одамизод хоҳад гуфт: «Ба яқин самаре барои одил ҳаст!

Ба яқин Худое ҳаст, ки бар замин доварӣ мекунад!»+

ТАРОНАИ ПАНҶОҲУ ҲАШТУМ

Дуо дар бораи ҳимоят кардани Худо аз дасти таъқибкунандагони бадқасд.

58^1Барои сардори муғанниён. Нобуд накун. Суруди Довуд, вақте ки Шоул фиристод, ки хонаро қаровулӣ кунанд, то ӯро бикушанд+.

2Маро аз душманонам халосӣ деҳ, эй Худои ман!
Маро аз мухолифонам пуштибонӣ намо+.
3Маро аз бадкирдорон халосӣ деҳ
ва аз хунхӯрон наҷот деҳ.
4Зеро инак, бар ҷонам камин мегиранд;
пурзӯрон ба муқобили ман ҷамъ мешаванд,
бе он ки ҷинояте ба амал оварда бошам
ва бе он ки хатое содир карда бошам, эй Худованд!+

5Бе он ки гуноҳе дошта бошам, мешитобанд ва омода мешаванд;
ба ёрии ман бедор шав ва назар андоз.

6Валекин Ту, эй Худованд, эй Худои лашкарҳо,
эй Худои Исроил, бархоста ҳамаи халқҳоро сазо деҳ,
ба ҳеҷ як хоини ҷафокор раҳм накун. Село.

7Шомгоҳ бармегарданд, чун сагон нула мекашанд,
ва шаҳрро давр мезананд+.

8Инак, бо даҳони худ мелаққанд;
шамшерҳо дар лабҳои онҳост;
зеро, ба гумонашон, «кист, ки бишнавад?»

9Валекин Ту, эй Худованд, бар онҳо хоҳӣ хандид;
ҳамаи халқҳоро тамасхур хоҳӣ кард+.

10Бар хилофи куввати онҳо, Туро интизорӣ мекашам,
зеро Худо паноҳгоҳи ман аст+.

11Худои эҳсонкори ман ба ёрии ман хоҳад шитофт;

Худо нокомии мухолифонамро ба ман нишон хоҳад дод+.

12Онҳоро накуш, ки мабодо қавмам фаромӯш кунанд;
онҳоро бо қуввати Худ сарсону саргардон карда,
зеру забар намо, эй Худованд, ки сипари мо ҳастӣ+.

13Каломи лабҳошон хатои даҳони онҳост;
пас, бигзор дар кибри худашон гирифтор шаванд,
ба сабаби лаънат ва дурӯғе ки мегӯянд+.

14Кори онҳоро тамом кун, дар ғазабат тамом кун, то ки нест шаванд;
ва бидонанд, ки Худо дар Яъқуб то ақсои замин ҳукмфармост. Село.

15Ва бигзор шомгоҳ баргашта,
чун сагон нула кашанд ва шаҳрро давр зананд;+
16Дар ба дар гашта, хӯроке биҷӯянд,
ва сер нашуда, забон ба шиква кушоянд.
17Валекин ман қуввати Туро хоҳам сароид
ва субҳидам эҳсони Туро тараннум хоҳам кард,
зеро ки Ту паноҳгоҳи ман ҳастӣ,
ва гурезгоҳе дар рӯзи тангии ман+.
18Эй қуввати ман! Туро хоҳам сароид,
зеро ки Худо паноҳгоҳи ман аст, Худое ки ба ман эҳсон мекунад.

ТАРОНАИ ПАНҶОҲУ НӮҲУМ

Дуо дар бораи мадад расонидани Худо дар вақти ҷанги нобарор.

59^1•Барои сардори муғанниён бар сози шушан-эдут. Суруди таълимии Довуд,+

2Вақте ки ӯ бо Арам-Наҳрайн ва бо Арам-Суба меҷангид, ва Юоб баргашта, дувоздаҳ ҳазор адӯмиёнро дар водии Намак кушт+.

3Худоё! Моро партофтаӣ, моро рахна кунондаӣ,
бар мо ғазабнок шудаӣ; сӯи мо баргард+.

4Заминро ба ларзиш овардаӣ, кафондаӣ:

шикастапораҳои онро шифо деҳ,
зеро ки ба нокомӣ дучор шудааст.

5Ба сари қавми Худ душвориҳо овардаӣ,
моро шароби заҳролуд нӯшондаӣ+.

6Ба тарсгорони Худ байрақ додаӣ,
то ки онро барои ростӣ барафрозанд. Село.

7Барои он ки дӯстони Ту халосӣ ёбанд,
бо ямини Худ наҷот деҳ, ва маро иҷобат намо.

8Худо дар қудси Худ гуфтааст:

«Хурсанд хоҳам шуд, Шакемро тақсим хоҳам кард,
ва водии Суккӯтро чен хоҳам намуд+.

9Ҷилъод аз они Ман аст ва Менашше аз они Ман;

Эфроим хӯди Ман аст, Яҳудо чӯбдасти салтанати Ман;

10Мӯоб тоси шустушӯи Ман аст;
бар Адӯм кафши Худро хоҳам партофт.

Барои Ман фарьёд зан, эй замини Фалиштӣ!»

11Кист, ки маро ба шаҳри ҳисордор дарорад?

Кист, ки маро то ба Адӯм ҳидоят намояд?

12Оё на Ту, эй Худо, моро партофтаӣ,
ва бо лашкарҳои мо, эй Худо, берун намеоӣ?

13Ба мо аз дасти аду ёварӣ намо,
зеро ки мадади одамизод ҳеҷ аст+.

14Бо Худо комьёб хоҳем шуд,
ва Ӯ адуёни моро хоку туроб хоҳад кард.

ТАРОНАИ ШАСТУМ

Дуои подшоҳи мазлум.

60^1Барои сардори муғанниён бар сози торнок. Таронаи Довуд.

2Тазаррӯи маро, эй Худо,
бишнав, дуоямро иҷобат намо.

3Аз ақсои замин сӯи Ту мехонам, дар сурате ки дилам мадҳуш мешавад:

маро ба кӯҳпорае ки аз ман баландтар аст, ҳидоят намо;

4Зеро ки Ту паноҳгоҳи ман будӣ,
ва бурҷи қуввае аз душман+.
5Дар хаймаи Ту то абад сокин хоҳам буд,
ва дар зери сояи болҳои Ту паноҳ хоҳам ёфт. Село+.

6Зеро ки Ту, эй Худо, назрҳои маро шунидаӣ,
ва мероси тарсгорони исми Худро ато кардаӣ.
7Рӯзҳо бар рӯзҳои подшоҳ биафзой,
ва солҳои ӯро то абадуддаҳр+.
8Ӯ то абад ба ҳузури Худо хоҳад нишаст;
эҳсон ва ростиро амр фармо, ки ӯро нигаҳбонӣ кунанд.

9Ва ман исми Туро то абад хоҳам сароид,
чун ҳар рӯз назрҳои худро адо намоям+.

ТАРОНАИ ШАСТУ ЯКУМ

Оромӣ танҳо дар Худо мебошад.

61^1Барои сардори муғанниён, Едутун. Таронаи Довуд+.

2Танҳо дар Худо ҷонам ором меёбад; наҷотам аз Ӯст.

3Танҳо Ӯст кӯҳпораи ман,
наҷоти ман ва паноҳгоҳи ман: сахт фурӯ нахоҳам ғалтид+.

4То ба кай ба марде ҳамла мекунед,
то ки ӯро ҳамаатон ба ҳалокат бирасонед,
ба монанди девори хамида ва тавораи калавида?

5Танҳо қасди он доранд, ки ӯро аз мартабааш сарнагун созанд;
кизбро дӯст медоранд: бо забони худ баракат медиҳанд,
вале андаруни худ лаънат мегӯянд. Село+.

6Танҳо дар Худо ором ёб, эй ҷонам!

Зеро ки умедам аз Ӯст.

7Танҳо Ӯст кӯҳпораи ман, наҷоти ман ва паноҳгоҳи ман:

фурӯ нахоҳам ғалтид.

8Наҷоти ман ва ҷалоли ман дар Худост;
кӯҳпораи қуввати ман ва паноҳгоҳи ман дар Худост.

9Ҳама вақт ба Ӯ таваккал кунед, эй қавм!

Дилҳои худро ба ҳузури Ӯ холӣ кунед;

Худо паноҳгоҳи мост. Село.

10Банӣ-одам чизи бекоранд, фарзандони инсон ба сони кизб:

агар ба тарозу гузошта шаванд, ҳамаашон якҷоя аз ҳеҷ ҳам камтаранд+.

11Ба истисмор таваккал накунед, ва бо тороҷ наболед;
вақте ки сарват биафзояд, ба он дил набандед+.

12Худо як карат гуфтааст,
ва ду карат инро шунидаам, ки қувват дар Худост;+

13Ва эҳсон, эй Худованд, дар Туст,
зеро ки Ту ба ҳар кас мувофиқи аъмолаш подош хоҳӣ дод+.

ТАРОНАИ ШАСТУ ДУЮМ

Иштиёқи муошират бо Худо.

62^1Таронаи Довуд, вақте ки ӯ дар биёбони Яҳудо буд+.

2Худоё! Ту Худои ман ҳастӣ, Туро ҳамеша меҷӯям;
ҷонам ташнаи Туст, ва ҷисмам пазмони Ту,
дар замини хароба ва бемаҷоле ки об надорад+.
3Ҳамин тавр дар қудс бар Ту менигаристам,
вақте ки ба дидани қувват ва ҷалоли Ту меомадам.

4Зеро ки эҳсони Ту аз ҳаёт некӯтар аст;
лабҳоям Туро ситоиш хоҳад кард+.

5Ҳамин тавр Туро тамоми умри худ муборак хоҳам хонд;
ба исми Ту кафҳои худро боло хоҳам кард+.

6Ҷонам чун аз хӯроки равғанин ва лазиз сер хоҳад шуд,
ва даҳонам бо лабҳои шодмон Туро мадҳ хоҳад кард.

7Вақте ки Туро бар бистари худ ба ёд меоварам,
ҳамаи посҳои шаб дар бораи Ту фикру хаёл мекунам,+

8Зеро ки Ту мададгори ман будӣ,
ва дар сояи болҳои Ту шодӣ хоҳам кард+.

9Ҷонам ба Ту часпидааст;
ямини Ту маро дастгирӣ менамояд.

10Валекин онҳое ки толиби маҳв кардани ҷони мананд,
ба таҳтуттуроб хоҳанд рафт+.

11Онҳоро аз дами шамшер хоҳанд гузаронд;
онҳо тӯъмаи шағолон хоҳанд шуд.

12Ва подшоҳ дар Худо шодӣ хоҳад кард;
ҳар кӣ ба Ӯ қасам ёд кунад, фахр хоҳад кард,
зеро ки даҳони дурӯғгӯён баста хоҳад шуд+.

ТАРОНАИ ШАСТУ СЕЮМ

Дуо дар бораи мадад расонидани Худо бар зидди бӯҳтонгӯён.

63^1Барои сардори муғанниён. Таронаи Довуд.

2Эй Худо, овозамро бишнав, вақте ки зорӣ мекунам;
ҷонамро аз бими душман нигаҳбонӣ намо+.
3Маро аз қасди бадкешон пинҳон бикун,
ва аз ҳаёҳуи бадкирдорон,+
4Ки забони худро мисли шамшер тез кардаанд,
тирҳои худ — суханони талхро ба зеҳ овардаанд,+

5То ки аз камингоҳи худ ба беайбе биандозанд;
баногоҳ ба вай меандозанд ва наметарсанд+.
6Ба бадкории худ қоиманд;
барои ниҳодани домҳои ниҳонӣ забон як мекунанд;
мегӯянд: «Кист, ки моро бубинад?»+

7Ноинсофиҳо меандешанд, ва мегӯянд:

«Андешаи хубе кардаем»;
ва умқи ботину дили ҳар яке пур аз макр аст.

8Валекин Худо ба онҳо тир хоҳад андохт:

баногоҳ зарбаҳо хоҳанд хӯрд+.

9Ва бо забонҳои худ ба худашон шикаст хоҳанд расонд;
ҳар кӣ онҳоро бинад, бо нафрат калла хоҳад ҷунбонд+.

10Он гоҳ ҳамаи одамон хоҳанд тарсид,
ва корномаи Худоро эълон хоҳанд намуд,
ва аъмоли Ӯро фаҳм хоҳанд кард.

11Одил дар Худованд шодӣ карда, ба Ӯ паноҳ хоҳад бурд,
ва ҳамаи ростдилон фахр хоҳанд кард+.

ТАРОНАИ ШАСТУ ЧОРУМ

Шукрона барои атоҳои осмон ва замин.

64^1Барои сардори муғанниён. Таронаи Довуд. Суруд.

2Туро, эй Худо, дар Сион ҳамду сано мунтазир аст,
ва назрҳо ба Ту адо карда хоҳад шуд+.

3Азбаски дуоро мешунавӣ,
тамоми навъи башар назди Ту хоҳанд омад+.

4Гуноҳкориҳо бар ман ғолиб омадааст:

ҷиноятҳои маро Ту кафорат хоҳӣ кард+.

5Хушо касе ки Ту ӯро баргузидаӣ ва муқарраби Худ гардондаӣ,
то ки ба саҳнҳои Ту сокин шавад.

Аз неъматҳои хонаи Ту,
аз қудсияти қасри Ту сер хоҳем шуд+.

6Бо корномаҳои саҳмгин аз рӯи адолат моро иҷобат хоҳӣ намуд, эй Худои наҷоти мо,
ки Ту паноҳи тамоми ақсои замин ва ҷазираҳои дурдасти баҳр ҳастӣ;+

7Кӯҳҳоро бо қуввати Худ барпо кардаӣ;
бо қудрат камар бастаӣ;
8Талотуми баҳрҳоро — талотуми мавҷҳои онҳоро,
ва ошӯби қабилаҳоро сокит мекунӣ+.

9Ва сокинони ақсои замин аз аломоти Ту ҳаросонанд;
баромадгоҳҳои субҳ ва шомро шод мегардонӣ.
10Ба замин назар карда, онро сероб намудаӣ,
онро бисьёр сарватдор кардаӣ;
ҷӯйбори Худо пур аз об аст;
ғаллаи онҳоро муҳайё менамой,
зеро ки онро чунин тайёр кардаӣ+.

11Чӯякҳои онро обшор, дӯнгиҳои онро ҳамвор мекунӣ,
бо боронҳо онро нарм месозӣ,
набототи онро баракат медиҳӣ.
12Бо файзи Худ солро тоҷ мебахшӣ,
ва аз қадамгоҳи Ту равған мечакад;
13Аз чарогоҳҳо низ равған мечакад,
ва талҳо ба шодмонӣ камар мебандад+.

14Марғзорҳо бо рама ва водиҳо бо ғалла пӯшида шудаанд;
бонги шодӣ мезананд ва суруд мехонанд.

ТАРОНАИ ШАСТУ ПАНҶУМ

Шукрона ва мадҳ дар шаъни Худо барои дуое ки мустаҷоб шудааст.

65^1Барои сардори муғанниён. Суруд. Тарона.

Эй тамоми аҳли замин, дар шаъни Худо бонги шодӣ занед+.

2Ҷалоли исми Ӯро бисароед;
ҳамду санои Ӯро ҷалол диҳед.

3Ба Худо бигӯед: «Чӣ саҳмгин аст аъмоли Ту!

Аз бузургии қуввати Ту душманонат ба Ту бо тамаллуқ мутеъ хоҳанд шуд+.

4Тамоми аҳли замин ба Ту саҷда хоҳанд кард
ва Туро хоҳанд сароид;
исми Туро хоҳанд сароид». Село+.
5Биёед ва корномаҳои Худоро бубинед;
дар амалиёти Худ бар банӣ-одам саҳмгин аст+.
6Баҳрро ба хушкӣ табдил дод;
пои пиёда аз дарьё гузаштанд;
он ҷо дар Ӯ хурсандӣ кардем+.
7Бо қудрати Худ бар ҷаҳон ҳукмфармост;
чашмони Ӯ ба халқҳо менигарад;
исьёнгарон сар нахоҳанд бардошт. Село.
8Эй қавмҳо, Худои моро муборак хонед,
ва овози ҳамду санои Ӯро бишнавонед,
9Ки Ӯ ҷонҳои моро дар ҳаёт боқӣ гузошт,
ва пойҳои моро намонд, ки фурӯ ғалтад.
10Зеро ки моро, эй Худо, имтиҳон кардӣ;
моро гудохтӣ, чунон ки нуқраро мегудозанд+.
11Моро ба дом даровардӣ;
бори гароне бар камари мо гузоштӣ+.
12Одамизодро бар сари мо савор кардӣ;
ба оташ ва об даромадем,
ва моро ба мавзеи пурфайз баровардӣ+.

13Ба хонаи Ту бо қурбониҳои сӯхтанӣ хоҳам омад,
назрҳои худро ба Ту адо хоҳам кард,+

14Ки онҳо аз лабҳоям берун омадаанд,
ва забонам дар тангии ман онҳоро ифода намудааст.

15Қурбониҳои сӯхтании бӯрдоқӣ ба Ту хоҳам овард, бо бухури қӯчқорҳо;
нарговҳо ва такаҳо барои қурбонӣ муҳайё хоҳам кард. Село.

16Биёед, бишнавед, эй ҳамаи тарсгорони Худо,
то он чиро, ки Ӯ барои ҷонам кардааст, ҳикоят намоям+.

17Бо даҳонам сӯи Ӯ хондам,
ва мадхия бар забонам буд.

18Агар дар дили худ талбисро медидам,

Худованд маро намешунид+.

19Аммо Худо шунид, ба овози дуоям диққат дод.

20Муборак аст Худо, ки дуоямро рад нанамуд
ва эҳсони Худро аз ман дур накард.

ТАРОНАИ ШАСТУ ШАШУМ

Суруд дар бораи ҳамди ҳамаи халқҳо дар шаъни Худованд.

66^1Барои сардори муғанниён бар созҳои торнок. Тарона. Суруд.

2Худо ба мо шафқат хоҳад кард ва моро баракат хоҳад дод;
рӯи Худро ба мо мунаввар хоҳад намуд, село,+
3То ки роҳи Ту дар замин шинохта шавад,
ва наҷоти Ту дар ҳамаи халқҳо+.
4Туро, эй Худо, қавмҳо ҳамд хоҳанд гуфт;
Туро ҳамаи қавмҳо ҳамд хоҳанд гуфт.
5Қабилаҳо хурсандӣ ва тараннум хоҳанд кард,
зеро ки қавмҳоро аз рӯи адолат доварӣ менамоӣ,
ва қабилаҳоро дар замин ҳидоят мекунӣ. Село+.

6Туро, эй Худо, қавмҳо ҳамд хоҳанд гуфт;

Туро ҳамаи қавмҳо ҳамд хоҳанд гуфт.

7Замин ҳосили худро дод;

Худо, Худои мо, моро баракат хоҳад дод+.

8Худо моро баракат хоҳад дод,
ва тамоми ақсои замин аз Ӯ хоҳанд тарсид.

ТАРОНАИ ШАСТУ ҲАФТУМ

Суруди музаффарона дар шаъни Худованд Худо.

67^1Барои сардори муғанниён. Таронаи Довуд. Суруд.

2Худо хоҳад бархост, душманони Ӯ пароканда хоҳанд шуд,
ва бадхоҳони Ӯ аз пеши Ӯ хоҳанд гурехт+.

3Мисли он ки дуд пароканда мешавад, Ту онҳоро пароканда намо;
мисли он ки мум аз оташ гудохта мешавад,
шарирон аз ҳузури Худо нест хоҳанд шуд+.

4Аммо одилон шодӣ хоҳанд кард, пеши Худо хурсанд хоҳанд шуд,
ва аз шодмонӣ ба ваҷд хоҳанд омад+.

5Дар шаъни Худо суруд хонед, исми Ӯро бисароед;
барои Ӯ, ки бар осмонҳо савор аст, роҳе тайёр кунед;
исми Ӯ Худованд аст, ва пеши Ӯ ба ваҷд оед+.
6Падари ятимон ва довари бевазанон аст Худо
дар маскани қудси Худ+.
7Худо оворагонро ба хонаашон бармегардонад,
бандиёнро аз завлонаҳо берун меоварад;
аммо исьёнгарон дар биёбони тафсон сокин хоҳанд шуд+.

8Худоё! Вақте ки Ту пеши қавми Худ берун омадӣ,
вақте ки Ту дар биёбон қадамгузор шудӣ, село,+

9Замин ба ларза афтод,
ҳатто осмон аз ҳузури Худо ба боридан даромад;
ин Сино низ аз ҳузури Худо, ки Худои Исроил аст+.

10Борони пурфайз борондӣ, эй Худо;
мероси Худро, ки лакот буд, пурзӯр гардондӣ.
11Қавми Ту дар он ҷо сокин шуданд;
аз рӯи меҳрубонии Худ, эй Худо, хоҷати камбағалро раво кардӣ.

12Худованд амр мефармояд;
мубашширзанон анбӯҳи азиманд.
13Подшоҳони лашкаркаш гурезогурез мекунанд;
ва зани хонанишин ғаниматро тақсим мекунад+.
14Агарчи байни оғилҳо фароғат доштед,
болҳои кабӯтар[*] бо нуқра пӯшида шуд,
ва парҳояш бо зари холис.

15Вақте ки Қодир подшоҳонро дар он пароканда намуд,
кӯҳи Салмӯнро барф зер кард+.

16Кӯҳи худоён кӯҳи Бошон аст;
кӯҳи сар ба фалак афрошта кӯҳи Бошон аст.

17Чаро шумо, эй кӯҳҳои сар ба фалак кашида,
бо ҳасад менигаред ба кӯҳе ки Худо онро маскани Худ ихтиёр кардааст?

Худованд бар он то абад сокин хоҳад буд+.

18Аробаҳои Худо беҳадду ҳисоб аст, ҳазорон ҳазор аст;

Худованд дар миёни онҳост,
чунон ки дар қудсияти Худ бар Сино буд+.

19Ба афроз сууд намудаӣ, асиронро ба асирӣ бурдаӣ,
аз байни одамон бахшишҳо гирифтаӣ,
ва аз байни исьёнгарон низ, то ки Ту, эй Худованд Худо, бар он афроз сокин бошӣ+.

20Муборак аст Худованд, ки ҳар рӯз бори моро мебардорад,

Худое ки наҷоти мост, село,+

21Худое ки барои мо Худои наҷот аст;
ва роҳҳои халосӣ аз мамот дар дасти Худованд Худост.

22Ба яқин Худо сари душманони Худро хоҳад кӯфт;
фарқи сари мӯйдори касеро,
ки бо роҳи айбҳои худ як зайл равон бошад+.
23Худованд гуфт: «Аз Бошон хоҳам баргардонд,
аз қаъри баҳр хоҳам баргардонд,+
24То ки пои ту дар хун ғӯта занад,
ва забони сагони ту аз душманон баҳравар шавад»+.

25Намоишҳои Туро, эй Худо, дидаанд,
намоишҳои Худои маро, Подшоҳи маро дар қудс.

26Пешопеш сарояндагон равон, аз ақиби онҳо —
навозандагон, дар миёна — духтарони дафнавоз:

27«Дар ҷамъомадҳо Худоро муборак хонед,

Худовандро аз манбаи Исроил!»

28Он ҷо Биньёмини ҷавон — пешоҳанги онҳо;
мирони Яҳудо — анбӯҳи онҳо;
мирони Забулун, мирони Нафтолӣ+.

29Худои ту қувватро барои ту амр фармудааст.

Он чиро, ки Ту, эй Худо, барои мо ба амал овардаӣ, тақвият намо!+

30Аз қасри Ту, ки дар Ерусалим аст,
подшоҳон ба Ту ҳадияҳо хоҳанд овард.
31Даррандаи наистонро ром кун,
галаи говмешонро низ дар миёни гӯсолаҳои қавмҳо,
ки аз барои сихҳои нуқра косалесӣ мекунанд;
қавмҳои ҷангҷӯро пароканда намо+.
32Олиҷоҳон аз Миср хоҳанд омад;

Ҳабаш дастҳои худро сӯи Худо дароз хоҳад кард+.

33Эй мамлакатҳои дуньё!

Дар шаъни Худо суруд хонед, Худовандро бисароед, село,+

34Ки Ӯ бар фалакулафлоки азалӣ савор аст.

Инак, овози Худро медиҳад, ки овози пурқувват аст+.

35Бузургии Худоро ҳамд гӯед!

Ҷалоли Ӯ бар Исроил аст, ва қуввати Ӯ дар афлок.

36Ту, эй Худо, аз қудсҳои Худ саҳмгин ҳастӣ.

Худои Исроил ба қавми Худ қувват ва қудрат мебахшад.

Муборак аст Худо!+

ТАРОНАИ ШАСТУ ҲАШТУМ

Дуо дар бораи халосӣ додан аз андӯҳи азим.

68^1Барои сардори муғанниён бар сози шӯшаним. Таронаи Довуд+.

2Маро наҷот деҳ, эй Худо,
зеро ки обҳо то ба ҷонам расидааст+.

3Дар ботлоқи чуқуре ғӯтидаам, ва ҷои истодан нест;
ба умқҳои об даромадаам,
ва ҷараёни об маро кашида мебарад+.
4Аз фиғон лакот гардидаам, гулӯям хушкидааст,
чашмонам аз интизорӣ ба Худои ман хаста шудааст+.

5Онҳое ки бесабаб аз ман нафрат доранд, аз мӯйҳои сарам зиёд шудаанд.

Онҳое ки ноҳақ ба ман адоват доранд ва маро нест кардан мехоҳанд,
пурзӯр шудаанд: он чи нагирифтаам, бояд баргардонам+.

6Худоё! Ту беақлии маро медонӣ,
ва айбҳои ман аз Ту пӯшида нест.

7Умедворони Ту, эй Худованд Худои лашкарҳо,
аз боиси ман хиҷил нахоҳанд шуд.

Толибони Ту, эй Худои Исроил,
аз боиси ман шарманда нахоҳанд шуд.

8Зеро ки ба ҳотири Ту бори нангро бардоштаам,
ва пардаи расвоӣ рӯи маро пӯшидааст+.

9Барои бародарони худ ғайр ҳисоб шудаам,
ва барои писарони модари худ — бегона+.

10Зеро ки рашки хонаи Ту маро хӯрдааст,
ва бадгӯиҳои бадгӯёни Ту бар ман афтодааст+.

11Ва рӯза дошта, бо гирья дили худро холӣ кардаам,
ва ин сабаби маломатҳо дар ҳаққи ман гардидааст.

12Ва палосро либоси худ кардаам,
ва барои онҳо зарбулмасал шудаам.

13Дар бораи ман дарвозанишинон гапу калоча мекунанд,
ва майнӯшон ашӯла мехонанд.

14Валекин ман дуоямро пеши Ту, эй Худованд, дар вақти иҷобат мегӯям;

Худоё, дар бузургии эҳсони Худ ва ростии наҷоти Худ маро иҷобат намо.

15Маро аз ботлоқ халос кун, то ки ғӯтида наравам:

аз бадхоҳонам ва аз умқи обҳо раҳо шавам;+
16Ҷараёни об маро набарад,
ва чуқурӣ маро ба коми худ накашад,
ва чоҳ даҳони худро бар ман напӯшад.

17Маро иҷобат намо, эй Худованд, зеро ки эҳсони Ту некӯст;
аз рӯи фаровонии марҳаматҳои Худ бар ман таваҷҷӯҳ намо+.

18Ва рӯи Худро аз бандаи Худ пинҳон надор,
зеро ки ба танг омадаам; маро ба зудӣ иҷобат намо.

19Ба ҷонам наздик шуда, онро халос кун;
бар хилофи душманонам маро раҳоӣ деҳ.

20Ту нанги маро, хиҷолати маро ва расвоии маро медонӣ;
ҳамаи хасмҳоям пеши назари Туанд.

21Маломат диламро шикастааст, ва ман хеле ранҷур шудаам;
ба дилсӯзе интизорӣ доштам, аммо набуд,
ба тасаллидиҳандагон низ, лекин наёфтам.
22Ва барои хӯрданам заҳра доданд,
ва дар ташнагиам маро сирко нӯшонданд+.
23Бигзор суфраи онҳо пеши рӯяшон ба доме,
ва зиёфати осоиштаи онҳо ба қапқоне мубаддал гардад;+

24Бигзор чашмони онҳо хира шавад, то ки набинанд,
ва камарҳои онҳоро абадан суст гардон+.

25Хашми Худро бар онҳо бирез,
ва ғазаби Ту бигзор онҳоро дарьёбад.

26Бигзор хонаҳошон хароб гардад,
ва касе дар ҳаймаҳошон сокин нашавад+.

27Зеро касеро, ки Ту задаӣ, таъқиб мекунанд,
ва дардҳои шаҳидонатро нақл менамоянд.

28Гуноҳ бар гуноҳашон илова намо,
ва бигзор дар адолати Ту дохил нашаванд+.

29Бигзор аз дафтари ҳаёт маҳв гарданд,
ва бо одилон навишта нашаванд+.

30Валекин ман мискин ва азияткаш ҳастам;
наҷоти Ту, эй Худо, паноҳи ман хоҳад шуд+.

31Исми Худоро бо суруд мадҳ хоҳам кард;
ва Ӯро бо шукрона такбир хоҳам гуфт.

32Ва ин ба Худованд писанд хоҳад омад,
бештар аз гов ва гӯсолае ки дорои шохҳо ва сумҳост+.

33Ҳалимон дида, шод хоҳанд шуд.

Эй толибони Худо, дилатон зинда хоҳад шуд.

34Зеро ки Худованд мискинонро мешунавад,
ва ба бандиёни Худ беэътиноӣ намекунад.

35Осмон ва замин, баҳрҳо ва ҳар он чи дар онҳо меҷунбад,

Ӯро мадҳ мекунанд+.
36Зеро ки Худо Сионро наҷот хоҳад дод,
ва шаҳрҳои Яҳудоро бино хоҳад кард,
ва дар он ҷо сокин хоҳанд шуд,
ва онро мерос хоҳанд гирифт+.
37Ва зурьёти бандагонаш вориси он хоҳанд шуд,
ва дӯстдорони исми Ӯ дар он сукунат хоҳанд кард+.

ТАРОНАИ ШАСТУ НӮҲУМ

Дуо дар бораи мадад ва халосӣ додан аз душманон.

69^1•Барои сардори муғанниён. Таронаи Довуд барои ёдоварӣ+.

2Худоё! Маро халосӣ деҳ; Худовандо!

Ба мадади ман шитоб кун.

3Бигзор толибони ҷонам хиҷил ва шарманда шаванд;
бадхоҳонам қафо гарданд ва расво шаванд;+
4Онҳое ки «ҳай-ҳай» мегӯянд,
ба сабаби шармандагии худ ақиб гарданд;+

5Ҳамаи толибони Ту дар Ту шодӣ ва хурсандӣ кунанд,
ва дӯстдорони наҷоти Ту доимо гӯянд:

«Афзун бод кибриёи Худо!»

6Валекин ман камбағал ва мискин ҳастам.

Худоё! Сӯи ман шитоб кун:

мададгор ва раҳокунандаи ман Ту ҳастӣ;

Худовандо! Таъхир накун+.

ТАРОНАИ ҲАФТОДУМ

Дуо дар бораи ҳимоят ва дастгирӣ кардан дар пирӣ

70^1•Ба Ту, эй Худованд, паноҳ бурдаам;
ҳаргиз хиҷил нахоҳам шуд.

2Аз рӯи адолати Худ маро халос кун ва маро раҳоӣ деҳ;
гӯши Худро сӯи ман хам намо ва маро наҷот деҳ+.

3Барои ман кӯҳпораи паноҳ бош, то ки ҳамеша биёям;
амри Ту буд, ки маро наҷот диҳӣ,
зеро ки сахра ва қалъаи ман Ту ҳастӣ+.

4Эй Худои ман! Маро аз дасти шарир раҳоӣ деҳ,
ва аз кафи ноинсоф ва золим+.

5Зеро ки Ту умеди ман ҳастӣ, эй Худованд Худо!

Аз хурдсолиам пушту паноҳи ман ҳастӣ+.

6Аз батн бар Ту такья кардаам;
аз шиками модарам Ту маро берун овардаӣ;
ҳамду санои ман доимо дар бораи Туст+.

7Барои бисьёр касон намунаи ибрат будам,
чунки Ту паноҳгоҳи пурзӯри ман будӣ.

8Даҳонам аз ҳамду санои Ту пур аст,
ва ҳар рӯз аз васфи ҷалолати Ту+.

9Маро дар замони пирӣ партоб накун;
вақте ки қувватам кам шавад, маро тарк накун.

10Зеро ки душманонам дар бораи ман сухан меронанд,
ва каминварони ҷонам бо ҳамдигар маслиҳат мекунанд,+

11Яъне мегӯянд: «Худо ӯро тарк кардааст;
ӯро таъқиб намоед ва дастгир кунед,
зеро ки халоскунандае нест»+.
12Худоё! Аз ман дур набош;
эй Худои ман! Ба мадади ман шитоб кун.

13Бигзор адуёни ҷонам хиҷил гарданд ва нест шаванд,
ва бадхоҳонам пероҳани нанг ва расвоӣ дар бар кунанд!+

14Валекин ман доимо умедвор хоҳам буд,
ва бар ҳамаи ҳамду санои Ту боз илова хоҳам намуд.

15Забонам адолати Туро баён хоҳад кард,
ва ҳар рӯз наҷоти Туро;
зеро ки шумораи онҳоро намедонам+.

16Бо тавсифи қудрати Худованд Худо хоҳам омад;
адолати Туро, ки дар Ту ҳасту бас, зикр хоҳам кард.

17Худоё! Ту маро аз хурдсолиам таълим додаӣ,
ва то ҳол корҳои аҷоиби Туро ҳикоят мекунам.

18Ва маро, эй Худо, то вақти пирӣ ва мӯйсафедӣ низ тарк накун,
то даме ки бозуи Туро ба ин насл,
ва қудрати Туро ба ҳамаи ояндагон ҳикоят кунам,

19Ва адолати Туро, эй Худо, ки то ба афроз мерасад,
ва корҳои бузургеро, ки Ту кардаӣ;

Худоё, кист монанди Ту+?

20Ту бар сари ман бисьёр тангиҳо ва сахтиҳо овардаӣ,
лекин боз маро зинда хоҳӣ кард,
ва аз вартаҳои замин боз маро берун хоҳӣ овард+.

21Бузургии маро афзун хоҳӣ кард,
ва боз маро тасаллӣ хоҳӣ дод.

22Ман ҳам Туро бо уд ҳамд хоҳам гуфт,
яъне ростии Туро, эй Худои ман!

Туро, эй Қуддуси Исроил, бо барбат хоҳам сароид!+

23Чун Туро бисароям, лабҳоям шод хоҳад шуд;
ҷонам низ, ки Ту онро раҳоӣ додаӣ.

24Забонам низ ҳар рӯз адолати Туро ҳикоят хоҳад кард,
зеро ки бадхоҳонам хиҷил ва расво шудаанд.

ТАРОНАИ ҲАФТОДУ ЯКУМ

Суруди пайғамбарона дар бораи сарватҳои салтанати осоишта.

71^1Таронаи Сулаймон.

Худоё! Инсофи Худро ба подшоҳ деҳ,
ва адолати Худро ба писари подшоҳ+.
2Қавми Туро аз рӯи адолат додгарӣ хоҳад кард,
ва мискинони Туро аз рӯи инсоф+.
3Кӯҳҳо ба қавм сулҳу осоиштагӣ хоҳанд овард,
ва талҳо аз рӯи адолат.
4Мискинони қавмро доварӣ хоҳад кард,
фарзандони камбағалро наҷот хоҳад дод,
ва ба истисморгар шикаст хоҳад расонд+.

5Аз Ту хоҳанд тарсид, то даме ки офтоб нурафшон аст,
ва то даме ки моҳ тобон аст то абадуддаҳр+.

6Мисли борон бар алафзори даравшуда хоҳад фуромад,
мисли қатраҳое ки заминро сероб мекунанд+.

7Дар айёми ӯ одил нумӯ хоҳад кард,
ва сулҳу осоиштагӣ фаровон хоҳад буд,
то даме ки моҳ фано нашавад+.

8Ва қаламрави ӯ аз баҳр то баҳр хоҳад буд;
ва аз дарьё то ақсои замин+.

9Пеши ӯ биёбоннишинон зону хоҳанд зад;
ва душманони ӯ хокро хоҳанд лесид+.

10Подшоҳони Таршиш ва ҷазираҳо ҳадия хоҳанд овард;
подшоҳони Шабо ва Сабо инъомҳо пешкаш хоҳанд кард+.

11Ва ҳамаи подшоҳон ба ӯ саҷда хоҳанд кард;
ҳамаи халқҳо ба ӯ хизмат хоҳанд кард+.

12Зеро мискинеро, ки истиғоса мебарад, ва мазлумеро,
ки мададгор надорад, халос хоҳад кард+.

13Ба бенаво ва мискин шафқат хоҳад кард,
ва ҷонҳои мискинонро наҷот хоҳад дод.

14Аз макр ва зулм ҷонҳои онҳоро раҳо хоҳад кард;
ва хуни онҳо дар назари ӯ гаронбаҳо хоҳад буд+.

15Ва ӯ зинда хоҳад буд, ва аз тиллои Шабо ба ӯ хоҳанд дод;
ва доимо барои ӯ дуо хоҳанд гуфт, ҳар рӯз ӯро муборак хоҳанд хонд+.

16Ғалла дар замин то ба қуллаи кӯҳхо фаровон хоҳад шуд;
ҳосили он мисли Лубнон шуввас хоҳад зад, ва мардуми шаҳр мисли алафи замин афзоиш хоҳанд ёфт+.

17Номи ӯ то абад хоҳад монд;
то даме ки офтоб нурафшон аст,
номи ӯ зикр хоҳад ёфт, ва дар ӯ баракат хоҳанд хост;
ҳамаи халқҳо ӯро мадҳ хоҳанд кард+.
18Муборак аст Худованд Худо, Худои Исроил,
ки танҳо Худаш корҳои аҷоиб мекунад+.
19Ва исми ҷалоли Ӯ то абад муборак аст,
ва тамоми замин аз ҷалоли Ӯ пур хоҳад буд, —
омин ва омин!+
20Дуоҳои Довуд ибни Йисой ба охир расид.

ТАРОНАИ ҲАФТОДУ ДУЮМ

Осудагии шарирон озмоиш барои порсоён мебошад, лекин Худованд онҳоро тақвият медиҳад.

72^1Таронаи Ософ.

Ба яқин Худо барои Исроил, барои софдилон некӯст+.

2Валекин ман, кам монда буд, ки пойҳоям билағҷад,
кам монда буд, ки қадамҳоям суст шавад,
3Зеро ки аз лофакиён ҳасад бурдам,
вақте ки осудагии шариронро дидам+.
4Зеро ки то мурданашон азоб намекашанд,
ва ҷисмашон сиҳат аст.
5Заҳмати инсониро аз сар намегузаронанд,
ва мисли одамон осеб намебинанд.

6Бинобар ин шаддаи ғурур гарданашонро оро додааст;
либоси зулм ҷисмашонро пӯшидааст.

7Чашмонашон равған баста, аз косахонааш баромадааст;
андешаҳои дилашон ошкор мешавад.

8Тамасхур мекунанд ва бо адоват гап мезананд;
бо ҳавобаландӣ суханони ситамкорона мегӯянд.

9Даҳонашонро ба осмон нигаронидаанд,
ва забонашон бар замин мегардад.

10Бинобар ин қавми Ӯ ба ҳамон тараф рӯ меоварад,
ва оби фаровон ба вай нӯшонида мешавад.
11Ва мегӯянд: «Худо чӣ гуна бидонад?
Ва оё Ҳаққи Таоло дорои дониш аст?»+
12Инак, ин шарирон
ва бепарвоёни ҷаҳон сарват афзун мекунанд.
13Пас, беҳуда ман диламро соф кардаам,
ва кафҳоямро ба покӣ шустаам,+
14Дар сурате ки ҳар рӯз осеб мебинам,
ва ҳар субҳ панд мегирам.

15Агар мегуфтам, ки «мисли онҳо сухан хоҳам ронд», —
дар ҳаққи насли фарзандони Ту хиёнат мекардам.

16Ва фикру хаёл кардам, то ки инро бифаҳмам;
ин дар назарам заҳмат буд,
17То даме ки ба қудсҳои Худо даромадам;
он гоҳ ба фарҷоми онҳо сарфаҳм рафтам+.

18Ба яқин Ту онҳоро дар ҷойҳои лағжонак гузоштаӣ;
оқибат онҳоро дар харобиҳо хоҳӣ андохт+.

19Чӣ гуна дар як мижа задан онҳо хонавайрон гардидаанд
ва ба ҳалокат расида, аз даҳшатҳо фано шудаанд!

20Мисли хобе пас аз бедоршавӣ, Ту, эй Худованд,
онҳоро бедор карда, шавкаташонро барҳам хоҳӣ дод.

21Зеро ки дилам ба ҷӯш омада буд,
ва ботинам маҷрӯҳ шуда буд,
22Ва ман ҷоҳил будам ва сарфаҳм намерафтам;
мисли чорпое назди Ту будам+.
23Валекин ман доимо бо Ту ҳастам;
Ту ямини маро дастгирӣ намудаӣ.
24Бо машварати Худ маро ҳидоят мекунӣ,
ва пас аз он маро ба ҷалол хоҳӣ расонд.
25Кист барои ман дар осмон?
Ва бо Ту дар замин хоҳони чизе нестам+.
26Агарчи ҷисмам ва дилам адо мешавад,

Худо кӯҳпораи дили ман аст ва насибаи ман аст то абад+.

27Зеро инак онҳое ки аз Ту дур ҳастанд, нест хоҳанд шуд:

ҳар киро, ки аз Ту даст мекашад, дафъ хоҳӣ кард.

28Валекин барои ман ба Худо наздик шуданам некӯст;
ба Худованд Худо ман паноҳ бурдаам,
то ки тамоми аъмоли Туро ривоят намоям+.

ТАРОНАИ ҲАФТОДУ СЕЮМ

Дуо дар бораи ҳимоят кардан аз дасти шарирони харобкунанда.

73^1Суруди таълимии Ософ.

Чаро, эй Худо, моро ба сурати абадӣ партофтаӣ?

Ва ғазаби Ту бар гӯсфандони чарогоҳат аланга гирифтааст+?

2Ҷамоаи Худро, ки аз қадим харидаӣ ва раҳо кардаӣ,
то ки сибти мероси Ту гардад, ба ёд ор;
кӯҳи Сионро низ, ки бар он сокин шудаӣ+.

3Пойҳои Худро сӯи харобаҳои абадӣ бардор:

ҳар чиро, ки дар қудс буд, душман несту нобуд кардааст.

4Хасмҳоят дар дохили маъбади Ту наъра мезананд;
ливоҳои худро ҳамчун аломот гузоштаанд;+

5Монанди касоне буданд, ки табарҳоро бар шохаҳои ба ҳам печидаи дарахтон баланд мекунанд;

6Ва ҳоло ҳамаи кандакориҳои онро
бо табару тешаҳо шикастаанд;+
7Қудси Туро оташ задаанд;
маскани исми Туро то ба замин ҳаром кардаанд;

8Дар дили худ гуфтаанд: «Онҳоро аз як сар нест мекунем», —
ва ҳамаи куништҳои Худоро дар замин сӯзондаанд+.

9Аломоти худро намебинем;
дигар набие нест, ва дар миёни мо касе нест,
ки бидонад, то ба кай чунин хоҳад буд+.

10То ба кай, эй Худо, аду мазаммат хоҳад кард?

Ва душман исми Туро доим таҳқир хоҳад кард?

11Чаро дасти Худро, ва ямини Худро қафо гардондаӣ?

Онро аз бағали Худ бароварда, кори онҳоро тамом кун!+

12Ва Ту, эй Худо, аз қадим подшоҳи ман ҳастӣ;

Ту андаруни замин наҷотҳо ба амал меовардӣ+.

13Ту бо қуввати Худ баҳрро пора кардаӣ,
сарҳои тимсоҳҳоро дар об шикастаӣ+.

14Ту сарҳои аждарро кӯфтаӣ,
онро барои хӯроки биёбоннишинон додаӣ.

15Ту чашма ва селоб кушодаӣ;

Ту дарьёҳои серобро хушконидаӣ+.

16Рӯз аз они Туст, шаб низ аз они Туст;

Ту найир ва офтобро барқарор кардаӣ+.

17Ту тамоми ҳудуди заминро муқаррар намудаӣ;
тобистон ва зимистонро Ту ба вуҷуд овардаӣ+.

18Инро ба ёд ор, ки душман Худовандро мазаммат менамояд,
ва мардуми нокас исми Туро таҳқир мекунанд.

19Ҷони фохтаи Худро ба дарранда насупор;
ҳаёти мискинони Худро ба сурати абадӣ фаромӯш накун+.

20Ба аҳди Худ назар андоз;
зеро ки тамоми зулмоти замин аз воҳаҳои зулм пур шудааст+.

21Бигзор мазлум бо хиҷолат барнагардад;
мискин ва камбағал исми Туро мадҳ кунанд.
22Бархез, эй Худо, доди Худро бигир;
ба ёд ор, ки нокасе ҳар рӯз Туро мазаммат мекунад.

23Овози хасмҳои Худро фаромӯш накун,
ва ғавғои мухолифони Худро, ки доим баланд мешавад+.

ТАРОНАИ ҲАФТОДУ ЧОРУМ

Дуои шукрона дар шаъни Худованд барои сарафроз гардонидани одилон.

74^1Барои сардори муғанниён. Нобуд накун. Таронаи Ософ. Суруд+.

2Туро ҳамд мегӯем, эй Худо, ҳамд мегӯем;
зеро ки исми Ту наздик аст;
корҳои аҷоиби Туро ривоят мекунанд.
3«Вақте ки мӯҳлате муқаррар намоям,
Ман аз рӯи ростӣ доварӣ хоҳам кард+.
4Замин ва ҳамаи сокинонаш ба ларза омадаанд;
Ман аркони онро барпо кардаам». Село+.
5Ба лофакиён гуфтам: «Лоф назанед»,
ва ба шарирон: «Шох набардоред,
6Шохи худро бар афроз набардоред,
бо гарданкашӣ суханони мутакаббирона нагӯед».

7Зеро ки на аз машриқ наҷот меояд, ва на аз мағриб,
ва на аз биёбони кӯҳсор,

8Балки Худо довар аст:

якеро сарнагун мекунад, дигареро сарафроз мегардонад+.

9Зеро ки коса дар дасти Худованд аст,
шароби пур аз дорувор дар он ҷӯш мезанад;
ва Ӯ аз он мерезад, ва дурди онро ҳамаи шарирони замин афшурда менӯшанд+.

10Валекин ман то абад ривоят хоҳам кард,

Худои Яъқубро хоҳам сароид.

11Ва ҳамаи шохҳои шариронро хоҳам шикаст;
шохҳои одил барафрошта хоҳад шуд+.

ТАРОНАИ ҲАФТОДУ ПАНҶУМ

Суруди ҳамду сано дар шаъни доварии одилонаи Худо.

75^1Барои сардори муғанниён бар созҳои торнок. Таронаи Ософ. Суруд.

2Дар Яҳудо Худо машҳур аст;
дар Исроил исми Ӯ бузург аст.

3Ва дар Салим хаймаи Ӯст, ва дар Сион маскани Ӯ+.

4Дар он ҷо барқҳои камонро шикаст:

сипар ва шамшер ва ҷангро. Село+.

5Ту соҳиби ҷалол ҳастӣ, тавонотар аз кӯҳҳои сайдафкан.

6Шердилон тӯъмаи тороҷ шуданд, хобашон даррабуд,
ва тамоми мардуми диловар дасту по гум карданд+.

7Аз итоби Ту, эй Худои Яъқуб,
ҳам аробаро, ва ҳам аспро ғанаб бурд+.
8Ту саҳмгин ҳастӣ, ва кист,
ки дар вақти ғазабат пеши Ту истода тавонад+?
9Аз осмон хукмномаро шунавондӣ:
замин тарсид ва сокит шуд,
10Ҳангоме ки Худо барои доварӣ бархост,
то ки ҳамаи ҳалимони заминро наҷот диҳад. Село.

11Ба яқин хашми одамизод ба ҳамди Ту табдил хоҳад ёфт;
бар боқии хашмҳо Ту камар хоҳӣ баст.

12Ба Худованд Худои худ назр кунед ва адо намоед;
бигзор ҳамаи онҳое ки дар гирди Ӯ ҳастанд,
ба Саҳмгин инъом биёранд+.

13Рӯҳи миронро фурӯ хоҳад нишонд;
барои подшоҳони замин саҳмгин аст.

ТАРОНАИ ҲАФТОДУ ШАШУМ

Худованд қавми Худро дар айёми андӯҳ тарк намекунад.

76^1Барои сардори муғанниён, Едутун. Таронаи Ософ+.

2Овозам сӯи Худост, ва фарьёд мекашам;
овозам сӯи Худост, ва ба ман гӯш хоҳад андохт.

3Дар рӯзи тангии худ Худовандро талабидам;
дастам шабона дароз карда шуд, бе он ки фуроварда шавад;
аз ин ҳам ҷонам тасаллӣ наёфт+.

4Худоро ёд мекунам ва оҳи ҷигарсӯз мекашам;
фикру хаёл мекунам, ва рӯҳам бемадор мешавад. Село.

5Чашмонамро бедор медорӣ;
музтариб шудаам ва наметавонам сухане гӯям.
6Дар бораи айёми қадим андеша мекунам,
дар бораи солҳои салафут+.
7Сурудҳои шабонаи худро ба ёд меоварам,
бо дили худ фикру хаёл мекунам, ва рӯҳам ҷӯёст:

8Магар Худованд ба сурати абадӣ тарк кардааст,
ва дигар таваҷҷӯҳ нахоҳад намуд?

9Магар эҳсони Ӯ ба сурати абадӣ хотима ёфтааст,
ва қавли Ӯ то абадуддаҳр ботил шудааст?

10Магар Худо омурзишро фаромӯш кардааст?

Магар марҳаматҳои Худро дар вақти хашм бас кардааст? Село.

11Ва гуфтам: «Ин мусибати ман аст,
ки ямини Ҳаққи Таоло тағьир ёфтааст».
12Амалиёти Худовандро зикр хоҳам кард,
зеро корҳои аҷоиби Туро, ки аз кадим аст, дар хотир дорам+.

13Ва дар тамоми аъмоли Ту диққат хоҳам намуд,
ва дар бораи корномаҳои Ту фикру хаёл хоҳам кард.

14Худоё! Тариқи Ту дар қудсият аст.

Кист Худои бузург мисли Худо+?

15Ту Худое ҳастӣ, ки корҳои аҷоиб мекунӣ;
қуввати Худро дар миёни қавмҳо зоҳир сохтаӣ.

16Қавми Худро бо бозу раҳо кардаӣ;
банӣ-Яъқуб ва банӣ-Юсуфро. Село.

17Туро, эй Худо, обҳо дид, Туро обҳо дида,
туғьён кард; вартаҳо низ мутазалзил шуд+.

18Абрҳо об рехт, афлок овоз дод;
тирҳои Ту низ ба парвоз шуд+.

19Овози раъди Ту дар чархи фалак шунида шуд,
барқҳо ҷаҳонро равшан кард;
замин биларзиду ба раъша омад+.

20Тариқи Ту дар баҳр аст, ва роҳи Ту дар обҳои азим;
ва изҳои Ту номаълум+.

21Қавми Худро мисли гӯсфандон
бо дасти Мусо ва Ҳорун бурдӣ+.

ТАРОНАИ ҲАФТОДУ ҲАФТУМ

Садоқатмандии Худо дар идора кардани қавми беитоат.

77^1Суруди таълимии Ософ.

Эй қавми ман, таълими маро бишнавед,
гӯши худро сӯи суханони даҳонам хам кунед.
2Даҳонамро ба масал мекушоям,
муаммоҳои замони қадимро баён менамоям+.
3Он чи шунидаем ва донистаем,
ва падарони мо ба мо ҳикоят кардаанд,+
4Аз фарзандони онҳо пинҳон нахоҳем дошт:
ҳамду санои Худовандро, ва қуввати Ӯро,
ва корҳои аҷоиберо, ки Ӯ кардааст,
ба насли оянда ҳикоят хоҳем кард+.
5Шаҳодате дар Яъқуб барпо кард,
ва шариате дар Исроил муқаррар намуд,
ва ба падарони мо амр фармуд,
ки онҳоро ба фарзандони худ маълум кунанд,+

6То ки насли оянда, фарзандоне ки таваллуд хоҳанд шуд,
бидонанд, ва бархезанду ба фарзандони худ ҳикоят кунанд;+

7Ва ба Худо таваккал намоянд,
ва корҳои Худоро фаромӯш накунанд,
ва аҳкоми Ӯро нигоҳ доранд;

8Ва монанди падарони худ насли саркаш ва исьёнгар нашаванд,
насле ки ростдил набуданд,
ва рӯҳашон ба Худо садоқат надошт+.
9Банӣ-Эфроим, ки мусаллаҳ ва камондор буданд,
дар рӯзи корзор ақиб гаштанд;
10Аҳди Худоро нигоҳ надоштанд,
ва аз рафтан бо роҳи шариати Ӯ сар кашиданд;
11Ва корномаҳои Ӯро, ва корҳои аҷоиберо,
ки ба онҳо нишон дод, фаромӯш карданд+.

12Дар пеши назари падарони онҳо Ӯ дар замини Миср,
дар саҳрои Сӯан корҳои аҷоиб кард+.

13Баҳрро аз ҳам ҷудо кард, ва онҳоро гузаронд,
ва обҳоро мисли деворе барқарор намуд+.

14Ва рӯзона онҳоро бо абр бурд,
ва тамоми шаб бо нури оташ+.

15Дар биёбон кӯҳпораҳоро шикоф кард,
ва онҳоро гӯё аз вартаҳои азим нӯшонид+.

16Ва аз сахра селобҳоро берун овард,
ва обҳоро мисли дарьёҳо ҷорӣ кард.

17Ва боз пеши Ӯ хато карданд,
ба Ҳаққи Таоло дар биёбон беитоатӣ нишон доданд.

18Ва Худоро дар дили худ озмуда,
ба муддаои нафси худ хӯрок хостанд+.

19Ва бар зидди Худо сухан ронда, гуфтанд:

«Оё Худо дар биёбон суфра ороста метавонад?

20Инак, кӯҳпораро зад, ва обҳо ҷорӣ шуд,
ва ҷӯйборҳо равон шуд.

Оё нон ҳам дода метавонад?

Оё барои қавми Худ гӯшт муҳайё карда метавонад?»

21Худованд инро шунида, дар қаҳр шуд,
ва оташ бар Яъқуб даргирифт,
ва ғазаб бар Исроил аланга зад+.
22Зеро ки ба Худо имон наоварданд,
ва ба наҷоти Ӯ таваккал накарданд.
23Ва афлокро аз боло амр фармуд,
ва дарҳои осмонро воз кард,+
24Ва маннро бар онҳо боронид, то бихӯранд,
ва нони осмонро ба онҳо ато кард+.
25Одамизод нони малоикро бихӯрд;
тӯша барои онҳо фиристод, ки сер шаванд.
26Боди шарқиро дар осмон вазонид,
ва бо қуввати Худ боди ҷанубиро бархезонид.
27Ва бар онҳо гӯштро мисли ғуборе боронид,
ва мурғони болдорро мисли реги баҳр+.
28Ва дар миёни бошишгоҳи онҳо,
дар қарибии масканҳошон фурӯ ғалтонид.
29Ва хӯрданд ва хеле сер шуданд;
ва мувофиқи ҳирсашон ба онҳо дод+.
30Аз ҳирсашон даст накашиданд;
ҳанӯз хӯрокашон дар даҳонашон буд,
31Ва ғазаби Худо бар онҳо аланга зад,
ва фарбеҳони онҳоро бикушт,
ва ҷавонони Исроилро нест кард+.
32Бо вуҷуди ин боз хато карданд,
ва ба корҳои аҷоиби Ӯ имон наоварданд+.
33Ва рӯзҳои онҳоро дар оворагардӣ,
ва солҳошонро дар тарсу ҳарос нобуд кард+.

34Вақте ки онҳоро мекушт, талабгори Ӯ мешуданд,
ва руҷӯъ намуда, Худоро меҷустанд.

35Ва ба ёд меоварданд, ки Худо кӯҳпораи онҳост,
ва Худои Таоло раҳокунандаи онҳост+.
36Ва бо даҳони худ пеши Ӯ тамаллуқ мекарданд,
ва бо забони худ ба Ӯ дурӯғ мегуфтанд,+
37Аммо дилашон бо Ӯ рост набуд,
ва ба аҳди Ӯ садоқат надоштанд+.

38Валекин Ӯ, ки раҳим аст, гуноҳашонро кафорат намуда,
онҳоро нест намекард,
балки борҳо қаҳри Худро боздошта,
тамоми ғазаби Худро барнаангехтааст+.
39Ва дар хотир дорад, ки онҳо башаранд,
боде ҳастанд, ки меравад ва гашта намеояд+.
40Чандин бор дар биёбон Ӯро ба хашм оварданд,
дар бодия Ӯро оташин карданд+.
41Ва гашта-баргашта Худоро озмуданд,
ва Куддуси Исроилро хорӣ доданд.
42Дасти Ӯро дар хотир надоштанд,
ва рӯзеро, ки аз тангӣ онҳоро раҳо кард,
43Яъне дар Миср аломоти Худро,
ва дар саҳрои Сӯан мӯъҷизоти Худро нишон дод:+

44Ва дарьёҳои онҳоро, ва селобҳои онҳоро
ба хун табдил дод, то ки нӯшида натавонанд+.

45Бар онҳо ҳашаротро фиристод, ки онҳоро газиданд;
ғукҳоро низ, ки онҳоро нобуд карданд+.

46Ҳосилоти онҳоро ба кирмак дод,
ва меҳнати онҳоро ба малах+.

47Токзори онҳоро бо жола кушт,
ва дарахтони ҷумизи онҳоро бо яхча+.

48Чорвои онҳоро ба жола супурд,
ва рамаҳои онҳоро ба шӯълаҳои барқ+.

49Бар онҳо оташи хашми Худро равона кард:

қаҳр, ва ғазаб,
ва мусибатро бо фиристодани малоики мусибат+.

50Роҳе барои ғазаби Худ сохта,
ҷони онҳоро аз мамот маҳфуз надошт,
балки ҳаёташонро ба вабо супурд.

51Ва ҳамаи нахустзодагонро дар Миср зарба зад,
ибтидои қувватро дар хаймаҳои Ҳом+.

52Ва қавми Худро мисли гӯсфандон бурд;
ва онҳоро мисли рамае дар биёбон роҳбарӣ мекард+.

53Ва онҳоро дар осудагӣ ҳидоят менамуд, то. ки ҳаросон нашаванд;
ва душманони онҳоро баҳр дар худ ниҳон кард+.
54Ва онҳоро ба ҳудуди муқаддаси Худ овард,
ба кӯҳе ки ямини Ӯ пайдо карда буд+.
55Ва халқҳоро аз пеши онҳо бадар ронд,
ва заминашонро ба таври мерос қуръа партофт,
ва дар хаймаҳошон сибтҳои Исроилро сокин кард+.

56Вале боз Худои Таолоро озмуданду
ба хашм оварданд,
ва шаҳодоти Ӯро риоя накарданд+.

57Ва ақиб гашта, мисли падарони худ хиёнат карданд,
мисли камони ҳилагар чаппа рафтанд+.

58Ва дар теппаҳои худ Ӯро хашмгин карданд,
ва бо бутҳои худ рашки Ӯро оварданд+.

59Худо шунида, дар қаҳр шуд,
ва аз Исроил хеле нафрат кард.

60Ва маскани Шилӯро тарк кард,
яъне хаймаеро, ки дар миёни одамон дошт+.

61Ва қуввати Худро ба асирӣ дод,
ва ҷалолати Худро ба дасти душман.

62Ва халқи Худро ба шамшер таслим кард,
ва аз мероси Худ дар қаҳр шуд+.

63Ҷавонони варо оташ хӯрд,
ва ба духтарони вай сурудҳои никоҳ намехонданд.

64Коҳинони вай дар ҷанг афтоданд,
ва бевазанони вай навҳа намекарданд+.

65Ва Худованд, мисли он ки дар хоб бошад, бедор шуд,
мисли паҳлавоне ки аз шароб хурӯш мекунад,+
66Ва душманони варо зарба зада, пас гардонд,
ба нанги абадӣ онҳоро гирифтор кард.
67Ва аз хаймаи Юсуф нафрат кард,
ва сибти Эфроимро интихоб накард,
68Балки сибти Яҳудоро баргузид,
яъне кӯҳи Сионро, ки дӯст медошт+.
69Ва қудси Худро мисли афрозҳо бино кард,
мисли замине ки буньёди онро Ӯ
ба сурати абадӣ ниҳодааст.
70Ва бандаи Худ Довудро баргузид,
ва ӯро аз оғилҳои гӯсфандон гирифт;+

71Аз пеши мешҳои ширдеҳ ӯро овард, то ки қавми

Ӯ — Яъқубро, ва мероси Ӯ — Исроилро чӯпонӣ кунад+.

72Ва ӯ онҳоро бо дили софи худ чӯпонӣ кард,
ва бо маҳорати кафҳои худ ҳидоят намуд+.

ТАРОНАИ ҲАФТОДУ ҲАШТУМ

Дуо дар бораи халосӣ додани имондорон аз таҳқири шарирон.

78^1Таронаи Ософ.

Худоё! Халқҳо ба мероси Ту даромаданд,
қасри қудси Туро ҳаром карданд,
Ерусалимро ба харобазор табдил доданд+.
2Лошаҳои бандагони Туро ба мурғони ҳаво
барои хӯрок партофтанд,
ва гӯшти порсоёни Туро ба ҳайвонҳои замин+.

3Хуни онҳоро мисли об гирдогирди Ерусалим рехтанд,
ва касе набуд, ки онҳоро ба хок супорад+.

4Назди ҳамсоягони худ нангин шудем,
хандахариш ва ҳақир назди онҳое ки
дар гирду пеши моянд+.

5То ба кай, эй Худованд, доим ғазабнок хоҳӣ буд?

Ва рашки Ту мисли оташ аланга хоҳад зад+?

6Ғазаби Худро бар халқҳое бирез, ки Туро намешиносанд,
ва бар мамлакатҳое ки исми Туро намехонанд+.

7Зеро ки Яъқубро хӯрдаанд,
ва манзили ӯро хароб кардаанд+.

8Гуноҳҳои аҷдодро ба мо хотирнишон накун;
бигзор марҳаматҳои Ту ба зудӣ моро истиқбол намояд,
зеро ки бисьёр ба залолат афтодаем+.

9Эй Худои наҷоти мо, ба хотири ҷалоли исми Худ ба мо мадад расон ва моро халосӣ деҳ,
ва ба хотири исми Худ хатоҳои моро кафорат намо+.

10Чаро халқҳо гӯянд, ки «Худои онҳо куҷост?»
Бигзор интиқоми хуни бандагони Ту,
ки рехта шудааст, дар миёни халқҳо
дар пеши назари мо маълум гардад+.
11Бигзор оҳу нолаи бандиён пеши Ту бирасад;
бо қудрати бозуи Худ маҳкумони мамотро вораҳон+.

12Ва сазои ҳафтчандон ба ҳамсоягони мо баргардон,
барои хорие ки ба Ту, эй Худованд, расондаанд+.

13Валекин мо, ки қавми Ту ва гӯсфандони чарогоҳи Ту ҳастем,

Туро ҳамеша сипос хоҳем гуфт ва ҳамду санои Туро то абадуддаҳр ба забон хоҳем ронд+.

ТАРОНАИ ҲАФТОДУ НӮҲУМ

Дуо дар бораи баргардонидан ва наҷот додани қавми баргузида.

79^1Барои сардори муғанниён бар сози шушаним-эдут. Таронаи Ософ+.

2Эй чӯпони Исроил, гӯш андоз!

Эй, ки Юсуфро мисли гӯсфандон роҳбарӣ намудаӣ,
эй, ки бар каррубиён нишастаӣ, таҷаллӣ намо!+

3Пеши Эфроим ва Биньёмин ва Менашше қудрати Худро бедор намо,
ва барои наҷоти мо биё+.

4Худоё! Моро баргардон,
ва рӯи Худро мунаввар намо, то ки наҷот ёбем+.

5Худовандо, Худои лашкарҳо!

То ба кай аз дуои қавми Худ қаҳр хоҳӣ кард+?

6Онҳоро нони пур аз ашк мехӯронӣ,
ва ашкҳои фаровон менӯшонӣ+.

7Моро гирифтори ҷидоли ҳамсоягони мо гардондаӣ,
ва душманон моро байни худ тамасхур мекунанд.

8Эй Худои лашкарҳо! Моро баргардон,
ва рӯи Худро мунаввар намо, то ки наҷот ёбем+.

9Токро аз Миср берун овардӣ,
халқҳоро бадар рондӣ, ва онро шинондӣ+.

10Барояш ҷой холӣ кардӣ, ва он чуқур реша давонд,
ва заминро пур кард.
11Кӯҳҳо бо сояи он пӯшида шуд,
ва шохаҳои он мисли арзҳои Худост.
12Шохаҳои худро то баҳр паҳн кард,
ва навдаҳояшро то дарьё+.
13Чаро ҳисорҳои онро рахна кардаӣ,
ба тавре ки ҳар роҳгузар онро меканад,+
14Хуки ёбоӣ онро дандон мезанад,
ва ҳайвони саҳро онро мехӯрад?
15Эй Худои лашкарҳо! Руҷӯъ намуда,
аз осмон назар андоз ва бубин, ва аз ҳоли
ин ток хабар гир,+

16Ва он чиро, ки ямини Ту шинондааст, тақвият намо,
ва он писарро, ки барои Худ баргузидаӣ.

17Он дар оташ сӯзонда шудааст, шохаҳояш бурида шудаанд;
аз итоби рӯи Ту нест хоҳанд шуд+.

18Бигзор дасти Ту бар шахси ямини Ту бошад,
бар фарзанди одаме ки барои Худ баргузидаӣ.

19Ва мо аз Ту қафо нахоҳем гашт;
моро зинда гардон, ва мо исми Туро хоҳем хонд.

20Худовандо, Худои лашкарҳо! Моро баргардон,
рӯи Худро мунаввар намо, то ки наҷот ёбем+.

ТАРОНАИ ҲАШТОДУМ

Мадҳ ва суруд дар шаъни Худо, ки қавми Худро наҷот додааст.

80^1Барои сардори муғанниён бар сози Ҷот. Таронаи Ософ+.

2Дар шаъни Худое ки қуввати мост, тараннум намоед!

Дар шаъни Худои Яъқуб бонги шодӣ занед!
3Сурудро баланд кунед ва дафро биёред,
ва барбати хушоҳангро бо уд.
4Дар сари моҳ шох навозед,
дар рӯзи моҳи пурра низ, ки рӯзи иди мост+.
5Зеро ки он фарз аст барои Исроил,
ҳукмест аз Худои Яъқуб.
6Инро Ӯ шаҳодате дар Юсуф муқаррар намуд,
вақте ки вай бар замини Миср берун рафт.
Забонеро, ки намедонистам, шунидам:+
7«Китфи варо аз бори гарон раҳо кардам;
кафҳои вай аз сабад озод шуд+.
8Дар тангӣ хондӣ, ва Ман туро халосӣ додам;
аз даруни раъд туро иҷобат намудам;
назди обҳои Мерибо туро имтиҳон кардам. Село+.

9Бишнав, эй қавми Ман, ва Ман ба ту
шаҳодат хоҳам дод;
эй Исроил, кошки Маро бишнавӣ!+
10Бигзор туро худои ғайр набошад,
ва ту ба худои бегона саҷда накун+.
11Ман Худованд Худои ту ҳастам,
ки туро аз замини Миср берун овардаам;
даҳони худро воз кун, ва Ман онро пур хоҳам кард.

12Валекин қавми Ман ба овози Ман гӯш надод,
ва Исроил ба ман сар нафуровард.

13Ва Ман онҳоро ба якравии дилашон вогузор кардам,
то ки аз паи андешаҳои худ бираванд+.
14Кошки қавми Ман ба Ман гӯш медод,
ва Исроил бо роҳҳои Ман мерафт!+
15Ба зудӣ душманони онҳоро фурӯ менишондам,
ва дасти Худро бар адуёни онҳо бармегардондам:

16Хасмҳои Худованд ба вай бо тамаллуқ мутеъ мешуданд,
ва замони вай то абад давом мекард.

17Варо аз гандуми беҳтарин мехӯрондам;
ва аз асали кӯҳпора туро сер мекардам»+.

ТАРОНАИ ҲАШТОДУ ЯКУМ

Таҳдиди доварии Худо бар доварони ноинсоф.

81^1Таронаи Ософ.

Худо дар анбӯҳи худоён истодааст;
дар миёни худоён доварӣ мекунад+.

2То ба кай ноинсофона доварӣ хоҳед кард?

Ва нисбат ба шарирон рӯбинӣ хоҳед кард? Село+.

3Ба бенавоён ва ятимон додгарӣ намоед;
мазлумон ва мискинонро сафед кунед;+
4Бенаво ва камбағалро раҳо кунед:
аз дасти шарирон халосӣ диҳед+.
5Намедонанд ва намефаҳманд,
дар торикӣ роҳ мераванд;
ҳамаи асосҳои замин ба ларза омадааст+.
6Ман гуфтам: «Шумо худоён ҳастед,
ва ҳамаатон — писарони Хаққи Таоло+.
7Аммо ҳамчун одамизод хоҳед мурд,
ва чун яке аз мирон фурӯ хоҳед ғалтид»+.
8Бархез, эй Худо, заминро доварӣ намо;
зеро ки Ту молики ҳамаи халқҳо ҳастӣ.

ТАРОНАИ ҲАШТОДУ ДУЮМ

Дуо дар бораи подоши Худо ба душманони қавми баргузида.

82^1Суруд. Таронаи Ософ.

2Худоё! Ту сокит набош;
хомӯш набош ва осуда набош, эй Худо!+
3Зеро инак, душманони Ту хурӯш мебароваранд,
ва хасмҳои Ту сар мебардоранд.
4Бар зидди қавми Ту дасиса меандешанд,
ва бар зидди паноҳкардагони Ту машварат менамоянд+.

5Гуфтанд: «Меравем ва онҳоро нест мекунем,
то ки халқе набошанд, ва номи Исроил дигар зикр наёбад»+.

6Якдилона маслиҳатро пазондаанд,
бар зидди Ту иттифоқ бастаанд:

7Хаймаҳои Адӯм ва исмоилиён; Мӯоб ва ҳоҷариён;+

8Ҷабол ва Аммӯн ва Амолеқ;
замини Фалиштӣ бо сокинони Сӯр;+
9Ашшур низ ба онҳо ҳамроҳ шудааст;
онҳо бозуе барои банӣ-Лут гардидаанд. Село+.
10Ба онҳо ончунон амал бикун,
чунон ки ба Мидьён кардаӣ, чунон ки ба Сисро,
чунон ки ба Ёбин дар наҳри Қишӯн,+
11Ки онҳо дар Айндӯр ба ҳалокат расидаанд,
барои замин пору шудаанд+.
12Мирони онҳоро мисли Ӯреб ва Заэб гардон,
ва ҳамаи шоҳзодагони онҳоро мисли Забҳ ва Салмуноъ,+

13Ки онҳо мегуфтанд:

«Воҳаҳои Худоро барои худ тасарруф хоҳем кард».

14Эй Худои ман! Онҳоро мисли ғуборе
дар гирдбод гардон,
мисли хасе пеши шамол+.
15Чунон ки оташ ҷангалро месӯзонад,
ва чунон ки аланга кӯҳҳоро парт мекунад,+
16Ончунон онҳоро бо бӯрони Худ бирон,
ва бо тундбоди Худ онҳоро дар даҳшат андоз+.
17Рӯйҳои онҳоро пурнанг гардон,
то ки исми Туро, эй Худованд, толиб шаванд.
18Бигзор онҳо ба сурати абадӣ шарманда
ва ошуфтаҳол шаванд, ва расво шуда, нест гарданд,

19Ва бидонанд, ки танҳо Ту, ки исмат Худованд аст,
бар тамоми замин Ҳаққи Таоло ҳастӣ+.

ТАРОНАИ ҲАШТОДУ СЕЮМ

Хушбахтии беайбон ва умедворони Худованд.

83^1Барои сардори муғанниён бар сози Ҷот. Таронаи банӣ-Қӯраҳ+.

2Чӣ дилпазир аст масканҳои Ту,
эй Худованди лашкарҳо!

3Ҷонам иштиёқманд ва беҳол аст барои саҳнҳои Худованд;
дилам ва ҷисмам сӯи Худои Ҳай тараннум менамоянд+.

4Мурғак низ хонае барои худ пайдо мекунад,
ва гунҷишк лонае, то ки чӯҷаҳояшро дар он бимонад,
назди қурбонгоҳҳои Ту, эй Худованди лашкарҳо,
эй Подшоҳи ман ва Худои ман!+
5Хушо сокинони хонаи Ту,
ки Туро гашта-баргашта мадҳ менамоянд. Село+.
6Хушо касоне ки қувваташон дар Туст,
ва тариқҳоят дар дили онҳост+.

7Вақте ки аз водии ашкбор мегузаранд, онро чашмасор мегардонанд;
борон низ онро бо баракат мепӯшад.

8Ҳангоми рафтан бар қувваташон қувват меафзояд;
дар Сион пеши Худо ҳозир мешаванд.
9Худовандо, Худои лашкарҳо! Дуои маро бишнав;
эй Худои Яъқуб, гӯш андоз! Село.
10Сипари моро бубин, эй Худо,
ва бар рӯи масеҳи Худ назар андоз;+

11Ба яқин як рӯз дар саҳнҳои Ту беҳтар аст аз ҳазор:

афзал донистаам, ки назди остонаи хонаи Худо биистам,
назар ба он ки дар хаймаҳои шарорат сокин бошам.

12Зеро ки Худованд Худо офтоб ва сипар аст;

Худованд меҳр ва ҷалол хоҳад бахшид;
касони ростравро аз некӯӣ маҳрум нахоҳад кард+.

13Эй Худои лашкарҳо!

Хушо касе ки ба Ту таваккал мекунад+.

ТАРОНАИ ҲАШТОДУ ЧОРУМ

Дуо дар бораи марҳамат ба тарсгорони Худо.

84^1Барои сардори муғанниён. Таронаи банӣ-Қӯраҳ.

2Ба замини Худ, эй Худованд,
таваҷҷӯҳ намудаӣ, асирони Яъқубро баргардондаӣ,

3Гуноҳи қавми Худро омурзидаӣ,
ҳамаи хатоҳои онҳоро пӯшидаӣ,+
4Тамоми қаҳри Худро дур кардаӣ,
аз шиддати ғазаби Худ баргаштаӣ+.
5Моро баргардон, эй Худои наҷоти мо,
ва хашми Худро аз мо ботил намо.

6Наход ки ба сурати абадӣ бо мо хашмгин хоҳӣ буд?

Ва ғазаби Худро то абадуддаҳр давом хоҳӣ дод+?

7Наход ки Ту аз нав моро зинда нахоҳӣ гардонд,
то ки қавми Ту дар Ту шод бошанд?

8Эҳсони Худро, эй Худованд, бар мо зоҳир намо,
ва наҷоти Худро ба мо ато фармо.

9Хоҳам шунид, ки Худованд Худо чӣ мегӯяд.

Ба яқин Ӯ ба қавми Худ ва ба порсоёни Худ
аз сулҳу осоиштагӣ сухан хоҳад ронд,
то ки сӯи ҷаҳолат барнагарданд.

10Ба яқин наҷоти Ӯ ба тарсгорони Ӯ наздик аст,
то ки ҷалол дар замини мо сокин шавад.

11Эҳсон ва ростӣ мулоқот хоҳанд кард,
адолат ва осоиштагӣ якдигарро хоҳанд бӯсид.

12Ростӣ аз замин хоҳад сабзид,
ва адолат аз осмон ба зуҳур хоҳад омад.

13Худованд низ некӯӣ ато хоҳад кард,
ва замини мо ҳосили худро хоҳад дод+.

14Адолат пешопеши Ӯ хоҳад рафт,
ва қадамҳояшро бар роҳ хоҳад гузошт+.

ТАРОНАИ ҲАШТОДУ ПАНҶУМ

Дуо дар бораи мадад расонидан дар рӯзи андӯҳ.

85^1Дуои Довуд.

Гӯши Худро, эй Худованд, хам карда,
маро иҷобат намо,
зеро ки ман мискин ва камбағалам+.

2Ҷони маро нигоҳ дор, зеро ки ман порсо ҳастам;

Ту, эй Худои ман, бандаи Худро,
ки ба Ту таваккал мекунад, наҷот деҳ.
3Ба ман марҳамат намо, эй Худованд,
зеро ки ҳар рӯз сӯи Ту мехонам.
4Ҷони бандаи Худро шод гардон,
зеро ки сӯи Ту, эй Худованд, ҷонамро менигаронам+.

5Зеро ки Ту, эй Худованд, некӯ ва омурзгор ҳастӣ,
ва пур аз эҳсон ба ҳамаи онҳое ки Туро мехонанд+.

6Ба дуоям, эй Худованд, гӯш андоз,
ва ба овози зориҳоям диққат намо.

7Дар рӯзи тангии худ Туро хоҳам хонд,
зеро ки маро иҷобат хоҳӣ кард+.

8Мисли Ту, эй Худованд, дар миёни худоён нест;
ва аъмоле мисли аъмоли Ту нест+.

9Ҳамаи халқҳое ки офаридаӣ, омада пеши Ту,
эй Худованд, саҷда хоҳанд кард;
ва исми Туро ҷалол хоҳанд дод+.

10Зеро ки Ту бузург ҳастӣ ва корҳои аҷоиб мекунӣ, —

Ту, эй Худо, танҳо Худат+.

11Тариқи Худро, эй Худованд, ба ман таълим деҳ,
то ки дар ростии Ту рафтор намоям;
диламро якто гардон, то ки фақат аз тарси исми Ту пур бошад+.

12Туро, эй Худованд Худои ман, бо тамоми дилам ҳамд хоҳам гуфт,
ва исми Туро то абад ҷалол хоҳам дод,
13Зеро ки эҳсони Ту ба ман бузург аст,
ва ҷонамро аз асфалуссофилин халосӣ додаӣ+.
14Худоё! Бадқасдон бар ман қиём кардаанд,
ва тӯдаи ситамгарон қасди ҷонам доранд;
ва Туро пеши назари худ намеоваранд+.

15Валекин Ту, эй Худованд, Худои раҳим ва бахшандаӣ,
собир ва пур аз эҳсон ва ростӣ+.
16Ба ман лутф ва марҳамат намо;
қуввати Худро ба бандаат бибахш,
ва писари канизи Худро наҷот деҳ;+
17Ба ман аломати некӯӣ зоҳир намо,
то ки бадхоҳонам дида, хиҷил шаванд,
зеро ки Ту, эй Худованд, ба ман ёварӣ намудаӣ ва маро тасаллӣ додаӣ+.

ТАРОНАИ ҲАШТОДУ ШАШУМ

Ситоиши шаҳри Худо.

86^1Таронаи банӣ-Кӯраҳ. Суруд.

2Буньёди он[*] дар кӯҳҳои муқаддас мебошад.

Худованд дарвозаҳои Сионро зиёда аз ҳамаи
масканҳои Яъқуб дӯст медорад+.

3Суханони ситоиш дар ҳаққи ту гуфта мешавад,
эй шаҳри Худо. Село+.

4«Ба орифони Худ Раҳаб[*] ва Бобилро зикр хоҳам кард;
инак замини Фалиштӣ, ва Сӯр бо Ҳабаш;
фалонӣ дар он ҷо таваллуд шудааст».

5Вале дар ҳаққи Сион гуфта хоҳад шуд:

«Фалон одам ва фалон одам дар он таваллуд шудааст;
ва Худи Ҳаққи Таоло онро барпо кардааст»+.

6Худованд дар дафтари қавмҳо хоҳад навишт:

«Фалонӣ дар он ҷо таваллуд шудааст». Село.

7Ва сарояндагон бо раққосон: «Ҳамаи чашмаҳоям дар туст»+.

ТАРОНАИ ҲАШТОДУ ҲАФТУМ

Дуо дар бораи халосӣ додан аз мусибати сахт.

87^1Суруд. Таронаи банӣ-Қӯраҳ. Барои сардори муғанниён бар сози маҳалат барои сароидан. Суруди таълимии Ҳеймони Эзроҳӣ+.

2Худовандо, Худои наҷоти ман!

Рӯзона фарьёд мекашам, шабона пеши Ту ҳастам+.

3Бигзор дуоям пеши Ту бирасад;
гӯши Худро сӯи тазаррӯи ман хам намо,
4Зеро ки ҷонам аз мусибатҳо сер гардидааст,
ва ҳаётам ба гӯристон наздик шудааст+.
5Аз фурӯравандагони гӯр ҳисоб шудаам;
мисли марде гардидаам, ки маҷол надошта бошад+.

6Дар миёни мурдагон андохта шудаам,
мисли шаҳидоне ки дар қабр хобидаанд,
ки онҳоро дигар ёд нахоҳӣ кард,
ва онҳо аз дасти Ту дур афтодаанд+.
7Маро дар чоҳи таҳтуттуроб,
дар зулматҳо, дар қаърҳо гузоштаӣ+.
8Хашми Ту бар ман қарор гирифтааст,
ва бо ҳамаи туғьёнҳои Худ маро пахш кардаӣ. Село+.

9Шиносҳоямро аз ман дур кардаӣ,
маро дар назари онҳо нафратангез гардондаӣ;
мисли бандӣ ҳастам, ва наметавонам берун оям+.

10Чашмам аз бисьёрии мусибат хаста шудааст;
тамоми рӯз Туро, эй Худованд, хондаам;
кафҳоямро сӯи Ту дароз кардаам.

11Оё барои мурдагон кори аҷоибе хоҳӣ кард?

Магар мурдагон бархоста, Туро ҳамд хоҳанд гуфт? Село+.

12Оё эҳсони Ту дар қабр зикр хоҳад ёфт,
ва ростии Ту дар дӯзах?
13Магар корҳои аҷоиби Ту дар зулмот
дониста хоҳад шуд,
ва адолати Ту дар кишвари фаромӯшӣ+?

14Валекин ман сӯи Ту, эй Худованд, истиғоса мебарам,
ва субҳидам дуоям пеши Ту меояд+.

15Чаро, эй Худованд, ҷонамро фаромӯш мекунӣ,
ва рӯи Худро аз ман пинҳон медорӣ?

16Ман ситамкаш ҳастам ва аз хурдсолӣ маҳкуми мамот шудаам;
бимҳои Туро аз сар гузаронда, маъюс гардидаам.

17Ғазабҳои Ту бар ман гузаштааст;
даҳшатҳои Ту кори маро тамом кардааст,+
18Ҳар рӯз мисли об даври маро мегирад;
ҳамааш якҷоя маро иҳота мекунад+.

19Ёрон ва дӯстонро аз ман дур кардаӣ; ошноҳоям торикист+.

ТАРОНАИ ҲАШТОДУ ҲАШТУМ

Суруди ҳамду сано дар шаъни Худо барои марҳамати Ӯ.

88^1Суруди таълимии Эйтони Эзроҳӣ+.

2Ба эҳсонҳои Худованд то абад суруд хоҳам хонд;
садоқати Туро бо даҳони худ то абадуддаҳр
баён хоҳам кард+.

3Зеро ки мегӯям: «Эҳсон ба сурати абадӣ бино ёфтааст;
садоқати Худро дар осмонҳо ба монанди онҳо барпо кардаӣ».

4«Бо баргузидаи Худ аҳд бастаам,
ба бандаи Худ Довуд қасам хӯрдаам:
5Зурьёти туро то абад пойдор хоҳам сохт,
ва тахти туро то абадуддаҳр бино хоҳам кард». Село+.

6Ва осмонҳо корҳои аҷоиби Туро, эй Худованд, ҳамд хоҳанд гуфт;
садоқати Туро низ дар шӯрои муқаддасон+.

7Зеро кист дар фалак, ки ба Худованд баробар бошад?

Кист аз фарзандони Худо,
ки ба Худованд монанд бошад+?

8Худо дар шӯрои бузурги муқаддасон арҷманд аст,
ва барои ҳамаи онҳое ки гирдогирди Ӯ ҳастанд,
саҳмгин аст.

9Худовандо, Худои лашкарҳо!

Кист, ки мисли Ту, эй Худованд, тавоно бошад?

Ва садоқати Ту гирдогирди Туст+.

10Ту бар ғалаёни баҳр ҳукмфармо ҳастӣ;
вақте ки мавҷҳояш баланд шавад,

Ту онҳоро сокит мекунӣ+.

11Ту Раҳабро мисли шаҳиде фурӯ нишондаӣ;
бо бозуи пурзӯри Худ душманонатро пароканда кардаӣ+.

12Осмон аз они Туст, замин низ аз они Туст;
дуньёро бо ҳар чӣ дар он аст, Ту буньёд кардаӣ+.

13Шимол ва ҷанубро Ту офаридаӣ;

Тобӯр ва Ҳермӯн ба исми Ту тараннум хоҳанд кард+.

14Бозуи Ту соҳиби қудрат аст;
дасти Ту пурқувват аст, ямини Ту боло.

15Адолат ва инсоф асоси тахти Туст;
эҳсон ва ростӣ пешопеши Ту мераванд+.

16Хушо қавме ки бонги шодиро медонанд!

Худовандо, онҳо дар нури рӯи Ту қадамгузор мешаванд;+

17Ба исми Ту тамоми рӯз шодӣ мекунанд,
ва ба адолати Ту сарафроз мегарданд,
18Зеро ки ҷалолати қуввати онҳо Ту ҳастӣ;
ва бо таваҷҷӯҳи Ту шохи мо баланд хоҳад шуд.
19Зеро ки сипари мо аз они Худованд аст,
ва подшоҳи мо аз они Қуддуси Исроил+.

20Як вақте ба порсои Худ дар рӯъё сухан ронда, гуфтаӣ:

«Ба зӯровар мадад кардам;
баргузидаи қавмро боло бардоштам+.
21Бандаи Худ Довудро кофта ёфтам;
бо равғани муқаддаси Худ ӯро тадҳин кардам,
22Ки дасти Ман муттакои ӯ хоҳад буд;
бозуи Ман низ ӯро қавӣ хоҳад кард.
23Душман ӯро фишор нахоҳад дод,
ва ноинсофе ба ӯ осеб нахоҳад расонд.
24Ва адуёни ӯро пеши ӯ шикаст хоҳам дод,
ва бадхоҳони ӯро иҳота хоҳам кард+.
25Ва садоқати Ман ва эҳсони Ман бо ӯст,
ва шохи ӯ ба исми Ман баланд хоҳад шуд.
26Ва дасти ӯро бар баҳр хоҳам гузошт,
ва ямини ӯро бар дарьёҳо+.
27Ӯ Маро хоҳад хонд: „Ту падари ман ҳастӣ,
эй Худои ман ва кӯҳпораи наҷоти ман“+.
28Ман низ ӯро нахустзодаи Худ хоҳам гардонд,
баландтар аз подшоҳони замин+.
29Эҳсони Худро ба ӯ то абад нигоҳ хоҳам дошт,
ва аҳди Ман бо ӯ боэътимод хоҳад буд+.
30Ва зурьёти ӯро то абад боқӣ хоҳам гузошт,
ва тахти ӯро мисли рӯзҳои осмон+.
31Агар фарзандонаш шариати Маро тарк созанд,
ва аз рӯи дастурҳои Ман рафтор накунанд;
32Агар фароизи Маро поймол кунанд,
ва аҳкоми Маро нигоҳ надоранд, —
33Ҷинояти онҳоро бо асо сазо хоҳам дод,
ва гуноҳи онҳоро бо шаллоқ+.
34Вале эҳсони Худро аз ӯ дур нахоҳам кард,
аз садоқати Худ даст нахоҳам кашид+.
35Аҳди Худро нахоҳам шикаст, ва он чиро,
ки аз даҳонам баромадааст, тағьир нахоҳам дод.

36Як бор ба қудсияти Худ қасам хӯрдам,
ки ба Довуд дурӯғ нахоҳам гуфт+.

37Зурьёти ӯ то абад хоҳад буд,
ва тахти ӯ мисли офтоб ба ҳузури Ман;

38Мисли моҳ то абад қоим хоҳад буд,
ва шоҳиди амин дар фалак». Село+.

39Валекин Ту тарк кардаӣ ва безор шудаӣ,
ва бо масеҳи Худ дар қаҳр шудаӣ+.

40Аҳди бандаи Худро хор дидаӣ,
тоҷи ӯро ба замин задаӣ+.

41Ҳамаи ҳисорҳои ӯро рахна кардаӣ,
қалъаҳои ӯро ба харобазор табдил додаӣ+.

42Ҳамаи роҳгузарон ӯро ғорат мекунанд;
назди ҳамсояҳои худ нангин шудааст.

43Ямини адуёни ӯро боло бардоштаӣ,
ҳамаи душманони ӯро шод кардаӣ.

44Дами шамшерашро низ гардондаӣ,
ва ӯро дар ҷанг тақвият надодаӣ.

45Шавкати ӯро ботил кардаӣ,
ва тахти ӯро ба замин андохтаӣ.

46Айёми навҷавонии ӯро кӯтоҳ кардаӣ;
пероҳани хиҷолат бар ӯ пӯшондаӣ. Село+.

47То ба кай, эй Худованд,
доим ниҳон хоҳӣ буд?

Ва ғазаби Ту мисли оташ аланга хоҳад зад+?

48Ба ёд ор, чӣ гуна фонист умри ман?

Чӣ гуна тамоми банӣ-одамро ҳеҷу пуч офаридаӣ+?

49Кист марде ки зиндагӣ карда,
мамотро намедида бошад?

Ва ҷонашро аз дасти қабр халос мекарда бошад? Село+.

50Қуҷост эҳсонҳои пештараи Ту, эй Худованд,
ки ба Довуд бо садоқати Худ қасам хӯрдаӣ?

51Хории бандагони Худро, эй Худованд, ба ёд ор,
ки онро аз ҳамаи қавмҳои бисьёр
дар синаи худ бардошта мегардам;

52Хорие ки душманони Ту, эй Худованд, расондаанд;
хорие ки ба изҳои қадами масеҳи Ту расондаанд.

53Муборак аст Худованд то абад! Омин ва омин+.

ТАРОНАИ ҲАШТОДУ НӮҲУМ

Дуо ба ҳузури Худои азалӣ дар бораи таваҷҷӯҳ намудан ба инсон.

89^1Дуои Мусо, марди Худо.

Худовандо! Ту асрҳои аср паноҳандаи мо будӣ+.
2Пеш аз он ки кӯҳҳо таваллуд ёбад,
ва замин ва дуньё самар оваранд,
аз азал то абад Ту вуҷуд дорӣ, эй Худо+.
3Инсонро ба ҳолати ғубор бармегардонӣ,
ва мегӯӣ: «Банӣ-одам, баргардед!»+

4Зеро ки ҳазор сол дар назари Ту мисли дирӯз аст,
ки гузашта бошад, ва мисли посе аз шаб+.

5Онҳоро мисли селобе равон мекунӣ;
мисли он ки дар хоб бошанд; мисли алафе ки пагоҳӣ мерӯяд,+

6Пагоҳӣ месабзад ва гул мекунад,
бегоҳӣ пажмурда ва хушк мешавад+.

7Зеро ки аз ғазаби Ту адо мешавем,
ва аз хашми Ту ошуфта мегардем.

8Гуноҳҳои моро дар пеши назари Худ гузоштаӣ,
ниҳони моро дар нури рӯи Худ+.

9Зеро ки ҳамаи рӯзҳои мо зери қаҳри Ту гузаштааст;
солҳои худро мисли фиғоне ба сар бурдаем.
10Рӯзҳои умри мо ҳафтод сол аст,
ва агар бақувваттар бошем — ҳаштод сол;
вале ифтихори онҳо аз заҳмат ва ҷафо иборат аст,
зеро ки зуд гузашта меравад, ва мо низ парвоз мекунем+.

11Кист, ки қуввати хашми Туро донад,
ва қаҳри Туро ба андозае ки аз Ту тарсидан лозим аст?

12Шумурдани айёми моро дурустакак таълим деҳ,
то ки дили пурҳикмат пайдо кунем+.

13Баргард, эй Худованд! То ба кай?

Бар бандагони Худ шафқат намо.

14Саҳаргоҳон моро аз эҳсони Худ сер кун,
то ки тамоми умри худ тараннум ва хурсандӣ кунем.

15Моро хурсанд кун ба ивази рӯзҳое ки моро гирифтори залолат кардаӣ,
ба ивази солҳое ки бадӣ дидаем.

16Бигзор аъмоли Ту бар бандагонат зоҳир шавад,
ва шавкати Ту бар фарзандони онҳо.

17Бигзор ҳусни таваҷҷӯҳи Худованд Худои мо бар мо бошад!

Ва амали дастҳои моро бар мо тақвият намо;
ва амали дастҳои моро тақвият намо+.

ТАРОНАИ НАВАДУМ

Ваъдаи мадади Худо ба ҳамаи онҳое ки Ӯро дӯст доштаанд.

90^1Он ки дар паноҳгоҳи Хаққи Таоло нишастааст,
дар сояи Қодири Бечун хоҳад буд+.

2Дар ҳаққи Худованд мегӯям: «Ӯ паноҳгоҳи ман аст ва қалъаи ман;

Худои ман аст, ки ба Ӯ таваккал мекунам»+.
3Ба яқин Ӯ туро аз доми сайёд,
аз вабои ҳалокатовар халос хоҳад кард+.
4Бо парҳои Худ туро хоҳад пӯшонид,
ва зери болҳои Ӯ паноҳ хоҳӣ ёфт;
ростии Ӯ зиреҳ ва ҷавшан аст+.
5Аз воҳимаи шабона нахоҳӣ тарсид,
ва аз тире ки рӯзона мепарад;+
6Ва аз вабое ки дар торикӣ қадамгузор аст,
ва аз тоуне ки дар нимирӯзӣ талаф мекунад.
7Ҳазорҳо ба гирду пешат хоҳанд афтод,
ва беварҳо ба яминат, аммо ба ту наздик нахоҳад шуд;

8Фақат бо чашмонат нигоҳ хоҳӣ кард,
ва подоши шариронро хоҳӣ дид+.

9Зеро ки ту гуфтаӣ: «Худованд паноҳгоҳи ман аст»;

Ҳаққи Таолоро ту паноҳандаи худ ихтиёр кардаӣ+.

10Бадие ба ту рӯй нахоҳад дод,
ва офате ба хаймаи ту наздик нахоҳад шуд+.

11Зеро ки ба фариштагони Худ дар бораи ту амр хоҳад дод,
ки туро дар ҳамаи роҳҳоят нигоҳдорӣ кунанд.

12Туро бар кафҳои худ бардошта хоҳанд бурд,
ки мабодо пои худро ба санге бизанӣ+.

13Бар шер ва мори айнакдор пой хоҳӣ монд;
шери ҷавон ва тимсоҳро поймол хоҳӣ кард+.

14«Азбаски ба ман ихлос бастааст, ӯро раҳоӣ хоҳам дод;
ӯро тақвият хоҳам кард, чунки исми Маро шинохтааст+.

15Маро хоҳад хонд, ва ӯро иҷобат хоҳам намуд;
дар тангӣ Ман бо ӯ ҳастам;
ӯро халосӣ хоҳам дод, ва ӯро ҷалол хоҳам дод+.

16Аз умри дароз ӯро сер хоҳам кард,
ва наҷоти Худро ба ӯ нишон хоҳам дод»+.

ТАРОНАИ НАВАДУ ЯКУМ

Мадҳ дар шаъни Худо барои он ки Ӯ ҷаҳонро мӯъҷизакорона ва меҳрубонона идора менамояд.

91^1Тарона. Суруди рӯзи шанбе.

2Некӯст Худовандро ҳамд гуфтан,
ва исми Туро, эй Ҳаққи Таоло, сароидан,+
3Саҳаргоҳон эҳсони Туро баён кардан,
ва шабҳо садоқати Туро,

4Бар сози даҳтор ва бар уд, бар нағмаи барбат.

5Зеро ки маро, эй Худованд, бо корҳои Худ шод кардаӣ;
аъмоли дастҳои Туро тараннум хоҳам кард.
6Чӣ бузург аст аъмоли Ту, эй Худованд!
Бениҳоят амиқ аст фикрҳои Ту+.
7Одами беақл инро намедонад,
ва аблаҳ сарфаҳм намеравад.
8Дар сурате ки шарирон мисли алаф месабзанд,
ва ҳамаи бадкирдорон мешукуфанд,
то ки ба таври абадӣ нест шаванд, —
9Ту то абад дар афроз ҳастӣ, эй Худованд!+
10Зеро инак, душманони Ту, эй Худованд, —
инак, душманони Ту маҳв мегарданд
ва ҳамаи бадкирдорон пароканда мешаванд.

11Вале шохи маро мисли гови ваҳшӣ баланд кардаӣ;
ба худ равғани тоза молидаам;+
12Ва чашмам ба мухолифонам хоҳад нигарист;
гӯшҳоям дар бораи бадкешоне ки бар ман
қиём мекунанд, хоҳад шунид+.
13Одил мисли нахл хоҳад шукуфт,
мисли арзи Лубнон нашъунамо хоҳад ёфт+.

14Онҳое ки дар хонаи Худованд шинонда шудаанд,
дар саҳнҳои Худои мо хоҳанд шукуфт+.
15Дар пирӣ низ бор хоҳанд овард,
обдор ва тару тоза хоҳанд буд,
16То баён кунанд, ки Худованд росткор аст;

Ӯ кӯҳпораи ман аст, ва дар Ӯ ҳеҷ ноинсофӣ нест+.

ТАРОНАИ НАВАДУ ДУЮМ

Ҳамд кардани малакути Худо.

92^1Худованд подшоҳӣ мекунад;

Худро ба хилъати кибриё оростааст;

Худованд Худро оростааст, камарбанди қувватро бастааст;
дуньё низ устувор шудааст, фурӯ нахоҳад ғалтид+.

2Тахти Ту аз қадимулайём барқарор гардидааст;
Ту аз азал ҳастӣ+.
3Дарьёҳо хурӯш бардоштанд, эй Худованд;
дарьёҳо овози худро бардоштанд,
дарьёҳо талотуми мавҷҳои худро хоҳанд бардошт+.

4Аммо аз овозҳои обҳои бисьёр,
аз туғьёнҳои неруманди баҳр
Худованд дар афроз нерумандтар аст+.
5Шаҳодоти Ту бағоят боэътимод аст;
хонаи Туро, эй Худованд, дер гоҳ кудсият зебанда аст.

ТАРОНАИ НАВАДУ СЕЮМ

Дуо дар бораи халосӣ додани қавми мазлум.

93^1Худованд Худои интиқомҳост;
эй Худои интиқомҳо, таҷаллӣ намо!+

2Бархез, эй Довари замин, подоши мағруронро бидеҳ+.

3То ба кай шарирон, эй Худованд,
то ба кай шарирон шод бошанд+?

4Лоф мезананд, ҳавобаландона сухан меронанд;
ҳамаи бадкирдорон калонигарӣ мекунанд.

5Қавми Туро, эй Худованд, поймол месозанд,
ва бар мероси Ту зулм мекунанд+.

6Бева ва ғарибро мекушанд,
ва ятимонро қатл мекунанд+.

7Ва мегӯянд: «Худованд намебинад,
ва Худои Яъқуб сарфаҳм намеравад»+.

8Бифаҳмед, эй ҷоҳилони қавм!

Ва эй бехирадон, кай ба ақл меоед?

9Он ки гӯшро шинондааст, оё намешунавад?

Он ки чашмро офаридааст, оё намебинад+?

10Он ки халқҳоро танбеҳ медиҳад,
оё мазаммат намекунад? — Он ки одамро ақл меомӯзад+.

11Худованд фикрҳои одамро медонад, ки онҳо ботил аст.

12Хушо марде ки ӯро Ту, эй Худованд, танбеҳ мекунӣ,
ва аз шариати Худ ӯро таълим медиҳӣ,+
13То ки ӯро аз рӯзҳои бад фароғат бахшӣ,
то даме ки чоҳе барои шарир канда шавад.

14Зеро ки Худованд қавми Худро рад нахоҳад кард,
ва мероси Худро тарк нахоҳад намуд+.

15Зеро ки доварӣ сӯи адолат хоҳад баргашт,
ва ҳамаи ростдилон онро пайравӣ хоҳанд кард.

16Кист, ки барои ман бар зидди бадкешон қиём кунад?

Кист, ки барои ман бар зидди бадкирдорон истодагӣ намояд?

17Агар Худованд мададгори ман намебуд,
кам монда буд, ки ҷонам дар олами хомӯшӣ сокин шавад+.

18Вақте ки мегуфтам: «Пои ман мелағҷад», —
эҳсони Ту, эй Худованд, маро дастгирӣ мекард.

19Вақте ки андешаҳоям андаруни ман биафзояд,
тасаллиҳои Ту ҷонамро осудагӣ мебахшад.

20Оё курсии фасодҳо метавонад бо Ту рафоқат дошта бошад,
ки он аз номи қонун ноинсофиро ба вуҷуд меоварад?

21Бар ҷони одил тӯда мешаванд,
ва хуни бегуноҳро маҳкум мекунанд+.
22Валекин Худованд қалъаи ман аст;
ва Худои ман кӯҳпораи паноҳгоҳи ман аст+.
23Ва ҷафои онҳоро бар онҳо хоҳад баргардонид,
ва онҳоро ба ивази бадиашон нест хоҳад кард;
Худованд Худои мо онҳоро нест хоҳад кард.

ТАРОНАИ НАВАДУ ЧОРУМ

Суруди ҳамду сано дар шаъни Худо,

ки Офаридагор ва Наҷотдиҳанда мебошад.

94^1Биёед, дар шаъни Худованд тараннум намоем,
дар шаъни кӯҳпораи наҷоти худ бонги шодӣ занем+.

2Пеши Ӯ бо шукрона ҳозир шавем,
дар шаъни Ӯ бо сурудҳо бонги шодӣ занем.

3Зеро ки Худованд Худои бузург аст,
ва подшоҳи бузург бар ҳамаи худоён+.

4Умқҳои замин дар дасти Ӯст;
ва қуллаҳои кӯҳҳо аз они Ӯст.

5Баҳр аз они Ӯст, ва онро Ӯ ба вуҷуд овардааст;
ва хушкиро дастҳои Ӯ офаридааст+.

6Биёед, саҷда намоем ва таъзим кунем;
пеши Худованд, ки Офаридагори мост, зону занем+.

7Зеро ки Ӯ Худои мост, ва мо қавми чарогоҳи Ӯ
ва гӯсфандони зери дасти Ӯ ҳастем.
Имрӯз агар овози Ӯро бишнавед:+

8«Дилҳои худро мисли замони ошӯб сахт накунед,
мисли рӯзи озмоиш дар биёбон,

9Ки падарони шумо Маро озмуданд;

Маро имтиҳон карданд, агарчи аъмоли Маро дида буданд.

10Чил сол бар ин насл дарғазаб шудам, ва гуфтам:

қавми гумроҳдил ҳастанд, ва роҳҳои Маро нафаҳмиданд,

11Ба тавре ки Ман дар ғазаби Худ қасам хӯрдам,
ки онҳо ба оромии Ман дохил нахоҳанд шуд»+.

ТАРОНАИ НАВАДУ ПАНҶУМ

Башорат додани Худо дар миёни халқҳо.

95^1•Дар шаъни Худованд суруди наве бихонед;
дар шаъни Худованд суруд хонед, эй тамоми аҳли замин!+

2Дар шаъни Худованд суруд гӯед,
исми Ӯро муборак хонед,
наҷоти Ӯро рӯз ба рӯз башорат диҳед+.
3Ҷалоли Ӯро дар миёни халқҳо баён намоед,
ва корҳои аҷоиби Ӯро дар миёни ҳамаи қавмҳо+.

4Зеро ки Худованд бузург аст ва бениҳоят мамдӯҳ;
ва Ӯ саҳмгин аст бар ҳамаи худоён+.

5Зеро ки ҳамаи худоёни қавмҳо бутҳоянд,
вале Худованд осмонро офаридааст+.

6Шукӯҳ ва шавкат ба ҳузури Ӯст,
қувват ва ҷалолат дар қудси Ӯст.

7Худовандро васф гӯед, эй қабилаҳои қавмҳо!

Дар шаъни Худованд васфи ҷалол ва қувватро гӯед+.

8Дар шаъни Худованд васфи ҷалоли исми Ӯро гӯед;
ҳадия биёред ва ба саҳнҳои Ӯ биёед.

9Ба Худованд дар шавкати қудсият саҷда кунед;
пеши Ӯ биларзед, эй тамоми аҳли замин!+

10Ба халқҳо бигӯед: Худованд подшоҳӣ мекунад!

Дуньё низ устувор шудааст, фурӯ нахоҳад ғалтид;

Ӯ қавмҳоро аз рӯи инсоф доварӣ хоҳад кард+.

11Бигзор осмон хурсандӣ кунад, ва замин ба ваҷд ояд;
баҳр ва ҳар чӣ дар он аст, хурӯш бардорад;+
12Саҳро ва ҳар чӣ дар он аст, шод гардад,
ва ҳамаи дарахтони ҷангал тараннум кунанд
13Пеши Худованд, зеро ки меояд,
зеро ки меояд, то заминро доварӣ намояд;
Ӯ дуньёро аз рӯи адолат доварӣ хоҳад кард,
ва қавмҳоро аз рӯи ростии Худ+.

ТАРОНАИ НАВАДУ ШАШУМ

Одилон аз ҷалоли Худованд шод мегарданд.

96^1Худованд подшоҳӣ мекунад:

бигзор замин ба ваҷд ояд,
ва ҷазираҳои бисьёр хурсандӣ кунанд+.

2Абр ва тирагӣ гирдогирди Ӯст;
адолат ва инсоф асоси тахти Ӯст+.

3Оташ пешопеши Ӯ равон аст,
ва адуёни Ӯро гирдогирд месӯзонад+.

4Барқҳои Ӯ дуньёро равшан мекунад;
замин мебинад ва меларзад+.

5Кӯҳҳо аз хузури Худованд мисли мум гудохта мешавад,
аз хузури Худованди тамоми замин+.

6Осмонҳо адолати Ӯро баён мекунанд,
ва ҳамаи қавмҳо ҷалоли Ӯро мебинанд+.

7Ҳамаи санампарастон, ки ба бутҳо меболанд, хиҷил мешаванд;
ба Ӯ саҷда кунед, эй ҳамаи худоён!+
8Сион шунид ва хурсандӣ кард,
ва духтарони Яҳудо шод шуданд
ба муносибати довариҳои Ту, эй Худованд+.

9Зеро ки Ту, эй Худованд, бар тамоми замин баланд ҳастӣ,
аз ҳамаи худоён бағоят болотарӣ+.

10Эй дӯстдорони Худованд, аз бадӣ нафрат кунед!

Ӯ ҷонҳои порсоёни Худро нигоҳдорӣ мекунад,
онҳоро аз дасти шарирон халосӣ медиҳад,+

11Нур барои одилон медурахшад, ва шодӣ барои ростдилон+.

12Эй одилон, дар Худованд шодӣ кунед,
ва зикри қудсияти Ӯро ҳамд гӯед+.

ТАРОНАИ НАВАДУ ҲАФТУМ

Суруд дар шаъни Худо, ки Довари одили тамоми ҷаҳон мебошад.

97^1Тарона.

Дар шаъни Худованд суруди наве бихонед,
зеро ки Ӯ корҳои аҷоиб кард;
яминаш ва бозуи муқаддасаш Ӯро мададгор шуд+.
2Худованд наҷоти Худро маълум кард,
адолати Худро пеши назари халқҳо зоҳир намуд.

3Эҳсони Худ ва вафои Худро нисбат ба хонадони Исроил ба ёд овард;
тамоми ақсои замин наҷоти Худои моро диданд+.

4Дар шаъни Худованд бонги шодӣ занед,
эй тамоми аҳли замин!

Овоз бароред ва тараннум кунед ва суруд хонед+.

5Худовандро бо барбат бисароед,
бо барбат ва бо овози тараннум.

6Бо карнайҳо ва овози шох
пеши Худованд Подшоҳ бонги шодӣ занед+.

7Бигзор баҳр ва ҳар чӣ дар он аст, хурӯш бардорад;
дуньё ва сокинони он низ;+
8Бигзор дарьёҳо каф зананд,
кӯҳҳо якҷоя тараннум кунанд+
9Пеши Худованд, зеро ки меояд,
то заминро доварӣ намояд;
Ӯ дуньёро аз рӯи адолат доварӣ хоҳад кард,
ва қавмҳоро аз рӯи инсоф+.

ТАРОНАИ НАВАДУ ҲАШТУМ

Ростӣ дар малакути Худо ҳукмрон аст.

98^1Худованд подшоҳӣ мекунад: бигзор қавмҳо ба ларза оянд!

Ӯ бар каррубиён нишастааст: бигзор замин мутазалзил гардад!+

2Худованд дар Сион бузург аст;
ва Ӯ бар ҳамаи қавмҳо баланд аст+.

3Исми Туро ҳама хоҳанд гуфт,
эй бузургвор ва саҳмгин! — Ӯ Қуддус аст.

4Ва қуввати подшоҳ инсофро дӯст медорад.

Ту ҳаққониятро барқарор кардаӣ;
инсоф ва адолатро дар Яъқуб ба амал овардаӣ+.

5Худованд Худои моро болобардор намоед,
ва ба қадамгоҳи Ӯ саҷда кунед! — Ӯ Қуддус аст.

6Мусо ва Ҳорун дар миёни коҳинони Ӯ буданд,
ва Самуил дар миёни хонандагони исми Ӯ;
онҳо сӯи Худованд мехонданд, ва Ӯ онҳоро иҷобат менамуд+.

7Дар сутуни абр ба онҳо сухан меронд;
шаҳодоти Ӯро риоя мекарданд,
ва фароизеро, ки ба онҳо дода буд+.

8Худовандо, Худои мо! Ту онҳоро иҷобат менамудӣ;
онҳоро Худои ғаффор будӣ,
ва барои амалиёти зидди онҳо интиқом мегирифтӣ+.

9Худованд Худои моро болобардор намоед,
ва ба кӯҳи муқаддаси Ӯ саҷда кунед! —
Зеро ки Худованд Худои мо Қуддус аст+.

ТАРОНАИ НАВАДУ НӮҲУМ

Суруди шукрона дар шаъни Худованд.

99^1Таронаи шукрона.

Дар шаъни Худованд бонги шодӣ занед,
эй тамоми аҳли замин!+
2Худовандро бо шодӣ ибодат намоед;
пеши Ӯ бо таронасароӣ биёед.
3Бидонед, ки Худованд Худост;
Ӯ моро офаридааст, ва мо аз они Ӯ ҳастем,
қавми Ӯ ва гӯсфандони чарогоҳи Ӯ+.
4Ба дарвозаҳои Ӯ бо шукрона биёед,
ба саҳнҳои Ӯ бо ҳамду сано;
Ӯро ҳамд гӯед, исми Ӯро муборак хонед+.

5Зеро ки Худованд некӯст, эҳсони Ӯ то абад аст,
ва садоқати Ӯ то абадуддаҳр+.

ТАРОНАИ САДУМ

Шарирон аз шаҳри Худованд маҳв хоҳанд шуд.

100^1Таронаи Довуд.

Дар шаъни эҳсон ва инсоф суруд хоҳам хонд;
Туро, эй Худованд, хоҳам сароид+.
2Ба тариқи комил эътибор хоҳам дод,
ҳангоме ки назди ман биёяд;
андаруни хонаи худ бо ростии дили худ
рафтор хоҳам кард+.
3Пеши назари худ чизи қабеҳро нахоҳам гузошт;
аз амали гумроҳон нафрат дорам; ба ман нахоҳад часпид.

4Дили каҷрав аз ман дур хоҳад шуд;
бадиро нахоҳам донист.

5Касеро, ки дар ниҳон аз ёри худ ғайбат мекунад, дафъ хоҳам кард;
шахсеро, ки чашмони ҳавобаландона ва дили пурғурур дорад, тоқат нахоҳам кард+.

6Чашмонам бар аминони замин аст, то ки ҳамнишини ман шаванд;
касе ки бо роҳи комил равон бошад, хизмати маро хоҳад кард.

7Андаруни ҳонаи ман маккор сокин нахоҳад шуд;
дурӯғгӯй пеши назари ман нахохад истод.

8Ҳар пагоҳӣ ҳамаи шарирони заминро дафъ хоҳам кард,
то ки ҳамаи бадкирдоронро аз шаҳри Худованд маҳв намоям+.

ТАРОНАИ САДУ ЯКУМ

Тавба кардани гуноҳкор ва ба Худованд рӯ овардани ӯ.

101^1Дуои мискин, вақте ки ғамгин шуда, пеши Худованд андӯҳи худро изҳор мекунад+.

2Худовандо! Дуои маро бишнав,
ва истиғосаи ман назди Ту бирасад.
3Рӯи Худро аз ман пинҳон надор,
дар рӯзи тангии ман гӯши Худро сӯи ман хам намо;
рӯзе ки бихонам, маро ба зудӣ иҷобат бикун.

4Зеро ки рӯзҳоям мисли дуд фано шудааст,
ва устухонҳоям мисли ҳезуми нимсӯз гардидааст+.

5Дили ман мисли алафи офтобзадае хушкидааст,
зеро ки хӯрдани нонамро фаромӯш мекунам+.

6Аз овози оҳу воҳи ман устухонам ба пӯстам часпидааст.

7Ба мурғи саққои биёбон монанд шудаам;
мисли буми харобазор гардидаам+.

8Шабзиндадорӣ мекунам ва мисли мурғаке ҳастам,
ки болои бом танҳо нишаста бошад.
9Ҳар рӯз маро душманонам маломат мекунанд;
онҳое ки аз ман девонавор нафрат доранд,
дар ман лаънат мекунанд+.
10Зеро ки хокистарро мисли нон хӯрдаам,
ва нӯшокии худро бо ашк омехтаам,+
11Аз боиси хашми Ту ва ғазаби Ту;
зеро ки маро боло бардоштаӣ ва сарнагун кардаӣ.

12Рӯзҳоям мисли сояи шомгоҳ аст;
ва ман мисли алаф хушк шудаам+.

13Валекин Ту, эй Худованд, то абад қоим ҳастӣ,
ва зикри Ту то абадуддаҳр аст+.
14Ту бархоста, бар Сион марҳамат хоҳӣ кард;
зеро вақти он аст, ки ба вай марҳамат намоӣ,
чунки мӯҳлат расидааст;+

15Зеро ки бандагони Ту ба сангҳои он муҳаббат доранд,
ва хоки онро азиз медоранд+.
16Ва халқҳо аз исми Худованд хоҳанд тарсид,
ва ҳамаи подшоҳони замин аз ҷалоли Ту+.
17Зеро ки Худованд Сионро бино кардааст;
дар ҷалоли Худ зоҳир шудааст;+
18Ба дуои нотавонон таваҷҷӯҳ намудааст,
ва аз дуои онҳо нафрат накардааст.
19Ин барои насли оянда навишта мешавад,
ва қавме ки офарида хоҳад шуд,
Худовандро мадҳ хоҳад кард+.

20Зеро ки Ӯ аз афрози муқаддаси Худ мушоҳида кардааст:

Худованд аз осмон ба замин назар андохтааст,+
21Барои он ки оҳу нолаи бандиро бишнавад,
маҳкумони мамотро аз банд озод кунад,+

22То ки исми Худовандро дар Сион ба забон оваранд,
ва ҳамду санои Ӯро дар Ерусалим,+

23Вақте ки қавмҳо бо ҳам ҷамъ шаванд,
ва мамлакатҳо низ, то ки Худовандро ибодат намоянд.

24Куввати маро дар роҳ фурӯ нишонд,
рӯзҳоямро кӯтоҳ кард.

25Гуфтам: «Эй Худои ман! Маро дар нисфи рӯзҳоям набар.

Солҳои Ту то абадуддаҳр аст+.

26Дар замони қадим заминро буньёд кардаӣ,
ва осмон амали дастҳои Туст+.

27Онҳо фано хоҳанд шуд, валекин Ту қоим хоҳӣ буд;
ва ҳамаашон мисли ҷомае ҷиғда-ҷиғда хоҳанд шуд,
мисли пероҳане онҳоро хоҳӣ печонид;
ва онҳо мубаддал хоҳанд шуд+.
28Валекин Ту ҳамон ҳастӣ,
ва солҳои Ту тамом нахоҳад шуд+.
29Фарзандони бандагони Ту сокин хоҳанд шуд,
ва зурьёти онҳо пеши Ту барқарор хоҳанд буд»+.

ТАРОНАИ САДУ ДУЮМ

Мадҳ дар шаъни Худо барои марҳамат ва эҳсони Ӯ.

102^1Таронаи Довуд.

Эй ҷонам, Худовандро муборак бихон,
ва эй тамоми ботинам — исми қуддуси Ӯро+.
2Эй ҷонам, Худовандро муборак бихон,
ва ҳамаи некиҳои Ӯро фаромӯш накун.
3Ӯ ҳамаи гуноҳҳоятро меомурзад;
ҳамаи касалиҳоятро шифо мебахшад;+
4Ҳаётатро аз гӯр раҳо мекунад;
туро бо эҳсон ва марҳамат фаро мегирад;+
5Зеваратро аз зебоӣ сер мекунад;
ҷавоният ба мисоли уқоб нав мешавад+.
6Худованд адолатро ба амал меоварад,
ва додгариро барои ҳамаи ситамкашон.
7Тариқҳои Худро ба Мусо маълум кард,
корҳои Худро ба банӣ-Исроил.
8Худованд раҳим ва бахшанда аст,
собир ва пур аз эҳсон+.
9Ба сурати абадӣ мазаммат намекунад,
ва қаҳрашро то абад нигоҳ намедорад+.
10Бо мо мувофиқи хатоҳоямон амал накардааст,
ва моро мувофиқи гуноҳҳоямон сазо надодааст+.

11Зеро, ба андозае ки осмон аз замин баланд аст,
эҳсони Ӯ бар тарсгоронаш ба ҳамон андоза бузург аст+.

12Ба андозае ки шарқ аз ғарб дур аст,
ҷиноятҳои моро ба ҳамон андоза аз мо дур кардааст+.

13Чунон ки падар ба фарзандон марҳамат мекунад,
ончунон Худованд ба тарсгорони Худ марҳамат менамояд+.

14Зеро ки Ӯ сиришти моро медонад:

дар хотир дорад, ки мо хок ҳастем+.

15Айёми инсон мисли алаф аст,
мисли гули саҳрост: ончунон мешукуфад,+

16Аммо боде бар он мевазад, ва он нест мешавад,
ва маконаш дигар онро намешиносад+.
17Валекин эҳсони Худованд бар тарсгоронаш
аз азал то абад аст,
ва адолати Ӯ бар фарзандони фарзандон,+
18Бар онҳое ки аҳди Ӯро нигоҳ медоранд
ва фармудҳои Ӯро дар хотир доранд,
то ки онҳоро ба ҷо оваранд+.

19Худованд бар осмон тахти Худро барқарор намудааст,
ва малакути Ӯ бар ҳама ҳукмфармост+.

20Худовандро муборак бихонед, эй фариштагони Ӯ,
ки дар қувват паҳлавон ҳастед,
каломи Ӯро ба ҷо меоваред,
ва овози каломи Ӯро мешунавед+.

21Худовандро муборак бихонед, эй ҳамаи лашкарҳои Ӯ,
ва эй хизматгузорони Ӯ, ки иродаи Ӯро ба ҷо меоваред.

22Худовандро муборак бихонед, эй тамоми аъмоли Ӯ,
дар ҳамаи мақомҳои ҳукмфармоии Ӯ.

Эй ҷонам, Худовандро муборак бихон.

ТАРОНАИ САДУ СЕЮМ

Мадҳ кардани Худованд,

ки Офаридагори ҷаҳон мебошад.

103^1Эй ҷонам, Худовандро муборак бихон.

Худовандо, Худои ман! Бениҳоят бузург ҳастӣ;
шукӯҳ ва шавкат пероҳани Туст+.

2Нурро мисли ридое дар бар мекунӣ,
осмонро мисли саропардае паҳн менамоӣ+.

3Кӯшкҳои фалакии Худро бар обҳо месозӣ,
абрҳоро аробаи Худ мегардонӣ,
ки он бар болҳои бод ҳаракат мекунад+.

4Бодҳоро ба фариштагони Худ табдил медиҳӣ,
хизматгорони Худро ба оташи сӯзон+.

5Заминро бар асосҳояш барпо кардаӣ,
то абад фурӯ нахоҳад ғалтид+.

6Бо варта мисли либосе онро пӯшондаӣ;
бар кӯҳҳо обҳо меистад.

7Аз итоби Ту мегурезанд,
аз овози раъди Ту ба зудӣ қафо мегарданд+.

8Кӯҳҳо боло мераванд, водиҳо поён мефуроянд,
ба мақоме ки барояшон буньёд кардаӣ.

9Ҳадде гузоштаӣ, то ки аз он нагузаранд
ва баргашта, заминро напӯшонанд+.

10Чашмаҳоро ба наҳрҳо равона кардаӣ:

дар миёни кӯҳҳо ҷорӣ мешаванд,

11Ҳамаи ҳайвонҳои саҳроро об медиҳанд;
гӯрхарон ташнагии худро мешикананд.

12Бар онҳо мурғони ҳаво сокин мешаванд,
аз миёни навдаҳо овоз медиҳанд.

13Кӯҳҳоро аз кӯшкҳои фалакии Худ сероб мегардонӣ;
аз самараи аъмоли Ту замин сер мешавад.
14Алафро барои чорпо мерӯёнӣ,
ва сабзаро барои хизмати одамизод,
то ки аз замин нон ҳосил кунад,+
15Ва шароб, ки дили инсонро шод мегардонад,
ва равған, ки рухсори ӯ аз он медурахшад,
ва нон, ки дили инсонро қувват мебахшад+.
16Дарахтони Худованд шодоб мешаванд,
яъне арзҳои Лубнон, ки Ӯ шинондааст,
17Ки бар онҳо мурғон лона месозанд:
сарвҳо хонаи лайлак аст;
18Кӯҳҳои баланд барои бузҳои кӯҳист;
сахраҳо паноҳгоҳ аст барои заргӯшҳо+.
19Моҳро барои мӯҳлатҳо офаридааст;
офтоб ғуруби худро медонад+.
20Торикиро паҳн мекунӣ, ва шаб фаро мерасад;
дар он ҳамаи ҳайвонҳои ҷангал ҳаракат мекунанд;+

21Шерони ҷавон барои нахҷир наъра мезананд
ва хӯроки худро аз Худо металабанд+.

22Офтоб ки тулӯъ кард, ҷамъ мешаванд
ва дар лонаҳои худ мехобанд+.

23Одамизод барои фаъолияти худ берун меояд
ва то бегоҳӣ бо кори худ машғул мешавад.

24Чӣ бисьёр аст аъмоли Ту, эй Худованд!

Ҳамаро аз рӯи ҳикмат ба вуҷуд овардаӣ;
замин аз офаридаҳои Ту пур аст+.

25Инак баҳри бузург ва паҳновар:

дар он ҷо хазандагон сону шумор надоранд,
ҷонварҳои хурд ва калон.

26Дар он ҷо киштиҳо мегарданд;
ин аждар низ, ки офаридаӣ, то ки бо он бозӣ кунӣ.

27Ҳамаашон аз Ту чашми интизор доранд,
то ки ризқи онҳоро дар вақташ бирасонӣ+.
28Он чи ба онҳо медиҳӣ, ҷамъ карда мегиранд;
дасти Худро мекушоӣ, аз нозу неъмат сер мешаванд+.

29Рӯи Худро пинҳон мекунӣ, ошуфта мешаванд;
рӯҳи онҳоро кашида мегирӣ,
мемиранд ва ба хоки худ бармегарданд+.
30Рӯҳи Худро мефиристӣ, ба вуҷуд меоянд,
ва рӯи заминро нав мегардонӣ+.
31Ҷалоли Худованд то абад аст;
Худованд аз аъмоли Худ шод хоҳад буд+.

32Ба замин назар меандозад, он ба ларза меояд;
ба кӯҳҳо даст мерасонад, онҳо дуд мекунанд+.
33Тамоми умри худ дар шаъни Худованд
суруд хоҳам хонд;
то даме ки вучуд дорам, Худои худро хоҳам сароид+.

34Бигзор гуфтори ман ба Ӯ хуш ояд;
ман дар Худованд шод хоҳам буд.

35Бигзор хатокорон аз рӯи замин нест шаванд,
ва шарирон дигар боқӣ намонанд.

Эй ҷонам, Худовандро муборак бихон! Ҳалелуёҳ![*]

ТАРОНАИ САДУ ЧОРУМ

Баргузидагони Худо бояд ҳамеша Худоро ҷалол диҳанд ва аҳкоми Ӯро ба ҷо оваранд.

104^1•Худовандро ҳамд гӯед, исми Ӯро бихонед;
корномаҳои Ӯро дар байни қавмҳо шӯҳрат диҳед+.

2Дар шаъни Ӯ суруд хонед, Ӯро бисароед;
аз ҳамаи корҳои аҷоиби Ӯ сухан ронед+.

3Ба исми қуддуси Ӯ фахр кунед;
бигзор дили толибони Худованд шод бошад.

4Худованд ва қуввати Ӯро ҷӯё шавед;
рӯи Ӯро ҳамеша толиб бошед+.

5Корҳои аҷоиберо, ки Ӯ кардааст, ба ёд оваред:

мӯъҷизоти Ӯро, ва довариҳои даҳони Ӯро,+
6Эй зурьёти бандаи Ӯ Иброҳим,
эй банӣ-Яъқуб, ки баргузидагони Ӯ ҳастед.
7Ӯ Худованд Худои мост;
довариҳои Ӯ дар тамоми замин аст+.
8Аҳди Худро то абад дар хотир дорад,
ва каломеро, ки ба ҳазор насл амр фармудааст,+

9Он аҳдеро, ки бо Иброҳим бастааст,
ва қасамеро, ки барои Исҳоқ ёд кардааст,+

10Ва онро барои Яъқуб ба ҳукми қонун даровардааст,
ва барои Исроил ба ҳукми аҳди абадӣ,

11Яъне гуфтааст: «Замини Канъонро ба ту хоҳам дод,
то ки ҳиссаи мероси шумо шавад»;+

12Дар сурате ки онҳо ҳанӯз одамони башумор буданд;
хеле кам ва ғариб дар он ҷо буданд;+
13Ва аз халқе сӯи халқе овора шуда мегаштанд,
аз мамлакате сӯи қавми дигаре.
14Нагузошт, ки касе онҳоро озор диҳад;
ва подшоҳонро аз барои онҳо танбеҳ кард:+
15«Ба масеҳони Ман даст нарасонед,
ва ба анбиёи Ман бадӣ накунед»+.
16Ва қаҳтиро бар замин бихонд;
ҳамаи манбаъҳои нонро нобуд кард+.
17Пеш аз онҳо мардеро фиристод:
Юсуф ба ғуломӣ фурӯхта шуд+.
18Пойҳои ӯро бо завлона азият доданд;
оҳан бар ҷонаш омад,
19То даме ки сухани ӯ ба амал омад:
Сухани Худованд ӯро покиза кард+.
20Подшоҳ кас фиристод ва бандҳои ӯро кушод;
ва ҳукмфармои қавмҳо ӯро озод кард+.
21Ӯро бар хонаи худ оғо таъин кард,
ва ҳукмфармо бар тамоми мулки худ,+

22То ки мирони ӯро ба салоҳдиди худ бандӣ кунад,
ва пирони ӯро ҳикмат омӯзад.

23Ва Исроил ба Миср омад,
ва Яъқуб дар замини Ҳом ғурбатро ихтиёр кард+.

24Ва қавми Худро бағоят борвар кард,
ва онҳоро аз адуёнашон пурзӯртар гардонд+.
25Дили онҳоро чап кард,
то ки бо қавми Ӯ ба кин бошанд,
ва бар зидди бандагони Ӯ найрангҳо созанд+.
26Бандаи Худ Мусоро фиристод;
Ҳорунро низ, ки баргузида буд+.

27Суханони таъкиди Ӯро бо аломот ба онҳо пешниҳод карданд,
ва мӯъҷизотро дар замини Ҳом+.

28Зулмотро фиристод, ва торик шуд;
ва ба каломи Ӯ муқобилат накарданд+.

29Обҳои онҳоро ба хун табдил дод,
ва моҳиёни онҳоро миронид+.

30Замини онҳо аз ғукҳо пур шуд;
хонаҳои подшоҳонашон низ+.

31Гуфт, ва ҳашароти гуногун пайдо шуд,
шабушҳо низ дар тамоми ҳудуди онҳо+.

32Ба ҷои борон бар онҳо жола боронид,
ва оташи сӯзон бар замини онҳо+.

33Токҳо ва анҷирҳои онҳоро зад,
ва дарахтҳоро дар ҳудуди онҳо шикаст.

34Гуфт, ва малах пайдо шуд,
ва кирмак, ки сону шумор надошт+.

35Ва тамоми сабзаро дар замини онҳо хӯрданд,
ва самараи саҳроҳои онҳоро хӯрданд.

36Ва ҳар нахустзодаро дар замини онҳо зарба зад,
ибтидои тамоми қуввати онҳоро+.
37Ва онҳоро бо тилло ва нуқра берун овард,
ва дар сибтҳои Ӯ бемаҷоле набуд+.
38Миср аз баромада рафтани онҳо шод шуд,
зеро ки тарсашон онҳоро фаро гирифта буд+.
39Абре барои сояандозӣ паҳн кард,
ва оташе барои он ки шабона рӯшноӣ диҳад+.
40Талаб карданд, ва бедонаҳоро фиристод,
ва аз нони осмон онҳоро сер кард+.
41Кӯҳпораро шикоф кард, ва об ҷорӣ шуд,
дар ҷойҳои хушк мисли дарьё равон шуд+.
42Зеро ки каломи муқаддаси Худро ба ёд овард,
ва бандаи Худ Иброҳимро+.
43Ва қавми Худро бо шодӣ берун овард,
ва баргузидагони Худро бо тараннум+.
44Ва заминҳои халқҳоро ба онҳо дод,
ва меҳнати қабилаҳоро мерос гирифтанд,+
45То ки фароизи Ӯро нигоҳ доранд,
ва шариати Ӯро риоя кунанд. Ҳалелуёҳ!

ТАРОНАИ САДУ ПАНҶУМ

Мадҳ дар шаъни марҳамати Худованд нисбат ба қавми гуноҳкор.

105^1Ҳалелуёҳ. Худовандро ҳамд гӯед, зеро ки некӯст;
зеро ки эҳсони Ӯ то абад аст+.

2Кист, ки қудрати Худовандро тавсиф намуда тавонад,
тамоми ҳамду санои Ӯро бишнавонад?
3Хушо касоне ки инсофро нигоҳ медоранд,
ва ҳар вақт адолатро ба амал меоваранд!+
4Маро ба ёд ор, эй Худованд,
вақте ки ба қавми Худ таваҷҷӯҳ менамоӣ;
бо наҷоти Худ ба ман назар кун,
5То ки хушбахтии баргузидагони Туро бинам,
ба шодмонии халқи Ту шод шавам,
бо мероси Ту фахр кунам.
6Бо падарони Худ хато кардаем,
гуноҳкор шудаем, ба шарорат дода шудаем+.

7Падарони мо дар Миср корҳои аҷоиби Туро нафаҳмиданд,
эҳсонҳои зиёди Туро ба ёд наоварданд,
ва назди баҳр, назди баҳри Қулзум, ошӯб андохтанд+.

8Валекин ба хотири исми Худ онҳоро наҷот дод,
то ки қудрати Худро маълум кунад+.

9Ва баҳри Қулзумро итоб намуд, ва он хушк шуд;
ва онҳоро дар вартаҳо,
мисли биёбон, гирифта бурд+.
10Ва онҳоро аз дасти бадхоҳ наҷот дод,
ва аз дасти душман раҳо кард+.
11Ва об адуёни онҳоро пӯшонд:
Як нафар ҳам аз онҳо боқӣ намонд+.
12Ва ба суханони Ӯ имон оварданд,
ҳамду санои Ӯро сароиданд+.
13Аммо ба зудӣ аъмоли Ӯро фаромӯш карданд,
машварати Ӯро нигарон нашуданд+.
14Ва дар бодия ба ҳавову ҳавас дода шуданд,
ва Худоро дар биёбон озмуданд+.
15Ва дархосташонро ба онҳо дод,
вале лоғарие бар ҷони онҳо фиристод+.
16Ва дар бошишгоҳ ба Мусо ҳасад бурданд,
ва ба Ҳоруни қуддуси Худованд+.
17Замин кафида, Дотонро фурӯ бурд,
ва тӯдаи Абиромро пӯшонд+.
18Ва дар ҷамоаи онҳо оташ даргирифта,
алангаи он шариронро сӯзонд+.
19Дар Ҳӯриб гӯсолае сохтанд,
ва ба он бут саҷда карданд+.
20Ва ҷалоли худро иваз карданд
ба сурати гове ки алаф мехӯрад+.
21Худои наҷотдиҳандаи худро фаромӯш карданд,
ки корҳои бузург дар Миср карда буд,+
22Корҳои аҷоиб дар замини Ҳом,
корҳои саҳмгин назди баҳри Қулзум.
23Ва мехост онҳоро несту нобуд кунад,
агар баргузидаи Ӯ Мусо пеши Ӯ дар рахнагоҳ намеистод,
то ки ғазаби Ӯро аз ҳалокати онҳо баргардонад+.

24Ва аз замини дилпазир нафрат карданд:
ба каломи Ӯ имон наоварданд+.
25Ва дар хаймаҳои худ шиква мекарданд;
овози Худовандро намешуниданд.
26Ва дасти Худро бар онҳо бардошт,
то ки онҳоро дар биёбон афтонад,
27Ва зурьёташонро дар миёни халқҳо афтонад,
ва онҳоро дар заминҳо пароканда кунад+.
28Ба Баал-Фаӯр[*] часпиданд,
ва қурбониҳои мурдагонро мехӯрданд+.
29Бо кирдорҳои худ ба хашм оварданд,
ва бар онҳо вабо омад.
30Ва Финҳос бархоста, доварӣ кард,
ва он вабо аз байн рафт+.
31Ва ин барои ӯ адолат ҳисоб карда шуд,
аз насл ба насл то абад+.
32Ва назди оби Мерибо ба ғазаб оварданд,
ва Мусо аз боиси онҳо ҷазо дид;+
33Зеро ки рӯҳи ӯро ба ҳаяҷон оварданд,
ва бо лабонаш носазо гуфт+.
34Он қавмҳоро нест накарданд,
ки Худованд ба онҳо гуфта буд,+
35Балки бо халқҳо омехта,
аъмоли онҳоро ёд мегирифтанд+.
36Ва бутҳои онҳоро ибодат мекарданд,
ва онҳо барояшон доме буданд+.
37Ва писарони худ ва духтарони худро
барои девҳо қурбонӣ мекарданд;+
38Ва хуни бегуноҳро мерехтанд, яъне хуни
писарони худ ва духтарони худро,
ки барои бутҳои Канъон қурбонӣ мекарданд, —
ва замин аз хун наҷис шуд+.
39Ва бо аъмоли худ палид шуданд,
ва бо кирдорҳои худ зинокор гардиданд.
40Ва ғазаби Худованд бар қавми Ӯ аланга зад,
ва аз мероси Худ нафрат кард,
41Ва онҳоро ба дасти халқҳо супурд,
ва бадхоҳонашон бар онҳо ҳукмфармо шуданд+.
42Ва душманонашон онҳоро ба танг меоварданд,
ва зери дасти онҳо гардан мефуроварданд+.
43Чандин бор онҳоро раҳо кард,
вале онҳо бо худсарии худ ошӯб меандохтанд,
ва аз гуноҳи худ ба залолат меафтоданд+.
44Валекин дар тангии онҳо назар кард,
вақте ки тазаррӯи онҳоро шунид,+
45Ва аҳди Худро барои онҳо ба ёд овард,
ва аз рӯи эҳсонҳои зиёди Худ таассуф хӯрд,+

46Ва онҳоро пеши ҳамаи асиркунандагонашон марҳамат намуд+.

47Моро наҷот деҳ, эй Худованд Худои мо,
ва моро аз миёни халқҳо ҷамъ овар,
то ки исми қуддуси Туро ҳамд гӯем,
бо ҳамду санои Ту фахр намоем.

48Муборак аст Худованд Худои Исроил аз азал то абад!

Ва тамоми қавм бигӯянд: «Омин». Ҳалелуёҳ!+

ТАРОНАИ САДУ ШАШУМ

Ҳамд дар шаъни Худованд барои наҷот додани гуноҳкороне ки тавба кардаанд.

106^1Худовандро ҳамд гӯед, зеро ки некӯст;
зеро ки эҳсони Ӯ то абад аст+.

2Растагорони Худованд бигӯянд,
ки онҳоро Ӯ аз дасти аду раҳо кардааст;+

3Ва онҳоро аз мамлакатҳо ҷамъ овардааст:

аз шарқ ва ғарб, аз шимол ва ҷануб.

4Дар биёбон, дар роҳи бероҳа овора буданд;
шаҳри маскуне намеёфтанд.

5Гурусна ва ташна монданд,
ҷонашон андарунашон аз ҳол рафт.

6Вале дар тангии худ сӯи Худованд фарьёд кашиданд;
онҳоро аз мусибатҳошон раҳо кард.

7Ва онҳоро ба роҳи рост андохт,
то ки ба шаҳри маскун равона шаванд.

8Бигзор Худовандро барои эҳсони Ӯ ҳамд гӯянд,
ва барои корҳои аҷоиби Ӯ аз баҳри банӣ-одам!

9Зеро ки ҷони иштиёқмандро сер кардааст,
ва ҷони гуруснаро аз нозу неъмат пур кардааст+.

10Дар торикӣ ва зулмот менишастанд;
бандиёни мусибат ва оҳан буданд+.

11Зеро ки ба суханони Худо беитоатӣ карданд,
ва раъи Ҳаққи Таолоро хор диданд+.

12Ва дили онҳоро бо меҳнат фурӯ нишонд;
бемаҷол шуданд, ва мададгоре набуд+.

13Вале дар тангии худ сӯи Худованд фиғон карданд;
онҳоро аз мусибатҳошон наҷот дод.

14Онҳоро аз торикӣ ва зулмот берун овард,
ва бандҳошонро барканд.

15Бигзор Худовандро барои эҳсони Ӯ ҳамд гӯянд,
ва барои корҳои аҷоиби Ӯ аз баҳри банӣ-одам!

16Зеро ки дарҳои мисинро шикастааст,
ва ғалақаҳои оҳанинро пора кардааст+.

17Беақлон аз боиси роҳи ҷинояткоронаи худ
ва аз боиси гуноҳҳои худ азият мекашиданд.

18Ҷони онҳо аз ҳар хӯрок нафрат дошт,
ва ба дарвозаи мамот расида буданд+.

19Вале дар тангии худ сӯи Худованд фиғон карданд;
онҳоро аз мусибатҳошон наҷот дод.

20Каломи Худро фиристод, ва онҳоро шифо бахшид,
ва онҳоро аз гӯрҳошон халос кард+.

21Бигзор Худовандро барои эҳсони Ӯ ҳамд гӯянд,
ва барои корҳои аҷоиби Ӯ аз баҳри банӣ-одам!
22Ва қурбониҳои шукрона забҳ кунанд,
ва аъмоли Ӯро бо тараннум васф намоянд!+
23Касоне ки бо киштиҳо баҳр мепаймоянд
ва дар обҳои бисьёр кор мекунанд,
24Онҳо аъмоли Худовандро диданд,
ва корҳои аҷоиби Ӯро дар қаърҳо:
25Амр фармуд, ва боди тунде бархезонд,
ва мавҷҳои онро бардошт+.

26Ба осмонҳо мебароварданд, ба вартаҳо мефуроварданд;
ҷонашон дар мусибат ба ларза афтод.

27Мисли мастон чарх мезаданд ва мекалавиданд,
ва тамоми ҳикматашон саргум шуд+.

28Вале дар тангии худ сӯи Худованд фарьёд кашиданд;
ва онҳоро аз мусибатҳошон берун овард.

29Тундбодро ба хомӯшӣ мубаддал кард,
ва мавҷҳои онҳо сокит шуд+.

30Ва шод шуданд, ки хомӯш гардид;
ва онҳоро ба мавзеи дилхоҳашон бурда расонд.

31Бигзор Худовандро барои эҳсони Ӯ ҳамд гӯянд,
ва барои корҳои аҷоиби Ӯ аз баҳри банӣ-одам!

32Ва Ӯро дар ҷамъомади қавм болобардор кунанд,
ва дар маҷлиси пирон Ӯро мадҳ намоянд!
33Дарьёҳоро ба биёбон табдил медиҳад,
ва чашмаҳои обро ба ташназамин,+
34Замини ҳосилхезро ба шӯрзамин,
аз боиси бадии сокинони он+.
35Биёбонро ба кӯли об табдил медиҳад,
ва замини хушкидаро ба чашмаҳои об+.
36Ва гуруснагонро дар он ҷо ҷойгир мекунад,
ва шаҳри маскун месозанд;

37Ва саҳроҳоро кишт мекунанд, ва токзорҳо мешинонанд,
ва онҳо ҳосили фаровон меоваранд.

38Ва онҳоро баракат медиҳад, ва онҳо бағоят борвар мешаванд;
ва чорпои онҳоро кам намекунад+.

39Вале камшумор мешаванд ва аз фишори бадӣ
ва ғаму ғусса ба залолат меафтанд.

40Забуниро бар мирон мерезад,
ва онҳоро дар бодияи бероҳа сарсону саргардон мекунад+.

41Валекин мискинро аз залолат боло мебардорад;
ва хонаводаҳоро мисли рамаи гӯсфандон сершумор мегардонад+.

42Росткорон инро дида, шод мешаванд;
ва ҳамаи ноинсофон даҳони худро мебанданд+.

43Касе ки соҳиби ҳикмат аст, ба ин чизҳо диққат медиҳад;
ва эҳсонҳои Худовандро хоҳанд фаҳмид+.

ТАРОНАИ САДУ ҲАФТУМ

Суруд дар шаъни Худо барои наҷот додани баргузидагон ва хоку туроб кардани душманон.

107^1•Суруд. Таронаи Довуд.

2Дилам қавист, эй Худо;
суруд хоҳам хонд ва хоҳам сароид; рӯҳам низ+.

3Эй уд ва барбат, бедор шав!

Ман субҳидамро бедор хоҳам кард+.

4Туро, эй Худованд, дар миёни қавмҳо ҳамд хоҳам гуфт:

ва Туро дар миёни қабилаҳо хоҳам сароид.

5Зеро ки эҳсони Ту бузург аст фавқи осмонҳо,
ва ростии Ту то афлок аст+.

6Бар осмонҳо баланд шав, эй Худо,
ва ҷалоли Ту бар тамоми замин бод.

7Барои он ки дӯстони Ту халосӣ ёбанд,
бо ямини Худ наҷот деҳ, ва маро иҷобат намо.

8Худо дар қудси Худ гуфтааст:

«Хурсанд хоҳам шуд, Шакемро тақсим хоҳам кард,
ва водии Суккӯтро чен хоҳам намуд+.

9Ҷилъод аз они Ман аст, Менашше аз они Ман;
ва Эфроим хӯди Ман аст, Яҳудо чӯбдасти салтанати Ман;

10Мӯоб тоси шустушӯи Ман аст;
бар Адӯм кафши Худро хоҳам партофт;
бар замини Фалиштӣ фарьёд хоҳам зад».

11Кист, ки маро ба шаҳри қалъадор дарорад?

Кист, ки маро ба Адӯм ҳидоят намояд?

12Оё на Ту, эй Худо, моро партофтаӣ,
ва бо лашкарҳои мо, эй Худо, берун намеоӣ?

13Ба мо аз дасти аду ёварӣ намо,
зеро ки мадади одамизод ҳеҷ аст+.

14Бо Худо зафар хоҳем ёфт,
ва Ӯ адуёни моро хоку туроб хоҳад кард.

ТАРОНАИ САДУ ҲАШТУМ

Дуои шахси гирифтори таъқибот дар бораи наҷот додан аз душманон.

108^1Барои сардори муғанниён. Таронаи Довуд.

Эй Худои ҳамду санои ман, хомӯш набош!+
2Зеро ки даҳони шарорат ва даҳони макрро
бар ман кушодаанд:
бо забони кизб ба ман сухан меронанд;+
3Ва бо суханони адоват маро иҳота менамоянд,
ва бесабаб бо ман ҷанг мекунанд;+

4Ба ивази муҳаббати ман маро таъқиб менамоянд,
валекин ман дуогӯй;
5Ба ивази некӣ ба ман бадӣ мекунанд,
ва ба ивази муҳаббати ман — адоват+.
6Шариреро бар ӯ таъин намо,
ва бигзор иблис ба ямини ӯ биистад+.
7Вақте ки ӯ ба мурофиа меояд, бигзор айбдор
шуда барояд,
ва дуои ӯ барои ӯ гуноҳ ҳисоб ёбад;+

8Умри ӯ кӯтоҳ шавад; ҷоҳу ҷалоли ӯро дигаре бигирад;+

9Фарзандони ӯ ятим монанд, ва занаш бева шавад;+

10Ва фарзандони ӯ дарбадар гашта, гадоӣ кунанд,
ва аз харобазори худ дур афтода, мадад пурсанд;+

11Қарзхоҳ тамоми молу мулки ӯро забт кунад,
ва бегонаҳо меҳнати ӯро толону тороҷ намоянд;
12Касе набошад, ки ба ӯ эҳсон кунад,
ва касе набошад, ки ба ятимони ӯ раҳм намояд;
13Зурьёти ӯ гирифтори ҳалокат гарданд:
дар насли дигар номашон маҳв шавад;+
14Гуноҳи падарони ӯ назди Худованд зикр ёбад,
ва хатои модари ӯ аз хотир наравад;+
15Дар мадди назари Худованд ҳамеша бошанд,
ва Ӯ зикри онҳоро аз замин нест кунад,+

16Аз барои он ки ӯ эҳсон карданро дар ёд надошт,
балки одами мискин ва камбағал
ва дилрешро таъқиб мекард, то ки ба мурдан расонад.

17Ва лаънатро дӯст медошт, ва он ба сари ӯ омад;
ва баракатро хоҳон набуд, ва он аз ӯ дур шуд.
18Ва лаънатро мисли либоси худ дар бар кард,
ва он мисли об андаруни ӯ дохил шуд,
ва мисли равған дар устухонҳои ӯ+.
19Пас бигзор он барои ӯ мисли ҷомае бошад,
ки ӯ пӯшида мегардад,
ва мисли миёнбанде ки бо он ҳамеша камар мебандад.

20Чунин аст подош аз ҷониби Худованд барои адуёнам,
ва барои онҳое ки бар чонам бадгӯӣ мекунанд!

21Валекин Ту, эй Худованд Худо, ба хотири исми Худ бо ман амал намо,
зеро ки эҳсони Ту некӯст; маро раҳоӣ деҳ+.

22Зеро ки ман мискин ва камбағал ҳастам,
ва дилам андаруни ман реш-реш аст+.

23Мисли сояи шомгоҳ ба боди фано меравам;
мисли малах ронда мешавам+.

24Зонуҳоям аз рӯзадорӣ бемаҷол гардидааст,
ва ҷисмам бе равған монда, лоғар шудааст.

25Ва ман назди онҳо нангин шудаам:

маро дида, сари худро меҷунбонанд.

26Маро мададгор бош, эй Худованд Худои ман!

Бо эҳсони Худ маро наҷот деҳ,

27То бидонанд, ки ин дасти Туст,
ва Ту, эй Худованд, инро кардаӣ.

28Онҳо лаънат мехонанд, вале Ту баракат деҳ;
бигзор онҳо қиём карда, шарманда шаванд,
вале бандаи Ту шод гардад.

29Адуёнам либоси расвоӣ дар бар кунанд,
ва шармандагии худро мисли ҷомае бипӯшанд+.

30Худовандро бо забони худ бағоят ҳамд хоҳам гуфт,
ва дар миёни мардуми бисьёр Ӯро мадҳ хоҳам кард.

31Зеро ки ба ямини мискин меистад,
то ӯро аз онҳое ки ҷонашро маҳкум кардан мехоҳанд, наҷот диҳад+.

ТАРОНАИ САДУ НӮҲУМ

Нубувват дар бораи ҷалол ёфтани Писари Худо.

109^1Таронаи Довуд.

Худованд ба Худованди ман гуфт:

«Ба ямини Ман бинишин,
то душманони Туро зери пои Ту андозам»+.

2Асои қуввати Туро Худованд аз Сион хоҳад фиристод;
дар миёни душманони Худ хукмронӣ намо+.
3Қавми Ту дар рӯзи қуввати Ту ба ихтиёр
ҳозир шуданд, дар сару либоси қудсият;
аз батни субҳидам шабнами ҷавонии Ту барои Туст.

4Худованд қасам хӯрдааст, ва таассуф нахоҳад хӯрд:

Ту коҳин ҳастӣ то абад, ба монанди Малкисодақ+.

5Худованд ба ямини Туст.

Дар рӯзи ғазаби Худ подшоҳонро шикаст хоҳад дод,+

6Бар халқҳо доварӣ хоҳад намуд, —
аз ҷасадҳои мурда пур хоҳад кард;
сарро дар замини паҳновар хоҳад кӯфт;+
7Аз наҳри сари роҳ хоҳад нӯшид,
бинобар ин сар хоҳад бардошт.

ТАРОНАИ САДУ ДАҲУМ

Ҳамду сано барои наҷот додани баргузидагоне ки аҳкоми Худоро ба ҷо меоваранд.

110^1Ҳалелуёҳ.

Худовандро бо тамоми дил ҳамд хоҳам гуфт
дар шӯрои росткорон ва дар ҷамоат+.

2Аъмоли Худованд бузург аст;
матлуб аст барои ҳамаи шавқмандони он+.

3Кори Ӯ шукӯҳ ва шавкат аст;
ва адолати Ӯ то абад қоим аст+.

4Корҳои аҷоиби Худро василаи зикр гардондааст;

Худованд бахшанда ва раҳим аст+.

5Ба тарсгорони Худ ризқу рӯзӣ додааст;
аҳди Худро ба сурати абадӣ дар хотир дорад+.

6Куввати аъмоли Худро ба қавми Худ зоҳир сохт,
то ки мероси халқҳоро ба онҳо бидиҳад.

7Аъмоли дастҳои Ӯ ростӣ ва инсоф аст;
ҳамаи фармудҳои Ӯ боэътимод аст:

8То абад матин аст; бар ростӣ ва росткорӣ асос ёфтааст.

9Раҳоӣ барои қавми Худ фиристод,
аҳди Худро ба сурати абадӣ амр фармуд;
исми Ӯ қуддус ва саҳмгин аст!+
10Тарси Худованд ибтидои ҳикмат аст,
хиради некӯст барои ҳар касе ки онҳоро
ба ҷо меоварад;
ҳамду санои Ӯ то абад қоим аст+.

ТАРОНАИ САДУ ЁЗДАҲУМ

Ваъдаи хушбахтӣ ба тарсгорони Худованд.

111^1Ҳалелуёҳ.

Хушо касе ки аз Худованд метарсад;
ба аҳкоми Ӯ бисьёр шавқ дорад+.

2Зурьёти ӯ дар замин зӯровар хоҳанд буд;
насли росткорон баракат хоҳанд ёфт+.

3Фаровонӣ ва сарват дар хонаи ӯст;
ва адолати ӯ то абад қоим аст+.

4Дар торикӣ барои росткорон нур тулӯъ мекунад;
бахшанда ва раҳим ва одил аст+.

5Некӯст касе ки мебахшад ва қарз медиҳад;
корҳои худро аз рӯи инсоф мураттаб менамояд+.

6Зеро ки ҳаргиз фурӯ нахоҳад ғалтид:

одил то абад зикр хоҳад ёфт+.

7Аз овозаи бад наметарсад;
дилаш қавист, ба Худованд таваккал мекунад+.

8Дилаш матин аст, наметарсад;
то даме ки нокомии адуёнашро бубинад+.

9Исроф намудааст: ба мискинон тақсим карда додааст;
адолаташ то абад қоим аст;
шохаш дар ҷалол баланд хоҳад шуд+.
10Шарир инро дида, ба хашм хоҳад омад,
дандонҳояшро ғиҷиррос занонда, сӯзу гудоз хоҳад кард;
орзуи шарирон нест хоҳад шуд+.

ТАРОНАИ САДУ ДУВОЗДАҲУМ

Исми Худованд муборак бод.

112^1Ҳалелуёҳ.

Эй бандагони Худованд, мадҳ кунед!

Исми Худовандро мадҳ кунед!

2Исми Худованд муборак бод, аз ҳоло ва то абад!+

3Аз тулӯи офтоб то ғуруби он
исми Худованд мамдӯҳ аст+.
4Худованд бар ҳамаи халқҳо баланд аст;
ҷалоли Ӯ бар осмонҳост+.
5Кист монанди Худованд Худои мо,
ки бар афрозҳо нишаста,+

6Хам мешавад, то ки бар осмон ва бар замин назар кунад+?

7Бенаворо аз хок мебардорад,
мискинро аз ахлот баланд мекунад,+
8То ки бо мирон шинонад, бо мирони қавми Худ.

9Зани нозойро дар хона мешинонад ҳамчун модаре ки аз фарзандонаш шодмон аст. Ҳалелуёҳ!+

ТАРОНАИ САДУ СЕЗДАҲУМ

Ҳамд ва шукрона дар шаъни Худо.

113^1Вақте ки Исроил аз Миср берун омад,
ва хонадони Яъқуб аз қавми бегоназабон,+

2Яҳудо қудси Ӯ буд, Исроил — ҳокимияти Ӯ.

3Баҳр инро дида, гурехт; Урдун қафо гашт+.

4Кӯҳҳо мисли қӯчқорон ҷастухез карданд,
ва талҳо — мисли барраҳо+.

5Туро чӣ шуд, эй баҳр, ки гурехтӣ?

Ва эй Урдун, ки қафо гаштӣ?

6Ва эй кӯҳҳо, ки мисли қӯчқорон ҷастухез кардед,
ва эй талҳо, ки мисли барраҳо?
7Аз ҳузури Худованд ба ларзиш ой, эй замин!
Аз ҳузури Худои Яъқуб,+
8Ки кӯҳпораро ба кӯли об табдил медиҳад,
ва санги хороро ба чашмаи об+.
9На моро, эй Худованд, на моро,
балки исми Худро ҷалол деҳ;
ба хотири эҳсони Худ, ба хотири ростии Худ.
10Чаро халқҳо гӯянд: «Худои онҳо куҷост?»+
11Валекин Худои мо дар осмон аст;
ҳар чӣ хоҳад, ба амал меоварад+.

12Бутҳои онҳо нуқра ва тиллост, амали дастҳои одамизод+.

13Онҳо даҳон доранд, вале ҳарф намезананд;
чашм доранд, вале намебинанд;+
14Гӯш доранд, вале намешунаванд;
бинӣ доранд, вале намебӯянд;
15Даст доранд, вале ламс намекунанд,
по доранд, вале роҳ намераванд;
аз гулӯи худ садое намебароранд+.
16Созандагонашон мисли онҳо хоҳанд буд,
ва ҳар касе ки ба онҳо таваккал мекунад+.
17Эй Исроил! Ба Худованд таваккал кунед;
мададгори онҳо ва сипари онҳо Ӯст.

18Эй хонадони Ҳорун! Ба Худованд таваккал кунед;
мададгори онҳо ва сипари онҳо Ӯст+.

19Эй тарсгорони Худованд!

Ба Худованд таваккал кунед;
мададгори онҳо ва сипари онҳо Ӯст.

20Худованд моро ба ёд оварда, баракат хоҳад дод;
хонадони Исроилро баракат хоҳад дод;
хонадони Ҳорунро баракат хоҳад дод;
21Тарсгорони Худовандро баракат хоҳад дод;
хурдонро бо бузургон.
22Худованд шуморо афзун хоҳад кард;
шумо ва фарзандони шуморо+.
23Шумо мубораки Худованд ҳастед,
ки Ӯ осмон ва заминро офаридааст.
24Осмон осмони Худованд аст,
валекин заминро ба банӣ-одам додааст.
25На мурдагон Худовандро мадҳ мекунанд,
ва на ҳамаи фурӯравандагони гӯр+.
26Вале мо Худовандро муборак хоҳем хонд,
аз ҳоло ва то абад.
Ҳалелуёҳ!+

ТАРОНАИ САДУ ЧОРДАҲУМ

Шодмонӣ дар бораи наҷот.

114^1Худовандро дӯст медорам,
зеро ки овози маро, зориҳои маро мешунавад;+

2Зеро ки гӯши Худро сӯи ман хам намудааст,
бинобар ин тамоми умри худ Ӯро хоҳам хонд.

3Камандҳои мамот маро фаро гирифт
ва азобҳои гӯр маро дарьёфт;
ба тангӣ ва ғаму ғусса дучор шудам+.

4Он гоҳ исми Худовандро хондам:

«Лутфан, эй Худованд, ҷонамро бираҳон».

5Худованд бахшанда ва одил аст;
ва Худои мо раҳмон аст+.

6Худованд соддадилонро нигоҳдорӣ мекунад:

ранҷур будам, ва маро наҷот дод.

7Эй ҷонам, ба оромии худ баргард,
зеро ки Худованд ба ту таваҷҷӯҳ намудааст+.

8Зеро ки ҷонамро аз мамот халосӣ додаӣ,
чашмамро аз ашк, поямро аз лағҷидан+.

9Пеши Худованд дар замини зиндаҳо роҳ хоҳам рафт+.

ТАРОНАИ САДУ ПОНЗДАҲУМ

Мамоти порсоён дар назари Худованд гарон аст.

115^1Имон доштам, бинобар ин мегуфтам:

«Ман бағоят уқубат кашидаам»+.

2Ман дар маъюсии худ мегуфтам:

«Ҳар одам козиб аст»+.

3Ба Худованд чӣ подош диҳам
барои ҳамаи некиҳое ки ба ман кардааст+?

4Косаи наҷотро хоҳам бардошт,
ва исми Худовандро хоҳам хонд.

5Назрҳоямро ба Худованд адо хоҳам кард,
пеши тамоми қавми Ӯ+.

6Мамоти порсоёни Худованд дар назари Ӯ гарон аст+.

7Лутфан, эй Худованд, ман бандаи Ту ҳастам;
ман бандаи Ту ва писари канизи Ту ҳастам;
бандҳои маро кушодаӣ+.
8Барои Ту қурбонии шукронаро забҳ хоҳам кард,
ва исми Худовандро хоҳам хонд+.
9Назрҳоямро ба Худованд адо хоҳам кард,
пеши тамоми қавми Ӯ,
10Дар саҳнҳои хонаи Худованд;
андаруни ту, эй Ерусалим! Ҳалелуёҳ!

ТАРОНАИ САДУ ШОНЗДАҲУМ

Эҳсони бузурги Худованд ба одамон.

116^1Худовандро мадҳ кунед, эй ҳамаи халқҳо!
Ӯро ситоиш намоед, эй ҳамаи умматҳо!+
2Зеро ки эҳсони Ӯ бар мо ғолиб омадааст;
ва ростии Худованд то абад аст.
Ҳалелуёҳ!+

ТАРОНАИ САДУ ҲАФДАҲУМ

Ҳамду санои одилон дар шаъни Худованд.

117^1Худовандро ҳамд гӯед, зеро ки некӯст;
зеро ки эҳсони Ӯ то абад аст+.

2Исроил бигӯянд: «Зеро ки эҳсони Ӯ то абад аст!»

3Хонадони Ҳорун бигӯянд:

«Зеро ки эҳсони Ӯ то абад аст!»

4Тарсгорони Худованд бигӯянд:

«Зеро ки эҳсони Ӯ то абад аст!»

5Аз тангӣ Худовандро хондам;

Худованд маро дар вусъатобод иҷобат намуд+.

6Худованд бо ман аст, нахоҳам тарсид:

одамизод ба ман чӣ метавонад бикунад+?

7Худованд мададгори ман аст,
ва ман нокомии бадхоҳони худро хоҳам дид+.

8Паноҳ бурдан ба Худованд беҳ аст
аз таваккал кардан ба одамизод+.

9Паноҳ бурдан ба Худованд беҳ аст
аз таваккал кардан ба мирон.

10Ҳамаи халқҳо маро иҳота кардаанд; —
ба исми Худованд онҳоро албатта нест хоҳам кард+.

11Даври маро гирифтаанд ва маро иҳота кардаанд; —
ба исми Худованд онҳоро албатта нест хоҳам кард.

12Мисли занбӯрҳо даври маро гирифтаанд,
мисли оташи хорзор хомӯш шудаанд; —
ба исми Худованд онҳоро албатта нест хоҳам кард.

13Маро сахт тела додӣ, то ки афтам,
вале Худованд ба ман мадад расонд.

14Худованд қуввати ман ва суруди ман аст,
ва наҷоти ман шудааст+.

15Овози тараннум ва наҷот дар хаймаҳои одилон аст;
ямини Худованд бо қудрат амал мекунад+.

16Ямини Худованд баланд мебардорад;
ямини Худованд бо қудрат амал мекунад.

17Нахоҳам мурд, балки зиндагӣ хоҳам кард,
ва аъмоли Худовандро эълон хоҳам намуд+.

18Худованд маро сахт ҷазо дод,
валекин маро ба мурдан нарасонд.

19Дарвозаҳои адолатро барои ман воз кунед;
ба онҳо даромада, Худовандро ҳамд хоҳам гуфт+.

20Инак дарвозаи Худованд;
одилон ба он дохил хоҳанд шуд+.
21Туро ҳамд мегӯям,
зеро ки маро иҷобат намудаӣ ва наҷоти ман шудаӣ.

22Санге ки меъморон рад карданд,
санги сари гӯшаи бино гардид:+

23Ин аз ҷониби Худованд шуд,
ва дар назари мо ҳайратангез аст.

24Ҳамин рӯзро Худованд ба амал овард:

дар он ба ваҷд омада, шодӣ хоҳем кард.

25Лутфан, эй Худованд, наҷот деҳ!

Лутфан, эй Худованд, комьёб соз!

26Муборак аст Он ки ба исми Худованд меояд!

Шуморо аз хонаи Худованд баракат мехоҳем+.

27Худованд Худост, ки моро нур бахшидааст;
қурбониро бо танобҳо баста, то бурҷҳои қурбонгоҳ баред+.

28Ту Худои ман ҳастӣ, ва Туро ҳамд мегӯям;
эй Худои ман, Туро болобардор менамоям.

29Худовандро ҳамд гӯед, зеро ки некӯст;
зеро ки эҳсони Ӯ то абад аст+.

ТАРОНАИ САДУ ҲАЖДАҲУМ

Қуввати мӯъҷизаосои каломи Худо.

118^1Хушо касони ростроҳ,
ки мувофиқи шариати Худованд рафтор мекунанд+.

2Хушо онҳое ки шаҳодоти Ӯро риоя мекунанд,
бо тамоми дил толиби Ӯ мебошанд.

3Ноинсофӣ низ намекунанд, бо роҳҳои Ӯ мераванд+.

4Ту фармудҳои Худро амр кардӣ,
то ки онҳоро пурра ба ҷо оварем.
5Кошки роҳҳои ман дуруст мебуд,
то ки фароизи Туро нигоҳ дорам!
6Он гоҳ хиҷил нахоҳам шуд,
вақте ки ба тамоми аҳкоми Ту назар андозам+.
7Туро бо ростии дил ҳамд хоҳам гуфт,
вақте ки довариҳои одилонаи Туро таълим гирам.

8Фароизи Туро нигоҳ хоҳам дошт;
маро тамоман тарк накун+.

9Ба чӣ васила ҷавон роҳи худро покиза медорад?

Бо нигоҳ доштани худ мувофиқи каломи Ту+.

10Бо тамоми дили худ толиби Ту шудаам;
маро нагузор, ки саҳв карда, аз аҳкоми Ту сар тобам+.

11Сухани Туро дар дили худ ниҳон доштаам,
то ки пеши Ту хато накунам+.

12Эй Худованд, Ту муборак ҳастӣ!

Фароизи Худро ба ман таълим деҳ+.

13Ҳамаи довариҳои даҳони Туро
бо лабҳои худ баён кардаам+.

14Дар роҳи шаҳодоти Ту хурсандам,
чунон ки дар сарвати беҳтарин+.

15Дар бораи фармудҳои Ту фикру хаёл мекунам,
ва ба роҳҳои Ту назар меандозам+.

16Аз фароизи Ту ҳаловат мебарам;
каломи Туро фаромӯш нахоҳам кард.

17Ба бандаи Худ таваҷҷӯҳ намо,
то ки зинда монам ва каломи Туро нигоҳдорӣ кунам.

18Чашмони маро воз кун,
то ки аз Тавроти Ту корҳои аҷоибро бубинам.

19Ман дар замин ғариб ҳастам;
аҳкоми Худро аз ман пинҳон надор+.

20Ҷонам ба лаб омадааст аз орзуи он ки
довариҳои Туро дар ҳар вақт бидонад+.

21Бадқасдони малъунро,
ки аз аҳкоми Ту сар метобанд, итоб намудаӣ+.

22Маломат ва тамасхурро аз ман дафъ кун,
зеро ки шаҳодоти Туро риоя намудаам.

23Мирон низ нишаста, ба муқобили ман сухан меронанд;
аммо бандаи Ту дар бораи фароизи Ту
фикру хаёл мекунад+.

24Шаҳодоти Ту низ ҳаловати ман аст,
машваратчиёни ман аст.

25Ҷонам ба хок яксон шудааст;
аз рӯи каломи Худ маро зинда гардон.

26Роҳҳои худро баён кардаам, ва маро иҷобат намудаӣ;
фароизи Худро ба ман таълим деҳ.

27Тариқи фармудҳои Худро ба ман бифаҳмон,
то ки дар бораи корҳои аҷоиби Ту фикру хаёл кунам.

28Ҷонам аз андӯҳ об шудааст;
аз рӯи каломи Худ маро қоим гардон+.
29Роҳи кизбро аз ман дур кун,
ва шариати Худро ба ман ато фармо.
30Тариқи ростиро баргузидаам;
довариҳои Туро пеши назари худ мебинам.
31Ба шаҳодоти Ту часпидаам;
Худовандо, маро хиҷил накун.
32Бо роҳи аҳкоми Ту хоҳам давид,
зеро ки диламро фараҳ хоҳӣ бахшид.
33Тариқи фароизи Худро, эй Худованд,
ба ман нишон деҳ, то ки онро то ба охир пайравӣ намоям.

34Маро фаҳм бибахш, то ки шариати Туро
пайравӣ намоям,
ва онро бо тамоми дил нигоҳдорӣ кунам+.
35Маро ба роҳи аҳкоми Худ ҳидоят намо,
зеро ки онро хостаам.
36Диламро ба шаҳодоти Худ моил гардон,
ва на ба тамаъкорӣ+.

37Чашмонамро аз дидани чизҳои ҳеҷу пуч пешгирӣ намо;
дар тариқи Худ маро зинда гардон.

38Сухани Худро бо бандаи Худ,
ки ба тарси Ту дода шудааст, иҷро намо.

39Маломати маро, ки аз он метарсам, пешгирӣ намо,
зеро ки довариҳои Ту некӯст.

40Инак, фармудҳои Туро орзумандам;
аз рӯи адолати Худ маро зинда гардон.

41Бигзор эҳсонҳои Ту, эй Худованд, бар ман биёяд,
ва наҷоти Ту мувофиқи сухани Ту,

42То ки ба ҷавоби бадгӯи худ чизе гуфта тавонам,
зеро ки ба каломи Ту таваккал кардаам+.
43Ва каломи ростиро аз даҳонам тамоман нагир;
зеро ки ба довариҳои Ту умед бастаам;
44Ва шариати Туро ҳамеша
нигоҳдорӣ хоҳам кард то абад.
45Дар вусъатобод роҳ хоҳам рафт,
зеро ки фармудҳои Туро ҷӯё шудаам.
46Дар бораи шаҳодоти Ту пеши подшоҳон
сухан хоҳам ронд, ва ор нахоҳам дошт+.
47Ва аз аҳкоми Ту, ки дӯст медорам,
ҳаловат хоҳам бурд+.
48Ва кафҳои худро сӯи аҳкоми Ту,
ки дӯст медорам, хоҳам бардошт,
ва дар бораи фароизи Ту фикру хаёл хоҳам кард.

49Каломи Худро бо бандаи Худ ба ёд ор,
ки ба василаи он маро умед бахшидаӣ.

50Ин дар мусибатам тасаллои ман аст,
зеро ки сухани Ту маро зинда гардонд.

51Бадқасдон маро бисьёр тамасхур карданд;
бо вуҷуди он аз шариати Ту сар натофтам+.

52Довариҳои қадимии Туро, эй Худованд,
ба ёд меовардам, ва тасаллӣ меёфтам.

53Оташинӣ маро дар бар мегирад аз шарироне
ки шариати Туро тарк кардаанд+.

54Фароизи Ту сурудҳои ман буд дар ғарибистони ман+.

55Шабона исми Туро, эй Худованд, ба ёд меовардам,
ва шариати Туро нигоҳдорӣ мекардам.

56Он аз они ман гардидааст,
зеро ки фармудҳои Туро риоя намудаам.

57Худованд насибаи ман аст;
гуфтам, ки каломи Туро нигоҳдорӣ кунам+.

58Марҳамати Туро бо тамоми дил илтиҷо кардаам:

мувофиқи сухани Худ ба ман марҳамат намо.
59Роҳҳоямро андешидаам,
ва пойҳоямро сӯи шаҳодоти Ту баргардондаам.
60Барои нигоҳдории аҳкоми Ту шитофтаам
ва дер накардаам.
61Камандҳои шарирон маро иҳота намуд;
лекин шариати Туро фаромӯш накардам+.
62Нисфи шаб мехестам, то ки Туро ҳамд гӯям
барои довариҳои одилонаи Ту+.
63Ман ба ҳамаи онҳое ки аз Ту метарсанд,
рафиқ ҳастам;
ва ба онҳое ки фармудҳои Туро
нигоҳдорӣ мекунанд.
64Аз эҳсони Ту, эй Худованд, замин пур аст;
фароизи Худро ба ман таълим деҳ+.
65Ба бандаи Худ, эй Худованд,
мувофиқи каломи Худ некӣ кардаӣ.
66Ақли некӯ ва донишро ба ман таълим деҳ;
зеро ки ба аҳкоми Ту имон овардаам.

67Пеш аз он ки ба залолат афтам, ман саҳв менамудам;
вале акнун сухани Туро нигоҳдорӣ мекунам.

68Ту некӯ ва некӯкор ҳастӣ;
фароизи Худро ба ман таълим деҳ+.

69Бадқасдон дар ҳаққи ман дурӯғ мебофанд;
лекин ман бо тамоми дил фармудҳои Туро пайравӣ хоҳам кард+.

70Дили онҳо мисли дунба равған бастааст;
лекин ман аз шариати Ту ҳаловат мебарам+.

71Барои ман некӯст, ки уқубат кашидаам,
то ки фароизи Туро таълим гирам+.

72Барои ман шариати даҳони Ту беҳ аст
аз ҳазорҳо тилло ва нуқра+.

73Дастҳои Ту маро офаридааст ва барпо кардааст;
маро фаҳм бибахш, то ки аҳкоми Туро таълим гирам+.

74Тарсгорони Ту маро дида, шод хоҳанд шуд,
зеро ки ба каломи Ту умед бастаам+.

75Медонам, эй Худованд, ки довариҳои Ту одилона аст;
ва маро барҳақ уқубат додаӣ.
76Пас, бигзор эҳсони Ту тасаллои ман гардад;
мувофиқи сухани Ту бо бандаи Ту.
77Бигзор марҳамати Ту бар ман биёяд,
то ки зинда шавам;
зеро ки шариати Ту ҳаловати ман аст.
78Бигзор бадқасдон хиҷил шаванд,
зеро ки ноҳақ ба ман ноинсофӣ карданд;
аммо ман дар бораи фармудҳои Ту фикру хаёл мекунам.

79Бигзор тарсгорони Ту сӯи ман баргарданд,
ва шаҳодоти Туро бидонанд.

80Бигзор дилам дар фароизи Ту комил бошад,
то ки хиҷил нашавам+.

81Ҷонам барои наҷоти Ту хаста мешавад:

ба каломи Ту умед бастаам.

82Чашмонам барои сухани Ту хаста мешавад;
мегӯям: «Кай маро тасаллӣ хоҳӣ дод?»+

83Зеро ки мисли машки дудхӯрда гардидаам;
аммо фароизи Туро фаромӯш накардаам.

84Чӣ қадар аст рӯзҳои бандаи Ту?

Таъқибкунандагони маро кай доварӣ хоҳӣ кард+?

85Бадқасдон, ки ба шариати Ту мувофиқ нестанд,
барои ман чоҳҳо канданд+.

86Тамоми аҳкоми Ту ҳақ асту рост;
маро ноҳақ таъқиб мекунанд; ба ман ёварӣ намо.

87Кам монда буд, ки дар замин кори маро тамом кунанд;
валекин ман фармудҳои Туро тарк накардам.

88Аз рӯи эҳсони Худ маро зинда гардон,
то ки шаҳодати даҳони Туро нигоҳдорӣ кунам.

89Каломи Ту, эй Худованд, то абад аст;
дар осмонҳо қоим аст+.

90Садоқати Ту то абадуддаҳр аст;
заминро офаридаӣ, ва он истодааст+.

91Мувофиқи дастурҳои Ту то имрӯз истодаанд;
зеро ки ҳама бандаи Ту ҳастанд+.

92Агар шариати Ту ҳаловати ман намебуд,
дар мусибати худ нобуд мешудам.

93Фармудҳои Туро ҳаргиз фаромӯш нахоҳам кард;
зеро ки бо онҳо маро зинда гардондаӣ.

94Ман аз они Ту ҳастам, маро наҷот деҳ;
зеро ки фармудҳои Туро ҷӯё шудаам.

95Шарирон маро поида гаштаанд, то ки маро нобуд кунанд;
аммо ман шаҳодоти Туро муроқиба менамоям.

96Барои ҳар камоле заволе дидаам;
аммо аҳкоми Ту бағоят васеъ аст.

97Шариати Туро чӣ сон дӯст медорам!

Тамоми рӯз фикру хаёлам дар бораи он аст.

98Аҳкоми Ту маро аз душманонам зиёдтар ҳикмат омӯхтааст;
зеро ки он ҳамеша бо ман аст+.

99Аз ҳамаи муаллимони худ донотар шудаам;
зеро ки фикру хаёлам дар бораи шаҳодоти Туст.

100Аз пирон бомаърифаттар шудаам;
зеро ки фармудҳои Туро риоя менамоям+.

101Аз ҳар гуна роҳи бад пойҳоямро боздоштаам,
то ки каломи Туро нигоҳдорӣ кунам+.

102Аз дастурҳои Ту дур нашудаам,
зеро ки Ту маро таълим медиҳӣ.

103Чӣ ширин аст сухани Ту ба коми ман!

Ва ба даҳонам аз асал ширинтар аст+.

104Аз фармудҳои Ту бомаърифат шудаам;
бинобар ин аз ҳар гуна роҳи кизб нафрат дорам.

105Каломи Ту чароғ аст барои поям;
ва нур аст барои роҳам+.

106Қасам хӯрдаам ва онро ба ҷо хоҳам овард,
ки довариҳои одилонаи Туро нигоҳдорӣ кунам+.

107Бисьёр ба залолат афтодаам; Худовандо,
мувофиқи каломи Худ маро зинда гардон.

108Ба ҳадияҳои даҳонам таваҷҷӯҳ намо, эй Худованд!

Ва дастурҳои Худро ба ман таълим деҳ.

109Ҷонам ҳамеша дар кафи ман аст;
вале шариати Туро фаромӯш намекунам.

110Шарирон барои ман дом ниҳодаанд;
вале аз фармудҳои Ту дур нашудаам+.

111Шаҳодоти Туро то абад мероси худ кардаам;
зеро ки онҳо хурсандии дили ман аст+.

112Диламро ба иҷрои фароизи Ту моил кардаам;
ба сурати абадӣ, то ба охир.

113Аз ҳардамхаёлон нафрат дорам;
вале шариати Туро дӯст медорам.

114Паноҳ ва сипари ман Ту ҳастӣ;
ба каломи Ту умед бастаам+.

115Аз ман дур шавед, эй бадкешон!

Аҳкоми Худои худро пайравӣ хоҳам кард+.

116Маро мувофиқи сухани Худ дастгирӣ намо,
то ки зинда шавам;
ва аз умедам хиҷил нагардон.

117Ба ман ёварӣ намо, то ки наҷот ёбам;
ва ҳамеша ба фароизи Ту назар дӯзам.

118Ҳамаи онҳоеро, ки аз фароизи Ту
дур шудаанд, вожгун кардаӣ;
зеро ки найранги онҳо бефоида аст.

119Ҳамаи шарирони заминро мисли занги оҳан тарошида нест мекунӣ;
бинобар ин шаҳодоти Туро дӯст доштаам.
120Аз тарси Ту мӯи баданам сих шудааст;
ва аз довариҳои Ту метарсам+.
121Инсоф ва адолатро пеша кардаам;
маро ба ситамгаронам таслим накун.
122Бар нафъи бандаи Худ зомин шав,
то ки бадқасдон ба ман ситам накунанд+.
123Чашмонам барои наҷоти Ту хаста мешавад,
ва барои сухани адолати Ту+.
124Бо бандаи Худ аз рӯи эҳсони Худ амал намо,
ва фароизи Худро ба ман таълим деҳ.
125Ман бандаи Ту ҳастам; маро фаҳм бибахш,
то ки шаҳодоти Туро дарк намоям.
126Вақти он аст, ки Худованд амал кунад;
шариати Туро поймол кардаанд.
127Лекин ман аҳкоми Туро дӯст медорам,
бештар аз тилло ва зари холис+.
128Бинобар ин ҳамаи фармудҳои Туро
дар ҳар бобат рост мешуморам;
аз ҳар роҳи кизб нафрат дорам.
129Шаҳодоти Ту аҷоиб аст;
бинобар ин ҷонам онҳоро риоя мекунад.
130Оғози каломи Ту нур мепошад,
соддадилонро фаҳм мебахшад+.
131Даҳонамро васеъ кушода нафас мегирам;
зеро ки ташнаи аҳкоми Ту ҳастам+.
132Ба ман лутф ва марҳамат намо;
чунон ки дӯстдорони исми Туро сазовор аст.
133Қадамҳоямро дар сухани Худ устувор гардон;
ва ҳеҷ бадиро нагузор, ки бар ман ҳукмрон шавад.

134Маро аз ситами одамизод раҳоӣ деҳ,
то ки фармудҳои Туро нигоҳдорӣ кунам.
135Рӯи Худро ба бандаи Худ мунаввар намо,
ва фароизи Худро ба ман таълим деҳ+.
136Ҷӯйборҳои об аз чашмонам равон аст,
аз дасти онҳое ки шариати Туро нигоҳдорӣ намекунанд+.

137Ту, эй Худованд, одил ҳастӣ,
ва довариҳои Ту ҳақ асту рост.
138Шаҳодоти Худро бо адолат амр фармудаӣ,
ва бо ростии мутлақ.
139Рашки ман кори маро тамом кардааст,
зеро ки адуёнам каломи Туро фаромӯш кардаанд.
140Сухани Ту бағоят покиза аст,
ва бандаи Ту онро дӯст медорад+.
141Ман хурд ва ҳақир ҳастам,
аммо фармудҳои Туро фаромӯш накардаам.
142Адолати Ту адолат аст то абад,
ва шариати Ту ҳақ асту рост+.
143Тангӣ ва кулфат маро дарьёфтааст;
аҳкоми Ту ҳаловати ман аст.
144Адолати шаҳодоти Ту то абад аст;
маро фаҳм бибахш, то ки зинда шавам.
145Бо тамоми дил мехонам: маро иҷобат намо,
эй Худованд,
то ки фароизи Туро пайравӣ намоям.
146Туро мехонам: маро наҷот деҳ,
то ки шаҳодоти Туро нигоҳдорӣ кунам.

147Пеш аз дамидани субҳ хеста, истиғоса мебарам;
ба каломи Ту умед бастаам+.

148Чашмонам дар посҳои шаб кушода мешавад,
то ки дар бораи сухани Ту фикру хаёл кунам.

149Овози маро аз рӯи эҳсони Худ бишнав;

Худовандо, аз рӯи инсофи Худ маро зинда гардон.

150Шавқмандони фисқу фуҷур наздик омадаанд;
онҳо аз шариати Ту дур ҳастанд.
151Ту, эй Худованд, наздик ҳастӣ,
ва тамоми аҳкоми Ту ҳақ асту рост+.
152Аз қадим шаҳодоти Туро донистаам,
ки онҳоро ба сурати абадӣ буньёд кардаӣ.
153Ба мусибатам назар кун ва маро раҳоӣ деҳ,
зеро ки шариати Туро фаромӯш накардаам.
154Доди маро бигир ва маро бираҳон;
мувофиқи сухани Худ маро зинда гардон+.
155Аз шарирон наҷот дур аст,
зеро ки толиби фароизи Ту нестанд.
156Марҳаматҳои Ту бисьёр аст, эй Худованд;
аз рӯи инсофи Худ маро зинда гардон+.
157Таъқибкунандагонам ва адуёнам бисьёранд;
лекин аз шаҳодоти Ту сар натофтаам+.
158Хоинонро мебинам ва мутанаффир мешавам,
чунки онҳо сухани Туро нигоҳдорӣ намекунанд+.
159Бубин, ки фармудҳои Туро дӯст медорам;

Худовандо, аз рӯи эҳсони Худ маро зинда гардон.

160Таҳкурсии каломи Ту ҳақ асту рост,
ва ҳар доварии одилонаи Ту то абад аст+.
161Мирон маро бар абас таъқиб мекунанд;
вале дилам аз каломи Ту метарсад+.
162Аз сухани Ту шодмонам,
мисли касе ки ғанимати бисьёре ба даст оварда бошад+.

163Аз кизб кароҳат дорам ва мутанаффир мешавам;
шариати Туро дӯст медорам.

164Рӯзе ҳафт карат Туро мадҳ менамоям
барои довариҳои одилонаи Ту.

165Дӯстдорони шариати Ту осоиштагии зиёде доранд,
ва чизе ба онҳо монеъ намешавад.

166Ба наҷоти Ту, эй Худованд, умед бастаам,
ва аҳкоми Туро иҷро мекунам+.

167Ҷонам шаҳодоти Туро нигоҳдорӣ мекунад;
онҳоро бағоят дӯст медорам.

168Фармудҳои Туро, ва шаҳодоти Туро нигоҳдорӣ мекунам,
зеро ки ҳамаи роҳҳоям пеши назари Туст+.

169Бигзор тазаррӯи ман пеши Ту, эй Худованд,
наздик шавад;
мувофиқи каломи Худ маро фаҳм бибахш.

170Бигзор истиғосаам пеши Ту бирасад;
мувофиқи сухани Худ маро халосӣ деҳ.

171Лабҳоям ҳамду санои Туро ифода хоҳад кард,
вақте ки фароизи Худро ба ман таълим диҳӣ.

172Забонам сухани Туро хоҳад сароид,
зеро ки тамоми аҳкоми Ту адл аст.

173Бигзор дасти Ту мададгори ман бошад,
зеро ки фармудҳои Туро баргузидаам.

174Орзуманди наҷоти Ту ҳастам, эй Худованд,
ва шариати Ту ҳаловати ман аст.

175Бигзор ҷонам зинда бошад, то ки Туро мадҳ кунад;
ва довариҳои Ту ба ман мадад расонанд.

176Мисли гӯсфанди гумшуда роҳро гум кардаам:

бандаи Худро талаб кун,
зеро ки аҳкоми Туро фаромӯш накардаам+.

ТАРОНАИ САДУ НУЗДАҲУМ

Дуо дар бораи халосӣ додан аз бӯҳтонгӯён.

119^1Суруди сууд.

Дар тангии худ сӯи Худованд хондам,
ва маро иҷобат намуд.

2Худовандо! Ҷонамро аз лабҳои дурӯғгӯй халосӣ деҳ,
ва аз забони ҳилагар+.

3Чӣ чизе ба ту хоҳад дод ва чӣ чизе ба ту хоҳад афзуд,
эй забони ҳилагар?

4Тирҳои тези марговар бо ахгарҳои ратам+.

5Вой бар ҳолам, ки дар Машах маъво гирифтаам,
назди хаймаҳои Қедор сокин шудаам+.

6Дер гоҳ ҷонам бо бадхоҳони сулҳу осоиштагӣ сокин буд.

7Ман сулҳҷӯ ҳастам, ва ҳангоме ки сухан меронам,
онҳо рӯй ба ҷанг меоваранд.

ТАРОНАИ САДУ БИСТУМ

Мадад аз ҷониби Худованд.

120^1Суруди сууд.

Чашмонамро сӯи кӯҳҳо менигаронам.

Мадади ман аз куҷо меояд+?

2Мадади ман аз ҷониби Худованд аст,
ки Ӯ осмон ва заминро офаридааст+.

3Ӯ нахоҳад гузошт, ки поят билағҷад:

нигаҳбонат пинак нахоҳад кард+.

4Инак, нигаҳбони Исроил пинак нахоҳад кард
ва хоб нахоҳад рафт.

5Худованд нигаҳбони туст;

Худованд соябони туст ба ямини ту+.

6Рӯзона офтоб туро нахоҳад зад, ва шабона — моҳ.

7Худованд туро аз ҳар бадӣ нигоҳ хоҳад дошт,
ҷонатро нигоҳдорӣ хоҳад кард.

8Худованд баромаданатро, ва омаданатро нигоҳдорӣ хоҳад кард, аз ҳоло ва то абад+.

ТАРОНАИ САДУ БИСТУ ЯКУМ

Дуо — шукрона гуфтан аст ба Худо.

121^1Суруди сууди Довуд.

Шод шудам, вақте ки ба ман гуфтанд:
«Ба хонаи Худованд биравем»+.
2Пойҳои мо назди дарвозаҳои ту истодааст,
эй Ерусалим, —
3Ерусалими ободон, ҳамчун шаҳре
ки комилан ба ҳам пайвастааст, —
4Ки ба он ҷо сибтҳо, сибтҳои Худованд,
сууд мекарданд, то ки, мувофиқи шаҳодати Исроил,
исми Худовандро ҳамд гӯянд;+
5Зеро ки дар он ҷо курсиҳои доварӣ меистод,
курсиҳои хонадони Довуд+.
6Барои Ерусалим сулҳу осоиштагӣ талаб кунед:
бигзор дӯстдорони ту некрӯз бошанд!+

7Бигзор сулҳу осоиштагӣ дар истеҳкомҳои ту бошад,
ва некрӯзӣ дар қасрҳои ту!

8Ба хотири бародаронам ва ёронам мегӯям,
ки сулҳу осоиштагӣ бар ту бод!

9Ба хотири хонаи Худованд Худои
мо барои ту некӯӣ металабам+.

ТАРОНАИ САДУ БИСТУ ДУЮМ

Дуо дар бораи наҷот додан аз золимон.

122^1Суруди сууд.

Сӯи Ту чашмонамро менигаронам,
эй, ки бар осмонҳо нишастаӣ!+

2Инак, чунон ки чашмони ғуломон сӯи дасти оғоёни онҳост,
чунон ки чашмони каниз сӯи дасти хотуни ӯст,
ончунон чашмони мо сӯи Худованд Худои мост,
то даме ки ба мо марҳамат намояд.

3Ба мо марҳамат намо, эй Худованд, ба мо марҳамат намо,
зеро ки басо мо аз таҳқир сер шудаем+.

4Басо ҷони мо аз тамасхури лоуболон
ва таҳқири мағрурон сер гардидааст+.

ТАРОНАИ САДУ БИСТУ СЕЮМ

Худованд ба мо дар мӯҳтоҷӣ мадад мерасонад.

123^1Суруди сууди Довуд.

Агар Худованд бо мо намебуд, — Исроил бигӯянд, —+

2Агар Худованд бо мо намебуд,
вақте ки одамон бар мо қиём карданд,
3Он гоҳ моро зинда ба зинда фурӯ мебурданд,
вақте ки хашмашон бар мо оташ гирифта буд;+
4Он гоҳ обҳо моро ғарқ мекард,
селоб бар ҷони мо мегузашт;+
5Он гоҳ обҳои хурӯшон бар ҷони мо мегузашт.
6Муборак аст Худованд,
ки моро тӯъмаи дандонҳои онҳо нагардонд.

7Ҷони мо мисли мурғе аз доми сайёдон раҳо шуд;
дом вайрон шуд, ва мо раҳоӣ ёфтем+.

8Мадади мо дар исми Худованд аст,
ки Ӯ осмон ва заминро офаридааст+.

ТАРОНАИ САДУ БИСТУ ЧОРУМ

Худованд ба некон мадад мерасонад.

124^1Суруди сууд.

Онҳое ки ба Худованд таваккал мекунанд,
мисли кӯҳи Сион ҳастанд, ки фурӯ намеғалтад,
ва то абад пойдор аст+.

2Кӯҳҳо гирдогирди Ерусалим аст, ва Худованд гирдогирди қавми Худ, аз ҳоло ва то абад.

3Зеро ки асои шарорат бар қисмати одилон қарор нахоҳад ёфт, то ки одилон
дастҳои худро ба ноинсофӣ дароз накунанд.

4Ба некон, эй Худованд, некӣ кун,
ва ба онҳое ки дилашон рост аст.

Валекин касоне ки ба каҷравӣ моиланд,

5Худованд онҳоро ҳамроҳи бадкирдорон равона хоҳад кард.

Сулҳу осоиштагӣ бар Исроил бод!+

ТАРОНАИ САДУ БИСТУ ПАНҶУМ

Суруди шодиёнаи наҷотьёфтагон.

125^1Суруди сууд.

Вақте ки Худованд асирони Сионро баргардонд,
мисли хоббинандагон будем+.
2Он гоҳ даҳони мо аз ханда пур буд,
ва забони мо аз тараннум;
он гоҳ дар миёни халқҳо мегуфтанд:

«Худованд чизҳои бузурге барои онҳо ба амал овард!»+

3Худованд бо мо корҳои бузурге кард; мо шод гаштем+.

4Худованд асирони моро баргардонд,
мисли маҷроҳои об дар ҷануби хушк.

5Онҳое ки бо ашк кишт мекунанд,
бо тараннум дарав хоҳанд кард.

6Касе ки гирьякунон рафта, халтаи тухмиро мекашонад,
бо тараннум баргашта, дарзаҳои худро хоҳад кашонд+.

ТАРОНАИ САДУ БИСТУ ШАШУМ

Бе Худо тамоми ҷидду ҷаҳд бар абас мебошад.

126^1Суруди сууди Сулаймон.

Агар Худованд хонаро бино накунад,
бинокорони он бар абас меҳнат мекунанд;
агар Худованд шаҳрро нигаҳбонӣ накунад,
посбони он бар абас ҷадал менамояд+.
2Бар абас шумо бармаҳал мехезед,
то бевақтӣ менишинед, нони ранҷро мехӯред,
дар сурате ки Ӯ ба маҳбуби Худ хоб мебахшад+.

3Инак, фарзандон мерос аз ҷониби Худованд ҳастанд;
самари батн муздест аз ҷониби Ӯ+.

4Чӣ гунае ки тирҳо дар дасти зӯровар аст,
он гунаанд фарзандони айёми ҷавонӣ.

5Хушо марде ки тирдонашро аз онҳо пур карда бошад!

Хиҷил нахоҳанд шуд,
вақте ки бо душманон назди дарвоза сухан ронанд.

ТАРОНАИ САДУ БИСТУ ҲАФТУМ

Тарсгорони Худо некрӯз мебошанд.

127^1Суруди сууд.

Хушо ҳар тарсгори Худованд,
ки бо роҳҳои Ӯ меравад!+
2Аз меҳнати кафҳои худ хоҳӣ хӯрд;
ту хушбахт ҳастӣ, ва некӯӣ бо туст+.
3Занат мисли токи борвар андаруни хонаи туст,
фарзандонат мисли ниҳолҳои зайтун дар гирди суфраи ту+.

4Инак, марди тарсгори Худованд
чунин баракат хоҳад ёфт.
5Худованд туро аз Сион баракат хоҳад дод,
ва карруфари Ерусалимро тамоми айёми зиндагии худ хоҳӣ дид+.

6Ва фарзандони фарзандонатро хоҳӣ дид.

Сулҳу осиштагӣ бар Исроил бод!+

ТАРОНАИ САДУ БИСТУ ҲАШТУМ

Бигзор онҳое ки аз Сион нафрат доранд,

хиҷил шаванд.

128^1Суруди сууд.

Басо маро аз ҷавониам ба танг оварданд, —
бигӯяд Исроил, —+
2Басо маро аз ҷавониам ба танг оварданд;
бо вуҷуди ин бар ман ғолиб наомаданд.

3Бар тахтапуштам шудгоркунандагон шудгор карданд;
ҷӯякҳои худро дароз карданд+.
4Лекин Худованд одил аст:
бандҳои шариронро пора-пора кард.
5Бигзор ҳамаи бадхоҳони Сион хиҷил шаванд
ва қафо гарданд;+
6Мисли сабзаи болои бомҳо бошанд,
ки пеш аз гул карданаш хушк мешавад,+
7Ки даравгар кафи худро аз он пур намекунад,
ва дарзабанд қучоқи худро,
8Ва роҳгузарон намегӯянд:
«Баракати Худованд бар шумо бод;
шуморо ба исми Худованд баракат мехоҳем»+.

ТАРОНАИ САДУ БИСТУ НӮҲУМ

Дуо дар бораи омурзидани гуноҳкорон.

129^1Суруди сууд.

Аз умқҳо Туро, эй Худованд, мехонам+.

2Худовандо! Овози маро бишнав.

Бигзор гӯшҳои Ту ба овози зориҳоям диққат намояд+.

3Агар Ту, эй Худованд, гуноҳҳоро ба назар гирӣ,
кист, эй Худованд, ки истодагӣ карда тавонад?

4Аммо омурзиш назди Туст, то ки саҳмгин бошӣ+.

5Ба Худованд умедворам, ҷонам умедвор аст;
ва ба каломи Ӯ умед бастаам.
6Ҷонам Худовандро мунтазир аст,
зиёда аз он ки посбонон субҳидамро,
посбонон субҳидамро.
7Эй Исроил, ба Худованд умед банд,
зеро ки эҳсон назди Худованд аст,
ва халосӣ назди Ӯ бисьёр аст,+

8Ва Ӯ Исроилро аз ҳамаи гуноҳҳои вай халосӣ хоҳад дод+.

ТАРОНАИ САДУ СИЮМ

Умед бастан ба Худо.

130^1Суруди сууди Довуд.

Худовандо! Дилам мағрур нест, ва чашмонам ҳавобаландона нигоҳ намекунад,
ва ман аз паи корҳои бузург намедавам,
ва аз паи корҳои аҷоибе ки аз дастам намеояд,+

2Балки ҷонамро ором ва сокит мекунам,
мисли кӯдаки аз сина ҷудошудае ки дар оғӯши модараш мехобад;
ҷонам андаруни ман мисли кӯдакест,
ки аз сина ҷудо карда шудааст.

3Эй Исроил, ба Худованд умед банд, аз ҳоло ва то абад+.

ТАРОНАИ САДУ СИЮ ЯКУМ

Худованд ваъдаҳои Худро ба ҷо меоварад.

131^1Суруди сууд.

Довудро, эй Худованд, ба ёд ор, тамоми меҳнати ӯро,+

2Ки ба Худованд қасам хӯрда буд,
ба Қодири Яъқуб назр карда буд:
3«Зери сақфи хонаи худ дохил нахоҳам шуд,
бар ҷойхоби худ нахоҳам баромад,+
4Хоб ба чашмони худ нахоҳам дод,
ва ғанаб ба мижгони худ,

5То даме ки мақоме барои Худованд пайдо кунам,
ва масканҳо барои Қодири Яъқуб».

6Инак, дар бораи он дар Эфрот шунидаем,
онро дар саҳрои Ёар ёфтаем.

7Ба масканҳои Ӯ меоем, ба қадамгоҳи Ӯ саҷда мекунем+.

8Бархез, эй Худованд, ба оромгоҳи Худ биё, —

Ту ва сандуқи шавкати Ту+.

9Коҳинони Ту ҷомаи адолат хоҳанд пӯшид,
ва порсоёни Ту тараннум хоҳанд кард+.

10Ба хотири бандаи Худ Довуд,
рӯи масеҳи Худро барнагардон+.

11Худованд ба Довуд ба ростӣ қасам хӯрдааст,
ва аз он нахоҳад баргашт:

«Аз самари батни ту бар тахти ту хоҳам гузошт;+

12Агар писаронат аҳди Маро нигоҳдорӣ кунанд,
ва шаҳодати Маро, ки ба онҳо таълим хоҳам дод:

писарони онҳо низ ба сурати абадӣ
бар тахти ту хоҳанд нишаст»+.
13Зеро ки Худованд Сионро баргузидааст;
онро барои нишемангоҳи Худ хостааст:+
14«Ин аст оромгоҳи Ман ба сурати абадӣ;
дар ин ҷо хоҳам нишаст, зеро ки онро хостаам.
15Ҳосилоташро баракат хоҳам дод,
камбағалонашро аз нон сер хоҳам кард+.
16Ва коҳинонашро ҷомаи наҷот хоҳам пӯшонид;
ва порсоёнаш пайваста тараннум хоҳанд кард.
17Дар он ҷо шохи Довудро хоҳам сабзонид;
чароғе барои масеҳи Худ хоҳам барафрӯхт+.
18Душманони ӯро ҷомаи хиҷолат хоҳам пӯшонид;
валекин бар ӯ тоҷи ӯ дурахшон хоҳад шуд».

ТАРОНАИ САДУ СИЮ ДУЮМ

Хушбахтии муошират.

132^1Суруди сууди Довуд.

Инак, чӣ хуш аст ва чӣ дилпазир,
ки бародарон дар як ҷой ҳамнишин бошанд;+
2Мисли равғани некӯ бар сар,
ки шорида ба риш мефурояд;
ба риши Ҳорун, ки ба гиребони ридои ӯ мефурояд;+

3Мисли шабнами Ҳермӯн, ки ба кӯҳҳои Сион мефурояд,
зеро ки дар он ҷо Худованд баракатро
амр фармудааст; ва ҳаётро то абад+.

ТАРОНАИ САДУ СИЮ СЕЮМ

Ваъдаи баракатҳои Худо.

133^1Суруди сууд.

Ҳон, Худовандро муборак бихонед, эй ҳамаи бандагони Худованд,
ки шабҳо дар хонаи Худованд меистед!+
2Дастҳои худро сӯи қудс боло кунед,
ва Худовандро муборак бихонед+.
3Худованд, ки офаринандаи осмон ва замин аст,
туро аз Сион баракат хоҳад дод+.

ТАРОНАИ САДУ СИЮ ЧОРУМ

Мадҳ дар шаъни Худои Қодир.

134^1Ҳалелуёҳ.

Исми Худовандро мадҳ кунед!

Мадҳ кунед, эй бандагони Худованд,

2Ки дар хонаи Худованд меистед:

дар саҳнҳои хонаи Худои мо+.

3Ҳалелуёҳ! Зеро ки Худованд некӯст;
исми Ӯро бисароед, зеро ки дилпазир аст.

4Зеро ки Худованд Яъқубро барои Худ
баргузидааст, ва Исроилро ҳамчун азизи Худ+.

5Яқин медонам, ки Худованд бузург аст,
ва Худованди мо аз ҳамаи худоён бартарӣ дорад+.

6Худованд ҳар чӣ хоҳад, ба амал меоварад:

дар осмон ва дар замин, дар баҳрҳо ва дар ҳамаи вартаҳо+.

7Абрҳоро аз ақсои замин боло мебардорад;
барқҳоро барои борон ба вуҷуд меоварад;
бодро аз ганҷинаҳои Худ берун мекунад+.

8Ӯ нахустзодагони Мисрро зарба задааст:

аз одамизод то чорпо+.

9Аломот ва мӯъҷизотро ба даруни Миср фиристодааст:

бар фиръавн ва бар ҳамаи ғуломони вай+.
10Ӯ халқҳои бисьёрро зарба задааст,
ва подшоҳони зӯроварро куштааст:+

11Сихӯн подшоҳи амӯриёнро, ва Ӯҷ подшоҳи Бошонро,
ва ҳамаи мамлакатҳои Канъонро+.

12Ва замини онҳоро мерос додааст:

мерос ба қавми Худ Исроил+.

13Худовандо! Исми Ту то абад аст.

Худовандо! Зикри Ту то абадуддаҳр аст+.

14Зеро ки Худованд қавми Худро доварӣ хоҳад кард,
ва бар бандагони Худ тараҳҳум хоҳад намуд+.
15Бутҳои халқҳо нуқра ва тиллост,
амали дастҳои одамизод+.
16Онҳо даҳон доранд, вале ҳарф намезананд;
чашм доранд, вале намебинанд;+
17Гӯш доранд, вале гӯш намекунанд,
дар даҳонашон низ нафасе нест+.
18Созандагонашон мисли онҳо хоҳанд буд,
ва ҳар касе ки ба онҳо таваккал мекунад+.

19Эй хонадони Исроил! Худовандро муборак бихонед.

Эй хонадони Ҳорун! Худовандро муборак бихонед.

20Эй хонадони Левӣ! Худовандро муборак бихонед.

Эй тарсгорони Худованд! Худовандро муборак бихонед+.

21Худованд аз Сион муборак аст, сокини Ерусалим аст. Ҳалелуёҳ!+

ТАРОНАИ САДУ СИЮ ПАНҶУМ

Мадҳ дар шаъни марҳамати Худо.

135^1Худовандро ҳамд гӯед, зеро ки некӯст;
зеро ки эҳсони Ӯ то абад аст+.

2Худои худоёнро ҳамд гӯед,
зеро ки эҳсони Ӯ то абад аст+.

3Худованди худовандонро ҳамд гӯед,
зеро ки эҳсони Ӯ то абад аст.

4Ӯро, ки танҳо Худаш корҳои аҷоиби бузурге мекунад,
зеро ки эҳсони Ӯ то абад аст+.
5Ӯро, ки осмонро хирадмандона офаридааст,
зеро ки эҳсони Ӯ то абад аст+.
6Ӯро, ки заминро бар обҳо густурдааст,
зеро ки эҳсони Ӯ то абад аст+.
7Ӯро, ки найирҳои бузург офаридааст,
зеро ки эҳсони Ӯ то абад аст:+
8Офтобро барои салтанати рӯз,
зеро ки эҳсони Ӯ то абад аст;
9Моҳ ва ситорагонро барои салтанати шаб,
зеро ки эҳсони Ӯ то абад аст.

10Ӯро, ки Мисрро дар нахустзодагони онҳо зарба задааст,
зеро ки эҳсони Ӯ то абад аст;+
11Ва Исроилро аз миёни онҳо берун овардааст,
зеро ки эҳсони Ӯ то абад аст;+
12Бо дасти тавоно ва бо бозуи тӯлонӣ,
зеро ки эҳсони Ӯ то абад аст.
13Ӯро, ки баҳри Қулзумро тақсим кардааст,
зеро ки эҳсони Ӯ то абад аст;+
14Ва Исроилро аз миёнаи он гузарондааст,
зеро ки эҳсони Ӯ то абад аст;
15Ва фиръавн ва лашкари варо дар баҳри
Қулзум андохтааст,
зеро ки эҳсони Ӯ то абад аст+.
16Ӯро, ки қавми Худро дар биёбон бурдааст,
зеро ки эҳсони Ӯ то абад аст+.
17Ӯро, ки подшоҳони бузургро зарба задааст,
зеро ки эҳсони Ӯ то абад аст;+
18Ва подшоҳони нерумандро куштааст,
зеро ки эҳсони Ӯ то абад аст:
19Сиҳӯн подшоҳи амӯриёнро,
зеро ки эҳсони Ӯ то абад аст;+
20Ва Ӯҷ подшоҳи Бошонро,
зеро ки эҳсони Ӯ то абад аст;+
21Ва замини онҳоро мерос додааст,
зеро ки эҳсони Ӯ то абад аст,
22Мерос ба бандаи Худ Исроил,
зеро ки эҳсони Ӯ то абад аст.
23Моро дар залолати мо ба ёд овардааст,
зеро ки эҳсони Ӯ то абад аст;
24Ва моро аз адуёни мо халосӣ додааст,
зеро ки эҳсони Ӯ то абад аст+.
25Ӯ ба тамоми башар ризқу рӯзӣ медиҳад,
зеро ки эҳсони Ӯ то абад аст+.
26Худои осмонро ҳамд гӯед,
зеро ки эҳсони Ӯ то абад аст.

ТАРОНАИ САДУ СИЮ ШАШУМ

Суруд назди наҳрҳои Бобил.

136^1Назди наҳрҳои Бобил,
он ҷо менишастем, мегиристем низ,
вақте ки Сионро ба ёд меовардем+.
2Бар дарахтони бед, ки андаруни он буд,
барбатҳои худро овехтем,

3Зеро ки дар он ҷо асиркунандагони мо аз мо суханони сурудро талаб мекарданд,
ва зулмкунандагони мо — шодмониро:
«Барои мо аз сурудҳои Сион бихонед».
4Чӣ тавр мо суруди Худовандро
дар замини бегона бихонем?
5Агар туро, эй Ерусалим, фаромӯш кунам,
бигзор ямини ман фаромӯш шавад;+
6Забонам ба комам бичаспад,
агар туро ба ёд наоварам,
агар Ерусалимро бар сари шодмонии худ нагузорам+.

7Худовандо! Рӯзи Ерусалимро
ба банӣ-Адӯм ёдоварӣ намо, ки гуфта буданд:

«Вайрон кунед, аз буньёдаш вайрон кунед!»+

8Эй духтари Бобили табоҳкор!

Хушо касе ки сазои туро диҳад,
барои сазое ки ба мо додаӣ+.

9Хушо касе ки кӯдакони туро гирифта,
ба сахра занад+.

ТАРОНАИ САДУ СИЮ ҲАФТУМ

Суруди шукрона барои мадади Худо.

137^1Таронаи Довуд.
Бо тамоми дилам Туро ҳамд хоҳам гуфт;
дар рӯ ба рӯи худоён Туро хоҳам сароид+.
2Сӯи қасри қудси Ту саҷда хоҳам кард,
ва исми Туро барои эҳсони Ту
ва барои ростии Ту ҳамд хоҳам гуфт;
зеро ки исми Худ ва сухани Худро
аз ҳар чиз бузург кардаӣ+.
3Дар рӯзе ки Туро хондам, маро иҷобат намудӣ,
қувватро дар ҷонам афзун кардӣ.
4Туро, эй Худованд, ҳамаи подшоҳони замин
ҳамд хоҳанд гуфт,
вақте ки суханони даҳони Туро бишнаванд,
5Ва тариқҳои Худовандро хоҳанд сароид,
зеро ки ҷалоли Худованд бузург аст.
6Ҳар чанд ки Худованд баланд аст,
ба замин назар мекунад,
ва ҳавобаландро аз дур мешиносад.
7Агарчи андаруни тангӣ роҳ меравам,
маро зинда хоҳӣ гардонд;
бар хашми душманонам дасти Худро равона хоҳӣ кард,
ва ямини Ту маро наҷот хоҳад дод+.

8Худованд ба нафъи ман анҷом хоҳад дод. Худовандо!

Эҳсони Ту то абад аст;
кори дастҳои Худро тарк накун+.

ТАРОНАИ САДУ СИЮ ҲАШТУМ

Корҳои аҷоиби Худованд.

138^1Барои сардори муғанниён. Таронаи Довуд.

Худовандо! Маро тафтиш намудаӣ, ва мешиносӣ+.

2Ту шинухези маро медонӣ;
андешаҳои маро аз дур мефаҳмӣ+.

3Атвор ва кирдори маро санҷидаӣ,
ва ҳамаи роҳҳоям ба Ту маълум аст+.

4Калимае ҳанӯз бар забонам нест,
ки Ту, эй Худованд, онро ба куллӣ медонӣ.

5Аз қафо ва аз пеш маро фаро гирифтаӣ,
ва кафи Худро бар ман гузоштаӣ.

6Ин аҷаб муаммост, ки аз донистанаш оҷизам:

чунон баланд аст, ки онро фаҳмида наметавонам+.

7Аз Рӯҳи Ту куҷо равам? Ва аз ҳузури Ту куҷо гурезам+?

8Агар ба осмон бароям, он ҷо Ту ҳастӣ,
ва агар дар гӯр бистар андозам, он ҷо низ Ту ҳастӣ+.

9Агар болҳои шафақи субҳро гирифта,
дар ақсои баҳр сокин шавам,

10Дар он ҷо низ дасти Ту маро ҳидоят хоҳад намуд,
ва ямини Ту маро дастгирӣ хоҳад кард.

11Ва агар гӯям: «Албатта торикӣ маро ниҳон хоҳад кард,
ва шаб барои ман паноҳгоҳ хоҳад шуд», —

12Аммо торикӣ низ аз Ту пинҳон нахоҳад кард,
ва шаб мисли рӯз равшан хоҳад шуд:

хоҳ торикӣ бошад, хоҳ рӯшноӣ+.

13Зеро ки Ту ботинамро ба вуҷуд овардаӣ,
маро дар батни модарам тарҳ афкандаӣ+.

14Туро ҳамд хоҳам гуфт барои он ки
ба таври хеле аҷоиб офарида шудаам:

аъмоли Ту аҷоиб аст, ва ҷонам инро нағз медонад.

15Устухонхоям аз Ту пӯшида набуд,
вақте ки дар ниҳон сохта мешудам,
дар таҳтуссаро ба вуҷуд меомадам+.
16Ҷанинамро чашмони Ту дидааст,
ва дар дафтари Ту ҳамаи узвҳоям навишта шудааст,
ва рӯзҳои пайдо шудани онҳо,
дар сурате ки ҳеҷ яке аз онҳо ҳанӯз вуҷуд надошт+.

17Чӣ гуна гаронбаҳост барои ман
андешаҳои Ту, эй Худо,
чӣ гуна бузург аст миқдори онҳо!+
18Агар онҳоро дар шумор оварам,
аз рег зиёдтар аст;
вақте ки бедор мешавам, ҳанӯз бо Ту ҳастам.
19Кошки, эй Худо, шарирро ба қатл бирасонӣ!
Эй хунхӯрон, аз ман дур шавед!+

20Онҳо дар бораи Ту бо найранг сухан меронанд;
адуёнат исми Туро бар абас ба забон мегиранд.

21Чӣ гуна нафрат накунам аз онҳое ки аз Ту,
эй Худованд, нафрат доранд?

Ва чӣ гуна мутанаффир нашавам аз онҳое
ки бар Ту қиём мекунанд+?

22Бо нафрати том аз онҳо нафрат мекунам;
онҳо душманони мананд.

23Маро, эй Худо, тафтиш намо
ва диламро бишнос;
маро бисанҷ ва андешаҳоямро бидон,+

24Ва бубин, ки оё роҳам каҷ аст?

Ва маро ба роҳи некӯ андоз.

ТАРОНАИ САДУ СИЮ НӮҲУМ

Дуо дар бораи мадад расондан бар зидди душманоне ки ҳуҷум мекунанд.

139^1Барои сардори муғанниён. Таронаи Довуд.

2Маро, эй Худованд, аз одами бад бираҳон;
аз шахси золим маро муҳофизат намо,+

3Ки онҳо дар дил қасдҳои бад доранд,
ҳар рӯз ҷангу ҷидол ба миён меоваранд.

4Забони худро ба сони мор тез мекунанд:

заҳри афъӣ зери лабҳои онҳост. Село+.

5Маро, эй Худованд, аз дасти шарир
нигоҳ дор, аз золим маро муҳофизат намо,
ки онҳо қасд доранд пойҳои маро лағжонанд+.

6Мағрурон барои ман қапқон ва камандҳо
пинҳон кардаанд,
дар сари роҳ дом ниҳодаанд, тузоқҳо
барои ман шинондаанд. Село+.

7Ба Худованд гуфтам: «Ту Худои ман ҳастӣ!

Ба овози зориҳоям, эй Худованд, гӯш андоз!

8Худовандо! Худовандо! Эй қуввати наҷотам!

Дар рӯзи ҳарбу зарб сари маро пӯшидаӣ.

9Орзуҳои шарирро, эй Худованд, ба иҷро нарасон;
қасди бадашро ба амал набарор,
то ки ҳавобаланд нашавад». Село.

10Бигзор сари онҳоеро, ки гирди маро гирифтаанд,
хабосати лабҳои худашон бипӯшад.
11Бигзор бар онҳо ахгарҳо фурӯ резад;
бигзор онҳо дар оташ фурӯ ғалтанд,
ва дар ҷарҳо, то ки бархоста натавонанд+.
12Шахси бадзабон дар замин қоим нахоҳад шуд;
золимро бадӣ ба дом дароварда, шикаст хоҳад дод.

13Медонам, ки Худованд ба мазлумон додгарӣ
ва ба мискинон инсоф хоҳад кард+.

14Ба яқин одилон исми Туро ҳамд хоҳанд гуфт;
росткорон ба ҳузури Ту сокин хоҳанд шуд.

ТАРОНАИ САДУ ЧИЛУМ

Дуо дар бораи мадад расондан бар зидди шарирон.

140^1Таронаи Довуд.

Худовандо! Туро мехонам, сӯи ман шитоб намо;
ба овозам гӯш андоз, вақте ки Туро мехонам.

2Бигзор дуоям ба ҳузури Ту мисли бухур мақбул афтад,
ва боло кардани кафҳоям мисли ҳадияи шом+.

3Бар даҳонам, эй Худованд, посбоне бимон,
ва дари лабҳоямро нигаҳбонӣ намо+.

4Диламро ба чизи бад моил нагардон,
то ки дар роҳи шарорат бо шахсони бадкирдор амал накунам,
ва аз нозу неъмати онҳо начашам.

5Одил маро бизанад — эҳсон аст;
ва маро мазаммат намояд — равған аст барои сарам,
ва сарам ба он монеъ нахоҳад шуд;
зеро ки ҳанӯз дуоям бар зидди кирдорҳои бади онҳост+.

6Доварони онҳо аз болои сахра партофта хоҳанд шуд,
ва он гоҳ суханони маро хоҳанд шунид, зеро ки хуш аст+.

7Мисли он ки замин аз шудгор пора-пора мешавад,
устухонҳои мо дар даҳони гӯристон пароканда хоҳад шуд+.

8Аммо чашмонам сӯи Туст, эй Худованд, Худованд!

Ба Ту паноҳ мебарам, ҷонамро нобуд накун+.

9Маро аз доме ки барои ман ниҳодаанд,
нигоҳдорӣ намо; ва аз тузоқҳои бадкирдорон+.

10Шарирон дар домҳои худ хоҳанд афтод,
дар сурате ки ман сиҳат саломат хоҳам гузашт+.

ТАРОНАИ САДУ ЧИЛУ ЯКУМ

Дуо дар бораи мадад расондан дар вақти душвориҳо.

Суруди таълимии Довуд; дуои ӯ, вақте ки дар мағора буд.

1Бо овози худ сӯи Худованд фарьёд мекашам,
бо овози худ сӯи Худованд зорӣ мекунам+.
2Андӯҳамро пеши Ӯ изҳор менамоям;
тангиамро пеши Ӯ баён мекунам+.
3Вақте ки рӯҳам дар ман аз ҳол мерафт,

Ту тариқи маро медонистӣ; дар роҳе ки меравам,
доме барои ман пинҳон кардаанд+.
4Ба тарафи рост назар андоз ва бубин,
ки каси ба ман шиносе нест;
гурезгоҳе бароям боқӣ намондааст:
касе нест, ки ғами ҷонамро бихӯрад.
5Сӯи Ту, эй Худованд, фарьёд кашидам
ва гуфтам: «Ту паноҳгоҳи ман ҳастӣ,
ва насибаи ман дар замини зиндаҳо+.
6Ба тазаррӯам диққат намо,
зеро ки бисьёр бемаҷол шудаам;
маро аз таъқибкунандагонам халосӣ деҳ,
зеро ки аз ман пурзӯртаранд+.
7Ҷонамро аз зиндон берун ор,
то ки исми Туро ҳамд гӯям;
одилон дар ман ифтихор хоҳанд кард,
вақте ки Ту ба ман таваҷҷӯҳ намоӣ»+.

ТАРОНАИ САДУ ЧИЛУ ДУЮМ

Дуо дар бораи ҳимоят кардан аз душманон.

142^1Таронаи Довуд.

Худовандо! Дуои маро бишнав, ба зориҳоям гӯш андоз;
дар садоқати Худ маро аз рӯи адолати Худ иҷобат намо.

2Ва бо бандаи Худ ба мурофиа набиё,
зеро ҳеҷ як зиндае нест, ки пеши Ту
сафед шуда тавонад+.
3Зеро ки душман ҷонамро таъқиб менамояд,
ҳаётамро ба замин яксон кардааст,
маро дар зулмот сокин гардондааст,
мисли онҳое ки аз қадим мурдаанд+.
4Ва рӯҳам дар ман беҳол шудааст;
дилам андаруни ман дар ҳайрат афтодааст.
5Айёми қадимро ба ёд меоварам;
ҳамаи корномаҳои Туро аз хаёл мегузаронам;
дар бораи амали дастҳои Ту фикру хаёл мекунам+.

6Дастҳоямро сӯи Ту дароз мекунам;
ҷонам мисли замини беоб ташнаи Туст. Село+.

7Ба зудӣ маро иҷобат намо, эй Худованд!

Рӯҳам хаста шудааст; рӯи Худро аз ман пинҳон надор,
ки мабодо мисли фурӯравандагони гӯр гардам+.
8Саҳаргоҳон эҳсони Худро ба ман бишнавон,
зеро ки ба Ту таваккал кардаам;
тариқеро, ки бо он биравам, ба ман маълум намо,
зеро ки ҷонамро сӯи Ту нигаронидаам+.

9Маро аз душманонам халосӣ деҳ, эй Худованд!

Ба Ту паноҳ мебарам.

10Маро таълим деҳ, то ки иродаи Туро ба ҷо оварам,
зеро ки Худои ман Ту ҳастӣ;
бигзор рӯҳи неки Ту маро ба замини ҳамвор ҳидоят намояд+.

11Ба хотири исми Худ, эй Худованд, маро зинда гардон;
аз рӯи адолати Худ ҷонамро аз тангӣ берун ор+.

12Ва аз рӯи эҳсони Худ душманонамро нест кун,
ва ҳамаи хасмҳои ҷонамро нобуд кун,
зеро ки ман бандаи Ту ҳастам+.

ТАРОНАИ САДУ ЧИЛУ СЕЮМ

Дуо дар бораи баракат додан ба қавми баргузида.

143^1Таронаи Довуд.

Муборак аст Худованд, ки кӯҳпораи ман аст;
Ӯ дастҳоямро ҳарбу зарб, ва ангуштонамро
ҷанг меомӯзад+.

2Ӯ эҳсони ман аст ва қалъаи ман, паноҳгоҳи ман аст
ва раҳокунандаи ман, сипари ман аст,
ва ба Ӯ паноҳ мебарам;
қавми маро зердасти ман мегардонад+.

3Худовандо! Чист одам, ки ӯро бишносӣ?

Ва фарзанди инсон, ки ӯро ба назари эътибор гирӣ+?

4Одамизод мисли як нафас аст:

рӯзҳои вай мисли сояи даргузар аст+.

5Худовандо! Осмони Худро хамонида, нузул намо;
ба кӯҳҳо даст бирасон, то ки дуд кунанд+.

6Барқҳоро барқ занонда, онҳоро пароканда соз;
тирҳои Худро фиристода, онҳоро ҳаросон намо+.

7Дасти Худро аз афроз бифрист;
маро бираҳон ва маро аз обҳои бисьёр халосӣ деҳ,
яъне аз дасти мардуми аҷнабӣ,+
8Ки даҳонашон суханони ботил мегӯяд,
ва яминашон ямини бардурӯғ аст+.
9Худоё! Дар шаъни Ту суруди наве мехонам,
бо уди даҳтор Туро месароям,+
10Ки подшоҳонро Ту наҷот мебахшӣ,
ва бандаи Худ Довудро аз шамшери қотил раҳо мекунӣ+.

11Маро бираҳон ва маро аз дасти мардуми аҷнабӣ халосӣ деҳ,
ки даҳонашон суханони ботил мегӯяд,
ва яминашон ямини бардурӯғ аст;

12То ки писарони мо дар ҷавонии худ мисли ниҳолҳо нашъунамо ёбанд;
духтарони мо мисли сутунгӯшаҳои кандакории кӯшкҳо зебо бошанд;+

13Анборҳои мо пуропур шуда, аз ҳар навъ
нозу неъмат таъмин намоянд;
рамаҳои мо ҳазорҳо карат афзуда,
бевар-бевар дар чарогоҳҳои мо чарида гарданд;
14Барзаговҳои мо зери бор монанд;
на мусибате ба амал ояд, на хуруҷе,
на фиғоне дар кӯчаҳои мо+.
15Хушо қавме ки аҳволаш чунин аст!
Хушо қавме ки Худованд Худои ӯст!+

ТАРОНАИ САДУ ЧИЛУ ЧОРУМ

Ҳамд дар шаъни марҳамат ва адолати Худо.

144^1Ҳамду санои Довуд.

Туро, эй Худои ман, ки Подшоҳ ҳастӣ,
болобардор хоҳам кард,
ва исми Туро муборак хоҳам хонд то абад.
2Ҳар рӯз Туро муборак хоҳам хонд,
ва исми Туро мадҳ хоҳам кард то абад.
3Худованд бузург аст ва бениҳоят мамдӯҳ;
ва бузургии Ӯ беҳадду беканор аст+.
4Аъмоли Туро насл бо насл ситоиш хоҳад намуд,
ва қудрати Туро ривоят хоҳад кард.
5Дар бораи шукӯҳу шавкати ҷалоли Ту
ва корномаҳои аҷоиби Ту фикру хаёл хоҳам кард.

6Ва дар бораи қуввати корҳои саҳмгини Ту
сухан хоҳанд ронд;
ва бузургии Туро нақл хоҳам кард+.
7Зикри меҳрубониҳои бисьёри Туро
ифода хоҳанд намуд,
ва адолати Туро тараннум хоҳанд кард.

8Худованд бахшанда ва раҳим аст, собир ва серэҳсон+.

9Худованд барои ҳама некӯст,
ва марҳаматҳои Ӯ бар тамоми аъмоли Ӯст.

10Туро, эй Худованд, тамоми аъмолат ҳамд мегӯяд,
ва порсоёнат Туро муборак мехонанд;
11Аз ҷалоли малакути Ту сухан меронанд,
ва қудрати Туро тавсиф менамоянд;

12То ки қудрати Ӯро ба банӣ-одам маълум кунанд,
ва ҷалоли шавкати малакути Ӯро.

13Малакути Ту малакути ҳамаи замонҳост,
ва ҳукмфармоии Ту дар ҳамаи наслҳост+.

14Худованд ҳамаи афтодагонро дастгирӣ мекунад,
ва ҳамаи хамидақоматонро рост мегардонад+.

15Чашмони ҳама сӯи Ту интизор дорад,
ва Ту ризқи онҳоро дар вақташ мерасонӣ+.

16Дасти Худро мекушоӣ,
ва ҳамаи зиндаҳоро ба дилхоҳашон сер мекунӣ+.

17Худованд дар ҳамаи тариқҳои Худ одил аст.

ва дар тамоми аъмоли Худ пур аз эҳсон аст.

18Худованд наздик аст ба ҳамаи онҳое ки Ӯро мехонанд,
ба ҳамаи онҳое ки Ӯро ба ростӣ мехонанд+.

19Хоҳиши тарсгорони Худро ба ҷо меоварад,
ва истиғосаи онҳоро мешунавад,
ва онҳоро наҷот медиҳад+.

20Худованд ҳамаи дӯстдорони Худро нигаҳбонӣ мекунад,
ва ҳамаи шариронро нест хоҳад кард.

21Даҳонам ҳамду санои Худовандро мегӯяд,
ва тамоми башар исми қуддуси Ӯро
муборак мехонад то абад.

ТАРОНАИ САДУ ЧИЛУ ПАНҶУМ

Худованд умедворони Худро нигаҳбонӣ менамояд.

145^1Ҳалелуёҳ. Эй ҷонам, Худовандро мадҳ намо+.

2Тамоми умри худ Худовандро мадҳ хоҳам кард;
то даме ки вуҷуд дорам, Худои худро хоҳам сароид+.

3Ба мирон таваккал накунед,
ба фарзанди одам, ки дар вай наҷоте нест:+
4Рӯҳи вай берун меравад,
вай ба хоки худ бармегардад;
дар ҳамон рӯз андешаҳои вай нест мешавад+.
5Хушо касе ки Худои Яъқуб мададгори ӯст,
ва умеди ӯ бар Худованд Худои ӯст,
6Ки Ӯ осмон ва заминро офаридааст,
ва баҳр ва ҳар чиро, ки дар онҳост;
Ӯ ростиро то абад нигаҳбонӣ мекунад;
7Ба ситамкашон додгарӣ мекунад,
ба гуруснагон нон медиҳад;
Худованд бандиёнро озод мекунад+.
8Худованд чашми кӯронро мекушояд;
Худованд хамидақоматонро рост мегардонад;
Худованд одилонро дӯст медорад+.
9Худованд ғарибонро нигаҳбонӣ менамояд,
ятимон ва бевазанонро тақвият медиҳад,
ва роҳи шариронро каҷ мекунад+.
10Худованд подшоҳӣ хоҳад кард то абад,
Худои ту, эй Сион, то абадуддаҳр. Ҳалелуёҳ!+

ТАРОНАИ САДУ ЧИЛУ ШАШУМ

Мадҳ дар шаъни Худованди Қодир.

146^1Ҳалелуёҳ. Зеро ки некӯст Худои моро сароидан;
зеро ки ин дилпазир аст: ҳамду санои шоиста аст+.

2Худованд Ерусалимро бино мекунад,
парокандагони Исроилро ҷамъ меоварад;+
3Дилшикастагонро шифо мебахшад,
ва ҷароҳатҳои онҳоро мебандад;+
4Миқдори ситораҳоро ба ҳисоб мегирад:
ҳамаи онҳоро бо номҳошон мехонад+.
5Худованди мо бузург аст ва пурқувват;
хиради Ӯ беҳадду беканор аст+.
6Ҳалимонро Худованд тақвият медиҳад;
шариронро то ба замин паст мезанад.
7Дар шаъни Худованд бо шукрона суруд хонед;
Худои моро бо барбат бисароед,+
8Ки Ӯ осмонро бо абрҳо мепӯшонад,
барои замин борон муҳайё мекунад,
бар кӯҳҳо алаф месабзонад+.
9Ба чорпо хӯрок медиҳад,
ва ба бачаҳои зоғ, ки сӯи Ӯ мехонанд+.
10На ба иқтидори асп рағбат дорад,
на ба соқҳои одам таваҷҷӯҳ мекунад:+

11Худованд ба тарсгорони Худ таваҷҷӯҳ менамояд,
ва ба онҳое ки ба эҳсони Ӯ умедворанд+.

ТАРОНАИ САДУ ЧИЛУ ҲАФТУМ

Ҳамд дар шаъни Худо,

ки Довари Исроил аст.

147^1Худовандро, эй Ерусалим, ситоиш бикун;

Худои худро, эй Сион, мадҳ намо;

2Зеро ки Ӯ ғалақаҳои дарвозаҳоятро мустаҳкам мекунад;
фарзандонатро андаруни ту баракат мефармояд+.

3Дар ҳудуди ту сулҳу осоиштагӣ барқарор менамояд;
туро аз мағзи гандум сер мегардонад+.

4Сухани Худро ба замин мефиристад:

сухани Ӯ бағоят зуд паҳн мешавад.

5Барфро мисли пашм меборонад;
қиравро мисли хокистар мепошад+.

6Жолаи Худро мисли нонҳои майда мепартояд;
кист, ки пеши сармои Ӯ истода тавонад?

7Каломи Худро мефиристад ва онҳоро об мекунад;
боди Худро мевазонад, ва обҳо ҷорӣ мешавад.
8Каломи Худро ба Яъқуб баён намудааст,
фароизи Худ ва дастурҳои Худро ба Исроил.
9Ба ҳеҷ як халқ чунин накардааст,
ва дастурҳоро онҳо намедонанд. Ҳалелуёҳ!+

ТАРОНАИ САДУ ЧИЛУ ҲАШТУМ

Тамоми ҷаҳон Худовандро ҷалол медиҳад.

148^1Ҳалелуёҳ. Худовандро аз осмонҳо
мадҳ кунед;
Ӯро дар афрозҳо мадҳ кунед+.
2Ӯро мадҳ кунед, эй ҳамаи фариштагони Ӯ;
Ӯро мадҳ кунед, эй ҳамаи лашкарҳои Ӯ+.
3Ӯро мадҳ кунед, эй офтоб ва моҳ;
Ӯро мадҳ кунед, эй ҳамаи ситорагони нур.
4Ӯро мадҳ кунед, эй фалакулафлок,
ва эй обҳои фавқи осмонҳо+.
5Исми Худовандро мадҳ мекунанд,
зеро ки Ӯ амр фармудааст,
ва онҳо офарида шудаанд+.
6Ва онҳоро қоим доштааст то абад;
ва қонуне муқаррар намудааст,
ва аз он нахоҳанд даргузашт+.
7Худовандро аз замин мадҳ кунед,
эй наҳангон ва ҳамаи вартаҳо;+
8Эй оташ ва жола, эй барф ва дуд,
эй боди тунд, ки каломи Ӯро ба ҷо меоварӣ;+
9Эй кӯҳҳо ва ҳамаи талҳо,
эй дарахтони мевадор ва ҳамаи арзҳо;
10Эй ҳайвонҳо ва ҳамаи чорпоён,
эй хазандагон ва мурғони болдор;
11Эй подшоҳони замин ва ҳамаи қабилаҳо,
эй мирон ва ҳамаи доварони замин;
12Эй ҷавонон ва бокираҳо низ,
эй пирон ва наврасон.
13Исми Худовандро мадҳ мекунанд,
зеро ки танҳо исми Ӯ олишаън аст,
шукӯҳи Ӯ бар замин ва осмон аст+.
14Ва Ӯ шохи қавми Худро баланд бардоштааст,
то ки ҳамду саное шавад дар шаъни ҳамаи порсоёни Ӯ,
дар шаъни банӣ-Исроил,
ки қавми муқарраби Ӯ ҳастанд. Ҳалелуёҳ.

ТАРОНАИ САДУ ЧИЛУ НӮҲУМ

Ҳамаи порсоён Худовандро ҷалол медиҳанд.

149^1Ҳалелуёҳ.

Дар шаъни Худованд суруди наве бихонед;
ва ҳамду санои Ӯро дар шӯрои порсоён+.

2Бигзор Исроил дар Офаридагори худ шодӣ кунад;
фарзандони Сион дар Подшоҳи худ хурсандӣ кунанд;

3Исми Ӯро дар рақс мадҳ намоянд;
бо даф ва барбат Ӯро бисароянд,

4Зеро ки Худованд ба қавми Худ таваҷҷӯҳ мекунад,
ҳалимонро бо наҷот шукӯҳ мебахшад.
5Бигзор порсоён дар ҷалол хушнӯд шаванд,
бар бистарҳошон тараннум кунанд;+
6Мадҳияҳои Худо дар даҳонашон бошад,
ва шамшери дудама дар дасташон,
7То ки аз халқҳо интиқом гиранд,
қабилаҳоро мазаммат намоянд:
8Подшоҳони онҳоро бо занҷирҳо бандӣ кунанд,
ва калоншавандаҳои онҳоро бо завлонаҳои оҳанин;

9Бар онҳо довариро, ки навишта шудааст,
ба амал оваранд;
ин барои ҳамаи порсоёни Ӯ шавкат хоҳад буд. Ҳалелуёҳ!+

ТАРОНАИ САДУ ПАНҶОҲУМ

Тамоми махлуқот Худовандро мадҳ менамоянд.

150^1Ҳалелуёҳ. Худовандро дар қудси Ӯ мадҳ кунед;

Ӯро дар фалаки қуввати Ӯ мадҳ кунед+.

2Ӯро дар қудрати Ӯ мадҳ кунед;

Ӯро мувофиқи бузургии азамати Ӯ мадҳ кунед.

3Ӯро бо навохтани шох мадҳ кунед;

Ӯро бо уд ва барбат мадҳ кунед+.

4Ӯро бо даф ва рақс мадҳ кунед;

Ӯро бо созҳо ва най мадҳ кунед+.

5Ӯро бо шақшақаҳои хушнаво мадҳ кунед;

Ӯро бо шақшақаҳои баландовоз мадҳ кунед+.

6Бигзор ҳар кӣ нафас мекашад,

Худовандро мадҳ кунад.

Ҳалелуёҳ!

* 3:3 Село — тафсири саҳеҳи ин калима маълум нест, лекин гумон мекунанд, ки он дар таронаҳои Забур истилоҳи мусиқиест, ки хотима ё тағьири оҳангро мефаҳмонад.

* 9:17 Ҳиҷойӯн — аз афташ, истилоҳи мусиқиест, ки замзамаро мефаҳмонад.

* 67:14 Киноя аст бар қавми Исроил.

* 86:2 Ерусалим.

* 86:4 Киноя бар Миср аст.

* 103:35 Ҳалелуёҳ — Худовандро мадҳ кунед.

* 105:28 Баал-Фаӯр — номи яке аз худоҳои Канъон, ки мардуми мавзеи Фаӯр парастишаш мекарданд.

+ 1:1 Айюб 21:16, Мас. 1:15, Мас. 4:14, Мас. 24:1, Заб. 25:4-5, Мас. 3:34, Мас. 21:24

+ 1:2 Еҳ. 1:8, Заб. 118:47-48, Заб. 118:97
+ 1:3 Ирм. 17:8, Ҳиз. 47:12
+ 1:4 Айюб 21:18, Заб. 34:5
+ 1:6 Заб. 36:18
+ 2:1 Аъм. 4:25-26
+ 2:2 Заб. 17:51, Заб. 19:7, Заб. 88:20-21

+ 2:4 Заб. 10:4, Заб. 36:13, Заб. 58:9, Мас. 1:26

+ 2:6 Заб. 109:2, Ваҳй 14:1

+ 2:7 Аъм. 13:33, Ибр. 1:5, Ибр. 5:5, 2 Подш. 7:14

+ 2:9 Ваҳй 2:27, Ваҳй 12:5, Ваҳй 19:15, Иш. 30:14, Ирм. 19:11

+ 2:11 Ибр. 12:28, Фпл. 4:4
+ 2:12 Заб. 33:8
+ 3:1 2 Подш. 15:14-17
+ 3:2 2 Подш. 15:12
+ 3:3 Заб. 70:11
+ 3:4 Ҳас. 15:1, Заб. 26:6
+ 3:5 Заб. 2:6, Заб. 33:4
+ 3:6 Заб. 4:8
+ 3:7 Заб. 26:3
+ 3:8 Айюб 16:10, Айюб 29:17, Заб. 57:7
+ 3:9 Заб. 36:39, Иш. 43:11, Юн. 2:10
+ 4:1 Ҳаб. 3:19
+ 4:2 Айюб 36:16
+ 4:4 Хур. 11:7
+ 4:6 Так. Шар. 33:19, Заб. 50:21

+ 4:7 Ад. 6:25, Заб. 30:17, Заб. 43:4, Заб. 66:2

+ 4:9 Заб. 3:6
+ 5:3 Заб. 83:4
+ 5:4 Заб. 87:10, Заб. 118:147
+ 5:6 Заб. 10:5
+ 5:7 Заб. 54:24
+ 5:8 3 Подш. 8:29, Заб. 10:4
+ 5:10 Ирм. 5:16, Заб. 11:2, Рум. 3:13
+ 5:13 Заб. 113:21-22, Заб. 102:4
+ 6:1 1 Вақ. 15:20-21
+ 6:2 Заб. 37:2
+ 6:4 Заб. 89:13

+ 6:6 Заб. 29:10, Заб. 87:11, Заб. 113:25, Воиз 9:10, Иш. 38:18

+ 6:8 Заб. 30:10
+ 6:9 Айюб 21:16, Заб. 118:115, Мат. 7:23
+ 6:11 Заб. 39:13
+ 7:2 Заб. 10:1, Заб. 63:11, Заб. 30:16
+ 7:3 Айюб 10:16
+ 7:5 Заб. 54:21, 1 Подш. 24:8, 1 Подш. 26:9
+ 7:8 Иш. 33:10
+ 7:9 Заб. 25:1, Заб. 34:24, Заб. 42:1
+ 7:10 Айюб 23:10, Заб. 10:5
+ 7:11 Ҳас. 15:1
+ 7:12 Наҳум 1:5
+ 7:13 Так. Шар. 32:41, Так. Шар. 32:23
+ 7:14 Заб. 20:13, Заб. 63:8
+ 7:15 Айюб 15:35, Иш. 59:4, Яъқ. 1:15

+ 7:16 Эст. 7:9, Мас. 11:5, Мас. 26:27, Мас. 28:10, Воиз 10:8, Дон. 6:24

+ 7:18 Заб. 9:3

+ 8:1 Заб. 80:1, Заб. 83:1

+ 8:2 Заб. 148:13, Иш. 12:4, Заб. 112:4, Мат. 21:16

+ 8:5 Айюб 7:17, Заб. 143:3, Ибр. 2:6-8

+ 8:7 Ҳас. 1:26, Ҳас. 1:28, Заб. 109:1, 1 Қӯр. 15:27, Эфс. 1:22

+ 9:2 Заб. 25:7, Заб. 39:6, Заб. 95:3
+ 9:3 Заб. 7:18
+ 9:5 Заб. 139:13, Заб. 28:10
+ 9:6 Так. Шар. 9:14, Так. Шар. 29:20
+ 9:8 Заб. 101:13, Заб. 144:13, Нав. 5:19

+ 9:9 1 Подш. 2:10, Заб. 57:12, Заб. 66:5, Заб. 95:13, Заб. 97:9, Заб. 109:6, Иш. 2:4, Иш. 3:13, Юил 3:12

+ 9:10 2 Подш. 22:3
+ 9:11 Заб. 90:14
+ 9:14 Заб. 106:18
+ 9:15 Иш. 25:9

+ 9:16 Заб. 7:16, Айюб 18:8, Мас. 29:5, Мас. 29:6

+ 9:17 Хур. 7:5, Хур. 14:4
+ 9:18 Айюб 8:13
+ 9:22 Заб. 21:1
+ 9:25 Заб. 13:1, Заб. 52:1
+ 9:27 Заб. 29:7
+ 9:28 Рум. 3:14, Айюб 20:12
+ 9:29 Заб. 16:11, Заб. 36:32, Мас. 24:15
+ 9:30 Айюб 38:40, Заб. 58:4, Мик. 7:2
+ 9:32 Иш. 29:15, Ҳиз. 8:12, Ҳиз. 9:9
+ 9:35 Так. Шар. 10:18, Ҳуш. 14:4
+ 9:36 Заб. 36:17
+ 9:37 Хур. 15:18, Заб. 28:10, Заб. 145:10
+ 9:39 Заб. 81:3
+ 10:1 Заб. 7:2
+ 10:2 Заб. 63:4
+ 10:3 Заб. 81:5

+ 10:4 Мик. 1:2, Юн. 2:8, Ҳаб. 2:20, Заб. 2:4, Иш. 66:1, Айюб 7:18, Айюб 23:10

+ 10:5 Ҳас. 22:1
+ 10:6 Ҳас. 19:24, Айюб 18:15, Заб. 74:9
+ 10:7 Заб. 32:5, Заб. 61:8, Заб. 98:4
+ 11:2 Иш. 57:1, Мик. 7:2
+ 11:3 Заб. 5:10, Заб. 40:6, Заб. 143:8
+ 11:7 Заб. 17:31, Заб. 118:140, Мас. 30:5

+ 12:2 Заб. 88:47, Нав. 5:20, Айюб 13:24, Ҳаб. 1:2

+ 12:4 Эзр. 9:8, Заб. 18:9
+ 12:5 Так. Шар. 32:27
+ 12:6 Заб. 114:7
• 13:1 Заб. 52
+ 13:1 Заб. 9:25, Мик. 7:2, Рум. 3:10-12

+ 13:2 Ҳас. 11:5, Так. Шар. 26:15, Заб. 32:14, Заб. 101:19

+ 13:3 Айюб 15:16

+ 13:4 Мас. 30:14, Ирм. 10:25, Ҳиз. 34:3, Мик. 3:3

+ 14:1 Заб. 23:3-4, Иш. 33:14-16
+ 14:2 Заб. 105:3
+ 14:3 Иб. 19:16
+ 14:4 Дов. 11:35
+ 14:5 Иб. 25:36, Ҳиз. 18:8, Хур. 23:5
+ 15:2 Заб. 72:25

+ 15:4 Хур. 23:13, Еҳ. 23:7, Ҳуш. 2:17, Зак. 13:2

+ 15:5 Ад. 18:20, Ирм. 10:16, Ирм. 51:19, Нав. 3:24

+ 15:8 Заб. 108:31, Аъм. 2:25-28

+ 15:10 Айюб 33:28, Заб. 29:4, Заб. 48:16, Заб. 85:13, Иш. 38:17, Аъм. 2:27

+ 15:11 Мат. 7:14
+ 16:1 Заб. 85:1, Заб. 141:1
+ 16:3 Айюб 23:10, Заб. 65:10
+ 16:5 Айюб 23:11
+ 16:7 Заб. 30:22

+ 16:8 Так. Шар. 32:10, Зак. 2:8, Рут 2:12, Заб. 35:8, Заб. 56:2, Заб. 62:8, Заб. 90:4

+ 16:10 Заб. 118:70
+ 16:12 Айюб 38:40, Заб. 9:29
+ 16:15 Айюб 19:26, Айюб 33:26
• 17:1 2 Подш. 22
+ 17:2 Так. Шар. 6:5, Заб. 114:1

+ 17:3 Заб. 18:15, Заб. 30:3-4, Заб. 70:3, Заб. 90:2, Заб. 143:2, Ҳас. 15:1

+ 17:4 1 Вақ. 16:25, Заб. 47:2, Заб. 95:4, Заб. 144:3

+ 17:5 Заб. 41:7, Заб. 92:4, Юн. 2:4
+ 17:6 Заб. 114:3
+ 17:7 Юн. 2:8
+ 17:8 Дов. 5:5, Заб. 76:18, Заб. 96:4
+ 17:9 Заб. 20:9, Иш. 30:33, Ҳиз. 20:48
+ 17:10 Заб. 143:5, Иш. 64:1, Наҳум 1:3
+ 17:11 Заб. 103:3
+ 17:12 Хур. 20:21, Заб. 96:2
+ 17:13 Еҳ. 10:11, Иш. 30:30

+ 17:14 1 Подш. 2:10, Айюб 37:4-5, Заб. 67:34, Заб. 76:18-19

+ 17:15 Ҳаб. 3:11, Зак. 9:14, 1 Подш. 7:10
+ 17:16 Хур. 15:8, Заб. 105:9
+ 17:17 Заб. 143:7
+ 17:18 Заб. 141:6
+ 17:20 Заб. 30:8, Заб. 117:5
+ 17:21 1 Подш. 26:23, Айюб 22:30
+ 17:24 Ҳас. 6:9, Айюб 1:1
+ 17:28 Заб. 100:5

+ 17:29 2 Подш. 21:17, 4 Подш. 8:20, Заб. 131:17

+ 17:31 Так. Шар. 32:4, Мат. 5:48, Заб. 11:7, Мас. 30:5, Ҳас. 15:1

+ 17:32 4 Подш. 5:15, Иш. 45:5, Дон. 2:47
+ 17:34 Так. Шар. 32:13, Иш. 58:14, Ҳаб. 3:19
+ 17:35 Заб. 143:1
+ 17:38 Хур. 23:27
+ 17:41 Хур. 23:27
+ 17:42 Айюб 27:9, Мас. 15:29
+ 17:43 Мик. 7:10, Зак. 10:5
+ 17:44 Иш. 55:5
+ 17:45 Так. Шар. 33:29
+ 17:46 Мик. 7:17
+ 17:48 Заб. 46:3
+ 17:50 Рум. 15:9
+ 17:51 Заб. 143:10, 2 Подш. 7:16
+ 18:2 Заб. 49:6, Заб. 88:6, Заб. 96:6
+ 18:5 Рум. 10:18
+ 18:6 Юил 2:16, Воиз 1:5
+ 18:8 Так. Шар. 4:7, Заб. 22:3, Заб. 118:130
+ 18:9 Рум. 7:12, Заб. 12:4

+ 18:10 Заб. 118:142, Заб. 118:151, Заб. 118:160

+ 18:11 Мас. 3:14, Мас. 8:10, Мас. 24:13
+ 18:14 Ад. 15:30, Рум. 6:12, Рум. 6:14
+ 18:15 Заб. 17:3
+ 19:2 Заб. 68:30, Мас. 18:10
+ 19:3 Заб. 127:5, Заб. 133:3
+ 19:5 Заб. 20:3

+ 19:8 Заб. 32:17, Иш. 31:1, Иш. 36:9, 1 Подш. 17:45, Мас. 21:31

+ 20:2 Заб. 27:7
+ 20:3 Заб. 19:5
+ 20:5 4 Подш. 20:6, Заб. 60:6, Заб. 90:16
+ 20:8 Заб. 15:8

+ 20:10 Заб. 17:9, Мал. 4:1, Айюб 15:34, Айюб 20:26, Заб. 96:3, Ибр. 10:27

+ 20:11 Айюб 18:19

+ 20:13 Заб. 17:15

+ 21:2 Мат. 27:46, Марқ. 15:34, Заб. 9:22, Нав. 3:8

+ 21:3 Заб. 87:2

+ 21:6 Дов. 3:9

+ 21:7 Айюб 25:6, Иш. 41:14, Иш. 49:7, Иш. 53:3

+ 21:8 Заб. 90:14, Мат. 27:39-43, Марқ. 15:29-32, Луқ. 23:35-37

+ 21:10 Заб. 71:6
+ 21:12 Заб. 106:12
+ 21:13 Заб. 117:10-12, Ирм. 50:27, Ом. 4:1
+ 21:15 Заб. 118:28
+ 21:17 Заб. 58:7
+ 21:18 Луқ. 23:35
+ 21:19 Юҳ. 19:24
+ 21:21 Заб. 34:17, Фпл. 3:2
+ 21:22 2 Тим. 4:17
+ 21:23 Ибр. 2:12
+ 21:24 Заб. 134:20
+ 21:26 Заб. 34:18, Иб. 7:16
+ 21:28 Заб. 95:7, Саф. 2:11

+ 21:29 Дон. 7:14, Дон. 7:27, Уб. 1:21, Зак. 14:9, Луқ. 1:33, 1 Қӯр. 15:24, Ваҳй 11:15

+ 21:31 Заб. 101:19

+ 21:32 Заб. 77:6, Заб. 101:19

+ 22:1 Заб. 79:2, Воиз 12:11, Иш. 40:11, Ҳиз. 34:11, Юҳ. 10:11, Фпл. 4:19

+ 22:2 Ҳиз. 34:14, Юҳ. 10:9

+ 22:3 Заб. 18:8, Мас. 4:11, Мас. 8:20

+ 22:4 Заб. 137:7, Мас. 10:9, Иш. 43:2, Мик. 7:14

+ 22:5 Заб. 91:11, Мас. 27:9, Воиз 9:8, Луқ. 7:46

+ 23:1 Хур. 9:29, Айюб 41:3, Заб. 49:12, Заб. 88:11

+ 23:2 1 Подш. 2:8, Заб. 101:26, Заб. 103:5, Мас. 8:29

+ 23:3 Заб. 14, Иш. 33:14-16
+ 23:4 Заб. 50:12, Мат. 5:8
+ 23:7 Заб. 117:19-20, Иш. 26:2
+ 23:8 Хур. 15:3
+ 23:10 Мал. 1:14
+ 24:1 Заб. 85:4, Заб. 142:8
+ 24:3 Иш. 49:23
+ 24:4 Заб. 26:11, Заб. 85:11
+ 24:5 Заб. 25:3
+ 24:6 Заб. 102:17

+ 24:7 Айюб 13:26, Заб. 118:9, Ирм. 3:25, Заб. 50:3

+ 24:11 Ирм. 14:7, Заб. 78:9, Дон. 9:19

+ 24:13 Заб. 36:22, Мас. 2:21, Иш. 60:21

+ 24:15 2 Вак. 20:12, Заб. 122:1-2, Заб. 140:8

+ 24:22 Заб. 43:27, Заб. 129:8

+ 25:1 Заб. 7:9

+ 25:2 1 Вақ. 28:9, 1 Вақ. 29:17, Заб. 138:23, Мас. 17:3, Ирм. 17:10

+ 25:3 Заб. 24:5
+ 25:5 Заб. 1:1, Заб. 138:21
+ 25:6 Так. Шар. 21:6, Заб. 72:13, Мат. 27:24
+ 25:7 Заб. 9:2
+ 25:9 Заб. 27:3
+ 25:10 Хур. 23:8
+ 26:1 Иш. 60:20, Мик. 7:8
+ 26:3 Заб. 3:7, Заб. 22:4
+ 26:4 Заб. 22:6, Заб. 60:5, Заб. 64:5
+ 26:6 Заб. 3:4, Эфс. 5:19
+ 26:8 Заб. 104:4
+ 26:10 Иш. 49:15
+ 26:11 Заб. 24:4
+ 26:12 Заб. 40:3, Хур. 20:16, Мас. 6:19
+ 26:13 Иш. 53:8, Ҳиз. 26:20, Ҳиз. 32:23
+ 26:14 Еҳ. 1:6, Заб. 30:25, Иш. 8:17

+ 27:1 Заб. 82:2, Заб. 108:1, Заб. 87:5, Заб. 142:7, Мас. 1:12

+ 27:2 Заб. 133:2
+ 27:3 Мас. 26:23, Ирм. 9:8, Заб. 25:9
+ 27:5 Иш. 5:12
+ 27:7 Ҳас. 15:1, Заб. 20:2
+ 27:9 Иш. 40:11, Иш. 46:3

+ 28:1 Ҳас. 6:2, Айюб 1:6, Айюб 2:1, Заб. 88:7, 1 Вақ. 16:28, Заб. 95:7

+ 28:3 Айюб 37:4, Ҳиз. 1:24
+ 28:5 Дов. 9:15, Заб. 103:16, Ҳиз. 31:3
+ 28:6 Так. Шар. 3:9, Заб. 113:4, Заб. 113:6
+ 28:8 Ад. 13:26

+ 28:10 Ҳас. 6:17, Хур. 15:18, Заб. 9:5, Заб. 9:37

+ 28:11 Заб. 67:36

+ 29:2 Заб. 34:19

+ 29:4 Айюб 33:28, Заб. 15:10, Заб. 48:16, Заб. 85:13, Иш. 38:17

+ 29:6 Иш. 57:16, Ирм. 3:5, Нав. 3:31, Мик. 7:18, Заб. 125:5

+ 29:7 Заб. 9:26
+ 29:10 Заб. 6:6, Иш. 38:18
+ 29:12 Ирм. 31:13
• 30:1 Заб. 70:1-3
+ 30:2 Дон. 9:16
+ 30:3 Заб. 17:3
+ 30:6 Луқ. 23:46
+ 30:7 Так. Шар. 32:21
+ 30:9 Заб. 17:20
+ 30:10 Заб. 6:8

+ 30:12 Айюб 19:13, Заб. 30:12, Заб. 37:11, Заб. 68:9, Заб. 87:9

+ 30:13 Воиз 9:5
+ 30:14 Ирм. 6:25, Ирм. 46:5
+ 30:16 Заб. 7:2
+ 30:17 Ад. 6:25, Заб. 4:7
+ 30:22 Заб. 16:7
+ 30:24 Заб. 96:10
+ 30:25 Еҳ. 1:6, Заб. 26:14
+ 31:2 Юҳ. 1:47, Рум. 4:7-8
+ 31:5 Заб. 37:19, Заб. 50:5, 1 Юҳ. 1:9
+ 31:7 Заб. 118:114
+ 31:9 Мас. 26:3, Яъқ. 3:3
+ 31:11 Заб. 67:4
+ 32:2 Заб. 70:22

+ 32:3 Заб. 39:4, Заб. 95:1, Заб. 97:1, Заб. 143:9, Заб. 149:1, Иш. 42:10, Ваҳй 5:9

+ 32:5 Заб. 32:5, Заб. 61:8, Заб. 118:64

+ 32:6 Ҳас. 1:6-7, Заб. 148:5, Юҳ. 1:3, Ибр. 11:3

+ 32:7 Ҳас. 1:9, Айюб 38:8-11, Заб. 103:9, Ирм. 5:22

+ 32:9 Ҳас. 1:3
+ 32:10 Иш. 19:3
+ 32:11 Мас. 19:21, Иш. 46:10
+ 32:12 Так. Шар. 7:6, Заб. 143:15
+ 32:13 Айюб 7:18, Айюб 23:10, Заб. 10:4
+ 32:14 Так. Шар. 26:15, Иш. 63:15
+ 32:16 Ом. 2:14
+ 32:17 Заб. 19:8, Мас. 21:31
+ 32:18 Заб. 146:11
+ 32:19 3 Подш. 17:6, Айюб 5:20
+ 32:20 Ҳас. 15:1, Так. Шар. 33:29
+ 33:1 1 Подш. 21:12-13
+ 33:3 1 Подш. 2:1
+ 33:5 Заб. 3:5
+ 33:7 Заб. 17:1
+ 33:8 Айюб 33:23, Дон. 6:22
+ 33:9 1 Пет. 2:3, Заб. 2:12
+ 33:10 Заб. 36:25, Мас. 10:3
+ 33:11 Айюб 4:10-11
+ 33:13 1 Пет. 3:10-12
+ 33:14 Мас. 13:3
+ 33:15 Заб. 36:27, Иш. 1:16-17, 3 Юҳ. 1:11
+ 33:16 Айюб 36:7, Мас. 15:29
+ 33:17 Айюб 18:17, Мас. 10:7
+ 33:19 Заб. 50:19
+ 33:20 Айюб 5:19, 2 Тим. 3:11
+ 33:21 Юҳ. 19:36
+ 34:1 Иш. 49:25

+ 34:4 Заб. 39:15, Ирм. 17:18, Заб. 68:23-26, Заб. 108:6-15

+ 34:5 Айюб 21:18, Заб. 1:4
+ 34:6 Заб. 72:18, Ирм. 23:12
+ 34:7 Заб. 56:7, Заб. 118:85, Ирм. 18:20
+ 34:8 Иш. 47:11
+ 34:9 Луқ. 1:47

+ 34:10 Хур. 15:11, Заб. 70:19, Заб. 85:8, Заб. 88:7-9, Заб. 112:5, Айюб 5:15

+ 34:12 Заб. 37:20, Заб. 108:5, Мас. 17:13, Ирм. 18:20

+ 34:13 Ад. 29:7
+ 34:16 Айюб 16:9, Заб. 36:12
+ 34:17 Ҳаб. 1:13, Заб. 21:21
+ 34:18 Заб. 21:26
+ 34:19 Заб. 68:5, Юҳ. 15:25, Заб. 29:2
+ 34:21 Нав. 2:16
+ 34:22 Заб. 9:22, Заб. 37:22
+ 34:23 Заб. 43:24, Заб. 77:65
+ 34:24 Заб. 7:9
+ 34:25 Заб. 39:16, Заб. 69:4, Нав. 2:16
+ 34:28 Заб. 70:8
+ 35:2 Рум. 3:18
+ 35:5 Мас. 4:16, Мик. 2:1

+ 35:6 Заб. 56:11, Заб. 70:19, Заб. 107:5, Нав. 3:23

+ 35:7 Рум. 11:33, Заб. 103:14, Заб. 144:16

+ 35:8 Заб. 62:4, Заб. 16:8

+ 35:10 Мас. 10:11, Мас. 13:14, Ирм. 2:13, Юҳ. 4:10, Юҳ. 1:9, 1 Пет. 2:9, Ваҳй 22:5

+ 35:11 Ирм. 22:16, Ғал. 4:9
+ 35:13 Заб. 1:5
+ 36:1 Мас. 3:31, Мас. 23:17, Мас. 24:19
+ 36:2 Айюб 14:2, Заб. 89:6
+ 36:4 Айюб 22:26, Иш. 58:14
+ 36:5 Мас. 3:5, Мас. 16:3
+ 36:6 Дов. 5:31, Иш. 58:8
+ 36:9 Заб. 24:13
+ 36:10 Айюб 7:10, Айюб 24:24
+ 36:11 Мас. 2:21, Мат. 5:5
+ 36:12 Айюб 16:9, Заб. 34:16
+ 36:13 Заб. 2:4
+ 36:15 1 Подш. 2:4
+ 36:16 Мас. 16:8
+ 36:17 Заб. 9:36
+ 36:18 Заб. 1:6
+ 36:19 3 Подш. 17:6, Айюб 5:20, Заб. 32:19
+ 36:20 Заб. 67:3, Заб. 101:4, Ҳуш. 13:3
+ 36:23 Иш. 26:7
+ 36:24 Мас. 24:16, Мик. 7:8
+ 36:25 Айюб 4:7, Заб. 33:10-11, Мас. 10:3
+ 36:26 Так. Шар. 15:8, Заб. 111:5
+ 36:27 Заб. 33:15
+ 36:28 Заб. 96:10, Иш. 14:20
+ 36:30 Мас. 10:31, Мас. 15:28

+ 36:31 Так. Шар. 6:6, Заб. 39:9, Заб. 118:11, Иш. 51:7, Ирм. 31:33

+ 36:32 Заб. 9:29
+ 36:34 Заб. 90:8, Заб. 91:12, Мас. 29:16
+ 36:38 Заб. 72:17
+ 36:39 Заб. 3:9, Иш. 43:11, Юн. 2:10
+ 36:40 Заб. 10:1
+ 37:1 Заб. 69:1
+ 37:2 Заб. 6:2
+ 37:3 Так. Шар. 32:23, Айюб 6:4, Нав. 3:13
+ 37:4 Иш. 1:6
+ 37:5 Эзр. 9:6
+ 37:12 Айюб 19:13-14, Заб. 87:18
+ 37:14 Иш. 53:7
+ 37:16 Заб. 38:8
+ 37:19 Заб. 31:5
+ 37:21 Заб. 34:12, Мас. 17:13, Ирм. 18:20
+ 37:22 Заб. 9:22, Заб. 34:22

+ 38:1 1 Вақ. 16:41, 1 Вақ. 25:1, Заб. 61:1, Заб. 76:1

+ 38:2 Айюб 2:10
+ 38:4 Айюб 32:20, Ирм. 6:11, Ирм. 20:9
+ 38:5 Заб. 89:12

+ 38:6 Заб. 88:48, Заб. 90:5, Айюб 7:16, Заб. 61:10, Заб. 93:10-11, Заб. 143:4, Воиз 1:2

+ 38:7 Айюб 27:16-17, Заб. 48:11, Воиз 2:18
+ 38:8 Заб. 37:16
+ 38:11 Айюб 13:21

+ 38:13 4 Подш. 20:5, Заб. 55:9, 1 Вақ. 29:15, Заб. 118:19, Заб. 118:54

+ 38:14 Айюб 7:19, Айюб 10:21-22
+ 39:3 Заб. 68:3, Ирм. 38:6
+ 39:4 Заб. 32:3, Заб. 51:8
+ 39:6 Заб. 9:2, Заб. 70:16

+ 39:7 Заб. 50:18, 1 Подш. 15:22, Иш. 50:4, Ибр. 10:5-7

+ 39:9 Заб. 36:31, Заб. 118:11
+ 39:13 Заб. 68:4
+ 39:15 Заб. 34:4, Ирм. 17:18, Заб. 6:11
+ 39:16 Заб. 34:25
+ 39:18 Заб. 85:1, Заб. 108:22
+ 40:2 Мас. 14:21, Мас. 29:7, Заб. 36:18
+ 40:3 Заб. 26:12
+ 40:4 Иш. 38:1-8
+ 40:7 Заб. 11:3
+ 40:10 Юҳ. 13:18

+ 40:14 1 Вақ. 16:36, Заб. 71:18, Заб. 88:53, Заб. 105:48

+ 41:1 2 Вак. 20:19

+ 41:2 Заб. 62:1, Заб. 83:2

+ 41:4 Заб. 78:10, Заб. 113:10, Юил 2:17, Мик. 7:10, Заб. 79:6, Заб. 101:10, Нав. 2:18

+ 41:5 Ҳиз. 46:10

+ 41:6 Заб. 42:5

+ 41:7 Так. Шар. 3:9, Заб. 17:5, Заб. 87:8, Юн. 2:4

+ 41:9 Заб. 62:7, Аъм. 16:25
+ 41:10 Заб. 17:3, Заб. 42:2
+ 42:1 Заб. 7:9
+ 42:2 Заб. 43:10, Заб. 41:10
+ 42:3 Заб. 2:6
+ 42:5 Заб. 41:6
+ 43:2 Ад. 23:23, Так. Шар. 32:7, Заб. 77:3
+ 43:3 Так. Шар. 7:1
+ 43:4 Еҳ. 24:12, Ад. 6:25, Заб. 4:7
+ 43:5 Заб. 73:12
+ 43:7 1 Подш. 17:47, Заб. 32:16-17
+ 43:10 Заб. 42:2, Заб. 88:39
+ 43:11 Иб. 26:17, Так. Шар. 28:25, Еҳ. 7:4
+ 43:12 Иб. 26:33
+ 43:14 Заб. 78:4, Дон. 9:16, Мик. 6:16
+ 43:15 Так. Шар. 28:37
+ 43:20 Айюб 30:29

+ 43:22 1 Вақ. 28:9, 2 Вак. 6:30, Мас. 15:11, Аъм. 1:24

+ 43:23 Рум. 8:36
+ 43:24 Заб. 34:23, Заб. 77:65
+ 43:27 Заб. 24:20
+ 44:1 Заб. 68:1
+ 44:4 Хур. 32:27, Сур. Сур. 3:8
+ 44:7 Ибр. 1:8-9
+ 44:9 Мас. 7:17

+ 44:10 Ҳас. 10:29, 3 Подш. 9:28, 1 Вақ. 29:4, Айюб 22:24

+ 44:15 Сур. Сур. 1:4
+ 45:1 1 Вақ. 15:20-21
+ 45:2 Заб. 7:2, Так. Шар. 4:7, Наҳум 1:7
+ 45:4 Заб. 92:3
+ 45:5 Заб. 64:10
+ 45:6 Иш. 12:6
+ 45:7 Заб. 2:1, Ом. 1:2, Ом. 9:5
+ 45:9 Заб. 65:5

+ 45:10 Иш. 2:4, Мик. 4:3, 1 Подш. 2:4, Заб. 75:4, Ҳиз. 39:3

+ 46:2 Заб. 94:1

+ 46:3 Так. Шар. 7:21, Заб. 65:3, Заб. 75:12, Мал. 1:14

+ 46:4 2 Подш. 22:48

+ 46:8 Дон. 7:14, Дон. 7:27, Уб. 1:21, Зак. 14:9, Луқ. 1:33, 1 Қӯр. 15:24, Ваҳй 11:15

+ 46:10 Заб. 88:19
+ 47:2 1 Вақ. 16:25, Заб. 17:4
+ 47:3 Нав. 2:15
+ 47:5 Ҳас. 14:1, 2 Подш. 10:6
+ 47:7 Иш. 13:8
+ 47:8 3 Подш. 22:48, Ҳиз. 27:26
+ 47:10 Заб. 25:3
+ 47:11 Заб. 112:3
+ 47:12 Заб. 96:8
+ 48:2 Мик. 1:2, Иш. 34:1
+ 48:5 Заб. 77:2
+ 48:7 Мас. 11:28

+ 48:8 Айюб 33:24, Айюб 36:18, Мат. 16:26, Марқ. 8:37

+ 48:10 Заб. 88:49

+ 48:11 Воиз 2:14-16, Воиз 3:19, Воиз 9:2, Заб. 38:7, Воиз 2:18

+ 48:13 Воиз 3:18
+ 48:16 Заб. 15:10, Заб. 29:4
+ 48:18 Айюб 27:19, 1 Тим. 6:7
+ 48:20 Айюб 33:30
+ 48:21 Воиз 3:19

+ 49:1 1 Вақ. 6:39, 1 Вақ. 15:17, 1 Вақ. 25:1, 2 Вак. 5:12, Так. Шар. 10:17, Заб. 112:3

+ 49:2 Так. Шар. 33:2, Заб. 79:2, Заб. 93:1

+ 49:3 Хур. 19:16, Иб. 10:2, Ад. 16:35, 3 Подш. 19:11-12

+ 49:4 Так. Шар. 4:26, Так. Шар. 32:1, Иш. 1:2

+ 49:6 Заб. 18:2, Заб. 96:6, Заб. 57:12
+ 49:7 Заб. 80:9
+ 49:8 1 Подш. 15:22, Заб. 39:7
+ 49:10 Иш. 40:16

+ 49:12 Хур. 9:29, Айюб 41:3, Заб. 23:1, Аъм. 17:25

+ 49:14 Заб. 106:22, Ибр. 13:15, Ад. 30:3, Воиз 5:3, Юн. 2:10

+ 49:15 Заб. 80:8
+ 49:19 Заб. 51:4
+ 49:21 Воиз 8:11, Иш. 57:11
+ 49:22 Заб. 9:18
+ 50:2 2 Подш. 12:1
+ 50:3 Заб. 24:7, Иш. 43:25
+ 50:4 Иб. 16:30, 1 Юҳ. 1:7, 1 Юҳ. 1:9
+ 50:5 Заб. 31:5, Рум. 7:18
+ 50:6 2 Подш. 12:13, Рум. 3:4
+ 50:7 Айюб 14:4, Айюб 15:14, Заб. 57:4
+ 50:9 Иш. 1:18
+ 50:12 Мат. 5:12, Нав. 5:21
+ 50:16 2 Подш. 11:17, 2 Подш. 12:9
+ 50:18 Заб. 39:7
+ 50:19 Заб. 33:19
+ 50:20 Заб. 68:36, Заб. 146:2
+ 50:21 Заб. 4:6
+ 51:2 1 Подш. 22:9
+ 51:4 Заб. 49:19
+ 51:7 Заб. 26:13
+ 51:8 Заб. 39:3, Айюб 22:19
+ 51:9 Заб. 48:7
+ 51:10 Ирм. 11:16
• 52:1 Заб. 13
+ 52:2 Заб. 9:25, Мик. 7:2, Рум. 3:10-12

+ 52:3 Ҳас. 11:5, Так. Шар. 26:15, Заб. 32:14, Заб. 101:19

+ 52:4 Айюб 15:16

+ 52:5 Мас. 30:14, Ирм. 10:25, Ҳиз. 34:3, Мик. 3:3

+ 52:6 Иб. 26:17, Мас. 28:1
+ 53:1 1 Подш. 23:19, 1 Подш. 26:1
+ 53:5 Заб. 85:14
+ 53:7 Заб. 142:12

+ 53:9 Заб. 58:10, Заб. 91:12, Заб. 111:8, Заб. 117:7

+ 54:3 Заб. 63:1
+ 54:8 Ирм. 9:2
+ 54:10 Ирм. 6:7, Ҳиз. 7:23
+ 54:15 Заб. 41:5
+ 54:16 Ад. 16:30-33, Заб. 123:3, Мас. 1:12

+ 54:20 Так. Шар. 33:27, Заб. 89:3, Заб. 92:2, Ҳаб. 1:12

+ 54:21 Заб. 7:5
+ 54:22 Мас. 5:3
+ 54:23 Заб. 36:5, Иш. 46:4, Мат. 11:28-30
+ 54:24 Ваҳй 20:3, Заб. 5:7, Мас. 10:27
+ 55:1 1 Подш. 21:13

+ 55:5 Заб. 117:6, Иш. 51:7, Иш. 51:12, Мат. 10:28

+ 55:7 Заб. 70:10

+ 55:9 Заб. 38:13, Хур. 32:32, Заб. 68:29, Заб. 138:16, Мал. 3:16

+ 55:13 Иб. 5:4, Ад. 30:3, Так. Шар. 23:21, Заб. 49:14, Заб. 115:8

+ 55:14 Заб. 114:8, Айюб 33:30

• 56:1 Заб. 107:2-6

+ 56:1 Заб. 57:1, Заб. 58:1, Заб. 74:1, 1 Подш. 22:1, 1 Подш. 24:3, Заб. 141:1

+ 56:2 Рут 2:12, Заб. 16:8

+ 56:4 Заб. 143:5-7

+ 56:5 Заб. 57:7, Дон. 6:16, Мас. 12:18, Мас. 30:14

+ 56:7 Заб. 7:16
+ 56:8 Заб. 111:7-8
+ 56:9 Дов. 5:12, 1 Вақ. 15:16
+ 56:11 Заб. 35:5
+ 57:1 Заб. 56:1, Заб. 58:1, Заб. 74:1
+ 57:4 Заб. 50:7
+ 57:5 Так. Шар. 32:33, Заб. 139:4, Ирм. 8:17
+ 57:7 Айюб 29:17, Заб. 3:8, Заб. 56:5
+ 57:9 Айюб 3:16, Воиз 6:3
+ 57:11 Айюб 22:19, Заб. 67:24
+ 57:12 Заб. 9:9

+ 58:1 Заб. 56:1, Заб. 57:1, Заб. 74:1, 1 Подш. 19:11

+ 58:2 Заб. 19:1
+ 58:4 Заб. 9:30, 1 Подш. 24:12
+ 58:7 Заб. 21:17
+ 58:9 Заб. 2:4, Заб. 36:13
+ 58:10 Заб. 9:10
+ 58:11 Заб. 20:4, Заб. 53:9
+ 58:12 Ҳас. 15:1
+ 58:13 Мас. 12:13
+ 58:15 Заб. 21:17
+ 58:17 Заб. 17:3
• 59:1 Заб. 107:7-14
+ 59:1 Заб. 79:1
+ 59:2 2 Подш. 8:3, 2 Подш. 8:13
+ 59:3 Заб. 79:3
+ 59:5 Иш. 51:17
+ 59:8 Ҳас. 12:6, Ҳас. 33:18, Ҳас. 33:17
+ 59:13 Заб. 145:3, Ирм. 17:5
+ 60:4 Мас. 18:10
+ 60:5 Заб. 14:1, Рут 2:12, Заб. 16:8
+ 60:7 4 Подш. 20:6, Заб. 20:5
+ 60:9 Ад. 30:3, Воиз 5:3, Юн. 2:10

+ 61:1 1 Вақ. 16:41, 1 Вақ. 25:1, Заб. 38:1, Заб. 76:1

+ 61:3 Заб. 17:3, Заб. 29:7

+ 61:5 Мас. 26:23, Ирм. 9:8

+ 61:10 Айюб 7:16, Заб. 38:6, Заб. 143:4, Воиз 1:2, Айюб 31:6, Иш. 40:17, Дон. 4:32, Дон. 5:27

+ 61:11 Айюб 31:25, Луқ. 12:15

+ 61:12 Ваҳй 19:1

+ 61:13 Хур. 34:6, Заб. 85:5, Айюб 34:11, Мас. 24:12

+ 62:1 1 Подш. 23:14, 2 Подш. 16:14, 2 Подш. 17:2, 2 Подш. 17:29

+ 62:2 Иш. 26:9, Заб. 41:2, Заб. 142:6
+ 62:4 Заб. 35:8
+ 62:5 Заб. 103:33
+ 62:7 Заб. 41:9, Заб. 149:5, Аъм. 16:25
+ 62:8 Рут 2:12, Заб. 16:8
+ 62:10 Ад. 16:32-33

+ 62:12 Так. Шар. 6:13, Айюб 5:16, Заб. 106:42

+ 63:2 Заб. 54:3-4

+ 63:3 Ирм. 18:18

+ 63:4 Заб. 10:2, Заб. 56:4, Мас. 12:18, Мас. 30:14

+ 63:5 Мас. 1:11, Ирм. 5:26
+ 63:6 Айюб 22:13, Заб. 72:11
+ 63:8 Заб. 7:13-14, Заб. 17:15
+ 63:9 Мас. 12:13, Мас. 18:7, Воиз 10:12
+ 63:11 Заб. 7:2, Заб. 10:1
+ 64:2 Ад. 30:3, Воиз 5:3, Юн. 2:10
+ 64:3 Заб. 85:9
+ 64:4 Иш. 6:7
+ 64:5 Заб. 23:4, Заб. 26:4
+ 64:6 Заб. 21:28

+ 64:8 Заб. 88:10, Заб. 106:29, Юн. 1:15, Мат. 8:26, Иш. 17:12-13

+ 64:10 Иб. 26:4, Айюб 5:10, Заб. 45:5
+ 64:13 Иш. 30:23, Юил 2:22
+ 65:1 Заб. 97:4, Заб. 99:1
+ 65:3 Заб. 46:3, Так. Шар. 33:29
+ 65:4 Заб. 85:9
+ 65:5 Заб. 45:9
+ 65:6 Хур. 14:21-22, Еҳ. 3:14-17

+ 65:10 Айюб 23:10, Иш. 1:25, Иш. 48:10, Зак. 13:9, Мал. 3:3, 1 Пет. 1:7

+ 65:11 Ҳиз. 17:20, Ҳуш. 7:12
+ 65:12 Иш. 43:2
+ 65:13 Ад. 30:3, Воиз 5:3, Юн. 2:10
+ 65:16 Марқ. 5:19
+ 65:18 Мас. 15:8, Мас. 28:9, Иш. 59:2
+ 66:2 Ад. 6:25, Заб. 4:6
+ 66:3 Тит. 2:11
+ 66:5 Заб. 9:9
+ 66:7 Иб. 26:4, Заб. 84:13
+ 67:2 Ад. 10:35, Иш. 33:10, Ад. 10:35

+ 67:3 Заб. 36:20, Ҳуш. 13:3, Заб. 96:5, Мик. 1:4

+ 67:4 Заб. 31:11
+ 67:5 Иш. 40:3
+ 67:6 Ҳуш. 14:4, Так. Шар. 10:18
+ 67:7 1 Подш. 2:5, Заб. 112:9, Иш. 61:1
+ 67:8 Хур. 13:21
+ 67:9 Хур. 19:18, Дов. 5:4
+ 67:13 Заб. 109:5
+ 67:15 Дов. 9:48
+ 67:17 Хур. 19:18, Заб. 131:13-14
+ 67:18 4 Подш. 6:17, Иш. 66:15, Ҳаб. 3:8
+ 67:19 Эфс. 4:8
+ 67:20 Заб. 54:23, Иш. 46:4, Мат. 11:28
+ 67:22 Заб. 109:6
+ 67:23 Ом. 9:3
+ 67:24 Заб. 57:11
+ 67:28 1 Подш. 9:21
+ 67:29 Заб. 75:12
+ 67:31 Заб. 21:13
+ 67:32 Иш. 11:11, Иш. 45:14
+ 67:33 Заб. 101:22-23

+ 67:34 Заб. 17:11, Заб. 103:3, 2 Подш. 22:14, Айюб 37:4, Заб. 17:14, Заб. 28:3

+ 67:36 Заб. 28:11
+ 68:1 Заб. 44:1
+ 68:2 Нав. 3:54, Юн. 2:4, Юн. 2:6

+ 68:3 Айюб 22:11, Заб. 17:5, Заб. 39:3, Заб. 41:7

+ 68:4 Заб. 118:82, Иш. 38:14
+ 68:5 Заб. 34:19, Юҳ. 15:25, Заб. 39:13
+ 68:8 Ирм. 15:15
+ 68:9 Айюб 19:13-14
+ 68:10 Юҳ. 2:17, Рум. 15:3
+ 68:15 Ирм. 38:6, Заб. 143:7
+ 68:17 Заб. 62:4, Заб. 108:21
+ 68:22 Мат. 27:34, Юҳ. 19:28-29
+ 68:23 Заб. 34:4-8, Заб. 108:6-15
+ 68:24 Рум. 11:9-10
+ 68:26 Аъм. 1:20
+ 68:28 Наҳ. 4:5

+ 68:29 Хур. 32:32, Заб. 55:9, Мал. 3:16, Ваҳй 3:5

+ 68:30 Заб. 19:2
+ 68:32 Заб. 49:13
+ 68:35 Заб. 95:11
+ 68:36 Заб. 68:36, Заб. 146:2
+ 68:37 Заб. 101:29
• 69:1 Заб. 39:13-17
+ 69:1 Заб. 37:1
+ 69:3 Заб. 34:4, Ирм. 17:18, Заб. 6:11
+ 69:4 Заб. 34:25
+ 69:6 Заб. 85:1, Заб. 108:22
• 70:1 Заб. 30:1-4
+ 70:2 Дон. 9:16
+ 70:3 Заб. 17:3
+ 70:4 Заб. 139:2, Заб. 139:5
+ 70:5 Ирм. 14:8, Ирм. 17:7
+ 70:6 Заб. 21:10-11
+ 70:8 Заб. 34:28
+ 70:10 Заб. 55:7
+ 70:11 Заб. 3:3
+ 70:13 Заб. 34:4, Заб. 39:15, Ирм. 17:18
+ 70:15 Заб. 39:6

+ 70:19 Заб. 35:6, Нав. 3:23, Хур. 15:11, Заб. 34:10

+ 70:20 Ҳуш. 6:2
+ 70:22 Заб. 32:2
+ 71:1 Заб. 126:1, Иш. 16:5, Иш. 32:1
+ 71:2 Иш. 9:7, Иш. 11:4, Иш. 32:1
+ 71:4 Мас. 29:14
+ 71:5 Заб. 88:37-38
+ 71:6 Так. Шар. 32:2
+ 71:7 Заб. 91:13

+ 71:8 Хур. 23:31, 3 Подш. 4:21, Заб. 88:26, Мик. 5:4, Зак. 9:10

+ 71:9 Иш. 49:23, Мик. 7:17

+ 71:10 Ҳас. 10:4, Юн. 1:3, 3 Подш. 10:1, Иш. 43:3, Иш. 45:14

+ 71:11 Иш. 49:23
+ 71:12 Мас. 31:8
+ 71:14 Заб. 115:6
+ 71:15 3 Подш. 10:10
+ 71:16 Айюб 5:25
+ 71:17 Заб. 103:31, Ҳас. 12:3
+ 71:18 Заб. 135:4

+ 71:19 Ад. 14:21, Иш. 6:3, Иш. 11:9, Ҳаб. 2:14, Заб. 40:14

+ 72:1 Заб. 31:2, Юҳ. 1:47
+ 72:3 Айюб 21:7, Заб. 36:1, Мас. 3:31
+ 72:11 Айюб 22:13
+ 72:13 Так. Шар. 21:6, Айюб 34:9, Заб. 25:6
+ 72:17 Заб. 36:38
+ 72:18 Заб. 34:6, Ирм. 23:12
+ 72:22 Айюб 18:3, Воиз 3:18
+ 72:25 Заб. 15:2
+ 72:26 Заб. 15:5, Нав. 3:24
+ 72:28 Яъқ. 4:8, Заб. 117:17

+ 73:1 Заб. 78:13, Заб. 94:7, Заб. 99:3, Ҳиз. 34:31, Зак. 9:16

+ 73:2 Хур. 3:1-2, Хур. 19:18
+ 73:4 Нав. 2:7
+ 73:6 3 Подш. 6:18, 4 Подш. 25:13-17
+ 73:8 Заб. 82:5
+ 73:9 1 Подш. 3:1, Мас. 29:18, Ом. 8:11
+ 73:11 Нав. 2:3
+ 73:12 Заб. 43:5

+ 73:13 Айюб 3:8, Айюб 40:20, Айюб 41:1, Заб. 103:26, Иш. 27:1

+ 73:15 Хур. 17:5-6, Ад. 20:11, Еҳ. 3:13
+ 73:16 Заб. 103:19, Ирм. 33:25
+ 73:17 Ҳас. 8:22
+ 73:19 Сур. Сур. 2:14
+ 73:20 Иб. 26:44, Заб. 105:45
+ 73:23 Заб. 64:7
+ 74:1 Заб. 56:1, Заб. 57:1, Заб. 58:1
+ 74:3 Дон. 8:19, Ҳаб. 2:3
+ 74:4 Иш. 24:19-20, Айюб 9:7
+ 74:8 1 Подш. 2:7

+ 74:9 Иш. 51:17, Ирм. 25:15, Ҳиз. 23:32-34, Уб. 1:16, Зак. 12:2, Ваҳй 14:10

+ 74:11 Заб. 100:8
+ 75:3 Заб. 47:3-4
+ 75:4 1 Подш. 2:4, Заб. 45:10, Ҳиз. 39:3
+ 75:6 Ирм. 51:39
+ 75:7 Хур. 15:1, Хур. 15:21
+ 75:8 Юил 2:11, Наҳум 1:6, Ваҳй 6:17

+ 75:12 Ад. 30:3, Воиз 5:3, Юн. 2:10, Заб. 46:2-3, Заб. 67:29, Мал. 1:14

+ 76:1 1 Вақ. 16:41, 1 Вақ. 25:1, Заб. 38:1, Заб. 61:1

+ 76:3 Заб. 85:7
+ 76:6 Так. Шар. 32:7, Заб. 142:5
+ 76:12 Заб. 104:5-6
+ 76:14 Хур. 15:11
+ 76:17 Заб. 113:3, Ҳаб. 3:10
+ 76:18 Заб. 17:14, Заб. 143:6
+ 76:19 Заб. 96:4
+ 76:20 Ҳаб. 3:15

+ 76:21 Хур. 12:50-51, Воиз 12:12, Иш. 63:11, Ҳуш. 12:13

+ 77:2 Заб. 48:5, Мат. 13:35

+ 77:3 Ад. 23:23, Так. Шар. 32:7, Заб. 43:2

+ 77:4 Айюб 15:18, Так. Шар. 4:9, Так. Шар. 6:7, Так. Шар. 11:19, Так. Шар. 32:46

+ 77:5 Так. Шар. 31:12-13

+ 77:6 Заб. 101:19

+ 77:8 Хур. 32:9, Ирм. 5:23, 4 Подш. 17:14, Зак. 1:4

+ 77:11 Так. Шар. 8:14, Заб. 105:13, Ҳуш. 13:6

+ 77:12 Ад. 13:22, Хур. 7, Мик. 7:15
+ 77:13 Хур. 14:21-22, Хур. 15:8
+ 77:14 Хур. 13:21-22
+ 77:15 Хур. 17:6, Ад. 20:11
+ 77:18 Хур. 17:7, Ад. 20:13, Ад. 11:4-6
+ 77:21 Ад. 11:1
+ 77:23 Ҳас. 7:11
+ 77:24 Хур. 16:4, Хур. 16:14-31
+ 77:27 Хур. 16:13, Ад. 11:31
+ 77:29 Ад. 11:20
+ 77:31 Ад. 11:33-34
+ 77:32 Ад. 14:11
+ 77:33 Заб. 38:6
+ 77:35 Так. Шар. 32:4
+ 77:36 Иш. 29:13, Ҳуш. 7:13-14
+ 77:37 Ҳиз. 20:16
+ 77:38 Хур. 34:6, Ад. 14:20
+ 77:39 Ҳас. 6:3
+ 77:40 Иш. 63:10
+ 77:43 Хур. 7:3, Заб. 104:27-36
+ 77:44 Хур. 7:17-24
+ 77:45 Хур. 8:2-14, Хур. 8:21-24
+ 77:46 Хур. 10:12-15
+ 77:47 Хур. 9:23-25
+ 77:48 Хур. 9:19-21
+ 77:49 Хур. 12:13, Хур. 12:23
+ 77:51 Хур. 12:29, Заб. 134:8
+ 77:52 Заб. 76:21
+ 77:53 Хур. 14:27-28, Хур. 15:10
+ 77:54 Хур. 15:17
+ 77:55 Еҳ. 23:4, Заб. 134:12
+ 77:56 Дов. 2:11-12
+ 77:57 Ҳуш. 7:16
+ 77:58 Так. Шар. 31:29, Так. Шар. 32:16
+ 77:60 Еҳ. 18:1, Дов. 18:30
+ 77:62 1 Подш. 4:10
+ 77:64 1 Подш. 4:11, Айюб 27:15
+ 77:65 Заб. 34:23, Заб. 43:24, Иш. 42:13

+ 77:68 Ҳас. 49:8, 1 Вақ. 5:2, 1 Вақ. 28:4, Заб. 86:2

+ 77:70 1 Подш. 16:12-13
+ 77:71 2 Подш. 5:2
+ 77:72 3 Подш. 9:4
+ 78:1 Нав. 1:10
+ 78:2 Так. Шар. 28:26
+ 78:3 Ирм. 14:16, Саф. 1:17
+ 78:4 Заб. 43:14, Дон. 9:16, Мик. 6:16
+ 78:5 Заб. 84:6, Заб. 88:47
+ 78:6 Ирм. 10:25, Ваҳй 16:1
+ 78:7 Заб. 13:4
+ 78:8 Иш. 64:9
+ 78:9 Заб. 24:11, Ирм. 14:7, Луқ. 18:13

+ 78:10 Заб. 41:4, Заб. 113:10, Юил 2:17, Мик. 7:10, Так. Шар. 32:43

+ 78:11 Заб. 101:21
+ 78:12 Ҳас. 4:15, Иб. 26:21
+ 78:13 Заб. 73:1, Ҳиз. 34:31, Зак. 9:16
+ 79:1 Заб. 59:1

+ 79:2 Заб. 76:21, Воиз 12:12, 1 Подш. 4:4, 2 Подш. 6:2, Заб. 98:1, Так. Шар. 33:2, Заб. 49:2

+ 79:3 Ад. 2:18-24
+ 79:4 Заб. 59:3, Ад. 6:25
+ 79:5 Заб. 88:47, Зак. 1:12
+ 79:6 Заб. 41:4, Заб. 101:10
+ 79:8 Ад. 6:25

+ 79:9 Иш. 5:1, Ирм. 2:21, Мат. 21:33, Так. Шар. 7:1

+ 79:12 Заб. 71:8
+ 79:13 Заб. 88:41, Нав. 2:2
+ 79:15 Иш. 63:15
+ 79:17 4 Подш. 25:9
+ 79:20 Ад. 6:25
+ 80:1 Заб. 8:1, Заб. 83:1
+ 80:4 Иб. 23:24, Ад. 10:10
+ 80:6 Хур. 11:4, Так. Шар. 28:49, Ирм. 5:15
+ 80:7 Хур. 1:11
+ 80:8 Заб. 49:15, Хур. 17:1-7, Ад. 20:2-13
+ 80:9 Заб. 49:7
+ 80:10 Хур. 20:2-3
+ 80:13 Ҳиз. 20:25
+ 80:14 Так. Шар. 5:29, Иш. 48:18
+ 80:17 Так. Шар. 32:13-14
+ 81:1 Иш. 3:13
+ 81:2 Иб. 19:15, Так. Шар. 1:17, Мас. 18:5
+ 81:3 Заб. 9:39, Ирм. 22:3
+ 81:4 Айюб 29:12, Мас. 24:11
+ 81:5 Заб. 10:3
+ 81:6 Юҳ. 10:34
+ 81:7 Заб. 48:13, Ҳиз. 31:14
+ 82:2 Заб. 27:1
+ 82:4 Наҳ. 4:8
+ 82:5 Заб. 73:8, Еҳ. 7:9
+ 82:7 Ҳас. 25:12-16, 1 Вақ. 5:10
+ 82:8 Еҳ. 13:5, 3 Подш. 15:18, Ҳиз. 27:9
+ 82:9 4 Подш. 15:19
+ 82:10 Дов. 4:13-15, Дов. 7:19-25
+ 82:11 Еҳ. 17:11, 1 Подш. 28:7, Айюб 20:7
+ 82:12 Дов. 7:25, Дов. 8:21
+ 82:14 Айюб 13:25, Айюб 21:18
+ 82:15 Иш. 10:16-17
+ 82:16 3 Подш. 19:11, Айюб 9:17, Айюб 38:1
+ 82:19 Хур. 6:3
+ 83:1 Заб. 8:1, Заб. 80:1
+ 83:3 Заб. 41:2, Заб. 62:1
+ 83:4 Заб. 5:3
+ 83:5 Заб. 22:6, Заб. 64:5
+ 83:6 Заб. 121:1
+ 83:10 Ҳас. 15:1
+ 83:12 Ҳас. 15:1, Мал. 4:2, Луқ. 1:78
+ 83:13 Мас. 16:20
+ 84:3 Заб. 31:1
+ 84:4 Хур. 32:12
+ 84:6 Заб. 78:5
+ 84:13 Иб. 26:4, Заб. 66:6
+ 84:14 Иш. 58:8
+ 85:1 Заб. 16:1, Заб. 141:1, Заб. 39:18
+ 85:4 Заб. 24:1
+ 85:5 Хур. 34:6, Заб. 144:8
+ 85:7 Заб. 76:3

+ 85:8 Хур. 15:11, Заб. 34:10, Заб. 95:4, Заб. 96:9, Ирм. 10:6

+ 85:9 Заб. 65:4, Ваҳй 15:4
+ 85:10 Так. Шар. 6:4, Иш. 37:16
+ 85:11 Заб. 24:4
+ 85:13 Айюб 33:28, Заб. 15:10, Иш. 38:17
+ 85:14 Заб. 53:5
+ 85:15 Хур. 34:6
+ 85:16 Заб. 115:7
+ 85:17 Дов. 6:17
+ 86:2 Заб. 47:2, Иш. 28:16, Заб. 77:68
+ 86:3 Заб. 45:5-6
+ 86:5 Заб. 47:9
+ 86:7 Заб. 35:9, Ҳиз. 47:1
+ 87:1 3 Подш. 4:31, 1 Вақ. 2:6
+ 87:2 Заб. 21:3, Луқ. 18:7
+ 87:4 Заб. 15:10
+ 87:5 Заб. 27:1, Заб. 142:7, Мас. 1:12
+ 87:6 Иш. 26:14
+ 87:7 Айюб 10:21-22, Заб. 142:3, Нав. 3:6
+ 87:8 Заб. 41:7-8
+ 87:9 Айюб 19:13, Заб. 30:12, Айюб 30:10
+ 87:11 Заб. 6:6, Иш. 38:18
+ 87:13 Айюб 10:21-22, Воиз 9:5
+ 87:14 Заб. 5:4
+ 87:17 Айюб 6:4
+ 87:18 Заб. 21:17
+ 87:19 Айюб 19:13-14, Заб. 37:12
+ 88:1 3 Подш. 4:31, 1 Вақ. 2:6
+ 88:2 Заб. 100:1
+ 88:5 2 Подш. 7:16, Заб. 131:11-12

+ 88:6 Заб. 18:1, Айюб 5:1, Айюб 15:15, Зак. 14:5

+ 88:7 Хур. 15:11, Ҳас. 6:2, Айюб 1:6
+ 88:9 Заб. 34:10
+ 88:10 Айюб 38:11, Заб. 64:8, Юн. 1:15
+ 88:11 Айюб 9:13, Айюб 26:12, Иш. 51:9
+ 88:12 1 Вақ. 29:11, Заб. 23:1
+ 88:13 Так. Шар. 3:9, Дов. 4:6
+ 88:15 Заб. 96:2
+ 88:16 Ад. 6:25, Заб. 4:7
+ 88:19 Заб. 46:10

+ 88:20 1 Подш. 13:14, 1 Подш. 16:13, Аъм. 13:22

+ 88:24 Заб. 2:9
+ 88:26 Заб. 71:8
+ 88:27 Так. Шар. 32:15, Заб. 94:1
+ 88:28 2 Подш. 7:14, 3 Подш. 10:22
+ 88:29 Иш. 55:3
+ 88:30 Айюб 14:12
+ 88:33 2 Подш. 7:14
+ 88:34 Ирм. 33:21
+ 88:36 Ом. 4:2, Ибр. 6:17-18
+ 88:38 Айюб 16:19
+ 88:39 Заб. 43:10
+ 88:40 Айюб 19:9, Ирм. 13:18, Нав. 5:16
+ 88:41 Нав. 2:2
+ 88:46 2 Подш. 24:15

+ 88:47 Заб. 12:1, Заб. 78:5, Ҳаб. 1:2, Зак. 1:12, Заб. 12:2, Заб. 78:5

+ 88:48 Айюб 7:7
+ 88:49 Заб. 48:10
+ 88:53 Заб. 40:14
+ 89:1 Заб. 33:1, Эзр. 3:2
+ 89:2 Так. Шар. 33:27

+ 89:3 Мас. 8:25, Так. Шар. 33:27, Заб. 92:2, Ҳаб. 1:12

+ 89:4 Ҳас. 3:19, Айюб 34:15, Заб. 102:14, Воиз 3:20, Воиз 12:7

+ 89:5 2 Пет. 3:8, Заб. 38:6
+ 89:6 Заб. 36:2, Иш. 40:6-8
+ 89:8 Ирм. 16:17
+ 89:10 Ҳас. 6:3, Ҳас. 47:9
+ 89:12 Воиз 7:2
+ 89:17 Заб. 127:2
+ 90:1 Заб. 31:7, Заб. 120:5
+ 90:2 Заб. 17:3
+ 90:3 Заб. 123:7, Мас. 6:5
+ 90:4 Заб. 16:8, Заб. 35:5

+ 90:5 Сур. Сур. 3:8, Айюб 5:19-23, Мас. 3:23, Мас. 3:25

+ 90:8 Заб. 36:34, Заб. 91:12, Мас. 29:16
+ 90:9 Так. Шар. 33:27, Заб. 17:3
+ 90:10 Мас. 12:21
+ 90:12 Мас. 3:23, Мат. 4:6, Луқ. 4:10-11
+ 90:13 Марқ. 16:18, Луқ. 10:19
+ 90:14 Заб. 21:8-9, Мас. 8:17, Заб. 9:11
+ 90:15 Айюб 12:4, Ирм. 33:3
+ 90:16 Заб. 20:5
+ 91:2 Заб. 146:1
+ 91:6 Заб. 110:2, Ваҳй 15:3
+ 91:9 Заб. 92:4
+ 91:11 Заб. 22:5, Мас. 27:9, Воиз 9:8

+ 91:12 Заб. 36:34, Заб. 59:10, Заб. 90:8, Мас. 29:16

+ 91:13 Заб. 71:7, Мас. 11:28, Иш. 65:22, Мас. 11:28

+ 91:14 Заб. 134:2

+ 91:16 Заб. 17:2, Ҳас. 18:25, Айюб 34:10

+ 92:1 1 Вақ. 16:31, Заб. 95:10, Заб. 96:1, Заб. 98:1, Заб. 103:1

+ 92:2 Так. Шар. 33:27, Заб. 54:20, Заб. 89:3, Ҳаб. 1:12

+ 92:3 Ҳаб. 3:10

+ 92:4 Заб. 91:9

+ 93:1 Так. Шар. 32:35, Так. Шар. 32:43, Иш. 35:4, Так. Шар. 33:2, Заб. 49:2

+ 93:2 Иш. 33:10
+ 93:3 Ваҳй 6:10
+ 93:5 Иш. 3:15
+ 93:6 Иш. 10:2
+ 93:7 Айюб 22:13, Саф. 1:12, Мал. 3:14
+ 93:9 Мас. 20:12

+ 93:10 Айюб 7:16, Заб. 38:6, Воиз 1:2, 1 Қӯр. 3:20

+ 93:12 Айюб 5:17, Мас. 3:11-12
+ 93:14 1 Подш. 12:22, Рум. 11:2
+ 93:17 Заб. 123:1-3
+ 93:21 Хур. 23:7, Мас. 17:15, Иш. 5:23
+ 93:22 Заб. 17:3
+ 94:1 Так. Шар. 32:15, Заб. 88:27

+ 94:3 1 Подш. 5:3, 2 Вак. 2:5, Заб. 85:8, Заб. 134:5

+ 94:5 Ҳас. 1:9-10

+ 94:6 2 Вак. 6:13, Дон. 6:10

+ 94:7 Заб. 73:1, Ҳиз. 34:31, Зак. 9:16, Ибр. 3:7-11

+ 94:11 Ад. 14:22-23, Так. Шар. 1:35, Так. Шар. 12:9, Ҳиз. 20:15

• 95:1 1 Вақ. 16:23-33
+ 95:1 Заб. 32:3, Иш. 42:10
+ 95:2 Заб. 99:4
+ 95:3 Заб. 9:2

+ 95:4 2 Подш. 22:4, Заб. 17:4, Заб. 144:3, Хур. 18:11

+ 95:5 Иш. 44:24, Ирм. 10:12
+ 95:7 Заб. 28:1
+ 95:9 Заб. 113:7
+ 95:10 Заб. 92:1, Заб. 96:1, Заб. 98:1
+ 95:11 Иш. 44:23, Иш. 49:13, Заб. 97:7
+ 95:13 Заб. 9:9
+ 96:1 Заб. 92:1, Заб. 95:10, Заб. 98:1

+ 96:2 Хур. 19:9, Хур. 20:21, Заб. 17:12, Заб. 88:15

+ 96:3 Заб. 20:10

+ 96:4 Заб. 76:19

+ 96:5 Еҳ. 3:11, Мик. 4:13, Зак. 4:14, Зак. 6:5, Заб. 67:3, Мик. 1:4, Наҳум 1:5

+ 96:6 Заб. 18:2, Заб. 49:6
+ 96:7 Иш. 42:17, Ирм. 10:14, Ибр. 1:6
+ 96:8 Заб. 47:12
+ 96:9 1 Подш. 5:3, 2 Вак. 2:5, Заб. 85:8

+ 96:10 Мас. 8:13, Ом. 5:15, Рум. 12:9, Заб. 30:24, Заб. 36:28

+ 96:11 Заб. 26:1, Заб. 111:4, Мас. 4:18, Мик. 7:8

+ 96:12 Заб. 31:11
+ 97:1 Заб. 32:3, Иш. 42:10, Иш. 59:16
+ 97:3 Иш. 52:10
+ 97:4 Заб. 65:1, Заб. 99:1
+ 97:6 Ад. 10:10
+ 97:7 Заб. 95:11
+ 97:8 Иш. 55:12

+ 97:9 Заб. 95:13, Заб. 109:6, Иш. 2:4, Иш. 3:13, Юил 3:12

+ 98:1 Заб. 92:1, Заб. 95:10, Заб. 96:1, Заб. 79:2

+ 98:2 Заб. 112:4

+ 98:4 Заб. 10:7

+ 98:6 Хур. 32:11-14, Ад. 16:48, 1 Подш. 7:9-10

+ 98:7 Хур. 33:9
+ 98:8 Ад. 14:20, Ад. 20:12
+ 98:9 Заб. 2:6
+ 99:1 Заб. 65:1, Заб. 97:4

+ 99:3 3 Подш. 18:39, Заб. 73:1, Ҳиз. 34:31, Зак. 9:16

+ 99:4 Заб. 95:2
+ 99:5 Заб. 105:1
+ 100:1 Заб. 88:2
+ 100:2 Заб. 118:1, 3 Подш. 9:4

+ 100:5 Хур. 20:16, Мас. 19:5, Мас. 6:17, Мас. 30:13

+ 100:8 Заб. 74:11
+ 101:1 Заб. 141:2
+ 101:4 Заб. 36:20, Айюб 30:30, Нав. 1:13
+ 101:5 Заб. 36:2, Айюб 33:20, Заб. 106:18
+ 101:7 Саф. 2:14
+ 101:9 Иш. 65:15, Ирм. 29:22
+ 101:10 Заб. 41:4, Заб. 79:6

+ 101:12 1 Вақ. 29:15, Айюб 8:9, Айюб 14:2, Заб. 108:23, Заб. 143:4

+ 101:13 Заб. 9:8, Нав. 5:19, Заб. 134:13

+ 101:14 Ад. 10:35, Иш. 33:10, Ирм. 29:20, Дон. 9:2

+ 101:15 Наҳ. 4:2
+ 101:16 3 Подш. 8:41
+ 101:17 Иш. 60:1
+ 101:19 Заб. 21:31, Заб. 77:6

+ 101:20 Ҳас. 11:5, Так. Шар. 26:15, Заб. 13:2

+ 101:21 Заб. 78:11
+ 101:22 Заб. 67:33
+ 101:25 Ҳаб. 1:12
+ 101:26 1 Подш. 2:8
+ 101:27 Иш. 51:6, Ваҳй 20:11

+ 101:28 Айюб 36:26, Мал. 3:6, Ибр. 1:10-12, Ибр. 13:8

+ 101:29 Заб. 68:37, Заб. 111:2
+ 102:1 Заб. 103:1, Заб. 145:1
+ 102:3 Хур. 15:26, Хур. 34:7
+ 102:4 Заб. 5:13
+ 102:5 Иш. 40:31
+ 102:8 Хур. 34:6

+ 102:9 Иш. 57:16, Ирм. 3:5, Нав. 3:31, Мик. 7:18

+ 102:10 Эзр. 9:13, Ҳиз. 20:44
+ 102:11 Заб. 35:6, Иш. 55:9
+ 102:12 Иш. 43:25
+ 102:13 Мал. 3:17
+ 102:14 Ҳас. 2:7
+ 102:15 Айюб 14:11, Заб. 89:6
+ 102:16 Айюб 7:10, Айюб 24:24, Заб. 36:10
+ 102:17 Заб. 24:6
+ 102:18 Хур. 20:6, Так. Шар. 7:9
+ 102:19 Заб. 10:4, Заб. 92:2
+ 102:20 Заб. 148:2
+ 103:1 Заб. 102:1, 2 Подш. 7:22, Заб. 92:1
+ 103:2 Айюб 9:8, Ирм. 10:12, Ирм. 51:15
+ 103:3 Ом. 9:6, Заб. 17:11
+ 103:4 Зак. 6:5, Ҳиз. 1:13, Ибр. 1:7

+ 103:5 1 Подш. 2:8, Заб. 23:2, Мас. 8:29, Заб. 118:90, Воиз 1:4

+ 103:7 Айюб 26:11, Заб. 17:16, Иш. 50:2

+ 103:9 Ҳас. 1:9, Айюб 38:8-11, Заб. 32:7, Ирм. 5:22

+ 103:14 Так. Шар. 11:14-15, Заб. 146:8-9

+ 103:15 Дов. 9:13, Мас. 31:6, Воиз 10:19, Аъм. 14:17

+ 103:18 Айюб 39:1
+ 103:19 Ҳас. 1:14, Заб. 73:16, Ирм. 33:25
+ 103:20 Иш. 45:7
+ 103:21 Айюб 38:39, Юил 1:20
+ 103:22 Айюб 37:8
+ 103:24 Мас. 3:19
+ 103:27 Заб. 135:25
+ 103:28 Заб. 144:16

+ 103:29 Ҳас. 3:19, Айюб 34:15, Заб. 89:4, Заб. 145:4, Воиз 3:20, Воиз 12:7

+ 103:30 Айюб 33:4
+ 103:31 Заб. 71:17
+ 103:32 Заб. 143:5
+ 103:33 Заб. 62:5, Заб. 145:2
• 104:1 1 Вақ. 16:8-22
+ 104:1 Иш. 12:4
+ 104:2 Ирм. 21:2
+ 104:4 Заб. 23:6, Заб. 26:8
+ 104:5 Заб. 76:12-13
+ 104:7 Иш. 26:9
+ 104:8 Так. Шар. 7:9, Иб. 26:42
+ 104:9 Ҳас. 17:2, Ҳас. 26:3
+ 104:11 Ҳас. 35:11-12
+ 104:12 Так. Шар. 7:7, Так. Шар. 26:5
+ 104:14 Ҳас. 12:17, Ҳас. 20:3
+ 104:15 Ҳас. 20:7
+ 104:16 Ҳас. 41:54
+ 104:17 Ҳас. 37:28, Ҳас. 45:5
+ 104:19 Ҳас. 37:7, Ҳас. 41:54
+ 104:20 Ҳас. 41:14
+ 104:21 Ҳас. 41:40
+ 104:23 Ҳас. 46:6
+ 104:24 Хур. 1:7, Так. Шар. 26:5
+ 104:25 Хур. 9:12
+ 104:26 Хур. 3:10, Хур. 4:14
+ 104:27 Хур. 7:3, Заб. 77:43-51
+ 104:28 Хур. 10:21-23
+ 104:29 Хур. 7:17-24
+ 104:30 Хур. 8:2-14
+ 104:31 Хур. 8:16-24
+ 104:32 Хур. 9:23-25
+ 104:34 Хур. 10:12-15
+ 104:36 Хур. 12:29
+ 104:37 Хур. 12:35-36
+ 104:38 Хур. 12:33
+ 104:39 Хур. 13:21-22
+ 104:40 Хур. 16:4, Хур. 16:14-31
+ 104:41 Хур. 17:6, Ад. 20:11
+ 104:42 Ҳас. 15:14
+ 104:43 Ҳас. 15
+ 104:44 Еҳ. 24:13

+ 105:1 1 Вақ. 16:34, 2 Вак. 5:13, 2 Вак. 20:21, Эзр. 3:11, Ирм. 33:11

+ 105:3 Заб. 14:2
+ 105:6 Эзр. 9:7, Ирм. 3:25
+ 105:7 Хур. 14:11
+ 105:8 Хур. 9:16, Хур. 14:18
+ 105:9 Хур. 15:8, Заб. 17:16, Хур. 14:21-22
+ 105:10 Луқ. 1:71
+ 105:11 Хур. 14:28
+ 105:12 Хур. 14:31

+ 105:13 Так. Шар. 8:14, Заб. 77:11, Ҳуш. 13:6

+ 105:14 Ад. 11:4
+ 105:15 Ад. 11:20, Заб. 77:29
+ 105:16 Ад. 16:1-3
+ 105:17 Ад. 16:31-32, Ад. 11:6
+ 105:18 Ад. 16:35
+ 105:19 Хур. 32:4, Так. Шар. 9:8
+ 105:20 Ирм. 2:11, Рум. 1:23

+ 105:21 Так. Шар. 8:12-14, Заб. 77:11, Мас. 3:12, Ҳуш. 13:6

+ 105:23 Хур. 32:10, Так. Шар. 9:14
+ 105:24 Ад. 14:2-4
+ 105:27 Ад. 14:30
+ 105:28 Ад. 25:1-5, Ҳуш. 9:10
+ 105:30 Ад. 25:7-8
+ 105:31 Ҳас. 15:6, Ад. 25:10-13
+ 105:32 Хур. 17:7, Ад. 20:13
+ 105:33 Ад. 20:10
+ 105:34 Дов. 1:21, Дов. 1:27-36
+ 105:35 Дов. 3:5-6, Ҳуш. 7:8
+ 105:36 Хур. 23:33, Дов. 2:3, Дов. 2:13
+ 105:37 Так. Шар. 32:17
+ 105:38 Ад. 35:33
+ 105:41 Дов. 2:14
+ 105:42 Дов. 4:3
+ 105:43 Дов. 2:16
+ 105:44 Дов. 3:9, Дов. 4:3
+ 105:45 Иб. 26:42, Заб. 73:20, Нав. 3:32
+ 105:46 Эзр. 1:1
+ 105:48 1 Вақ. 16:35-36, Заб. 40:14
+ 106:1 Заб. 105:1

+ 106:2 Заб. 105:10, Так. Шар. 30:3, Иш. 11:12, Ирм. 32:37, Ҳиз. 11:17, Саф. 3:20

+ 106:9 Луқ. 1:53

+ 106:10 Айюб 36:7, Иш. 9:2, Иш. 42:7, Иш. 49:9

+ 106:11 Мас. 1:25
+ 106:12 Заб. 21:12
+ 106:16 Иш. 45:2
+ 106:18 Айюб 33:20, Заб. 9:14
+ 106:20 4 Подш. 20:5
+ 106:22 Заб. 49:14, Ибр. 13:15
+ 106:25 Юн. 1:4
+ 106:27 Айюб 12:25, Иш. 24:20

+ 106:29 Заб. 64:8, Заб. 88:10, Юн. 1:15, Мат. 8:26

+ 106:33 Иш. 50:2
+ 106:34 Ҳас. 19:24-28, Ирм. 4:26
+ 106:35 Айюб 38:26, Иш. 35:6, Иш. 41:18
+ 106:38 Ҳас. 12:2, Хур. 1:7, Айюб 42:10
+ 106:40 Айюб 12:21, Айюб 12:24
+ 106:41 1 Подш. 2:8, Заб. 112:7

+ 106:42 Айюб 22:19, Заб. 118:74, Айюб 5:16, Заб. 62:12

+ 106:43 Дон. 12:10, Ҳуш. 14:10
• 107:1 Заб. 56:8-12, Заб. 59:7-14
+ 107:2 Заб. 111:7-8
+ 107:3 1 Вақ. 15:16
+ 107:5 Заб. 35:5
+ 107:8 Ҳас. 12:6, Ҳас. 33:18, Ҳас. 33:17
+ 107:13 Заб. 145:3, Ирм. 17:5
+ 108:1 Заб. 27:1
+ 108:2 Заб. 51:4
+ 108:3 Заб. 34:19
+ 108:5 Заб. 34:12, Мас. 17:13, Ирм. 18:20
+ 108:6 Заб. 34:4-8, Заб. 68:23-26
+ 108:7 Мас. 28:10
+ 108:8 Аъм. 1:20
+ 108:9 Хур. 22:24
+ 108:10 Ирм. 18:21
+ 108:13 Айюб 18:19, Заб. 20:11
+ 108:14 Хур. 20:5
+ 108:15 Нав. 1:22, Айюб 18:17, Мас. 10:7
+ 108:18 Ад. 5:22
+ 108:21 Заб. 68:17
+ 108:22 Заб. 39:8
+ 108:23 Заб. 101:12, Хур. 10:19
+ 108:29 Айюб 8:22
+ 108:31 Заб. 15:8

+ 109:1 Мат. 22:44, Марқ. 12:36, Луқ. 20:42-43, Аъм. 2:34-35, Заб. 8:7, Марқ. 16:19, Ибр. 1:13, Ибр. 10:13

+ 109:2 Заб. 2:6, Заб. 71:8

+ 109:4 Ибр. 6:17-18, Ҳас. 14:18-20, Ибр. 5:6, Ибр. 7:17, Ибр. 7:21

+ 109:5 Заб. 67:13
+ 109:6 Заб. 9:9, Юил 3:12, Заб. 67:22
+ 110:1 Заб. 149:1, Заб. 137:1
+ 110:2 Заб. 91:6
+ 110:3 Заб. 111:3
+ 110:4 Хур. 34:6
+ 110:5 Заб. 104:8
+ 110:9 Луқ. 1:68, Заб. 98:3, Луқ. 1:49

+ 110:10 Айюб 28:28, Мас. 1:7, Мас. 9:10, Так. Шар. 4:6

+ 111:1 Заб. 1:2, Заб. 127:1
+ 111:2 Мас. 11:21
+ 111:3 Заб. 110:3
+ 111:4 Заб. 26:1, Заб. 96:11, Мик. 7:8
+ 111:5 Заб. 36:26
+ 111:6 Мас. 10:7
+ 111:7 Заб. 56:8, Заб. 107:2
+ 111:8 Заб. 53:9

+ 111:9 Мас. 11:24-25, Так. Шар. 24:13, 2 Қӯр. 9:9

+ 111:10 Айюб 16:9
+ 112:2 Айюб 1:21, Заб. 113:26
+ 112:3 Заб. 47:11, Заб. 49:1, Мик. 1:11
+ 112:4 Заб. 98:2, Заб. 148:13, Заб. 8:1
+ 112:5 Заб. 34:10
+ 112:6 Заб. 10:4
+ 112:7 1 Подш. 2:8, Заб. 106:41
+ 112:9 1 Подш. 2:5, Заб. 67:7
+ 113:1 Хур. 12:37
+ 113:3 Хур. 14:21-22, Заб. 76:17, Еҳ. 3:13
+ 113:4 Заб. 28:6
+ 113:7 Заб. 95:9
+ 113:8 Хур. 17:6, Ад. 20:11, Заб. 77:15

+ 113:10 Заб. 41:4, Заб. 78:10, Юил 2:17, Мик. 7:10

+ 113:11 Заб. 2:4, Заб. 10:4, Иш. 66:1, Заб. 134:6

+ 113:12 Заб. 134:15-18
+ 113:13 Так. Шар. 4:28
+ 113:15 Иш. 46:7, Ирм. 10:5
+ 113:16 Иш. 44:9
+ 113:18 Ҳас. 15:1
+ 113:22 Иш. 65:23
+ 113:25 Заб. 6:6, Воиз 9:10, Иш. 38:18
+ 113:26 Заб. 112:2
+ 114:1 Так. Шар. 6:5, Заб. 17:2
+ 114:3 Заб. 17:5-6
+ 114:5 Хур. 34:6
+ 114:7 Заб. 12:6
+ 114:8 Заб. 55:14
+ 114:9 Заб. 26:13
+ 115:1 2 Қӯр. 4:13
+ 115:2 Заб. 61:8
+ 115:3 2 Вак. 32:25

+ 115:5 Ад. 30:3, Заб. 49:14, Воиз 5:3, Юн. 2:10

+ 115:6 Заб. 71:14
+ 115:7 Заб. 85:16
+ 115:8 Заб. 49:14, Заб. 55:13
+ 116:1 Рум. 15:11
+ 116:2 Заб. 35:6, Иш. 55:9
+ 117:1 Заб. 105:1
+ 117:5 Заб. 17:20, Заб. 30:8

+ 117:6 Заб. 55:5, Заб. 55:12, Иш. 51:7, Иш. 51:12, Ибр. 13:6

+ 117:7 Заб. 53:9
+ 117:8 Заб. 145:3, Ирм. 17:5
+ 117:10 Заб. 21:13
+ 117:14 Хур. 15:2, Иш. 12:2
+ 117:15 Хур. 15:6
+ 117:17 Заб. 72:28, Заб. 106:22
+ 117:19 Заб. 23:7, Иш. 26:2
+ 117:20 Ваҳй 21:27

+ 117:22 Иш. 28:16, Зак. 10:4, Мат. 21:42, Марқ. 12:10, Луқ. 20:17, Аъм. 4:11, Эфс. 2:20, 1 Пет. 2:7

+ 117:26 Мат. 21:9, Мат. 23:39, Марқ. 11:9, Луқ. 13:35, Луқ. 19:38

+ 117:27 2 Подш. 21:17, 4 Подш. 8:20, Заб. 17:29

+ 117:29 Заб. 105:1
+ 118:1 Заб. 100:2, Заб. 100:6
+ 118:3 1 Юҳ. 3:9, 1 Юҳ. 5:18
+ 118:6 Заб. 118:80
+ 118:8 Заб. 37:22
+ 118:9 Айюб 13:26, Заб. 24:7, Ирм. 3:25
+ 118:10 2 Вак. 15:2
+ 118:11 Айюб 23:12, Заб. 36:3, Заб. 39:9
+ 118:12 Заб. 26:11
+ 118:13 Так. Шар. 6:7
+ 118:14 Мас. 3:14-15
+ 118:15 Заб. 24:4
+ 118:19 1 Вақ. 29:15, Заб. 38:13
+ 118:20 Заб. 41:2
+ 118:21 Так. Шар. 27:26, Ирм. 11:3
+ 118:23 Заб. 118:161, Дон. 6:4, Дон. 6:10
+ 118:28 Заб. 21:15
+ 118:34 Заб. 118:69
+ 118:36 Мас. 23:4
+ 118:42 Мас. 27:11
+ 118:46 Мат. 10:18, Аъм. 26:1
+ 118:47 Заб. 1:2
+ 118:51 Ирм. 20:7, Нав. 3:14
+ 118:53 Наҳ. 13:25
+ 118:54 1 Вақ. 29:15, Заб. 38:13
+ 118:57 Заб. 15:5
+ 118:61 Айюб 18:8-10, Заб. 139:6, Ирм. 18:22
+ 118:62 Заб. 41:9, Аъм. 16:25
+ 118:64 Заб. 32:5
+ 118:68 Заб. 105:1, Марқ. 10:18
+ 118:69 Заб. 118:34
+ 118:70 Заб. 16:10
+ 118:71 Рум. 8:28
+ 118:72 Заб. 18:11
+ 118:73 Айюб 10:8, Айюб 31:15
+ 118:74 Заб. 106:42
+ 118:80 Заб. 118:6
+ 118:82 Заб. 68:4, Нав. 4:17
+ 118:84 Ваҳй 6:10
+ 118:85 Заб. 7:16, Ирм. 18:20
+ 118:89 Иш. 40:8
+ 118:90 Заб. 103:5, Воиз 1:4
+ 118:91 Ирм. 33:25
+ 118:98 Так. Шар. 4:6
+ 118:100 Айюб 32:7-9
+ 118:101 Мас. 1:15
+ 118:103 Заб. 18:10, Ваҳй 10:9-10
+ 118:105 Мас. 6:23, 2 Пет. 1:19
+ 118:106 Наҳ. 10:29

+ 118:110 Айюб 18:8-10, Заб. 139:6, Ирм. 18:22

+ 118:111 Так. Шар. 33:4, Ирм. 15:16
+ 118:114 Заб. 31:7, Ҳас. 15:1
+ 118:115 Айюб 21:16, Заб. 6:9, Мат. 7:23
+ 118:120 Айюб 4:14
+ 118:122 Айюб 17:3
+ 118:123 Заб. 118:82, Нав. 4:17
+ 118:127 Заб. 18:11, Мас. 8:10
+ 118:130 Заб. 18:8
+ 118:131 Айюб 29:23
+ 118:135 Ад. 6:25
+ 118:136 Ирм. 9:1, Ҳиз. 9:4
+ 118:140 Заб. 11:7, Заб. 17:31, Мас. 30:5
+ 118:142 Заб. 18:10
+ 118:147 Заб. 5:5
+ 118:151 Так. Шар. 4:7, Заб. 144:18
+ 118:154 Нав. 3:58
+ 118:156 2 Подш. 24:14
+ 118:157 Заб. 3:2
+ 118:158 Заб. 138:20
+ 118:160 Юҳ. 17:17
+ 118:161 1 Подш. 26:18, Заб. 118:23
+ 118:162 1 Подш. 30:20, Ирм. 15:16
+ 118:166 Ҳас. 49:18

+ 118:168 Айюб 23:10, Заб. 138:3, Мас. 5:21, Ибр. 4:13

+ 118:176 Иш. 53:6, Ирм. 50:6, 1 Пет. 2:25
+ 119:2 Мас. 6:17
+ 119:4 Заб. 139:11, Мас. 25:22

+ 119:5 Ҳас. 10:2, Ҳиз. 27:13, Сур. Сур. 1:5, Ирм. 49:28-29

+ 120:1 Заб. 119:1
+ 120:2 Заб. 123:8
+ 120:3 Мас. 3:23, Мас. 3:26
+ 120:5 Заб. 90:1
+ 120:8 Ад. 6:24, Так. Шар. 28:6
+ 121:1 Заб. 119:1, Иш. 2:3, Зак. 8:21
+ 121:4 Так. Шар. 16:16, Заб. 119:1
+ 121:5 3 Подш. 7:7, 2 Вак. 19:8
+ 121:6 Ирм. 31:23
+ 121:9 Наҳ. 2:10, Эст. 10:3

+ 122:1 Заб. 119:1, Заб. 10:4, 2 Вак. 20:12, Заб. 24:15

+ 122:3 Наҳ. 4:4
+ 122:4 Ирм. 20:7, Нав. 3:14
+ 123:1 Заб. 119:1, Заб. 128:1, Заб. 93:17
+ 123:3 Ад. 16:30-33, Заб. 54:16, Мас. 1:12
+ 123:4 Айюб 22:11, Заб. 68:3
+ 123:7 Заб. 90:3
+ 123:8 Заб. 120:2
+ 124:1 Заб. 119:1
+ 124:5 Мас. 2:15, Заб. 127:5, Ғал. 6:16
+ 125:1 Заб. 119:1
+ 125:2 Айюб 8:21
+ 125:3 Юил 2:21
+ 125:6 Заб. 29:6
+ 126:1 Заб. 119:1, Заб. 71:1
+ 126:2 Воиз 8:16, Ҳас. 3:17
+ 126:3 Ҳас. 33:5
+ 127:1 Заб. 119:1, Заб. 111:1
+ 127:2 Заб. 89:17
+ 127:3 Заб. 143:12
+ 127:5 Заб. 19:3, Заб. 133:3
+ 127:6 Заб. 124:5, Ғал. 6:16
+ 128:1 Заб. 119:1, Заб. 128:1
+ 128:3 Мик. 3:12
+ 128:5 Заб. 34:4
+ 128:6 4 Подш. 19:26, Айюб 8:12
+ 128:8 Рут 2:4, Заб. 117:26
+ 129:1 Заб. 119:1, Нав. 3:55
+ 129:2 Наҳ. 1:6, Наҳ. 1:11, 2 Вак. 6:40
+ 129:4 Айюб 37:24, Иш. 55:7
+ 129:7 Заб. 130:3
+ 129:8 Заб. 24:22
+ 130:1 Заб. 119:1
+ 130:3 Заб. 129:7
+ 131:1 Заб. 119:1
+ 131:3 1 Вақ. 22:7, Аъм. 7:46
+ 131:7 Заб. 98:5
+ 131:8 Заб. 77:61, 2 Вак. 6:41
+ 131:9 Айюб 29:14
+ 131:10 2 Вак. 6:42

+ 131:11 Заб. 88:34-35, Заб. 109:4, 2 Подш. 7:12

+ 131:12 3 Подш. 8:25
+ 131:13 Хур. 19:18, Заб. 67:17, Заб. 77:68
+ 131:15 Заб. 147:3, Рут 1:6

+ 131:17 2 Подш. 21:17, 4 Подш. 8:20, Заб. 17:29

+ 132:1 Заб. 119:1, Ҳас. 13:8

+ 132:2 Хур. 29:7, Иб. 8:12

+ 132:3 Так. Шар. 3:9, Иб. 25:21, Так. Шар. 28:8

+ 133:1 Заб. 119:1, 1 Вақ. 9:33
+ 133:2 Заб. 27:2
+ 133:3 Ад. 6:24, Заб. 19:3, Заб. 127:5
+ 134:2 Заб. 91:14
+ 134:4 Хур. 19:5, Так. Шар. 7:6
+ 134:5 2 Вак. 2:5, Заб. 85:8, Заб. 94:3
+ 134:6 Заб. 113:11
+ 134:7 Айюб 38:22, Ирм. 10:13, Ирм. 51:16
+ 134:8 Хур. 12:29, Заб. 77:51
+ 134:9 Так. Шар. 6:22
+ 134:10 Заб. 135:17-20
+ 134:11 Ад. 21:21-35, Еҳ. 12:7-24
+ 134:12 Так. Шар. 29:8, Еҳ. 23:4, Заб. 77:55
+ 134:13 Заб. 101:13
+ 134:14 Так. Шар. 32:36
+ 134:15 Заб. 113:12-16
+ 134:16 Так. Шар. 4:28
+ 134:17 Ирм. 10:14, Ҳаб. 2:19
+ 134:18 Иш. 44:9
+ 134:20 Заб. 21:24
+ 134:21 Заб. 131:13
+ 135:1 Заб. 105:1
+ 135:2 Так. Шар. 10:17
+ 135:4 Заб. 71:18
+ 135:5 Мас. 3:19, Ирм. 10:12
+ 135:6 Иш. 44:24
+ 135:7 Ҳас. 1:16-18
+ 135:10 Хур. 12:29, Заб. 77:51
+ 135:11 Хур. 12:51
+ 135:13 Хур. 14:21-22, Заб. 77:13
+ 135:15 Хур. 14:27
+ 135:16 Хур. 15:22
+ 135:17 Заб. 134:10-12
+ 135:19 Ад. 21:21-26
+ 135:20 Ад. 21:33-35
+ 135:24 Заб. 105:10
+ 135:25 Заб. 103:27
+ 136:1 Ҳиз. 1:1, Ҳиз. 3:15, Ҳиз. 10:15
+ 136:5 Дон. 6:10
+ 136:6 Айюб 29:10, Ҳиз. 3:26

+ 136:7 Иш. 34:5, Ирм. 49:7-22, Ҳиз. 25:12-14, Ҳиз. 35, Ом. 1:11-12, Уб. 1:1-16, Мал. 1:3-4

+ 136:8 Иш. 21:9, Иш. 47:1, Ирм. 50:1, Ваҳй 18:6

+ 136:9 4 Подш. 8:12, Иш. 13:16, Наҳум 3:10

+ 137:1 Заб. 110:1, 1 Подш. 5:3, 2 Вак. 2:5, Заб. 85:8

+ 137:2 Заб. 27:2
+ 137:7 Заб. 70:20
+ 137:8 Заб. 105:1
+ 138:1 Ирм. 12:3
+ 138:2 4 Подш. 19:27
+ 138:3 Айюб 23:10, Мас. 5:21, Ибр. 4:13
+ 138:6 Рум. 11:33
+ 138:7 Ирм. 23:23-24, Юн. 1:3
+ 138:8 Айюб 11:8, Айюб 26:6, Ом. 9:2
+ 138:12 Айюб 34:21-22
+ 138:13 Айюб 10:10-11
+ 138:15 Воиз 11:5
+ 138:16 Хур. 32:32, Заб. 55:9, Мал. 3:16
+ 138:17 Заб. 91:6
+ 138:19 Айюб 4:9, Иш. 11:4, 2 Тас. 2:8
+ 138:21 Заб. 25:5, Заб. 118:158
+ 138:23 Заб. 25:2
+ 139:2 Заб. 70:4
+ 139:4 Заб. 57:5-6, Рум. 3:13
+ 139:5 Заб. 140:9
+ 139:6 Айюб 18:8-10, Ирм. 18:22
+ 139:11 Заб. 10:6, Заб. 119:4, Мас. 25:22
+ 139:13 Заб. 9:5

+ 140:2 Хур. 30:7, Ваҳй 5:8, Ваҳй 8:3-4, Хур. 29:41

+ 140:3 Заб. 33:13, Мас. 13:3, Воиз 12:4
+ 140:5 Мас. 25:12, Мас. 27:6
+ 140:6 2 Вак. 25:12
+ 140:7 Иш. 5:14

+ 140:8 2 Вак. 20:12, Заб. 24:15, Заб. 122:1-2

+ 140:9 Заб. 139:5
+ 140:10 Заб. 7:16
+ 141:1 1 Подш. 22:1, 1 Подш. 24:3, Заб. 56:1
+ 141:2 Заб. 101:1
+ 141:3 Заб. 142:4, Заб. 139:6
+ 141:5 Заб. 26:13
+ 141:6 Заб. 17:18
+ 141:7 Иш. 42:7

+ 142:2 Айюб 4:17, Айюб 9:2, Воиз 7:20, Рум. 3:20, Ғал. 2:16

+ 142:3 Заб. 87:7, Нав. 3:6
+ 142:5 Так. Шар. 32:7, Заб. 76:6
+ 142:6 Заб. 41:2, Заб. 62:2
+ 142:7 Заб. 27:1, Мас. 1:12
+ 142:8 Заб. 24:1
+ 142:10 Наҳ. 9:20
+ 142:11 Ирм. 14:17
+ 142:12 Заб. 53:7
+ 143:1 Заб. 17:3, Заб. 17:35
+ 143:2 Ҳас. 15:1, Заб. 17:3
+ 143:3 Айюб 7:17, Заб. 8:5

+ 143:4 Айюб 7:16, Заб. 38:6-7, Заб. 61:10, Воиз 1:2, 1 Вақ. 29:15, Айюб 14:2, Заб. 101:12

+ 143:5 2 Подш. 22:10, Заб. 17:10, Иш. 64:1, Заб. 103:32

+ 143:6 Заб. 76:18
+ 143:7 Заб. 68:15
+ 143:8 Заб. 11:3
+ 143:9 Заб. 32:3, Иш. 42:10
+ 143:10 Заб. 17:51
+ 143:12 Заб. 127:3
+ 143:14 Иш. 3:26, Ирм. 14:2
+ 143:15 Заб. 32:12

+ 144:3 2 Подш. 22:4, Заб. 17:4, Заб. 47:2, Айюб 5:9, Айюб 9:10

+ 144:6 Заб. 77:4
+ 144:8 Хур. 34:6, Заб. 85:5
+ 144:13 Заб. 9:37, Заб. 101:13, Нав. 5:19
+ 144:14 Заб. 145:8, Луқ. 13:11-13
+ 144:15 Заб. 103:27
+ 144:16 Заб. 103:14, Заб. 103:28
+ 144:18 Так. Шар. 4:7
+ 144:19 Мас. 10:24
+ 145:1 Заб. 102:1, Заб. 103:1
+ 145:2 Заб. 103:33
+ 145:3 Заб. 117:8, Ирм. 17:5
+ 145:4 Заб. 103:29, Иш. 2:22
+ 145:7 Заб. 102:6, Заб. 106:9, Иш. 61:1

+ 145:8 Мат. 9:28-30, Заб. 144:14, Луқ. 13:11-13

+ 145:9 Хур. 22:21, Так. Шар. 10:18
+ 145:10 Хур. 15:18, Заб. 9:35
+ 146:1 Заб. 91:2

+ 146:2 Заб. 50:20, Заб. 68:36, Так. Шар. 30:3, Ирм. 32:37, Ҳиз. 34:13

+ 146:3 Так. Шар. 32:39
+ 146:4 Иш. 40:26
+ 146:5 Иш. 40:28
+ 146:7 1 Вақ. 15:16
+ 146:8 Так. Шар. 11:14, Айюб 5:10
+ 146:9 Айюб 38:41
+ 146:10 Заб. 32:17
+ 146:11 Заб. 32:18
+ 147:2 Наҳ. 7:3
+ 147:3 Заб. 131:15
+ 147:5 Айюб 37:6, Айюб 38:29
+ 147:9 Так. Шар. 7:6, Ом. 3:2, Так. Шар. 4:8
+ 148:1 Мат. 21:9, Луқ. 2:14, Луқ. 19:38
+ 148:2 Заб. 102:20
+ 148:4 Так. Шар. 10:14, Ҳас. 1:7
+ 148:5 Заб. 32:6, Ибр. 11:3
+ 148:6 Айюб 14:15, Заб. 103:9
+ 148:7 Ҳас. 1:21
+ 148:8 Айюб 37:6
+ 148:13 Заб. 8:2-3, Заб. 112:4
+ 149:1 Заб. 32:3, Иш. 42:10, Заб. 110:1
+ 149:5 Заб. 62:7
+ 149:9 Иш. 65:6
+ 150:1 1 Вақ. 15:16, 2 Вак. 5:12, Ҳас. 1:6-8
+ 150:3 Заб. 97:6, Заб. 32:2, Заб. 70:22
+ 150:4 Хур. 15:20
+ 150:5 1 Вақ. 15:19

Масалҳои

КИТОБИ

МАСАЛҲОИ СУЛАЙМОН

- 1
- 2
- 3
- 4
- 5
- 6
- 7
- 8
- 9
- 10
- 11
- 12
- 13
- 14
- 15
- 16
- 17
- 18
- 19
- 20
- 21
- 22
- 23
- 24
- 25
- 26
- 27
- 28
- 29
- 30
- 31

БОБИ ЯКУМ

Насиҳат ба ҷавонон. Таҳдид ба беитоатон.

1^1Масалҳои Сулаймон, ибни Довуд, подшоҳи Исроил,+

2Барои донистани ҳикмат ва насиҳат,
барои фаҳмидани суханони хирад,
3Ва омӯхтани хулқу адаб,
адолат, инсоф ва ҳаққоният,+
4То ки ба соддадилон зиракӣ бахшанд,
ба ҷавонон — дониш ва фаросат;+

5Хирадманд бишнавад, ва донишаш биафзояд; ва оқил тадбирсоз гардад,

6То ки масал ва гуфтори кинояомезро,
суханони хирадмандон ва муаммоҳои онҳоро дарк намояд.

7Худотарсӣ ибтидои дониш аст;
беақлон аз ҳикмат ва насиҳат нафрат доранд+.
8Эй писарам! Насиҳати падари худро бишнав,
ва таълими модари худро рад накун,+

9Чунки ин — тоҷи латофат аст бар сари ту ва тавқҳо бар гардани ту+.

10Эй писарам! Агар гуноҳкорон туро иғво кунанд,
ба онҳо таслим нашав;+
11Агар гӯянд: «Бо мо биё,
то ки барои рехтани хун камин гирем,
аз паи бегуноҳе ки беайб бошад, бипоем;+

12Онҳоро зинда ба зинда, мисли касоне ки дар гӯр
ва ба сояи дӯзах фурӯ мераванд;
ба коми худ бикашем;+

13Ҳар навъ молу мулки гаронбаҳо ба даст меоварем,
хонаҳои худро аз ғанимат пур мекунем;
14Бо мо ҳамдасту шарик бош,
ва ҳамаи моро як ҳамьён хоҳад буд», —

15Эй писарам! Бо онҳо дар як роҳ равона нашав,
ва пои худро аз тариқи онҳо нигоҳ дор,+
16Чунки пойҳои онҳо сӯи бадӣ медавад
ва барои хунрезӣ мешитобад+.
17Дар назари ҳамаи болдорон дом
бар абас ниҳода шудааст,

18Валекин онҳо барои рехтани хуни худ камин мегиранд
ва аз паи ҷонҳои худ мепоянд.

19Чунин аст тариқи ҳар касе ки ба чизи дигарон тамаъ кунад:

он чиз ҷони тасарруфкунандаи худро мегирад+.
20Ҳикмат дар кӯча нидо мекунад,
дар майдонҳо овози худро мебарорад,+
21Дар сари гузарҳо даъват менамояд,
дар даҳани дарвозаҳо ва дар шаҳр суханонашро мегӯяд:

22«Эй соддадилон! То ба кай соддагиро дӯст хоҳед дошт?

То ба кай масхарабозон аз масхарабозӣ лаззат хоҳанд бурд?

Ва аблаҳон ба дониш адоват хоҳанд дошт+?

23Ба мазаммати ман руҷӯъ кунед!

Инак, рӯҳи худро ба шумо ифода менамоям,
суханонамро ба шумо баён мекунам.

24Ман даъват намудам, ва шумо эътино накардед,
дастамро дароз кардам, ва касе таваҷҷӯҳ накард+.

25Чун ҳамаи машваратҳои маро рад кардед,
ва мазаммати маро қабул накардед,+

26Ман низ дар вақти мусибати шумо хоҳам хандид,
ва ҳангоме ки тарсу бим бар шумо биёяд, истеҳзо хоҳам кард, —+

27Ҳангоме ки тарсу бим бар шумо мисли тундбод биёяд,
ва мусибат шуморо мисли гирдбод фаро гирад,
ҳангоме ки андӯҳ ва тангӣ бар шумо биёяд.

28Он гоҳ маро хоҳанд хонд, ва ман иҷобат нахоҳам кард;
аз субҳидам маро ҷустуҷӯ хоҳанд кард, ва маро нахоҳанд ёфт+.

29Азбаски онҳо ба дониш адоват доштанд
ва худотарсиро интихоб накарданд,
30Машварати маро напазируфтанд,
аз ҳамаи мазамматҳои ман нафрат карданд, —
31Бинобар ин аз меваи рафтори худ хоҳанд хӯрд
ва аз дасисаҳои худ сер хоҳанд шуд,+

32Чунки каҷравии соддадилон онҳоро хоҳад кушт,
ва худписандии аблаҳон онҳоро ба ҳалокат хоҳад расонд.

33Валекин ҳар кӣ маро бишнавад, дар амният сукунат хоҳад дошт
ва аз бими шарорат эмин хоҳад буд».

БОБИ ДУЮМ

Давоми насиҳат.

2^1Эй писарам! Агар гуфтаҳои маро бипазирӣ
ва аҳкоми маро дар худ маҳфуз дорӣ,+

2Ба тавре ки гӯши худро ба шунидани ҳикмат роғиб
ва дили худро ба хирад моил гардонӣ;
3Агар донишро даъват намоӣ
ва овози худро сӯи хирад баланд кунӣ;
4Агар онро мисли нуқра орзу кунӣ
ва мисли ганҷҳо ҷустуҷӯ намоӣ, —+
5Он гоҳ худотарсиро хоҳӣ фаҳмид
ва дониши Худоро хоҳӣ ёфт,+
6Зеро ки Худованд ҳикмат мебахшад:
дониш ва хирад аз даҳони Ӯст;+
7Барои росткорон зеҳнро маҳфуз медорад;
барои ростравон сипар аст,+
8То ки роҳҳои адолатро риоя кунанд.

Ва Ӯ тариқи порсоёни Худро нигаҳбонӣ менамояд+.

9Он гоҳ адолат ва инсоф
ва ҳаққонияти ҳар тариқи некро хоҳӣ фаҳмид,+
10Зеро ки ҳикмат дар дили ту дохил хоҳад шуд,
ва дониш ба ҷони ту писанд хоҳад омад,
11Фаросат туро нигаҳбонӣ хоҳад намуд,
хирад туро муҳофизат хоҳад кард,
12То ки туро аз роҳи бад халос кунад,
аз касе ки каҷгуфтор аст,
13Аз онҳое ки тариқҳои ростро тарк мекунанд,
то ки бо роҳҳои торикӣ равона шаванд,

14Аз онҳое ки аз кирдори бад хурсанд мешаванд,
аз рафтори бад ба ваҷд меоянд,+
15Ки тариқҳои онҳо каҷу килеб аст,
ва онҳо дар роҳҳои худ каҷравӣ мекунанд+.
16То ки туро аз зани ғайр халос кунад,
аз зани зинокоре ки гуфтори худро нарм мекунад,+

17Ки вай ёри ҷавонии худро тарк кардааст,
ва аҳди Худои худро аз хотир баровардааст;
18Хонаи вай сӯи мамот мебарад,
ва роҳҳои вай — сӯи мурдагон;+

19Ҳар кӣ назди вай биёяд, бозгашт нахоҳад кард,
ва ба роҳҳои ҳаёт дохил нахоҳад шуд.
20Беҳтар аст, ки бо роҳи некон равона шавӣ,
ва тариқҳои одилонро пайравӣ намоӣ,
21Зеро ки росткорон сокини замин хоҳанд буд,
ва беайбон бар он боқӣ хоҳанд монд,+
22Валекин шарирон аз замин маҳв хоҳанд шуд,
ва хоинон аз он решакан хоҳанд гардид+.

БОБИ СЕЮМ

Давоми ҳамон насиҳат.

Некӯӣ ба тарсгорони Худо ва ба хирадмандон.

3^1Эй писарам! Таълими маро фаромӯш накун,
ва бигзор дили ту аҳкоми маро маҳфуз дорад,+
2Зеро ки дарозии айём ва солҳои ҳаёт
ва осоиштагиро барои ту афзун хоҳанд кард+.
3Бигзор эҳсон ва ростӣ туро тарк накунанд:
онҳоро бар гардани худ бибанд,
ва бар лавҳи дили худ бинавис,+
4Ва дар назари Худо ва одамон таваҷҷӯҳ
ва шиносоии нек пайдо хоҳӣ кард.

5Бо тамоми дили худ ба Худованд таваккал намо,
ва ба хиради худ такья накун+.
6Дар ҳамаи тариқҳои худ Ӯро дарк намо,
ва Ӯ роҳҳои туро ҳамвор хоҳад кард+.
7Дар назари худат хирадманд набош,
аз Худованд битарс, ва аз бадӣ дур шав:+
8Ин барои нофи ту офият
ва барои устухонҳои ту илик хоҳад шуд.

9Аз дороии худ ва аз гузини тамоми ҳосилоти худ Худовандро ҷалол деҳ,+

10Ва анборҳои ту то ба ҳадди фаровонӣ пур хоҳад шуд,
ва чархуштҳои ту аз шираи ангур лабрез хоҳад гардид+.

11Эй писарам! Ҷазои Худовандро рад накун,
ва аз мазаммати Ӯ дилгир нашав,+

12Зеро ки Худованд ҳар киро дӯст дорад, варо мазаммат мекунад,
ва ба вай, монанди падар ба писараш, таваҷҷӯҳ менамояд+.

13Хушо касе ки ҳикмат пайдо кардааст,
ва касе ки ба хирад ноил шудааст!

14Зеро ки фоидаи он аз фоидаи нуқра,
ва ҳосили он аз зари холис беҳтар аст+.

15Он аз ҷавоҳир азизтар аст,
ва ҳеҷ чизи дилхоҳи ту ба он баробар нест+.

16Дар ямини он дарозии айём аст,
ва дар дасти чапи он — сарват ва ҷалол+.

17Роҳҳои он роҳҳои хуш аст,
ва ҳамаи тариқҳои он — осоиштагӣ.

18Барои касоне ки онро нигоҳ медоранд, нахли ҳаёт аст, —
ва хушо касе ки онро маҳфуз медорад!+
19Худованд заминро бо ҳикмат буньёд кард,
осмонро бо хирад барқарор намуд+.
20Бо ҳикмати Ӯ вартаҳо шикофта шуд,
ва абрҳо шабнамро меборонад+.

21Эй писарам! Ин чизҳо аз назарат дур нашавад;
зеҳн ва фаросатро нигоҳдорӣ намо, —
22Ва онҳо барои ҷони ту ҳаёт
ва барои гардани ту зевар хоҳанд буд.

23Он гоҳ дар роҳи худ бо амният қадамгузор хоҳӣ шуд,
ва пои ту нахоҳад лағжид+.
24Вақте ки хоб равӣ, нахоҳӣ тарсид;
ва чун хобат барад, хоби ту ширин хоҳад буд+.
25Аз ваҳми ногаҳонӣ нахоҳӣ тарсид,
ва аз ситами шарирон, вақте ки падид ояд,+
26Зеро ки Худованд умедбахши ту хоҳад буд,
ва пои туро аз дом нигоҳ хоҳад дошт.
27Аз некӣ кардан ба мӯҳтоҷе даст накаш,
вақте ки кардани он аз дастат ояд+.
28Ба ёри худ нагӯй: «Бирав ва бозгард,
ва фардо хоҳам дод»,
вақте ки дар пеши худ дошта бошӣ+.
29Дар ҳаққи ёри худ андешаи бад накун,
вақте ки вай пеши ту бо эътимод нишаста бошад.

30Бо касе бе сабаб муноқиша накун,
вақте ки вай ба ту бадӣ накарда бошад.
31Аз шахси золим ҳасад набар,
ва аз роҳҳои вай ҳеҷ якеро интихоб накун,+
32Зеро ки каҷкор назди Худованд зишт аст,
аммо бо росткорон Ӯ маҳрами асрор аст.
33Лаънати Худованд бар хонаи шарир аст,
вале маскани одилонро Ӯ баракат медиҳад+.
34Масхарабозонро Ӯ албатта тамасхур мекунад,
лекин ба фурӯтанон файз мебахшад+.
35Хирадмандон вориси ҷалол мешаванд,
вале аблаҳон ба худ нанг меоваранд.

БОБИ ЧОРУМ

Давоми он. Панди падарона.

4^1Эй писарон! Насиҳати падарро бишнавед,
ва диққат намоед, то ки хирад биомӯзед,+
2Зеро ки ба шумо сабақи некӯ медиҳам;
таълими маро тарк накунед.

3Вақте ки ман дар хонаи падари худ писар будам,
ва пеши модари худ азиз ва ягона,
4Ӯ маро таълим медод, ва ба ман мегуфт:
«Бигзор дили ту суханони маро маҳфуз дорад;
Аҳкоми маро нигоҳ дор, ва зиндагӣ бикун+.
5Ҳикмат ба даст овар, хирад ба даст овар;
инро фаромӯш накун, ва аз гуфтаҳои даҳони ман сар напеч.

6Онро тарк накун, ва он туро ҳифз хоҳад кард;
онро дӯст дор, ва он туро нигаҳбонӣ хоҳад намуд.

7Ибтидои ҳама чиз ҳикмат аст, пас ҳикмат ба даст овар,
ва бо тамоми дороии худ хирад ба даст овар.

8Онро қадрдонӣ намо, ва он туро баланд хоҳад бардошт;
агар онро дар оғӯш кашӣ, он туро ҷалол хоҳад дод,+

9Бар сарат тоҷи латофат хоҳад гузошт,
ва афсари шавкат ба ту ато хоҳад кард»+.

10Эй писарам! Бишнав, ва суханони маро қабул намо, —
ва солҳои умри ту афзун хоҳад шуд+.

11Тариқи ҳикматро ба ту меомӯзам,
ба роҳҳои ростӣ туро ҳидоят менамоям.

12Ҳангоме ки роҳ равӣ, қадамҳоят танг нахоҳад шуд,
ва ҳангоме ки бидавӣ, пешпо нахоҳӣ хӯрд+.
13Насиҳатро нигоҳ дор, тарк накун;
онро маҳфуз дор, зеро ки он ҳаёти туст+.
14Ба роҳи шарирон дохил нашав,
ва дар тариқи бадкешон қадам нагузор+.
15Онро рад намо, дар он қадамгузор нашав;
аз он канорагирӣ намуда, гузашта рав,

16Чунки, агар бадӣ накунанд, хобашон намебарад,
ва агар касеро пешпо надиҳанд, хобашон мегурезад,+

17Зеро ки нони шароратро мехӯранд
ва шароби зулмро менӯшанд.

18Вале тариқи одилон мисли нури саҳар аст,
ки то нимирӯзӣ торафт бештар медурахшад+.

19Роҳи шарирон мисли зулмот аст:

намедонанд, ки ба чӣ пешпо мехӯранд+.

20Эй писарам! Ба суханони ман диққат намо,
ба гуфтаҳои ман гӯши худро бикшо.

21Онҳо аз назарат дур нашавад;
онҳоро андаруни дили худ маҳфуз дор,

22Зеро, ҳар кӣ онҳоро биёбад, барои вай онҳо ҳаёт аст,
ва барои тамоми ҷисми вай офият аст+.

23Бештар аз ҳар чизи ҳифзталаб дили худро маҳфуз дор,
зеро ки зуҳуроти ҳаёт аз он аст.

24Кизбро аз даҳони худ рад намо,
ва маломатро аз лабҳои худ дур соз+.

25Бигзор чашмони ту рост бингарад,
ва мижгони ту ба самти рӯ ба рӯ равона бошад.

26Барои пойҳои худ роҳро ҳамвор намо,
то ки ҳамаи тариқҳои ту рост бошад+.

27Ба тарафи рост ва чап моил нашав;
пои худро аз бадӣ дур соз+.

БОБИ ПАНҶУМ

Давоми он. Огоҳӣ аз фисқу фуҷур.

5^1Эй писарам! Ба ҳикмати ман диққат намо,
ба хиради ман гӯши худро бикшо,+
2То ки фаросатро маҳфуз дорӣ,
ва лабҳои ту донишро риоя намояд,+
3Зеро ки лабҳои зани зинокор асал мерезад,
ва гуфтори вай аз равған нармтар аст,+
4Вале оқибати он мисли явшон талх аст,
мисли шамшери дудама тез аст;+
5Пойҳои вай сӯи мамот равон аст;
қадамҳои вай ба дӯзах мебарад,+
6Бе он ки тариқи ҳаёт барояш ҳамвор шавад;
роҳҳои вай вайрона аст, ба тавре ки худаш намедонад.

7Ва акнун, эй писарон, маро бишнавед,
ва аз гуфтаҳои даҳони ман дур нашавед.
8Роҳи худро аз вай дур соз,
ва ба дари хонаи вай наздик нашав:
9Мабодо таровати худро ба дигарон бидиҳӣ,
ва солҳои худро ба ситамгар;
10Мабодо бегонагон аз қуввати ту сер шаванд,
ва маҳсули ранҷи ту дар хонаи ғайр бимонад.
11Ва дар охири умри худ фиғон хоҳӣ бардошт,
вақте ки ҷисму андомат барбод равад, —

12Ва хоҳӣ гуфт: «Чаро аз насиҳат нафрат кардам,
ва дилам ба мазаммат беэътиноӣ намуд,
13Ва овози устодони худро нашунидам,
ва ба муаллимони худ гӯш надодам?
14Кам монда буд, ки дар миёни мардум
ва ҷамоат ба ҳар бало гирифтор шавам!»
15Обро аз чуқурии худ бинӯш,
оберо, ки аз чоҳи худат ҷорист+.
16Чашмаҳоят фаро рехта, берун хоҳанд рафт,
ба сони ҷӯйҳои об дар кӯчаҳо;
17Онҳо танҳо ба ту тааллуқ хоҳанд дошт,
ва на ба бегонагон бо ту.
18Чашмаи ту муборак хоҳад буд;
ва аз зани ҷавонии худ шод бош,+

19Ки мисли ғизоли шаҳватангез ва оҳуи меҳрафрӯз аст;
пистонҳои вай ҳамеша ба ту лаззат хоҳад бахшид;
доимо саргарми муҳаббати вай хоҳӣ буд.

20Пас чаро, эй писарам, сармасти зани ғайр гардӣ?

Ва синаи зани зинокорро дар оғӯш гирӣ?

21Зеро ки роҳҳои одамизод дар пеши назари Худованд аст,
ва Ӯ ҳамаи тариқҳои варо месанҷад+.

22Шарирро гуноҳҳои худаш ба дом меоварад,
ва бо камандҳои хатои худаш вай баста мешавад.

23Вай аз боиси беадабӣ мемирад,
ва аз бисьёрии аблаҳии худ нобуд мешавад.

БОБИ ШАШУМ

Давоми он. Огоҳӣ аз коҳилӣ, бадӣ, зинокорӣ.

6^1Эй писарам! Агар ба ёри худ зомин шуда,
барои одами бегона дасти паймон дода бошӣ,+
2Ва бо гуфтаҳои даҳони худ ба дом афтода,
ба бало монда бошӣ,

3Пас, эй писарам, чунин бикун ва худро халосӣ деҳ,
зеро ки ба дасти ёри худ афтодаӣ:

рафта, гардан фурор ва аз ёри худ зорию илтиҷо намо;

4Хобро ба чашмони худ роҳ надеҳ,
ва ғанабро ба мижгони худ;
5Худро мисли гавазне аз дасти сайёд
ва мисли мурғе аз дасти домгузор халосӣ деҳ+.
6Эй коҳил! Назди мӯрча бирав,
рафтори онро бингар ва ҳикмат биомӯз,+
7Ки вай қозӣ, мулозим ва ҳоким надорад,
8Лекин хӯроки худро тобистон тайёр мекунад,
ғизои худро дар мавсими дарав захира менамояд+.

9То ба кай, эй коҳил, хоб меравӣ?

Аз хоби худ кай мехезӣ+?

10«Андак хоб, андак ғанаб,
андак даст дар бағал хобидан».

11Вале бенавоии ту мисли роҳзан хоҳад омад,
ва мӯҳтоҷии ту — монанди шахси яроқнок+.

12Одами сафил, шахси талбискор
бо каҷии даҳон рафтор мекунад,+

13Чашмакӣ мезанад, бо пойҳои худ сухан меронад,
бо ангуштҳои худ имо мекунад;+

14Дасисаҳо дар дили ӯст;
ҳамеша андешаи бад мекунад, ситезаҳо меангезад;

15Бинобар ин ногаҳон ҳалокати ӯ хоҳад омад,
нохост ӯ ба шикаст дучор хоҳад шуд, ва муолиҷае нахоҳад буд+.

16Инак шаш чиз, ки Худованд аз онҳо нафрат дорад,
ва чизи ҳафтум, ки асли моҳияти он назди Ӯ зишт аст:+

17Чашмони ҳавобаландона, забони дурӯғгӯй
ва дастҳое ки хуни бегуноҳро мерезад,+
18Диле ки қасдҳои бадро мепарварад,
пойҳое ки сӯи бадӣ мешитобад,+
19Шоҳиди козибе ки суханони дурӯғ мебофад
ва шахсе ки дар миёни бародарон ситезаҳо меангезад+.

20Эй писарам! Ҳукми падаратро риоя намо,
ва таълими модаратро рад накун;+
21Онҳоро бар дили худ ба таври доимӣ бибанд,
бар гардани худ онҳоро овезон бикун+.

22Вақте ки роҳ равӣ, ба ту роҳнамоӣ хоҳад кард;
вақте ки хоб равӣ, туро нигаҳбонӣ хоҳад кард;
вақте ки бедор шавӣ, бо ту мусоҳиба хоҳад кард,

23Зеро ки ҳукм чароғ аст, ва таълим нур аст,
ва насоеҳи адабомӯз роҳи ҳаёт аст,+
24То ки туро аз зани бадрафтор,
аз нармзабонии зани зинокор нигоҳ дорад+.
25Зебоии варо дар дили худ тамаъ накун,
ва туро вай бо пилкҳои худ ҷалб накунад,+

26Чунки аз дасти зани зинокор кас мӯҳтоҷи як лаб нон мешавад,
ва зани шавҳардор ҷони азизеро ба дом меоварад.

27Оё мумкин аст, ки касе оташро дар бағали худ бигирад,
ва либосҳояш насӯзад?

28Ё ки касе бар оташпораҳо роҳ равад,
ва пойҳояш насӯзад?

29Чунин аст ҳоли касе ки назди зани ёри худ биёяд:

ҳар кӣ ба вай даст расонад, пок нахоҳад монд.

30Дуздро афв мекунанд, агар ӯ дуздӣ кунад,
то ки ҷони худро сер кунад, вақте ки гурусна монда бошад;

31Вале ҳангоме ки вай дастгир мешавад, ҳафт чандон адо хоҳад кард:

оре, тамоми бисоти хонаи худро хоҳад дод+.
32Касе ки бо зане зино кунад, беақл аст:
нобудкунандаи ҷони худ чунин амал мекунад+.
33Ӯ зарбу лат ва шармандагӣ хоҳад ёфт,
ва расвоии ӯ аз миён нахоҳад рафт,
34Чунки рашк ғазаби шавҳарро меафрӯзад,
ва дар рӯзи ниқор ӯ раҳм нахоҳад кард:+

35Ба бадали ҳеҷ фидия ба ту рӯйбинӣ нахоҳад кард,
ва ришваро ҳар чанд бисьёр диҳӣ, розӣ нахоҳад шуд.

БОБИ ҲАФТУМ

Давоми он. Оқибати ғамангези ҳаёти фосиқона.

7^1Эй писарам! Суханони маро риоя намо,
ва аҳкоми маро назди худ ниҳон дор+.
2Аҳкоми маро ҳифз намо ва зиндагӣ бикун,
ва таълими маро — ҳамчун гавҳараки чашмони худ;+

3Онҳоро бар ангуштҳои худ бибанд,
онҳоро бар лавҳи дили худ бинавис+.
4Ба ҳикмат бигӯй: «Ту хоҳари ман ҳастӣ!»,
ва хирадро хешованди худ бихон,
5То ки туро аз зани ғайр нигаҳбонӣ намояд,
аз зани зинокоре ки гуфтори худро нарм мекунад+.

6Зеро ки аз тирезаи хонаи худ,
аз равзани худ назар андохтам,
7Ва дар байни соддадилон дидам,
ҷавони беақлеро мушоҳида намудам,+
8Ки дар бозор назди гӯшаи вай мегузашт
ва ба роҳи хонаи вай қадам мезад,
9Дар вақти салқинии бегоҳии рӯз,
дар торикии шаб ва дар зулмот+.
10Ва инак, зане аз пеши ӯ баромад,
бо либоси фоҳиша ва бо дили пурфиреб,+
11Зани пуршӯр ва беҳаё,
ки пойҳои вай дар хонаи вай сокин нест:
12Гоҳ дар берун аст, гоҳ дар кӯчаҳо,
ва назди ҳар гӯша вай камин мекунад+.
13Ва ӯро дошту бӯса кард,
ва бо чеҳраи бешарм ба ӯ гуфт:
14«Қурбониҳои саломатӣ бар зиммаи ман буд:
имрӯз назрҳои худро адо кардам.
15Бинобар ин ба пешвози ту баромадам,
то ки рӯи туро пазироӣ намоям, ва туро ёфтам.
16Ҷогаҳи худро бо қолинҳо оростаам,
бо сӯзаниҳои пурнақши мисрӣ.
17Ҷойхоби худро бо мур,
уд ва дорчин муаттар кардаам+.

18Биё, ки мо то дами субҳ аз ишқбозӣ сер шавем,
сармасти муҳаббат гардем,
19Чунки шавҳар дар хона нест:
ба сафари дур рафтааст;
20Ҳамьёни нуқра ба дасти худ гирифтааст;
дар рӯзи моҳи пурра ба хонаи худ хоҳад баргашт».

21Бо чарбгӯии зиёд дили ӯро рабуд,
бо чоплусии лабҳои худ ӯро фирефта кард+.
22Дарҳол ӯ аз паи вай равона шуд,
мисли барзагове ки сӯи кушишхона меравад,
ва мисли аблаҳе — сӯи занҷири ҷазо,+
23То даме ки тир ҷигари ӯро реш кунад;
мисли мурғаке ки сӯи дом мешитобад,
ва намедонад, ки он барои ҳалокати ҷони ӯст.
24Пас, эй писарон, маро бишнавед,
ва ба гуфтори даҳони ман диққат намоед.
25Дили худро ба роҳҳои вай моил накун,
ба тариқҳои вай гумроҳ нашав,

26Зеро ки вай касони зиёдро ғалтонида маҷрӯҳ кардааст,
ва мақтулони вай аз ҳад афзунанд:

27Хонаи вай роҳҳои дӯзах аст,
ки ба таҳхонаҳои мамот фурӯд меоянд+.

БОБИ ҲАШТУМ

Ситоиши ҳикмат.

8^1Оё ҳикмат даъват наменамояд?

Оё хирад овози худро намебарорад+?

2Дар ҷойҳои баланди сари роҳ,
дар миёни чорроҳа меистад;

3Дар паҳлуи дарвозаҳо, назди даромадгоҳи шаҳр,
дар остонаи дарҳо нидо мекунад:
4«Шуморо, эй шахсон, даъват менамоям,
ва овози ман барои банӣ-одам аст.
5Эй соддадилон! Фаросат биомӯзед,
ва эй аблаҳон, дониш биомӯзед+.
6Бишнавед, чунки суханони муҳим мегӯям,
ва он чи аз лабҳои ман мебарояд, рост аст,

7Зеро ки забони ман сухани ростро баён мекунад,
ва шарорат барои лабҳои ман зишт аст;
8Ҳамаи суханони даҳони ман ҳаққонист;
дар онҳо каҷравӣ ва талбис нест;
9Ҳамааш барои хирадманд равшан аст,
ва барои ёбандагони дониш рост аст.
10Насиҳати маро бештар аз нуқра қабул кунед,
ва донишро беҳтар аз зари холис бидонед;+
11Зеро ки ҳикмат беҳ аз ҷавоҳир аст,
ва ҳеҷ чизи дилхоҳ ба он баробар нест+.
12Ман, ҳикмат, дар фаросат сокин ҳастам,
ва дониши тадбирсозро пайдо мекунам.
13Худотарсӣ — аз бадӣ нафрат доштан аст:
аз ғурур, ва ҳавобаландӣ, ва роҳи бад,
ва даҳони каҷгуфтор нафрат дорам+.
14Машварат ва зиракӣ дар ман аст;
ман хирад ҳастам; қувват дар ман аст+.
15Бо ман подшоҳон салтанат меронанд,
ва мирон адлро ба сурати қонун медароваранд.
16Бо ман сарварон, ва акобир,
ва ҳамаи доварони замин сардорӣ мекунанд.
17Дӯстдорони худро дӯст медорам,
ва толибони ман маро хоҳанд ёфт+.
18Сарват ва ҷалол,
ганҷи бақодор ва хайр бо ман аст+.
19Самари ман беҳ аз тилло ва зари холис аст,
ва ҳосили ман беҳ аз нуқраи хушъиёр аст+.
20Бо роҳи адолат,
андаруни тариқҳои инсоф меравам,

21То ки дӯстдорони худро соҳиби сарват гардонам
ва ганҷинаҳошонро пур кунам.
22Худованд маро ибтидои роҳи Худ сохтааст, —
пеш аз амалиёти Худ, аз қадимулайём:+
23Аз азал тарҳ ёфтаам, —
аз ибтидо, пеш аз хилқати замин.
24Вақте ки вартаҳо набуд, ба вуҷуд омадаам, —
вақте ки чашмаҳои пур аз об набуд.
25Пеш аз барпо шудани кӯҳҳо,
пеш аз талҳо ба вуҷуд омадаам,+
26Вақте ки замин ва саҳроҳо
ва аввали ғубори дуньёро Ӯ ҳанӯз наофарида буд.

27Вақте ки Ӯ афлокро муҳайё мекард, он ҷо будам.

Вақте ки Ӯ хати уфуқро бар рӯи варта мекашид,+

28Вақте ки абрҳоро дар боло барқарор менамуд,
вақте ки чашмаҳои вартаро мустаҳкам мекард,+
29Вақте ки низоми баҳрро амр мефармуд,
то ки обҳо аз ҳудуди он нагузаранд,
вақте ки асосҳои заминро мегузошт, —+
30Он вақт назди Ӯ дастпарвард будам,
ва ҳар рӯз ҳаловат мебурдам,
ва ба ҳузури Ӯ ҳамеша хушҳолӣ менамудам, —
31Дар замини офаридаи Ӯ хушҳолӣ менамудам,
ва ба туфайли банӣ-одам ҳаловат мебурдам.
32Ва акнун, эй писарон, маро бишнавед;
хушо касоне ки роҳҳои маро риоят мекунанд!+

33Насиҳатро бишнавед, ва ҳикматпеша бошед, ва онро рад накунед.

34Хушо касе ки маро мешунавад,
ҳар рӯз назди дарвозаи ман бедор меистад
ва паҳлудариҳои маро нигаҳбонӣ мекунад!

35Зеро касе ки маро ёфта бошад, ҳаётро ёфтааст,
ва аз ҷониби Худованд ҳусни таваҷҷӯҳ хоҳад ёфт+.

36Валекин касе ки аз ман дур шавад, ба ҷони худ ҷафо мекунад;
ҳамаи онҳое ки аз ман нафрат доранд, мамотро дӯст медоранд».

БОБИ НӮҲУМ

Давоми он.

9^1Ҳикмат хонаи худро бино кард,
ҳафт рукни онро тарошид,

2Парвории худро забҳ намуд, шароби худро омехта кард,
ва суфраи худро орост;+

3Канизони худро фиристод,
то ки аз болои баландиҳои шаҳр даъват намоянд:+

4«Касе ки соддадил аст, ин ҷо биёяд!»

Ба ҳар каси беақл гуфт:

5«Биёед, аз нони ман бихӯред, ва аз шаробе ки омехта кардаам, бинӯшед;+

6Соддадилиро тарк намоед ва зиндагӣ кунед,
ва бо роҳи хирад қадамгузор шавед».

7Ҳар кӣ масхарабозро насиҳат диҳад, ба худаш нанг меоварад,
ва ҳар кӣ шарирро мазаммат кунад, худро доғдор месозад.

8Масҳарабозро мазаммат накун: мабодо аз ту нафрат кунад;
хирадмандро мазаммат намо, ва ӯ туро дӯст хоҳад дошт+.

9Хирадмандро сабақ омӯз, ва ӯ боз ҳам хирадмандтар хоҳад шуд;
одилро таълим деҳ, ва дониши ӯ хоҳад афзуд+.
10Ибтидои ҳикмат тарси Худованд аст,
ва шинохтани Қуддус хирад аст,+

11Чунки ба воситаи ман айёми ту зиёд хоҳад шуд,
ва солҳои умри ту хоҳад афзуд+.

12Агар хирадманд бошӣ, ба нафъи худат хирадманд ҳастӣ;
ва агар масхарабоз бошӣ, бори онро танҳо худат хоҳӣ бардошт.

13Зани аблаҳ пуршӯр ва сабукмағз аст,
ва чизе намедонад,+
14Ва назди дари хонаи худ, бар курсӣ,
дар ҷойҳои баланди шаҳр менишинад,
15То ки роҳгузаронро даъват намояд, —
онҳоеро, ки бо роҳҳои рости худ равонанд:
16«Касе ки соддадил аст, ин ҷо биёяд!»
Ва ба ҳар каси беақл гуфт:
17«Оби дуздӣ ширин аст,
ва нони рустӣ лазиз аст»+.
18Ва ӯ намедонад, ки он ҷо мурдагон ҳастанд:

онҳое ки вай даъват намудааст, дар қаъри дӯзах мебошанд.

БОБИ ДАҲУМ

Шарорат беандешагист. Адолат ҳикмат аст.

10^1Масалҳои Сулаймон.

Писари бохирад падарро шод мекунад,
вале писари аблаҳ сабаби андӯҳи модари худ мешавад+.

2Ганҷҳои шарорат фоида намебахшад,
вале адолат аз мамот халосӣ медиҳад+.

3Худованд ҷони одилро гирифтори гуруснагӣ намекунад,
вале ҳирси шариронро рад мекунад+.

4Дасти танбал касро бенаво мегардонад,
вале дасти ғайратмандон онҳоро сарватманд мекунад+.

5Касе ки тобистон ғунучин кунад, писари бофаҳм аст,
вале касе ки дар мавсими дарав хоб равад, писари нанговар аст.

6Баракатҳо бар сари одил аст,
вале даҳони шариронро зулм мепӯшонад.

7Зикри одил муборак аст,
вале номи шарирон зуд аз байн меравад+.

8Донодил аҳкомро қабул мекунад,
вале аблаҳи даҳаньяла пешпо мехӯрад.

9Касе ки бо тариқи рост равон аст, дар амният равон аст,
вале касе ки роҳҳои худро каҷ кунад, сазои худро меёбад+.

10Касе ки чашмакӣ занад, сабаби дарду алам мешавад,
вале аблаҳи даҳаньяла пешпо мехӯрад+.

11Даҳони одил чашмаи ҳаёт аст,
вале даҳони шариронро зулм мепӯшонад+.

12Адоват нифоқҳо меандозад,
вале муҳаббат ҳамаи гуноҳҳоро рӯпӯш мекунад+.

13Дар лабҳои оқил ҳикмат мавҷуд аст,
вале чӯб барои тахтапушти беақл аст+.

14Хирадмандон донишро саришта мекунанд,
вале даҳони аблаҳ таҳлукаи наздик аст+.

15Дороии сарватдор қалъаи мустаҳками ӯст;
бенавоии камбағалон таҳлукаи онҳост+.

16Мукофоти амали одил барои ҳаёт аст;
фоидаи шарир барои гуноҳ аст+.

17Касе ки насиҳатро риоя кунад, бо роҳи ҳаёт равон аст;
вале касе ки мазамматро рад кунад, гумроҳ мешавад+.

18Касе ки адоватро рӯпӯш намояд, дурӯғгӯй аст,
ва касе ки бӯҳтон занад, аблаҳ аст.

19Сухани бисьёр аз гуноҳ фориғ нест,
ва касе ки лабҳои худро боздорад, оқил аст+.

20Забони одил нуқраи холис аст,
вале дили шарир ночиз аст.

21Лабҳои одил касони бисьёрро ҳидоят мекунад,
вале аблаҳон аз беақлӣ мемиранд+.

22Баракати Худованд сарватманд мекунад,
ва ғаму ғуссае бо худ намеоварад.

23Бадкирдорӣ барои аблаҳ мисли дилхушист,
вале ҳикмат ба шахси хирадманд хос аст+.

24Биме ки шарир дорад, ба сари вай меояд,
вале муроди одилон ҳосил мешавад+.

25Вақте ки гирдбод вазида гузарад, шарир нест мешавад,
вале одил буньёди ҷовидонӣ дорад+.

26Чунон ки сирко барои дандонҳост ва дуд барои чашмҳо,
ончунон коҳил барои фиристандагони худ мебошад+.

27Худотарсӣ айёмро меафзояд,
вале солҳои шарирон кӯтоҳ мешавад+.

28Интизории одилон шодмонист,
вале умедвории шарирон нест мешавад+.

29Роҳи Худованд барои шахси беайб истеҳком аст,
вале барои бадкирдорон таҳлука аст.

30Одил ҳаргиз фурӯ намеғалтад,
вале шарирон сокини замин намешаванд+.

31Даҳони одил ҳикматро ифода менамояд,
вале забони каҷгуфтор бурида мешавад+.

32Лабҳои одил суханони дилхоҳро медонад,
вале даҳони шарирон — каҷгуфториро.

БОБИ ЁЗДАҲУМ

Муқоиса кардани адолат ва шарорат.

11^1Тарозуи нодуруст назди Худованд зишт аст,
вале санги дақиқ ба Ӯ мақбул аст+.
2Ғурур биёяд, нанг ҳам меояд,
вале ҳикмат бо фурӯтанон аст+.
3Беайбии ростдилон онҳоро роҳнамоӣ мекунад,
вале каҷравии хоинон онҳоро ба ҳалокат мерасонад+.

4Сарват дар рӯзи ғазаб мадад намекунад,
вале адолат аз мамот халосӣ медиҳад+.
5Адолати шахси беайб роҳи ӯро ҳамвор мекунад,
вале шарир дар шарорати худ фурӯ меғалтад+.
6Адолати ростдилон онҳоро наҷот медиҳад,
вале хоинон дар ҳирси худ гирифтори бало мешаванд+.

7Бо мурдани шахси шарир умеди вай барбод меравад,
ва интизории ҷафокорон нест мешавад+.

8Одил аз мусибат халосӣ меёбад,
ва шарир ба ҷои ӯ ба дом меояд+.

9Тамаллуқкор бо даҳонаш ёри худро фосид мекунад,
вале одилон ба воситаи дониш раҳо мешаванд.

10Ба некрӯзии одилон шаҳр шодӣ мекунад,
ва ба ҳалокати шарирон — таронасароӣ+.

11Аз баракати росткорон шаҳр сарбаланд мегардад,
вале аз даҳони шарирон хароб мешавад+.

12Касе ки аз ёри худ нафрат кунад, беақл аст,
вале шахси хирадманд хомӯш мемонад.

13Хабаркаш сирро ошкор мекунад,
вале шахсе ки рӯҳан вафодор аст, ҳар чизро ниҳон медорад+.

14Тадбирсозӣ набошад, қавм фурӯ меғалтанд,
вале наҷот аз машварати бисьёр аст+.

15Касе ки ба одами бегона зомин шавад, худаш зарар мебинад,
вале касе ки аз замонат нафрат кунад, аз зарар эмин аст.

16Зани нексиришт ҷалол меёбад,
вале касони зӯрманд сарват меёбанд.
17Шахси эҳсонкор ба ҷони худаш некӣ мекунад,
вале каси дилсахт ҷисми худашро хароб мекунад.

18Шарир музди ноҳақ пайдо мекунад,
вале корандаи адолат — подоши ҳақиқӣ+.
19Адолатпарварӣ боиси ҳаёт мешавад,
вале шароратпеша сӯи мамоти худ меравад+.
20Каҷдилон назди Худованд зиштанд,
вале касоне ки роҳашон рост аст, ба Ӯ мақбуланд+.

21Яқин аст, ки бадкеш беҷазо намемонад,
вале насли одилон раҳо мешавад+.

22Чӣ гунае ки ҳалқаи тилло дар бинии хук бошад,
зани хушрӯй ва беақл он гуна аст.

23Муроди одилон фақат некӯист;
умедвории шарирон ғазаб аст.

24Яке тақсим карда медиҳад, ва сарвати ӯ боз ҳам зиёд мешавад;
вале дигаре аз ҳад зиёд сарфакор аст, ва сарвати ӯ торафт кам мешавад+.

25Ҷони сахӣ пурфайз мешавад,
ва касе ки сероб кунад, худаш низ сероб мегардад+.

26Касе ки ғалларо аз фурӯш нигоҳ дорад, ӯро халқ лаънат мекунанд;
вале бар сари ғаллафурӯш баракат меояд+.

27Касе ки шавқманди некӯист, ҳусни таваҷҷӯҳро меҷӯяд;
вале касе ки толиби бадист, он бар сари худаш меояд+.

28Касе ки ба сарвати худ умед бандад, фурӯ меғалтад;
вале одилон мисли барг месабзанд+.

29Касе ки рӯзгори хонаи худро хароб кунад, бод насибаш мешавад,
ва аблаҳ бандаи шахси донодил мегардад.

30Меваи одил дарахти ҳаёт аст,
ва он ки ҷонҳоро ҷалб менамояд, хирадманд аст+.

31Модоме ки одил бар замин сазо меёбад,
чӣ қадар бештар шарир ва гуноҳкор+.

БОБИ ДУВОЗДАҲУМ

Давоми он. Фарқи байни одил ва шарир.

12^1Касе ки насиҳатро дӯст дорад, донишро дӯст медорад,
вале касе ки аз мазаммат нафрат кунад, монанди ҳайвон аст+.

2Каси нек аз ҷониби Худованд ҳусни таваҷҷӯҳ меёбад;
вале шахси дасисакорро Ӯ маҳкум мекунад.

3Одамизод бо шарорат устувор намешавад,
вале решаи одилон ноҷунбон аст+.

4Зани солеҳа тоҷи шавҳари худ мебошад,
вале зани нанговар мисли фасоде дар устухонҳои ӯст+.

5Фикру хаёли одилон инсоф аст;
вале тадбирсозиҳои шарирон макр аст+.

6Суханони шарирон камин аст барои хунрезӣ,
вале даҳони росткорон онҳоро халосӣ медиҳад+.

7Ҳамин ки шарирон фурӯ ғалтанд, нест мешаванд,
вале хонаи одилон қоим меистад.

8Одамро аз рӯи ақлаш ситоиш мекунанд,
вале каҷдил ба нафрат дучор мешавад.

9Каси оддие ки ғуломе дорад,
беҳ аз касе ки худро болонишин нишон медиҳад,
вале мӯҳтоҷи нон аст.

10Одил ба ҷони чорвои худ раҳм мекунад,
вале марҳаматҳои шарирон бераҳмона аст+.

11Касе ки замини худро кор кунад, аз нон сер мешавад,
вале касе ки аз паи корҳои ҳеҷу пуч шавад, беақл аст+.

12Шарир ҳавас дорад ба доми бадкешон дароварад,
вале решаи одилон самар меоварад.

13Гуноҳи лабҳо барои бадкеш дом аст,
вале одил аз тангӣ берун меояд+.

14Аз самари даҳони худ кас аз некӯӣ сер мешавад,
ва подоши аъмоли дастҳои одам ба ӯ бармегардад+.

15Роҳи аблаҳ дар назари худаш рост аст,
вале касе ки машваратро шунавад, хирадманд аст+.

16Хашми аблаҳ дарҳол маълум мешавад,
вале шахси бофаросат дашномро шунида, худдорӣ мекунад+.

17Каси ростгӯй адолатро баён мекунад,
вале шоҳиди козиб — фиребро+.

18Баъзеҳо неши забон мезананд, ки мисли зарби шамшер аст,
вале забони хирадмандон офият мебахшад+.

19Даҳони ростгӯй то абад қоим аст,
вале забони дурӯғгӯй — то як чашм задан+.

20Дар дили бадандешон макр аст,
вале дар дили оштидиҳандагон — шодӣ.

21Ба одил ҳеҷ осеб намерасад,
вале шарирон пур аз бадбахтӣ ҳастанд+.

22Даҳони дурӯғгӯй назди Худованд зишт аст,
вале росткорон ба Ӯ мақбуланд+.

23Шахси бофаросат донишро пӯшида медорад,
вале дили аблаҳон беақлиро зоҳир месозад+.

24Дасти ғайратмандон ҳукмфармо мешавад,
вале танбал гирифтори хироҷи бандагӣ мегардад.

25Ғуссаи дили одам ӯро фишор медиҳад,
вале сухани меҳрубонона ӯро хурсанд мекунад.
26Одил ба ёри худ роҳ нишон медиҳад,
вале роҳи шарирон онҳоро дар иштибоҳ меандозад.

27Танбал сайдашро бирьён намекунад,
вале молу мулки одами ғайратманд гаронбаҳост.

28Дар тариқи адолат ҳаёт аст,
ва хати роҳи он лоямут аст.

БОБИ СЕЗДАҲУМ

Давоми он.

13^1Писари бохирад насиҳати падарро қабул мекунад,
вале масхарабоз итобро намешунавад+.

2Аз самари даҳони худ кас некӯиро мечашад,
вале ҷони хоинон — зулмро+.

3Касе ки даҳони худро нигоҳ дорад, ҷонашро муҳофизат мекунад,
вале касе ки даҳони худро калон кушояд, ба вай осеб мерасад+.

4Ҷони коҳил ҳавас мекунад, ва натиҷае нест;
вале ҷони ғайратмандон сер мешавад+.

5Одил аз гапи дурӯғ кароҳат дорад,
вале шарир бадном ва расво мешавад.

6Адолат ростравро нигаҳбонӣ мекунад,
вале шарорат хатокорро ба ҳалокат мерасонад+.

7Яке худро сарватманд нишон медиҳад, ва чизе надорад;
вале дигаре худро бенаво нишон медиҳад, ва сарвати зиёде дорад+.

8Сарвати одам фидияи ҷони ӯст;
вале бенаво таҳдидро намешунавад.
9Нури одилон шодиёна медурахшад,
вале чароғи шарирон хомӯш мешавад,+
10Аз ғурур фақат низоъ ба миён меояд,
вале ҳикмат бо хоксорони машваратшунав аст+.

11Сарвате ки аз ҳеҷу пуч пайдо шуда бошад, торафт кам мешавад,
вале касе ки бо амали дасташ ғун карда бошад, онро афзун менамояд.

12Умедвории дуру дароз дилро бемор мекунад,
вале муроде ки ҳосил шуда бошад, дарахти ҳаёт аст+.

13Касе ки ба калом беэътиноӣ кунад, ба худаш осеб мерасонад;
вале касе ки аз аҳком тарсон бошад, мукофот меёбад.

14Таълими хирадманд чашмаи ҳаёт аст,
ки аз домҳои мамот дур мекунад+.

15Ақли расо ҷозиба мебахшад,
вале роҳи хоинон сахт аст.

16Ҳар шахси бофаросат бо дониш амал мекунад,
вале аблаҳ беақлиро нишон медиҳад+.

17Элчии шарир ба бало мемонад,
вале қосиди амин тасаллӣ мебахшад+.

18Бенавоӣ ва нанг насиби касест, ки насиҳатро рад кунад;
вале касе ки мазамматро қабул кунад, мӯҳтарам мешавад+.

19Муроде ки ҳосил шуда бошад, барои ҷон хуш аст,
ва дур шудан аз бадӣ барои аблаҳон зишт аст.

20Касе ки бо хирадмандон гардад, хирадманд мешавад;
вале касе ки бо аблаҳон ҷӯра шавад, шикаст мехӯрад.

21Хатокоронро бадӣ таъқиб мекунад,
вале одилон мукофоти нек меёбанд.

22Некӯкор ба писарони писаронаш мерос боқӣ мегузорад,
вале сарвати хатокор барои одил саришта карда мешавад+.

23Дар киштзори бенавоён озуқа бисьёр аст,
вале аз боиси бесомонӣ нобуд мешаванд.

24Касе ки чӯбро дареғ дорад, писари худро дӯст намедорад;
вале касе ки ӯро дӯст дорад, аз бачагиаш ҷазо медиҳад+.

25Одил барои серии ҷонаш мехӯрад,
вале шиками шарирон мӯҳтоҷӣ мекашад+.

БОБИ ЧОРДАҲУМ

Давоми он. Ҳамд дар шаъни ҳикмате ки дар ҳаёти ҳаррӯза зоҳир мешавад.

14^1Ҳикмати зан хонаи варо бино мекунад,
вале зани аблаҳ бо дасти худ онро вайрон мекунад.

2Касе ки бо роҳи рост равад, тарсгори Худованд аст,
вале касе ки роҳҳояш каҷ аст, Ӯро хор медорад+.

3Дар даҳони аблаҳ навдаи ғурур аст,
вале лабҳои хирадмандон онҳоро нигаҳбонӣ мекунад+.

4Агар барзаговҳо набошад, охур холист,
вале аз қуввати барзагов маҳсулот бисьёр аст.

5Шоҳиди амин дурӯғ намегӯяд,
вале шоҳиди козиб суханони дурӯғ мебофад+.

6Масхарабоз ҳикмат меҷӯяд, ва намеёбад;
вале барои оқил дониш осон аст+.

7Аз ҳузури шахси аблаҳ дур шав,
вагар на лабҳои оқилонаро нахоҳӣ донист.

8Ҳикмати шахси бофаросат — дар фаҳмидани роҳи ӯст;
вале беақлии аблаҳон макр аст.

9Беақлонро гуноҳ миёнарав аст,
вале дар миёни росткорон — ҳусни таваҷҷӯҳ.

10Дил талхии ҳиссиёти худро медонад,
ва дар шодии вай бегонае иштирок надорад.

11Хонаи шарирон вайрон мешавад,
вале хаймаи росткорон нашъунамо меёбад+.

12Роҳе ҳаст, ки ба назари кас рост менамояд,
вале оқибаташ роҳҳои мамот аст+.

13Дар вақти ханда ҳам баъзан дили кас дард мекунад,
ва шодие ҳаст, ки оқибаташ андӯҳ аст+.

14Каҷдил аз роҳҳои худ сер мешавад,
ва шахси нек — аз амалиёти худ.

15Соддадил ба ҳар сухан имон меоварад,
вале бофаросат ба ҳар қадами худ диққат медиҳад.

16Хирадманд метарсад ва аз бадӣ дур мешавад,
вале аблаҳ пурғурур ва худписанд аст.

17Тундмизоҷ беаклӣ мекунад,
ва шахси дасисакор нафратангез аст.

18Насиби соддадилон беақлист,
вале дониш тоҷи бофаросатон аст.

19Бадон назди некон сархам меистанд,
ва шарирон — пеши дарвозаҳои одилон+.

20Бенаво барои ёри худ низ нафратангез аст,
вале сарватдор дӯстони бисьёре дорад+.

21Касе ки аз ёри худ нафрат дорад, гуноҳ мекунад,
вале хушо касе ки хайрхоҳи мискинон аст!+

22Оё бадандешон гумроҳ намешаванд?

Вале эҳсон ва ростӣ бо некандешон аст.

23Дар ҳар кори сахт нафъе ҳаст,
вале пургӯӣ фақат сӯи бенавоӣ мебарад+.

24Тоҷи хирадмандон сарвати онҳост;
вале тавонгарии аблаҳон беақлист.

25Шоҳиди ростгӯй ҷонҳоро халос мекунад,
вале шоҳиди маккор суханони дурӯғ мебофад.

26Дар худотарсӣ қалъаи мустаҳкаме ҳаст,
ва вай барои фарзандонаш паноҳгоҳ мешавад.

27Худотарсӣ чашмаи ҳаёт аст,
ва аз домҳои мамот дур мекунад+.

28Шавкати подшоҳ дар бисьёрии қавм аст,
ва шикасти амир дар камии қабила аст.

29Собир пурхирад аст,
вале зудранҷ беақлиро зоҳир месозад+.

30Дили ором ҳаёти ҷисм аст,
вале ҳасад фасоди устухонҳост+.

31Касе ки бенаворо ба танг оварад, Офаринандаи ӯро хорӣ медиҳад,
вале касе ки ба мискин марҳамат мекунад, Ӯро ҷалол медиҳад+.

32Шарир барои бадии худ рад карда мешавад,
вале одил дар вақти мамоти худ низ ба Худо паноҳ мебарад.

33Ҳикмат дар дили оқил қарор меёбад,
вале он чи андаруни аблаҳон аст, ошкор мешавад,

34Адолат қавмро сарбаланд мегардонад,
вале гуноҳ нанги қабилаҳост.

35Таваҷҷӯҳи подшоҳ бар бандаи соҳибфаҳм аст,
вале хашми ӯ — бар каси нанговар.

БОБИ ПОНЗДАҲУМ

Ҳикмат наҷот аст.

Гуноҳ ва аблаҳӣ ҳалокат аст.

15^1Ҷавоби нарм ғазабро фурӯ менишонад,
вале сухани сахт хашмро бармеангезад+.

2Забони хирадмандон донишро зебо мегардонад,
вале даҳони аблаҳон беақлиро ифода мекунад+.

3Чашмони Худованд дар ҳама ҷост:

бадон ва неконро мушоҳида менамояд+.

4Чарбзабонӣ дарахти ҳаёт аст,
вале бадзабонӣ шикастагии рӯҳ аст+.

5Беақл ба насиҳати падари худ беэътиноӣ менамояд,
вале касе ки мазамматро риоя кунад, бофаросат аст.

6Дар хонаи одил сарват фаровон аст,
вале дар ҳосили шарир машаққат аст.

7Лабҳои хирадмандон донишро паҳн менамояд,
вале дили аблаҳон чунин нест.

8Қурбонии шарирон назди Худованд зишт аст,
вале дуои росткорон писандидаи Ӯст+.

9Тариқи шарир назди Худованд зишт аст,
вале пайрави адолатро Ӯ дӯст медорад.

10Барои тарккунандаи тариқат сазои бад муҳайёст,
ва бадхоҳи мазаммат мемирад+.

11Дӯзах ва асфалуссофилин пеши назари Худованд аст,
алалхусус дилҳои банӣ-одам+.

12Масхарабоз дӯст намедорад, ки ӯро мазаммат кунанд;
бинобар ин назди хирадмандон намеравад+.

13Дили шод чеҳраро зебо мегардонад,
вале аз андӯҳи дил рӯҳ маъюс мешавад+.

14Дили оқил орзуманди дониш аст,
вале даҳони аблаҳон аз беақлӣ ғизо мегирад+.

15Тамоми айёми мискин бад аст;
вале дилхушро ҳамеша базм аст.

16Дороии каме бо худотарсӣ
беҳ аз ганҷи бузурги пурфитна+.

17Таоми сабзавот дар ҷое ки муҳаббат бошад,
беҳ аз гови охурӣ, ки бо он адоват бошад+.

18Шахси тундмизоҷ нифоқ меандозад,
вале собир ҷанҷолро сокит мекунад+.

19Роҳи коҳил монанди хорбаст аст,
вале тариқи ростравон ҳамвор аст+.

20Писари бохирад падарро шод мекунад,
вале одами аблаҳ аз модари худ нафрат дорад+.

21Беақлӣ барои аблаҳ шодмонист,
вале шахси хирадманд бо роҳи рост меравад+.

22Бе машварат нақшаҳо вайрон мешавад,
вале бо кӯмаки мушовирони бисьёр иҷро меёбад+.

23Шодӣ барои одам дар ҷавоби даҳони ӯст:
чӣ хуш аст сухани бамавқеъ!+
24Тариқи ҳаёти соҳибфаҳм ӯро боло мебардорад,
то ки аз дӯзахи поён дур шавад+.
25Хонаи мағруронро Худованд хароб мекунад,
вале марзаи беваро устувор менамояд+.
26Қасдҳои бад назди Худованд зишт аст,
вале суханони хуш барои Ӯ пок аст+.
27Ҳаромризқ хонаи худро вайрон мекунад,
вале касе ки аз инъомҳо нафрат дорад, зист мекунад+.

28Дили одил барои ҷавоб додан фикру хаёл мекунад,
вале даҳони шарирон бадиҳоро ифода менамояд+.

29Худованд аз шарирон дур аст,
вале дуои одилонро мешунавад+.

30Нури чашмон дилро шод мекунад,
хабари хуш устухонҳоро аз илик пур мекунад+.

31Гӯше ки панди ҳаётро шунавад,
дар миёни хирадмандон ҷойгир мешавад.

32Касе ки насиҳатро рад кунад, аз ҷони худ безор аст,
вале касе ки пандро шунавад, ҳикмат пайдо мекунад+.

33Худотарсӣ интизоми ҳикмат аст,
ва моқабли ҷалол фурӯтанист+.

БОБИ ШОНЗДАҲУМ

Аъмоли одамон аз Худо пӯшида нест.

16^1Андешаҳои дил аз они одам аст,
вале ҷавоби забон аз ҷониби Худованд аст+.

2Ҳамаи роҳҳои одам дар назари вай пок аст,
вале Худованд рӯҳҳоро месанҷад+.

3Корҳои худро ба Худованд бисупор,
ва нақшаҳои ту муваффақият хоҳад ёфт+.

4Ҳар чизро Худованд ба мақсади он мувофиқ сохтааст,
ва шарирро низ барои рӯзи бад+.

5Ҳар касе ки дили мағрур дорад, назди Худованд зишт аст;
яқин аст, ки беҷазо намемонад+.

6Гуноҳ бо эҳсон ва ростӣ кафорат мешавад,
ва бо худотарсӣ кас аз бадӣ дур мешавад+.

7Агар роҳҳои одам ба Худованд мақбул бошад,
душманонашро низ бо вай оштӣ медиҳад+.

8Дороии ками боадолат
беҳ аз мадохили фаровони ноинсофона+.

9Дили одам роҳи ӯро нақша мекашад,
вале Худованд қадамҳои ӯро равона менамояд+.

10Ҳукми илоҳие бар лабҳои подшоҳ аст:

даҳони ӯ дар доварӣ саҳв намекунад+.

11Шоҳини тарозу ва паллаҳои дурусти он аз они Худованд аст;
ҳамаи сангҳои киса низ амали Ӯст+.

12Кирдори шарирона назди подшоҳон зишт аст,
чунки тахт бо адолат қоим аст+.

13Лабҳои адлгуфтор ба подшоҳон мақбул аст,
ва ростгӯёнро онҳо дӯст медоранд+.

14Ғазаби подшоҳ малакулмавт аст,
вале шахси хирадманд онро нарм мекунад+.

15Дар нури чеҳраи подшоҳ ҳаёт аст,
ва ҳусни таваҷҷӯҳи ӯ мисли абри охири баҳор аст+.

16Пайдо кардани ҳикмат аз тилло хеле беҳтар аст,
ва пайдо кардани хирад аз нуқра афзалтар+.

17Роҳи росткорон — аз бадӣ дур шудан аст:

касе ки роҳи худро нигоҳ дорад, ҷони худро нигаҳбонӣ мекунад.

18Моқабли шикаст ғурур аст,
ва моқабли нобарорӣ — ҳавобаландӣ+.

19Бо фурӯтанон шикастанафс будан
беҳ аз тақсим кардани ғанимат бо мағрурон.

20Касе ки дар корҳояш эҳтиёт кунад, файз меёбад,
ва хушо касе ки ба Худованд таваккал мекунад!+

21Донодил оқил номида мешавад,
ва ширинии лабҳо донишро меафзояд.

22Ақл барои соҳибони худ чашмаи ҳаёт аст,
вале беақлӣ ҷазои беақлон аст+.

23Дили хирадманд даҳони ӯро доно мекунад
ва бар лабҳои ӯ чарбгӯӣ меафзояд.

24Суханони хуш шаҳдест, ки барои ҷон ширин
ва барои устухонҳо шифобахш аст+.

25Роҳе ҳаст, ки ба назари кас рост менамояд,
вале оқибаташ роҳҳои мамот аст+.

26Ҳирси меҳнаткаш барои ӯ меҳнат мекунад,
зеро ки иштиҳои ӯ ӯро маҷбур менамояд+.

27Шахси сафил бадандеш аст,
ва бар лабҳои ӯ гӯё ки оташи сӯзоне ҳаст+.

28Шахси каҷгуфтор нифоқҳо меандозад,
ва бадгӯй дӯстонро аз ҳам ҷудо мекунад+.

29Шахси золим ёри худро фирефта мекунад,
ва ӯро бо роҳи нодуруст мебарад+.

30Он ки чашмак мезанад, дасисае хаёл карда мебарорад;
он ки лабҳои худро мегазад, бадиро ба итмом мерасонад.

31Тоҷи ҷалолат мӯйсафедист,
ки он дар роҳи адолат муяссар мегардад+.

32Собир беҳ аз баҳодур,
ва шахси худдор беҳ аз шаҳрситон+.

33Қуръа дар доман партофта мешавад,
вале ҳар натиҷаи он аз Худованд аст+.

БОБИ ҲАФДАҲУМ

Давоми он. Муқоиса кардани некӣ ва бадӣ, ҳикмат ва аблаҳӣ.

17^1Як бурда нони қоқ бо осоиштагӣ
беҳ аз хонаи пур аз гӯшти қурбониҳо, ки серҷанҷол бошад+.

2Ғуломи соҳибфаҳм бар писари нанговар ҳукмфармо мешавад,
ва дар миёни бародарон меросро тақсим мекунад+.

3Бӯта барои нуқра аст, ва кӯра — барои тилло;
вале дилҳоро Худованд месанҷад+.

4Бадкеш ба лабҳои талбискор диққат мекунад;
козиб ба забони фалокатбор гӯш медиҳад.

5Касе ки бенаворо таҳқир кунад, Офаринандаи ӯро хорӣ медиҳад;
касе ки аз ҳалокат шод шавад, беҷазо намемонад+.

6Тоҷи пирон писарони писаронанд,
ва ҷалолати писарон — падару модари онҳо+.

7Забони калонгап ба нокас намезебад,
алалхусус забони дурӯғгӯй — ба валинеъмат+.

8Инъом дар назари соҳибони он санги гаронбаҳост;
ба ҳар сӯ рӯ оварад, муваффақият меёбад+.

9Касе ки гуноҳро рӯпӯш кунад, толиби муҳаббат аст;
вале касе ки онро такроран хотиррасон намояд, дӯстонро аз ҳам ҷудо мекунад.

10Як итоб ба оқил бештар таъсир мекунад,
назар ба сад қамчин ба аблаҳ.
11Шарир фақат фитнаро толиб аст,
ва ба муқобили ӯ қосиди бераҳм фиристода мешавад.

12Вохӯрдан бо хирси бачагумкарда барои одам
беҳ аз вохӯрдан бо аблаҳ дар вақти беақлии вай+.

13Касе ки дар ивази некӣ бадӣ кунад,
аз хонаи вай бадӣ дур намешавад+.

14Ибтидои нифоқ мисли рахнаи об аст:

пеш аз он ки ҷанҷол авҷ гирад, онро тарк кун+.

15Сафедкунандаи шарир ва айбдоркунандаи одил

— ҳар дуяшон ҳам назди Худованд зиштанд+.

16Чаро сарват дар дасти аблаҳ бошад?

Барои харидани ҳикмат ӯ фаҳме надорад.

17Дӯст ҳар вақт дӯст медорад,
ва бародар барои рӯзи сахт таваллуд мешавад+.

18Одами беақл дасти паймон медиҳад
ва ба ёри худ зомин мешавад.

19Касе ки ҷанҷолро дӯст дорад, гуноҳро дӯст медорад;
касе ки ҳавобаландона даҳон кушояд, толиби шикаст аст+.

20Каҷдил некӯӣ намеёбад,
ва забони каҷгуфтор ба бало гирифтор мешавад.

21Касе ки аблаҳро ба дуньё оварад, барои андӯҳи худи ӯст,
ва падари фарзанди нокас шод намешавад+.

22Дили шод саломатӣ мебахшад,
вале рӯҳи ғамгин иликро хушк мекунад+.

23Шарир ришваро аз кисаи бағалӣ мегирад,
то ки роҳҳои инсофро таҳриф намояд+.

24Ҳикмат дар рӯ ба рӯи шахси оқил аст,
вале чашмони аблаҳ дар ақсои замин аст.

25Писари аблаҳ барои падари худ алам
ва барои модари худ талхӣ мебошад+.

26Ҷарима ниҳодан бар одил низ хуб нест,
алалхусус задани наҷибон аз барои росткорӣ.

27Соҳиби дониш суханони худро бозмедорад,
ва шахси хирадманд хунсард аст+.

28Беақл низ, агар хомӯш нишинад, хирадманд ҳисоб меёбад:

касе ки лабҳои худро бандад, оқил аст+.

БОБИ ҲАЖДАҲУМ

Давоми он.

18^1Худком толиби ҳавас аст,
ба зидди ҳар зиракӣ қиём мекунад.

2Аблаҳ хирадро дӯст намедорад,
балки фақат дили худро мехоҳад зоҳир созад.

3Бо омадани шарир нафрат ҳам меояд,
ва бо бадномӣ — шармандагӣ.

4Суханони даҳони одам обҳои чуқур аст;
селоб аст, ки аз чашмаи ҳикмат ҷорист+.

5Рӯйбинӣ кардан ба шарир,
ё раво надидани доварӣ ба одил хуб нест+.

6Лабҳои аблаҳ бо ҷанҷол меояд,
ва даҳони ӯ сабаби занозанӣ мешавад+.

7Даҳони аблаҳ барои ӯ таҳлука аст,
ва лабҳои ӯ барои ҷони ӯ дом аст+.

8Суханони бадгӯй мисли таомҳои лазиз аст,
ва онҳо андаруни ботин фурӯ меравад+.

9Касе ки дар кори худ танбал бошад,
бародари харобкор аст.

10Исми Худованд бурҷи кувват аст:

одил сӯи он медавад, ва паноҳ меёбад+.

11Дороии сарватдор шаҳри мустаҳками ӯст,
ва дар хаёли ӯ мисли ҳисори баланд аст+.

12Қабл аз шикаст дили кас ғурур мекунад,
ва моқабли ҷалол фурӯтанист+.

13Касе ки ношунида ҷавоб гардонад, беақл аст,
ва ин барои ӯ нанг аст.

14Рӯҳи одам бемории ӯро мебардорад,
вале рӯҳ агар афсурда бошад, кист, ки тавонад онро бардорад+?

15Дили оқил дониш пайдо мекунад,
ва гӯши хирадмандон толиби дониш аст.

16Инъоми одам барои ӯ вусъат муҳайё мекунад,
ва ӯро сӯи бузургон ҳидоят менамояд+.

17Нахустин дар даъвои худ ҳақ менамояд,
вале ҳарифи ӯ меояду ӯро тафтиш мекунад.

18Қуръа ба ситезаҳо хотима медиҳад,
ва даъвогаронро аз ҳам ҷудо мекунад.

19Бародари ранҷида аз шаҳри мустаҳкам устувортар аст,
ва ситезаҳо ба ғалақаҳои қаср монанд аст.

20Аз меваи даҳони одам батни ӯ пур мешавад:

аз маҳсули лабҳои худ ӯ сер мешавад+.

21Мамот ва ҳаёт дар дасти забон аст,
ва дӯстдорони он меваи онро мехӯранд.

22Касе ки зани солеҳа дошта бошад, некбахтӣ пайдо кардааст,
ва аз ҷониби Худованд файз ёфтааст+.

23Бенаво бо зорӣ сухан меронад,
вале сарватдор бо дуруштӣ ҷавоб медиҳад.

24Ёроне ҳастанд, ки ба шикаст мерасонанд,
вале дӯсте ҳаст, ки аз бародар маҳкамтар мечаспад+.

БОБИ НУЗДАҲУМ

Давоми он. Аблаҳӣ ва коҳилӣ зарар дорад.

19^1Бенавое ки бо роҳи рости худ равон аст,
беҳ аз каҷгуфторе ки аблаҳ бошад+.
2Бепарвогии ҷон ҳам хуб нест,
ва касе ки бо пойҳои худ шитобад, пешпо мехӯрад+.

3Беақлии одам роҳи ӯро каҷ мекунад,
вале дили ӯ аз Худованд гиламанд мешавад+.
4Сарват ёрони бисьёрро ҳамроҳ мекунад,
вале бенаво аз ёри худ ҷудо мешавад+.
5Шоҳиди козиб беҷазо намемонад,
ва касе ки суханони дурӯғ бофад, раҳо намешавад+.

6Бисьёр касон дидори валинеъматро толибанд,
ва ҳама ёри шахси инъомдеҳ ҳастанд+.

7Ҳамаи бародарони бенаво аз ӯ нафрат мекунанд,
алалхусус ёронаш аз ӯ дур мешаванд;
аз паи ваъдаҳошон медавад, аммо нестанд+.

8Касе ки ҳикмат пайдо кунад, ҷони худро дӯст медорад;
касе ки хирадро нигоҳ дорад, файз меёбад+.

9Шоҳиди козиб беҷазо намемонад,
ва касе ки суханони дурӯғ бофад, ба ҳалокат мерасад+.

10Ба аблаҳ айшу тараб намезебад,
алалхусус ба ғулом — ҳукмронӣ бар мирон+.
11Ақли одам хашми ӯро бозмедорад,
ва аз бадкорӣ чашм пӯшида гузаштан ҷалолати ӯст+.

12Ғазаби подшоҳ мисли ғурриши шери ҷавон аст,
ва хусни таваҷҷӯҳи ӯ мисли шабнам аст бар алаф+.

13Писари аблаҳ фалокат аст барои падар,
ва ситезаҳои зан мисли чак-чаки шилқин аст+.

14Хона ва дороӣ мероси падарон аст,
вале зани соҳибфаҳм аз ҷониби Худованд аст+.

15Коҳилӣ касро хоболуд мегардонад,
ва шахси танбал гирифтори гуруснагӣ мешавад+.

16Касе ки аҳкомро риоя кунад, ҷони худро нигаҳбонӣ менамояд,
вале касе ки ба роҳҳои худ беэътиноӣ кунад, ба ҳалокат мерасад+.

17Касе ки ба бенаво марҳамат кунад, ба Худованд қарз медиҳад,
ва Ӯ мукофоти некии варо ба вай адо мекунад+.

18Писари худро ҷазо деҳ, ҳанӯз ки умеде ҳаст,
ва аз гирьяи ӯ ҷони худро накоҳон+.

19Пурхашм албатта ҷазо мебинад,
чунки агар ӯро раҳо намоӣ, боз ҳам ҷазо додан лозим мешавад.

20Машваратро бишнав ва насиҳатро қабул намо,
то ки оқибат ту хирадманд шавӣ.
21Дар дили одам фикрҳо бисьёр аст,
вале фақат нақши Худованд ба амал меояд+.
22Ифтихори одам эҳсонкории ӯст,
ва бенаво беҳ аз шахси каззоб.
23Худотарсӣ боиси ҳаёт аст,
ва тарсгор дар некӣ сокин аст ва аз ҳар бадӣ эмин аст+.

24Коҳил дасти худро дар табақ меандозад,
ва онро ҳатто ба даҳони худ намебарад+.

25Масхарабозро шаллоқ занӣ, соддадил ҳушьёр мешавад;
оқилро мазаммат намоӣ, насиҳатро дарк мекунад+.

26Писари нанговар ва беор падарро тороҷ мекунад,
ва модарро меронад+.

27Эй писарам! Шунидани пандро бас кун,
агар аз суханони дониш дур мешуда бошӣ.

28Шоҳиди сафил довариро тамасхур мекунад,
ва даҳони шарирон талбисро фурӯ мебарад+.

29Қасосҳо барои масхарабозон муҳайёст,
ва зарбу латҳо — барои ҷисми аблаҳон+.

БОБИ БИСТУМ

Огоҳӣ ва пандҳо.

20^1Шароб масхара медорад, бӯза талотум мекунад,
ва ҳар кӣ саргарми он гардад, хирадманд намешавад+.

2Ҳайбати подшоҳ мисли ғурриши шери ҷавон аст;
касе ки ӯро ба хашм оварад, ҷони худро дар хатар мемонад+.

3Аз ҷанҷол дур шудан барои одам шараф аст,
вале ҳар шахси беақл манша мекунад.
4Коҳил зимистон шудгор намекунад,
ва дар мавсими дарав толиби ҳосил мешавад — ва намеёбад+.

5Андешаи дили одам обҳои чуқур аст,
вале шахси хирадманд онҳоро мекашад+.

6Бисьёр касон ба шахси эҳсонкоре дучор меоянд,
вале кист, ки тавонад шахси аминро биёбад?

7Одил дар беайбии худ рафтор мекунад;
хушо писарони ӯ баъд аз ӯ!

8Подшоҳ, ки бар курсии доварӣ менишинад,
бо нигоҳи чашмони худ ҳар бадиро пароканда мекунад.

9Кист, ки тавонад бигӯяд: «Дили худро тоза кардаам,
аз гуноҳи худ пок шудаам»+?

10Сангҳои дигар-дигар, андозаҳои дигар-дигар —
ҳар дуяш ҳам назди Худованд зишт аст+.

11Бача низ аз рӯи корҳояш шинохта мешавад,
ки оё рафтораш пок ва рост аст ё не.

12Гӯши шунаво ва чашми бино —
ҳар дуяшро ҳам Худованд офаридааст+.

13Хобро дӯст надор: мабодо бенаво гардӣ;
чашмонатро воз кун, то ки аз нон сер шавӣ+.

14Харидор мегӯяд: «Бад аст, бад аст»;
вале пас аз рафтани худ аз харидаш фахр мекунад.

15Тилло ва ҷавоҳири бисьёре ҳаст,
вале лабҳои оқилона аз ҳар чиз гаронбаҳотар аст.

16Либоси ӯро бигир, чунки ба бегона зомин шудааст:

ва аз ӯ, ки зомини шахси ғайр аст, гарав бигир+.

17Нони ҳаром ба кас ширин аст,
вале баъд даҳони ӯ аз сангреза пур мешавад+.

18Нақшаҳо бо машварат ба амал меояд,
ва ту бо тадбирсозӣ ҷанг бикун+.

19Хабаркаш сирро ошкор мекунад;
пас ту бо даҳаньяла алоқа накун+.

20Касе ки падару модари худро дашном диҳад,
чароғаш дар торикии зулмот хомӯш мешавад+.

21Меросе ки дар аввал бо осонӣ ба даст омада бошад,
оқибаташ бобаракат намешавад+.

22Нагӯй: «Барои бадӣ интиқом мегирам»;
ба Худованд таваккал намо, ва Ӯ туро наҷот медиҳад+.

23Сангҳои дигар-дигар назди Худованд зишт аст,
ва тарозуи нодуруст хуб нест+.

24Қадамҳои кас аз ҷониби Худованд аст;
пас одамизод чӣ гуна тавонад роҳи худро бифаҳмад+?

25Чизеро сабукфикрона муқаддас хондан
ва баъд аз назр мулоҳиза кардан — дом аст барои одамизод+.

26Подшоҳи хирадманд шариронро пароканда мекунад,
ва чархро бар онҳо мегардонад.

27Рӯҳи одам чароғи Худованд аст,
ки тамоми ботинро месанҷад+.

28Эҳсон ва ростӣ подшоҳро нигаҳбонӣ мекунад,
ва ӯ тахти худро бо эҳсон тақвият медиҳад.

29Ҷалолати ҷавонон қуввати онҳост,
ва шавкати пирон — мӯи сафедашон+.

30Ҷароҳатҳои шаллоқ давои шахси бадкор аст,
ва зарбу лат, ки андаруни батн фурӯ меравад.

БОБИ БИСТУ ЯКУМ

Давоми он.

Иродаи Худо дили одамонро ҳидоят менамояд.

21^1Дили подшоҳ мисли ҷӯйҳои об дар дасти Худованд аст:

онро Ӯ ба ҳар куҷо ки хоҳад равона мекунад+.

2Ҳар роҳи одам дар назари вай рост аст,
вале Худованд дилҳоро месанҷад+.

3Риоя кардани адлу инсоф
назди Худованд мақбултар аз қурбонист+.

4Чашмони ҳавобаландона ва дили пурғурур
манбаи гуноҳи шарирон аст+.

5Мулоҳизаҳои шахси ғайратманд яқинан нафъовар аст,
вале ҳар шитобкор яқинан гирифтори бенавоӣ мешавад+.

6Пайдо кардани ганҷҳо бо забони дурӯғгӯй —
саъи беҳудаи толибони мамот аст+.

7Зулми шарирон онҳоро ба ҳалокат мерасонад,
чунки аз риояти инсоф даст кашидаанд.

8Роҳи касе ки аз адл бегона аст, пур аз дасисаҳост,
вале ҳар кӣ пок бошад, амали ӯ рост аст.

9Зистан дар гӯшаи бом
беҳ аз зистан бо зани ситезакор дар хонаи фарох+.

10Ҷони шарир бадиро орзу мекунад;
дар назари ӯ ёраш ҳам эҳтиром надорад.

11Ҳангоме ки масхарабоз ҷазо ёбад, соддадил хирадманд мешавад;
ва ҳангоме ки хирадманд соҳиби фаҳм гардад, ӯ дониш пайдо мекунад+.

12Одил ба хонаи шарир менигарад,
ки чӣ гуна шарирон ба бало гирифтор мешаванд.

13Касе ки гӯши худро аз фиғони бенаво баста бошад,
худаш низ фарьёд занад, фарьёдрас намеёбад+.

14Инъоми ниҳонӣ хашмро фурӯ менишонад,
ва ришваи кисагӣ — ғазаби сахтро+.

15Риояти инсоф шодмонӣ барои одилон,
ва тарсу ҳарос барои бадкирдорон аст.

16Одаме ки аз роҳи хирад дур шуда бошад,
дар ҷамоати мурдагон сокин мешавад+.

17Касе ки айшу ишратро дӯст дорад, бенаво мешавад;
касе ки шароб ва равғанро дӯст дорад, сарватдор намешавад.

18Барои одил шарир фидия мешавад,
ва барои росткорон — хоин+.

19Зистан дар замини бодия
беҳ аз зистан бо зани ситезакор ва хашмгин+.

20Махзани дилпазир ва равған дар маскани хирадманд аст,
вале одами аблаҳ онҳоро исроф менамояд.

21Касе ки адолат ва марҳаматро риоят кунад,
ҳаёт, адолат ва ҷалол меёбад.

22Хирадманд ба шаҳри зӯроварон медарояд
ва қалъаи умеди онҳоро ба хок яксон мекунад+.

23Касе ки даҳони худ ва забони худро нигоҳ дорад,
ҷони худро аз мусибатҳо муҳофизат мекунад+.

24Бадқасди ҳавобаланд, ки масхарабоз ном дорад,
бо ғазаби бадқасдона амал мекунад+.
25Ҳарисии коҳил ӯро мекушад,
чунки дастҳои ӯ кор кардан намехоҳад;+
26Ҳар рӯз ӯ пайваста ҳарисӣ мекунад,
вале одил медиҳад ва дареғ намедорад+.
27Қурбонии шарирон зишт аст,
алалхусус вақте ки онро бо нияти бад биёранд+.

28Шоҳиди козиб ба ҳалокат мерасад,
вале сухани шахси бофаҳм ҳаргиз катъ намешавад+.

29Шахси шарир чеҳраи худро бешарм мегардонад,
вале росткор роҳҳои худро месанҷад.

30Ҳикмате нест, ва хираде нест,
ва машварате нест бар хилофи Худованд+.

31Асп барои рӯзи ҷанг тайёр аст,
вале зафар аз ҷониби Худованд аст+.

БОБИ БИСТУ ДУЮМ

Давоми он. Дар бораи номи нек.

22^1Номи нек беҳ аз сарвати бузург,
ва меҳрубонӣ беҳ аз нуқра ва тилло+.

2Сарватдор ва камбағал бо ҳамдигар вомехӯранд;
ҳар дуяшонро Худованд офаридааст+.

3Шахси бофаросат мусибатро мебинад, ва пинҳон мешавад:

вале соддадилон гузашта мераванд, ва ҷазо меёбанд+.

4Подоши фурӯтанӣ ва ҳудотарсӣ
сарват ва ҷалол ва ҳаёт аст+.
5Хорҳо ва домҳо дар сари роҳи талбискор аст;
касе ки аз онҳо дур шавад, ҷони худро нигаҳбонӣ мекунад+.

6Бачаро бо роҳе ки ба ӯ мувофиқ аст, тарбият намо;
пир шавад ҳам, аз он дур намешавад+.
7Сарватдор бар камбағалон ҳукмронӣ мекунад,
ва қарздор ғуломи қарзхоҳ мегардад.
8Касе ки тухми бедодӣ корад, бадӣ медаравад,
ва асои ғазабаш ӯро несту нобуд мекунад+.
9Сахӣ баракат меёбад,
чунки аз нони худ ба камбағал медиҳад+.
10Масхарабозро бирон, ва ситеза дур мешавад,
ва низоу нанг хотима меёбад+.
11Дӯсти покдил, ки лабҳои хуш дорад,
подшоҳ ёри ӯст+.
12Чашмони Худованд донишро нигаҳбонӣ мекунад,
вале суханони хоинро барҳам медиҳад.
13Коҳил мегӯяд: «Шер дар берун аст,
дар миёни кӯчаҳо кушта мешавам!»+
14Даҳони занони зинокор ҷари чуқур аст;
касе ки ба нафрини Худованд гирифтор шуда бошад, дар он меафтад+.

15Беақлӣ ба дили навҷавон баста шудааст;
чӯби адаб онро аз вай дур мекунад+.

16Касе ки камбағалро барои афзоиши сарвати худ истисмор кунад,
ва касе ки ба сарватдор бахшиш диҳад, бенаво мешавад+.

17Гӯши худро хам карда, суханони хирадмандонро бишнав,
ва дили худро ба таълими ман моил намо,+

18Зеро хуш аст, ки агар онҳоро дар ботини худ нигоҳ дорӣ,
ва онҳо бар лабҳои ту низ бошад.
19Барои он ки ба Худованд таваккал намоӣ,
имрӯз туро низ огоҳ кардам.
20Оё ба ту мақолҳоеро нанавиштаам,
ки пур аз машваратҳо ва дониш аст,

21То ки туро аз ҳақиқати суханони ростӣ огоҳ кунам,
ва ту суханони ростиро ба фиристандагони худ бирасонӣ?

22Бенаворо тороҷ накун, зеро ки вай бенавост;
ва мискинро дар маҳкама озор надеҳ,+

23Чунки Худованд даъвои онҳоро доварӣ мекунад,
ва ҷони тороҷгарони онҳоро ба тороҷ медиҳад+.

24Бо хашмгин ёр нашав,
ва бо шахси тундмизоҷ алоқа накун:

25Мабодо роҳҳои ӯро ёд гирӣ
ва ҷони худро ба дом оварӣ.

26Аз ҷумлаи касоне набош, ки дасти паймон медиҳанд
ва барои қарзҳо зомин мешаванд.

27Модоме ки ту чизе барои адо кардан надорӣ,
пас чаро бистари туро аз таги ту бигирад+?

28Марзаи қадимиро,
ки падарони ту муқаррар кардаанд, накӯчон+.

29Оё шахси дар кори худ чобукро дидаӣ?

Вай назди подшоҳон меистад;
назди сафилон намеистад.

БОБИ БИСТУ СЕЮМ

Давоми он. Дар бораи ҳикмати ҳаёт ва порсоӣ.

23^1Вақте ки бо ҳоким ба хӯрок хӯрдан биншинӣ,
ба он чи пеши назари туст, ба хубӣ диққат намо,

2Ва корде дар ҳалқуми худ бимон,
агар одами пурхӯр бошӣ:

3Таомҳои лазизи ӯро тамаъ накун,
чунки ин хӯроки назарфиреб аст.

4Барои сарват ғун кардан заҳмат накаш;
тадбирсозиҳои худро тарк намо+.

5Оё мехоҳӣ чашмони худро ба он бидӯзӣ, ва ҳол он ки он ғоиб шудааст?

Зеро ки он барои худ болҳо месозад
ва мисли уқоб ба осмон парида меравад+.
6Хӯроки бахилро нахӯр,
ва таомҳои лазизи ӯро тамаъ накун,

7Зеро, чӣ гунае ки ӯ дар дили худ мулоҳиза мекунад,
худаш низ ҳамон гуна аст: «Бихӯр ва бинӯш!» —
мегӯяд ӯ ба ту, вале дили ӯ бо ту нест.
8Луқмае ки хӯрдаӣ, қай мекунӣ,
ва суханони неки худро барбод медиҳӣ.
9Ба гӯши аблаҳ гап назан,
чунки аз суханони оқилонаи ту нафрат дорад.
10Марзаи қадимиро накӯчон,
ва ба киштзори ятимон дохил нашав,+
11Чунки Раҳокунандаи онҳо боқудрат аст:
Ӯ даъвои онҳоро бо ту доварӣ мекунад+.
12Дили худро ба насиҳат моил намо,
ва гӯши худро — ба суханони оқилона.
13Аз бача ҷазоро дареғ надор;
агар ӯро бо чӯб занӣ, намемирад:+
14Ту ӯро бо чӯб мезанӣ,
ва ҷони ӯро аз дӯзах халос мекунӣ.
15Эй писарам! Агар дили ту бохирад шавад,
дили ман низ шод мегардад,
16Ва ботини ман хурсанд мешавад,
вақте ки лабҳои ту ба ростӣ сухан ронад.
17Бигзор дили ту аз гуноҳкорон ҳасад набарад,
балки аз онҳое ки ҳамеша тарсгори Худованд бошанд,+

18Чунки дар ҳақиқат оқибате ҳаст,
ва умеди ту барбод нарафтааст+.
19Эй писарам! Бишнав ва хирадманд бош,
ва дили худро ба роҳи рост ҳидоят намо.
20Дар миёни мастон набош,
ва дар миёни онҳое ки аз ҳад зиёд аз гӯштхӯрӣ лаззат мебаранд,+

21Чунки мастон ва пурхӯрон бенаво мешаванд,
ва серхобӣ жандапӯш мегардонад.

22Ба падари худ, ки туро ба дуньё овардааст, гӯш андоз;
ва аз модари худ, барои пир шуданаш, нафрат накун+.

23Ростиро бихар ва онро нафурӯш;
ҳикмат, хулқу адаб ва хирадро низ.
24Падари шахси одил хурсандӣ мекунад,
ва касе ки хирадмандро ба дуньё овардааст,
аз вай шод мешавад.
25Бигзор падари ту ва модари ту шод шаванд,
ва касе ки туро ба дуньё овардааст, хурсандӣ кунад.

26Эй писарам! Дили худро ба ман деҳ,
ва чашмони ту бигзор роҳҳои маро риоят кунад,
27Чунки фоҳиша ҷари чуқур аст,
ва зани зинокор — чоҳи танг;+
28Вай яқинан мисли роҳзане камин мегирад
ва хоинонро дар миёни мардум афзун мекунад+.
29Оҳ аз они кист? Воҳ аз они кист?
Ситезаҳо аз они кист? Андӯҳ аз они кист?
Ҷароҳатҳои бесабаб аз они кист?
Ҷашмони сурхтоб аз они кист?
30Аз они онҳоест,
ки пайваста шароб менӯшанд,
ва барои чашидани шароби дорувордор меоянд+.

31Ба шароб назар надӯз, ки чӣ гуна сурхча метобад,
чӣ гуна дар қадаҳ мавҷ мезанад,
чӣ гуна бемалол ба гулӯ меравад,+
32Лекин оқибат мисли мор мегазад,
ва мисли афъӣ заҳр мезанад;
33Чашмони ту манзараҳои аҷибу ғарибе мебинад,
ва дили ту ба каҷгуфторӣ моил мешавад;

34Ва ту мисли касе мешавӣ, ки дар миёнҷои баҳр хобида бошад,
ва мисли касе ки бар сари сутуни киштӣ хобида бошад;

35Ва мегӯӣ: «Маро заданд, вале дардро ҳис накардам;
маро кӯфтанд, вале нафаҳмидам.

Вақте ки бедор шавам, боз ва боз ҳамон чизро ҷустуҷӯ мекунам»+.

БОБИ БИСТУ ЧОРУМ

Давоми он.

Ба таври махсус дар бораи сабр ва илтифот.

24^1Аз касони бад ҳасад набар,
ва бо онҳо буданро ҳавас накун,+
2Чунки дили онҳо дар фикри тороҷ аст,
ва лабҳои онҳо дар бораи хабосат сухан меронад+.

3Хона бо ҳикмат бино меёбад
ва бо хирад барқарор мегардад.
4Ва бо дониш ҳуҷраҳо
аз ҳар навъ молу мулки гаронбаҳо ва дилпазир пур мешавад+.

5Марди хирадманд боиқтидор аст,
ва шахси донишманд бо қуввати худ ҷасур аст,+

6Чунки бо тадбирсозӣ метавонӣ барои худ ҷанг кунӣ,
ва зафар аз машваратчиёни бисьёр аст+.

7Ҳикмат барои беақл аз ҳад зиёд баланд аст:

назди дарвоза ӯ даҳони худро намекушояд.

8Касе ки бадиро ният кунад,
ӯро дасисакор меноманд.

9Нияти беақлӣ гуноҳ кардан аст,
ва масхарабоз барои одамон зишт аст+.

10Агар дар рӯзи тангӣ заифдил бошӣ,
қуввати ту кам аст+.

11Онҳоеро, ки барои мамот гирифта шудаанд, халос кун,
ва маҳкумони қатлро кошки маҳфуз медоштӣ!+
12Агар гӯӣ, ки «инро надонистаам»,
Санҷандаи дилҳо, охир, мефаҳмад,
ва Нигаҳбони ҷони ту медонад,
ва ба одам мувофиқи аъмоли вай подош медиҳад+.

13Эй писарам! Асалро бихӯр, чунки хуб аст,
ва шаҳдро, чунки барои коми ту ширин аст;+
14Чунин аст омӯхтани ҳикмат барои ҷони ту:
агар онро ба даст оварӣ, ояндае дорӣ,
ва умеди ту барбод намеравад+.
15Эй шарир! Бар маскани одил камин нагир;
оромгоҳи ӯро безобита накун,+

16Зеро ки одил ҳафт маротиба афтад ҳам, мехезад,
вале шарирон гирифтори бало мешаванд+.

17Вақте ки душмани ту фурӯ ғалтад, шодӣ накун,
ва ҳангоме ки вай ба нокомӣ дучор шавад, бигзор дили ту ба ваҷд наояд:+

18Мабодо Худованд инро бинад, ва ин дар назари Ӯ бад намояд,
ва Ӯ ғазаби Худро аз вай бигардонад+.
19Аз бадкешон дар қаҳр нашав,
ва аз шарирон ҳасад набар,+
20Чунки шахси бад оянда надорад:
чароғи шарирон хомӯш мешавад+.
21Эй писарам! Аз Худованд ва подшоҳ битарс;
бо исьёнгарон алоқа накун,+
22Чунки ногаҳон ҳалокаташон меояд,
ва мусибатеро, ки аз ҷониби ҳар дуи онҳост, кист, ки бидонад?

23Инҳо низ гуфтори хирадмандон аст:

рӯйбинӣ кардан дар доварӣ хуб нест+.

24Касе ки ба шарир гӯяд: «Ту одил ҳастӣ»,
қавмҳо ба вай лаънат хоҳанд хонд, қабилаҳо аз вай нафрат хоҳанд кард,+

25Вале онҳое ки ӯро мазаммат мекунанд, хурсанд хоҳанд шуд,
ва баракати хайрхоҳӣ бар онҳо хоҳад омад.

26Касе ки бо суханони дуруст ҷавоб гардонад, лабҳоро мебӯсад.

27Барои кори худ дар берун тадорук намо,
ва онро дар киштзори худ ба тартиб овар,
ва баъд хонаи худро низ бино бикун.
28Ба зидди ёри худ шоҳиди ноҳақ набош;
чаро бо лабҳои худ мехоҳӣ фиреб диҳӣ+?
29Нагӯй: «Чӣ гунае ки вай ба ман рафтор кард,
ман низ ба вай ҳамон гуна рафтор мекунам;
ба ин одам мувофиқи кирдораш подош медиҳам»+.
30Аз киштзори шахси коҳиле мегузаштам,
ва аз токзори одами беақл,
31Ва инак, ҳамаи инро хорҳо зер кардааст,
рӯяшро газна пӯшидааст,
ва тавораи сангинаш вайрон шудааст.
32Ва ман назар кардам, диққат додам,
дидам, сабақ гирифтам:
33«Андак хоб, андак ғанаб,
андак даст дар бағал хобидан».
34Вале бенавоии ту мисли роҳзан хоҳад омад,
ва мӯҳтоҷии ту — монанди шахси яроқнок+.

БОБИ БИСТУ ПАНҶУМ

Давоми он. Обрӯ мукофоти ҳикмат аст.

25^1Инҳо низ масалҳои Сулаймон аст, ки одамони Ҳизқиё подшоҳи Яҳудо ҷамъ овардаанд+.

2Пӯшида доштани кор ҷалоли Худост,
ва тафтиш кардани кор ҷалоли подшоҳон аст+.

3Чунон ки осмон аз ҷиҳати баландияш ва замин аз ҷиҳати умқаш бошад,
ончунон дили подшоҳон тафтишнопазир аст.
4Ғашро аз нуқра дур кун,
ва зарфе назди заргар пайдо мешавад;
5Шарирро аз ҳузури подшоҳ дур кун,
ва тахти ӯ бар адолат барқарор мегардад+.
6Дар ҳузури подшоҳ калонигарӣ накун,
ва дар ҷои бузургон наист,+

7Чунки беҳтар аст ба ту бигӯянд: «Болотар бинишин»,
аз ин ки ба ҳузури калоншавандае ки чашмонат ӯро дидааст, туро поёнтар фуроранд.

8Барои ҷанҷол хезондан шитоб накун,
зеро дар охири он,
вақте ки туро ёри ту расво кунад, чӣ кор мекунӣ?

9Ҷанҷоли худро бо ёри худ бикун,
вале сирри шахси дигарро ошкор накун:

10Мабодо касе ки бишнавад, туро мазаммат намояд,
ва бӯҳтони ту бимонад.

11Сухане ки дар мавқеаш гуфта шуда бошад,
мисли себҳои заррин аст, ки кандакориҳои нуқра доранд+.

12Панди хирадманд барои гӯши шунаво
мисли гӯшвораи тилло ва зевари зари сурх аст+.

13Қосиди амин барои фиристандагони худ
мисли салқинии барф дар рӯзи дарав аст,
чунки ҷони оғоёни худро қувват мебахшад+.
14Касе ки аз инъомҳои бардурӯғ фахр кунад,
мисли абрҳо ва шамоли беборон аст+.

15Бо сабурӣ мирро ба марҳамат моил кардан мумкин аст,
ва забони нарм устухонро мешиканад.

16Агар асал ёфтӣ, ба қадри кофӣ бихӯр:

мабодо аз ҳад зиёд аз он сер шуда, қай кунӣ+.

17Пои худро аз зуд-зуд рафтан ба хонаи ёри худ нигоҳ дор:

мабодо аз дидори ту сер шуда, аз ту нафрат кунад.

18Касе ки ба зидди ёри худ шаҳодати дурӯғ диҳад,
мисли табарзин ва шамшер ва тири тез аст+.

19Умед бастан ба хоин дар рӯзи сахт
мисли дандони лиққонак ва пои лағзанда аст.

20Сурудани ғазалҳо барои дили ғамгин мисли кашидани либос дар рӯзи сард
ва рехтани сирко бар ҷароҳат аст.

21Агар душмани ту гурусна бошад, шиками ӯро сер кун;
ва агар ташна бошад, ба ӯ об деҳ,+

22Зеро ки бо чунин рафторат бар сари ӯ оташпораҳо фурӯ хоҳӣ рехт,
ва Худованд ба ту подош хоҳад дод+.

23Боди шимолӣ боронро ба вуҷуд меоварад,
ва забони бӯҳтонгӯй — чеҳраҳои хашмгинро.

24Зистан дар гӯшаи бом
беҳ аз зистан бо зани ситезакор дар хонаи фарох+.

25Хабари хуш аз кишвари дур
мисли оби сард барои ҷони хаста аст+.
26Одиле ки пеши шарир фурӯ меғалтад,
мисли чашмаи лойолуд ва манбаи вайрон аст.
27Бисьёр асал хӯрдан хуб нест,
ва ҷалол он аст, ки кас ҷалоли худро маҳдуд намояд.

28Касе ки бар рӯҳи худ ҳоким нест,
мисли шаҳри вайронаи беҳисор аст.

БОБИ БИСТУ ШАШУМ

Давоми он.

Коҳилон ва дурӯғгӯён сазовори обрӯ нестанд.

26^1Чунон ки барф дар тобистон ва борон дар мавсими дарав бошад,
ончунон иззат ба аблаҳ муносиб нест+.

2Чунон ки мурғак мепарад, чунон ки фароштурук парвоз мекунад,
ончунон лаънати ноҳақ ба нишон намерасад+.

3Қамчин барои асп аст, халачӯб барои хар,
ва чӯб барои тахтапушти аблаҳон+.

4Ба аблаҳ мувофиқи беақлии вай ҷавоб надеҳ:

мабодо ту низ ба вай монанд шавӣ.

5Ба аблаҳ мувофиқи беақлии вай ҷавоб деҳ:

мабодо ба назари худаш хирадманд намояд+.

6Касе ки ба аблаҳ супорише диҳад,
ба пойҳои худ нуқсон мерасонад, худро ба азоб мемонад.

7Чунон ки соқҳои пои ланг печутоб мехӯрад,
ончунон масал дар даҳони аблаҳон аст.
8Касе ки аблаҳро иззат кунад, мисли касест,
ки санге дар фалахмон бимонад+.
9Чунон ки дар дасти маст хор медарояд,
ончунон масал дар даҳони аблаҳон аст.
10Оғо ҳама чизро вайрон мекунад,
агар аблаҳро киро кунад ва ё роҳгузаронро киро кунад.

11Чунон ки саг ба қаи худ бармегардад,
ончунон аблаҳ беақлии худро такрор мекунад+.

12Оё шахсеро дидаӣ, ки дар назари худаш хирадманд аст?

Умед аз аблаҳ, назар ба вай, бештар аст+.

13Коҳил мегӯяд: «Шер дар сари роҳ аст!

Асад дар миёни кӯчаҳост!»+

14Дарвоза бар ошиқ-маъшуқаш мегардад,
вале коҳил бар бистараш.

15Коҳил дасти худро дар табақ меандозад,
ва аз бурдани он ба даҳони худ монда мешавад+.

16Коҳил дар назари худ хирадмандтар аст
аз ҳафт касе ки бомулоҳиза ҷавоб медиҳанд.
17Касе ки ба ҷанҷоли дигарон дахолат кунад,
мисли роҳгузарест, ки сагро аз гӯшҳои он бидорад.

18Чунон ки касе, шӯхикунон,
шарораҳои оташ ва тирҳои марговар меандозад,

19Ончунон аст шахсе ки ёри худро фиреб диҳад ва гӯяд:

«Ман фақат шӯхӣ кардам».

20Ҳезум набошад — оташ хомӯш мешавад,
ва бадгӯӣ набошад — ситеза сокит мешавад+.

21Чунон ки ангишт барои оташпораҳо ва ҳезум барои оташ аст,
ончунон шахси ситезакор барои ҷанҷол хезондан аст.

22Суханони бадгӯй мисли таомҳои лазиз аст,
ва онҳо андаруни ботин фурӯ меравад+.

23Чунон ки ғаши нуқра бар зарфи сафолин андуда мешавад,
ончунон лабҳои оташбор ва дили пуркина аст+.
24Бадхоҳ бо лабҳои худ чашмбандӣ мекунад,
вале дар ботини худ макрро ҷо медиҳад;

25Бо овози нарм гап занад ҳам, ба сухани ӯ бовар накун,
чунки ҳафт зиштӣ дар дили ӯст;+

26Кинаи ӯ бо найранг рӯпӯш шавад ҳам,
оқибат бадии ӯ дар миёни ҷамоат ошкор мегардад.

27Касе ки чоҳ канад, худаш дар он фурӯ меғалтад,
ва касе ки санг ғелонад, он ба худаш бармегардад+.

28Забони дурӯғгуй ба касоне ки неш мезанад, кина дорад,
ва даҳони тамаллуқгӯй дом мениҳад.

БОБИ БИСТУ ҲАФТУМ

Давоми он. Огоҳӣ аз худситоӣ.

27^1Аз рӯзи фардо фахр накун,
зеро намедонӣ, ки дар як рӯз чӣ ҳодиса рӯй медиҳад+.

2Бигзор туро дигаре ситоиш намояд, на ин ки даҳони худат, —
бегонае, на ин ки лабҳои худат.

3Санг гарон аст, ва рег вазнин,
вале хашми шахси беақл аз ҳар дуи онҳо гаронтар аст+.

4Ғазаб бераҳм аст, ва хашм мисли селоб,
вале кист, ки тавонад пеши рашк истодагӣ кунад+?

5Мазаммати ошкор
беҳ аз муҳаббати пинҳонӣ+.
6Таънаҳои дӯст самимист,
вале бӯсаҳои бадхоҳ бисьёр аст+.
7Ҷони сер аз шаҳд ҳам нафрат мекунад,
вале барои ҷони гурусна ҳар талхӣ ширин аст+.
8Чунон ки мурғак аз лонаи худ овора мешавад,
ончунон аст касе ки аз макони худ овора шавад.

9Равған ва атр дилро шод мекунад,
ва ширинии ёр аз машварати ҷонист.
10Ёри худ ва ёри падари худро тарк накун,
ва дар рӯзи мусибати худ ба хонаи бародари худ нарав:

ҳамсояи наздик беҳ аз бародари дур+.

11Эй писарам! Бохирад бош, ва дили маро шод гардон,
то ки ман ба бадгӯи худ тавонам ҷавоб диҳам+.

12Шахси бофаросат мусибатро мебинад, пинҳон мешавад:

соддадилон гузашта мераванд, ва ҷазо меёбанд+.

13Либоси ӯро бигир, чунки ба бегона зомин шудааст;
ва аз ӯ, ки зомини шахси ғайр аст, гарав бигир+.

14Кас агар, субҳидам бармаҳал хеста, ёри худро бо овози баланд табрик гӯяд,
ин барои вай лаънат ҳисоб меёбад.

15Чак-чаки шилқини бом дар рӯзи борон ва зани ситезакор баробар аст:+

16Касе ки хоҳад варо ниҳон дорад, мисли касест, ки мехоҳад бодро ниҳон дорад,
ё равғанеро, ки дар кафи рости худ нигоҳ дошта бошад.

17Оҳан оҳанро тез мекунад;
ҳамчунин одам симои ёри худро пардоз медиҳад.
18Касе ки ба дарахти анҷир нигоҳубин кунад,
меваи онро хоҳад хӯрд;
ҳамчунин касе ки оғои худро нигоҳдорӣ кунад,
иззат хоҳад ёфт+.
19Чунон ки дар об чеҳра акси чеҳра бошад,
ончунон дили одам акси одам аст.
20Асфалуссофилин ва эъдом сер намешаванд;
ҳамчунин чашмони одам сер намешавад+.

21Бӯта барои нуқра аст, ва кӯра — барои тилло;
вале одам аз рӯи таърифи ӯ озмуда мешавад+.

22Агар беақлро дар ҳован дар миёни дону дун бо ҳовандаста бикӯбӣ,
беақлии вай аз вай ҷудо намешавад.
23Аз аҳволи чорвои худ ба хубӣ хабардор бош,
ба рамаҳо ғамхорӣ намо,
24Зеро ки сарват абадӣ нест,
тоҷ ҳам магар аз насл ба насл аст+?

25Вақте ки алаф аз назар ғоиб шуд, ва сабза неш зада баромад,
ва гиёҳҳои кӯҳӣ ғундошта мешавад,
26Гӯсфандон барои либоси туст,
ва такаҳо — барои нархи замин.
27Ва шири бузҳо барои хӯроки ту,
барои хӯроки аҳли байти ту
ва барои ризқу рӯзии канизони ту кофист.

БОБИ БИСТУ ҲАШТУМ

Давоми он.

Иззат ба порсоён; лаънат ба шарирон.

28^1Шарирон мегурезанд, дар сурате ки таъқибкунандае нест;
вале одилон мисли шер далеранд+.

2Вақте ки мамлакат исьён кунад, сардоронаш бисьёр мешаванд,
вале ба воситаи одами бохирад ва доно умри он дароз мегардад+.

3Бенавое ки ба мансаби олӣ расида, ба мискинон зулм кунад,
мисли борони сел аст, ки ғалладонаро шуста мебарад+.

4Тарккунандагони шариат шариронро ситоиш менамоянд,
вале риоякунандагони шариат ба онҳо мухолиф мебароянд.

5Мардуми бадрафтор инсофро намефаҳманд,
вале толибони Худованд онро ҳамеша мефаҳманд.
6Бенавое ки бо роҳи рости худ равон аст,
беҳ аз қаҷраве ки сарватдор бошад+.
7Нигоҳдорандаи шариат писари бофаҳм аст,
вале ҷӯраи шикампарастон падари худро расво мекунад.

8Касе ки сарвати худро бо суд ва рибо афзун намояд,
онро барои хайрхоҳи мискинон ғун мекунад+.

9Касе ки гӯши худро аз шунидани шариат дур кунад,
дуои вай низ зишт аст+.

10Касе ки росткоронро гумроҳ карда, ба роҳи бад андозад,
худаш дар чоҳи худ фурӯ меғалтад,
вале беайбон мероси некӯ пайдо мекунанд+.

11Шахси сарватдор дар назари худ хирадманд аст,
вале бенавои бофаҳм ӯро хуб мешиносад+.

12Вақте ки одилон шод шаванд, ифтихормандӣ бузург аст;
вале вақте ки шарирон мартаба ёбанд, мардум ноёб мешаванд+.

13Касе ки ҷиноятҳои худро пинҳон дорад, муавффақият намеёбад;
вале касе ки иқрор шавад ва онҳоро тарк кунад, сазовори раҳм мегардад+.

14Хушо касе ки ҳамеша аз гуноҳ метарсад!

Вале касе ки дили худро сахт кунад, ба бало гирифтор мешавад.

15Ҳокими шарир бар қавми бенаво
мисли шери ғуррон ва хирси ташнаҷигар аст+.

16Сардори нофаҳм бисьёр ситам мекунад;
душмани ришва умри худро дароз мекунад.

17Одаме ки хуни касе ба гарданаш бошад, то ба гӯр мегурезад;
зинҳор касе ӯро дастгирӣ накунад+.

18Рострав раҳо мешавад,
вале каҷрав якбора фурӯ меғалтад+.

19Касе ки замини худро кор кунад, аз нон сер мегардад,
вале касе ки аз паи корҳои ҳеҷу пуч шавад, аз бенавоӣ сер мегардад+.

20Шахси амин баракати бисьёр меёбад,
вале касе ки аз паи сарват шитоб кунад, беҷазо намемонад+.

21Рӯйбинӣ кардан хуб нест;
аз барои як бурда нон ҳам кас ҷиноят мекунад+.

22Бахил аз паи сарват мешитобад,
ва намедонад, ки бенавоӣ ба сари ӯ меояд+.

23Шахсе ки одамеро мазаммат кунад, оқибат бештар писанд меояд,
назар ба шахсе ки бо забонаш тамаллуқ намояд+.

24Касе ки падару модари худро тороҷ карда,
мегӯяд, ки «ин гуноҳ нест», —
шарики шахсони зараровар аст+.
25Тамаъкор низоъ меандозад,
вале касе ки ба Худованд таваккал намояд, некрӯз мегардад+.

26Касе ки аз худаш дилпур бошад, аблаҳ аст,
вале касе ки бо хирад рафтор кунад, раҳо хоҳад шуд.

27Касе ки ба мискин ёрдам диҳад, мӯҳточӣ нахоҳад кашид,
вале касе ки чашмони худро пӯшонад, ба лаънати бисьёр дучор хоҳад шуд+.

28Вақте ки шарирон мартаба ёбанд, мардум пинҳон мешаванд;
вале вақте ки онҳо нест шаванд, одилон афзоиш меёбанд+.

БОБИ БИСТУ НӮҲУМ

Давоми он. Ҳикмат некӯӣ меоварад;

гуноҳ ва шарорат ба ҳалокат бурда мерасонад.

29^1Шахсе ки мазамматҳоро шунида, гарданкашӣ кунад,
баногоҳ шикаст хоҳад хӯрд, ва ӯро паноҳгоҳе нахоҳад буд+.

2Вақте ки одилон ҳоким бошанд, қавм шод мегарданд;
вале вақте ки шарир ҳукмфармо шавад, қавм оҳу нола мекунанд+.

3Касе ки ҳикматро дӯст дорад, падари худро шод мекунад;
вале фоҳишабоз дороии худро исроф менамояд+.

4Подшоҳ мамлакатро бо адлу инсоф устувор мегардонад,
вале шахсе ки боҷу хироҷи зиёд меситонад,
онро хароб мекунад.

5Шахсе ки ба ёри худ тамаллуқ гӯяд,
ба пойҳои вай дом мениҳад+.

6Шарир ба доми ҷинояташ гирифтор хоҳад шуд,
вале одил дилхушӣ ва хурсандӣ мекунад+.

7Одил ба даъвои бенавоён диққат медиҳад;
шарир ба он сарфаҳм намеравад+.

8Мардуми масхарабоз шаҳрро ба шӯр меоваранд,
вале хирадмандон ҷидолро хомӯш мекунанд+.

9Агар шахси хирадманд бо шахси беақл муҳокима намояд,
беақл гоҳе ба хашм меояд ва гоҳе механдад, ва ӯро оромише нест.

10Хунхӯрон аз шахси беайб нафрат доранд,
вале росткорон офияти ҷони ӯро хоҳонанд+.

11Аблаҳ тамоми хашми худро берун меоварад,
вале хирадманд охируламр онро сокит мекунад+.

12Агар ҳоким ба суханони дурӯғ гӯш андозад,
ҳамаи хизматгузорони ӯ шарир мешаванд.

13Бенаво ва шахси дасисакор бо ҳамдигар вомехӯранд;
ба чашмони ҳар дуи онҳо нурбахш Худованд аст+.

14Агар подшоҳ мискинонро ба ростӣ доварӣ намояд,
тахти ӯ ба сурати абадӣ устувор мегардад+.

15Чӯби адаб ҳикмат мебахшад;
вале бачаи беназорат модари худро нангин мекунад+.

16Бо афзоиши шарирон ҷиноят меафзояд,
вале одилон мағлубияти онҳоро хоҳанд дид+.

17Писари худро таъдиб намо, ва ӯ боиси оромиши ту мегардад,
ва ҷони туро ҳаловат мебахшад+.

18Бе ваҳй қавм беқайд мешаванд, ва хушо касе ки шариатро риоят мекунад!+

19Ғулом аз суханон сабақ намегирад,
зеро ки, онҳоро фаҳмад ҳам, итоат намекунад.

20Оё шахсеро дидаӣ, ки дар сухан гуфтан шитоб мекунад?

Умед аз аблаҳ, назар ба вай, бештар аст+.

21Кас агар ғуломи худро аз бачагӣ нозпарвард кунад,
вай оқибат мехоҳад писар шавад.

22Шахси хашмгин ситеза меангезад,
ва тундмизоҷ бисьёр ҷиноят мекунад+.

23Ғурури одам варо хор мекунад,
вале шахси фурӯтан ҷалол меёбад+.

24Касе ки бо дузд шарик шавад, ба ҷони худ душман аст:

қасам мехӯрад, вале намегӯяд+.

25Тарсончакии одам ба дом меоварад,
вале касе ки ба Худованд таваккал кунад, аз хатар эмин аст+.

26Бисьёр касон дидори ҳокимро толибанд,
вале қазои одам аз ҷониби Худованд аст+.

27Шахси ноинсоф назди одилон зишт аст,
ва рострав назди шарир зишт аст.

БОБИ СИЮМ

Суханони ҳикматноки Огур.

30^1Суханони Огур ибни Ёқеи Массоӣ.

Гуфтори ин мард ба Итиэл, ба Итиэл ва Ухол:

2Яқинан, ман аз ҳар кас ҷоҳилтар ҳастам,
ва хиради одамӣ дар ман нест.

3Ва ҳикмат наомӯхтаам,
то ки шинохтани Қуддусро бидонам.

4Кист, ки ба осмон сууд кард ва аз он ҷо нозил шуд?

Кист, ки бодро дар мушти худ ҷамъ кард?

Кист, ки обро дар пероҳан банд кард?

Кист, ки тамоми ақсои заминро барқарор кард?

Номи ӯ чист ва номи писари ӯ чист? Оё медонӣ+?

5Ҳар сухани Худо покиза аст;

Ӯ барои онҳое ки ба Ӯ паноҳ мебаранд, сипар аст+.

6Ба суханони Ӯ чизе илова накун:

мабодо туро мазаммат намояд, ва ту дурӯғгӯй шавӣ+.

7Ду чиз аз Ту мепурсам; онҳоро барои ман,
пеш аз он ки бимирам, манъ нанамо:
8Ҳеҷу пуч ва дурӯғро аз ман дур соз,
бенавоӣ ва сарватро ба ман надеҳ,
ризқу рӯзӣ ба ман бирасон:+

9Мабодо бисьёр сер шуда, Туро инкор кунам ва бигӯям:

«Худованд кист?»

Ва мабодо бенаво шуда, дуздӣ кунам
ва исми Худои худро беҳурмат созам+.

10Ғуломро ба оғои вай бадгӯӣ накун:

мабодо вай туро лаънат кунад, ва ту айбдор шавӣ+.

11Насле ҳастанд, ки падари худро лаънат мекунанд
ва модари худро табрик намегӯянд+.

12Насле ҳастанд, ки дар назари худ пок мебошанд,
ва ҳол он ки аз наҷосати худ шуста нашудаанд+.

13Насле ҳастанд, ки — оҳ, чашмонашон чӣ гуна ҳавобаландона аст,
ва мижгонашон чӣ гуна барафрошта!+
14Насле ҳастанд, ки дандонҳошон шамшерҳост,
ва дандонҳои осиёашон — кордҳо,
то ки бенавоёнро аз рӯи замин ва мискинонро аз миёни одамон бихӯранд+.

15Шуллук ду духтар дорад:
«Бидеҳ, бидеҳ!»
Инак се чизе ки сер намешаванд,
ва чор чизе ки намегӯянд: «Бас!»
16Асфалуссофилин ва батни нозой,
замине ки аз об сер намешавад,
ва оташе ки намегӯяд: «Бас!»
17Чашме ки падарро тамасхур мекунад
ва аз итоати модар нафрат дорад,
зоғони водӣ онро нӯл зада мекананд,
ва бачаҳои уқоб онро мехӯранд+.
18Инак се чизе ки барои ман ақлнорас аст,
ва чор чизе ки ман намефаҳмам:+
19Роҳи уқоб дар осмон,
роҳи мор бар кӯҳпора,
роҳи киштӣ дар миёни баҳр
ва роҳи мард сӯи ҷавондухтар.
20Ҳамчунин роҳи зани зинокор:
мехӯрад, ва даҳони худро пок мекунад,
ва мегӯяд: «Кори баде накардаам».
21Аз се чиз замин меларзад,
ва чор чизро наметавонад бардорад:
22Ғуломеро, ки подшоҳ мешавад;
нокасеро, ки аз нон сер мешавад;+
23Зани нафратангезеро, ки ба шавҳар мерасад,
ва канизеро, ки ҷойгири хотуни худ мешавад.
24Чор ҷонвари хурд дар рӯи замин ҳастанд,
вале онҳо бағоят бохирад мебошанд:
25Мӯрчаҳо, ки қавми паҳлавон нестанд,
вале хӯроки худро тобистон тайёр мекунанд;+
26Заргӯшҳо, ки қавми пурзӯр нестанд,
вале хонаи худро дар сахра буньёд мекунанд;
27Малах, ки подшоҳ надорад,
вале саросар саф баста берун меояд;+
28Калтакалос, ки бо даст дошта мешавад,
вале вай дар қасрҳои подшоҳон мебошад.
29Се ҷонвари мавзунқадам ҳастанд,
ва чор ҷонвари хушрафтор:
30Шере ки дар миёни ҳайвонот зӯровар аст
ва аз пеши ҳеҷ кадоме қафо намеравад;
31Аспи чоргома, ва така,
ва подшоҳе ки қавмаш ҳамроҳи ӯст.

32Агар ба туфайли ҳавобаландии худ разилӣ кардаӣ,
ва агар соҳибфикр ҳастӣ, даст бар даҳон бимон,+

33Зеро, чунон ки аз фишор додани шир маска берун меояд,
ва аз фишор додани бинӣ хун берун меояд,
ончунон аз фишор додани хашм ҷанҷол берун меояд.

БОБИ СИЮ ЯКУМ

Суханони подшоҳ Лемуил.

31^1Суханони Лемуил, подшоҳи Массо, ки модараш ба ӯ таълим додааст:

2Эй писарам,
ва эй писари батнам,
ва эй писари назрҳоям!
3Қуввати худро ба занон надеҳ,
ва роҳҳои худро ба он чи подшоҳонро маҳв мекунад+.

4Подшоҳонро шоиста нест, эй Лемуил,
подшоҳонро шоиста нест, ки шароб нӯшанд,
ва миронро, ки бӯза талаб кунанд:+
5Мабодо бинӯшанд ва қонунро фаромӯш кунанд,
ва доварии тамоми аҳли фақрро таҳриф намоянд.
6Бӯзаро ба гирифтори ҳалокат бидеҳ,
ва шаробро — ба ҷонҳои талхком+.

7Бигзор вай нӯшида, бенавоии худро фаромӯш кунад,
ва азоби худро дигар ба ёд наоварад.

8Даҳони худро барои безабон воз кун,
ва барои даъвои тамоми аҳли эҳтиёҷ+.

9Даҳони худро барои адлу инсоф воз кун,
ва барои даъвои бенаво ва мискин+.

10Зани солеҳаро кист, ки тавонад биёбад?

Баҳои вай аз ҷавоҳир гаронтар аст+.

11Шавҳари вай аз вай дилпур аст,
ва ғанимати ӯ камӣ нахоҳад кард.

12Вай тамоми айёми умри худ
ба ӯ некӣ мекунад, ва на бадӣ.

13Пашм ва катон пайдо мекунад,
ва бо шавқу ҳавас бо дастҳои худ кор мекунад.

14Вай мисли киштиҳои тоҷирон аст:

хӯроки худро аз дур ёфта меоварад.

15Ва ҳангоме ки ҳанӯз шаб аст,
вай бархоста, ба аҳли байти худ хӯрок
ва ба канизони худ ротиба медиҳад+.

16Ба фикри киштзор афтода, онро мехарад;
аз самари дастҳои худ ниҳолҳои ток мешинонад.

17Камари худро маҳкам мебандад,
ва дасту остин бармезанад.

18Чун мебинад, ки доду муомилай вай хуб аст,
чароғи вай шабона хомӯш намешавад.

19Дастҳои худро сӯи чархи ресмонресӣ дароз мекунад,
ва кафҳои вай дугро нигоҳ медорад.

20Кафи худро барои бенаво мекушояд,
ва дастҳои худро сӯи мискин дароз мекунад+.

21Оид ба аҳли байти худ аз барф наметарсад,
чунки тамоми аҳли байти вай либоси пашмин пӯшидаанд.

22Барои худ қолинҳо мебофад;
катон ва арғувон пероҳани вай аст.
23Шавҳари вай назди дарвозаҳо машҳур аст,
вақте ки бо пирони сарзамин менишинад.
24Вай яктакҳои катон дӯхта мефурӯшад,
ва камарбандҳо ба тоҷирон медиҳад.
25Қувват ва шавкат пероҳани вай аст,
ва оид ба рӯзи оянда вай механдад.
26Даҳони худро ба ҳикмат мекушояд,
ва таълими ҳалимона бар забони вай аст.
27Ба рӯзгори хонаи худ назорат мекунад,
ва нони коҳилиро намехӯрад.
28Фарзандони вай бархоста,
ба вай аҳсан мегӯянд, шавҳари вай низ варо ситоиш мекунад:

29«Духтарони бисьёр корҳои нек кардаанд,
вале ту аз ҳамаи онҳо бартарӣ дорӣ».

30Латофат назарфиреб ва ҳусну ҷамол ҳеҷу пуч аст;
зане ки аз Худованд метарсад, сазовори ситоиш аст.

31Ба вай аз самари дастҳои вай бидиҳед,
ва бигзор корҳояш варо назди дарвозаҳо ҳамд гӯяд!+

+ 1:1 3 Подш. 4:31, Мас. 10:1, Мас. 25:1, Воиз 12:9

+ 1:3 Мас. 2:9

+ 1:4 Мас. 8:5

+ 1:7 Айюб 28:28, Заб. 110:10, Мас. 8:13, Мас. 9:10, Мас. 16:6

+ 1:8 Мас. 6:20
+ 1:9 Мас. 4:9
+ 1:10 Так. Шар. 13:8, Мас. 16:29
+ 1:11 Заб. 9:30, Заб. 63:5, Ирм. 5:26
+ 1:12 Ад. 16:32-33, Заб. 123:3, Заб. 27:1
+ 1:15 Заб. 1:1, Мас. 4:14, Мас. 24:1
+ 1:16 Мас. 6:18, Иш. 59:7, Рум. 3:15
+ 1:19 Мас. 15:27
+ 1:20 Мас. 8:1, Мас. 9:3
+ 1:22 Мас. 8:5, Заб. 1:1, Мас. 21:24
+ 1:24 Иш. 65:12, Иш. 66:4, Ирм. 7:13
+ 1:25 Заб. 106:11
+ 1:26 Заб. 2:4

+ 1:28 1 Подш. 8:18, Айюб 27:8-9, Иш. 1:15, Ирм. 11:11, Ҳиз. 8:18, Мик. 3:4

+ 1:31 Ирм. 6:19
+ 2:1 Мас. 1:8
+ 2:4 Мас. 3:14
+ 2:5 Мас. 1:7
+ 2:6 3 Подш. 3:9-12, Яъқ. 1:5
+ 2:7 Мас. 30:5
+ 2:8 1 Подш. 2:9, Заб. 90:11
+ 2:9 Мас. 1:3
+ 2:14 Мас. 10:23, Мас. 15:21, Ирм. 11:15
+ 2:15 Заб. 124:5, Мас. 14:2
+ 2:16 Мас. 6:24, Мас. 7:5, Мас. 23:27
+ 2:18 Мас. 5:5, Мас. 7:27
+ 2:21 Заб. 36:11, Мат. 5:5
+ 2:22 Мас. 10:30
+ 3:1 Мас. 1:8

+ 3:2 Мас. 3:16, Мас. 4:10, Мас. 9:11, Мас. 10:27

+ 3:3 Мас. 6:21, Мас. 7:3
+ 3:5 Заб. 36:5
+ 3:6 Мас. 11:5
+ 3:7 Мас. 12:15, Ирм. 9:23, Айюб 28:28
+ 3:9 Хур. 23:19, Хур. 34:26, Так. Шар. 26:2
+ 3:10 Так. Шар. 28:8, Мал. 3:10
+ 3:11 Заб. 93:12, Айюб 5:17

+ 3:12 Так. Шар. 8:5, 1 Қӯр. 11:32, Ибр. 12:6, Ваҳй 3:19

+ 3:14 Айюб 28:15, Мас. 8:19, Мас. 16:16

+ 3:15 Айюб 28:18, Мас. 8:11

+ 3:16 Мас. 3:2, Мас. 4:10, Мас. 9:11, Мас. 10:27, Мас. 8:18, Мас. 22:4

+ 3:18 Ҳас. 2:9, Ҳас. 3:22, Мас. 11:30, Мас. 13:12, Мас. 15:4

+ 3:19 Заб. 103:24, Мас. 8:27, Ирм. 10:12, Заб. 135:5

+ 3:20 Ҳас. 7:11, Айюб 36:27
+ 3:23 Мас. 10:9, Заб. 90:12, Мас. 4:12
+ 3:24 Айюб 11:19
+ 3:25 Заб. 90:5
+ 3:27 Ғал. 6:10
+ 3:28 Иб. 19:13, Так. Шар. 24:14-15

+ 3:31 Заб. 36:1, Мас. 23:17, Мас. 24:1, Мас. 24:19

+ 3:33 Зак. 5:4, Мал. 2:2, Айюб 8:6, Мас. 14:11

+ 3:34 Заб. 1:1, Яъқ. 4:6, 1 Пет. 5:5
+ 4:1 Мас. 1:8
+ 4:4 1 Вақ. 28:9, Иб. 18:5, Иш. 55:3
+ 4:8 1 Подш. 2:30
+ 4:9 Мас. 1:9

+ 4:10 Мас. 3:2, Мас. 3:16, Мас. 9:11, Мас. 10:27

+ 4:12 Мас. 3:23
+ 4:13 Мас. 3:18
+ 4:14 Заб. 1:1, Мас. 1:15
+ 4:16 Заб. 35:5, Мик. 2:1

+ 4:18 Айюб 11:17, Айюб 22:28, Заб. 96:11, Иш. 60:3, Дон. 12:3, Мат. 13:43

+ 4:19 1 Подш. 2:9, Ирм. 23:12, Юҳ. 12:35
+ 4:22 Мас. 14:30
+ 4:24 Мас. 6:12
+ 4:26 Ибр. 12:13
+ 4:27 Так. Шар. 5:32, Так. Шар. 28:14
+ 5:1 Мас. 4:20
+ 5:2 Мал. 2:7
+ 5:3 Мас. 2:16, Заб. 54:22
+ 5:4 Воиз 7:26
+ 5:5 Мас. 2:18, Мас. 7:27
+ 5:15 Сур. Сур. 4:15
+ 5:18 Так. Шар. 24:5

+ 5:21 2 Вак. 16:9, Заб. 138:3, Заб. 118:168, Ирм. 16:17, Ирм. 32:19

+ 6:1 Айюб 17:3
+ 6:5 Заб. 90:3
+ 6:6 Мас. 10:26, Мас. 18:9
+ 6:8 Мас. 30:25
+ 6:9 Мас. 19:15
+ 6:11 Мас. 13:4, Мас. 24:33-34, Воиз 4:5
+ 6:12 Мас. 16:27
+ 6:13 Мас. 10:19
+ 6:15 Иш. 30:13
+ 6:16 Айюб 5:19, Мас. 30:18

+ 6:17 Заб. 100:5, Мас. 16:5, Мас. 21:4, Мас. 12:22, Мас. 17:7, Заб. 119:2, Так. Шар. 19:10

+ 6:18 Ҳас. 6:5, Мас. 15:26, Мас. 1:16, Иш. 59:7, Рум. 3:15

+ 6:19 Хур. 20:16, Заб. 26:12
+ 6:20 Мас. 1:8
+ 6:21 Мас. 3:3
+ 6:23 Заб. 118:105, Мас. 10:17
+ 6:24 Мас. 2:16
+ 6:25 Мат. 5:28
+ 6:31 Хур. 22:4
+ 6:32 Хур. 20:14
+ 6:34 Мас. 27:4, Сур. Сур. 8:6
+ 7:1 Мас. 2:1
+ 7:2 Иб. 18:5, Мас. 4:4
+ 7:3 Мас. 3:3
+ 7:5 Мас. 2:16
+ 7:7 Мас. 1:4
+ 7:9 Айюб 24:15
+ 7:10 Ҳас. 38:14-15
+ 7:12 Мас. 23:28
+ 7:17 Заб. 44:9
+ 7:21 Мас. 5:3, Мас. 6:24
+ 7:22 Воиз 9:12
+ 7:27 Мас. 2:18, Мас. 5:5
+ 8:1 Мас. 1:20-21, Мас. 9:3
+ 8:5 Мас. 1:4, Мас. 1:22
+ 8:10 Заб. 18:11, Заб. 118:127, Мас. 3:14
+ 8:11 Мас. 3:15

+ 8:13 Мас. 1:7, Мас. 9:10, Мас. 16:6, Заб. 96:10, Мас. 4:24, Мас. 6:17

+ 8:14 Воиз 7:19
+ 8:17 Заб. 90:14, Юҳ. 14:21, Мат. 7:8
+ 8:18 Мас. 3:16, Мас. 22:4
+ 8:19 Мас. 3:14, Мас. 16:16
+ 8:22 Айюб 28:27, Ваҳй 3:14
+ 8:25 Айюб 15:7, Заб. 89:3
+ 8:27 Мас. 3:19
+ 8:28 Ҳас. 1:6

+ 8:29 Ҳас. 1:9, Ҳас. 1:10, Айюб 26:10, 1 Подш. 2:8, Заб. 23:2, Заб. 101:26, Заб. 103:5

+ 8:32 Заб. 118:1, Заб. 127:1
+ 8:35 Мас. 3:18, Мас. 4:22, Мас. 18:22
+ 9:2 Сур. Сур. 8:2
+ 9:3 Мас. 1:20, Мас. 8:1
+ 9:5 Юҳ. 7:37
+ 9:8 Заб. 140:5
+ 9:9 Мат. 13:12, Марқ. 4:25
+ 9:10 Айюб 28:28, Заб. 110:10, Мас. 1:7

+ 9:11 Мас. 3:2, Мас. 3:16, Мас. 4:10, Мас. 10:27

+ 9:13 Мас. 7:11

+ 9:17 Мас. 5:15, Мас. 20:17

+ 10:1 Мас. 1:1, Мас. 25:1, Мас. 15:20, Мас. 29:3, Мас. 17:21, Мас. 17:25

+ 10:2 Мас. 11:4, Мас. 11:6

+ 10:3 Айюб 4:7, Заб. 33:10-11, Заб. 36:25, Мас. 13:25

+ 10:4 Мас. 21:5
+ 10:7 Айюб 18:17, Заб. 33:17
+ 10:9 Заб. 22:4, Мас. 3:23, Мас. 28:18
+ 10:10 Мас. 6:13

+ 10:11 Заб. 35:10, Мас. 13:14, Мас. 14:27, Мас. 16:22

+ 10:12 Яъқ. 5:20, 1 Пет. 4:8
+ 10:13 Мас. 19:29, Мас. 26:3
+ 10:14 Мас. 18:7
+ 10:15 Мас. 18:11
+ 10:16 Мас. 11:19
+ 10:17 Мас. 6:23
+ 10:19 Мат. 12:36, Мас. 17:27, Воиз 5:2
+ 10:21 Ҳуш. 4:6
+ 10:23 Мас. 2:14, Ирм. 11:15
+ 10:24 Айюб 3:25, Иш. 66:4, Заб. 144:19
+ 10:25 Айюб 21:19, Мат. 7:27, Мас. 12:3
+ 10:26 Мас. 6:6

+ 10:27 Мас. 3:2, Мас. 3:16, Мас. 4:10, Мас. 9:11, Заб. 54:24

+ 10:28 Айюб 8:13, Мас. 11:7
+ 10:30 Мас. 2:21-22
+ 10:31 Заб. 36:30, Мас. 15:28

+ 11:1 Иб. 19:36, Так. Шар. 25:13, Мас. 16:11, Мас. 20:10, Мас. 20:23, Ҳиз. 45:10

+ 11:2 Мас. 16:18, Мас. 18:12, Мас. 29:23

+ 11:3 Мас. 13:6

+ 11:4 Айюб 36:19, Ҳиз. 7:19, Саф. 1:18, Мас. 10:2

+ 11:5 Мас. 3:6, Эст. 7:9, Заб. 7:16, Дон. 6:24

+ 11:6 Мас. 13:6
+ 11:7 Айюб 8:13, Мас. 10:28
+ 11:8 Мас. 21:18
+ 11:10 Эст. 8:15, Мас. 29:2
+ 11:11 Мас. 29:8
+ 11:13 Мас. 20:19
+ 11:14 Мас. 15:22, Мас. 20:18, Мас. 24:6
+ 11:18 Ҳуш. 10:12, Ғал. 6:8
+ 11:19 Мас. 10:16
+ 11:20 Заб. 118:1
+ 11:21 Мас. 16:5, Заб. 111:2
+ 11:24 Мас. 13:7, 2 Қӯр. 9:6
+ 11:25 Заб. 111:9
+ 11:26 Ҳас. 42:6

+ 11:27 Эст. 7:9, Заб. 7:16, Мас. 26:27, Дон. 6:24

+ 11:28 Заб. 48:7, Заб. 91:13

+ 11:30 Ҳас. 2:9, Ҳас. 3:22, Мас. 3:18, Мас. 13:12, Мас. 15:4

+ 11:31 1 Пет. 4:18
+ 12:1 Мас. 15:10
+ 12:3 Мас. 10:25

+ 12:4 Рут 3:11, Мас. 18:22, Мас. 31:10, Мас. 14:30

+ 12:5 Мат. 12:35

+ 12:6 Заб. 9:30, Заб. 63:5, Ирм. 5:26, Мас. 14:3

+ 12:10 Так. Шар. 25:4
+ 12:11 Мас. 28:19
+ 12:13 Заб. 58:13, Мас. 18:7, Мас. 21:23

+ 12:14 Мас. 13:2, Мас. 18:20, Иш. 3:10, Ирм. 22:15

+ 12:15 Мас. 3:7
+ 12:16 Мас. 29:11
+ 12:17 Мас. 14:5
+ 12:18 Заб. 56:5, Мас. 4:22
+ 12:19 Мас. 19:9
+ 12:21 Заб. 90:10
+ 12:22 Мас. 6:17
+ 12:23 Мас. 13:16
+ 13:1 Мас. 1:22, Заб. 1:1
+ 13:2 Мас. 12:14, Мас. 18:20
+ 13:3 Мас. 12:13, Мас. 21:23
+ 13:4 Мас. 6:9-11, Мас. 21:25
+ 13:6 Мас. 11:6, Мас. 11:3, Мас. 19:3
+ 13:7 Мас. 11:24
+ 13:9 Айюб 18:5-6, Айюб 21:17
+ 13:10 Мас. 28:25

+ 13:12 Ҳас. 2:9, Ҳас. 3:22, Мас. 3:18, Мас. 11:30, Мас. 15:4

+ 13:14 Заб. 35:10, Мас. 10:11
+ 13:16 Воиз 10:3
+ 13:17 Мас. 25:13
+ 13:18 Мас. 15:31-32, Воиз 7:5
+ 13:22 Айюб 27:16, Мас. 28:8

+ 13:24 Мас. 19:18, Мас. 22:15, Мас. 23:13, Мас. 29:17

+ 13:25 Мас. 10:3
+ 14:2 Мас. 2:15
+ 14:3 Мас. 12:6
+ 14:5 Хур. 23:1, Мас. 12:17
+ 14:6 Мас. 15:14
+ 14:11 Мас. 3:33
+ 14:12 Мас. 16:25
+ 14:13 Воиз 2:2, Луқ. 6:25
+ 14:19 Ҳас. 42:6, 1 Подш. 2:36
+ 14:20 Мас. 19:7, Мас. 19:4
+ 14:21 Заб. 40:2, Мас. 29:7
+ 14:23 Мас. 21:5
+ 14:27 Заб. 35:10, Мас. 10:11, Мас. 13:14

+ 14:29 Мас. 15:18, Мас. 16:32, Мас. 19:11, Воиз 7:8-9

+ 14:30 Мас. 4:22, Мас. 12:4
+ 14:31 Мас. 17:5
+ 15:1 Дов. 8:1-3, 3 Подш. 12:13-17
+ 15:2 Воиз 10:13-14
+ 15:3 2 Вак. 16:9, Айюб 31:4, Зак. 4:10

+ 15:4 Ҳас. 2:9, Ҳас. 3:22, Мас. 3:18, Мас. 11:30, Мас. 13:12

+ 15:8 Мас. 21:27, Мас. 28:9, Иш. 1:11, Иш. 66:3, Ирм. 6:20, Воиз 4:17

+ 15:10 Мас. 12:1

+ 15:11 Мас. 27:20, Айюб 26:6, 1 Вақ. 28:9, 2 Вак. 6:30, Заб. 43:20, Аъм. 1:24

+ 15:12 Ом. 5:10
+ 15:13 Мас. 17:22, Наҳ. 2:2, Мас. 18:14
+ 15:14 Мас. 14:6
+ 15:16 Мас. 16:8, Воиз 4:6
+ 15:17 Мас. 17:1
+ 15:18 Мас. 28:25, Мас. 29:22, Мас. 14:29
+ 15:19 Мас. 19:24, Мас. 22:5, Мас. 22:13
+ 15:20 Мас. 10:1, Мас. 29:3
+ 15:21 Мас. 2:14, Мас. 10:23, Ирм. 11:15
+ 15:22 Мас. 11:14, Мас. 20:18, Мас. 24:6
+ 15:23 Мас. 25:11
+ 15:24 Қӯл. 3:1-2
+ 15:25 Заб. 67:6
+ 15:26 Мас. 6:18, Мас. 16:24

+ 15:27 Мас. 1:19, Мас. 23:4, 1 Тим. 6:9, Мас. 17:23

+ 15:28 Заб. 36:30, Мас. 10:31
+ 15:29 Заб. 17:42, Заб. 33:16
+ 15:30 Мас. 25:25
+ 15:32 Мас. 13:18, Воиз 7:5
+ 15:33 Мас. 18:12, Мас. 29:23

+ 16:1 Мас. 16:9, Мас. 19:21, Мат. 10:19, Луқ. 12:12

+ 16:2 Мас. 21:2, Мас. 24:12
+ 16:3 Заб. 36:5
+ 16:4 Айюб 21:30, Рум. 9:22
+ 16:5 Мас. 6:17, Мас. 11:21, Мас. 28:20
+ 16:6 Дон. 4:24
+ 16:7 Ҳас. 26:28
+ 16:8 Заб. 36:16, Мас. 15:16
+ 16:9 Мас. 16:1, Мас. 19:21, Мас. 20:24
+ 16:10 3 Подш. 3:28

+ 16:11 Иб. 19:36, Так. Шар. 25:13, Мас. 11:1, Мас. 20:10, Мас. 20:23, Ҳиз. 45:10

+ 16:12 2 Подш. 23:3, Мас. 25:5, Мас. 29:14
+ 16:13 Мас. 22:11
+ 16:14 Мас. 19:12, Мас. 20:2
+ 16:15 Заб. 71:6
+ 16:16 Мас. 3:14, Мас. 8:19
+ 16:18 Мас. 11:2, Мас. 18:12, Мас. 29:23
+ 16:20 Мас. 19:8, Заб. 83:13

+ 16:22 Заб. 35:10, Мас. 10:11, Мас. 13:14, Мас. 14:27

+ 16:24 Мас. 15:26
+ 16:25 Мас. 14:12
+ 16:26 Воиз 6:7
+ 16:27 Мас. 6:12, Яъқ. 3:6
+ 16:28 Мас. 26:20
+ 16:29 Мас. 1:10
+ 16:31 Мас. 20:29
+ 16:32 Мас. 14:29
+ 16:33 Аъм. 1:26
+ 17:1 Мас. 15:17
+ 17:2 Мас. 19:26

+ 17:3 Мас. 27:21, 1 Вақ. 28:9, 1 Вақ. 29:17, Заб. 25:2, Ирм. 17:10

+ 17:5 Мас. 14:31, Айюб 19:29, Мас. 24:18
+ 17:6 Заб. 127:6
+ 17:7 Мас. 6:17

+ 17:8 Так. Шар. 16:19, Мас. 18:16, Мас. 21:14

+ 17:12 2 Подш. 17:8, Ҳуш. 13:8
+ 17:13 Заб. 34:12, Ирм. 18:20
+ 17:14 Мас. 20:3, Мас. 25:8, 1 Тас. 4:11

+ 17:15 Хур. 23:7, Мас. 24:24, Иш. 5:23, Заб. 93:21

+ 17:17 Мас. 18:24, Мас. 27:10
+ 17:19 Мас. 29:23
+ 17:21 Мас. 10:1, Мас. 19:13
+ 17:22 Мас. 15:13
+ 17:23 Мас. 15:27, Мик. 7:3
+ 17:25 Мас. 10:1
+ 17:27 Мас. 10:19, Воиз 5:2
+ 17:28 Айюб 13:5
+ 18:4 Мас. 20:5
+ 18:5 Мас. 24:24, Так. Шар. 1:17
+ 18:6 Мас. 10:13, Мас. 19:29, Мас. 26:3

+ 18:7 Мас. 10:14, Заб. 63:8, Мас. 12:13, Воиз 10:12

+ 18:8 Мас. 26:22
+ 18:10 Хур. 34:5-7, Заб. 19:2, Заб. 60:4
+ 18:11 Мас. 10:15

+ 18:12 Мас. 11:2, Мас. 16:18, Мас. 15:33, Мас. 29:23

+ 18:14 Мас. 15:13
+ 18:16 Мас. 17:8
+ 18:20 Мас. 12:14, Мас. 13:2
+ 18:22 Мас. 12:4, Мас. 19:14, Мас. 8:35
+ 18:24 Мас. 17:17
+ 19:1 Мас. 28:6
+ 19:2 Мас. 21:5, Мас. 28:20
+ 19:3 Мас. 13:6
+ 19:4 Мас. 14:20

+ 19:5 Хур. 20:16, Так. Шар. 19:19, Мас. 21:28, Мас. 24:28, Мас. 25:18

+ 19:6 Мас. 29:26
+ 19:7 Мас. 14:20
+ 19:8 Мас. 16:20
+ 19:9 Хур. 20:16
+ 19:10 Мас. 26:1, Воиз 10:7
+ 19:11 Мас. 14:29
+ 19:12 Мас. 16:14, Мас. 20:2, Мас. 28:15
+ 19:13 Мас. 17:21, Мас. 21:9, Мас. 27:15
+ 19:14 Мас. 12:4, Мас. 18:22
+ 19:15 Мас. 6:9, Мас. 20:4, Мас. 20:13
+ 19:16 Мас. 13:13

+ 19:17 Так. Шар. 15:7-8, Мас. 22:9, Мас. 28:27, Воиз 11:1, Мат. 5:7

+ 19:18 Мас. 13:24

+ 19:21 Айюб 23:13, Мас. 16:1, Мас. 16:9, Иш. 14:27

+ 19:23 Мас. 10:16, Мас. 11:19
+ 19:24 Мас. 15:19, Мас. 22:13, Мас. 26:15
+ 19:25 Мас. 21:11
+ 19:26 Хур. 20:12
+ 19:28 Айюб 15:16
+ 19:29 Мас. 10:13, Мас. 18:6, Мас. 26:3

+ 20:1 Ҳас. 9:21, Мас. 23:29-32, Мас. 31:4, Эфс. 5:18

+ 20:2 Мас. 16:14, Мас. 19:12
+ 20:4 Мас. 19:15
+ 20:5 Мас. 18:4

+ 20:9 3 Подш. 8:46, 2 Вак. 6:36, Воиз 7:20, Яъқ. 1:21, 1 Юҳ. 1:8-10, Рум. 3:23

+ 20:10 Иб. 19:36, Так. Шар. 25:13, Мас. 11:1, Мас. 16:11, Мас. 20:23, Ҳиз. 45:10

+ 20:12 Хур. 4:11, Заб. 93:9
+ 20:13 Мас. 19:15
+ 20:16 Мас. 22:26-27, Мас. 27:13
+ 20:17 Мас. 9:17
+ 20:18 Мас. 11:14, Мас. 15:22, Мас. 24:6
+ 20:19 Мас. 11:13
+ 20:20 Хур. 21:17, Мас. 30:11, Мас. 30:17
+ 20:21 Мас. 13:11

+ 20:22 Иб. 19:18, Мас. 24:29, Рум. 12:19, Заб. 26:14

+ 20:23 Иб. 19:36, Так. Шар. 25:13, Мас. 11:1, Мас. 16:11, Мас. 20:10, Ҳиз. 45:10

+ 20:24 Мас. 16:1, Мас. 16:9, Мас. 19:21
+ 20:25 Воиз 5:4
+ 20:27 1 Қӯр. 2:11
+ 20:29 Иб. 19:32, Мас. 16:31
+ 21:1 Эзр. 6:22
+ 21:2 Мас. 16:2, Мас. 24:12, Луқ. 16:15
+ 21:3 1 Подш. 15:22, Мик. 6:6-8
+ 21:4 Мас. 6:17
+ 21:5 Мас. 14:23, Мас. 10:4
+ 21:6 Мас. 20:21

+ 21:9 Мас. 19:13, Мас. 21:9, Мас. 25:24, Мас. 27:15

+ 21:11 Мас. 19:25
+ 21:13 1 Юҳ. 3:17
+ 21:14 Мас. 17:8
+ 21:16 Заб. 48:14-15
+ 21:18 Мас. 11:8
+ 21:19 Мас. 19:13, Мас. 25:24, Мас. 27:15
+ 21:22 Воиз 7:19, Воиз 9:16, Воиз 9:18
+ 21:23 Мас. 12:13, Мас. 13:3
+ 21:24 Заб. 1:1, Мас. 1:22
+ 21:25 Мас. 13:4
+ 21:26 Так. Шар. 15:7-8, Мат. 5:42
+ 21:27 Мас. 15:8, Иш. 66:3
+ 21:28 Хур. 20:16, Мас. 19:5
+ 21:30 Иш. 44:25, 1 Қӯр. 1:20, 1 Қӯр. 3:19
+ 21:31 Заб. 19:7-8, Заб. 32:17, Иш. 31:1
+ 22:1 Воиз 7:1
+ 22:2 Айюб 31:15, Мас. 29:13
+ 22:3 Мас. 27:12
+ 22:4 Мас. 3:16, Мас. 8:18
+ 22:5 Мас. 15:19
+ 22:6 Эфс. 6:4
+ 22:8 Айюб 4:8, Ғал. 6:7
+ 22:9 Мас. 19:17
+ 22:10 Мас. 26:20
+ 22:11 Мас. 16:13
+ 22:13 Мас. 15:19, Мас. 19:24, Мас. 26:13
+ 22:14 Мас. 2:16, Мас. 23:27, Воиз 7:26
+ 22:15 Мас. 13:24
+ 22:16 Мас. 28:22
+ 22:17 Мас. 5:1, Мас. 24:23
+ 22:22 Хур. 23:6, Зак. 7:10
+ 22:23 Мас. 23:11
+ 22:27 Мас. 20:16

+ 22:28 Так. Шар. 19:14, Айюб 24:2, Мас. 23:10

+ 23:4 Мас. 28:20, Мат. 6:19, 1 Тим. 6:9-10, Ибр. 13:5

+ 23:5 Мас. 27:24, 1 Тим. 6:17

+ 23:10 Так. Шар. 19:14, Айюб 24:2, Мас. 22:28

+ 23:11 Мас. 19:25, Мас. 22:23
+ 23:13 Мас. 13:24, Мас. 19:18, Мас. 22:15
+ 23:17 Заб. 36:1, Мас. 3:31, Мас. 24:1
+ 23:18 Мас. 24:14
+ 23:20 Мас. 20:1, Иш. 5:11-12, Эфс. 5:18
+ 23:22 Хур. 20:12, Мас. 1:8
+ 23:27 Мас. 22:14, Мас. 2:16, Воиз 7:26
+ 23:28 Мас. 7:12
+ 23:30 Иш. 5:11, Иш. 5:22
+ 23:31 Мас. 20:1
+ 23:35 Иш. 56:12

+ 24:1 Заб. 1:1, Заб. 36:1, Мас. 1:15, Мас. 3:31, Мас. 4:14, Мас. 23:17, Мас. 24:19

+ 24:2 Заб. 9:28
+ 24:4 Луқ. 16:11
+ 24:5 Мас. 21:22
+ 24:6 Мас. 11:14, Мас. 15:22, Мас. 20:18
+ 24:9 Заб. 1:1, Мас. 3:34, Мас. 21:24
+ 24:10 Ибр. 12:3
+ 24:11 Заб. 81:4, Иш. 58:6

+ 24:12 Мас. 16:2, Мас. 21:2, Айюб 34:11, Заб. 61:13, Рум. 2:6

+ 24:13 Заб. 18:11
+ 24:14 Мас. 23:18
+ 24:15 Заб. 9:29
+ 24:16 Заб. 36:24
+ 24:17 Айюб 31:29, Мик. 7:8
+ 24:18 Мас. 17:5

+ 24:19 Ирм. 12:1, Заб. 36:1, Мас. 23:17, Мас. 24:1

+ 24:20 Айюб 18:5-6, Айюб 21:17, Мас. 13:9

+ 24:21 1 Пет. 2:17

+ 24:23 Иб. 19:15, Так. Шар. 1:17, Так. Шар. 16:19, Мас. 18:5, Мас. 28:21

+ 24:24 Хур. 23:7, Мас. 17:15, Иш. 5:23
+ 24:28 Хур. 20:16, Мас. 19:5, Мас. 25:18
+ 24:29 Мас. 20:22
+ 24:34 Мас. 6:10-11, Воиз 4:5
+ 25:1 Мас. 1:1, Мас. 10:1, 4 Подш. 18:5-7
+ 25:2 Так. Шар. 29:29
+ 25:5 3 Подш. 2:44-45, Мас. 16:12
+ 25:6 Луқ. 14:8-11
+ 25:11 Мас. 15:23
+ 25:12 Заб. 140:5
+ 25:13 Мас. 13:17
+ 25:14 Яҳ. 1:12
+ 25:16 Мас. 27:7

+ 25:18 Хур. 20:16, Мас. 12:18, Мас. 19:5, Мас. 24:28

+ 25:21 4 Подш. 6:22, 2 Вак. 28:15, Мат. 5:44
+ 25:22 Заб. 139:11, Рум. 12:20
+ 25:24 Мас. 19:13, Мас. 21:9, Мас. 21:19
+ 25:25 Мас. 15:30
+ 26:1 Мас. 17:7, Мас. 19:10, Мас. 26:8
+ 26:2 Ад. 23:8, Так. Шар. 23:5

+ 26:3 Заб. 31:9, Заб. 31:9, Мас. 10:13, Мас. 19:29

+ 26:5 Мат. 21:24-27
+ 26:8 Мас. 26:1
+ 26:11 2 Пет. 2:22
+ 26:12 Мас. 28:11, Мас. 29:20
+ 26:13 Мас. 22:13
+ 26:15 Мас. 15:19, Мас. 19:24
+ 26:20 Мас. 16:28, Мас. 22:10
+ 26:22 Мас. 18:8
+ 26:23 Заб. 28:3, Ирм. 9:8, Мат. 23:27
+ 26:25 Ирм. 12:6

+ 26:27 Эст. 7:9, Заб. 7:16, Воиз 10:8, Дон. 6:24

+ 27:1 Луқ. 12:19-20, Яъқ. 4:13-14
+ 27:3 Айюб 6:3
+ 27:4 Мас. 6:34
+ 27:5 Мас. 28:23
+ 27:6 Заб. 140:5
+ 27:7 Мас. 25:16
+ 27:10 Мас. 17:17
+ 27:11 Заб. 118:42
+ 27:12 Мас. 22:3
+ 27:13 Мас. 20:16
+ 27:15 Мас. 19:13, Мас. 21:9, Мас. 25:24
+ 27:18 1 Қӯр. 9:7

+ 27:20 Мас. 15:11, Ҳаб. 2:5, Воиз 1:8, Воиз 4:8

+ 27:21 Мас. 17:3

+ 27:24 Мас. 23:5, 1 Тим. 6:17

+ 28:1 Иб. 26:17, 4 Подш. 7:7, Иб. 26:8, 1 Подш. 17:32

+ 28:2 3 Подш. 16:8-28, 4 Подш. 15:8-15
+ 28:3 Мат. 18:30
+ 28:6 Мас. 19:1
+ 28:8 Хур. 22:25, Мас. 13:22
+ 28:9 Заб. 65:18, Мас. 15:8
+ 28:10 Заб. 7:16, Мас. 26:27
+ 28:11 Мас. 26:12

+ 28:12 Мас. 11:10, Айюб 24:4, Мас. 28:28, Мас. 29:2

+ 28:13 Айюб 31:33, 1 Юҳ. 1:9
+ 28:15 Мас. 19:12
+ 28:17 Ҳас. 4:12, Ҳас. 9:6
+ 28:18 Мас. 10:9
+ 28:19 Мас. 12:11
+ 28:20 Мас. 19:2, Мас. 21:5, Мас. 23:4
+ 28:21 Мас. 18:5, Мас. 24:23, Ҳиз. 13:19
+ 28:22 Мас. 22:16
+ 28:23 Мас. 29:5, Мас. 27:5
+ 28:24 Хур. 20:12
+ 28:25 Мас. 13:10, Мас. 15:18
+ 28:27 Так. Шар. 15:7-8, Мас. 19:17
+ 28:28 Мас. 28:12
+ 29:1 Мас. 1:25, Мас. 6:15
+ 29:2 Мас. 11:10, Мас. 28:12, Мас. 28:28

+ 29:3 Мас. 10:1, Мас. 15:20, Луқ. 15:13, Луқ. 15:30

+ 29:5 Мас. 28:23
+ 29:6 Заб. 9:16
+ 29:7 Заб. 40:2
+ 29:8 Мас. 11:11
+ 29:10 Ҳас. 4:5, Ҳас. 4:8
+ 29:11 Айюб 5:2, Мас. 12:16
+ 29:13 Мас. 22:2
+ 29:14 Заб. 71:4, Мас. 16:12
+ 29:15 Мас. 10:1, Мас. 17:25
+ 29:16 Заб. 36:34, Заб. 90:8, Заб. 91:12
+ 29:17 Мас. 13:24

+ 29:18 1 Подш. 3:1, Заб. 73:9, Ом. 8:11, Хур. 32:25

+ 29:20 Мас. 26:12

+ 29:22 Мас. 15:18

+ 29:23 Мас. 11:2, Мас. 16:18, Мас. 18:12, Мас. 15:33, Мас. 18:12

+ 29:24 Иб. 5:1, Дов. 17:2
+ 29:25 Луқ. 12:4
+ 29:26 Мас. 19:6
+ 30:4 Юҳ. 3:13, Айюб 28:26, Иш. 40:12

+ 30:5 Заб. 11:7, Заб. 17:31, Заб. 3:3, Мас. 2:7

+ 30:6 Так. Шар. 4:2, Так. Шар. 12:32, Ваҳй 22:18

+ 30:8 Мат. 6:11, 1 Тим. 6:8

+ 30:9 Так. Шар. 8:12-14, Так. Шар. 31:20, Заб. 77:11, Заб. 105:21, Ҳуш. 13:6

+ 30:10 Воиз 7:21
+ 30:11 Хур. 21:17, Мас. 20:20
+ 30:12 Мас. 16:2
+ 30:13 Заб. 100:5
+ 30:14 Айюб 29:17, Заб. 13:4
+ 30:17 Ҳас. 9:22, Мас. 20:20
+ 30:18 Мас. 6:16
+ 30:22 Мас. 19:10
+ 30:25 Мас. 6:6-8
+ 30:27 Юил 2:7
+ 30:32 Айюб 21:5, Мик. 7:16

+ 31:3 Так. Шар. 17:17, 3 Подш. 11:1-4, Мас. 7:26

+ 31:4 Мас. 20:1, Воиз 10:17, Эфс. 5:18
+ 31:6 Заб. 103:15
+ 31:8 Айюб 29:12, Айюб 29:15

+ 31:9 Иб. 19:15, Так. Шар. 1:16, Так. Шар. 16:18-19

+ 31:10 Рут 3:11, Мас. 12:4, Мас. 3:15
+ 31:15 Мас. 20:13
+ 31:20 Так. Шар. 15:7-8, Мас. 22:9
+ 31:31 Мас. 11:16

Воиз

КИТОБИ

ВОИЗ

- 1
- 2
- 3
- 4
- 5
- 6
- 7
- 8
- 9
- 10
- 11
- 12

БОБИ ЯКУМ

Ҳама чиз ҳеҷу пуч аст.

1^1Суханони Воиз ибни Довуд, ки дар Ерусалим подшоҳ буд+.

2Ҳеҷу пуч аст, гуфт Воиз,
ҳеҷу пуч аст, ҳама чиз ҳеҷу пуч аст!+

3Чӣ суд аст барои одамизод аз тамоми меҳнате ки дар таҳти офтоб мекунад+?

Далел ин аст, ки ҳама чиз гузашта меравад.

4Насле меравад, ва насле меояд,
вале замин то абад меистад+.
5Офтоб тулӯъ мекунад, ва офтоб ғуруб мекунад,
ва ба макони худ, ки он ҷо вай тулӯъ мекунад, мешитобад+.

6Бод сӯи ҷануб меравад
ва сӯи шимол чарх мезанад;
бод чарх зада-чарх зада меравад
ва ба доираҳои чархзании худ бармегардад.
7Ҳамаи наҳрҳо сӯи баҳр ҷорӣ мешаванд,
вале баҳр пур намешавад;
ба маконе ки наҳрҳо аз он ҷо ҷорӣ мешаванд,
онҳо бармегарданд, то ки аз нав ҷорӣ шаванд+.
8Ҳамаи чизҳо дилгиркунанда аст;
касе наметавонад инро ифода намояд,
чашм аз дидан сер намешавад,
ва гӯш аз шунидан пур намешавад+.
9Он чи буд, ҳамон аст, ки хоҳад буд;
ва он корҳое ки карда шуд, ҳамон аст, ки карда хоҳад шуд,
ва ҳеҷ чизи тозае дар таҳти офтоб нест+.

10Баъзан дар бораи чизе мегӯянд:

«Бубин, ана ин тоза аст!»

Аммо дар асрҳои қадиме ки пеш аз мо буд,
он чиз вуҷуд дошт.

11Зикре аз гузаштагон нест,
ва низ аз ояндагон, ки меоянд, зикре нахоҳад буд назди онҳое ки баъдтар хоҳанд омад+.

Сарфи назар аз ҳикмат ва дониш шарорат мавҷуд аст.

12Ман, Воиз, дар Ерусалим подшоҳ бар Исроил будам;

13Ва дили худро ба он ниҳодам, ки ҳар кореро, ки дар таҳти осмон карда мешавад, бо ҳикмат тадқиқ ва тафтиш намоям; ин шуғли нохуш аст, ки Худо насиби банӣ-одам кардааст, то ки аз он азият кашанд+.

14Ҳамаи корҳоеро, ки дар таҳти офтоб карда мешавад, дидам, ва инак, ҳама ҳеҷу пуч ва бод паймудан аст!

15Он чи каҷ аст, наметавонад рост шавад, ва он чи каму кост аст, наметавонад ба шумор биёяд+.

16Ман бо дили худ сухан ронда, гуфтам: «Инак, ман бузург шудам, ва бештар аз ҳар касе ки пеш аз ман бар Ерусалим буд, ҳикмат зиёд кардам, ва дили ман ҳикмат ва донишро бисьёр дид»+.

17Ва дили худро ба донистани ҳикмат ва шинохтани фисқу фуҷур ва ҳамоқат ниҳодам; вале фаҳмидам, ки ин низ бод паймудан аст.

18Зеро ки ба қадри афзудани ҳикмат ғусса меафзояд, ва ҳар кӣ донишро зиёд кунад, азобро зиёд мекунад+.

БОБИ ДУЮМ

Бефоида будани ҳаловатҳои заминӣ.

2^1Ман ба дили худ гуфтам: «Биё, туро бо айшу тараб биозмоям, то хуширо пайдо кунам», — ва инак, ин низ ҳеҷу пуч аст!

2Дар бораи ханда гуфтам: «Ҷунун аст!» Ва дар бораи айшу тараб: «Ин чӣ нафъ мекунад?»+

3Дар дили худ аҳд кардам, ки ҷисми худро бо шароб лаззат диҳам ва, дар сурате ки дилам бо ҳикмат рафтор мекунад, ҳамоқатро низ нигоҳ дорам, то бубинам, ки кадомаш барои банӣ-одам хуб аст, ки онро дар таҳти осмон дар айёми ками ҳаёти худ ба амал оваранд.

Сарват ва меҳнат қаноатмандии бардавоме намебахшанд.

4Корҳои бузурге кардам: хонаҳо барои худ сохтам, токзорҳо барои худ шинондам;+

5Боғҳо ва фирдавсҳо барои худ барпо кардам, ва дар онҳо ҳар хел дарахтони мевадор шинондам;+

6Ҳавзҳои об барои худ сохтам, то ки аз онҳо бешаеро, ки дарахтон дар он мерӯянд, обьёрӣ намоям;

7Ғуломон ва канизон харидам, ва хоназодон доштам; ҳамчунин бештар аз ҳамаи онҳое ки пеш аз ман дар Ерусалим буданд, рамаҳои говон, гӯсфандон ва бузон доштам;

8Нуқра ва тилло ва ганҷи подшоҳон ва кишварҳоро низ барои худ ҷамъ кардам; мутрибон ва мутрибагон, ва ҳаловатҳои банӣ-одам, ва бисьёр канизони ҳамхоба барои худ пайдо кардам+.

9Ва бузург шудам, ва бештар аз ҳар касе ки пеш аз ман дар Ерусалим буд, сарват зиёд кардам; ҳикматам низ мададгори ман буд+.

10Ва ҳар чизе ки чашмонам ҳавас кард, аз онҳо дареғ надоштам; дили худро аз ҳеҷ айшу тараб боздорӣ накардам, чунки дилам аз ҳар меҳнати ман шод мешуд, — ва насибаи ман аз ҳар меҳнатам ҳамин буд.

11Вале ман ба ҳамаи корҳои худ, ки дастҳоям карда буд, ва ба меҳнате ки дар карданаш машаққат кашида будам, назар андохтам, — ва инак, ҳама ҳеҷу пуч ва бод паймудан аст, ва дар таҳти офтоб суде надорад!+

Ҳикмат аз аблаҳӣ беҳтар аст,

лекин ҳам ин ва ҳам он даргузар аст.

12Ва ман назар андохтам, то ки ҳикмат ва фисқу фуҷур ва ҳамоқатро бубинам, зеро одаме ки баъд аз подшоҳ меояд, чӣ коре метавонад бикунад хубтар аз он ки пештар карда шудааст?

13Ва ман дидам, ки бартарии ҳикмат бар ҳамоқат монанди бартарии рӯшноӣ бар торикист.

14Чашмони хирадманд дар сари ӯ воз аст, вале аблаҳ дар торикӣ роҳ меравад. Ва ман онро низ донистам, ки айни як воқеа ба ҳамаи онҳо рӯй хоҳад дод+.

15Ва ман дар дили худ гуфтам: «Воқеае ки ба аблаҳ рӯй медиҳад, ба ман низ рӯй хоҳад дод, пас чаро ман бештар хирадманд шудаам?» Ва дар дили худ гуфтам, ки ин низ ҳеҷу пуч аст,

16Зеро ки зикре аз хирадманд, баробари аблаҳ, ба сурати абадӣ нахоҳад монд: дар айёми ояндаи дур ҳама фаромӯш хоҳад шуд, ва — ҳайҳот! — хирадманд баробари аблаҳ хоҳад мурд+.

17Бинобар ин аз ҳаёт нафрат намудам, зеро корҳое ки дар таҳти офтоб карда мешавад, дар назарам нохуш аст, чунки ҳама ҳеҷу пуч ва бод паймудан аст!

18Ва ман аз тамоми меҳнати худ, ки ман дар таҳти офтоб карда будам, нафрат намудам, чунки онро ба одаме ки баъд аз ман меояд, бояд боқӣ гузорам+.

19Ва кист, ки бидонад, ки оё ӯ хирадманд хоҳад буд ё аблаҳ? Ва ӯ бар тамоми меҳнате ки дар таҳти офтоб бо машаққат ва ҳикмат кардаам, ҳукмфармо хоҳад шуд. Ин низ ҳеҷу пуч аст!

20Ва ман рӯ ба қафо оварда, дили худро аз тамоми меҳнате ки дар таҳти офтоб кардаам, маъюс гардондам,

21Зеро одаме ҳаст, ки бо ҳикмат ва дониш ва истеъдод меҳнат кардааст, ва онро бояд чун насибаи муносибе ба шахсе бидиҳад, ки дар он ҳеҷ машаққат накашидааст. Ин низ ҳеҷу пуч ва шарорати азим аст!

22Зеро одамизод аз тамоми меҳнати худ ва орзуи дили худ, ки дар таҳти офтоб кардааст, чӣ ҳаловате мебарад?

23Чунки дар тамоми айёми ӯ азоб ва ғусса шуғли ӯст; шабона ҳам дили ӯ ором надорад. Ин низ ҳеҷу пуч аст!+

24Барои одамизод чизе хубтар аз ин нест, ки бихӯрад ва бинӯшад ва ҷони худро аз меҳнати худ лаззат диҳад; аммо дидам, ки ин низ аз дасти Худост+.

25Зеро бе изни Худо кист, ки тавонад бихӯрад, ва кист, ки тавонад лаззат барад?

26Зеро ба одаме ки дар назари Ӯ нек аст, Худо ҳикмат ва дониш ва айшу тараб мебахшад, вале ба хатокор ғами ғун кардан ва андӯхтанро мебахшад, то ки онро ба касе ки дар назари Худо нек аст, бидиҳад. Ин низ ҳеҷу пуч ва бод паймудан аст!+

БОБИ СЕЮМ

Вақту соат доштани аъмоли инсон.

3^1Барои ҳар чиз замоне ҳаст, ва барои ҳар кор дар таҳти осмон вақте ҳаст:

2Вақте барои таваллуд шудан, ва вақте барои мурдан;
вақте барои дарахт шинондан, ва вақте барои решакан кардани он чи шинонда шудааст+.

3Вақте барои куштан, ва вақте барои шифо додан;
вақте барои хароб кардан, ва вақте барои бино кардан.

4Вақте барои гиристан, ва вақте барои хандидан;
вақте барои мотам гирифтан, ва вақте барои рақсидан+.

5Вақте барои партофтани сангҳо, ва вақте барои ҷамъ кардани сангҳо;
вақте барои оғӯшкашӣ, ва вақте барои дурӣ аз оғӯш.

6Вақте барои пайдо кардан, ва вақте барои гум кардан;
вақте барои нигоҳ доштан, ва вақте барои партофтан.

7Вақте барои даррондан, ва вақте барои дӯхтан;
вақте барои хомӯш мондан, ва вақте барои сухан рондан+.

8Вақте барои дӯст доштан, ва вақте барои нафрат кардан;
вақте барои ҷанг, ва вақте барои сулҳ.

9Пас, чӣ суд аст барои коркун аз меҳнате ки мекунад+?

10Бореро, ки Худо насиби банӣ-одам кардааст, то ки онро бардоранд, дидам+.

11Ҳама чизро Ӯ дар вақташ ба хубӣ ба вуҷуд овардааст; ҳамчунин фикри абадиятро дар дили одамизод ҷо додааст, ба тавре ки онҳо кореро, ки Худо кардааст, аз ибтидо ва то интиҳо наметавонанд дарьёбанд+.

12Донистам, ки барои онҳо чизе хубтар аз ин нест, ки айшу тараб намоянд ва дар ҳаёти худ некӣ кунанд+.

13Ва агар ҳар одам бихӯрад ва бинӯшад ва аз ҳар меҳнати худ некӣ бинад, — ин низ атои Худост+.

14Донистам, ки ҳар он чи Худо кардааст, то абад хоҳад монд; чизе бар он илова намудан ва аз он кам кардан мумкин нест; ва Худо чунин кардааст, то ки аз Ӯ битарсанд.

15Он чи ҳаст, аз қадим аст, ва он чи хоҳад шуд, пештар низ буд; ва Худо гузаштаро толиб аст+.

16Ва боз дар таҳти офтоб макони довариро дидам, ки он ҷо шарорат аст, ва макони адолатро, ки он ҷо ноинсофист.

17Ман дар дили худ гуфтам: «Одил ва шарирро Худо доварӣ хоҳад кард, зеро ки барои ҳар чиз ва барои ҳар кор дар он ҷо вақте ҳаст»+.

18Ман дар дили худ дар ҳаққи банӣ-одам гуфтам, ки Худо ба онҳо имтиҳоне дод, то бубинанд, ки онҳо ба худии худ мисли чорпоёнанд,+

19Зеро ки воқеаи банӣ-одам мисли воқеаи чорпоён аст — барои онҳо айни як воқеа аст: чунон ки инҳо мемиранд, онҳо низ мемиранд, ва барои ҳама айни як рӯҳ аст, ва одамизод аз чорпоён бартарӣ надорад; дар асл ҳама ҳеҷу пуч аст!+

20Ҳама ба як ҷо меравад: ҳама аз хок аст, ва ҳама ба хок бармегардад+.

21Кист, ки бидонад, ки оё рӯҳи банӣ-одам ба боло сууд мекунад, ва рӯҳи чорпоён ба поён, ба сӯи замин нозил мешавад?

22Ва дидам, ки чизе хубтар аз ин нест, ки одамизод бо аъмоли худ айшу тараб намояд, чунки ин насибаи ӯст; зеро кист, ки ӯро гардонда оварад барои дидани он чи баъд аз сари ӯ воқеъ хоҳад шуд+?

БОБИ ЧОРУМ

Ҳаёт беамон ва ноинсоф аст.

4^1Ва ман боз назар андохта, ҳамаи ситамҳоеро, ки дар таҳти офтоб карда мешавад, дидам; ва инак ашкҳои ситамкашон, вале барои онҳо тасаллидиҳандае нест; ва қувват дар дасти ситамкунандагони онҳост, вале барои онҳо тасаллидиҳандае нест+.

2Ва ман мурдаҳоеро, ки пеш аз ин мурдаанд, назар ба зиндаҳое ки ҳанӯз зинда ҳастанд, хушбахт мешуморам;+

3Ва аз ҳар дуи онҳо хушбахттар аст касе ки ҳанӯз ба дуньё наомадааст, касе ки корҳои бадеро, ки дар таҳти офтоб карда мешавад, надидааст+.

4Ва ман дидам, ки ҳар меҳнат ва ҳар муваффақияти кор натиҷаи аз якдигар ҳасад бурдан аст. Ин низ ҳеҷу пуч ва бод паймудан аст!

5Аблаҳ дастҳои худро дар бағал зада менишинад ва гӯшти худро мехӯрад+.

6Як мушти пур аз роҳат беҳ аз ду мушти пур аз заҳмат ва бодпаймоӣ+.

7Ва ман боз назар андохта, ҳеҷу пучро дар таҳти офтоб дидам:

8Одами танҳое ҳаст, ки касе надорад; ӯро писаре ва бародаре низ нест; ва тамоми меҳнаташ интиҳо надорад; чашмаш низ аз сарват сер намешавад. «Пас, барои кӣ ман меҳнат карда, ҷони худро аз нозу неъмат маҳрум менамоям?» Ин низ ҳеҷу пуч ва шуғли нохуш аст!+

9Ду нафар аз як нафар беҳтаранд, чунки барои онҳо аз меҳнаташон музди хубе пайдост.

10Зеро ки агар яке афтад, дигаре аз онҳо рафиқи худро бармехезонад. Валекин вой ба ҳоли он одами танҳо, вақте ки ӯ афтад, ва касе набошад, ки ӯро бархезонад!

11Ҳамчунин, агар ду нафар бихобанд, гарм мешаванд, вале як нафар чӣ гуна гарм шавад+?

12Ва агар ба яке аз онҳо касе ҳуҷум кунад, ҳар дуяшон ба вай муқобилат мекунанд. Ва риштаи сеқабата ба зудӣ канда намешавад.

13Ҷавони бенаво ва хирадманд беҳ аз подшоҳи пир ва аблаҳе ки эҳтиётро дигар намедонад.

14Зеро ки ӯ аз ҳабсхона барои подшоҳӣ кардан берун омадааст, ва ҳол он ки вай дар подшоҳии худ низ мискин таваллуд ёфтааст+.

15Ҳамаи зиндаҳоро дидам, ки дар таҳти офтоб бо ҷавони ҷонишин, ки бар тахти вай хоҳад нишаст, роҳ мерафтанд.

16Тамоми он қавм, ҳамаи онҳое ки ӯ дар пешашон буд, интиҳо надоштанд, аммо баъдтар аз ӯ шод нахоҳанд шуд. Дар асл ин низ ҳечу пуч ва бод паймудан аст!

17Вақте ки ба хонаи Худо меравӣ, аз пои худ бохабар бош, ва ба шунидан бештар рағбат намо назар ба қурбониҳое ки аблаҳон меоваранд, зеро ки онҳо фарқи байни бадӣ ва некиро намедонанд+.

БОБИ ПАНҶУМ

Бефоида будани сарват.

Огоҳӣ аз суханони бемулоҳиза.

5^1Бо даҳони худ шитоб накун, ва бигзор дили ту ба гуфтани сухане ба ҳузури Худо телба нашавад; зеро ки Худо дар осмон аст, вале ту бар замин ҳастӣ; бинобар ин бигзор суханони ту кам бошад+.

2Зеро ки хоб дидан аз шуғли бисьёр пайдо мешавад, ва овози аблаҳ аз сухани бисьёр+.

3Вақте ки ба Худо назр мекунӣ, дар адои он таъхир накун, зеро ки Ӯ ба аблаҳон таваҷҷӯҳ намекунад; он чи назр кардаӣ, адо намо+.

4Назр накарданат беҳ аз он ки назр кунию адо нанамоӣ+.

5Намон, ки даҳонат ҷисми туро гуноҳкор гардонад, ва дар ҳузури фаришта нагӯй, ки «ин саҳв аст!» Чаро Худо барои сухани ту ба хашм омада, амали дастҳои туро вайрон кунад+?

6Зеро ки хобҳо ва чизҳои ҳеҷу пуч бисьёр шавад, сухан бисьёр мешавад, лекин ту аз Худо битарс+.

7Агар ситамро дар ҳаққи мискинон, ва каҷравии инсоф ва адолатро дар кишвар бубинӣ, аз ин ҳодиса тааҷҷуб накун, зеро ки бар болонишин касе назорат мекунад, ки аз вай болотар аст, ва бар онҳо нозирони боз ҳам болотар ҳастанд+.

8Валекин суд ба мамлакат аз ҳама мерасад, ва ҳатто подшоҳ ба киштукори саҳроҳо ғамхорӣ менамояд.

9Дӯстдори нуқра аз нуқра сер намешавад, ва касе ки сарвати зиёдро дӯст медорад, мадохилаш ба муддаои табъаш нест. Ин низ ҳеҷу пуч аст!

10Нозу неъмат зиёд шавад, хӯрандаҳои он зиёд мешаванд; пас, ба соҳиби он чӣ суде ҳаст ҷуз ин ки чашмонаш онро мебинад?

11Хоби меҳнаткаш ширин аст, хоҳ хӯрокро кам бихӯрад ва хоҳ бисьёр; вале серии сарватдор намемонад, ки ӯ хоб равад.

12Бадии пуразобе ҳаст, ки дар таҳти офтоб дидам: сарвате ки соҳибаш онро ба зарари худ саришта мекунад+.

13Ва он сарват дар ҳодисаи баде барбод рафт, ва ӯ писаре ба дуньё овард, ва чизе дар дасташ нест.

14Чунон ки аз батни модараш берун омад, ончунон бараҳна, дар ҳолате ки омад, бармегардад, ва аз меҳнати худ чизе намегирад, ки ба дасти худ бурда тавонад+.

15Ва ин низ бадии пуразоб аст: чӣ гунае ки омад, ҳамон гуна меравад; пас, чӣ суд аст барои ӯ, ки бод паймуда заҳмат кашидааст+?

16Тамоми айёми худ низ дар торикӣ хӯрок хӯрдааст, ва аз бисьёрии асабият ва хашм бемор шудааст.

17Инак он чи ман боз дидам: хуб ва хуш аст, ки кас дар айёми ками умри худ, ки Худо ба ӯ бахшидааст, бихӯрад ва бинӯшад ва аз тамоми меҳнате ки дар таҳти офтоб мекунад, некӣ бинад, чунки ин насибаи ӯст.

18Ҳамчунин ҳар одаме ки Худо ба ӯ сарват ва молу мулк бахшидааст ва ба ӯ ихтиёр додааст, ки аз он бихӯрад ва насибаи худро гирифта, аз меҳнати худ шодӣ кунад, — ин атои Худост+.

19Зеро, чун Худо ӯро ба шодмонии дили ӯ машғул мекунад, кас фаромӯш мекунад, ки айёми умраш бисьёр нест.

БОБИ ШАШУМ

Давоми ҳамон мавзӯъ.

6^1Бадие ҳаст, ки дар таҳти офтоб дидам, ва он бар одамизод гарон меояд:+

2Касе ки Худо ба ӯ сарват ва молу мулк ва ҷалол мебахшад, ва барои ҷони ӯ аз ҳар чизе ки ҳавас кунад, ҳеҷ норасогӣ нест, валекин Худо ба ӯ ихтиёр надодааст, ки аз он бихӯрад, — балки каси бегона онро мехӯрад; ин ҳеҷу пуч ва дарди бад аст!+

3Агар касе сад писар ба дуньё оварад, ва солҳои бисьёр зиндагӣ кунад, ва айёми солҳояш боз ҳам зиёд шавад, валекин ҷонаш аз некӣ сер нашавад, ва ӯ дафну кафан низ надошта бошад, — мегӯям, ки афгона аз ӯ беҳтар аст,+

4Чунки вай ҳамчун чизи ҳеҷу пуч омад, ва ба торикӣ рафт, ва номаш бо торикӣ пӯшида шуд;

5Офтобро низ надид ва надонист; вай аз он кас бештар ором дорад.

6Ва агар ӯ ҳатто ду ҳазор сол зиндагӣ кунад ва некӣ набинад, — оё ҳама ба як ҷо намераванд?

7Тамоми меҳнати одамизод барои даҳони ӯст, ва бо вуҷуди ин, иштиҳояш қонеъ намешавад+.

8Пас, бартарии хирадманд аз аблаҳ дар чист? Ва бартарии бенавое ки медонад пеши зиндаҳо чӣ гуна рафтор кунад+?

9Дидани чашмон беҳ аз иштиёқи нафс; ин низ ҳеҷу пуч ва бод паймудан аст!

10Ҳар он чи ба вуқӯъ меояд, аз азал муқаррар шудааст, ва чигунагии моҳияти одамизод маълум аст, ва ӯ наметавонад ба он чи аз ӯ пурзӯртар аст, муқобилат намояд+.

11Зеро чизҳои бисьёре ҳаст, ки ҳеҷу пучро афзун мекунад, — пас чӣ суд аст барои одамизод+?

12Зеро кист, ки бидонад, ки барои одамизод дар зиндагӣ, дар айёми ками умри ботиле ки ӯ мисли соя ба сар мебарад, чӣ чиз хуб аст? Ва кист, ки одамизодро аз он чи баъд аз ӯ дар таҳти офтоб рӯй хоҳад дод, хабардор кунад+?

БОБИ ҲАФТУМ

Инсон фақат дар ҳикмат ва соддагӣ ором меёбад.

7^1Номи нек беҳ аз равғани атрафшон;
ва рӯзи мамот беҳ аз рӯзи таваллуд+.
2Рафтан ба азохона беҳ
аз рафтан ба шаробхона,
чунки ин оқибати ҳар одам аст,
ва зинда инро дар дили худ мегузорад+.
3Ғусса беҳ аз ханда,
зеро вақте ки чеҳра ғамгин аст, дил нек мешавад+.

4Дили хирадмандон дар азохона аст,
вале дили аблаҳон — дар тарабхона.
5Шунидани итоби хирадманд беҳ
аз шунидани суруди аблаҳон,+
6Чунки хандаи аблаҳон
мисли чарс-чарси хорҳо дар таги дег аст.
Ин низ ҳеҷу пуч аст!
7Истисмор хирадмандро сабукмағз мегардонад,
ва ришва дилро фосид мекунад+.
8Оқибати кор беҳ аз оғози он;
собир беҳ аз ҳавобаланд+.
9Дар рӯҳи худ ба хашм гирифтан шитоб накун,
чунки хашм дар синаи аблаҳон қарор меёбад.

10Нагӯй: «Чаро айёми қадим аз ҳозира беҳтар буд?»

Чунки дар ин бобат на аз рӯи ҳикмат савол медиҳӣ.

11Ҳикмат бо якҷоягии мерос хуб аст,
алалхусус барои бинандагони офтоб,

12Зеро, чунон ки одам дар сояи ҳикмат аст, дар сояи нуқра низ мебошад;
валекин бартарии дониш ин аст, ки ҳикмат ба соҳибони худ зиндагӣ мебахшад.

13Амали Худоро бубин:

зеро кист, ки тавонад он чиро, ки Ӯ каҷ кардааст, рост кунад+?

14Дар рӯзи нек хурсандӣ бикун,
ва дар рӯзи бад андеша намо,
ки Худо инро низ баробари он ба амал овардааст,
то ки одамизод баъд аз он натавонад чизеро дарьёбад.

15Дар айёми ҳеҷу пучи худ ҳамаро дидам: одиле ҳаст, ки дар адолати худ нобуд мешавад, ва шарире ҳаст, ки дар шарорати худ умри дароз мебинад+.

16Аз ҳад зиёд одил набош, ва берун аз андоза рафтори хирадмандона накун: чаро худро ба ҳалокат бирасонӣ?

17Аз ҳад зиёд ба шарорат дода нашав, ва аҳмақ набош: чаро бемаҳал бимирӣ+?

18Хуб мешавад, ки инро пайравӣ намоӣ ва аз он низ дасти худро накашӣ, зеро ҳар кӣ аз Худо тарсад, аз ҳамаи инҳо ҳазар мекунад.

19Ҳикмат хирадмандро бештар аз даҳ ҳокиме ки дар шаҳр бошанд, пурзӯртар мегардонад+.

20Дар асл одами одиле дар рӯи замин нест, ки некӣ кунад ва хатое содир нанамояд+.

21Ҳамчунин ба ҳамаи суханоне ки гуфта мешавад, диққат надеҳ, то ки ғуломи худро нашнавӣ, вақте ки вай дар ҳаққи ту лаънат мегӯяд+.

22Зеро дили ту дафъаи бисьёр донистааст, ки ту низ дар ҳаққи дигарон лаънат гуфтаӣ.

23Ҳамаи инро бо ҳикмат озмудам; гуфтам: «Ҳикмат хоҳам варзид»; валекин он аз ман дур аст.

24Он чи ҳаст, дур аст ва бағоят амиқ аст; пас кист, ки онро дарьёбад+?

25Ва ман бо дили худ ба он рӯ овардам, ки ҳикмат ва хулосаро дарк намоям ва тафтиш ва таҳқиқ кунам, то бидонам, ки то чӣ андоза шарорат аблаҳист ва ҳамоқат фисқу фуҷур аст+.

26Ва ман дарьёфтам, ки зан аз мамот талхтар аст, ки вай домҳост, ва дилаш тузоқҳост, ва дастҳояш завлонаҳост; касе ки дар назари Худо нек аст, аз вай раҳо хоҳад шуд, валекин хатокор ба доми вай хоҳад афтод+.

27Бубин, гуфт Воиз, инро дарьёфтам, вақте ки якояк шумурдам, то ки натиҷае дарьёбам.

28Дар сурате ки ҷони ман боз ҷустуҷӯ кард, ва ман наёфтам, — як мардро аз байни ҳазор нафар ёфтам, вале зане аз байни ҳамаи онҳо наёфтам.

29Аммо, бубин, фақат ҳаминро ёфтам, ки Худо одамизодро росткор офарид, валекин онҳо аз дунболи каҷкориҳои бисьёр рафтанд+.

БОБИ ҲАШТУМ

Хушо тарсгорони Худо ва онҳое ки ба ҳукуматдорон итоат мекунанд.

8^1Кист, ки тавонад мисли хирадманд бошад? Ва кист, ки таъбири ҳар чизро бидонад? Ҳикмати одамизод чеҳраи ӯро равшан мекунад, ва шиддати чеҳраи ӯ тағьир меёбад.

2Ман гуфтам: амри подшоҳро риоя намо, ба хотири савганде ки ба исми Худо ёд карда мешавад+.

3Ба рафтан аз пеши ӯ шитоб накун, дар кори бад истодагӣ накун, зеро ки ӯ ҳар чи хоҳад, мекунад+.

4Азбаски сухани подшоҳ тасаллут дорад, кист, ки ба ӯ бигӯяд: «Чӣ мекунӣ?»+

5Касе ки ҳукмро риоя намояд, чизи баде нахоҳад дид; вале дили хирадманд вақт ва доварии муносибро медонад.

6Зеро ки барои ҳар чиз вақт ва доварии муносибе ҳаст, ҳар чанд ки бадии одамизод бар вай гарон меояд,

7Зеро ӯ он чиро, ки воқеъ хоҳад шуд, намедонад, ва кист, ки анҷоми онро ба ӯ бигӯяд?

8Одамизод бар рӯҳи худ тасаллут надорад, то ки рӯҳро боздорад; ҳамчунин бар рӯзи мамот тасаллут надорад, ва чунон ки дар ин корзор ӯро раҳоӣ нест, шарорат низ соҳибашро халос намекунад.

9Ҳамаи инро дидам, ва дили худро ба ҳар коре ки дар таҳти офтоб карда мешавад, ниҳодам: бисьёр вақтҳо одам бар одам ба зарари вай ҳукмронӣ мекунад+.

10Ва ҳамчунин шариронро дидам, ки гӯронида шуданд, ва ба оромгоҳи худ расиданд; вале онҳое ки росткор буданд ва дар макони муқаддас омадурафт доштанд, дар шаҳр фаромӯш гардиданд. Ин низ ҳеҷу пуч аст!

11Азбаски фатво оид ба амали бад ба зудӣ иҷро намешавад, бинобар ин дили банӣ-одам барои бадкории онҳо пур аз ҷуръат мегардад.

12Агарчи хатокор сад бор бадӣ мекунад ва умри дароз мебинад, дар асл ман медонам, ки дар оқибат некӯӣ фақат барои тарсгорони Худо хоҳад буд, ки онҳо ба ростӣ аз Ӯ метарсанд;

13Валекин барои шарир некӯӣ нахоҳад буд, ва ӯ мисли соя умри дароз нахоҳад дид, чунки аз Худо наметарсад+.

14Чизҳои ҳеҷу пуче ҳаст, ки бар рӯи замин ба амал меояд: одилоне ҳастанд, ки подоши сазовори амали шарирон насибашон мешавад, ва шарироне ҳастанд, ки подоши сазовори амали одилон насибашон мешавад. Гуфтам, ки ин низ ҳеҷу пуч аст!+

15Пас ман айшу тарабро ситоиш кардам, ки барои одамизод дар таҳти офтоб чизе хубтар аз хӯрдан ва нӯшидан ва айшу тараб намудан нест; ва ин ӯро дар айёми зиндагии пурмеҳнаташ, ки Худо ба ӯ дар таҳти офтоб бахшидааст, ҳамроҳӣ мекунад+.

16Вақте ки дили худро ба он ниҳодам, ки ҳикматро дарьёбам ва корубореро, ки бар рӯи замин ба амал меояд, бубинам, дар сурате ки одамизод на шаб ва на рӯз хобро ба чашмони худ намебинад, —+

17Он гоҳ тамоми амали Худоро дидам, ки одамизод он амалеро, ки дар таҳти офтоб карда мешавад, наметавонад дарьёбад: ҳар чанд одамизод барои тадқиқи он меҳнат кунад, онро пай намебарад, ва ҳатто агар хирадманде бигӯяд, ки «медонам», ӯ наметавонад онро дарьёбад+.

БОБИ НӮҲУМ

Атоҳои Худоро бо шодӣ қабул намо ва иродаи Ӯро ба амал овар.

9^1Ҳамаи инро дар дили худ ниҳодам, то барои ман равшан шуд, ки одилон ва хирадмандон ва аъмоли онҳо дар дасти Худо мебошанд; ва одамизод намедонад, ки муҳаббат дар интизори ӯст ё нафрат.

2Ҳар чиз барои ҳама баробар аст: айни як воқеа барои одил ва шарир аст, барои нек ва пок ва палид аст, барои касест, ки забҳ мекунад, ва барои касест, ки забҳ намекунад; хоҳ нек бошад, хоҳ хатокор; хоҳ қасам ёд кунад, хоҳ аз қасам тарсад+.

3Дар ҳар коре ки дар таҳти офтоб карда мешавад, аз ҳама бадтар ин аст, ки айни як воқеа барои ҳама аст, бинобар ин дили банӣ-одам аз бадӣ пур аст, ва дар зиндагии онҳо фисқу фуҷур дар дили онҳост, ва пас аз он сӯи мурдаҳо мераванд.

4Касе ки дар миёни зиндаҳост, барои вай ҳанӯз умеде ҳаст, зеро ки саги зинда аз шери мурда беҳтар аст.

5Зиндаҳо медонанд, ки бояд бимиранд, вале мурдаҳо чизе намедонанд, ва барои онҳо дигар подоше нест, ҳатто зикрашон фаромӯш шудааст;+

6Ҳам муҳаббаташон, ҳам нафраташон ва ҳам рашкашон барбод рафтааст, ва дигар то абад барои онҳо аз ҳар коре ки дар таҳти офтоб карда мешавад, насибае нахоҳад буд.

7Пас бирав, нони худро бо хурсандӣ бихӯр ва шароби худро бо дилхушӣ бинӯш, модоме ки Худо ба аъмоли ту таваҷҷӯҳ мекунад+.

8Бигзор либосҳои ту ҳама вақт сафед бошад, ва равған бар сари ту кам нашавад.

9Дар тамоми айёми ҳаёти ҳеҷу пучи худ, ки Ӯ ба ту дар таҳти офтоб бахшидааст, яъне дар тамоми айёми ҳеҷу пучи худ, бо завҷае ки дӯст медорӣ, аз зиндагӣ лаззат бигир, зеро ки дар ҳаёт ва дар меҳнате ки дар таҳти офтоб мекунӣ, насибаи ту ҳамин аст.

10Ҳар коре ки карданаш аз дасти ту ояд, алоқадри қуввати худ бикун, зеро дар гӯр, ки ба он ҷо меравӣ, на амал ҳаст, на тафаккур, на дониш ва на ҳикмат+.

11Боз назар андохта, дар таҳти офтоб дидам, ки даводавӣ на аз барои сабукравон аст, ва корзор на аз барои баҳодурон аст, ва нон на аз барои хирадмандон аст, ва сарват на аз барои оқилон аст, ва меҳр на аз барои донишмандон аст; чунки вақти номусоид ва нокомӣ ба ҳамаи онҳо рӯй хоҳад дод.

12Илова бар ин одамизод низ вақти худро намедонад: чунон ки моҳиён ба тӯри ҳалокатовар банд мешаванд, ва паррандагон ба дом меафтанд, ончунон банӣ-одам ба вақти пуркулфат, ки ногаҳон ба сарашон меояд, гирифтор мешаванд+.

13Чунин ҳикматро низ дар таҳти офтоб дидам, ва он дар назари ман бузург аст:

14Шаҳри хурде буд, ва мардумаш кам буданд, ва подшоҳи бузурге назди он омад, ва онро иҳота намуд, ва манораҳои бузурге барои муҳосираи он барпо кард.

15Валекин дар он як марди бенавои хирадманд ёфт шуд, ва ӯ бо ҳикмати худ ин шаҳрро раҳо кард; аммо ҳеҷ кас он марди бенаворо ба ёд наовард.

16Ва ман гуфтам: ҳикмат беҳ аз зӯроварӣ; вале ҳикмати марди бенаво хор аст, ва суханонашро намешунаванд+.

17Суханони хирадмандонро, ки оромона гуфта мешавад, назар ба фарьёди ҳоким дар миёни аблаҳон бештар мешунаванд.

18Ҳикмат беҳ аз асбоби ҳарбу зарб; вале як хатокор некии бисьёрро нобуд мекунад+.

БОБИ ДАҲУМ

Ҳикмат ва беандешагӣ дар касони бузург ва касони ночиз.

10^1Магасҳои мурда равғани атторро бадбӯй ва фосид мекунанд; андак ҳамоқат аз ҳикмат ва ҷалол гаронтар аст.

2Дили хирадманд ӯро ба тарафи рост моил мекунад, вале дили аблаҳ — ба тарафи чап.

3Ва ҳамчунин, вақте ки аҳмақ роҳсипор мешавад, ақлаш камӣ мекунад, ва ӯ ба ҳар кас нишон медиҳад, ки ӯ аҳмақ аст.

4Агар ғазаби ҳоким бар ту аланга занад, макони худро тарк накун, зеро ки нармӣ хатоҳои бузургро ором мекунад+.

5Бадие ҳаст, ки дар таҳти офтоб дидам, аз қабили саҳве ки аз ҷониби ҳоким содир мешавад.

6Ҳамоқат ба мартабаҳои баланд мерасад, вале сарватдорон дар поён менишинанд.

7Ғуломонро бар аспон дидам, ва миронро, ки мисли ғуломон бар замин пиёда мегаштанд+.

8Касе ки чоҳ меканад, дар он меафтад, ва касе ки тавораро рахна мекунад, мор ӯро мегазад+.

9Касе ки сангҳоро мекашонад, аз онҳо захмдор мешавад; касе ки ҳезум мекафонад, аз онҳо ба сари худ хатар меоварад+.

10Агар оҳан кунд шавад, ва дами онро тез накунанд, бештар зӯр задан лозим меояд; вале ҳикмат барои муваффақият судманд аст.

11Агар мор пеш аз афсун газида бошад, афсунгар суд надорад+.

12Суханони даҳони хирадманд хуш аст, вале лабҳои аблаҳ худи ӯро фурӯ мебарад+.

13Ибтидои суханони даҳонаш ҳамоқат аст, ва интиҳои даҳонаш — ҷунуни сахт.

14Ва аҳмақ бисьёр сухан мегӯяд; одамизод он чиро, ки рӯй хоҳад дод, намедонад, ва кист, ки ӯро аз он чи баъд аз ӯ рӯй хоҳад дод, хабардор кунад+?

15Меҳнати аблаҳ ӯро хаста мекунад, ва ӯ намедонад, ки бо кадом роҳ ба шаҳр мераванд.

16Вой бар ҳоли ту, эй замин, вақте ки подшоҳи ту ҷавон аст, ва мирони ту тамоми шаб хӯрок мехӯранд!

17Хушбахт ҳастӣ, эй замин, вақте ки подшоҳи ту аз авлоди наҷибон аст, ва мирони ту дар сари вақт хӯрок мехӯранд, чунон ки мардони олимақомро муносиб аст, ва на аз рӯи одати бадмастон!+

18Аз боиси коҳилӣ сақф фурӯ меравад, ва ҳангоме ки дастҳоро дар бағал зада нишинанд, боми хона чак-чак мечакад.

19Барои кайфу сафо базм мекунанд, ва шароб ҳаёташонро шод мегардонад, ва нуқра ҳар чизро барояшон муҳайё менамояд+.

20Ҳатто дар хаёли худ ба подшоҳ лаънат нагӯй, ва дар хонаи хоби худ ба сарватдор лаънат нахон, чунки мурғи ҳаво овозатро хоҳад бурд, ва болдор суханонатро хабар хоҳад дод+.

БОБИ ЁЗДАҲУМ

Тухми худро бармаҳал бикор ва ғуссаро аз дил дур кун.

11^1Нони худро ба об парто, чунки пас аз рӯзҳои бисьёр онро хоҳӣ ёфт.

2Насибае ба ҳафт нафар ва низ ба ҳашт нафар бидеҳ, зеро намедонӣ, ки бар замин чӣ мусибате рӯй хоҳад дод.

3Агар абрҳо аз борон пур шавад, онро бар замин меборонад; ва агар дарахте ба тарафи ҷануб ва ё ба тарафи шимол афтад, дар ҳамон ҷо, ки дарахт афтода бошад, хоҳад монд.

4Касе ки ба бод нигоҳ мекунад, кишт нахоҳад кард, ва касе ки ба абрҳо назар медӯзад, дарав нахоҳад кард.

5Чунон ки ту намедонӣ, ки роҳи бод чӣ гуна аст, ё ҷанин дар батни зани ҳомила чӣ гуна ба вуҷуд меояд, ончунон амали Худоро, ки Офаринандаи ҳама аст, наметавонӣ бидонӣ+.

6Субҳидам тухми худро бикор, ва то шом ба дасти худ осоиш надеҳ, зеро намедонӣ, ки кадоме аз онҳо, ин ё он, муваффақият хоҳад ёфт, ё ки ҳар дуи онҳо баробар некӯ хоҳанд буд?

7Ва рӯшноӣ ширин аст, ва дидани офтоб барои чашмон хуш аст.

8Пас, ҳар чанд одамизод солҳои бисьёр зиндагӣ кунад, бояд дар ҳамаи онҳо айшу тараб намояд, вале айёми торикиро, ки бисьёр хоҳад буд, дар хотир дошта бошад: ҳар он чи хоҳад омад, ҳеҷу пуч аст!

9Эй ҷавон, дар наврасии худ айшу тараб намо, то ки дилат туро дар айёми ҷавонии ту шод гардонад; ва бо роҳҳои дили худ ва бо нигоҳи чашмони худ равона шав; вале бидон, ки барои ҳамаи ин туро Худо ба доварӣ хоҳад овард+.

10Ва ғуссаро аз дили худ берун намо, ва бадиро аз ҷисми худ дур андоз, зеро ки наврасӣ ва ҷавонӣ ҳеҷу пуч аст.

БОБИ ДУВОЗДАҲУМ

Муносибати оқилонаи инсони табиӣ нисбат ба Худо.

12^1Ва Офаринандаи худро дар айёми ҷавонии худ дар хотир нигоҳ дор, пеш аз он ки айёми бадӣ биёяд, ва солҳое фаро расад, ки ту бигӯӣ: «Маро аз онҳо ҳаловате нест»;+

2Пеш аз он ки офтоб ва рӯшноӣ ва моҳ ва ситорагон торик шаванд, ва баъд аз борон абрҳо баргардад; —+

3Дар рӯзе ки посбонҳои хона биларзанд, ва соҳибони қувват хам шаванд; ва дастоскунандагон дигар ос накунанд, чунки кам мондаанд; ва онҳое ки аз паси панҷараҳо нигоҳ мекунанд, хира шаванд;

4Ва дарҳои кӯча баста шавад, дар сурате ки садои осиё кам шунида шавад, ва аз овози гунҷишк кас бедор шавад, вале ҳамаи савтҳои суруд хомӯш гардад;+

5Аз баландӣ низ битарсанд ва дар роҳ хавотир кашанд; ва бодом шукуфта сафедпӯш шавад; ва малахе гаронӣ кунад; ва иштиҳо кӯр шавад. Ба ҳамин тариқ одамизод ба хонаи ҷовидонии худ меравад, ва дар кӯча навҳагарон гирд мегарданд;+

6Пеш аз он ки занҷири нуқра канда шавад, ва косаи тилло бишканад, ва кӯзаи сари чоҳ бикафад, ва чарх пора шуда дар чоҳ афтад;+

7Ва хок бар замин баргардад, ончунон ки буд; ва рӯҳ назди Худо, ки онро бахшида буд, баргардад+.

8«Ҳеҷу пуч аст, — гуфт Воиз, — ҳама чиз ҳеҷу пуч аст!»+

9Ба замми он ки Воиз хирадманд буд, боз донишро ба қавм омӯхт, ва тадқиқу тафтиш намуда, масалҳои зиёде тартиб дод+.

10Воиз саъй намуд, ки суханони дилписанд пайдо кунад, ва суханони ростиро ӯ аз самими қалб навишт.

11Суханони хирадмандон мисли халачӯбҳост ва мисли мехҳоест, ки сахт кӯфта шуда бошад; муаллифони маҷмӯаҳо аз ҷониби як чӯпонанд+.

12Ва он чи зиёда аз инҳост, эй писарам, аз он эҳтиёт намо: сохтани китобҳои бисьёр интиҳо надорад, ва тааммуқи бисьёр азияти ҷисм аст+.

Муносибати оқилонаи инсони тобеи шариат нисбат ба Худо.

13Хулосаи суханон комилан фаҳмост: аз Худо битарс ва аҳкоми Ӯро риоя намо, чунки ҳама чиз барои одамизод аз ҳамин иборат аст;+

14Зеро ки ҳар амалро Худо ба доварӣ хоҳад овард, ҳар амали ниҳониро низ, хоҳ нек бошад, хоҳ бад+.

+ 1:1 Воиз 1:12, Воиз 7:27, Воиз 12:8-10

+ 1:2 Айюб 7:6, Заб. 38:6-7, Заб. 143:4, Воиз 8:8, Рум. 8:20

+ 1:3 Воиз 2:11, Воиз 3:9, Воиз 5:15
+ 1:4 Заб. 103:5, Заб. 118:90
+ 1:5 Заб. 18:6
+ 1:7 Заб. 103:8-9
+ 1:8 Мас. 27:20
+ 1:9 Воиз 3:15
+ 1:11 Воиз 2:16
+ 1:13 Воиз 2:26, Воиз 3:10
+ 1:15 Воиз 7:13
+ 1:16 3 Подш. 3:12, 3 Подш. 4:29, Воиз 2:9
+ 1:18 Воиз 12:12
+ 2:2 Мас. 14:13
+ 2:4 3 Подш. 7:1, Сур. Сур. 8:11
+ 2:5 Сур. Сур. 4:16

+ 2:8 3 Подш. 9:28, 3 Подш. 10:10, 3 Подш. 10:14, 3 Подш. 11:3

+ 2:9 3 Подш. 3:12, 1 Вақ. 29:25, Воиз 1:16
+ 2:11 Воиз 1:3, Воиз 3:9, Воиз 5:15
+ 2:14 Заб. 48:11, Воиз 3:19, Воиз 9:2
+ 2:16 Воиз 1:11
+ 2:18 Заб. 38:7, Заб. 48:11
+ 2:23 Айюб 14:1

+ 2:24 Воиз 3:12-13, Воиз 5:18, Воиз 8:15, Воиз 5:18

+ 2:26 Воиз 1:13
+ 3:2 Ибр. 9:27
+ 3:4 Рум. 12:15
+ 3:7 Ҳас. 37:29, Ом. 5:13
+ 3:9 Воиз 1:3, Воиз 2:11, Воиз 5:15
+ 3:10 Ҳас. 3:19, Воиз 1:13, Воиз 2:26
+ 3:11 Воиз 8:17
+ 3:12 Воиз 2:24
+ 3:13 Воиз 2:24, Воиз 5:19
+ 3:15 Воиз 1:9
+ 3:17 Мат. 16:27, 2 Қӯр. 5:10
+ 3:18 Заб. 48:13, Заб. 48:21, Заб. 72:22
+ 3:19 Заб. 48:11, Воиз 2:14, Воиз 9:2
+ 3:20 Ҳас. 3:19, Воиз 12:7
+ 3:22 Воиз 2:24

+ 4:1 Воиз 9:11, Нав. 1:2, Айюб 35:9, Воиз 5:7

+ 4:2 Айюб 3:22, Воиз 7:1
+ 4:3 Айюб 3:16, Воиз 6:3
+ 4:5 Мас. 6:10-11, Мас. 24:33-34
+ 4:6 Мас. 15:16
+ 4:8 Воиз 1:8
+ 4:11 3 Подш. 1:2
+ 4:14 Ҳас. 41:14, Ҳас. 41:41-43
+ 4:17 Иш. 1:12, 1 Подш. 15:22, Мас. 15:8
+ 5:1 Мат. 6:7
+ 5:2 Мас. 10:19
+ 5:3 Заб. 49:14

+ 5:4 Иб. 5:4, Ад. 30:3, Так. Шар. 23:21, Мас. 20:25

+ 5:5 Аъм. 5:4
+ 5:6 Воиз 12:13
+ 5:7 Айюб 35:9, Воиз 3:16, Воиз 4:1
+ 5:12 Воиз 6:1
+ 5:14 Айюб 1:21
+ 5:15 Воиз 1:3, Воиз 2:11, Воиз 3:9
+ 5:18 Воиз 2:24
+ 6:1 Воиз 5:12
+ 6:2 Заб. 16:14, Заб. 72:7, Луқ. 12:20

+ 6:3 Иш. 14:20, Ирм. 8:2, Айюб 3:16, Воиз 4:3

+ 6:7 Мас. 16:26

+ 6:8 Воиз 2:15

+ 6:10 Воиз 1:10, Воиз 3:15, Айюб 9:32, Иш. 45:9, Рум. 9:20

+ 6:11 Воиз 5:2
+ 6:12 Айюб 8:9, Айюб 14:2
+ 7:1 Мас. 22:1, Воиз 4:2
+ 7:2 Заб. 89:12
+ 7:3 Мат. 5:4, Луқ. 6:21, 2 Қӯр. 7:10
+ 7:5 Мас. 15:31-32
+ 7:7 Так. Шар. 16:19, Мас. 17:8
+ 7:8 Мас. 14:29
+ 7:13 Айюб 12:14, Воиз 1:15
+ 7:15 Воиз 8:14
+ 7:17 Мас. 10:27
+ 7:19 Мас. 21:22, Воиз 9:16, Воиз 9:18

+ 7:20 3 Подш. 8:46, 2 Вак. 6:36, Заб. 142:2, Мас. 20:9, Яъқ. 3:2, 1 Юҳ. 1:8-10, Рум. 3:10

+ 7:21 Мас. 30:10
+ 7:24 Айюб 28:12
+ 7:25 Воиз 1:17
+ 7:26 Мас. 5:4, Мас. 22:14, Мас. 23:27
+ 7:29 Ҳас. 1:27, Ҳас. 3:6-7
+ 8:2 3 Подш. 2:43
+ 8:3 Воиз 10:4
+ 8:4 Айюб 9:12, Дон. 4:32
+ 8:9 Воиз 3:16, Воиз 4:1
+ 8:13 Айюб 14:2, Воиз 6:12
+ 8:14 Воиз 7:15
+ 8:15 Воиз 2:24
+ 8:16 Заб. 126:2
+ 8:17 Воиз 3:11

+ 9:2 Айюб 9:22, Заб. 48:11, Воиз 2:14, Воиз 3:19, Айюб 9:22

+ 9:5 Айюб 14:21, Заб. 30:13, Заб. 87:13, Иш. 26:14

+ 9:7 Воиз 2:24
+ 9:10 Заб. 6:6, Иш. 38:18
+ 9:12 Мас. 7:23
+ 9:16 Воиз 7:19
+ 9:18 Еҳ. 7:1
+ 10:4 Воиз 8:3
+ 10:7 Мас. 19:10
+ 10:8 Заб. 7:16, Мас. 26:27
+ 10:9 Так. Шар. 19:5
+ 10:11 Ирм. 8:17
+ 10:12 Заб. 63:8, Мас. 18:7
+ 10:14 Мас. 15:2
+ 10:17 Мас. 31:4
+ 10:19 Дов. 9:13, Заб. 103:15, Воиз 7:12
+ 10:20 Хур. 22:28
+ 11:5 Заб. 138:15

+ 11:9 Воиз 2:10, Воиз 9:7, Айюб 31:7, Воиз 12:14, 2 Қӯр. 5:10

+ 12:1 2 Подш. 19:35
+ 12:2 Иш. 5:30
+ 12:4 Заб. 140:3, Ирм. 25:10
+ 12:5 Айюб 17:13, Иш. 14:18
+ 12:6 Иш. 30:14

+ 12:7 Ҳас. 2:7, Ҳас. 3:19, Заб. 89:4, Воиз 3:20, Ад. 16:22, Айюб 34:14-15

+ 12:8 Воиз 1:2
+ 12:9 3 Подш. 4:31, Мас. 1:1
+ 12:11 Заб. 22:1, Заб. 79:2, Юҳ. 10:11
+ 12:12 Воиз 1:18
+ 12:13 Так. Шар. 6:2, Воиз 5:6

+ 12:14 1 Қӯр. 4:5, Воиз 11:9, 2 Қӯр. 5:10, Рум. 2:15-16

Суруди Сурудҳо

КИТОБИ

СУРУДИ СУРУДҲО

- 1
- 2
- 3
- 4
- 5
- 6
- 7
- 8

БОБИ ЯКУМ

Муоширати шодиёнаи домод ва арӯс.

1^1Суруди сурудҳо, ки аз они Сулаймон аст+.

2Кошки маро бо бӯсаҳои даҳони худ бибӯсад!

Зеро ки ишқбозиҳои ту аз шароб хубтар аст.

3Равғанҳои атрафшони ту барои бӯидан хуб аст;
исми ту мисли равғани атрафшони рехта мебошад;
бинобар ин дӯшизагон туро дӯст медоранд+.
4Маро аз қафои худ бикаш, то ки бидавем, —
подшоҳ маро ба ҳуҷраҳои худ овард, —
аз ту ба ваҷд оем ва шодӣ кунем,
ишқбозиҳои туро бештар аз шароб ситоиш намоем.

Туро сазоворона дӯст медоранд+.
5Эй духтарони Ерусалим!
Ман сиёҳ ҳастам, вале зебо,
мисли хаймаҳои Қедор,
мисли пардаҳои Сулаймон+.
6Ба он нигоҳ накунед, ки ман сиёҳтоб ҳастам,
зеро ки офтоб маро сӯзонд:
писарони модарам ба ман хашм гирифтанд,
маро дидбони токзорҳо карданд;
лекин токзори худро натавонистам дидбонӣ намоям.

7Эй он ки ҷонам туро дӯст медорад!

Ба ман бигӯй, ки дар куҷо мечаронӣ?

Пешингоҳон рамаро куҷо мехобонӣ?

Чаро назди рамаҳои рафиқони ту
мисли зани гумроҳе бошам+?

8Эй нозанинтарини занон!

Агар надонӣ,
аз паи рама берун ой,
ва бузғолаҳоятро
назди масканҳои чӯпонон бичарон+.

9Эй ёри ман! Туро ба аспе
ки дар аробаи фиръавн аст, монанд кардам+.

10Чӣ зебост рухсорҳои ту дар миёни зеварҳо,
гардани ту бо гарданбанд!

11Шилшилаҳои тилло бо пулакчаҳои нуқра барои ту хоҳем сохт+.

12То вақте ки подшоҳ бар нишемангоҳи худ буд,
сунбули ман роиҳаи худро медод+.

13Маҳбуби ман барои ман таблаи мур аст,
ки дар миёни пистонҳоям мехобад+.

14Маҳбуби ман барои ман шингили гули ҳиност,
ки дар токзорҳои Айн-Ҷадӣ месабзад+.

15Инак, ту нозанин ҳастӣ, эй ёри ман!

Инак, ту нозанин ҳастӣ! Чашмонат мисли чашмони кабӯтар аст+.

16Инак, ту нозанин ҳастӣ, эй маҳбуби ман!

Низ дилпазир ҳастӣ;
низ ҳаҷлаи мо сабзу хуррам аст.

17Болорҳои хонаи мо арзҳост;
вассаҳои мо сарвҳост+.

БОБИ ДУЮМ

Арӯс ба вохӯрӣ бо домод муштоқ аст.

2^1Ман наргиси Шорӯн,
савсани водиҳо ҳастам+.

2Чунон ки савсан дар миёни хорҳост,
ончунон ёри ман дар миёни духтарон аст.

3Чунон ки дарахти себ дар миёни дарахтони ҷангал аст,
ончунон маҳбуби ман дар миёни амрадон аст;
дар сояи ӯ бо иштиёқ нишастам,
ва меваи ӯ барои коми ман ширин аст+.

4Ӯ маро ба шаробхона овард,
ва байрақи ӯ бар сари ман муҳаббат аст.

5Маро бо кулчаҳои мавизӣ қувват бахшед,
маро бо себҳо тақвият диҳед!

Зеро ки ман барои муҳаббат бемор ҳастам+.

6Дасти чапаш дар таги сари ман аст,
ва дасти росташ маро ба оғӯш мекашад+.

7Эй духтарони Ерусалим!

Шуморо ба оҳувон ё ғизолони саҳро қасам медиҳам,
ки маҳбубамро, то вақте ки худаш хоҳад,
бедор накунед ва аз хоб нахезонед+.

8Овози маҳбуби ман аст!

Инак, ӯ меояд!

Бар кӯҳҳо ҷастухез мекунад,
бар талҳо мепарад.

9Маҳбуби ман мисли оҳу ё барраи ғизолон аст;
инак, ӯ дар пушти тавораи мо истодааст,
аз тирезаҳо назар меандозад,
аз равзанҳо менигарад+.

10Маҳбуби ман ба сухан оғоз намуда, ба ман гуфт:

«Эй ёри ман, эй нозанини ман,
бархез ва биё!
11Инак, зимистон гузашт,
борон аз бориш монда, абрҳо рафт.
12Муғчаҳо бар замин намудор шуд,
вақти хониши паррандагон расид,
ва овози қумрӣ дар кишвари мо шунида мешавад;+

13Дарахти анҷир бор гирифтааст,
ва токҳо ғӯра баста, роиҳаи хуш медиҳад.
Эй ёри ман, эй нозанини ман,
бархез ва биё!
14Эй кабӯтари ман, ки дар сӯрохҳои сахра,
дар ниҳонгоҳи суфакӯҳ қарор гирифтаӣ!
Чеҳраи худро ба ман нишон деҳ,
овози худро ба ман бишнавон,
зеро ки овози ту хуш аст,
ва чеҳраи ту зебост»+.
15Шағолҳоро — шағолҳои хурдеро,
ки ба токзорҳо зарар меоваранд, — барои мо
дастгир кунед, чунки токзорҳои мо ғӯра бастааст.

16Маҳбуби ман аз они ман аст, ва ман аз они ӯ;
ӯ дар миёни савсанҳо мечаронад+.
17То вақте ки субҳ бидамад,
ва сояҳо бигрезад, эй маҳбуби ман, баргард,
бар кӯҳпораҳо мисли оҳу ё барраи ғизолон бош+.

БОБИ СЕЮМ

Садоқатмандии ёр.

3^1Шабонгоҳ бар бистари худ ӯро,
ки ҷонам дӯст медорад, ҷустуҷӯ кардам;
ӯро ҷустуҷӯ кардам, вале ӯро наёфтам+.
2Пас, бархоста, дар шаҳр,
дар кӯчаҳо ва майдонҳо гардиш мекунам;
ӯро, ки ҷонам дӯст медорад, ҷустуҷӯ мекунам;
ӯро ҷустуҷӯ кардам, вале ӯро наёфтам.
3Посбонҳое ки дар шаҳр гаштугузор мекунанд,
маро ёфтанд.
«Оё ӯро, ки ҷонам дӯст медорад, дидаед?»+
4Навакак аз пеши онҳо гузашта будам,
ки ӯро, ки ҷонам дӯст медорад, ёфтам;
ӯро дошта гирифтам, ва ӯро сар надодам,
то вақте ки ӯро ба ҳавлии модари худ
ва ба ҳуҷраи волидаи худ овардам+.
5Эй духтарони Ерусалим!

Шуморо ба оҳувон ё ғизолони саҳро қасам медиҳам,
ки маҳбубамро, то вақте ки худаш хоҳад,
бедор накунед ва аз хоб нахезонед+.
6Ин кист, ки аз биёбон
мисли сутунҳои дуд сууд менамояд,
ва аз бухури мур ва лодан
ва ҳар навъ хокаи атрафшони резаворфурӯш муаттар шудааст+?

7Инак тахти равони Сулаймон!
Шаст нафар паҳлавонон дар гирди он,
аз паҳлавонони Исроил.
8Ҳамаи онҳо шамшердор
ва ҷангозмуда мебошанд;
шамшери ҳар яке,
аз бими шаб, бар рони ӯст+.
9Сулаймони подшоҳ тахти равоне барои худ
аз дарахтони Лубнон сохтааст;
10Сутунҳои онро аз нуқра,
соябони онро аз тилло,
нишемангоҳи онро аз арғувон сохтааст;
даруни он бо муҳаббати
духтарони Ерусалим ороиш ёфтааст.
11Эй духтарони Сион!
Берун оед ва Сулаймони подшоҳро бубинед,
бо тоҷе ки модараш дар рӯзи тӯи арӯсии ӯ,
ва дар рӯзи шодмонии дили ӯ
бар сари ӯ ниҳодааст.

БОБИ ЧОРУМ

Домод дар бораи фазилатҳои арӯс сухан меронад.

4^1Инак, ту нозанин ҳастӣ, эй ёри ман!

Инак, ту нозанин ҳастӣ!

Чашмонат аз пушти бурқаи ту мисли чашмони кабӯтар аст;
мӯйҳоят мисли рамаи бузҳоест,
ки аз кӯҳи Ҷилъод мавҷзанон фурӯд меоянд+.
2Дандонҳоят мисли рамаи мешҳои пашмбуридаест,
ки аз шустан баромадаанд,
ва ҳамаашон экизаквор ҷуфт-ҷуфт мебошанд,
ва нуқсоне дар онҳо нест+.
3Лабҳоят мисли риштаи қирмизӣ аст,
ва даҳонат зебост;
рухсорҳоят аз пушти бурқаи ту
мисли нимаҳои анор аст+.
4Гарданат мисли бурҷи Довуд аст,
ки барои кӯрхона бино ёфтааст;
ҳазор сипар, — ҳамаи сипарҳои паҳлавонон, —
бар он овезон аст.
5Ду пистонат мисли ду оҳубараи
экизаки модаоҳу мебошад,
ки дар миёни савсанҳо мечаранд+.
6То вақте ки субҳ бидамад,
ва сояҳо бигрезад, ба кӯҳи мур
ва ба тали лодан хоҳам рафт+.
7Ту сар то по нозанин ҳастӣ, эй ёри ман!
Ва нуқсоне дар ту нест.
8Аз Лубнон бо ман, эй арӯс,
аз Лубнон бо ман биё!
Аз қуллаи Амона,
аз қуллаи Сенир ва Ҳермӯн,
аз лонаҳои шерон,
аз кӯҳҳои баброн назар андоз+.
9Дили маро рабудаӣ, эй хоҳар ва арӯси ман!
Бо як нигоҳи чашмони худ,
бо як тавқе ки бар гардани туст, дили маро рабудаӣ+.

10Чӣ хуш аст ишқбозиҳои ту, эй хоҳар ва арӯси ман!

Чӣ хубтар аст ишқбозиҳои ту аз шароб,
ва роиҳаи равғанҳои атрафшони ту
аз тамоми атриёт!+
11Аз лабҳоят шаҳд мечакад, эй арӯс!
Асал ва шир дар таҳти забони туст,
ва роиҳаи пероҳанат мисли роиҳаи Лубнон аст+.
12Хоҳар ва арӯси ман боғи дарбаста,
чашмаи қуфлкарда, манбаи мӯҳрзада мебошад.

13Ниҳолҳоят фирдавси анорҳост бо дарахтони меваи хуштаъм;
гулҳои ҳиност бо сунбулҳо;+
14Сунбул ва заъфар, наи атрогин ва дорчин
аст бо ҳар навъ дарахтони лодан;
мур ва уд аст бо ҳар гуна атриёти сара.
15Чашмаи боғот
ва чоҳи оби зинда аст,
ки аз Лубнон ҷорист+.

Ҷавоби арӯс.

16Эй боди шимолӣ, бархез!

В-эй боди ҷанубӣ, биё!

Бар боғи ман биваз,
то ки атрҳояш паҳн шавад,
маҳбуби ман ба боғи худ биёяд
ва меваҳои хуштаъми худро бихӯрад+.

БОБИ ПАНҶУМ

Овози домод.

5^1Ба боги худ омадам, эй хоҳар ва арӯси ман!

Мури худро бо атри худ чидам, шони худро бо асали худ хӯрдам,
шароби худро бо шири худ нӯшидам.

Эй ёрон, бихӯред!

Эй маҳбубон, бинӯшед ва маст шавед!+

Арӯс аз фироқ андӯҳгин аст ва ҷамоли домодро ситоиш мекунад.

2Ман дар хоб ҳастам, вале дилам бедор аст;
садое шунидам: маҳбуби ман дарро мекӯбад.

«Барои ман бикшо, эй хоҳари ман, эй ёри ман,
эй кабӯтари ман, эй покизаи ман!

Чунки сарам аз шабнам,
ва зулфҳоям аз рутубати шаб пур аст»+.

3Пероҳанамро кашидаам;
чӣ гуна онро бипӯшам?

Пойҳоямро шустаам;
чӣ гуна онҳоро чиркин кунам?

4Маҳбуби ман дасташро аз сӯрохи дар дароз кард,
ва дилам барои ӯ биошуфт.

5Ман бархостам, то ки барои маҳбуби худ бикшоям,
ва аз дастам мур чакид,
ва аз ангуштҳоям мури
покиза бар дастаи қуфл чакид.
6Ман барои маҳбуби худ кушодам,
вале маҳбуби ман сар тофта рафта буд.
Вақте ки сухан гуфт, ҷонам дар изтироб афтод;
ӯро ҷустуҷӯ кардам, вале ӯро наёфтам;
ӯро ҷеғ задам, вале ба ман ҷавоб нагардонд+.
7Посбонҳое ки дар шаҳр гаштугузор мекунанд,
маро ёфтанд;
маро заданд, маро захмдор карданд;
посбонҳои ҳисорҳо сарандози маро аз сарам кашида гирифтанд+.

8Эй духтарони Ерусалим!

Шуморо қасам медиҳам,
ки агар маҳбуби маро биёбед, ба ӯ бигӯед,
ки ман барои муҳаббат бемор ҳастам+.

9«Маҳбуби ту аз маҳбубони дигар чӣ хубӣ дорад,
эй нозанинтарини занон?

Маҳбуби ту аз маҳбубони дигар чӣ бартарӣ дорад,
ки моро чунин қасам медиҳӣ?»+
10Маҳбуби ман сафедпӯст ва сурхрухсор аст,
бар беваре баланд бардошта шудааст.
11Сари ӯ зари сурхи холис аст;
зулфҳояш марғӯладор
ва мисли зоғ сиёҳ аст.
12Чашмонаш мисли кабӯтарони
назди маҷроҳои об аст,
ки дар шир ғусл мекунанд
ва бар ҷӯйбори пуроб менишинанд+.
13Рухсорҳояш пуштаҳои райҳон,
парваришгоҳи гиёҳҳои атрафшон аст;
лабҳояш савсанҳост,
ки аз онҳо мури покиза мечакад.
14Дастҳояш лӯлаҳои тиллост,
ки бо забарҷад мурассаъ шудааст;
баданаш ҳайкале аз оҷ аст,
ки аз ёқути кабуд хотамкорӣ дорад.
15Соқҳояш сутунҳои мармар аст,
ки бар пояҳои зари холис таъсис ёфтааст;
шамоилаш мисли Лубнон аст,
мисли арз боҳашамат аст.
16Даҳонаш ширинсухан аст,
ва ӯ сар то по фаттон аст;
чунин аст маҳбуби ман, ва чунин аст ёри ман,
эй духтарони Ерусалим!

БОБИ ШАШУМ

Шодии дидор.

6^1Маҳбуби ту куҷо рафтааст,
эй нозанинтарини занон?

Маҳбуби ту ба куҷо рӯ овардааст?

Ӯро бо ту ҷустуҷӯ хоҳем кард+.

2Маҳбуби ман ба боғи худ,
ба пуштаҳои райҳон фурӯд омадааст,
то ки дар боғот бичаронад
ва савсанҳо бичинад+.

3Ман аз они маҳбуби худ ҳастам, ва маҳбуби ман аз они ман аст;
ӯ дар миёни савсанҳо мечаронад+.
4Эй ёри ман! Ту мисли Тирсо нозанин,
мисли Ерусалим зебо
ва мисли фавҷҳои байрақдор саҳмгин ҳастӣ.
5Чашмонатро аз ман дур соз,
чунки онҳо маро ба ҳаяҷон меоваранд;
мӯйҳоят мисли рамаи бузҳоест,
ки аз Ҷилъод мавҷмонанд фурӯд меоянд+.
6Дандонҳоят мисли рамаи мешҳоест,
ки аз шустан баромадаанд,
ва ҳамаашон экизаквор ҷуфт-ҷуфт мебошанд,
ва нуқсоне дар онҳо нест+.
7Рухсорҳоят аз пушти бурқаи ту
мисли нимаҳои анор аст+.

8Агарчи шаст нафар маликаҳо ва ҳаштод нафар сурриягон ҳастанд,
ва дӯшизагон сону шумор надоранд,

9Лекин кабӯтари ман, покизаи ман ягона аст:

ӯ ягонаи модари худ,
мумтози волидаи худ мебошад.

Духтарон ӯро диданд ва ҳамду сано ба ӯ хонданд,
маликаҳо ва сурриягон ӯро ситоиш карданд.

10«Ин кист, ки мисли шафақи субҳ дурахшон аст,
мисли моҳ нозанин аст,
мисли офтоб тобон аст,
мисли фавҷҳои байрақдор саҳмгин аст?»
11Ба боғи чормағз фурӯд омадам,
то ки сабзазори водиро тамошо кунам,
то бубинам, ки оё ток гул кардааст,
ва оё анор муғҷа кушодааст+?
12Надонистам, ки ҷони ман чӣ гуна маро
ба аробаҳои наҷибони қавми ман ҷазб намуд.

БОБИ ҲАФТУМ

Муоширати дӯстона.

7^1Баргард, баргард, эй Шуламит!
Баргард, баргард, то ки ба ту назар кунем.
Ба Шуламит чӣ назар мекунед,
вақте ки ӯ дар миёни ду лашкаргоҳ мерақсад?
2Чӣ зебост пойҳоят дар кафшҳо,
эй духтари наҷиб! Суринҳоят мисли зеварҳост,
ки амали дастҳои санъатгар аст.
3Нофат косаи мудаввар аст,
ки шароби дорувордор дар он камӣ намекунад.
Батнат хирмани гандум аст,
ки бо савсанҳо ороиш ёфтааст.
4Ду пистонат мисли ду оҳубараи
экизаки модаоҳу мебошад+.
5Гарданат мисли бурҷи оҷ аст;
чашмонат мисли ҳавзҳои Ҳешбӯн
дар назди дарвозаи Батрабим аст;
биниат мисли бурҷи Лубнон аст,
ки ба сӯи Димишқ нигаронида шудааст.
6Сарат бар ту мисли Кармил аст,
ва кокули сарат мисли арғувон аст;
подшоҳ ба турраҳояш гирифтор шудааст.
7Чӣ нозанин ҳастӣ ва чӣ дилпазир,
эй маҳбуба, дар ҳаловатҳо!
8Ин қоматат ба нахл монанд аст,
ва пистонҳоят — ба шингилҳои меваи он.
9Гуфтам, ки бар нахл баромада,
навдаҳояшро нигоҳ хоҳам дошт;
ва пистонҳоят мисли шингилҳои ангур хоҳад буд,
ва роиҳаи нафасат — мисли себҳо,
10Ва даҳонат — мисли шароби ноб.
Он ба гулӯи маҳбуби ман бемалол фурӯ меравад,
лабҳои хуфтагонро ба ҳаракат меоварад.
11Ман аз они маҳбуби худ ҳастам,
ва иштиёқи ӯ бар ман аст+.
12Биё, эй маҳбуби ман, ба сайри саҳро бароем,
дар деҳот шаб гузаронем,
13Бомдодон ба токзорҳо биравем:
бубинем, ки оё ток гул карда,
ғӯра бастааст
ва оё анорҳо муғҷа кушодааст?
Дар он ҷо ишқбозиҳоямро ба ту хоҳам бахшид+.
14Роиҳаи меҳргиёҳҳо меояд,
ва назди дарҳои мо ҳар навъ меваҳои хуштаъми тару тоза
ва кӯҳна мавҷуд аст:

онҳоро барои ту, эй маҳбуби ман, саришта кардаам.

БОБИ ҲАШТУМ

Садоқатмандии абадии пайвандшудагон.

8^1Кошки ту барои ман бародаре
ки пистонҳои модари маро макидааст, мебудӣ!

Он гоҳ, дар берун бо ту вохӯрда, туро мебӯсидам,
ва маро мазаммат намекарданд;

2Барои ту роҳбалад мешудам ва туро
ба хонаи модарам меовардам, ки вай маро таълим додааст;
туро аз шароби дорувордор, аз шарбати анори худ менӯшонидам+.

3Дасти чапаш дар таги сари ман аст,
ва дасти росташ маро ба оғӯш мекашад+.

4Эй духтарони Ерусалим!

Шуморо қасам медиҳам,
ки маҳбубамро, то вақте ки худаш хоҳад,
бедор накунед ва аз хоб нахезонед+.

5Ин кист, ки аз биёбон, бар маҳбуби худ такья карда,
сууд менамояд?
Дар таги дарахти себ туро бедор кардам;
он ҷо модарат туро зоидааст+.
6Маро мисли мӯҳре бар дили худ,
мисли мӯҳре бар бозуи худ бигузор;
зеро ки муҳаббат мисли марг пурзӯр аст,
ва рашки он мисли дӯзах бераҳм аст;
барқҳои он барқҳои оташ аст,
алангаи илоҳист+.

7Обҳои бисьёр наметавонад муҳаббатро хомӯш кунад,
ва наҳрҳо наметавонад онро фурӯ нишонад.
Агар касе тамоми сарвати хонаи худро барои
муҳаббат бидиҳад,
аз ӯ албатта нафрат хоҳанд кард.
8Моро хоҳари хурде ҳаст,
Ва ӯ пистон надорад;
бо хоҳари худ чӣ кор кунем,
вақте ки ӯро хостгор шаванд?
9Агар ӯ ҳисор мебуд,
назди ӯ кӯшки нуқра бино мекардем;
ва агар ӯ дарвоза мебуд,
бар вай ғалақае аз чӯби арз мехкӯб мекардем.

10Ман ҳисор ҳастам, ва пистонҳоям мисли бурҷҳост;
бинобар ин дар назари ӯ мисли чашмаи саодат будам.

11Сулаймон токзоре дар Баал-Ҳамӯн дошт;
токзорро ба дидбонон супурд;
ҳар кас барои меваи он ҳазор нуқра медод+.

12Аммо токзори ман назди ман аст.

Барои ту, эй Сулаймон, ҳазор,
ва барои дидбонони меваи он дусад хоҳад буд+.

13Эй он ки дар боғот менишинӣ!

Рафиқон ба овози ту гӯш медиҳанд;
онро ба ман бишнавон!

14Бигрез, эй маҳбуби ман!

Ва мисли оҳу ё барраи ғизолон
бар кӯҳҳои атриёт бош+.

+ 1:1 3 Подш. 4:32, Сур. Сур. 4:10
+ 1:3 Воиз 7:1
+ 1:4 Заб. 118:32, Заб. 44:14-15

+ 1:5 Сур. Сур. 2:14, Сур. Сур. 4:3, Сур. Сур. 6:4, Заб. 119:5, Иш. 60:7

+ 1:7 Заб. 22:1, Заб. 79:2, Воиз 12:11, Юҳ. 10:11

+ 1:8 Сур. Сур. 5:9, Сур. Сур. 6:1
+ 1:9 2 Вак. 1:16-17
+ 1:11 Ҳиз. 16:11-14
+ 1:12 Сур. Сур. 4:13-14
+ 1:13 Заб. 44:9, Юҳ. 19:39
+ 1:14 Еҳ. 15:62, Сур. Сур. 4:13
+ 1:15 Сур. Сур. 4:1, Сур. Сур. 5:12
+ 1:17 Иш. 37:24
+ 2:1 1 Вақ. 5:16, Аъм. 9:35
+ 2:3 Иш. 25:4, Иш. 32:2
+ 2:5 Сур. Сур. 5:8
+ 2:6 Так. Шар. 33:27, Сур. Сур. 8:3

+ 2:7 Сур. Сур. 3:5, Сур. Сур. 5:8, Сур. Сур. 8:4

+ 2:9 2 Подш. 2:18, Сур. Сур. 8:14
+ 2:12 2 Подш. 23:4
+ 2:14 Заб. 73:19, Ирм. 48:28
+ 2:16 Сур. Сур. 7:11, Сур. Сур. 6:3
+ 2:17 Сур. Сур. 4:6
+ 3:1 Иш. 26:9, Сур. Сур. 5:6
+ 3:3 Сур. Сур. 5:7
+ 3:4 Сур. Сур. 8:2
+ 3:5 Сур. Сур. 5:8, Сур. Сур. 8:4

+ 3:6 Сур. Сур. 8:5, Сур. Сур. 4:6, Сур. Сур. 4:14

+ 3:8 Заб. 44:4, Заб. 90:5

+ 4:1 Сур. Сур. 6:7, Сур. Сур. 1:15, Сур. Сур. 5:12, Мик. 7:14, Сур. Сур. 6:5

+ 4:2 Сур. Сур. 6:6
+ 4:3 Сур. Сур. 6:7
+ 4:5 Сур. Сур. 7:4
+ 4:6 Сур. Сур. 2:17, Сур. Сур. 3:6
+ 4:8 Так. Шар. 3:9
+ 4:9 Сур. Сур. 5:1, Сур. Сур. 5:2
+ 4:10 Сур. Сур. 1:1-2
+ 4:11 Мас. 24:13
+ 4:13 Сур. Сур. 1:12, Сур. Сур. 1:14
+ 4:15 Мас. 5:15-18
+ 4:16 Воиз 2:5
+ 5:1 Сур. Сур. 4:9, Сур. Сур. 4:14, Мас. 9:5
+ 5:2 Ваҳй 3:20
+ 5:6 Мас. 1:28
+ 5:7 Сур. Сур. 3:3

+ 5:8 Сур. Сур. 2:5, Сур. Сур. 2:7, Сур. Сур. 3:5, Сур. Сур. 8:4

+ 5:9 Сур. Сур. 1:8, Сур. Сур. 6:1
+ 5:12 Сур. Сур. 1:15, Сур. Сур. 4:1
+ 6:1 Сур. Сур. 1:8, Сур. Сур. 5:9
+ 6:2 Сур. Сур. 4:16, Сур. Сур. 5:1
+ 6:3 Сур. Сур. 7:10, Сур. Сур. 2:16
+ 6:5 Мик. 7:14, Сур. Сур. 4:1
+ 6:6 Сур. Сур. 4:2
+ 6:7 Сур. Сур. 4:3
+ 6:11 Сур. Сур. 7:13
+ 7:4 Сур. Сур. 4:5
+ 7:11 Сур. Сур. 2:16
+ 7:13 Сур. Сур. 6:11
+ 8:2 Сур. Сур. 3:4, Мас. 9:2, Сур. Сур. 5:1
+ 8:3 Сур. Сур. 2:6

+ 8:4 Сур. Сур. 2:7, Сур. Сур. 3:5, Сур. Сур. 5:8

+ 8:5 Сур. Сур. 3:6

+ 8:6 Ирм. 22:24, Ҳаҷ. 2:23, Рум. 8:35, Мас. 6:34, Так. Шар. 4:24

+ 8:11 Воиз 2:4
+ 8:12 Мас. 27:18
+ 8:14 Сур. Сур. 2:9, Сур. Сур. 2:17

Ишаъё

КИТОБИ

ИШАЪЁИ НАБӢ

1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31
32
33
34
35
36
37
38
39
40
41
42
43
44
45
46
47
48
49
50
51
52
53
54
55
56
57
58
59
60
61
62
63
64
65
66

БОБИ ЯКУМ

Аз Худо ҷудо шудани Исроил.

1^1Рӯъёи Ишаъё ибни Омӯс, ки онро дар бораи Яҳудо ва Ерусалим дар айёми Узиё, Ютом, Оҳоз ва Ҳизқиё, подшоҳони Яҳудо, дидааст+.

2Эй осмон, бишнав, ва эй замин, гӯш андоз,
чунки Худованд сухан меронад:

«Писаронро парвариш додам ва ба воя расонидам,
вале онҳо бар зидди Ман исьён карданд+.
3Барзагов молики худро,
ва хар охури соҳиби худро мешиносад,
аммо Исроил намешиносад:
қавми Ман фаҳм намекунанд»+.
4Эй вой бар халқи хатокор,
бар қавме ки зери бори гуноҳ мондаанд,
бар насли бадкешон,
бар писарони каҷрафтор!
Худовандро тарк кардаанд,
Куддуси Исроилро хор доштаанд,
ақиб гаштаанд.
5Чаро боз зарбу лат хӯред,
чун маъсиятро давом диҳед?
Тамоми сар дарднок аст,
ва тамоми дил садчок.
6Аз кафи по то фарқи сар
дар ӯ ҷои сиҳате нест:
ҷароҳат ва реш ва захми хуншор,
ки на пок карда шудааст,
на баста шудааст ва на бо равған нарм
гардонида шудааст+.
7Замини шумо харобазор гардидааст;
шаҳрҳои шумо ба оташ сӯхтааст;
саҳроҳои шуморо дар пеши назари шумо
бегонаҳо мехӯранд,
ва харобӣ асари торумори бегонаҳост+.
8Ва духтари Сион мисли чайлае дар токзор,
мисли чатре дар полиз, мисли шаҳри
муҳосирашудае мебошад.
9Агар Худованди лашкарҳо бақияи
андаке барои мо намегузошт,
мо мисли Садӯм мешудем
ва ба Амӯро монандӣ медоштем+.
10Эй мирони Садӯм!
Сухани Худовандро бишнавед.
Эй қавми Амӯро!
Ба шариати Худои мо гӯш андозед+.

11«Қурбониҳои бисьёри шумо ба Ман чӣ лозим аст?

— мегӯяд Худованд. —
Аз қурбониҳои сӯхтании қӯчқорҳо
ва чарбуи парвориён сер шудаам,
ва ба хуни нарговҳо, гӯсфандҳо ва такаҳо
рағбат надорам+.

12Вақте ки меоед, то ба ҳузури Ман ҳозир шавед,
кист, ки аз шумо талабида бошад, ки саҳнҳои
Маро поймол кунед+?
13Ҳадияи бекора дигар набиёред;
бухур барои Ман зишт аст;
навмоҳ ва шанбе ва анҷуман низ:

ба хабосат ва маҷлиси идона наметавонам тоқат оварам+.

14Аз навмоҳҳо ва идҳои шумо ҷони Ман нафрат дорад;
онҳо барои Ман бори гарон аст,
ки аз бардоштанаш тоқатам тоқ шудааст.
15Ва ҳангоме ки дастҳои худро дароз мекунед,
чашмони Худро аз шумо мепӯшам;
дуоро афзун кунед ҳам,
намешунавам,
чунки дастҳои шумо пур аз хун аст+.
16Шустушӯй кунед, пок шавед;
аъмоли бади худро аз чашмони Ман дур созед;
аз бадкирдорӣ даст кашед+.
17Некӯкориро таълим гиред;
толиби адлу инсоф бошед;
ба мазлум халосӣ диҳед;
ба ятим додгарӣ намоед;
бевазанро ҳимоят кунед»+.
18«Биёед исбот намоем,
— мегӯяд Худованд, —
агар гуноҳҳои шумо мисли қирмиз бошад,
мисли барф сафед хоҳад шуд;
агар мисли арғувон сурх бошад,
мисли пашм хоҳад шуд+.
19Агар орзуманд бошед ва бишнавед,
неъматҳои заминро хоҳед хӯрд+.
20Вале агар сар печида, муқобилат кунед,
шамшер шуморо хоҳад хӯрд:
зеро ки даҳони Худованд чунин мегӯяд»+.
21Пойтахти амин чӣ гуна зинокор шудааст!
Вай аз инсоф пур буд,
дар вай адолат сокин буд,
вале алҳол — қотилон!+
22Нуқраи ту ба ғаш табдил ёфтааст;
шароби ту бо об омехта шудааст+.
23Мирони ту худсар шуда,
шарики дуздон гардидаанд;
ҳар яке аз онҳо ришваро дӯст медоранд
ва аз паи бахшишҳо медаванд;
ба ятим додгарӣ намекунанд,
ва даъвои бевазан назди онҳо намеояд+.
24Бинобар ин Худованд, Худованди лашкарҳо,
Неруманди Исроил мегӯяд:
«Ҳой, Ман аз шикасти адуёни Худ қаноат
ҳосил хоҳам кард
ва аз душманони Худ интиқом хоҳам гирифт!+

Огоҳӣ додан ва даъват кардан ба тавба.

25Ва дасти Худро бар ту хоҳам баргардонид,
ва ғашши туро чун дар ишқор тоза хоҳам кард,
ва тамоми нопокии туро дур хоҳам сохт+.
26Ва доварони туро мисли пештара
ва мушовирони туро мисли аввала хоҳам
баргардонид;
пас аз он ту „Шаҳри адолат,
пойтахти амин“ хонда хоҳӣ шуд»+.
27Сион ба василаи инсоф наҷот хоҳад ёфт,
ва тавбакунандагонаш — ба василаи адолат.

28Ва осиёну хатокорон саросар шикаст хоҳанд хӯрд,
ва онҳое ки Худовандро тарк кардаанд,
маҳв хоҳанд шуд+.
29Зеро онҳо аз дарахтони пистае ки шумо орзу
карда будед, хиҷил хоҳанд шуд,
ва аз боғҳое ки шумо баргузида будед, нангин хоҳанд гашт+.

30Зеро шумо мисли дарахти пистае ки баргҳояш
пажмурда шуда бошад,
ва мисли боғе ки об надошта бошад, хоҳед шуд+.

31Ва зӯровар ба пӯстлохи катон,
ва амалаш ба шарорае мубаддал хоҳад
шуд,
ва ҳар дуяшон якҷоя хоҳанд сӯхт,
ва оташкуше нахоҳад буд+.

БОБИ ДУЮМ

Ваъда дар бораи айёми охир.

2^1•Каломе ки Ишаъё ибни Омӯс дар бораи Яҳудо ва Ерусалим дар рӯъё дидааст.

2Ва дар айёми охир воқеъ хоҳад шуд,
ки кӯҳи хонаи Худованд
бар сари кӯҳҳо барқарор хоҳад гардид,
ва аз теппаҳо баланд хоҳад шуд,
ва ҳамаи халқҳо сӯи он равона хоҳанд шуд.

3Ва қавмҳои бисьёр роҳсипор шуда, хоҳанд гуфт:

«Биёед, ба кӯҳи Худованд,
ба хонаи Худои Яъқуб бароем,
то ки Ӯ тариқҳои Худро ба мо таълим диҳад,
ва мо ба роҳҳои Ӯ равона шавем».
Зеро шариат аз Сион,
ва каломи Худованд аз Ерусалим хоҳад баромад+.

4Ва Ӯ дар миёни халқҳо доварӣ хоҳад кард,
ва қавмҳои бисьёрро танбеҳ хоҳад намуд;
ва онҳо шамшерҳои худро ба амочҳо, ва найзаҳои
худро ба досколаҳо табдил хоҳанд дод;
ва халқе бар халқе шамшер нахоҳанд кашид,
ва ҷангро дигар таълим нахоҳанд гирифт+.

Пеш аз баракат ҷазо меояд.

5Эй хонадони Яъқуб! Биеёд, дар нури Худованд
роҳ равем+.

6Зеро Ту қавми Худ, хонадони Яъқубро тарк кардаӣ,
чунки онҳо аз расму оини шарқӣ пур шудаанд,
ва мисли фалиштиён фол мекушоянд,
ва бо зодагони бегонаҳо қонеъ мешаванд.
7Ва замини вай аз нуқра ва тилло пур шудааст;
ва хазоини вай интиҳо надорад;
ва замини вай аз аспон пур шудааст,
ва аробаҳои вай интиҳо надорад;+
8Ва замини вай аз бутҳо пур шудааст:
онҳо ба амали дастҳои худ,
ба он чи ангуштҳошон сохтааст, саҷда мекунанд+.

9Ва инсон сарпаст,
ва мард залил шудааст;
ва Ту онҳоро нахоҳӣ омурзид!

10Аз тарси Худованд ва аз шавкати кибриёи Ӯ ба
кӯҳпора дохил шав,
ва худро дар хок пинҳон кун+.
11Чашмони ҳавобаланди инсон залил
ва ғурури мардон паст хоҳад шуд,
ва танҳо Худованд дар он рӯз баланд хоҳад буд+.

12Зеро аз ҷониби Худованди лашкарҳо рӯзест,
ки бар ҳар чизи ҳавобаланд ва мағрур хоҳад омад,
ва бар ҳар чизи сарбаланд,

— ва он паст хоҳад шуд, —

13Ва бар ҳамаи арзҳои сиҳӣ ва сарбаланди Лубнон,
ва бар ҳамаи булутҳои Бошон,+
14Ва бар ҳамаи кӯҳҳои саркаш,
ва бар ҳамаи теппаҳои сарбаланд,
15Ва бар ҳар бурҷи баланд,
ва бар ҳар ҳисори мустаҳкам,
16Ва бар ҳамаи киштиҳои Таршиш,
ва бар ҳамаи зеварҳои назаррабо+.
17Ва ҳавобаландии инсон паст,
ва ғурури мардон залил хоҳад шуд,
ва танҳо Худованд дар он рӯз баланд хоҳад буд.

18Ва бутҳо тамоман маҳв хоҳад шуд.
19Ва мардум ба мағораҳои кӯҳпораҳо
ва ба сӯрохҳои хок дохил хоҳанд шуд,
аз сабаби тарси Худованд
ва аз шавкати кибриёи Ӯ,
вақте ки Ӯ бархезад, то заминро вожгун созад+.

20Дар он рӯз инсон бутҳои нуқра ва бутҳои
тиллои худро,
ки барои парастиши худ сохтааст,
ба кӯрмушҳо ва кӯршабпаракҳо хоҳад партофт,+
21То ки мардум ба ғорҳои кӯҳпораҳо
ва ба дутаҳиҳои байни сахраҳо дохил шаванд,
аз сабаби тарси Худованд ва аз шавкати кибриёи Ӯ,
вақте ки Ӯ бархезад, то заминро вожгун созад.

22Шумо аз инсон, ки нафаси ӯ дар бинии ӯст,
даст кашед,
зеро ки у чӣ чизе ҳисоб меёбад+?

БОБИ СЕЮМ

Доварӣ бар ғурур.

3^1Зеро, инак Худованд, Худованди лашкарҳо, мадад ва такьягоҳро аз Ерусалим ва Яҳудо дур хоҳад кард:

ҳар мадади нон ва ҳар мадади обро;+
2Паҳлавон ва марди ҷангӣ,
довар ва набӣ,
ва соҳир ва муршидро;
3Мирипанҷоҳ ва шариф,
ва мушовир,
ва ҳунарвар ва азоимхонро.
4Ва амрадонро бар онҳо ба сарварӣ хоҳам дод,
ва кӯдакон бар онҳо ҳукмронӣ хоҳанд кард.
5Ва қавм гирифтори зулм хоҳанд шуд:
ҳар кас аз дасти каси дигар,
ва ҳар кас аз дасти ёри худ;
амрад ба пир,
ва пастфитрат ба олиҷаноб густохӣ хоҳад кард+.

6Вақте ки касе дар хонаи падараш
ба бародари худ часпида, бигӯяд:
«Ту либосе дорӣ, пас ҳокими мо шав,
ва ин бесарусомонӣ зери дасти ту бошад», —

7Вай дар он рӯз овози худро баланд карда, хоҳад гуфт:

«Ман наметовонам чорасоз шавам,
зеро ки дар хонаи ман на ноне ҳаст, на либосе;
маро ҳокими қавм таъин накунед».
8Ба ин минвол Ерусалим бесару сомон шудааст,
ва Яҳудо фурӯ ғалтидааст,
зеро ки забони онҳо ва аъмоли онҳо бар зидди
Худованд аст,
то ки чашмони ҷалоли Ӯро ба хашм оваранд.
9Ифодаи рӯйҳои онҳо бар зидди худашон
гувоҳӣ медиҳад,
ва онҳо дар бораи гуноҳи худ мисли мардуми
Садӯм ошкоро сухан меронанд,
ва онро пинҳон намедоранд.
Вой бар ҷони онҳо!
Зеро ки худашон ба сари худ бадӣ меоваранд+.
10Ба одил бигӯед, ки ӯ некӣ хоҳад дид,
зеро ки аз самараи аъмоли худ хоҳад хӯрд+.
11Вой бар ҳоли шарир, ки вай бадӣ хоҳад дид,
зеро ки мукофоти амали дастҳои вай ба вай
дода хоҳад шуд.
12Бар қавми ман кӯдакон зулм мекунанд,
ва занон бар вай салтанат меронанд.
Эй қавми ман! Роҳбаронат туро дар иштибоҳ
меандозанд,
ва самти роҳҳои туро вайрон кардаанд.
13Худованд барои додгарӣ бархостааст,
ва рост истодааст, то ки қавмҳоро доварӣ намояд+.

14Худованд бо пирони қавми Худ ва бо мирони он
ба мурофиа хоҳад омад:

«Шумо токзорро оташ задаед,
ва он чи аз бенаво ғорат карда шудааст,
дар хонаҳои шумост+.

15Шумо чӣ ҳақ доред, ки қавми Маро мазлум созед,
ва рӯйҳои бенавоёнро поймол кунед?» —
мегӯяд Худованд, Худованди лашкарҳо+.
16Ва Худованд гуфт: «Азбаски духтарони Сион
мағрур шудаанд,
ва гардан барафрохта роҳ мераванд,
ва бо ғамзаҳои чашм ба васваса меандозанд,
бо ишваю ноз мехироманд,
ва зангӯлачаҳои халхолҳоро бар пойҳошон
ҷарангос мезанонанд,+
17Бинобар ин Худованд фарқи сари духтарони
Сионро кал хоҳад кард,
ва Худованд аврати онҳоро бараҳна хоҳад намуд».

18Дар он рӯз Худованд зебу зинати халхолҳо,
ва пешонабандҳо, ва тавқҳоро нест хоҳад кард;+

19Ва гӯшвораҳо, ва дастпонаҳо, ва рӯйбандҳоро;

20Ва афсарҳо, ва занҷирҳо, ва камарбандҳо,
ва атрдонҳо, ва тӯморҳоро;
21Ва ангуштаринҳо, ва ҳалқаҳои биниро;

22Ва камзӯлҳо, ва ҷомаҳо, ва рӯймолҳо, ва ҳамьёнҳоро;

23Ва оинаҳо, ва пероҳанҳо, ва дасторҳо, ва ҳиҷобҳоро.

24Ва дар ивази роиҳаи атр тааффуни рим хоҳад буд;
ва дар ивази камарбанд — арғамчин;
ва дар ивази гесӯи пурпечу хам — калӣ;
ва дар ивази либоси фарох — фӯтае аз палос;
ва дар ивази зебоӣ — тамға.
25Мардони ту ба шамшер,
ва баҳодурони ту дар ҷанг хоҳанд афтод.
26Ва дарвозаҳои он нола хоҳад кард
ва мотам хоҳад гирифт,
ва он тиҳӣ гардида, бар замин хоҳад нишаст+.

БОБИ ЧОРУМ

Рӯъёи малакути оянда.

4^1Ва дар он рӯз ҳафт зан ба як мард часпида, хоҳанд гуфт: «Нони худро хоҳем хӯрд, ва либоси худро хоҳем пӯшид, фақат номи ту бигзор бар мо хонда шавад, — нанги моро дур кун».

2Дар он рӯз навдаи Худованд шукӯҳ ва ҷалол, ва меваи замин барои бақияи Исроил кибриё ва шавкат хоҳад буд+.

3Ва ҳар кӣ дар Сион боқӣ ва дар Ерусалим саломат монад, яъне ҳар кӣ дар Ерусалим дар дафтари ҳаёт навишта шавад, муқаддас номида хоҳад шуд+.

4Вақте ки Худованд наҷосати духтарони Сионро бишӯяд, ва хуни Ерусалимро бо рӯҳи доварӣ ва бо рӯҳи сӯзон аз даруни он дур кунад,+

5Он гоҳ Худованд бар тамоми макони кӯҳи Сион ва бар ҷамъомадҳои он абр ва дудро дар рӯз ва дурахши оташи шӯълаварро дар шаб хоҳад офарид, ва бар тамоми ҷалол пардае хоҳад буд+.

6Ва соябоне дар рӯз барои соя аз гармо, ва барои малоз ва паноҳгоҳ аз бод ва борон хоҳад буд+.

БОБИ ПАНҶУМ

Масал дар бораи токзор.

5^1Суруди Маҳбуби худро дар бораи токзори Ӯ барои Маҳбуби худ бисароям:

Маҳбуби ман токзоре бар теппаи ҳосилхез дошт+.

2Ва Ӯ замини онро канда, аз сангҳо тоза кард,
ва разҳои ангури лаъл дар он шинонид,
ва бурҷе дар миёнаҷои он бино кард,
ва чархуште низ дар он канд,
ва Ӯ умед дошт, ки ангури хуб меоварад,
валекин ангури бад овард.

3Ва акнун, эй сокинони Ерусалим ва мардони Яҳудо,
дар миёни Ман ва токзори Ман доварӣ намоед.

4Барои токзори Ман боз чӣ кор кардан лозим буд,
ки Ман дар он накарда бошам?

Чун умед доштам, ки ангури хуб меоварад,
чаро ангури бад овард?

5Ва акнун Ман ба шумо эълон менамоям,
ки ба токзори Худ чӣ кор хоҳам кард:

Хорбандашро дур мекунам, ва он хароб хоҳад шуд;
деворашро вайрон мекунам, ва он поймол хоҳад шуд+.

6Ва онро харобазор мегардонам:
на навдаҳояш каллак зада хоҳад шуд,
ва на заминаш канда нарм карда хоҳад шуд,
ва явшон ва хори шутур дар он хоҳад рӯид;
ва ба абрҳо амр мефармоям, ки бар он борон наборонанд+.

7Зеро ки хонадони Исроил токзори Худованди лашкарҳо мебошанд,
ва мардони Яҳудо — ниҳоли дилпазири Ӯ;
ва Ӯ умеди инсоф дошт, ва инак — ноинсофӣ;
адолатро чашм дошт, ва инак — доду фарьёд+.

Пешгӯӣ дар бораи шаш мусибати оянда.

8Эй вой бар онҳое ки хонаро ба хона илова менамоянд,
киштзорро ба киштзор зам мекунанд,
ба тавре ки ҷое боқӣ намемонад;
ва шумо ба танҳоӣ бар замин маскан гирифтаед+.

9Худованди лашкарҳо ба гӯши ман гуфт:

«Ба яқин, хонаҳои бисьёр хароб хоҳад шуд,
хонаҳои бузург ва зебо ғайримаскун хоҳад гардид;

10Зеро ки даҳ ҷуфт[*] токзор як бат хоҳад дод,
ва як ҳӯмер[*] тухмӣ як эфа хоҳад овард».

11Эй вой бар онҳое ки бомдодон бармаҳал бархоста,
аз паи арақ медаванд
ва то бевақтии шаб нишаста, худро бо шароб
оташ медиҳанд!+
12Ва барбат ва уд, ва даф ва най ва шароб
дар базмҳои онҳост;
вале онҳо ба корҳои Худованд назар намекунанд,
ва амали дастҳои Ӯро намебинанд+.

13Бинобар ин қавми ман баногоҳ ҷалои ватан гардидаанд,
ва ашрофи онҳо гирифтори гуруснагӣ мебошанд,
ва авоми онҳо аз ташнагӣ хушк шудаанд+.

14Бинобар ин дӯзах ҳирси худро афзун кардааст,
ва даҳони худро бениҳоят кушодааст;
ва шавкати онҳо, ва хушнӯдии онҳо,
ва ғавғои онҳо, ва ҳар кӣ дар байнашон хушҳол аст,
дар он фурӯ хоҳад рафт+.
15Ва инсон сархам, ва мард залил,
ва чашмони ҳавобаландон паст хоҳад шуд+.
16Ва Худованди лашкарҳо дар доварӣ баланд
хоҳад шуд,
ва Худои Қуддус дар адолат тақдис хоҳад ёфт.
17Ва гӯсфандон, мисли он ки дар чарогоҳи худ
бошанд, хоҳанд чарид,
ва он чиро, ки дар харобаҳои сарватдорон
боқӣ монда бошад, бегонаҳо хоҳанд хӯрд.

18Эй вой бар онҳое ки гуноҳро бо арғамчини батолат,
ва хаторо мисли таноби ароба аз паи худ мекашанд,

19Ва мегӯянд: «Бигзор Ӯ шитоб намуда,
амали Худро тезонад, то онро бубинем;
ва бигзор машварати Қуддуси Исроил наздик шавад
ва биёяд, то онро бидонем»!+
20Эй вой бар онҳое ки бадиро некӣ, ва некиро
бадӣ меноманд,
торикиро рӯшноӣ, ва рӯшноиро торикӣ медонанд,
талхро ширин, ва ширинро талх ҳисоб мекунанд!+

21Эй вой бар онҳое ки дар назари худ хирадманд,
ва дар пеши худ доно мебошанд!+

22Эй вой бар онҳое ки дар нӯшидани шароб баҳодур,
ва дар тайёр кардани машруботи дорувордор
мардони пурзӯр мебошанд,
23Ки шарирро ба хотири ришва одил медонанд,
вале одилонро аз адолаташон маҳрум мекунанд!+

24Бинобар ин, чунон ки забонаи оташ хасро мехӯрад,
ва хошок дар аланга нест мешавад,
ончунон решаи онҳо пӯсида хок хоҳад шуд,
ва шукуфаи онҳо мисли ғубор барбод хоҳад рафт;
зеро ки онҳо аз шариати Худованди лашкарҳо
нафрат кардаанд,
ва каломи Қуддуси Исроилро хор дидаанд+.
25Бинобар ин ғазаби Худованд бар қавми Ӯ оташ
гирифтааст,
ва Ӯ дасти Худро бар онҳо дароз карда,
онҳоро зарба задааст,
ва кӯҳҳо ба ларза омадааст, ва ҷасадҳои онҳо
дар кӯчаҳо мисли ахлот партофта шудааст;
бо ин ҳама, ғазаби Ӯ фурӯ нанишастааст,
ва дасти Ӯ ҳанӯз дароз аст+.

26Ва ливое барои халқҳои дурдаст хоҳад барафрошт,
ва якеро аз ақсои замин хитоб хоҳад кард,

— ва инак, вай шитоб намуда, ба осонӣ хоҳад омад+.

27Андаруни вай на лакоте хоҳад буд, на заифе;
вай на пинак хоҳад рафт, на хоб хоҳад кард;
ва камарбанди вай аз камараш воз нахоҳад шуд,
ва даволи пойафзолаш канда нахоҳад шуд.
28Тирҳои вай тез, ва ҳамаи камонҳояш зеҳ
карда шудааст;
сумҳои аспони вай мисли сахра аст, ва чархҳои вай
мисли тундбод+.

29Наъраи вай мисли наъраи модашер аст;
мисли шерони ҷавон наъра мезанад, ва ғурришкунон
сайд мегирад,
ва онро мебарад, ва раҳокунандае нахоҳад буд+.

30Ва дар он рӯз бар ӯ мисли хурӯши баҳр
ғурриш хоҳад кард;
ва кас агар ба замин назар андозад,
инак торикӣ ва тангист,
ва нур дар паси абрҳои сиёҳ тира шудааст+.

БОБИ ШАШУМ

Худованд ба Ишаъё дар ҷалоли Худ зоҳир мешавад.

6^1Дар соле ки подшоҳ Узиё вафот кард, Худовандро дидам, ки бар курсии баланд ва олӣ нишаста буд, ва домони Ӯ маъбадро пур карда буд+.

2Сорофиён[*] дар гирди Ӯ истода буданд, ки ҳар яке аз онҳо шаш бол дошт: бо дутояш вай рӯи худро мепӯшид, ва бо дутояш пойҳои худро мепӯшид, ва бо дутояш парвоз мекард+.

3Ва яке ба дигаре нидо карда, мегуфт: «Қуддус аст, қуддус аст, қуддус аст Худованди лашкарҳо! Тамоми замин аз ҷалоли Ӯ пур аст!»+

4Ва паҳлудариҳо аз овози нидокунандагон ба ларза омад, ва хона аз дуд пур шуд+.

5Ва ман гуфтам: «Вой бар ман, ки тамом шудам!
Зеро ки ман шахси ҳаромлаб ҳастам,
ва дар миёни қавми ҳаромлаб сукунат дорам,
— ва чашмонам Подшоҳро,
Худованди лашкарҳоро дидааст».

Натиҷаи ин рӯъё; оташи поккунанда.

6Ва яке аз сорофиён назди ман парида омад, ва дар дасташ ахгаре буд, ки бо оташгирак аз курбонгоҳ гирифта буд,

7Ва онро ба даҳонам расонда, гуфт: «Инак, ин ба лабҳоят расид, ва гуноҳат дур шуд, ва хатоят кафорат ёфт»+.

8Ва ман овози Худовандро шунидам, ки мегуфт: «Ман киро бифиристам? Ва кист, ки барои Мо биравад?» Ва ман гуфтам: «Инак ман ҳозирам, маро бифирист».

Супориши наве ба зиммаи Ишаъё гузошта шуд.

9Ва Ӯ гуфт: «Бирав, ва ба ин қавм бигӯй:
„Ба шунидан хоҳед шунид, вале нахоҳед фаҳмид,
ва ба дидан хоҳед дид, вале нахоҳед донист“+.
10Дили ин қавм кундфаҳм,
ва гӯшҳошон вазнин,
ва чашмҳошон баста шудааст,
мабодо бо чашмони худ бубинанд,
ва бо гӯшҳои худ бишнаванд,
ва дили онҳо бифаҳмад,
ва руҷӯъ кунанд, ва шифо ёбанд»+.
11Ва ман гуфтам: «То ба кай, эй Худованд?»
Ва Ӯ гуфт:
«То даме ки шаҳрҳо валангор шуда,
ғайримаскун гардад,
ва хонаҳо бе одам бимонад,
ва замин ба харобазор табдил ёбад.
12Ва Худованд одамонро дур хоҳад кард,
ва дар замин харобӣ бисьёр хоҳад шуд.
13Ва агар даҳьяке дар он боз бимонад,
бори дигар он низ хонавайрон хоҳад шуд;
чунон ки аз дарахти писта ва аз дарахти булут
пас аз буридан решаи онҳо боқӣ мемонад,
ончунон насли муқаддас решаи он хоҳад буд»+.

БОБИ ҲАФТУМ

Иттифоқи ҳалокатовари Расин бо Фақаҳ дар айёми подшоҳии Оҳоз.

7^1Ва дар айёми Оҳоз ибни Ютом ибни Узиё подшоҳи Яҳудо воқеъ шуд, ки Расин подшоҳи Арам ва Фақаҳ ибни Рамальёҳу подшоҳи Исроил бар зидди Ерусалим баромаданд, то ки бо он ҷанг кунанд, валекин натавонистанд онро забт намоянд+.

2Ва ба хонадони Довуд хабар дода, гуфта шуд: «Арамиён дар хоки Эфроим ӯрду задаанд». Ва дили вай ва дили қавмаш ларзид, чунон ки дарахтони ҷангал аз бод меларзанд.

3Ва Худованд ба Ишаъё гуфт: «Ту бо писарат Шеорьёшуб ба охири ҷӯи ҳавзи боло, ба роҳи саҳрои гозурон ба истиқболи Оҳоз баро,+

4Ва ба Ӯ бигӯй: худдорӣ намо ва ором бош; натарс, ва дили ту аз ин ду кундаи нимсӯзи пурдуд, яъне аз шиддати ғазаби Расин ва Арам ва писари Рамальёҳу хавотир нашавад.

5Азбаски Арам, Эфроим ва писари Рамальёҳу дар ҳаққи ту қасди бад карда, мегӯянд:

6„Бар зидди Яҳудо бароем, ва онро муҳосира карда, ба ҳарос андозем, ва рахна кушода, барои худ забт намоем, ва писари Тобъалро дар вай подшоҳ таъин кунем“, —

7Бинобар ин Худованд Худо чунин мегӯяд: ин ба амал нахоҳад омад ва иҷро нахоҳад шуд!+

8Зеро ки сари Арам Димишқ аст, ва сари Димишқ — Расин; ва баъд аз шасту панҷ сол Эфроим шикаст хӯрда, дигар қавм нахоҳад шуд.

9Ва сари Эфроим Сомария аст, ва сари Сомария — писари Рамальёҳу. Агар имонатон устувор набошад, шумо устувор нахоҳед монд».

Аломати бузург: Писари бокира — Имонуил.

10Ва Худованд суханашро ба Оҳоз давом дода, гуфт:

11«Барои худ аз Худованд Худои худ аломате талаб намо: онро ё аз умқи фарш талаб намо, ё аз афрози арш».

12Ва Оҳоз гуфт: «Талаб нахоҳам кард, ва Худовандро имтиҳон нахоҳам намуд».

13Ва Ишаъё гуфт: бишнавед, эй хонадони Довуд! Оё одамонро безор карданатон барои шумо кам аст, ки боз Худои маро безор мекунед?

14Бинобар ин Худованд Худаш ба шумо аломате хоҳад дод: инак, бокирае ҳомила хоҳад шуд ва Писаре хоҳад зоид, ва Ӯро Имонуил хоҳад номид+.

15Ӯ қаймоқ ва асал хоҳад хӯрд, то даме ки рад кардани чизи бад ва ихтиёр кардани чизи хубро ёд гирад.

16Зеро, пеш аз он ки он кӯдак рад кардани чизи бад ва ихтиёр кардани чизи хубро ёд гирад, замине ки аз ду подшоҳи он ту метарсӣ, тарк карда хоҳад шуд.

Пешгӯӣ дар бораи тохтутозе ки ба Яҳудо маҳдид мекунад.

17Худованд бар ту, ва бар қавми ту, ва бар хонадони падари ту рӯзҳое хоҳад овард, ки аз замоне ки Эфроим аз Яҳудо ҷудо шуд, наомада буд, яъне подшоҳи Ашшурро хоҳад овард+.

18Ва дар он рӯз воқеъ хоҳад шуд, ки Худованд ба магасе ки дар резишгоҳи наҳрҳои Миср аст, ва ба занбӯре ки дар замини Ашшур аст, хитоб хоҳад кард,+

19Ва ҳамаашон омада, дар водиҳои вайрона, ва дар шикофҳои сахраҳо, ва бар ҳамаи хорбӯттаҳо, ва бар ҳамаи чарогоҳҳо ҷойгир хоҳанд шуд.

20Дар он рӯз Худованд бо устурае ки аз он тарафи наҳр киро карда шуда бошад, яъне ба воситаи подшоҳи Ашшур, мӯйсар ва мӯи пойҳоро хоҳад тарошид; ва ҳатто ришро он устура нест хоҳад кард+.

21Ва дар он рӯз воқеъ хоҳад шуд, ки ҳар кас як ғуноҷин ва ду меш нигоҳ хоҳад дошт,

22Ва аз бисьёрии шире ки медӯшад, қаймоқ хоҳад хӯрд, зеро ҳар кӣ дар ин замин боқӣ монда бошад, хӯрокаш қаймоқ ва асал хоҳад буд.

23Ва дар он рӯз воқеъ хоҳад шуд, ки ҳар ҷое ки дар он ҳазор ток ба баҳои ҳазор сиқли нуқра мавҷуд буд, ҷои явшон ва хори шутур хоҳад гардид.

24Бо тирҳо ва камонҳо мардум ба он ҷо хоҳанд омад, зеро ки тамоми замин аз явшон ва хори шутур пур хоҳад шуд+.

25Ва ба ҳар кӯҳе ки бо каланд кор карда мешуд, ту аз тарси явшон ва хори шутур нахоҳӣ омад: ба он ҷо барзаговонро хоҳанд фиристод, ва гӯсфандон онро поймол хоҳанд кард.

БОБИ ҲАШТУМ

Тасаллӣ барои имондорон.

Даъват кардан ба имоноварӣ ба Худои Ҳай.

8^1Ва Худованд ба ман гуфт: «Варақи калоне барои худ бигир, ва бар он бо хати маъмул бинавис: „Маҳер шолол, ҳош баз“[*]»+.

2Ва ман барои худ шоҳидони амин — Уриёи коҳин ва Закарьё ибни Баракьёро гирифтам,+

3Ва ба набия наздикӣ кардам, ва ӯ ҳомила шуда, писаре зоид; ва Худованд ба ман гуфт: «Номи ӯро чунин бихон: Маҳер-шолол-ҳош-баз;

4Зеро, пеш аз он ки кӯдак тавонад „Падарам“ ва „Модарам“ бигӯяд, сарвати Димишқ ва ғанимати Сомарияро пеши подшоҳи Ашшур хоҳанд бурд»+.

5Ва Худованд суханашро ба ман давом дода, боз гуфт:

6«Азбаски ин қавм аз обҳои Шилӯаҳ, ки оҳиста-оҳиста ҷорӣ мешавад, нафрат карда, аз Расин ва писари Рамальёҳу ба ваҷд меоянд,+

7Бинобар ин, инак Худованд обҳои наҳри пурталотум ва бузургро — подшоҳи Ашшур ва тамоми ҳашамати ӯро — бар онҳо хоҳад овард;

ва он аз ҳамаи шохобҳояш боло хоҳад баромад,
ва аз ҳамаи канорҳояш берун хоҳад рафт;+

8Ва туғьёнаш ба Яхудо гузашта, онро зер хоҳад кард,
ва саршор гардида, то ба гардан хоҳад расид;
ва болҳои он тамоми арзу тӯли замини туро,
эй Имонуил, фаро хоҳад гирифт»+.

9Талотум хоҳед кард, эй қавмон,
вале шикаст хоҳед хӯрд!

Ва гӯш андозед, эй ҳамаи кишварҳои дурдаст:

камари худро хоҳед баст, вале шикаст хоҳед хӯрд!

Камари худро хоҳед баст, вале шикаст хоҳед хӯрд!

10Қасд хоҳед кард, вале он ботил хоҳад шуд!

Сухан хоҳед ронд, вале он ба амал нахоҳад омад,
зеро ки Худо бо мост!+

11Зеро Худованд ба ман чунин гуфт, дар сурате ки дасти қавми Ӯ бар ман буд, ва ба ман талқин намуд, ки бо роҳи ин қавм наравам; ва гуфт:

12«Ҳар он чиро, ки ин қавм суиқасд ҳисоб мекунанд,
шумо суиқасд ҳисоб накунед;
ва аз он чи онҳо метарсанд, натарсед,
ва биме надошта бошед+.
13Худованди лашкарҳоро, — танҳо Ӯро, —
тақдис намоед,
ва Ӯ тарси шумо бошад,
ва Ӯ бими шумо бошад.
14Ва Ӯ макони муқаддас барои шумо хоҳад буд,
ва санги пешпо ва сахраи монеа —
барои ҳар ду хонадони Исроил,
ва тузоқу қуллоб — барои сокинони Ерусалим+.
15Ва бисьёре аз онҳо пешпо хоҳанд хӯрд,
ва фурӯ хоҳанд ғалтид, ва ба шикаст дучор
хоҳанд гардид,
ва дар тузоқ хоҳанд афтод, ва гирифтори куллоб
хоҳанд шуд.

16Шаҳодатро мисли лӯлае бипечон, ва шариатро дар миёни шогирдони Ман мӯҳр намо»+.

17Ва ман ба Худованде ки рӯи Худро аз хонадони Яъқуб пинҳон кардааст, интизорӣ кашида, умедвори Ӯ хоҳам шуд+.

18Инак ман ва фарзандоне ки Худованд ба ман додааст, аз ҷониби Худованди лашкарҳо, ки дар Сион сокин аст, барои Исроил аломот ва ишорот ҳастем+.

19Ва чун ба шумо гӯянд: «Аз ҷодугарон ва азоимхононе ки суфу куф ва ириму ҷирим мекунанд, дархост намоед», — бигӯед: «Ҳар қавм, охир, аз Худои худ дархост менамоянд, на ин ки ба воситаи мурдаҳо дар бораи зиндаҳо!»+.

20Ба шариат ва шаҳодат рӯ оваред! Ба яқин сухане мисли ин хоҳанд гуфт, ки он ҳеҷ маъное надорад+.

21Ва қавм бо машаққат ва гуруснагӣ бар замин хоҳанд гашт; ва чун гурусна монанд, хашмгин шуда, подшоҳи худ ва Худои худро лаънат хоҳанд кард; ва ба боло рӯй хоҳанд овард,+

22Ва бар замин хоҳанд нигарист, ва инак тангӣ ва тирагист, зулмоти нокомист, ва дар торикӣ андохта хоҳанд шуд+.

БОБИ НӮҲУМ

Умеди ягонаи Исроил ба Кӯдак.

9^1Зеро вай, ки ба танг меоварад, хастагӣ надорад; дар замони аввал таъсираш сабук буд: фақат замини Забулун ва замини Нафтолиро забт намуд; вале дар замони охир таъсираш бар роҳи дарьё, он тарафи Урдун, Ҷалили халқҳо, вазнин шудааст+.

2Қавме ки дар торикӣ мегаштанд,
нури азиме диданд; бар онҳое ки дар кишвари
сояи марг менишастанд,
нуре дурахшид+.
3Ту халқро афзун гардондӣ,
шодмонии онҳоро зиёд кардӣ:
ба ҳузури Ту шодӣ карданд,
мисли шодмонии мавсими дарав,
мисли касоне ки дар вақти тақсим кардани ғанимат ба ваҷд меоянд,+

4Зеро ки Ту юғи вазнини онҳоро, ва ғӯлачӯберо,
ки бар дӯши онҳо буд,
яъне калтаки ситамгари онҳоро шикастӣ,
чунон ки дар рӯзи Мидьён воқеъ шуда буд+.
5Зеро ки тамоми пойафзоли пурсадои сарбозон
ва тамоми либоси оғуштаи хун сӯхта,
тӯъмаи оташ хоҳад шуд+.
6Зеро ки кӯдаке барои мо таваллуд ёфт,
Писаре ба мо дода шуд,
ва салтанат бар дӯши Ӯ хоҳад буд,
ва номи Ӯ Аҷиб, Мушовир, Худои Ҷаббор,

Падари ҷовид, Мири осоиштагӣ хонда хоҳад шуд+.

7Афзоиши салтанат ва осоиштагии Ӯ
бар тахти Довуд ва бар мамлакати вай
интиҳо нахоҳад дошт,
то ки онро бо инсоф ва адолат,
минбаъд ва то абадулобод барқарор
ва мустаҳкам намояд;
рашки Худованди лашкарҳо инро ба амал
хоҳад овард+.

Дасти дарози Худованд; ҷазои ногузири Худо.

8Худованд каломе ба Яъқуб фиристод,
ва он бар Исроил нузул кард.
9Ва тамоми қавм хоҳанд донист,
яъне Эфроим ва сокинони Сомария,
ки бо ғурур ва такаббури дил мегӯянд:
10«Хиштҳо афтодааст,
вале мо бо сангҳои тарошида бино хоҳем кард;
дарахтони тутанҷир бурида шудааст,
вале мо арзҳоро ба ҷои онҳо ба кор хоҳем бурд».

11Ва Худованд хасми ӯ — Расинро бар зидди ӯ
мустаҳкам хоҳад кард,
ва душманони ӯро хоҳад барангехт:+
12Арамиёнро аз шарқ, ва фалиштиёнро аз ғарб;
ва онҳо Исроилро бо иштиҳои тамом хоҳанд хӯрд;
бо ин ҳама, ғазаби Ӯ фурӯ нанишастааст,
ва дасти Ӯ ҳанӯз дароз аст+.

13Вале ин қавм сӯи Занандаи худ барнагаштаанд,
ва аз Худованди лашкарҳо дархост накардаанд+.

14Бинобар ин Худованд сар ва думро,
нахл ва найро аз Исроил дар як рӯз хоҳад бурид:+

15Муршид ва шариф сар аст;
вале набие ки муаллими дурӯғҳост, дум мебошад+.

16Ва пешвоёни ин қавм онҳоро дар иштибоҳ
хоҳанд андохт,
ва муридонашон дарҳам-барҳам хоҳанд шуд.
17Бинобар ин Худованд аз ҷавонони онҳо шод
нахоҳад шуд,
ва бар ятимон ва бевазанони онҳо раҳм
нахоҳад кард,
зеро ки ҳамаашон риёкор ва бадкирдор мебошанд,
ва ҳар даҳоне бо ҳақорат сухан меронад;
бо ин ҳама, ғазаби Ӯ фурӯ нанишастааст,
ва дасти Ӯ ҳанӯз дароз аст+.
18Зеро ки шарорат мисли оташ даргирифтааст,
явшон ва хори шутурро мехӯрад,
ва дар шохаҳои печ дар печи ҷангал месӯзад,
ва сутунҳои баланди дуд печида мебарояд.
19Аз ғазаби Худованди лашкарҳо замин сӯхта
сиёҳ шудааст,
ва қавм гӯё ки тӯъмаи оташ гардидаанд:
касе ба бародари худ раҳм намекунад+.

20Аз тарафи рост бурида мегиранд, ва гурусна мемонанд,
ва аз тарафи чап мехӯранд, ва сер намешаванд;
ҳар кас гӯшти бозуи худро мехӯрад+.
21Менашше ба Эфроим, ва Эфроим ба Менашше,
ва ҳар ду якҷоя ба Яҳудо ҳамла мекунанд;
бо ин ҳама, ғазаби Ӯ фурӯ нанишастааст,
ва дасти Ӯ ҳанӯз дароз аст+.

БОБИ ДАҲУМ

Вой бар доварони ноинсоф.

10^1Эй вой бар қонунгузороне ки ҷафоро
ба ҳукми қонун медароранд;
ва эй вой бар котибоне ки аҳкоми ноинсофона
менависанд,+

2Барои он ки мискинонро аз доварӣ маҳрум созанд,
ва ҳуқуқи мазлумони қавми Маро бирабоянд,
то ки бевазанонро ғанимати худ гардонанд,
ва ятимонро толону тороҷ кунанд!+
3Пас шумо дар рӯзи доварӣ,
ва дар таҳлукае ки аз дурдаст меояд, чӣ хоҳед кард?

Аз кӣ барои мадад паноҳ хоҳед ҷуст?
Ва сарвати худро дар куҷо пинҳон хоҳед кард?
4Магар ин ки дар миёни бандиён сари таслим
фурӯд оваранд
ва дар миёни мақтулон фурӯ ғалтанд;
бо ин ҳама, ғазаби Ӯ фурӯ нанишастааст,
ва дасти Ӯ ҳанӯз дароз аст+.

Пешгӯии доварӣ бар Ашшур. Чӯбдасти Худо бар Сомария.

5Ҳой, Ашшур, ки чӯбдасти ғазаби Ман аст,
ва қаҳри Ман асоест дар дасти вай!+

6Ман варо ба муқобили халқи риёкор хоҳам фиристод,
ва бар зидди қавми хашмовари Ман
амр хоҳам фармуд,
ки ғанимат бигирад ва ба яғмо бибарад,
ва онҳоро мисли лои кӯчаҳо поймол кунад+.
7Валекин вай ин гуна фикр намекунад,
ва андешаи дили вай чунин нест,
балки дар дили худ ҳавас дорад,
ки халқҳои бисьёрро торумор ва маҳв созад;+
8Зеро ки мегӯяд: «Мирони ман, охир,
саросар подшоҳонанд!
9Калну, охир, мисли Каркамиш таслим шудааст!
Оё Ҳамот мисли Арфод нест?
Оё Сомария мисли Димишқ нест+?

10Чунон ки дасти ман бар мамлакатҳои бутпараст
зафар ёфтааст,
ва ҳол он ки санамҳошон аз санамҳои Ерусалим
ва Сомария зиёдтар буд,
11Чунон ки, охир, бо Сомария ва бутҳояш амал
кардаам,
ончунон бо Ерусалим ва ҳайкалҳояш амал
хоҳам кард»+.

12Ва воқеъ хоҳад шуд, баъд аз он ки Худованд тамоми амали Худро бар кӯҳи Сион ва дар Ерусалим анҷом диҳад, Ӯ хоҳад гуфт: «Ман лофу газофи дили пурғурури подшоҳи Ашшур ва нигоҳи ҳавобаландонаи чашмони варо ба ҷазо гирифтор хоҳам кард»+.

13Зеро ки вай мегӯяд:
«Бо қуввати дасти худ ва бо ҳикмати худ
ин корро кардам,
чунки хирадманд ҳастам;
ва ҳудуди қавмонро аз миён бардоштам,
ва хазоини онҳоро толону тороҷ намудам,
ва мисли баҳодуре бар тахт нишастагонро
вожгун сохтам;+
14Ва дасти ман сарвати қавмонро мисли лонае
гирифтааст,
ва мисли он ки тухмҳои дар лона бударо чида
мегиранд, ман тамоми заминро чида гирифтам,
ва ҷонваре набуд, ки бол ҷунбонад, ва даҳон
кушояд, ва чириқ-чириқ кунад».

15Оё табар бар касе ки бо он мешиканад, ғурур хоҳад кард?

Оё арра бар касе ки онро мекашад, фахр
хоҳад намуд?
Гӯё ки чӯбдаст баландкунандаи худро
ба ҳаракат меоварда бошад!
Гӯё ки асо он чиро, ки чӯб нест, баланд
мекарда бошад!
16Бинобар ин Худованд, Худованди лашкарҳо,
ба фарбеҳони вай лоғарӣ хоҳад фиристод,
ва дар ивази ҷалоли вай сӯхторе мисли
сӯхтани оташ барафрӯхта хоҳад шуд+.
17Ва Нури Исроил оташ, ва Қуддуси он аланга
хоҳад шуд.
ва явшону хори шутури варо дар як рӯз
сӯзонида, хоҳад хӯрд;+
18Ва ҷалоли ҷангали варо, ва боғистони варо,
аз ҷон то ҷисм, маҳв хоҳад кард;
ва он мисли ранҷуре обу адо хоҳад шуд.
19Ва бақияи дарахтони ҷангали вай он қадар
камшумор хоҳад буд,
ки кӯдаке онҳоро ба рӯйхат тавонад гирифт.

Рӯъёи бақияи Исроил, ки аз андӯҳи бузурге наҷот ёфтааст.

20Ва дар он рӯз воқеъ хоҳад шуд, ки бақияи Исроил ва растагорони хонадони Яъқуб дигар ба занандаи худ эътимод нахоҳанд кард, балки ба Худованд, ки Қуддуси Исроил аст, аз сидқи дил таваккал хоҳанд намуд.

21Бақия хоҳад баргашт: бақияи Яъқуб — сӯи Худои Ҷаббор.

22Зеро, ҳарчанд қавми ту, эй Исроил,
мисли реги дарьё бошанд ҳам,
фақат бақияе аз онҳо хоҳад баргашт:
ҳалокате ки муқаррар гардидааст,
аз рӯи адолат ба амал хоҳад омад+.

23Зеро ки Худованд, Худованди лашкарҳо, ҳалокати муқарраргардидаро бар тамоми замин ба амал хоҳад овард+.

24Бинобар ин Худованд, Худованди лашкарҳо, чунин мегӯяд: «Эй қавми Ман, ки дар Сион сокин ҳастед! Аз Ашшур натарсед; вай бо чӯбдаст шуморо хоҳад зад, ва мисли Миср асои худро бар шумо хоҳад бардошт+.

25Вале баъд аз замони бағоят каме ғазаби Ман фурӯ хоҳад нишаст, ва хашми Ман ба маҳв кардани онҳо нигаронида хоҳад шуд.

26Ва Худованди лашкарҳо бар вай тозиёна хоҳад бардошт, мисли зарбаи Мидьён бар кӯҳпораи Ӯреб; ва асои Ӯ бар баҳр хоҳад буд, ва онро баланд хоҳад кард, чунон ки бар Миср баланд карда буд+.

27Ва дар он рӯз воқеъ хоҳад шуд, ки бори вай аз дӯши ту, ва юғи вай аз гардани ту нест хоҳад шуд; ва юғ ба сабаби чарб зиён хоҳад дид»+.

Дар бораи ҳарбу зарби бузург.

28Вай ба Айёт расид;
аз Маҷрун гузашт;
захоири худро дар Михмос монд+.
29Аз маъбар гузаштанд;
дар Ҷабъ манзил карданд;
аҳли Рома ба ҳарос афтоданд;
аҳли Ҷабъаи Шоул рӯй ба гурез оварданд+.

30Бо овози худ фиғон бардор, эй духтари Ҷалим!

Гӯш андоз, эй Лайшо! Ҷавоб гардон, эй Анотӯт!+

31Аҳли Мадмено гурехтанд,
сокинони Ҷебим сӯи паноҳгоҳ шитофтанд.
32Худи имрӯз вай дар Нӯб мавқеъ мегирад;
ба кӯҳи духтари Сион, ба теппаи Ерусалим
дасти тааддӣ дароз мекунад+.
33Инак, Худованд, Худованди лашкарҳо,
бо қуввати саҳмгине шоху баргҳоро
парешон хоҳад кард,
ва баландқоматон бурида хоҳанд шуд,
ва олимақомон вожгун хоҳанд гардид+.
34Ва шохаҳои печ дар печи ҷангалро бо оҳан
қатъ хоҳад кард,
ва Лубнон аз дасти неруманд фурӯ хоҳад ғалтид.

БОБИ ЁЗДАҲУМ

Масеҳ Малакути осоиштагӣ барпо намуда, парокандагонро ҷамъ хоҳад кард.

11^1Ва навдае аз танаи Йисой берун хоҳад омад,
ва ниҳоле аз решаҳояш сабзида, бор хоҳад овард.

2Ва бар Ӯ Рӯҳи Худованд,
рӯҳи ҳикмат ва хирад,
рӯҳи машварат ва қудрат,
рӯҳи шинохтани Худованд ва тарси Ӯ
қарор хоҳад гирифт+.
3Ва рӯҳи худотарсӣ Ӯро пур хоҳад кард,
ва Ӯ на бар тибқи нигоҳи чашмонаш
доварӣ хоҳад намуд,
ва на аз рӯи шуниди гӯшҳояш ҳукм хоҳад кард,

4Балки мискинонро бо адолат доварӣ хоҳад кард,
ва мазлумони заминро бо росткорӣ ҳукм хоҳад намуд;
ва бо чӯбдасти даҳонаш заминро зарба хоҳад зад,
ва бо дами лабҳояш шарирро хоҳад кушт+.
5Ва адолат миёнбанди камараш,
ва садоқат камарбанди миёнаш хоҳад буд.
6Ва гург бо барра зиндагӣ хоҳад кард,
ва паланг бо бузғола хоҳад хобид;
ва гӯсола ва шербача ва парворӣ бо ҳам хоҳанд буд,
ва кӯдаки хурде онҳоро хоҳад чаронид+.
7Ва гов бо хирс хоҳад чарид,
ва бачаҳои онҳо бо ҳам хоҳанд хобид;
ва шер мисли гов коҳ хоҳад хӯрд.
8Ва бачаи ширмак бар сӯрохи мори гурза
бозӣ хоҳад кард,
ва кӯдаки аз пистон баромада дасти худро
ба хонаи мори афъӣ дароз хоҳад кард.
9Дар тамоми кӯҳи муқаддаси Ман
бадӣ нахоҳанд кард ва осебе нахоҳанд расонид,
зеро замин аз шинохтани Худованд пур хоҳад буд,
мисли он ки баҳр пур аз обҳост+.
10Ва дар он рӯз воқеъ хоҳад шуд,
ки решаи Йисой ливое барои қавмҳо хоҳад
гардид, — халқҳо ба ӯ рӯ хоҳанд овард,
ва осоиштагӣ ҷалоли ӯ хоҳад буд+.
11Ва дар он рӯз воқеъ хоҳад шуд,
ки Худованд дубора дасти Худро дароз хоҳад кард,
то ки бақияи қавми Худро,
ки аз Ашшур ва Миср, аз Патрос ва Ҳабаш,
аз Элом ва Шинъор ва аз Ҳамот
ва ҷазираҳои баҳр саломат монда бошанд,
баргардонад+.
12Ва Ӯ ливое барои халқҳо барафрошта,
рондашудагони Исроилро ҷамъ хоҳад кард,
ва парокандагони Яҳудоро
аз чор канори дуньё фароҳам хоҳад овард+.
13Ва ҳасади Эфроим нест хоҳад шуд,
ва душманони Яҳудо маҳв хоҳанд гардид.
Эфроим аз Яҳудо ҳасад нахоҳад хӯрд,
ва Яҳудо Эфроимро ба танг нахоҳад овард+.
14Ва онҳо якҷоя бар китфи фалиштиён ба ғарб
ҳуҷум хоҳанд овард,
аҳли шарқро тороҷ хоҳанд кард,
бар Эдӯм ва Мӯоб дасти худро хоҳанд гузошт,
ва банӣ-Аммӯн ба онҳо тобеъ хоҳанд шуд+.

15Ва Худованд халиҷи баҳри Мисрро хоҳад хушконид,
ва дасти Худро бо боди шадиди Худ бар наҳр
афшонда,
онро ба ҳафт ҷӯй тақсим хоҳад кард,
ва одамонро бо роҳи хушк хоҳад гузаронид+.
16Ва барои бақияи қавми Ӯ,
ки аз Ашшур саломат монда бошанд,
шоҳроҳе мавҷуд хоҳад буд,
чунон ки барои Исроил дар рӯзи берун
омадани вай аз замини Миср мавҷуд буд+.

БОБИ ДУВОЗДАҲУМ

Суруди ҳамду санои наҷотьёфтагон.

12^1Ва дар он рӯз хоҳӣ гуфт:
«Туро, эй Худованд, ҳамд мегӯям,
зеро ки ҳарчанд бар ман ғазаб кардӣ,
аммо ғазабат фурӯ нишаст,
ва маро тасаллӣ додӣ+.
2Инак, Худо наҷоти ман аст:
ман ба Ӯ таваккал мекунам, ва наметарсам,
зеро ки қуввати ман ва суруди ман Худованд Худост,
ва Ӯ наҷоти ман гардидааст»+.
3Ва бо шодмонӣ
аз чашмаҳои наҷот об хоҳед кашид.
4Ва дар он рӯз хоҳед гуфт:
«Худовандро ҳамд гӯед, исми Ӯро бихонед;
корҳои Ӯро дар миёни қавмон хабар диҳед;
зикр намоед, ки исми Ӯ олист+.
5Худовандро бисароед, зеро ки Ӯ
корҳои бузург кардааст;
ин дар тамоми замин маълум аст+.
6Ба ваҷд ой ва бисарой, эй сокинаи Сион,
зеро ки Қуддуси Исроил андаруни ту бузург аст»+.

БОБИ СЕЗДАҲУМ

Нубувват дар бораи Бобил дар рӯзи Худованд иҷро хоҳад шуд.

13^1Ваҳй дар бораи Бобил, ки онро Ишаъё ибни
Омӯс дидааст+.
2Бар кӯҳи бараҳна ливое бардоред,
бо овози баланд онҳоро даъват намоед
ва бо даст ишора кунед,
то ки сӯи дарвозаҳои мирон биёянд+.
3Ман ба муқаддасони Худ амр фармудам,
ва ин зӯроварони Худро,
ки бо кибриёи Ман ваҷд мекунанд,
ба рехтани ғазабам даъват намудам.
4Садои ҳаёҳу дар кӯҳҳо
мисли ғиреви қавми сершумор аст;
садои ғавғои мамлакатҳо
ва халқҳоест, ки ҷамъ омадаанд:
Худованди лашкарҳо сипоҳи ҷангиро
аз назар мегузаронад.
5Онҳо аз замини дурдаст,
аз ақсои осмон меоянд,
— яъне Худованд ва олоти ғазаби Ӯ, —
то ки тамоми заминро несту нобуд кунанд+.

6Вовайло кунед, зеро ки рӯзи Худованд наздик аст:

мисли таҳлукае аз ҷониби Қодир меояд+.
7Бинобар ин ҳамаи дастҳо суст мешавад,
ва ҳамаи дилҳои мардум бемаҷол мегардад,+
8Ва онҳоро воҳима мегирад,
ба дарду озорҳо гирифтор мешаванд,
мисли зане ки мезояд, азоб мекашанд,
ба якдигар бо ҳайрат нигоҳ мекунанд,
рӯйҳошон аз ҳаяҷон шӯълавар аст+.
9Инак рӯзи Худованд меояд,
ки рӯзи бераҳм ва пур аз шиддати хашм ва
ғазаб аст,
то ки заминро харобазор гардонад,
ва гуноҳкорони онро маҳв намояд+.
10Зеро ки ситорагони осмон ва сайёраҳои он
аз худ рӯшноӣ нахоҳанд дод;
офтоб дар вақти тулӯи худ хира хоҳад шуд,
ва моҳ бо рӯшноии худ нахоҳад дурахшид+.
11Ва Ман дуньёро барои шарорат,
ва шариронро барои гуноҳҳошон
ба ҷазо гирифтор хоҳам кард,
ва ба кибри бадқасдон хотима хоҳам дод,
ва ғурури мустабидонро ба залолат хоҳам андохт+.

12Инсонро аз зари холис,
ва одамро аз тиллои Ӯфир азизтар хоҳам гардонид+.

13Бинобар ин осмонро ба ларза хоҳам овард,
ва замин аз ғазаби Худованди лашкарҳо
дар рӯзи шиддати хашми Ӯ
аз ҷои худ хоҳад ҷунбид+.
14Ва ҳар кас мисли оҳуе ки гирифтори таъқиб
шуда бошад,
ва мисли гӯсфандоне ки чӯпон надошта бошанд,
ба сӯи қавми худ рӯ хоҳад овард,
ва ҳар кас ба сӯи замини худ хоҳад давид+.
15Ҳар касе ки ёфт шавад, найза хоҳад хӯрд,
ва ҳар касе ки дастгир шавад, аз дами шамшер
хоҳад афтод.
16Ва кӯдакони онҳо дар пеши назари онҳо
ба деворҳо зада кушта хоҳанд шуд,
хонаҳои онҳо тӯъмаи тороҷ хоҳад гардид,
ва ба номӯси занони онҳо таҷовуз карда хоҳад шуд+.

Дар бораи хароб шудани Бобил.

17Инак, Ман ба муқобили онҳо аҳли Модайро
хоҳам барангехт,
ки нуқраро писанд намекунанд, ва ба тилло
рағбат надоранд+.
18Ва камонҳошон кӯдаконро нобуд хоҳад кард,
ва ба самараи батн раҳм нахоҳад дошт;
чашмонашон ба кӯдакон шафаққат нахоҳад намуд+.

19Ва Бобил, ки шукӯҳи мамлакатҳо
ва шавкати ифтихори калдониён аст,
мисли Садӯм ва Амӯро хоҳад шуд,
ки онҳоро Худо вожгун карда буд+.
20Вай ҳаргиз обод нахоҳад шуд, ва то абад
маскун нахоҳад гардид;
ва аъробӣ дар он ҷо хайма нахоҳад зад,
ва чӯпонон рамаҳои худро дар он ҷо нахоҳанд
хобонид,+

21Балки даррандагони биёбон дар он ҷо хоҳанд хобид;
ва хонаҳои он аз бумҳо пур хоҳад шуд;
ва шутурмурғон дар он ҷо сукунат хоҳанд
дошт; ва ҷинҳои биёбонӣ дар он ҷо рақс
хоҳанд кард+.
22Ва шағолон дар кӯшкҳои он,
ва кафторон дар тамошогоҳҳо нула хоҳанд кашид;
ва замони он наздик аст,
ва рӯзҳояш дер нахоҳад кашид.

БОБИ ЧОРДАҲУМ

Аз нав барқарор шудан ва бузургӣ ёфтани салтанати Исроил.

14^1Зеро ки Худованд ба Яъқуб раҳм хоҳад кард, ва Исроилро боз хоҳад баргузид, ва онҳоро дар заминашон ҷойгир хоҳад кард; ва аҷнабиён ба онҳо ҳамроҳ шуда, ба хонадони Яъқуб хоҳанд пайваст+.

2Ва қавмон онҳоро гирифта, ба маконашон хоҳанд овард, ва хонадони Исроил онҳоро дар замини Худованд ҳамчун ғуломон ва канизон ба тасарруфи худ хоҳанд даровард, ва асиркунандагони худро асир карда, бар ситамгарони худ ҳукмронӣ хоҳанд кард+.

3Ва дар рӯзе ки Худованд туро аз андӯҳат ва аз изтиробат ва аз меҳнати сахте ки маҷбуран ба ҷо меовардӣ, бираҳонад, чунин воқеъ хоҳад шуд,

4Ки ту ин масалро бар подшоҳи Бобил зада, бигӯӣ:

чӣ гуна он ситамгар маҳв шуд,
ва он зулм барҳам хӯрд!+
5Худованд асои шарирон
ва чӯбдасти ҳокимонро шикаст,

6Ки он бо ғазаб қавмонро зарбаҳои паёпай мезад,
ва бар халқҳо бо хашм, бо таъқиботи муттасил
ҳукмронӣ мекард.

7Тамоми замин ором ёфта, фароғат менамояд;
ба тараннум овоз баланд мекунанд.

Ҳайвони дарранда ба дӯзах сарнагун шуд.

8Сарвҳо низ дар ҳаққи ту шодӣ мекунанд,
ва арзҳои Лубнон мегӯянд:
«Аз замоне ки ту фурӯ ғалтидаӣ,
дарахтбуре ба сари мо наомадааст»+.
9Асфалуссофилин аз барои ту
музтариб шудааст, то ки туро
ҳангоми омаданат истиқбол намояд;
арвоҳи мурдагонро, ҳамаи пешвоёни дуньёро
барои ту бедор кардааст;
ҳамаи подшоҳони халқҳоро аз тахтҳошон
бархезонидааст;
10Ҳамаашон ба ту хитоб намуда, хоҳанд гуфт:
«Ту низ мисли мо бемаҷол шудаӣ!
Монанди мо гардидаӣ!»
11Кибриёи ту, садои барбатҳои ту
ба дӯзах фурӯд омадааст;
дар таги ту кирмҳо густурда шудааст,
ва болопӯши ту кирмҳост.
12Эй зӯҳраи субҳидам,
чӣ гуна аз осмон афтодаӣ!
Эй, ки халқҳоро поймол мекардӣ,
чӣ гуна ба замин бархӯрдаӣ!+
13Ва ҳол он ки ту дар дили худ мегуфтӣ:
«Ман ба осмон сууд карда,
курсии худро болотар аз ситорагони Худо хоҳам гузошт,
ва бар кӯҳи анҷумани худоён,
дар ақсои шимол хоҳам нишаст;+
14Бар баландиҳои абрҳо сууд намуда,
монанди Ҳаққи Таоло хоҳам шуд»+.
15Аммо ту ба дӯзах,
ба ақсои асфалуссофилин сарнагун хоҳӣ шуд+.
16Онҳое ки туро мебинанд, ба ту назар дӯхта
ва дар ҳаққи ту фикру хаёл карда, хоҳанд гуфт:

«Оё ин ҳамон кас аст, ки заминро ба ҷунбиш меовард,
мамлакатҳоро ба ларза меандохт,
17Дуньёро мисли биёбон гардонид,
ва шаҳрҳои онро хароб мекард,
ва асирони худро ба хонаҳошон ҷавоб намедод?»+

Доварӣ бар Бобил.

18Ҳамаи подшоҳони халқҳо саросар,
ҳар яке дар оромгоҳи худ бо ҷалол хобидаанд,
19Валекин ту берун аз қабри худ
мисли шохаи зиште партофта шудаӣ,
— мисли либоси мақтулоне ки шамшер хӯрда,
дар миёни сангҳои хандак фурӯ рафта бошанд,
мисли ҷасаде ки поймол шуда бошад.
20Ту бо онҳо дар қабр нахоҳӣ пайваст,
зеро ки ту замини худро хароб кардаӣ,
қавми худро куштаӣ;
насли бадкешон то абад зикр нахоҳад ёфт+.
21Барои писарони вай,
ба сабаби гуноҳи падарашон, қатлро муҳайё намоед,
то ки қиём накунанд, ва заминро мусаххар накунанд
ва рӯи дуньёро аз шаҳрҳо пур насозанд.

22«Ва Ман бар зидди онҳо қиём хоҳам намуд, — мегӯяд Худованди лашкарҳо, — ва номи Бобил ва бақияи онро: ҳам писар ва ҳам набераро маҳв хоҳам кард», — мегӯяд Худованд.

23«Ва онро мероси хорпуштҳо ва ботлоқзор хоҳам гардонид, ва онро бо ҷорӯби ҳалокат хоҳам рӯфт», — мегӯяд Худованди лашкарҳо+.

24Худовани лашкарҳо қасам хӯрда, мегӯяд: «Ба яқин, чунон ки салоҳ дидаам, ончунон хоҳад шуд, ва чунон ки қарор додаам, ончунон ба амал хоҳад омад:

25Ашшурро дар замини Худ шикаст хоҳам дод, ва бар кӯҳҳои Худ поймол хоҳам кард; ва юги вай аз гардани онҳо дур хоҳад шуд, ва бори вай аз дӯши онҳо нест хоҳад шуд»+.

26Чунин аст қароре ки дар бораи тамоми дуньё қабул гардидааст, ва ин аст дасте ки бар ҳамаи халқҳо дароз карда шудааст.

27Зеро ки Худованди лашкарҳо қарор додааст, ва кист, ки онро тавонад ботил намояд? Ва дасти Ӯ дароз карда шудааст, ва кист, ки онро тавонад баргардонад+?

28Дар соле ки подшоҳ Оҳоз вафот кард, ин ваҳй омадааст:+

29Эй тамоми замини Фалиштӣ, шодӣ накун,
ки чӯбдасте ки туро мезад, шикастааст;
зеро ки аз решаи мор афъӣ мебарояд,
ва самараи он — аждаҳои паррон хоҳад буд.

30Ва мардуми бағоят бенаво ба серӣ хоҳанд хӯрд,
ва мискинон дар амният хоҳанд хобид;
вале решаи туро бо гуруснагӣ нобуд хоҳам кард,
ва бақияи туро ӯ хоҳад кушт.

31Эй дарвоза, вовайло намо! Эй шаҳр, фарьёд зан!

Эй тамоми замини Фалиштӣ, аз ҳам пош хоҳӣ хӯрд!

Зеро ки аз шимол дуд меояд,
ва аз ӯрдуи онҳо як нафар ҳам қафо нахоҳад монд.

32Пас, ба қосидони ин халқ ӯ чӣ ҷавобе хоҳад дод?

Ин ки Худованд Сионро буньёд кардааст,
ва мискинони қавми Ӯ дар он паноҳ хоҳанд бурд+.

БОБИ ПОНЗДАҲУМ

Нубувват дар бораи Мӯоб.

15^1Ваҳй дар бораи Мӯоб.
Ҳайҳот, ки дар як шаб Ор хароб гардида,
аҳли Мӯоб нобуд шудаанд!
Ҳайҳот, ки дар як шаб Қир хароб гардида,
аҳли Мӯоб нобуд шудаанд!+
2Мардуми он ба буткада,
ва аҳли Дивӯн ба минбарҳо барои гиристан баромадаанд;

Мӯоб ба ҳоли Набӯ ва Медбо вовайло мекунад;
мӯйсари ҳама гирифта шудааст, риши ҳама
тарошида шудааст+.
3Дар кӯчаҳои он мардум бар камари худ палос
бастаанд;
бар бомҳои он ва дар майдонҳои он ҳама
вовайло мекунанд,
зор-зор мегирьянд.
4Ва Ҳешбӯн ва Элъоле фиғон мекашанд;
овозашон то Ёҳас шунида мешавад;
бинобар ин ҷанговарони Мӯоб низ навҳа мекунанд;
ҷони онҳо андарунашон меларзад+.

5Дили ман ба ҳоли Мӯоб фиғон мекашад:

гурезаҳои он то ба Сӯор ва Эҷлот-Илишиё расидаанд.

Ҳайҳот, ки ба фарози Луҳит гирьякунон мебароянд,
ва дар аснои роҳи Ҳӯрӯноим доду фарьёди
ҷонгудозе мебароранд!+
6Ҳайҳот, ки обҳои Нимрим тамом шудааст,
чаманзор хушкидааст, наботот талаф гардидааст,
сабзае боқӣ намондааст!

7Бинобар ин сарвати андӯхтаи худ
ва пасандозҳои худро ба он соҳили наҳри

Аровим мебаранд.

8Ҳайҳот, ки ҳудуди Мӯобро фигон фаро гирифтааст!

Вовайлои он то Эҷлоим аст, вовайлои он
то Беэр-Элим аст.

9Ҳайҳот, ки оби Димон аз хун пур шудааст!

Ва Ман бар Димон боз балоҳо хоҳам овард:

бар гурезаҳои Мӯоб ва бар боқимондагони
заминаш шерро хоҳам овард.

БОБИ ШОНЗДАҲУМ

Давоми нубувват.

16^1Гӯсфандони парвориро барои ҳокими замин
аз Салъ бо роҳи биёбон ба кӯҳи духтари Сион
бифиристед+.
2Ва духтарони Мӯоб назди маъбарҳои Арнӯн
мисли мурғи оворае ки аз лонааш ронда шуда
бошад, хоҳанд буд+.
3«Машварат бидеҳ, додгарӣ бикун,
сояи худро пешингоҳон мисли шаб бар мо биафкан,
рондашудагонро пинҳон намо, оворагонро
таслим накун.
4Бигзор мӯобиёни рондашудаи ман назди ту
маскан гиранд:
барои онҳо аз дасти тороҷгар паноҳгоҳ бош,
то даме ки золим нест шавад, тороҷ хотима ёбад,
ва ситамгарон аз рӯи замин маҳв гарданд.
5Ва бигзор тахт бо марҳамат устувор бошад,
ва бар он дар хаймаи Довуд доваре
дар садоқат нишинад,
ки толиби инсоф
ва роғиби адолат бошад»+.

6Дар бораи ғурури Мӯоб, ки вай бағоят мағрур аст,
дар бораи кибр ва ғурур ва хашми вай шунидаем:

лофу газофи вай пуч аст+.

Вовайлои духтарони Мӯоб.

7Бинобар ин аҳли Мӯоб ба ҳоли Мӯоб вовайло
мекунанд, саросар вовайло мекунанд.
Ба ёди кулчаҳои мавизии Қир-Ҳарешет
аз дили пурхун нолиши ҷонсӯз хоҳед кард!+
8Киштзорҳои Ҳешбӯн хароб шудааст, токзори
Сибмо низ:
ҳокимони халқҳо разҳои онро шикастаанд,
ки то Яъзир расида, дар биёбон паҳн шуда буд;
навдаҳои он вусъат ёфта, ба тарафи баҳр гузашта буд+.

9Бинобар ин ман ҳамроҳи Яъзир ба ҳоли
токзори Сибмо гирья мекунам;
шуморо, эй Ҳешбӯн ва Элъоле, бо ашкҳои худ
сероб менамоям,
зеро ки бар ғунучини меваи тобистони ту
ва бар мавсими ангуркании ту гулбонг афтодааст+.

10Ва аз саҳроҳо хурсандӣ ва сурур барҳам хӯрдааст
ва дар токзорҳо садоҳои тараннум ва шодмонӣ
шунида намешавад;
токдоре ангурро дар чархуштҳо пахш намекунад:
гулбонги шодиро Ман барҳам додаам.
11Бинобар ин амъои ман ба ҳоли Мӯоб,
ва ботини ман ба ҳоли Қир-Ҳарешет
мисли барбат нолиш мекунад+.
12Ва ҳарчанд Мӯоб ҳозир шуда,
бар минбарҳо заҳмат кашад
ва ба макони муқаддаси худ барои дуо биёяд,
манфиате нахоҳад дид.
13Ин аст каломе ки Худованд дар ҳаққи Мӯоб
аз қадимулайём гуфтааст.
14Ва алҳол Худованд чунин мегӯяд:
«Баъд аз се сол, мисли солҳои муздур,
ҷалоли Мӯоб бо тамоми оммаи сершумори он
ба залолат хоҳад афтод, ва бақияи он
бағоят хурд ва беқувват хоҳад буд»+.

БОБИ ҲАФДАҲУМ

Пешгӯӣ дар бораи Димишқ ва Исроил.

17^1Ваҳй дар бораи Димишқ.
Инак, Димишқ аз миёни шаҳрҳо маҳв гардида,
ғарами харобаҳо хоҳад шуд+.
2Шаҳрҳои Арӯэр тарк карда хоҳад шуд,
— маконе барои рамаҳо хоҳад гардид, ва онҳо
дар он ҷо хоҳанд хобид,
ва касе нахоҳад буд, ки онҳоро хӯсонад+.
3Ва ҳисор аз Эфроим барҳам хоҳад хӯрд,
ва салтанат аз Димишқ
ва аз бакияи Арам;
ҳолашон мисли ҷалоли банӣ-Исроил хоҳад буд,
— мегӯяд Худованди лашкарҳо.
4Ва дар он рӯз воқеъ хоҳад шуд,
ки ҷалоли Яъқуб заиф гардида,
фарбеҳии баданаш ба лоғарӣ табдил хоҳад ёфт;
5Ва мисли он хоҳад буд, ки даравгар пояҳоро
ҷамъ мекунад,
ва дасташ хӯшаҳоро медаравад;
ва мисли он хоҳад буд,
ки дар водии Рафоим хӯшаҳоро мечинанд;+
6Ва мисли меваҳое ки бар дарахти зайтун
баъд аз зада афшондани он боқӣ мемонад,
дар ӯ ду-се донае бар сари шохаи баландаш,
ва чор-панҷ донае бар навдаҳои боровараш
боқӣ хоҳад монд,
— мегӯяд Худованд, Худои Исроил+.
7Дар он рӯз инсон ба Офаринандаи худ
рӯй хоҳад овард,
ва чашмонаш сӯи Қуддуси Исроил дӯхта хоҳад шуд;

8Ва ӯ ба қурбонгоҳҳое ки бо дастҳои худ
бино кардааст, рӯй нахоҳад овард,
ва ба он чи ангуштҳои ӯ сохтааст,
яъне ба бутҳои Ашера ва Ҳамон назар нахоҳад кард+.

9Дар он рӯз шаҳрҳои истеҳкомдори он
мисли харобаҳое хоҳад шуд, ки дар ҷангалҳо
ва бар қуллаҳои кӯҳ воқеъ аст, ва онҳоро
пеши банӣ-Исроил тарк карда буданд;
ва он ба харобазор табдил хоҳад ёфт+.

10Зеро ки ту Худои наҷоти худро фаромӯш кардӣ,
ва кӯҳпораи паноҳгоҳи худро ба ёд наовардӣ;
бинобар ин ту ниҳолҳои дилпазир шинондӣ,
ва қаламчаҳои бегонаро кишт кардӣ+.
11Дар рӯзе ки ниҳол шинондӣ, онҳоро
сабзу хуррам гардондӣ,
ва саҳаргоҳон кишти худро шукуфондӣ,
аммо ҳосилаш дар рӯзи беморӣ
ва дарди бедармон барбод хоҳад рафт.
12Эй вой аз ғиреви қавмони бисьёр,
ки мисли ғалаёни баҳрҳо талотум мекунанд!
Ва аз хурӯши қабилаҳо,
ки мисли хурӯши обҳои азим мехурӯшанд!+

13Қабилаҳо мисли хурӯши обҳои азим мехурӯшанд;
вале Ӯ ба онҳо итоб намуд, ва онҳо
ба ҷойҳои дур гурехтанд,
ва мисли коҳрезае аз бод бар кӯҳҳо ронда шуданд,
ва мисли ғуборе аз гирдбод.

14Шомгоҳ — ва инак даҳшат аст,
вале пеш аз субҳидам он нест мешавад.

Чунин аст насиби тороҷгарони мо,
ва қисмати харобкунандагони мо.

БОБИ ҲАЖДАҲУМ

Вой бар заминҳое ки дар он тарафи наҳрҳои Ҳабаш воқеъ аст.

18^1Эй вой бар замини пур аз садои болҳои малах,
ки дар он тарафи наҳрҳои Ҳабаш воқеъ аст,
2Ва элчиёнашро бо роҳи баҳр,
ва дар киштиҳои бардӣ бар рӯи об мефиристад!
Эй қосидони тезрав, биравед назди халқи
қоматбаланд ва ранги пӯсташон мисгун,
назди қавме ки барои муҳити атрофи наздик
ва дур саҳмгин ҳастанд,
яъне халқи пурқувват ва шикастоваре
ки наҳрҳо заминашонро бурида мегузарад.

3Эй ҳамаи бошандагони дуньё ва сокинони замин!

Чун ливое бар кӯҳҳо барафрошта шавад, бингаред,
ва чун шох садо диҳад, бишнавед+.

4Зеро ки Худованд ба ман чунин гуфтааст:

«Ман дар маскани Худ оромида, назар хоҳам кард,
мисли гармои тафсон ҳангоми нурафшонии офтоб,
мисли абри шабнамӣ дар гармии мавсими дарав»+.

5Зеро ки пеш аз ангурканӣ, вақте ки ток
аз гул фуромада,
муғҷаҳо ба ғӯра мубаддал мешавад,
Ӯ шохаҳоро бо қайчии токбурӣ хоҳад бурид,
ва навдаҳоро бурида дур хоҳад андохт.

6Ва ҳамааш барои мурғони соҳибчанголи кӯҳистон
ва барои ҳайвоноти замин вогузошта хоҳад шуд;
ва мурғони соҳибчангол тобистонро бар онҳо
ба сар хоҳанд бурд,
ва тамоми ҳайвоноти замин зимистонро
бар онҳо хоҳанд гузаронид.
7Дар он замон инъоме барои Худованди лашкарҳо
аз қавми қоматбаланд
ва ранги пӯсташон мисгун,
ва аз қавме ки барои муҳити атрофи наздик
ва дур саҳмгин ҳастанд,
яъне аз халқи пурқувват ва шикастоваре
ки наҳрҳо заминашонро бурида мегузарад,
ба макони исми Худованди лашкарҳо,
ба кӯҳи Сион оварда хоҳад шуд.

БОБИ НУЗДАҲУМ

Нубувват дар бораи Миср.

19^1Ваҳй дар бораи Миср.

Инак, Худованд бар абри сабукрав савор шуда,
ба Миср меояд.

Ва аз ҳузури Ӯ бутҳои Миср ба ларза хоҳанд афтод,
ва дили Миср андаруни вай заиф хоҳад шуд+.

2Ва Ман мисриёнро бар мисриён хоҳам барангехт,
ва онҳо бародар бо бародар, ва ёр бо ёр,
ва шаҳр бо шаҳр, ва мамлакат бо мамлакат
ҷанг хоҳанд кард+.
3Ва рӯҳи Миср андаруни вай бемаҷол хоҳад шуд,
ва Ман машварати онро дарҳам-барҳам хоҳам кард,
ва онҳо аз бутҳо ва фолбинон ва ҷодугарон
ва азоимхонон дархост хоҳанд намуд+.
4Ва Ман Мисрро ба дасти ҳокими сахтгире
хоҳам супурд,
ва подшоҳи золиме бар онҳо ҳукмронӣ хоҳад кард,

— мегӯяд Худованд, Худованди лашкарҳо+.
5Ва обҳои баҳр кам шуда,
наҳр хароб ва хушк хоҳад гардид+.
6Ва наҳрҳо гандида,
ҷӯйҳои Миср камоб ва хароб хоҳад шуд;
най ва қамиш хушк хоҳад гардид+.
7Чаманҳое ки дар атрофи дарьё,
дар соҳилҳои дарьё воқеъ аст,
ва тамоми киштзори назди дарьё хушкида,
парешон ва нест хоҳад шуд.
8Ва моҳигирон нола хоҳанд кард,
ва ҳамаи онҳое ки шаст ба дарьё меандозанд,
мотам хоҳанд гирифт,
ва онҳое ки тӯр бар рӯи об мегустаронанд,
ғамгин хоҳанд шуд.
9Ва наддофони катон
ва бофандагони матои сафед хиҷил хоҳанд шуд.
10Ва пояҳои он афсурдахотир,
ва ҳамаи муздурон афтодарӯҳ хоҳанд шуд.
11Ба яқин, мирони Сӯан аблаҳ ҳастанд;
ҳокимони машваратчии фиръавн
машварати ҷоҳилона медиҳанд.
Пас шумо чӣ гуна метавонед ба фиръавн бигӯед:
«Ман писари ҳакимон ҳастам,
писари подшоҳони қадимам?»+
12Пас ҳакимони ту куҷоянд?
Бигзор онҳо ба ту гӯянд,
ва бигзор донанд, ки Худованди лашкарҳо
барои Миср чӣ қароре кардааст+.
13Мирони Сӯан аблаҳ шудаанд;
мирони Нуф фиреб хӯрдаанд;
Мисрро аркони сибтҳои вай
гумроҳ кардаанд+.
14Худованд андаруни он рӯҳи дарҳам-баҳрамӣ
даровардааст,
ва онҳо Мисрро дар тамоми аъмоли он
гумроҳ кардаанд,
мисли он ки маст роҳро гум карда,
дар қаи худ афтода мехобад+.
15Ва дар Миср коре нахоҳад буд,
ки сар ва дум, нахл ва най тавонад онро
ба ҷо оварад+.

16Дар он рӯз Миср мисли занон хоҳад буд, ва аз ҳаракати дасти Худованди лашкарҳо, ки Ӯ бар вай мебардорад, ларзон ва тарсон хоҳад шуд+.

17Ва замини Яҳудо барои Миср манбаи даҳшат хоҳад буд: ҳамин ки зикри онро бишнавад, хоҳад тарсид, аз боиси қароре ки Худованди лашкарҳо дар ҳаққи вай қабул кардааст.

18Дар он рӯз панҷ шаҳр дар замини Миср ба забони Канъон сухан ронда, ба Худованди лашкарҳо қасам хоҳанд хӯрд; яке Ир-Ҳаҳерес номида хоҳад шуд+.

19Дар он рӯз қурбонгоҳе барои Худованд дар миёнаҷои замини Миср, ва сутуне барои Худованд назди сарҳади он хоҳад буд+.

20Ва инҳо аломате ва шаҳодате барои Худованди лашкарҳо дар замини Миср хоҳад буд, зеро ки сӯи Худованд аз дасти ҷафокорони худ фарьёд хоҳанд зад, ва Ӯ наҷотдиҳанда ва пуштибоне барои онҳо фиристода, онҳоро халосӣ хоҳад дод.

21Ва Худованд ба мисриён маъруф хоҳад шуд, ва мисриён дар он рӯз Худовандро хоҳанд шинохт, ва бо қурбониҳо ва ҳадияҳо Ӯро ибодат хоҳанд намуд, ва барои Худованд назр карда, онро ба ҷо хоҳанд овард+.

22Ва Худованд мисриёнро зарба хоҳад зад; зарба зада, шифо хоҳад дод: чун сӯи Худованд руҷӯъ кунанд, Ӯ онҳоро иҷобат намуда, шифо хоҳад дод+.

23Дар он рӯз шоҳроҳе аз Миср ба Ашшур хоҳад буд, ва ашшуриён ба Миср, ва мисриён ба Ашшур хоҳанд рафт; ва мисриён бо ашшуриён Худовандро ибодат хоҳанд кард+.

24Дар он рӯз Исроил бо Миср ва бо Ашшур сегона хоҳад шуд; вай дар миёни замин баракат хоҳад буд,+

25Ки онро Худованди лашкарҳо баракат дода, хоҳад гуфт: «Муборак аст қавми Ман — Миср, ва амали дасти Ман — Ашшур, ва мероси Ман — Исроил».

БОБИ БИСТУМ

Нубувват дар бораи ғалабаи Ашшур бар Миср.

20^1Дар соле ки Тартон ба Ашдӯд омад, вақте ки Сарҷун, подшоҳи Ашшур ӯро фиристод, ва бо Ашдӯд ҷанг карда, онро забт намуд,+

2Дар ҳамон вақт Худованд ба воситаи Ишаъё ибни Омӯс сухан ронда, гуфт: «Бирав, ва палосро аз камари худ бикшо, ва кафшро аз пойҳои худ дур кун». Ва ӯ чунин кард: бараҳна ва пойлуч роҳ мерафт+.

3Ва Худованд гуфт: «Чунон ки бандаи Ман Ишаъё се сол бараҳна ва пойлуч роҳ рафтааст, то аломате ва ишорате дар бораи Миср ва Ҳабаш бошад,+

4Ончунон подшоҳи Ашшур асирони Миср ва матрудони Ҳабашро — ҷавонон ва пиронро — бараҳна ва пойлуч ва кунлуч хоҳад бурд, то ки расвоӣ барои Миср бошад+.

5Ва аз Ҳабаш, ки пуштибони онҳост, ва аз Миср, ки ифтихори онҳост, ҳаросон ва хиҷил хоҳанд шуд.

6Ва дар он рӯз сокинони ин соҳил хоҳанд гуфт: „Инак, чунин аст ҳоли пуштибони мо, ки ба кӯмакаш рӯ оварда будем, то аз подшоҳи Ашшур раҳо шавем! Пас, мо чӣ гуна халосӣ меёбем?“»

БОБИ БИСТУ ЯКУМ

Пешгӯиҳо дар бораи Бобил, Адӯм ва Арабистон.

21^1Ваҳй дар бораи биёбони назди баҳр.

Мисли гирдбодҳое ки дар ҷануб мевазад,
вай аз биёбон, аз замини пурдаҳшат меояд+.

2Рӯъёи мудҳише ба ман аён шудааст:

хоин хиёнат менамояд, ва тороҷгар тороҷ мекунад.

Эй Элом, баро! Эй Модай, муҳосира намо!
Ба тамоми оҳу нолаи он хотима хоҳам дод+.
3Аз ин рӯ камари маро ларза гирифтааст;
дарде, мисли дарди зане ки мезояд,
маро дар бар гирифтааст;
аз он чи мешунавам, печутоб мехӯрам,
ва аз он чи мебинам, ҳаросон шудаам+.

4Ошуфтадил шудаам; тарсу бим маро мадҳуш кардааст;
шоми фароғати ман ба тарсу ларз мубаддал шудааст.

5Суфраро оростаанд; ҷойпӯшҳоро густурдаанд;
ба хӯрдану нӯшидан машғуланд.

«Эй мирон, бархезед, сипарҳоро равған молед!»

6Зеро ки Худованд ба ман чунин гуфтааст:

«Бирав, дидбоне бимон, то он чиро, ки бинад,
хабар диҳад,+

7Ва чун фавҷҳои саворонро:

ҷуфт-ҷуфт саворони асп, саворони улоғ,
саворони шутурро бинад,
ба онҳо бо диққати тамом гӯш андозад».

8Ва ӯ мисли шер садо баровард:

«Эй оғои ман! Рӯзона ман доимо
бар дидбонгоҳ меистам,
ва тамоми шабҳо дар посбонии худ мебошам+.

9Ва инак, савори ароба бо ҷуфт-ҷуфти асп меоянд».

Ва ӯ хитоб намуда, гуфт: «Бобил фурӯ
ғалтидааст, фурӯ ғалтидааст,
ва тамоми санамҳои худоёнашро ба замин
зада шикастаанд»+.

10Эй хирмангоҳи ман ва писари хирмани ман!

Он чи аз Худованди лашкарҳо,

Худои Исроил шунидаам, ба шумо гуфтам+.

11Ваҳй дар бораи Думо.

Маро аз Сеир фарьёд мекунанд:

«Эй посбон! Чӣ посе аз шаб аст?

Эй посбон! Чӣ посе аз шаб аст?»

12Посбон гуфт: «Субҳ меояд,
вале ҳанӯз шаб аст.

Агар боз пурсидан хоҳед, бипурсед:

бори дигар биёед».

13Ваҳй дар бораи банӣ-араб.

Эй қофилаҳои дадониён!

Дар сангзори Арабистон манзил кунед.

14Эй сокинони замини Темо!

Ба пешвози ташнагон об биёред,
гурезагонро бо нонашон истиқбол намоед+.

15Зеро ки онҳо аз шамшерҳо гурехтаанд:

аз шамшери бараҳна, ва аз камони кашида,
ва аз гаронии ҷанг.

16Зеро ки Худованд ба ман чунин гуфтааст: «Баъд аз як сол, мисли солҳои муздур, тамоми ҷалоли Қедор маҳв хоҳад шуд;+

17Ва бақияи шумораи баҳодурони камондори банӣ-Қедор кам хоҳад шуд, зеро ки Худованд, Худои Исроил чунин гуфтааст».

БОБИ БИСТУ ДУЮМ

Нубувват дар бораи водии рӯъё.

22^1Ваҳй дар бораи водии рӯъё.
Пас туро чӣ шудааст, ки саросар ба бомҳо
баромадаӣ?
2Эй шаҳри пурҷӯшу хурӯш, ки пурҳаяҷон ҳастӣ,
эй шаҳри пурсурур!
Мақтулони ту мақтулони шамшер нестанд
ва дар ҷанг талаф нашудаанд+.
3Ҳамаи саркардаҳои ту якҷоя гурехтаанд,
вале бе он ки аз камон истифода баранд,
ба асирӣ гирифта шудаанд;
ҳамаи онҳое ки андаруни ту ёфт шудаанд,
ҳарчанд ба ҷойҳои дур гурехта бошанд ҳам,
якҷоя ба асирӣ афтодаанд.
4Бинобар ин мегӯям: «Аз ман дур шавед,
ман зор-зор хоҳам гирист;
барои тасаллӣ додани ман дар бораи таҳлукаи
духтари қавми ман саъю кӯшиш накунед»+.
5Зеро ки рӯзи ҳаяҷон ва мағлубият ва парешонӣ
аз ҷониби Худованди лашкарҳост дар водии рӯъё:

ҳисорро вайрон мекунанд,
ва фарьёд дар кӯҳҳо танинандоз мешавад.
6Ва Элом бо аробаҳои ҷангии
пур аз одам ва бо саворон тирдонро бардоштааст,
ва Қир сипарро бараҳна кардааст+.
7Ва инак, водиҳои беҳтарини ту аз аробаҳои
ҷангӣ пур шудааст,
ва саворон дар рӯ ба рӯи дарвоза мавқеъ гирифтаанд.

8Ва болопӯши Яҳудо бардошта шудааст,
ва ту дар он рӯз ба аслиҳаи қӯрхонаи ҷангал
назар дӯхтаӣ.
9Ва шумо рахнаҳои шаҳри Довудро,
ки бисьёр аст, дидаед,
ва оби ҳавзи поёнро ҷамъ кардаед;+
10Ва хонаҳои Ерусалимро дар шумор овардаед,
ва хонаҳоро вайрон кардаед, то ки ҳисорро
мустаҳкам намоед;
11Ва дар миёни ду ҳисор обанборе барои оби
ҳавзи кӯҳна сохтаед;
валекин ба Ӯ, ки инро ба амал овардааст,
назар надӯхтаед, ва Ӯро, ки аз қадимулайём
инро муқаррар намудааст, надидаед.
12Ва Худованд, Худованди лашкарҳо,
дар он рӯз шуморо ба гиристан ва навҳа кардан
ва мӯйсар гирифтан ва палос пӯшидан даъват
намудааст+.
13Вале инак, хурсандӣ ва димоғчоқӣ!
Гов мекушанд ва гӯсфанд забҳ мекунанд,
гӯшт мехӯранд ва шароб менӯшанд:

«Бихӯрем ва бинӯшем, зеро ки фардо хоҳем мурд!»+

14Ва Худованди лашкарҳо дар гӯши ман
ошкор кардааст:
«Ба яқин, ин гуноҳи шумо омурзида нахоҳад шуд
то даме ки бимиред!» — гуфтааст Худованд,
Худованди лашкарҳо.

15Худованд, Худованди лашкарҳо, чунин гуфтааст:

«Бирав ва назди ин гумошта,
яъне Шебно, ки нозири боргоҳ аст, дохил шав,
ва бигӯй:+
16„Дар ин ҷо туро чӣ кор аст,
ва дар ин ҷо ту кистӣ,
ки барои худ дар ин ҷо мақбарае месозӣ?“»
Вай дар ҷои баланд барои худ мақбара месозад,
дар сахра барои худ маскан метарошад+.
17«„Инак, эй шахси ҷоҳталаб, Худованд туро
дур хоҳад андохт,
ва туро печутоб хоҳад дод,
18Ва туро сахт фушурда,
мисли тӯбе бар замини фарох хоҳад ғелонид,
ва ту дар он ҷо хоҳӣ мурд,
ва дар он ҷо аробаҳои боҳашамати ту
боиси нанги хонадони оғоят хоҳад шуд.
19Ва Ман туро аз маконат бадар хоҳам ронд,
ва аз мартабаи худ фурӯ хоҳӣ ғалтид.

20Ва дар он рӯз воқеъ хоҳад шуд, ки Ман бандаи

Худ — Элъёқим ибни Ҳилқиёро даъват хоҳам намуд,+

21Ва ӯро бо либоси ту пӯшонида,
бо камарбанди ту маҳкам хоҳам кард,
ва ҳокимияти туро ба дасташ хоҳам супурд,
ва ӯ барои сокини Ерусалим ва хонадони
Яҳудо падар хоҳад буд.

22Ва калиди хонадони Довудро бар дӯши ӯ хоҳам гузошт,
ва ӯ чун кушояд, ҳеҷ кас нахоҳад баст,
ва чун бандад, ҳеҷ кас нахоҳад кушод+.

23Ва ӯро мисли мехе дар ҷои сахт устувор хоҳам кард,
ва ӯ барои хонадони падари худ курсии ҷалол
хоҳад буд“».

24Ва тамоми ҷалоли хонадони падарашро, аз фарзандонаш то ақрабояш, ва тамоми олоти хурдро, аз косаю кӯзаҳои гаронбаҳо то ҳамаи сафолпораҳо, бар ӯ хоҳанд овехт.

25«Дар он рӯз, — мегӯяд Худованди лашкарҳо, — он мехе ки дар ҷои сахт устувор гардида буд, лиққонак хоҳад шуд, ва шикаста, фурӯ хоҳад ғалтид, ва боре ки бар он овезон аст, талаф хоҳад шуд; зеро ки Худованд гуфтааст».

БОБИ БИСТУ СЕЮМ

Нубувват дар бораи Сӯр.

23^1Ваҳй дар бораи Сӯр.

Эй киштиҳои Таршиш, вовайло кунед,
зеро ки он хароб шудааст: на хонае боқӣ мондааст,
на ҷое ки кас тавонад вориди он гардад;
аз замини Киттим ба онҳо хабар расидааст+.
2Эй сокинони соҳил, ки онро тоҷирони Сидӯн,
дарьёнавардон пур мекарданд,
хомӯш нишинед!+
3Ва ғаллаи Шиҳӯр,
дарави атрофи наҳр бо обҳои бисьёр
ба он дохил мешуд,
ва он бозоргоҳи халқҳо гардида буд+.
4Эй Сидӯн, таассуф намо,
зеро ки баҳр, яъне қалъаи баҳр, ба забон омада,
мегӯяд:

«Гӯё ки ман дарди зоиш накашидаам, ва назоидаам,
ва ҷавононро парвариш накардаам,
ва духтаронро ба воя нарасонидаам!»
5Вақте ки овозаи ин ба мисриён бирасад,
аз шунидани аҳволи Сӯр ба ҳарос хоҳанд афтод.
6Эй сокинони соҳил,
ба Таршиш кӯчида равед, вовайло кунед.
7Оё ҳамин аст он шаҳри пурсурури шумо,
ки ибтидояш аз қадимулайём буд,
ва пойҳояш онро ба кишварҳои дур мебурд,
то ки дар он ҷо иқомат намояд?
8Кист, ки инро дар ҳаққи Сӯри тоҷбахш,
ки савдогаронаш мисли мирон,
ва тоҷиронаш акобири рӯи замин буданд,
қарор додааст?
9Худованди лашкарҳо инро қарор додааст,
то ки кибриёи ҳар ҳашаматро поймол кунад
ва ҳамаи мӯҳтарамони заминро ба залолат андозад.

10Эй духтари Таршиш, бар замини худ
мисли наҳр убур намо:
дигар бандубасте нест.
11Ӯ дасти Худро бар баҳр дароз карда,
мамлакатҳоро ба ларза овардааст;
Худованд дар ҳаққи Канъон амр фармудааст,
ки қалъаҳояшро хароб кунанд,+
12Ва гуфтааст: «Ту, эй бокираи ситамдида,
духтари Сидӯн, дигар димоғчоқӣ нахоҳӣ кард!

Бархоста, ба Киттим бирав, лекин дар он ҷо низ
барои ту оромӣ нахоҳад буд».

13Инак замини калдониён, ки ин қавм ҳоло вуҷуд надоранд. Ашшур онро барои биёбоннишинон буньёд кард. Бурҷҳои дидбонии худро барпо намуданд, қасрҳояшро вайрон карданд, онро ба харобазор табдил доданд+.

14Эй киштиҳои Таршиш, вовайло кунед,
зеро ки қалъаи шумо хароб шудааст.

15Ва дар он рӯз воқеъ хоҳад шуд, ки Сӯр ҳафтод сол, ба андозаи рӯзҳои як подшоҳ фаромӯш хоҳад шуд. Баъд аз итмоми ҳафтод сол ба Сӯр ҳамон чиз рӯй хоҳад дод, ки дар суруди фоҳиша тасвир ёфтааст:+

16«Эй фоҳишаи фаромӯшшуда, барбатро бигир,
дар шаҳр гардиш намо! Нағз бинавоз, бисьёр бисарой,
то ки туро ба ёд оваранд!»

17Ва воқеъ хоҳад шуд, ки баъд аз итмоми ҳафтод сол Худованд Сӯрро тафаққуд хоҳад намуд, ва он аз нав ба гирифтани музди зинои худ хоҳад баргашт, ва бо ҳамаи мамлакатҳои дуньё, ки бар рӯи замин мебошанд, зино хоҳад кард+.

18Вале тиҷорати он ва музди зинои он барои Худованд бахшида хоҳад шуд: захира карда ва дар махзан гузошта нахоҳад шуд, балки тиҷораташ барои онҳое ки ба ҳузури Худованд зиндагӣ мекунанд, хоҳад буд, то ки ба серӣ бихӯранд ва либоси нағз бипӯшанд.

БОБИ БИСТУ ЧОРУМ

Доварии Худо бар замин. Зуҳури ояндаи ҷалоли Худо.

24^1Инак, Худованд заминро холӣ ва хароб мекунад, ва сатҳи онро дигаргун месозад, ва сокинони онро пароканда менамояд+.

2Ва чунон ки қавм бошанд, ончунон коҳин хоҳад буд, чунон ки ғулом — ончунон оғояш, чунон ки каниз — ончунон хотунаш, чунон ки харидор — ончунон фурӯшанда, чунон ки қарзхоҳ — ончунон қарздор, чунон ки даъвогар — ончунон ҷавобгар+.

3Замин тамоман беодам ва толону тороҷ хоҳад шуд, зеро ки Худованд ин суханро гуфтааст.

4Замин мотам гирифтааст, сархам шудааст; дуньё афсурдахотир ва сархам шудааст; олимақомони қавми замин афсурдахотир шудаанд+.

5Ва замин зери сокинонаш палид шудааст, зеро ки онҳо дастурҳоро поймол кардаанд, аз фароиз берун баромадаанд, аҳди ҷовидониро шикастаанд+.

6Бинобар ин лаънат заминро хӯрдааст, ва сокинони он ба ҷазо дучор шудаанд; бинобар ин сокинони замин сӯхтаанд, ва аз одамон андаке боқӣ мондаанд+.

7Шираи ангур мотам гирифтааст;
ток афсурдахотир шудааст;
ҳамаи шоддилон оҳ мекашанд+.
8Шодмонии дафҳо барҳам хӯрдааст;
ғавғои айёшон хотима ёфтааст;
шодмонии барбатҳо барҳам хӯрдааст+.
9Дигар бо суруд шароб наменӯшанд;
арақ барои нӯшандагонаш талх шудааст.
10Шаҳри хароба ба шикаст гирифтор шудааст;
ҳар хона баста аст, ва касе наметавонад дарояд.

11Дар кӯчаҳо аз барои шароб фиғон мекашанд;
ҳар гуна сурур тира гардидааст;
шодмонии замин талаф шудааст+.
12Дар шаҳр харобӣ ҳукмфармост,
ва дарвозаи он шикаста пора-пора шудааст.

13Ва дар миёни замин, дар байни қавмон ончунон хоҳад шуд,
чунон ки дар вақти зада афшондани дарахти зайтун
ва баъд аз анҷоми ангурчинӣ якчанд шингиле боқӣ мемонад+.

14Онҳо овози худро баланд карда, тараннум хоҳанд намуд:

дар бораи кибриёи Худованд аз ҷониби баҳр бо шодӣ садо хоҳанд баровард.

15Бинобар ин Худовандро дар шарк,
ва исми Худованд Худои Исроилро
дар ҷазираҳои ғарб ҷалол диҳед.

Мусибати бузург.

16Аз ақсои замин мо сурудҳоро шунидаем:

«Одилро ҷалол бод!»

Ва ман гуфтам: «Дареғо бар ман!

Дареғо бар ман! Вой бар ман!

Хоинон хиёнат кардаанд,
ва хоинон хиёнат бар хиёнат зам кардаанд»+.

17Эй сокини замин,
тарс ва чоҳ ва дом бар туст!+

18Ва воқеъ хоҳад шуд, ки ҳар кӣ аз овози тарс
бигрезад, ба чоҳ хоҳад афтод;
ва ҳар кӣ аз даруни чоҳ барояд, ба дом хоҳад афтод;
зеро ки равзанҳо аз афроз кушода хоҳад шуд,
ва асосҳои замин ба ларза хоҳад омад+.
19Замин пора-пора шудааст,
замин аз ҳам ҷудо шудааст,
замин вожгун гардидааст.
20Замин мисли маст мекалавад,
ва мисли арғунчак алвонҷ мехӯрад;
ва ҷинояташ бар он гаронӣ мекунад;
ва фурӯ хоҳад ғалтид,
ва дигар нахоҳад бархост+.
21Ва дар он рӯз воқеъ хоҳад шуд,
ки Худованд лашкари афрозро бар афроз,
ва подшоҳони заминро бар замин тафаққуд
намуда, ҷазо хоҳад дод.
22Ва мисли издиҳоми бандиён дар чоҳе
ҷамъ оварда хоҳанд шуд,
ва дар зиндон баста хоҳанд шуд,
ва баъд аз рӯзҳои бисьёр тафаққуд карда хоҳанд шуд.

23Ва моҳ хиҷил, ва офтоб шармсор хоҳад шуд,
зеро ки Худованди лашкарҳо бар кӯҳи Сион
ва дар Ерусалим салтанат хоҳад ронд,
ва ба хузури пирони Худ ҷалол хоҳад ёфт+.

БОБИ БИСТУ ПАНҶУМ

Тантанаи Малакуми Худованд ва Худо.

25^1Худовандо! Ту Худои ман ҳастӣ.
Туро такбир менамоям, исми Туро ҳамд мегӯям,
чунки корҳои аҷиб кардаӣ;
муқаддароти қадими Ту ҳақ асту рост+.
2Зеро ки Ту шаҳрро ба сангтӯдае,
пойтахти истеҳкомдорро ба харобазор табдил додаӣ;
қасри бегонаҳоро аз шаҳр маҳв намудаӣ,
ки он ҳаргиз бино нахоҳад ёфт+.

3Бинобар ин қавмони зӯровар Туро ҷалол хоҳанд дод;
шаҳрҳои халқҳои мустабид аз Ту хоҳанд тарсид.
4Зеро ки Ту қалъае барои бенаво,
қалъае барои мискин дар вақти тангии вай,
паноҳгоҳе аз борони сел, сояе аз гармо будӣ;
зеро ки нафаси қаҳролуди мустабидон
мисли селоби деворшикан аст+.
5Ҳаёҳуи бегонаҳоро мисли гармо дар саҳрои
хушк Ту фурӯ хоҳӣ нишонид;
тараннуми мустабидон мисли гармо аз сояи
абр паст хоҳад шуд.
6Ва Худованди лашкарҳо бар ин кӯҳ барои
ҳамаи қавмон базме аз таомҳои равғанин,
базме аз шаробҳои кӯҳна — аз таомҳои
равғанини болаззат
ва аз шаробҳои кӯҳнаи мусаффо — хоҳад орост;+
7Ва бар ин кӯҳ рӯпӯшеро, ки бар ҳамаи қавмон
пӯшонида шудааст,
ва пардаеро, ки бар ҳамаи халқҳо густурда
шудааст, барҳам хоҳад дод;
8Маргро ба сурати абадӣ маҳв хоҳад намуд,
ва Худованд Худо ашкҳоро аз ҳамаи чеҳраҳо
пок хоҳад кард,
ва нанги қавми Худро аз рӯи тамоми замин
дур хоҳад сохт;
зеро ки Худованд гуфтааст+.
9Ва дар он рӯз хоҳанд гуфт:
«Инак, Худои мо, ки ба Ӯ умед бастаем,
ва Ӯ моро наҷот хоҳад дод!
Ин аст Худованде ки ба Ӯ умед бастаем,
пас дар наҷоти Ӯ шодӣ ва хурсандӣ хоҳем кард!»+

10Зеро ки дасти Худованд бар ин кӯҳ қарор хоҳад ёфт,
ва Мӯоб дар ҷои худ поймол хоҳад шуд,
чунон ки коҳ дар ахлот поймол мешавад;+
11Ва ҳарчанд вай дастҳои худро андаруни он
ҳаракат диҳад,
чунон ки шиновар барои шино кардан
ҳаракат медиҳад, —
вале Ӯ такаббури варо бо якҷоягии ҳилаҳои
дастҳои вай паст хоҳад кард.
12Ва Ӯ ҳисорҳои баланди истеҳкомдори
туро вожгун намуда,
фурӯ хоҳад ғалтонид, бар замин афканда,
ба хок яксон хоҳад кард.

БОБИ БИСТУ ШАШУМ

Исроил, ки аз нав барпо гардида, ба Худо руҷӯъ намудааст, Худовандро ҷалол медиҳад.

26^1Дар он рӯз ин суруд дар замини Яҳудо
сароида хоҳад шуд:
«Мо шаҳри мустаҳкаме дорем;

Ӯ наҷотро чун ҳисор ва садд ба вуҷуд овардааст.

2Дарвозаҳоро бикшоед, то халқи одиле ки имонашонро
нигоҳ медоранд, ворид шаванд+.
3Дили боматонатро Ту дар осоиштагии комил
нигоҳ медорӣ,
зеро ки вай ба Ту таваккал мекунад.
4Ба Худованд то абад таваккал кунед,
зеро ки Худованд Худо сахраи ҷовидонист+.
5Зеро ки Ӯ болонишинонро вожгун намудааст,
шаҳри олишонро фурӯ ғалтонидааст,
онро то ба замин фурӯ ғалтонида, ба хок яксон кардааст.

6Онро пойҳо поймол мекунад, —
пойҳои мискинон, қадамҳои бенавоён».
7Роҳи одил рост аст;
Ту, эй Росткор, тариқи одилро ҳамвор мекунӣ+.
8Ва дар роҳи довариҳои Ту, эй Худованд,
мо ба Ту умед бастаем,
ва ҷони мо иштиёқманди исми Ту ва зикри Ту мебошад.

9Шабонгаҳ ман бо ҷони худ муштоқи Ту ҳастам,
ва саҳаргоҳон ман бо рӯҳи худ дар андарунам
Туро металабам;
зеро вақте ки довариҳои Ту бар замин ба амал ояд,
сокинони дуньё инсофро таълим хоҳанд гирифт+.
10Агар шарир омурзида шавад,
адлу инсофро таълим нахоҳад гирифт, —
дар замини росткорон ноинсофӣ хоҳад кард,
ва кибриёи Худовандро нахоҳад дид.

11Худовандо! Дасти Ту баланд бардошта шудааст, аммо онҳо намебинанд;
чун рашки Туро барои қавмат бинанд,
хиҷил хоҳанд шуд;
оташи хашмат адуёни Туро фурӯ хоҳад бурд+.

12Худовандо! Осоиштагиро барои мо барқарор намо;
зеро ки ҳамаи корҳои моро низ Ту барои мо
ба амал овардаӣ+.
13Худовандо, Худои мо! Ҳокимон ба ғайр аз Ту
бар мо салтанат меронданд,
аммо танҳо ба Ту умед баста, исми Туро зикр менамудем+.

14Мурдагон зинда нахоҳанд шуд;
арвоҳи мурдагон нахоҳанд бархост;
зеро ки Ту онҳоро тафаққуд намуда, нобуд сохтаӣ,
ва тамоми зикрашонро маҳв кардаӣ+.
15Халқро афзун намудаӣ, эй Худованд,
халқро афзун намуда, Худро ҷалол додаӣ,
тамоми ҳудуди заминашонро васеъ кардаӣ+.
16Худовандо! Дар вақти тангии худ онҳо Туро
талабидаанд;
чун аз Ту ҷазо меёфтанд,
бо зорию илтиҷо дуо мегуфтанд.
17Чунон ки зани ҳомиладор
ҳангоми наздик омадани зоиданаш
аз дардҳои сахти худ печутоб хӯрда,
фарьёд мезанад, ончунон мо низ,
эй Худованд, ба ҳузури Ту будем+.
18Ҳомила шуда, печутоб мехӯрдем,
вале гӯё ки бодро мезоидем:
ҳеҷ наҷоте барои замин ба амал наомад,
ва сокинони дуньё фурӯ нағалтиданд.
19Бигзор мурдагони Ту зинда шаванд,
майитҳои ман бархезанд!

Эй сокинони хок, бедор шавед ва тараннум намоед!

Зеро ки шабнами Ту шабнами наботот аст,
ва замин мурдагонро берун хоҳад афканд+.

20Эй қавми ман, биёед, ба ҳуҷраҳои худ дароед,
ва дарҳои худро аз қафои худ бибандед,
як лаҳзае пинҳон шавед,
то даме ки ғазаб бигзарад+.

21Зеро инак, Худованд аз макони Худ берун меояд,
то ки сокинони заминро барои гуноҳашон сазо диҳад;
ва замин хунҳои фурӯбурдаи худро ошкор хоҳад кард,
ва мақтулони худро дигар пинҳон нахоҳад дошт+.

БОБИ БИСТУ ҲАФТУМ

Ба залолат афтодани давлатҳои бузург.

Аз нав барқарор шудани Исроил.

27^1Дар он рӯз Худованд бо шамшери сахт ва бузург
ва пурзӯри Худ он аждар-мори тозонро
ва он аждар-мори печонро сазо хоҳад дод,
ва он тимсоҳро, ки дар баҳр аст, хоҳад кушт+.

2Дар он рӯз барои токзори шароби ноб бисароед+.

3Ман, ки Худованд ҳастам,
онро нигоҳ медорам, ҳар лаҳза онро об медиҳам;
шабу рӯз онро посбонӣ мекунам,
то ки касе ба он осебе нарасонад.
4Ғазабе дар Ман нест.
Аммо агар касе ба Ман явшон ва хори шутурро
муқобил мегузошт,
Ман бар зидди вай ба ҷанг иқдом намуда,
варо якҷоя месӯзондам;+

5Магар ки вай ба қуввати Ман рӯи паноҳ оварда,
бо Ман сулҳ мекард:

пас бигзор бо Ман сулҳ кунад.

6Дар рӯзҳои оянда Яъқуб реша хоҳад давонд,

Исроил муғча ва шукуфа хоҳад кард;
ва рӯи дуньё аз мева пур хоҳад шуд+.

7Оё ӯ варо ончунон задааст,
чунон ки занандагони варо задааст?

Оё варо ончунон куштааст,
чунон ки кушандагони вай кушта шудаанд?

8Варо Ту баандоза сазо додаӣ, вақте ки бадар рондаӣ.

Варо бо вазиши сахти Худ дур андохтаӣ,
мисли он ки дар рӯзи боди шарқӣ бошад+.

9Пас, гуноҳи Яъқуб ба ин восита кафорат хоҳад шуд,
ва тамоми самари дафъи хатои вай ҳамин хоҳад буд,
ки вай ҳамаи сангҳои қурбонгоҳҳоро
мисли сангҳои оҳаки шукуфта хоҳад гардонид,
то ки бутҳои Ашера ва Ҳамон дигар барпо нашавад+.

10Зеро ки он шаҳри истеҳкомдор валангор гардида,
монанди чарогоҳе хоҳад шуд, ки онро
тарк карда баромада рафта бошанд;
дар он ҷо гӯсола хоҳад чарид,
ва дар он ҷо вай хобида, навдаҳои онро талаф
хоҳад кард+.
11Вақте ки шохаҳои он хушк шавад, шикаста
хоҳад шуд;
занон омада, онҳоро хоҳанд сӯзонид.
Азбаски онҳо қавми бофаҳм нестанд,
Офаринандаашон ба онҳо раҳм нахоҳад кард,
ва Холиқашон онҳоро афв нахоҳад намуд+.

12Ва дар он рӯз воқеъ хоҳад шуд, ки Худованд аз соҳили наҳр то водии Миср хӯшаҳоро хоҳад кӯфт, ва шумо, эй банӣ-Исроил, якто-якто ҷамъ карда хоҳед шуд.

13Ва дар он рӯз воқеъ хоҳад шуд, ки шохи бузурге хоҳад навохт, ва гумшудагони замини Ашшур ва рондашудагони замини Миср хоҳанд омад, ва бар кӯҳи муқаддас, ки дар Ерусалим воқеъ аст, ба Худованд саҷда хоҳанд кард+.

БОБИ БИСТУ ҲАШТУМ

Вой бар Эфроим. Пешгӯӣ дар бораи асирии он.

28^1Эй вой бар афсари ғурури сармастони Эфроим
ва бар гули пажмурдаи зинати шукӯҳи он,
ки бар сари водии ҳосилхези
майзадагон аст!
2Инак, зӯровар ва ҷасури Худованд
мисли сели жола ва тундбоди ҳалокатовар,
мисли сели обҳои азими саршор
онро бо тамоми қувват ба замин хоҳад афканд+.
3Афсари ғурури сармастони Эфроим
ба зери пойҳо поймол хоҳад шуд.
4Ва гули пажмурдаи зинати шукӯҳи он,
ки бар сари водии ҳосилхез аст,
мисли анҷири пешпазаке хоҳад буд,
ки чун бинандае онро бинад,
зуд ба дасташ гирифта, онро фурӯ мебарад.
5Дар он рӯз Худованди лашкарҳо афсари зинат
ва тоҷи шавкат барои бақияи қавми Худ хоҳад буд,

6Ва рӯҳи адлу инсоф барои онҳое ки бар курсии
доварӣ менишинанд,
ва қудрат барои онҳое ки ҷангро сӯи дарвоза
бармегардонанд+.
7Ва инҳо низ аз шароб гумроҳ гардидаанд
ва аз арақ дар иштибоҳ афтодаанд;
коҳин ва набӣ аз арақ гумроҳ гардидаанд,
аз шароб саргаранг шудаанд,
аз арақ дар иштибоҳ афтодаанд,
дар рӯъё хато кардаанд,
дар доварӣ пешпо хӯрдаанд+.
8Зеро ки ҳамаи суфраҳо аз қай ва наҷосат
пур шудааст, ҷои тозае намондааст.
9«Вай донишро ба кӣ меомӯзад?
Ва пайғомро ба кӣ мефаҳмонад?
Оё ба онҳое ки аз шир бароварда
ва аз пистон ҷудо карда шудаанд?

10Зеро ки фармон бар фармон, фармон бар фармон,
дастур бар дастур, дастур бар дастур,
андаке ин ҷо, андаке он ҷо мебошад»+.
11Ба яқин, Ӯ бо лабҳои бегона
ва бо забони дигар ба ин қавм хоҳад гуфт+
12Он чиро, ки пештар гуфта буд:

«Фароғат ҳамин аст; хастаро ба ҳоли худ вогузоред;
оромӣ ҳамин аст».
Валекин онҳо нахостанд гӯш кунанд.
13Пас, каломи Худованд барои онҳо
фармон бар фармон, фармон бар фармон,
дастур бар дастур, дастур бар дастур,
андаке ин ҷо, андаке он ҷо хоҳад буд,
то ки пуштнокӣ рафта, фурӯ ғалтанд, ва шикаст
хӯранд, ва ба дом афтанд, ва мубтало шаванд+.

Қисмати Эфроим — таҳдид барои Яҳудо.

14Бинобар ин, эй мардуми масхарабоз
ва эй ҳокимони ин қавме ки дар Ерусалиманд,
каломи Худовандро бишнавед+.

15Азбаски гуфтаед: «Мо бо марг иттифоқ бастаем,
ва бо дӯзах сулҳ кардаем,
ва агар тозиёнаи ҳалокатовар бигзарад,
ба мо нахоҳад расид,
зеро ки кизбро паноҳгоҳи худ сохтаем
ва андаруни дурӯғ ниҳон гаштаем»,
16Бинобар ин Худованд Худо чунин мегӯяд:
«Инак, Ман дар Сион санге барои буньёд
гузоштам, ки санги озмуда,
санги зовия ва гаронбаҳост,
ва асоси мустаҳкаме дорад;
ҳар кӣ имон оварад, таъҷил нахоҳад намуд+.
17Ва Ман инсофро меъёр гардонидаам,
ва адолатро — шоқул;
ва жола паноҳгоҳи кизбро хоҳад рӯфт,
ва об ниҳонхонаро хоҳад бурд»+.
18Ва иттифоқи шумо бо марг ботил хоҳад шуд,
ва сулҳи шумо бо дӯзах поянда нахоҳад монд.
Вақте ки тозиёнаи ҳалокатовар бигзарад,
шумо ба зери он поймол хоҳед шуд.
19Ҳар бор, ки он бигзарад, шуморо дастгир
хоҳад кард,
зеро ки ҳар субҳ, ҳар рӯз ва шаб хоҳад гузашт,
ва фақат фаҳмонидани пайғом боиси даҳшат
хоҳад шуд.

20Зеро бистар кӯтоҳтар аст аз он ки касе бар он
дароз кашад,
ва кампал тангтар аст аз он ки касе худро
бо он пӯшонад.
21Зеро Худованд ҳамон тавре ки бар кӯҳи
Просим воқеъ шуда буд,
қиём хоҳад кард, ҳамон тавре ки дар водии
Ҷибъӯн воқеъ шуда буд,
ба ғазаб хоҳад омад, то ки амали Худро,
амали аҷиби Худро ба ҷо оварад,
ва кори Худро, кори ғариби Худро анҷом диҳад+.

22Ва акнун масхарабозӣ накунед,
ки мабодо бандҳои шумо маҳкамтар шавад;
зеро шунидам, ки аз ҷониби Худованд,
Худои лашкарҳо,
таҳлука ва ҳукми қатъӣ барои тамоми замин
муқаррар гардидааст+.
23Гӯш диҳед ва овози маро бишнавед,
диққат намоед ва суханони маро бишнавед!
24Оё зироаткор тамоми рӯз барои кишт ронда,
замини худро огард ва мола мекунад?
25Вай, охир, баъд аз ҳамвор кардани сатҳи он,
кунҷитро мекорад, ва зираро мепошад,
ва гандумро дар қаторҳо, ва ҷавро дар ҷои муайян,
ва ҷувориро дар канори саҳро кишт мекунад.

26Ва ин тартибро Худояш ба ӯ омӯхта,
ӯро ҳидоят менамояд.

27Зеро кунҷитро бо ғаллакӯбаки дандонадор намекӯбанд,
ва чархи аробаи ғаллакӯбро бар зира намегардонанд,
балки кунҷитро бо асо, ва зираро бо чӯбдаст мекӯбанд.

28Оё ғалларо кӯфта, гард-гард мекунанд?
Не, чунки онро пай дар пай намекӯбанд,
балки чархи аробаи ғаллакӯбро бо аспҳояш
бар он мегардонанд,
аммо онро гард-гард намекунанд.
29Ин низ аз ҷониби Худованди лашкарҳо
ба амал меояд,
ки қарордоди Ӯ аҷоиб аст, ва ҳикмати Ӯ бузург аст+.

БОБИ БИСТУ НӮҲУМ

Огоҳӣ ба Яҳудо ва Ерусалим.

29^1Эй вой бар Ариил, Ариил[*], шаҳре ки Довуд
дар он сукунат дошт!

Солро бар сол зам кунед; бигзор идҳо давр занад+.

2Вале Ман Ариилро ба танг хоҳам овард,
ва нолаю фиғон хоҳад буд;
ва он барои Ман мисли Ариил хоҳад монд.
3Ва Ман дар гирди ту ӯрду хоҳам зад,
ва туро бо дидгоҳҳо муҳосира хоҳам намуд,
ва бар ту манҷаниқҳо барпо хоҳам кард+.
4Ва ба залолат афтода,
аз замин сухан хоҳӣ ронд,
ва суханат аз даруни хок мутеона хоҳад буд,
ва овозат аз замин
мисли овози арвоҳ ба гӯш хоҳад расид,
ва суханат аз даруни хок пичиррос хоҳад зад.
5Валекин анбӯҳи душманонат мисли ғубори маҳин
хоҳанд шуд,
ва анбӯҳи ситамгарон мисли коҳрезае ки
пароканда мешавад;
ва ин баногоҳ, дар як он воқеъ хоҳад шуд.
6Худованди лашкарҳо туро бо раъд,
ва заминҷунбӣ, ва садои азим,
ва тӯфон, ва тундбод, ва алангаи оташи сӯзон
тафаққуд хоҳад кард+.
7Ва анбӯҳи ҳамаи халқҳое ки бар Ариил
лашкар мекашанд,
ва ҳамаи лашкарҳое ки бо он меҷанганд,
ва бар зидди он қалъаҳои муҳосира барпо мекунанд,
ва онро ба танг меоваранд, мисли хоб
ва рӯъёи шаб хоҳанд буд+.
8Ва чунон ки гурусна хоб мебинад,
ки инак нон мехӯрад,
вале ҳамин ки бедор шавад, ҷонаш гурусна аст;
ва чунон ки ташна хоб мебинад,
ки инак об менӯшад,
вале ҳамин ки бедор шавад, инак бемаҷол аст,
ва ҷонаш ташна аст, —
анбӯҳи ҳамаи халқҳое ки бар кӯҳи Сион
лашкар мекашанд,
ончунон хоҳанд шуд.
9Дер мемонед, ва мутаҳайир хоҳед шуд!
Худро кӯр месозед, ва кӯр хоҳед буд!
Онҳо маст шудаанд, вале на аз шароб;
мекалаванд, вале на аз арақ+.
10Зеро ки Худованд бар шумо рӯҳи хоби
гаронро равона карда,
чашмони шуморо бастааст,
яъне набиёну сардорони ғайбгӯи шуморо
нобино гардонидааст+.

11Ва ҳар рӯъё барои шумо мисли суханони номаи сарбамӯҳр аст, ки онро ба касе ки хонданро медонад, дода мегӯянд: «Инро бихон», вале ӯ мегӯяд: «Наметавонам, чунки он сарбамӯҳр аст»+.

12Ва он номаро ба касе ки хонданро намедонад, дода мегӯянд: «Инро бихон», ва ӯ мегӯяд: «Хонданро намедонам».

13Ва Худованд гуфт:
«Азбаски ин қавм бо даҳони худ ба Ман
наздик мешаванд
ва бо лабҳои худ Маро ҷалол медиҳанд,
вале дили худро аз Ман дур кардаанд,
ва тарси онҳо аз Ман натиҷаи омӯхтани
аҳкоми инсонист, —+
14Бинобар ин Ман боз ин қавмро бо рафтори
аҷибу ғарибе дар ҳайрат хоҳам андохт,
ва ҳикмати ҳакимони онҳо ба ҳалокат хоҳад расид,
ва ақли оқилони онҳо нопадид хоҳад шуд»+.

15Эй вой бар онҳое ки қарори худро аз Худованд
бағоят амиқ пинҳон медоранд,
ва аъмолашон дар торикист,
ва онҳо мегӯянд: «Кист, ки моро бубинад?
Ва кист, ки моро бидонад?»+
16Эй вой аз каҷрафториҳои шумо!

Оё кӯзагарро мисли гил ҳисоб кардан мумкин аст?

Оё шоиста аст, ки маснӯъ дар бораи сонеи худ
бигӯяд: «Ӯ маро насохтааст», —
ва асар дар бораи эҷодкори худ бигӯяд:
«Ӯ фаҳме надорад»+?
17Охир, баъд аз андак вақт
Лубнон ба боғистон мубаддал хоҳад шуд,
ва боғистон ҷангал ҳисоб хоҳад ёфт.

18Ва дар он рӯз карон суханони китобро хоҳанд шунид,
ва чашмони кӯрон аз даруни торикӣ
ва зулмот хоҳад дид+.
19Ва ҳалимон шодмонии худро дар Худованд
афзун хоҳанд кард,
ва мардуми мискин дар Қуддуси Исроил
ба ваҷд хоҳанд омад+.
20Зеро ки ситамгар дигар нахоҳад буд,
ва масхарабоз нобуд хоҳад шуд,
ва ҳамаи шавқмандони шарорат маҳв хоҳанд шуд,
21Ки онҳо одамро бо сухане гумроҳ месозанд,
ва барои касе ки назди дарвоза[*] додхоҳӣ
менамояд, дом мегузоранд,
ва одилро бо суханони беасос гирифтори
ноинсофӣ мекунанд+.
22Бинобар ин Худованд, ки Иброҳимро
раҳонидааст,
дар бораи хонадони Яъқуб чунин мегӯяд:
«Акнун Яъқуб хиҷил нахоҳад шуд, ва акнун
ранги рӯяш нахоҳад канд;+
23Зеро, вақте ки онҳо фарзандони худро,
яъне амали дастҳои Маро
андаруни худ бубинанд,
онҳо исми Маро тақдис хоҳанд кард,
ва қудсияти Қуддуси Яъқубро хоҳанд шинохт,
ва Худои Исроилро такбир хоҳанд гуфт;
24Ва онҳое ки рӯҳашон гумроҳ аст,
аз хирад воқиф хоҳанд шуд,
ва норизоён дарси ибрат хоҳанд омӯхт».

БОБИ СИЮМ

Огоҳӣ дар бораи он ки бо Миср иттифоқ набанданд.

30^1«Эй вой бар писарони исьёнкор,

— мегӯяд Худованд, —
ки машварат қабул мекунанд, вале на аз ҷониби Ман,
ва тадбирҳо меандешанд, вале на бар тибқи рӯҳи Ман,
то ки гуноҳро бар гуноҳ зам кунанд!
2Онҳо изни даҳони Маро напурсида,
ба Миср фурӯд меоянд,
то ки дар таҳти ҳимояти фиръавн бошанд,
ва дар сояи Миср паноҳ баранд+.
3Валекин ҳимояти фиръавн барои шумо хиҷолат,
ва паноҳ бурдан дар сояи Миср шармандагӣ хоҳад буд;+

4Зеро ки мирони ӯ дар Сӯан мебошанд,
ва злчиёни ӯ ба Ҳонис расидаанд;+
5Ҳамаашон аз боиси қавме ки барои онҳо фоида
надоранд, хиҷил хоҳанд шуд:
на ёварӣ ва на фоида, балки хиҷолат ва
шармандагӣ хоҳад буд»+.
6Ваҳй дар бораи баҳимути ҷанубӣ.
Онҳо аз замини тангӣ ва мусибат,
ки модашер ва наррашер, афъӣ
ва аждаҳои паррон аз он ҷо меояд,
сарвати худро бар пушти харон,
ва ганҷи худро бар кӯҳони шутурон бор карда,
назди қавме ки ҳеҷ фоидае надоранд, мебаранд.
7Чунки ёварии мисриён ҳеҷу пуч аст;
бинобар ин онҳоро хондаам:
«Раҳаби бекорнишин»+.
8Акнун биё, инро бар лавҳе барои онҳо бинавис
ва дар китобе қайд намо,
то ки барои рӯзҳои оянда ба таври доимӣ,
то абад бимонад+.

9Зеро ки инҳо қавми осӣ, писарони каззоб ҳастанд,
писароне ки намехоҳанд дастурҳои

Худовандро гӯш кунанд,

10Ва онҳо ба ғайбдонон мегӯянд: «Ғайбдонӣ накунед!» —
ва ба анбиё мегӯянд: «Барои мо ҳақиқатро
нубувват нанамоед,
балки ба мо суханони ширин гӯед,
ҳазлу шӯхиро нубувват кунед,+
11Аз роҳ дур шавед, аз тариқ берун равед,
Куддуси Исроилро аз пеши мо дур кунед!»
12Бинобар ин Қуддуси Исроил чунин мегӯяд:
«Азбаски шумо аз ин сухан безор шудаед,
ва ба зулм ва каҷравӣ умед баста, бар он такья
мекунед,
13Аз ин рӯ ин гуноҳ барои шумо
мисли рахнаи пуртаҳдиде ки дар ҳисори баланд
пайдо шуда бошад,
хоҳад буд, ки фурӯғалтии он ҳисор баногоҳ,
дар як он ба амал хоҳад омад+.
14Ва фурӯғалтии он мисли шикастани кӯзаи
сафолин хоҳад буд,
ки бе шафқат пора-пора мешавад,
ба тавре ки дар миёни пораҳояш сафолпорае
ёфт намешавад,
то ки оташ аз манқал бикашанд
ва об аз кӯлмак бигиранд»+.

Панд дар бораи он ки ба Худованд руҷӯъ намуда, мадади Ӯро ба зидди Санҳериб биталабанд.

15Зеро ки Худованд Худо, Қуддуси Исроил
чунин мегӯяд:
«Бо тавба ва фароғат наҷот меёфтед;
қуввати шумо дар оромӣ ва эътимод мебуд»;
вале шумо нахостед.

16Ва гуфтед: «Не, мо бар аспон нишаста, хоҳем тохт», —
пас, хоҳед тохт;

«ва бар аспони сабукрав савор хоҳем шуд», —
пас, таъқибкунандагони шумо сабукрав хоҳанд шуд.

17Ҳазор нафар аз таҳдиди як нафар рӯй ба гурез
хоҳанд овард;
шумо аз таҳдиди панҷ нафар рӯй ба гурез хоҳед овард
то даме ки мисли ходае бар куллаи кӯҳ,
ва мисли ливое бар теппа бимонед+.
18Ва аз ин сабаб Худованд даранг менамояд,
то шуморо афв кунад;
ва аз ин сабаб Ӯ канорагирӣ менамояд,
то бар шумо марҳамат кунад;
зеро ки Худованд Худои адлу инсоф аст;
хушо ҳамаи онҳое ки ба Ӯ таваккал мекунанд!+

19Ба яқин, эй қавме ки дар Сион, дар Ерусалим сокин ҳастед, дигар гирья нахоҳед кард; Ӯ ба овози фарьёдатон бар шумо раҳм хоҳад кард: онро шунидан замон, шуморо иҷобат хоҳад намуд.

20Ва агарчи Худованд ба шумо нони тангайшӣ ва оби мусибатро диҳад, муаллиматон дигар пинҳон нахоҳад шуд, ва чашмонатон муаллиматонро хоҳад дид;

21Ва гӯшҳотон суханеро аз қафои шумо хоҳад шунид, ки мегӯяд: «Роҳ ин аст, бо он биравед», вақте ки ба тарафи рост ё чап майл кунед.

22Ва ҷилди нуқрагини санамҳои худро, ва пӯшоки заррини бутҳои худро наҷис хоҳед донист; онҳоро мисли наҷосате дур андохта, хоҳед гуфт: «Дафъ шав!»+

23Ва Ӯ бар тухмие ки замини худро бо он кишт мекунед, борон хоҳад дод, ва ҳосили ғаллаи замин ширадор ва фаровон хоҳад буд; чорвои шумо дар он рӯз дар чарогоҳи фарохе хоҳад чарид+.

24Ва нарговон ва хароне ки заминро кор мекунанд, хӯроки намакине ки бо белу сешоха бод дода шуда бошад, хоҳанд хӯрд.

25Ва дар рӯзи куштори азим, вақте ки бурҷҳо фурӯ меғалтад, бар ҳар кӯҳи саркаш ва бар ҳар теппаи баланд наҳрҳо ва ҷӯйҳои об ҷорӣ хоҳад шуд+.

26Ва дар рӯзе ки Худованд ҷароҳати қавми Худро бибандад ва захмҳои онҳоро шифо диҳад, рӯшноии моҳ мисли рӯшноии офтоб хоҳад шуд, ва рӯшноии офтоб ҳафтчандон, мисли рӯшноии ҳафт рӯз хоҳад буд+.

27Инак, исми Худованд аз дурдаст меояд,
ғазаби Ӯ аланга мезанад, ва дуди ғализе
аз он боло мебарояд;
лабҳои Ӯ пур аз хашм аст,
ва забони Ӯ мисли оташи сӯзон аст+.
28Ва нафаси Ӯ мисли селоби саршор аст,
ки то ба гардан мерасад,
то ки халқҳоро ғалбер карда ба дараҷаи нестӣ
расонад,
ва лаҷоми гумроҳиро ба даҳони қавмон андозад+.

29Он гоҳ шумо мисли шаби тақдиси ид сурудгӯӣ
хоҳед кард,
ва дилшодии шумо мисли касоне хоҳад буд,
ки бо найнавозӣ мераванд,
то ба кӯҳи Худованд, назди сахраи Исроил биёянд+.

30Ва Худованд кибриёи овози Худро хоҳад шунавонид,
ва тазьиқи бозуи Худро бо шиддати ғазаб
ва алангаи оташи сӯзон,
бо тундбод ва сел ва жолаи сангин
зоҳир хоҳад намуд+.
31Зеро ки Ашшур аз овози Худованд шикаст
хоҳад хӯрд,
ҳангоме ки варо бо асои ғазаби Худ зарба занад.

32Ва ҳар зарбаи чӯбдасти қазо,
ки Худованд бар вай фурӯд хоҳад овард,
бо дафҳо, ва барбатҳо хоҳад буд,
ва Ӯ бо муҳорибаҳои шадид ба муқобили онҳо
ҷанг хоҳад кард.

33Зеро ки Тӯфет[*] пешакӣ тайёр карда шудааст:

он барои подшоҳ низ муҳайёст,
ба тавре ки амиқ ва фарох гардидааст;
дар гулханаш оташ ва ҳезум бисьёр аст;
нафаси Худованд мисли наҳри кибрит онро хоҳад барафрӯхт+.

БОБИ СИЮ ЯКУМ

Огоҳии дуюм ба Яҳудо, ки бо Миср иттифоқ набандад.

31^1Эй вой бар онҳое ки барои мадад ба Миср
фурӯд меоянд,
ва бар аспон такья менамоянд,
ва бар аробаҳо ба сабаби бисьёрии онҳо,
ва бар саворон ба сабаби пурзӯрии онҳо
таваккал мекунанд,
валекин ба Қуддуси Исроил рӯ намеоваранд,
ва аз Худованд дархост намекунанд!+

2Вале Ӯ низ хирадманд аст, ва ҳалокат хоҳад овард,
ва суханони Худро ботил нахоҳад кард,
ва бар зидди хонадони бадкешон
ва мадади бадкирдорон қиём хоҳад намуд.
3Ва мисриён одамизоданд ва на Худо,
ва аспони онҳо ҷисманд ва на рӯҳ;
ва чун Худованд дасти Худро дароз кунад,
мададгор пешпо хоҳад хӯрд,
ва мададталаб фурӯ хоҳад ғалтид,
ва ҳамаашон якҷоя нобуд хоҳанд шуд+.
4Зеро ки Худованд ба ман чунин гуфтааст:

«Чунон ки шер ва шербача бар сайди худ наъра мезанад,
дар сурате ки анбӯҳи чӯпонон бар зидди вай
ҷамъ мешаванд,
вале вай аз садои онҳо наметарсад
ва аз ҳаёҳуи онҳо сар хам намекунад, —
ончунон Худованди лашкарҳо фурӯд меояд,
то ки барои кӯҳи Сион ва теппаи он
ҳарбу зарб кунад»+.
5Чунон ки мурғон бар чӯҷаҳои худ дар парвоз
мебошанд,
ончунон Худованди лашкарҳо Ерусалимро
ҳимоят хоҳад кард,
муҳофизат намуда, халосӣ хоҳад дод,
шафаққат намуда, раҳо хоҳад кард+.

6Эй банӣ-Исроил! Сӯи Ӯ, ки маъсиятро бар зиддаш афзун кардаед, руҷӯъ намоед.

7Зеро ки дар он рӯз ҳар кас бутҳои нуқраи худ ва бутҳои тиллои худро, ки дастҳои шумо барои гуноҳ сохтааст, тарк хоҳад кард+.

8«Ва Ашшур аз шамшере ки аз они инсон набошад,
фурӯ хоҳад ғалтид,
ва шамшере ки аз они одам набошад,
варо маҳв хоҳад кард, — вай аз шамшер хоҳад гурехт,
ва ҷавонони вай хироҷгузор хоҳанд шуд+.

9Ва сахраи вай аз тарс рӯй ба гурез хоҳад овард,
ва мирони вай аз ливо ҳаросон хоҳанд шуд», —
мегӯяд Худованд, ки оташи Ӯ дар Сион,
ва кӯраи Ӯ дар Ерусалим мебошад+.

БОБИ СИЮ ДУЮМ

Ваъдаҳо ва огоҳиҳо. Подшоҳи Раҳокунанда.

32^1Инак, подшоҳ бо адолат салтанат хоҳад ронд,
ва мирон бо инсоф ҳукмронӣ хоҳанд кард+.
2Ва ҳар кас мисли паноҳгоҳе аз бод
ва ниҳонгоҳе аз тӯфон,
мисли ҷӯйҳои об дар саҳрои хушк,
мисли сояи кӯҳпораи бузург дар замини бемаҷол
хоҳад буд+.
3Ва чашмони бинандагон пӯшида нахоҳад шуд,
ва гӯшҳои шунавандагон самъ хоҳад намуд+.
4Ва дили сабукмағзон ба фаҳм кардани дониш
қобил хоҳад шуд,
ва забони сақавҳо ба гуфтани суханони возеҳ
шитоб хоҳад кард.
5Нокас дигар валинеъмат номида нахоҳад шуд,
ва қаллоб сарватдор хонда нахоҳад шуд;

6Зеро ки нокас суханони зишт ба забон меронад,
ва дили вай бадкорӣ меандешад,
то ки риёкорӣ кунад ва дар ҳаққи Худованд
суханони куфромез гӯяд,
ҷони гуруснагонро аз нон маҳрум созад
ва оби ташнагонро кашида гирад+.
7Ва қаллоб воситаҳои бадро ба кор мебарад:
вай найрангҳо меандешад,
то ки мискинеро бо суханони дурӯғ нобуд кунад,
гарчанде ки камбағал аз рӯи инсоф сухан меронад.

8Валекин валинеъмат тадбирҳои олиҳимматона
меандешад,
ва ӯ дар олиҳимматӣ устувор хоҳад буд.
9Эй занони лоубол, бархоста,
овози маро бишнавед!
Эй духтарони худком,
ба суханони ман гӯш андозед!+
10Эй худкомон! Каме бештар аз як соли дигар
музтариб хоҳед шуд,
зеро ки ангурчинӣ анҷом ёфтааст,
ва мавсими ғунучини меваҳо фаро нахоҳад расид.

11Эй лоуболон, биларзед!

Эй худкомон, музтариб шавед!

Либоси худро кашида, бараҳна шавед
ва палос бар камар бибандед!

12Барои мазрааҳои зебо ва токҳои серҳосил
синазанон навҳа хоҳед кард.

13Бар замини қавми ман хор ва явшон хоҳад рӯид,
ҳамчунин бар ҳамаи хонаҳои дилхушии
шаҳри пурсурур+.
14Зеро ки қасрҳо тарк карда хоҳад шуд;
ғулғулаи шаҳр хотима хоҳад ёфт;
ҳисор ва бурҷи дидбонӣ то абад дар ивази
мағораҳо манзилгоҳи гӯрхарон
ва чарогоҳи чорво хоҳад шуд,

15То даме ки бар мо рӯҳе аз афроз рехта шавад,
ва биёбон ба боғистон мубаддал гардад,
ва боғистон ҷангал ҳисоб ёбад+.

16Ва он гоҳ инсоф дар биёбон сокин хоҳад шуд,
ва адолат дар боғистон ҷойгир хоҳад гардид.

17Ва натиҷаи адолат сулҳу осоиштагӣ хоҳад буд,
ва самари адолат — оромӣ ва амният то абад.

18Ва қавми ман дар макони сулҳу осоиштагӣ,
ва дар масканҳои амният, ва дар оромгоҳҳои
сафобахш ҷойгир хоҳанд шуд.

19Ва ҳангоми фурӯ ғалтидани ҷангал жола хоҳад борид,
ва шаҳр ба водӣ фурӯд хоҳад омад+.
20Хушо шумо, эй касоне ки назди ҳамаи обҳо
кишт менамоед,
ва пойҳои гову хари худро ба он ҷо равона мекунед!

БОБИ СИЮ СЕЮМ

Давоми еаъдаҳо ва огоҳиҳо.

33^1Вой бар ту, эй тороҷгар,
ки ҳанӯз тороҷ нашудаӣ,
ва эй хиёнатгар, ки дар ҳаққи ту ҳанӯз
хиёнат накардаанд!

Чун тороҷи худро ба итмом расонӣ, тороҷ хоҳӣ шуд;
чун хиёнати худро анҷом диҳӣ, дар ҳаққи ту
хиёнат хоҳанд кард+.

2Худовандо! Ба мо раҳм намо: ба Ту умед бастаем;
ҳар бомдод бозуи мо бош,
ва наҷоти мо низ дар замони тангӣ.

3Аз овози пурғулғулаи Ту қавмон хоҳанд гурехт;
аз кибриёи Ту халқҳо пароканда хоҳанд шуд.
4Ва ғанимати шуморо ҷамъ хоҳанд кард,
чунон ки мӯрон ҷамъ мекунанд;
бар он хоҳанд давид, чунон ки анбӯҳи
малахҳо медаванд+.

5Худованд олишон аст, зеро ки сокини афроз аст;

Ӯ Сионро аз инсоф ва адолат пур хоҳад кард+.

6Ва айёми ту бо ганҷи наҷот,
ҳикмат ва дониш устувор хоҳад шуд;
тарси Худованд махзани он хоҳад буд.

7Инак, зӯроварони онҳо дар кӯчаҳо фарьёд мезананд;
злчиёни сулҳу осоиштагӣ зор-зор гирья мекунанд+.

8Роҳҳо хароб шудааст; роҳгузаре боқӣ намондааст;
вай аҳдро шикастааст, шаҳрҳоро зеру забар кардааст,
ба мардум беэътиноӣ намудааст+.
9Замин мотам гирифтааст, ноком шудааст;
Лубнон пажмурда шудааст, хушкидааст;
Шорӯн мисли биёбон гардидааст,
ва Бошон ва Кармил баргҳои худро рехтаанд+.
10«Алҳол хоҳам бархост, — мегӯяд Худованд,
алҳол баланд хоҳам шуд, алҳол сууд хоҳам кард+.

11Шумо ба хошок ҳомила шуда, хас хоҳед зоид;
нафаси шумо оташест, ки шуморо хоҳад сӯзонид.

12Ва қавмон мисли оҳаки сӯхтае хоҳанд буд,
мисли хорҳои бурида дар оташ хоҳанд сӯхт»+.

13Эй онҳое ки дур ҳастед, он чиро, ки Ман
кардаам, бишнавед!

Ва эй онҳое ки наздик ҳастед, кудрати Маро бидонед!

14Гуноҳкорон дар Сион ба ҳарос афтодаанд,
риёкоронро ларза гирифтааст:
«Кист аз мо, ки тавонад дар оташи сӯзон
сокин шавад?
Кист аз мо, ки тавонад дар алангаи абадӣ
сокин шавад?»+
15Касе ки бо роҳи сидқу вафо равон аст
ва аз рӯи ростӣ сухан меронад,
касе ки аз ҳирси истисмор нафрат дорад,
дастҳои худро аз гирифтани ришва нигоҳ медорад,
гӯши худро аз шунидани суханони
оид ба хунрезӣ мебандад
ва чашмони худро аз дидани шарорат мепӯшад, —+

16Вай дар баландиҳо сокин хоҳад шуд;
сахраҳои дастнорас паноҳгоҳи вай хоҳад буд;
нони вай дода хоҳад шуд;
оби вай таъмин хоҳад буд.

17Чашмони ту Подшоҳро дар зебоин Ӯ хоҳад дид,
ба замини паҳновар нигоҳ хоҳад кард.

18Дили ту даҳшатҳоро ба хотир хоҳад овард:

«Куҷост он кас, ки мешумурд?

Куҷост он кас, ки баркаш мекард?

Куҷост он кас, ки бурҷҳоро дар шумор меовард?»

19Кавми ситампешаро дигар нахоҳед дид, —
қавмеро, ки нутқаш мушкил аст, ба тавре ки
кас наметавонад шунавад,
ва забонаш аҷибу ғариб аст, ба тавре ки
кас наметавонад фаҳмад+.
20Ба Сион, ки шаҳри ҷамъомадҳои идонаи мост,
бингар!
Чашмони ту Ерусалимро хоҳад дид,
ки маскани амният
ва хаймаи ноҷунбон аст;
мехҳои вай ҳаргиз канда
ва танобҳояш гусехта нахоҳад шуд.
21Зеро ки дар он ҷо Худованди неруманд
барои мо мисли макони наҳрҳо
ва рӯдҳои фарохе хоҳад буд,
ки ҳеҷ сафинаи бодбондор дар он дохил
нахоҳад шуд,
ва киштии бузург аз он нахоҳад гузашт.
22Чунки Худованд довари мост,
Худованд қонунгузори мост,
Худованд подшоҳи мост;
Ӯ моро наҷот хоҳад дод.
23Танобҳои ту суст шудааст,
ба тавре ки наметавонад пояи сутуни киштиро
маҳкам нигоҳ дорад
ва бодбонро бикшояд.
Он гоҳ ғанимати зиёде тақсим карда хоҳад шуд,
ва ҳатто лангон ба яғмо хоҳанд бурд.
24Ва сокине нахоҳад гуфт: «Ман бемор ҳастам»;
барои қавме ки дар он ҷо иқомат доранд,
гуноҳашон омурзида хоҳад шуд.

БОБИ СИЮ ЧОРУМ

Доварӣ бар халқҳо: Ҳармиҷидӯн.

34^1Эй халқҳо, наздик омада, бишнавед!
Ва эй қабилаҳо, бодиққат гӯш кунед!
Бигзор замин ва ҳар чи дар он аст, дуньё
ва ҳар чи дар он ба вуҷуд меояд, бишнавад!+
2Зеро ки ғазаби Худованд бар ҳамаи халқҳост,
ва хашми Ӯ бар тамоми лашкари онҳост.
Ӯ онҳоро ба ҳалокат маҳкум кардааст,
ба катл таслим намудааст.
3Ва мақтулони онҳо партофта хоҳанд шуд,
ва тааффуни ҷасадҳои онҳо хоҳад баромад,
ва қӯҳҳо аз хуни онҳо гудохта хоҳад шуд+.
4Ва тамоми лашкари осмон фано хоҳад шуд,
ва осмон мисли тӯморе хоҳад печид,
ва тамоми лашкари он бетароват гардида,
фурӯ хоҳад ғалтид,
мисли барги ток, ки пажмурда шуда мерезад,
ва мисли меваи хом аз дарахти анҷир+.

5Зеро ки шамшери Ман дар осмон сероб гардидааст:

инак, бар Адӯм ва бар қавме ки ба ҳалокат
маҳкум намудаам,
барои доварӣ меояд+.
6Шамшери Худованд аз хун пур,
аз чарбу фарбеҳ шудааст, — аз хуни мешон ва такаҳо,
аз чарбуи гурдаҳои қӯчқорон:
зеро ки барои Худованд дар Басра забҳ аст,
ва куштори бузурге дар замини Адӯм+.
7Ва говмешон бо онҳо хоҳанд афтод,
ва гӯсолаҳо бо нарговон;
ва заминашон аз хун сероб,
ва хокашон аз чарбу фарбеҳ хоҳад шуд+.
8Зеро ки барои Худованд рӯзи интиқом аст, —
соли подош барои даъвои Сион+.
9Ва наҳрҳои он ба қатрон,
ва хоки он ба кибрит табдил хоҳад ёфт,
ва замини он қатрони сӯзон хоҳад шуд+.
10Шаб ва рӯз хомӯш нахоҳад шуд;
дуди он то абад хоҳад баромад;
аз насл ба насл харобазор хоҳад монд;
то абадуддаҳр касе дар он гузар нахоҳад кард+.

11Ва онро мурғи саққо ва хорпушт тасарруф
хоҳанд намуд;
ва бум ва зоғ дар он сокин хоҳанд шуд;
ва Ӯ ресмони вайронӣ,
ва шоқули харобиро бар он хоҳад кашид+.

12Аз ашрофу аъёнаш, ки ба подшоҳӣ даъват намоянд,
касе дар он ҷо нахоҳад буд;
ва ҳамаи миронаш нест хоҳанд шуд.
13Ва дар қасрҳояш хорбӯттаҳо хоҳад рӯид,
ва бар қалъаҳояш — газна ва мушхор;
ва он маскани шағолон
ва иқоматгоҳи шутурмурғон хоҳад шуд+.
14Ва дар он гурбаҳои ваҳшӣ ба рӯбоҳон дучор
хоҳанд омад,
ва ғӯл ёри худро хоҳад хонд;
ифрит низ дар он ҷо фароғат хоҳад кард,
ва барои худ оромгоҳ хоҳад ёфт+.

15Дар он ҷо тирмор ошьёна сохта, тухм хоҳад монд,
ва бача бароварда, дар зери сояи худ ҷамъ хоҳад кард;
қарчиғайҳо низ дар он ҷо
яке бо дигаре ҷамъ хоҳанд шуд+.
16Китоби Худовандро бодиққат қироат намуда,
хоҳед дид,
ки ҳеҷ яке аз инҳо кам нахоҳад буд:
яке дигареро гум нахоҳад кард;
зеро ки даҳони Ӯ амр фармудааст,
ва рӯҳи Ӯ онҳоро ҷамъ намудааст.
17Ва Ӯ барои онҳо қуръа партофтааст,
ва дасти Ӯ онро барои онҳо бо ресмоне
тақсим кардааст;
то абад онро тасарруф хоҳанд намуд,
аз насл ба насл дар он сокин хоҳанд буд.

БОБИ СИЮ ПАНҶУМ

Ҷалол ёфтани қавми Худо баъд аз андӯҳҳо.

Ҷамъ шудани Исроил.

35^1Биёбон ва саҳрои хушк ба ваҷд хоҳад омад,
ва чӯл шод хоҳад гардид,
мисли гули савсан хоҳад шукуфт;
2Гул-гул шукуфта ва шод гардида,
аз хурсандӣ ва тараннум пур хоҳад шуд;
ҷалоли Лубнон ва шавкати Кармил
ва Шорӯн ба вай ато хоҳад шуд;
онҳо ҷалоли Худованд
ва шавкати Худои моро хоҳанд дид+.
3Дастҳои беқувватро қавӣ кунед,
ва зонуҳои ларзонро тақвият диҳед+.
4Ба дилҳои тарсончак бигӯед:
«Қавӣ бошед! Натарсед!
Инак, Худои шумо бо интиқом меояд,
бо подоши илоҳии Худ меояд:
Ӯ омада, шуморо наҷот хоҳад дод»+.
5Он гоҳ чашмони кӯрон кушода хоҳад шуд,
гӯшҳои карон воз хоҳад шуд+.

6Он гоҳ ланг мисли гавазн ҷастухез хоҳад кард,
ва забони гунг тараннум хоҳад намуд,
зеро ки обҳо дар биёбон,
ва рӯдҳо дар чӯл ҷӯш хоҳад зад+.
7Ва сароб ба кӯл табдил хоҳад ёфт,
ва хушкӣ — ба чашмаҳои об;
дар маскане ки шағолон мехобанд,
маконе барои най ва қамиш хоҳад буд.
8Ва дар он ҷо шоҳроҳе ва ҷоддае хоҳад буд,
ва он роҳи муқаддас номида хоҳад шуд;
наҷисе аз он нахоҳад гузашт;
балки он барои онҳо хоҳад буд,
ва ҳар кӣ бо ин роҳ равад, ҷоҳил бошад ҳам,
гумроҳ нахоҳад шуд+.
9Шере дар он ҷо нахоҳад буд,
ва ҳайвони даррандае бар он нахоҳад баромад
ва дар он ҷо ёфт нахоҳад шуд,
балки растагорон бар он қадамгузор хоҳанд шуд.

10Ва растагорони Худованд баргашта,
бо тараннум ба Сион хоҳанд омад,
ва хурсандии абадӣ бар сари онҳо хоҳад буд;
онҳо ба шодӣ ва хурсандӣ ноил хоҳанд гардид,
ва андӯху фиғон нест хоҳад шуд+.

БОБИ СИЮ ШАШУМ

Тохтутози Санҳериб.

36^1•Дар соли чордаҳуми подшоҳ Ҳизқиё воқеъ шуд, ки Санҳериб, подшоҳи Ашшур, бар ҳамаи шаҳрҳои истеҳкомдори Яхудо ҳуҷум оварда, онҳоро забт намуд.

2Ва подшоҳи Ашшур Рабшоқеро аз Локиш ба Ерусалим назди подшоҳ Ҳизқиё бо лашкари азиме фиристод, ва ӯ назди ҷӯи ҳавзи боло, дар роҳи саҳрои козар истод+.

3Ва Ильёқим ибни Ҳилқиё, ки нозири боргоҳ буд, ва Шебнои мирзо ва Юоҳ ибни Ософи вақоеънавис назди ӯ берун омаданд+.

Таклифи Рабшоқе.

4Ва Рабшоқе ба онҳо гуфт: «Ба Ҳизқиё бигӯед: „Подшоҳи бузург, подшоҳи Ашшур чунин мегӯяд: ин чӣ таваккалест, ки бар он таваккал кардаӣ?

5Ман мегӯям: оё ин хама суханони ботил ба ҷои машварат ва қуввати ҷанг аст? Пас кист, ки бар вай таваккал карда, ба ман осӣ шудаӣ?

6Инак, бар ин асои наи нимшикаста, яъне бар Миср таваккал мекунӣ, ки агар касе бар он такья кунад, ба дасташ халида, онро захмдор месозад; чунин аст фиръавн, подшоҳи Миср, барои ҳамаи онҳое ки бар ӯ таваккал мекунанд+.

7Ва агар ба ман гӯӣ, ки бар Худованд Худои мо таваккал мекунем, — Ӯ оё ҳамон нест, ки минбарҳо ва қурбонгоҳҳояшро Ҳизқиё аз миён бардошта, ба Яҳудия ва Ерусалим гуфтааст: фақат пеши ин қурбонгоҳ саҷда намоед+?

8Ва акнун, лутфан, бо оғои ман, подшоҳи Ашшур, шарт бибанд, ва ман ду ҳазор асп ба ту хоҳам дод, агар ту барои худ саворонро бар онҳо тавонӣ ба даст оварӣ.

9Пас, чӣ гуна ту мехоҳӣ рӯи пошо, яъне яке аз хурдтарин бандагони оғои маро баргардонӣ, ва бар Миср барои аробаҳо ва саворон таваккал намоӣ?

10Ва оё ман алҳол бе изни Худованд бар ин замин ҳуҷум овардаам, то ки онро хароб кунам? Худованд ба ман гуфтааст: бар ин замин ҳуҷум овар ва онро хароб кун!“»

11Ва Ильёқим ва Шебно ва Юоҳ ба Рабшоқе гуфтанд: «Бо бандагони худ ба забони арамӣ гуфтугузор кун, зеро ки онро мефаҳмем; ва бо мо ба забони яҳудӣ дар гӯши қавме ки бар ҳисор мебошанд, гуфтугузор накун»+.

12Ва Рабшоқе гуфт: «Оё оғои ман маро фақат назди оғои ту ва назди ту фиристодааст, то ки ин суханонро бигӯям? Не, назди ин мардум низ фиристодааст, ки бар ҳисор нишастаанд, ва ҳамчун шумо наҷосати худро хоҳанд хӯрд ва пешоби худро хоҳанд нӯшид».

13Ва Рабшоқе бархост ва бо овози баланд ба забони яҳудӣ фарьёд зада, гуфт: «Суханони подшоҳи бузург, подшоҳи Ашшурро бишнавед!

14Подшоҳ чунин мегӯяд: „Бигзор Ҳизқиё шуморо фирефта накунад, зеро ки ӯ наметавонад шуморо раҳо намояд;

15Ва бигзор Ҳизқиё шуморо ба Худованд умедвор карда, нагӯяд, ки Худованд моро ба яқин раҳо хоҳад намуд, ва ин шаҳр ба дасти подшоҳи Ашшур таслим нахоҳад шуд.

16Ба Ҳизқиё гӯш надиҳед, зеро ки подшоҳи Ашшур чунин мегӯяд: бо ман мусолиҳа намоед ва пеши ман берун оед; ва ҳар яке меваи токи худро, ва ҳар яке анҷири худро хоҳед хӯрд, ва ҳар яке аз оби чоҳи худ хоҳед нӯшид,+

17То вақте ки ман биёям ва шуморо гирифта, ба замине монанди замини худатон, ба замини ғалла ва шарбат, ба замини нон ва токзор бибарам+.

18Мабодо Ҳизқиё шуморо фирефта карда, гӯяд: Худованд моро раҳо хоҳад намуд! Оё худоёни халқҳо, ҳар яке замини худро, аз дасти подшоҳи Ашшур раҳо кардаанд?

19Худоёни Ҳамот ва Арпод куҷоянд? Худоёни Сефарвоим куҷоянд? Ва оё Сомарияро аз дасти ман раҳо кардаанд+?

20Аз ҳамаи худоёни ин заминҳо кист, ки замини худро аз дасти ман раҳо карда бошад? Пас наход ки Худованд Ерусалимро аз дасти ман метавонад раҳо кунад?“»+

21Валекин онҳо хомӯш монда, ба ҷавоби вай сухане нагуфтанд, зеро подшоҳ амр фармуда гуфта буд, ки «ба вай ҷавоб надиҳед».

22Ва Ильёқим ибни Ҳилқиё, ки нозири боргоҳ буд, ва Шебнои мирзо, ва Юоҳ ибни Ософи вақоеънавис бо ҷомаҳои чокзада назди Ҳизқиё омаданд, ва суханони Рабшоқеро ба ӯ гуфтанд.

БОБИ СИЮ ҲАФТУМ

Бар тибқи дуои Ҳизқиё қуввати Санҳериб шикаст хӯрд.

37^1•Ва воқеъ шуд, ки чун подшоҳ Ҳизқиё инро шунид, либоси худро чок зад, ва палос пӯшид, ва ба хонаи Худованд даромад.

2Ва Ильёқими нозири боргоҳ ва Шебнои мирзо ва коҳинони пиронсолро, ки палос пӯшида буданд, назди набӣ, Ишаъё ибни Омӯс, фиристод+.

3Ва онҳо ба вай гуфтанд: «Ҳизқиё чунин мегӯяд: „Имрӯз рӯзи тангӣ ва ҷазо ва таҳқир аст, зеро ки кӯдакон ба дами валодат расидаанд, вале қуввати зоидан нест+.

4Шояд, Худованд, Худои ту, суханони Рабшоқеро, ки оғояш подшоҳи Ашшур ӯро барои таҳқир кардани Худои Ҳай фиристодааст, бишнавад ва ӯро аз барои суханоне ки Худованд, Худои ту, шунидааст, ҷазо диҳад; пас, барои ин бақияе ки вуҷуд доранд, дуое бигӯй“»+.

Худованд иродаи Худро ба Ишаъё ошкор мекунад.

5Ва бандагони подшоҳ Ҳизқиё назди Ишаъё омаданд.

6Ва Ишаъё ба онҳо гуфт: «Ба оғои худ чунин бигӯед: „Худованд чунин мегӯяд: аз суханоне ки шунидаӣ, ки навкарони подшоҳи Ашшур Маро бо онҳо дашном додаанд, натарс+.

7Инак, рӯҳе бар ӯ мефиристам, ва ӯ овозае шунида, ба замини худ хоҳад баргашт, ва ӯро дар заминаш бо дами шамшер нобуд хоҳам кард“».

Санҳериб бо Ҳизқиё ба гуфтушунид шурӯъ менамояд.

8Ва Рабшоқе баргашт, ва подшоҳи Ашшурро дар вазъияте ёфт, ки бо Либно ҷанг мекард, зеро шунида буд, ки аз Локиш ақиб рафтааст+.

9Ва ӯ дар бораи Тирҳоқо, подшоҳи Ҳабаш, хабаре шунид, ки яъне: «Берун омадааст, то ки бо ту ҷанг кунад»; ва чун шунид, элчиён назди Ҳизқиё фиристода, гуфт:

10«Ба Ҳизқиё, подшоҳи Яҳудия, чунин бигӯед: „Бигзор Худоят туро фирефта накунад, ки ту ба Ӯ таваккал намуда мегӯӣ: Ерусалим ба дасти подшоҳи Ашшур таслим нахоҳад шуд.

11Инак, ту шуниданӣ, ки подшоҳони Ашшур бо ҳамаи кишварҳо чиҳо кардаанд, то ки сокинонашонро маҳв намоянд; ва оё ту раҳо хоҳӣ шуд?

12Оё худоёни халқҳое ки падарони ман несту нобуд кардаанд, онҳоро, яъне: Ҷӯзон ва Ҳорон ва Расаф ва банӣ-Аданро, ки дар Талассор буданд, раҳоӣ доданд+?

13Подшоҳи Ҳамот ва подшоҳи Арпод ва подшоҳи шаҳри Сефарвоим, Ҳенаъ ва Ивво куҷоянд?“»+

Дуои Ҳизқиё ва ҷавоби Худованд ба воситаи Ишаъё.

14Ва Ҳизқиё номаро аз дасти элчиён гирифт, ва онро хонд, ва ба хонаи Худованд даромад, ва онро ба ҳузури Худованд густаронид.

15Ва Ҳизқиё назди Худованд дуо хонда, гуфт:

16«Эй Худованди лашкарҳо, Худои Исроил, ки бар каррубиён нишастаӣ! Туӣ, ки бар ҳамаи мамлакатҳои замин Худои ягона ҳастӣ; Ту осмон ва заминро офаридаӣ+.

17Гӯши Худро, эй Худованд, хам карда, бишнав; чашмони Худро, эй Худованд, кушода, бубин; ва ҳамаи суханони Санҳерибро, ки барои таҳқир кардани Худои Ҳай фиристодааст, бишнав+.

18Худовандо! Дуруст аст, ки подшоҳони Ашшур ҳамаи кишварҳо ва замини худашонро хароб кардаанд,

19Ва худоёни онҳоро дар оташ андохтаанд, зеро ки онҳо Худо набуданд, балки маснӯи дастҳои одам, ва чӯб ва санг буданд, бинобар ин онҳоро несту нобуд кардаанд+.

20Ва акнун, эй Худованд Худои мо, моро аз дасти вай наҷот деҳ, то ҳамаи мамлакатҳои замин бидонанд, ки Ту Худованди ягона ҳастӣ»+.

21Ва Ишаъё ибни Омӯс назди Ҳизқиё кас фиристода, гуфт: «Худованд, Худои Исроил, чунин мегӯяд: азбаски назди Ман дар бораи Санҳериб, подшоҳи Ашшур, дуо гуфтӣ,

22Чунин аст сухане ки Худованд дар бораи вай гуфтааст:

духтари бокираи Сион аз ту нафрат намуда,
туро тамасхур кардааст,
ва духтари Ерусалим
аз қафои ту сар ҷунбонидааст!
23Киро ту таҳқир намудаӣ ва дашном додаӣ?
Ва дар ҳаққи кӣ овоз баланд кардаӣ
ва чашмони худро боло бардоштаӣ?
Дар ҳаққи Куддуси Исроил!
24Ба воситаи бандагони худ Худовандро таҳқир
намуда, гуфтаӣ:
„Бо анбӯҳи аробаҳои худ ман ба қуллаи кӯҳҳо,
бар ақсои Лубнон баромадаам,
ва арзҳои болобаланд ва сарвҳои гузини онро
буридаам,
ва ба қуллаи баландтарини он, ба боғистони
ҳосилхези он расидаам;+
25Ва ман чоҳ канда, об нӯшидаам;
ва бо кафи пойҳои худ
ҳамаи наҳрҳои Мисрро хушк хоҳам кард“.
26Оё ту нашнидаӣ,
ки Ман аз замони пеш инро қарор додаам,
аз қадимулайём инро пешбинӣ намудаам,
ва ҳоло инро тавре ба амал овардаам,
ки ту шаҳрҳои истеҳкомдорро валангор карда,
ба харобазор табдил медиҳӣ+?

27Ва сокинони онҳо камқувват, ҳаросон ва хиҷил шудаанд:

онҳо мисли алафи саҳро ва майсаи навхез,
ва сазбаи болои бомҳо, ва мисли киштзоре ки
пеш аз хӯша бастанаш хушк шуда бошад,
гардидаанд+.
28Вале Ман нишастани туро,
ва баромадани туро, ва даромадани туро медонам;
ва адоватеро, ки ба Ман дорӣ+.
29Азбаски адовате ки ба Ман дорӣ,
ва лоуболии ту ба гӯши Ман расидааст,
бинобар ин маҳори Худро ба бинии ту,
ва ҷилави Худро ба даҳони ту хоҳам зад,
ва туро бо роҳе ки омадаӣ, хоҳам баргардонид+.

30Ва аломат барои ту, эй Ҳизқиё, чунин аст: имсол ғаллаи худрӯй хоҳед хӯрд, ва дар соли дуюм — он чи аз он бирӯяд; вале дар соли сеюм кишт кунед ва дарав намоед, ва токҳо шинонед ва меваи онҳоро бихӯред+.

31Ва растагорони хонадони Яҳудо, ки боқӣ мондаанд, аз нав дар поён реша хоҳанд давонид, ва дар боло мева хоҳанд овард,+

32Зеро ки бақия аз Ерусалим, ва растагорон аз кӯҳи Сион ба вуҷуд хоҳанд омад. Рашки Худованди лашкарҳо инро ба амал хоҳад овард+.

33Бинобар ин Худованд дар бораи подшоҳи Ашшур чунин мегӯяд: вай ба ин шаҳр ворид нахоҳад шуд, ва ба он ҷо тир нахоҳад андохт, ва назди он бо сипар нахоҳад омад, ва дар муқобили он хокрез барпо нахоҳад кард+.

34Бо кадом роҳе ки омадааст, бо ҳамон хоҳад баргашт, валекин ба ин шаҳр ворид нахоҳад шуд, — мегӯяд Худованд.

35Ва Ман ин шаҳрро ҳимоят хоҳам кард, то ки онро ба хотири Худам ва ба хотири бандаи Худ Довуд наҷот диҳам».

36Ва фариштаи Худованд берун омада, дар ӯрдуи Ашшур саду ҳаштоду панҷ ҳазор нафарро зарба зад; ва субҳидам бархостанд, ва инак, ҳамаашон ҷасадҳои мурда буданд+.

37Ва Санҳериб, подшоҳи Ашшур, ақиб нишаста, раҳсипор шуд, ва бозгашта, дар Нинве сукунат кард+.

38Ва воқеъ шуд, ки чун ӯ дар хонаи Нисрӯк, худои худ, саҷда мекард, писаронаш Адрмалик ва Шаросир ӯро бо шамшер куштанд, ва худашон ба замини Аророт гурехтанд; ва писараш Асарҳадӯн ба ҷои ӯ подшоҳ шуд+.

БОБИ СИЮ ҲАШТУМ

Бемории Хизқиё ва шифо ёфтани ӯ.

38^1•Дар он айём Ҳизқиё бемор шуда, наздик ба мурдан буд; ва набӣ, Ишаъё ибни Омӯс, назди ӯ омада, ба ӯ гуфт: «Худованд чунин мегӯяд: барои аҳли байти худ васият намо, зеро ки ту хоҳӣ мурд ва шифо нахоҳӣ ёфт».

2Ва Ҳизқиё рӯи худро ба девор гардонида, сӯи Худованд дуо хонд,

3Ва гуфт: «Лутфан, эй Худованд, ба ёд овар, ки чӣ гуна ман ба ҳузури Ту бо ростӣ ва аз самими қалб рафтор намудаам, ва он чи дар назари Ту мақбул буд, ба амал овардаам». Ва Ҳизқиё зор-зор гирист+.

4Ва каломи Худованд бар Ишаъё нузул карда, гуфт:

5«Бирав ва ба Ҳизқиё бигӯй: Худованд, Худои падарат Довуд, чунин мегӯяд: дуои туро шунидам, ашкҳои туро дидам. Инак, Ман бар рӯзҳои ту понздаҳ сол илова менамоям+.

6Ва туро ва ин шаҳрро аз дасти подшоҳи Ашшур раҳо хоҳам намуд, ва ин шаҳрро ҳимоят хоҳам кард+.

7Ва аломат аз ҷониби Худованд дар бораи он ки Худованд каломеро, ки гуфтааст, ба амал хоҳад овард, барои ту чунин аст:

8Инак, Ман сояи зинаҳоро, ки аз офтоб бар зинаҳои Оҳоз[*] фуромадааст, даҳ зина қафо мегардонам». Ва офтоб аз зинаҳое ки фуромада буд, даҳ зина қафо гашт+.

9Таронаи Ҳизқиё, подшоҳи Яҳудо, вақте ки ӯ бемор шуд ва аз бемории худ шифо ёфт:

10Ман гуфтам, ки дар миёнаи рӯзҳои худ
ба дарвозаи дӯзах хоҳам рафт:

ман аз бақияи солҳои худ маҳрум шудаам.

11Ман гуфтам, ки Худовандро дигар нахоҳам дид, —

Худовандро дар замини зиндаҳо;
дар миёни сокинони дуньё инсонро дигар нахоҳам дид;+

12Маскани ман барканда шудааст
ва мисли хаймаи чӯпон аз ман дур рафтааст;
мисли бофандае ман риштаи умри худро
кӯтоҳ кардаам;
Ӯ маро аз навард хоҳад бурид;
аз рӯз то шаб Ту кори маро тамом хоҳӣ кард+.
13То субҳ ман сокит будам;
мисли шер Ӯ ҳамаи устухонҳои маро хоҳад шикаст;
аз рӯз то шаб Ту кори маро тамом хоҳӣ кард+.

14Мисли фароштурук, мисли лайлак ман садо
мебаровардам,
мисли кабӯтар нолиш мекардам;
чашмонам сӯи афроз баланд мешуд:

Худовандо! Гирифтори ситам ҳастам;
маро халосӣ бидеҳ+.

15Чӣ метавонам бигӯям?

Ӯ ба ман гуфт — ва Ӯ ба ҷо овард.

Тамоми солҳои худро бо талхии ҷонам
оҳиста-оҳиста ба сар хоҳам бурд.

16Худовандо! Бо ин чизҳо зиндагӣ мекунанд,
ва ҳаёти рӯхи ман бо ҳамаи инҳост;
ва Ту маро шифо бидеҳ ва ба ман ҳаёт бибахш.

17Инак, талхӣ барои ман ба саломатӣ мубаддал шуд,
ва Ту лутф намуда, ҷони маро аз чоҳи ҳалокат
баровардӣ,
чунки ҳамаи гуноҳҳои маро ба пушти Худ партофтӣ+.

18Зеро ки дӯзах Туро ҳамд намегӯяд,
мамот Туро ситоиш намекунад,
ба гӯр фурӯ рафтагон ростии Туро интизор надоранд+.

19Зинда, фақат зинда Туро ҳамд мегӯяд,
чунон ки ман имрӯз мегӯям;
падар ба писаронаш ростии Туро мефаҳмонад+.
20Худованд маро наҷот медиҳад,
ва сурудҳоямро тамоми рӯзҳои ҳаёти худ
дар хонаи Худованд хоҳам хонд.

21Ва Ишаъё гуфт: «Бигзор кулӯлае аз анҷирқоқ биёранд, ва бар захм бимоланд, ва ӯ шифо хоҳад ёфт».

22Ва Ҳизқиё гуфт: «Аломати он ки ба хонаи Худованд хоҳам рафт, чист?»

БОБИ СИЮ НӮҲУМ

Хатои Ҳизқиё. Пешгӯӣ дар бораи асирии Бобил.

39^1•Дар он замон Мерӯдак Балъадон ибни Балъадон, подшоҳи Бобил, ба Ҳизқиё нома ва ҳадия фиристод, зеро шунида буд, ки вай бемор будааст ва сиҳат ёфтааст.

2Ва Ҳизқиё аз онҳо хурсанд шуд, ва хазинахонаи худро: нуқра ва тилло, ва атриёт ва равғани аъло, ва тамоми қӯрхонаи худ, ва ҳар чиро, ки дар хазоини ӯ ёфт мешуд, ба онҳо нишон дод; ҷизе набуд, ки Ҳизқиё ба онҳо дар хонаи худ ва дар тамоми қаламрави худ нишон надода бошад+.

3Ва Ишаъёи набӣ назди подшоҳ Ҳизқиё омад, ва ба ӯ гуфт: «Ин одамон чӣ гуфтанд? Ва аз куҷо назди ту омадаанд?» Ва Ҳизқиё гуфт: «Аз кишвари дур, аз Бобил онҳо назди ман омадаанд».

4Ва Ишаъё гуфт: «Дар хонаи ту чӣ диданд?» Ва Ҳизқиё гуфт: «Ҳар он чи дар хонаи ман ҳаст, диданд; чизе дар хазоини ман намонд, ки ба онҳо нишон надода бошам».

5Ва Ишаъё ба Ҳизқиё гуфт: «Каломи Худованди лашкарҳоро бишнав:

6Инак, рӯзҳо меояд, ва ҳар он чи дар хонаи туст, ва он чи падаронат то имрӯз андӯхтаанд, ба Бобил бурда хоҳад шуд; чизе боқӣ нахоҳад монд, — мегӯяд Худованд+.

7Ва аз писаронат, ки аз ту ба вуҷуд оянд, ва ту онҳоро ба дуньё оварӣ, хоҳанд гирифт, — ва онҳо дар қасри подшоҳи Бобил хоҷасаро хоҳанд шуд»+.

8Ва Ҳизқиё ба Ишаъё гуфт: «Каломи Худованд, ки ту ба забон рондӣ, барҳақ аст». Ва гуфт: «Бигзор дар рӯзҳои ман осоиштагӣ ва пояндагӣ бошад!»

БОБИ ЧИЛУМ

Нубувват дар бораи Яҳьёи Таъмиддиҳанда.

40^1Тасаллӣ диҳед, қавми маро тасаллӣ диҳед,
— мегӯяд Худои шумо+.
2Суханони дилпазир ба Ерусалим гӯед
ва ба вай зълон намоед, ки мӯҳлати муборизаи
вай пур шудааст,
гуноҳаш подош ёфтааст,
зеро ки вай барои ҳамаи хатоҳояш
аз дасти Худованд дучандон ҷазо дидааст+.
3Овозе нидо мекунад: «Дар биёбон роҳе барои
Худованд тайёр кунед,
тариқе барои Худои мо дар саҳро ҳамвор кунед!+

4Ҳар дара баланд ва ҳар кӯҳ ва теппа
паст хоҳад шуд,
ва партгоҳ ба дашт
ва силсилаи кӯҳҳо ба водӣ табдил хоҳад ёфт.
5Ва ҷалоли Худованд зоҳир хоҳад шуд,
ва ҳар ҷисм якбора онро хоҳад дид,
зеро ки даҳони Худованд инро гуфтааст»+.

Дар бораи кибриёи Худо ва сустии инсон.

6Овоз мегӯяд: «Эълон намо!»

Ва гуфтам: «Чиро эълон намоям?»

Ҳар ҷисм мисли алаф аст, ва тамоми ҳусни он
мисли гули саҳро.

7Алаф хушк мешавад, гул пажмурда мегардад,
вақте ки боде аз ҷониби Худованд бар он бивазад:

ба яқин, қавм низ алаф ҳастанд.
8Алаф хушк мешавад, гул пажмурда мегардад,
вале каломи Худои мо то абад қоим хоҳад буд+.
9Бар кӯҳи баланд баро,
эй мубашшираи Сион!
Овозатро бо тамоми қувват баланд кун,
эй мубашшираи Ерусалим!
Баланд кун, натарс,
ба шаҳрҳои Яхудо бигӯй:
«Инак, Худои шумо!»
10Инак, Худованд Худо бо кудрат меояд,
ва бозуи Ӯ барои Ӯ хукмронӣ мекунад.
Инак, мукофоти Ӯ бо Ӯст,
ва подоши Ӯ пеши Ӯст+.
11Ӯ мисли чӯпоне рамаи Худро хоҳад чаронид,
баррагонро бо бозуи Худ ҷамъ карда,
дар оғӯши Худ хоҳад гирифт,
мешони ширдеҳро роҳнамоӣ хоҳад намуд+.
12Кист, ки обҳоро бо мушташ андоза намудааст,
ва афлокро бо ваҷаб паймудааст,
ва хоки заминро дар ченаке гунҷонидааст,
ва кӯҳҳоро бо каппон
ва теппаҳоро бо паллаи тарозу баркашидааст+?
13Кист, ки рӯҳи Худовандро андоза намудааст,
ва мушовири Ӯ гардидааст, ва Ӯро таълим додааст+?

14Ӯ бо кӣ машварат кардааст, ва кист, ки ба Ӯ
хирад бахшидааст,
ва тариқи адлу инсофро ба Ӯ таълим додааст,
ва ба Ӯ дониш омӯхтааст, ва роҳи дурустиҳоро
ба Ӯ ёд додааст+?
15Халқҳо, охир, мисли қатрае аз сатил
ва мисли гарде бар тарозу ҳисоб меёбанд.
Ҷазираҳоро, охир, Ӯ мисли ғуборе мебардорад.

16Ва Лубнон барои ҳезуми қурбонгоҳ кифоят намекунад,
ва ҳайвоноти он барои қурбониҳои сӯхтанӣ басанда нест+.

17Ҳамаи халқҳо пеши Ӯ ночизанд,
дар назари Ӯ ҳеҷу пуч ҳисоб меёбанд+.

18Пас, Худоро ба кӣ монанд мекунед?

Ва чӣ гуна ташбеҳро ба Ӯ баробар медонед+?

19Бутро рехтагар мерезад,
ва заргар онро бо тилло мепӯшонад,
ва занҷирҳои нуқра барояш месозад.

20Бенавое ки чунин ҳадия барояш дастнорас аст,
чӯберо, ки намепӯсад, хуш мекунад,
наҷҷори моҳире барои худ меёбад,
то буте бисозад, ки поянда бошад+.

21Магар намедонед? Магар шумо нашнидаед?

Магар аз аввал ба шумо гуфта нашудааст?

Магар аз буньёди замин фаҳм надоред?

22Ӯ Ҳамон аст, ки бар доираи замин нишастааст,
ва сокинони он мисли малах мебошанд;

Ӯ афлокро мисли чодире густурдааст,
ва онро мисли хаймае барои сукунат барафроштааст+.

23Ӯ миронро ночиз мегардонад,
доварони заминро ҳеҷу пуч месозад+.
24Гӯё ки онҳо ҳанӯз шинонда нашуда бошанд,
ҳанӯз кошта нашуда бошанд,
гӯё ки танаи онҳо ҳанӯз дар замин
реша надавонда бошад, —
ҳамин ки ӯ бар онҳо боде вазонид, онҳо хушк шуданд,
ва тундбод онҳоро мисли пари коҳе гирифта бурд.

25Пас, Маро ба кӣ монанд мекунед,
то ки Ман ба вай баробар бошам? — мегӯяд Куддус.

26Чашмони худро сӯи афроз баланд карда, бубинед:

кист, ки инҳоро офаридааст?

Ӯ лашкари онҳоро ба шумор берун меоварад,
ҳамаи онҳоро бо номҳошон мехонад;
аз бузургии қувват ва тавоноии кудрати Ӯ
ҳеҷ яке аз онҳо ниҳон нахоҳад шуд+.

27Пас чаро, эй Яъқуб, ба забон меронӣ,
ва эй Исроил, мегӯӣ:

«Роҳи ман аз назари Худованд гум шудааст,
ва даъвои ман аз Худои ман дур афтодааст»+?

28Магар ту намедонӣ? Магар ту нашнидаӣ?

Худованд, Худои ҷовид, ки ақсои заминро офаридааст,
хаста намешавад ва лакот намегардад;
хиради Ӯ таҳқиқнопазир аст+.

29Ӯ хастаро қувват мебахшад,
ва ба бемаҷол тавоноӣ афзун мекунад+.

30Ҳатто амрадон хаста мешаванд ва лакот мегарданд,
ва ҷавонмардон тамоман фурӯ меғалтанд,
31Валекин умедворони Худованд қуввати тоза
пайдо мекунанд,
мисли уқобон бол меафшонанд,
медаванд ва бемаҷол намегарданд,
қадам мезананд ва хаста намешаванд+.

БОБИ ЧИЛУ ЯКУМ

Давоми он.

41^1Эй ҷазираҳо, ба ҳузури Ман хомӯш монед;
ва бигзор қабилаҳо қуввати тоза пайдо кунанд
ва наздик омада, гӯянд:
якҷоя муҳокима хоҳем кард+.
2Кист, ки шахсеро аз шарқ барангехтааст,
ки вай дар ҳар қадамаш ба зафар дучор меояд?
Кист, ки халқҳоро пеши вай таслим намудааст,
ва подшоҳонро фурӯд овардааст?
Вай онҳоро бо дами шамшери худ
мисли ғуборе мегардонад
ва бо камони худ мисли коҳрезае ки пароканда
мешавад+.
3Вай онҳоро таъқиб намуда,
аз роҳе ки ҳаргиз пои худро намондааст,
ба саломатӣ мегузарад.

4Кист, ки инро иҷро кардааст ва ба амал овардааст? —

Ӯ, ки наслҳоро аз азал даъват намудааст!
Ман, ки Худованд ҳастам, аввалинам,
ва бо охиринҳо Ман ҳамон хоҳам буд+.
5Ҷазираҳо дидаанд ва ҳаросон шудаанд,
ақсои замин ба ларза афтодаанд,
онҳо наздик омада, муттаҳид гардидаанд.
6Яке ба дигаре мадад мекунад
ва ба бародари худ мегӯяд: «Қавидил бош!»
7Ва рехтагар — заргарро,
чакушзани сайқалгар сандонкӯбро тақвият медиҳад
ва дар бораи кафшер мегӯяд: «Хуб аст»,
ва онро бо мехҳо мустаҳкам мекунад,
то ки поянда бошад+.
8Валекин ту, эй бандаи Ман Исроил,
ва эй Яъқуб, ки туро баргузидаам,
ва эй насли дӯсти Ман Иброҳим,+
9Ки туро аз ақсои замин гирифтаам,
ва туро аз канорҳои он даъват намудаам,
ва ба ту гуфтаам: «Ту бандаи Ман ҳастӣ,
Ман туро баргузидаам»,
ва туро тарк накардаам,
10Натарс, зеро ки Ман бо ту ҳастам;
наларз, зеро ки Ман Худои ту ҳастам:

Ман туро тақвият хоҳам намуд, ва туро ёварӣ хоҳам дод,
ва туро бо ямини адолати Худ дастгирӣ хоҳам кард.

11Инак, ҳамаи онҳое ки бар ту ғазаб доранд,
хиҷил ва расво хоҳанд шуд,
ва онҳое ки бо ту ҷидол мекунанд, нест шуда,
беному нишон хоҳанд рафт;
12Онҳоеро, ки бо ту талош менамоянд,
чустуҷӯ карда, нахоҳӣ ёфт,
ва онҳое ки бо ту ҷанг мекунанд,
несту нобуд хоҳанд шуд,
13Зеро Ман, ки Худованд Худои ту ҳастам,
ямини туро гирифта,
ба ту мегӯям: «Натарс, Ман туро ёварӣ хоҳам дод».

14Натарс, эй кирми Яъқуб,
эй бақияи камшумори Исроил!

Ман туро ёварӣ хоҳам дод, — мегӯяд Худованд, —
ва Қуддуси Исроил туро хоҳад раҳонид+.
15Инак, Ман туро ғаллакӯбаки тези нави
дандонадоре гардонидаам:
ту кӯҳҳоро кӯфта, гард-гард хоҳӣ кард,
ва теппаҳоро мисли коҳ реза хоҳӣ сохт;

16Онҳоро бод хоҳӣ дод, ва бод онҳоро хоҳад бардошт,
ва тундбод онҳоро пароканда хоҳад кард;
ва ту аз Худованд ба ваҷд хоҳӣ омад,
аз Қуддуси Исроил фахр хоҳӣ кард.

17Бенавоён ва мискинон об металабанд, вале нест:

Забонашон аз ташнагӣ хушк мешавад.

Ман, ки Худованд ҳастам, онҳоро иҷобат хоҳам намуд.

Ман, ки Худои Исроил ҳастам,
онҳоро тарк нахоҳам кард.
18Бар теппаҳои беоб наҳрҳо,
ва дар миёни водиҳо чашмаҳо хоҳам кушод:
биёбонро ба кӯли об,
ва замини хушкидаро ба чашмаҳои об
табдил хоҳам дод+.
19Дар биёбон арз, ақоқиё,
ос ва зайтуни ёбоӣ хоҳам шинонид;
дар саҳро сарв,
коҷ ва шамшодро якҷоя хоҳам рӯёнид,+
20То мардум бубинанд, ва бидонанд,
ва диққат диҳанд ва якҷоя фаҳм кунанд,
ки дасти Худованд инро ба амал овардааст,
ва Куддуси Исроил инро офаридааст.
21Даъвои худро арз намоед,
— мегӯяд Худованд.
Далелҳои қатъии худро пешниҳод кунед,
— мегӯяд Подшоҳи Яъқуб.
22Бигзор бутҳо он чиро, ки рӯй хоҳад дод,
ба мо пешниҳод карда, баён намоянд;
вақоеи пешина чист? —
бигӯед, ва мо фикр ронда,
оқибати онро хоҳем донист;
ё ки вақоеи ояндаро ба мо пешгӯӣ намоед.
23Он чиро, ки баъд аз ин ба вуқӯъ хоҳад омад,
баён кунед,
ва мо хоҳем донист, ки шумо худо ҳастед;
ягон кори неке ё баде бикунед,
то ки мабҳут шавем ва якҷоя бубинем.
24Аммо шумо ночиз ҳастед,
ва амали шумо ҳеҷу пуч аст,
ва ҳар кӣ шуморо ихтиёр кунад, зишт аст+.

25Ман шахсеро аз шимол барангехтам, ва ӯ хоҳад омад,
аз самти тулӯи офтоб исми Маро хоҳад хонд,
ва миронро мисли лое лагадкӯб хоҳад кард,
ва монанди кӯзагаре хоҳад буд,
ки гилро поймол мекунад+.
26Кист, ки аз ибтидо гуфтааст, то мо бидонем,
ва пешакӣ хабар додааст, то мо бигӯем:
«Ҳақ асту рост»?
Аммо ҳеҷ кас нагуфтааст,
ҳеҷ кас хабар надодааст,
ҳеҷ кас суханони шуморо нашнидааст+.
27Аввалин Ман ба Сион гуфтам: «Инак инҳо!»,
ва ба Ерусалим мубашшире бахшидам+.
28Ва Ман назар андохтам, ва касе нест,
ва аз байни онҳо мушовире нест,
то ки Ман ба онҳо савол диҳам, ва онҳо
ҷавоб гардонанд.
29Инак, ҳамаи онҳо ночизанд,
аъмолашон низ ночиз аст;
бутҳои фулуззии онҳо ҳеҷу пуч аст.

БОБИ ЧИЛУ ДУЮМ

Масеҳ — бандаи Худо.

42^1Инак, Бандаи Ман, ки Ӯро Ман дастгирӣ мекунам,
баргузидаи Ман, ки ҷони Ман ба Ӯ таваҷҷӯҳ менамояд.

Ман рӯҳи Худро бар Ӯ ниҳодаам,
ва Ӯ инсофро барои халқҳо ҷорӣ мекунад+.
2Ӯ фарьёд нахоҳад зад, ва овози Худро баланд
нахоҳад кард,
ва онро дар кӯчаҳо нахоҳад шунавонид;
3Наи нимшикастаро нахоҳад шикаст,
ва пилтаи катонии камнурро
хомӯш нахоҳад кард;
инсофро аз рӯи ростӣ ҷорӣ хоҳад намуд;

4Лакот нахоҳад шуд, ва бемаҷол нахоҳад гардид,
то даме ки инсофро бар замин барқарор намояд;
ва ҷазираҳо дар интизори таълимоти Ӯ хоҳанд буд.

5Худованд Худо,
ки афлокро офарида, барафроштааст,
заминро бо ҳар чи аз он ба вуҷуд меояд, густурдааст,
ба қавме ки дар он ҳастанд, нафасро,
ва ба махлуқоте ки дар он қадамгузор мебошанд,
рӯҳро бахшидааст, чунин мегӯяд:+
6«Ман, ки Худованд ҳастам, Туро барои адолат
даъват намудаам,
ва дасти Туро хоҳам гирифт, ва Туро
нигаҳбонӣ хоҳам кард,
ва Туро аҳди қавм ва нури халқҳо хоҳам гардонид,+

7То ки чашмони кӯронро бикшоӣ,
бандиёнро аз ҳабс,
дар зулмот нишастагонро аз зиндон берун оварӣ+.

Исроил, ки қавми баргузида аст, гуноҳ кард, ҷазо кашид, омурзида шуд.

8Ман Худованд ҳастам, ва исми Ман ҳамин аст,
ва ҷалоли Худро ба дигаре,
ва ҳамду санои Худро ба санамҳо нахоҳам дод+.
9Инак, паёмҳои пешина ба амал омадааст;
ва нави онҳоро Ман эълон менамоям:

пеш аз он ки ба вуқӯъ оянд, онҳоро ба шумо мешунавонам».

10Дар шаъни Худованд суруди наве бисароед,
ва ҳамду санои Ӯро аз ақсои замин бихонед,
эй баҳрпаймоён ва ҳар он чи дар баҳр аст,
эй ҷазираҳо ва сокинони онҳо!+
11Бигзор биёбон ва шаҳрҳои он,
ва қасабаҳое ки банӣ-Қедор дар онҳо сокинанд,
овози худро баланд кунанд;
сокинони Солаъ тараннум карда,
аз қуллаи кӯҳҳо ҷор зананд;+
12Худовандро ҷалол диҳанд,
ва ҳамду санои Ӯро дар ҷазираҳо бихонанд.
13Худованд мисли ҷаббор берун хоҳад омад,
мисли марди майдон рашки Худро хоҳад барангехт,
ҷор хоҳад зад ва наъра хоҳад кашид,
бар душмани Худ музаффар хоҳад шуд+.
14Ман дер вақт хомӯш мондам,
сокит будам, худдорӣ намудам;
акнун мисли зане ки мезояд, фарьёд хоҳам зад;
канда-канда нафас хоҳам кашид+.
15Кӯҳҳо ва теппаҳоро хароб хоҳам кард,
ва тамоми набототи онҳоро хоҳам хушконид,
ва наҳрҳоро ба ҷазираҳо табдил хоҳам дод,
ва кӯлҳоро хоҳам хушконид+.

16Ва кӯронро бо роҳе ки намедонанд, хоҳам бурд;
онҳоро бо тариқҳое ки балад нестанд,
ҳидоят хоҳам намуд;
торикиро пеши онҳо ба рӯшноӣ,
ва каҷукилебиҳоро ба роҳи рост
табдил хоҳам дод.

Ин корҳоро Ман барояшон ба ҷо хоҳам овард,
ва онҳоро тарк нахоҳам кард+.

17Онҳое ки ба санамҳо таваккал мекунанд,
ва ба бутҳо мегӯянд:

«Шумо худои мо ҳастед»,
қафо гашта, бағоят хиҷил хоҳанд шуд+.

18Эй карон, бишнавед!

Ва эй кӯрон, назар андозед, то бубинед!+

19Кист, ки мисли бандаи Ман кӯр бошад?

Ва мисли элчии Ман, ки Ман мефиристам,
кар бошад?

Кист, ки мисли мусаллами Ман кӯр бошад?

Ва мисли бандаи Худованд кӯр бошад+?

20Ту чизҳои бисьёре дидаӣ, вале маҳфуз надоштаӣ;
гӯшҳоят кушода буд, вале нашнидаӣ+.

21Ба Худованд писанд афтодааст,
ки ба хотири адолати Худ шариатро интишор намояд ва ҷалол диҳад.

22Валекин онҳо қавме ҳастанд, ки тороҷ
ва яғмо шудаанд;
ҳамаашон дар ғорҳо бандубаст
ва дар зиндонҳо пинҳон карда шудаанд:

гирифтори тороҷ гардидаанд, ва раҳокунандае нест;
гирифтори яғмо гардидаанд, ва касе нест,
ки гӯяд: «Гардонда деҳ!»+
23Кист дар миёни шумо, ки ба ин гӯш диҳад,
ва диққат намуда, барои замони оянда бишнавад?

24Кист, ки Яъқубро ба яғмо, ва Исроилро
ба тороҷгарон супурдааст?

Оё Худованд набуд, ки пеши Ӯ мо гуноҳ кардаем?

Ва онҳо нахостанд бо роҳҳои Ӯ қадамгузор шаванд,
ва ба шариати Ӯ гӯш надоданд.
25Ва Ӯ оташи хашми Худ
ва шиддати ҷангро бар онҳо рехт,
ва алангаи он аз ҳар тараф онҳоро иҳота намуд,
вале дарк накарданд;
ва онҳоро сӯзонид, вале диққат надоданд+.

БОБИ ЧИЛУ СЕЮМ

Қавми баргузида фидия дода гирифта шуд ва аз нав ба вуҷуд омад.

43^1Вале акнун Худованд, ки туро, эй Яъқуб,
офардидааст,
ва туро, эй Исроил, ба вуҷуд овардааст,
чунин мегӯяд:
«Натарс, зеро ки Ман туро раҳонидаам,
туро ба исми ту хондаам; ту аз они Ман ҳастӣ+.

2Вақте ки аз обҳо бигзарӣ, Ман бо ту хоҳам буд,
ва аз наҳрҳо бигзарӣ, онҳо туро ғарқ нахоҳад кард;
вақте ки аз миёни оташ қадамгузор шавӣ,
нахоҳӣ сӯхт,
ва аланга туро нахоҳад сӯзонид,+
3Зеро ки Ман Худованд Худои ту,
Қуддуси Исроил, Наҷотдиҳандаи ту ҳастам;
Мисрро барои ту фидия додаам,
Ҳабаш ва Саборо — дар ивази ту+.

4Азбаски ту дар назари Ман азиз ва гаронбаҳо ҳастӣ,
ва Ман туро дӯст доштаам,
бинобар ин мардуми дигарро дар ивази ту,
ва қабилаҳоро дар бадали ҷони ту хоҳам дод.
5Натарс, зеро ки Ман бо ту ҳастам;
насли туро аз шарқ хоҳам овард,
ва туро аз ғарб ҷамъ хоҳам кард+.
6Ба шимол хоҳам гуфт: бидеҳ;
ва ба ҷануб: монеъ нашав;
писарони Маро аз дурдаст,
ва духтарони Маро аз ақсои замин биёр,

7Яъне ҳар киро, ки ба исми Ман номида шудааст,
ва Ман ӯро барои ҷалоли Худ офаридаам,
ӯро ба вуҷуд овардаам ва ӯро сохтаам».
8Қавмеро берун ор, ки кӯр ҳастанд,
гарчанде ки чашм доранд,
ва кар ҳастанд, гарчанде ки гӯш доранд+.
9Бигзор ҳамаи халқҳо бо ҳам фароҳам оянд,
ва қабилаҳо ҷамъ шаванд.
Кист аз миёни онҳо, ки инро баён намояд,
ва паёмҳои пешинаро ба мо бирасонад?
Бигзор шоҳидони худро биёранд, то ки худро
сафед кунанд,
ва ё он шоҳидон бишнаванд ва бигӯянд:
«Ҳақ асту рост!»+
10«Аммо шумо, — мегӯяд Худованд, —
ва бандаи Ман, ки ӯро баргузидаам,
шоҳидони Ман мебошед, то шумо бидонед
ва ба Ман имон оваред
ва дарк намоед, ки ин Ман ҳастам,
ва пеш аз Ман Худое набуд,
ва баъд аз Ман нахоҳад буд+.
11Ман, Ман Худованд ҳастам,
ва ғайр аз Ман Наҷотдиҳандае нест+.
12Ман пешакӣ гуфтаам, ва наҷот додаам,
ва паём расонидаам,
ва дар миёни шумо Худои дигаре нест;
ва шумо шоҳидони Ман мебошед,
— мегӯяд Худованд, —
ва Ман Худо ҳастам!
13Аз имрӯз низ Ман ҳамонам,
ва касе нест, ки аз дасти Ман раҳо кунад:
Ман амал хоҳам кард, ва кист, ки инро
ботил намояд?»+
14Худованд, ки Раҳокунандаи шумо ва Қуддуси
Исроил аст, чунин мегӯяд:
«Ба хотири шумо Ман ба Бобил фиристодам,
ва ҳамаи онҳоро ҳамчун гурезаҳо фурӯд овардам,
ва калдониёнро дар киштиҳое ки мояи вачди онҳо буд.

15Ман Худованд Қуддуси шумо ҳастам,
Офаринандаи Исроил ва Подшоҳи шумо».
16Чунин мегӯяд Худованд,
ки Ӯ роҳе дар баҳр,
ва ҷоддае дар обҳои азим кушодааст;+
17Аробаҳо ва аспон, лашкар ва қувватро
берун овардааст,
то ки якҷоя хобида, дигар нахезанд;
ва онҳо торафт беҳол гардида,
мисли пилтаи катонӣ хомӯш шуданд.
18«Аммо вақоеи пешинаро ба хотир наоваред,
ва ба мӯъҷизоти қадимӣ диққат надиҳед.
19Инак, Ман чизи наве месозам,
ки он алҳол ба зуҳур меояд.
Магар аз он воқиф нестед?
Ба яқин, роҳе дар бодия,
ва наҳрҳо дар биёбон ба вуҷуд хоҳам овард+.
20Ҳайвоноти саҳро,
шағолон ва шутурмурғон Маро мадҳ хоҳанд кард,
зеро ки Ман об дар бодия,
ва наҳрҳо дар биёбон ба вуҷуд овардаам,
то ки қавми баргузидаи Худро сероб намоям,+

21Ки ин қавмро Ман барои Худ ба миён овардаам,
то ҳамду санои Маро бихонанд.

22Вале ту, эй Яъқуб, Маро нахондӣ,
ва ту, эй Исроил, аз ибодати Ман ба танг омадӣ:+

23Барраҳои қурбонии сӯхтании худро барои Ман
наовардӣ,
ва бо забҳҳои худ Маро ҷалол надодӣ.
Ман туро бо ҳадияҳо ба заҳмат наандохтам,
ва бо лебӯно ба ту гаронӣ накардам.
24Ту барои Ман ба нуқра наи атрогин нахаридӣ,
ва бо чарбуи забҳҳои худ Маро сер накардӣ,
балки бо хатоҳои худ Маро заҳмат додӣ,
ва бо гуноҳҳои худ ба Ман гаронӣ кардӣ+.
25Ман, Ман ҳамонам, ки гуноҳҳои туро
ба хотири Худам маҳв менамоям,
ва хатоҳои туро ба ёд нахоҳам овард+.
26Маро хотиррасон намо; бо ҳамдигар муҳокима
хоҳем кард;
далелҳои худро биёр, то ки сафед шавӣ+.
27Падари аввалини ту гуноҳ кард,
ва шафоатгарони ту ба Ман осӣ шуданд+.
28Бинобар ин Ман сарварони қудсро аз қудсият
маҳрум намудам,
ва Яъқубро ба ҳалокат, ва Исроилро ба таҳқир
маҳкум кардам».

БОБИ ЧИЛУ ЧОРУМ

Ваъда дар бораи Рӯҳулқудс.

Дар бораи беандешагии шарорат.

44^1«Вале акнун, эй бандаи Ман Яъқуб, бишнав,
ва эй Исроил, ки Ман туро баргузидаам+.
2Худованд, ки туро офаридааст,
ва туро аз батн ба вуҷуд овардааст,
ва туро ёварӣ медиҳад, чунин мегӯяд:
эй бандаи Ман Яъқуб, натарс,
ва эй Ешурун, ки туро баргузидаам.
3Зеро ки об бар ташна,
ва чашмаҳо бар хушкӣ хоҳам рехт;
рӯҳи Худро бар насли ту,
ва баракати Худро бар зурьёти ту хоҳам рехт+.
4Ва онҳо дар миёни алаф,
мисли дарахтони бед назди ҷӯйҳои об, хоҳанд сабзид.

5Яке хоҳад гуфт: „Ман аз они Худованд ҳастам“;
ва дигаре худро ба номи Яъқуб хоҳад хонд;
ва дигаре бо дасти худ хоҳад навишт:
„Аз они Худованд ҳастам“,
ва номи Исроилро лақаби худ хоҳад сохт».
6Худованд, ки Подшоҳи Исроил
ва Раҳокунандаи ӯст,
яъне Худованди лашкарҳо, чунин мегӯяд:
«Ман Аввалин ҳастам, ва Ман Охирин ҳастам,
ва ғайр аз Ман Худое нест+.
7Ва мисли Ман кист, ки паём диҳад,
ва онро баён намояд ва ба паёми Ман монанд созад,
аз замоне ки Ман қавми қадимиро ба вуҷуд овардаам?

Пас, бигзор он чиро, ки воқеъ мешавад,
ва он чиро, ки дар оянда фаро хоҳад расид,
ба онҳо эълон намоянд.

8Натарсед ва ҳаросон нашавед:

Ман, охир, ба шумо аз қадимулайём
эълон кардаам ва хабар додаам,
ва шумо шоҳидони Ман ҳастед.

Оё ғайр аз Ман Худое ҳаст?

Ва кӯҳпорае нест,
ки Ман аз он хабар надошта бошам»+.

9Онҳое ки санам месозанд, саросар ночизанд, ва чизҳои писандидаи онҳо ҳеҷ фоида намебахшад, ва онҳо шоҳидони худашон мебошанд: намебинанд ва намедонанд, то ки хиҷил шаванд+.

10Касе ки худое сохтааст ва санаме рехтааст, вай чӣ фоидае ба ӯ мебахшад+?

11Охир, ҳамаи шарикони ӯ хиҷил хоҳанд шуд, чунки ин ҳунармандон худашон аз байни одамонанд; бигзор ҳамаашон ҷамъ омада, биистанд; онҳо ҳаросон гардида, якҷоя хиҷил хоҳанд шуд+.

12Оҳангар аз оҳан теша месозад, ва онро дар ахгар кор мекунад, ва бо путкҳо сурате ба он мебахшад, ва бо куввати бозуи худ онро ба вуҷуд меоварад, дар ҳолате ки гурусна монда, беқувват мешавад, ва об нанӯшида, бемаҷол мегардад.

13Наҷҷор бар чӯб ресмон кашида, бо қалам онро нишона мекунад, бо ранда онро метарошад, ва бо паргор онро тарҳ мекашад, ва онро мисли андоми инсон, мисли ҷамоли одамизод месозад, то ки он дар хонае ҷойгир шавад.

14Арзҳоро ӯ барои худ мебуррад, ва чинор ва булутро мегирад: онҳоро аз миёни дарахтони ҷангал барои худ хуш мекунад; дарахти ғорро мешинонад, ва борон онро калон мекунад.

15Ва чӯби он барои инсон чун сӯзишворӣ кор меояд, ва ӯ аз он гирифта, худро гарм мекунад, ва онро сӯзонида, нон мепазад; ва аз ин чӯб худое сохта, онро парастиш менамояд: санаме ба вуҷуд оварда, пеши он саҷда мекунад.

16Нисфи онро дар оташ месӯзонад, бо қисми дигараш гӯштро кабоб мекунад, ва кабобро хӯрда, сер мешавад; ва гарм шуда, мегӯяд: «Ваҳ, акнун гарм шудам, рӯи оташро дидам!»

17Ва аз бақияи ин чӯб худое, яъне санаме барои худ месозад, пеши он саҷда менамояд, ва онро мепарастад, ва назди он дуо хонда, мегӯяд: «Маро наҷот деҳ, зеро ки ту худои ман ҳастӣ».

18Онҳо намедонанд ва намефаҳманд, зеро чашмҳошон баста шудааст, то ки набинанд, ва дилҳошон — то ки дарк накунанд+.

19Ва ӯ ба дили худ намегузаронад, ва донишу хираде надорад, ки бигӯяд: «Як қисми онро дар оташ сӯзонидам, ва бар ахгари он нон пуҳтам, ва гӯштро кабоб карда хӯрдам; оё аз бақияи он як чизи зиште ба вуҷуд оварам? Оё ба ғӯлачӯбе саҷда намоям?»

20Ӯ бод мепаймояд: дили гумроҳаш ӯро дар иштибоҳ меандозад, ва ӯ наметавонад ҷони худро раҳо карда, бигӯяд: «Оё он чи дар дасти рости ман аст, дурӯғ нест?»+

21Инҳоро дар хотир нигоҳ дор, эй Яъқуб
ва эй Исроил, зеро ки ту бандаи Ман ҳастӣ;

Ман туро ба вуҷуд овардаам; ту бандаи Ман ҳастӣ,
эй Исроил,
ту аз хотири Ман фаромӯш нахоҳӣ шуд+.
22Гуноҳҳои туро мисли абр,
ва хатоҳои туро мисли шаҳоб маҳв кардаам;
ба Ман руҷӯъ намо, зеро ки Ман туро раҳонидаам+.

23Тараннум намо, эй афлок, зеро ки Худованд
инро ба амал овардааст.
Нидо кунед, эй умқҳои замин,
бо шодӣ овоз баланд кунед, эй кӯҳҳо
ва ҷангалҳо ва ҳар дарахте ки дар онҳо бошад,
зеро ки Худованд Яъқубро раҳонидааст,
ва дар Исроил ҷалол хоҳад ёфт+.
24Худованд, ки Раҳокунандаи туст,
ва туро аз батн ба вуҷуд овардааст, чунин мегӯяд:

«Ман Худованд ҳастам, ки ҳама чизро ба амал овардаам,
афлокро ба танҳоӣ паҳн кардаам, заминро густурдаам;
кист, ки он вақт бо Ман бошад?»+
25Ӯ аломатҳои козибонро ботил менамояд
ва соҳиронро аз ақл бегона мекунад,
ҳакимонро қафо мегардонад
ва дониши онҳоро ба ҳамоқат табдил медиҳад;+
26Ӯ каломи бандаи Худро ба амал меоварад
ва машварати элчиёни Худро ба иҷро мерасонад;
Ӯ дар бораи Ерусалим мегӯяд:
«Маскан хоҳад шуд!»
ва дар бораи шаҳрҳои Яҳудо:
«Онҳо бино хоҳад шуд,
ва харобаҳои онро аз нав барқарор хоҳам кард!»+

27Ӯ ба варта мегӯяд: «Хушк шав,
ва наҳрҳои туро хушк хоҳам кард!»+

Нубувват дар бораи Куруш ва дар бораи он ки Эзро ва Наҳемьё салтанатро аз нав баркарор мекунанд.

28Ӯ дар бораи Куруш мегӯяд: «Вай чӯпони Ман аст,
ва ҳар он чиро хостаам, ба иҷро хоҳад расонид».

Ва дар бораи Ерусалим мегӯяд: «Бино хоҳад шуд!»

ва дар бораи маъбад: «Буньёди ту ниҳода хоҳад шуд!»+

БОБИ ЧИЛУ ПАНҶУМ

Давоми нубувват.

45^1Худованд ба масеҳи Худ, ба Куруш,
чунин мегӯяд:
«Ман дасти рости туро гирифтаам,
то халқҳоро пеши ту мағлуб намоям,
ва Ман камарҳои подшоҳонро хоҳам кушод,
то ки дарҳо пеши ту кушода шавад,
ва дарвозаҳо баста нашавад+.
2Ман пешопеши ту хоҳам рафт ва ноҳамвориҳоро
ҳамвор хоҳам кард,
дарҳои мисинро пора-пора хоҳам кард
ва ғалақаҳои оҳанинро хоҳам шикаст+.
3Ва хазинаҳои зулмот
ва ганҷҳои ниҳониро ба ту хоҳам дод,
то бидонӣ, ки Ман — Худованде ки туро
ба номи ту хондаам,
Худои Исроил ҳастам+.
4Ба хотири бандаи Худ Яъқуб
ва баргузидаи Худ Исроил
туро ба номат хондам
ва мӯҳтарам доштам,
гарчанде ки ту Маро намешинохтӣ+.

Худованд ба Исроил хотиррасон менамояд,

ки наҷот танҳо дар Ӯст.

5Ман Худованд ҳастам, ва дигаре нест;
ғайр аз Ман Худое нест;
Ман камари туро бастаам, гарчанде ки ту
Маро намешинохтӣ,+

6То ки аз тулӯи офтоб ва аз ғуруби он бидонанд,
ки ҷуз аз Ман нест:
Ман Худованд ҳастам, ва дигаре нест+.
7Ман рӯшноиро ба вуҷуд меоварам
ва зулмотро меофарам,
сулҳу осоиштагӣ барқарор менамоям
ва мусибатҳоро ба вуҷуд меоварам;

Ман — Худованд ҳамаи инҳоро ба амал меоварам+.

8Эй афлок! Аз боло биборон,
то ки абрҳо адлу инсофро фурӯ резад.
Бигзор замин рӯи худро бикшояд,
то ки наҷотро ба миён оварад,
ва адлу инсоф бо он нумӯ кунад.
Ман — Худованд инро офаридаам».
9Эй вой бар касе ки бо Офаринандаи худ
муноқиша мекунад,
дар сурате ки худаш сафолпорае
аз сафолпораҳои рӯи замин аст!
Оё гил ба кӯзагар мегӯяд: «Чӣ чизе сохтаӣ?»

Ва ё маснӯи ту мегӯяд: «Ӯ дасти моҳир надорад!»+

10Эй вой бар касе ки ба падари худ гӯяд:
«Чаро ту маро ба дуньё овардаӣ?»
Ва ба модари худ: «Чаро ту маро зоидаӣ?»
11Худованд, ки Қуддуси Исроил
ва Офаринандаи вай аст, чунин мегӯяд:
«Оё шумо дар бораи ояндаи писарони Ман
ба Ман савол медиҳед,
ва дар бораи амали дастҳои Ман Маро амр
мефармоед?
12Ман заминро ба вуҷуд овардаам, ва инсонро
бар он офаридаам;
дастҳои Ман афлокро паҳн кардааст,
ва ҳамаи лашкарҳои онро Ман амр фармудаам+.
13Ман ӯро барои адолат барангехтаам,
ва ҳамаи роҳҳояшро ҳамвор хоҳам кард.

Ӯ шаҳри Маро бино хоҳад кард, ва матрудони Маро
хоҳад фиристод,
лекин на дар ивази фидия
ва на дар ивази инъомҳо», — мегӯяд Худованди
лашкарҳо+.
14Худованд чунин мегӯяд:
«Сарвати Миср, ва тиҷорати Ҳабаш,
ва аҳли Сабо, ки мардуми баландқоматанд,
аз ҳудуди ту хоҳанд гузашт ва аз они ту хоҳанд шуд:

онҳо аз паи ту хоҳанд рафт, дар занҷирҳо
хоҳанд гузашт,
ва пеши ту саҷда намуда,
бо дуо ба ту хоҳанд гуфт:
„Худо фақат дар туст,
ва ғайр аз Ӯ Худои дигаре нест“»+.
15Ба яқин, Ту Худои мастур ҳастӣ,
эй Худои Исроил, эй Наҷотдиҳанда!
16Ҳамаи ҳунармандони санамсоз хиҷил ва расво
хоҳанд шуд;
онҳо якҷоя ба расвоӣ хоҳанд рафт+.
17Аммо Исроил дар Худованд наҷот хоҳад ёфт,
ки наҷоти ҷовидонӣ хоҳад буд;
шумо то абад хиҷил
ва расво нахоҳед шуд,+
18Зеро Худованде ки афлокро офаридааст,
чунин мегӯяд;
Ӯ Худоест, ки заминро ба вуҷуд овардааст
ва сохтааст;
Ӯ онро барқарор намудааст; онро на аз барои
он офаридааст, ки бодияе бошад,
балки аз барои он ба вуҷуд овардааст,
ки маскун бошад.
«Ман Худованд ҳастам, ва дигаре нест.
19Ба таври ниҳонӣ,
дар макони тираи замин сухан нарондаам;
ба насли Яъқуб нагуфтаам:
„Маро беҳуда биҷӯед“;
Ман Худованди ҳақгӯй ҳастам,
ки чизҳои ростро баён мекунам+.
20Ҷамъ шуда биёед,
ва бо ҳам наздик шавед, эй растагорони халқҳо!

Онҳое ки санами чӯбини худро бардошта мегарданд,
ва пеши худое ки наметавонад наҷот диҳад,
дуо мегӯянд, нодон ҳастанд+.
21Бигӯед, ва пешниҳод кунед,
ва бо ҳам машварат намоед:
кист, ки инро аз қадимулайём эълон намуда,
аз он замон пешакӣ гуфтааст?
Оё на Ман, ки Худованд ҳастам?
Ва ғайр аз Ман Худои дигаре нест, —
Худои одил ва наҷотдиҳандае
ҷуз аз Ман нест+.
22Ба Ман руҷӯъ намоед ва наҷот хоҳед ёфт,
эй тамоми ақсои замин!
Зеро ки Ман Худо ҳастам, ва дигаре нест.
23Ба Зоти Худ қасам хӯрдаам:
„Аз даҳони Ман ростӣ, каломи барнагаштанӣ
берун омадааст,
ки пеши Ман ҳар зонуе хам хоҳад шуд,
ва ҳар забоне ба исми Ман қасам хоҳад хӯрд,+
24Ва ҳар кас хоҳад гуфт: адолат ва қудрат
барои ман фақат дар Худованд аст“».
Ҳаман онҳое ки бар Ӯ ғазаб доштанд,
сӯи Ӯ хоҳанд омад ва хиҷил хоҳанд шуд.
25Тамоми насли Исроил дар Худованд
сафед хоҳанд шуд ва ҷалол хоҳанд ёфт.

БОБИ ЧИЛУ ШАШУМ

Панд ба Исроил дар бораи он ки қодир будани Худованд ва ноҷиз будани бутҳоро дар хотир нигоҳ доранд.

46^1Бил фурӯ ғалтидааст, Набӯ сари таслим овардааст,
бутҳои онҳо бар ҳайвонот ва чорпо бор карда шудааст:

он чизҳое ки шумо бардор-бардор мекардед,
барои ҳайвоноти лакот бори гароне гардидааст+.

2Онҳо якҷоя фурӯ ғалтида, сари таслим овардаанд,
он борро натавонистаанд раҳо кунанд,
балки худашон низ ба асирӣ рафтаанд+.
3«Маро бишнавед, эй хонадони Яъқуб,
ва эй тамоми бақияи хонадони Исроил,
ки аз батн шуморо бар Худ бор кардаам,
ва аз раҳим шуморо бардоштаам,+
4Ва то пирии шумо Ман хамон ҳастам,
ва то мӯйсафедии шумо Ман шуморо хоҳам бардошт:

Ман шуморо ба вуҷуд овардаам,
ва Ман бар Худ бор хоҳам кард,
ва Ман хоҳам бардошт ва хоҳам раҳонид+.

5Маро ба кӣ монанд мекунед ва баробар медонед,
ва Маро ба кӣ мисол мезанед,
то ки монандӣ дошта бошам+?
6Тиллоро аз ҳамьён мерезанд,
ва нуқраро бо тарозу бармекашанд;
заргареро киро мекунанд, то ки худое аз он бисозад;
пеши он саҷда мекунанд ва онро мепарастанд+.
7Онро бар китфи худ бардошта мебаранд,
ва дар маконаш мегузоранд,
ва он меистад ва аз ҷояш намеҷунбад;
пеши он доду фарьёд мекунанд,
вале ҷавоб намедиҳад,
онҳоро аз мусибаташон раҳо намекунад+.
8Инро ба ёд оваред ва худро даст гиред;
инро, эй осиён, ба дили худ гузаронед!

9Паёмҳои пешинаро аз замони қадим ба ёд оваред,
зеро ки Ман Худо ҳастам, ва Худои дигаре нест,
ва амсоли Ман нест.

10Оқибатро аз ибтидо, ва он чиро,
ки ҳанӯз рӯй надодааст, аз қадим баён менамоям;

Ман мегӯям: „Иродаи Ман иҷро хоҳад шуд,
ва ҳар он чиро, ки хостаам, ба ҷо хоҳам овард“+.

11Уқоберо аз шарқ,
иҷрокунандаи қарори Худро аз кишвари дурдаст
хондаам;
он чи гуфтаам, яқинан ба амал хоҳам овард;
он чи пешбинӣ намудаам, яқинан иҷро хоҳам кард+.

12Маро бишнавед, эй сахтдилон,
ки аз адолат дур шудаед!

13Ман адолати Худро наздик овардаам, ва он дур нест,
ва наҷоти Ман таъхир нахоҳад кард;
ва наҷотро дар Сион барои Исроил,
ки шукӯҳи Ман аст, хоҳам бахшид»+.

БОБИ ЧИЛУ ҲАФТУМ

Доварӣ бар Бобил.

47^1Фурӯд омада, бар хок бинишин,
эй духтари бокираи Бобил! Бе курсӣ,
бар замин бинишин,
эй духтари калдониён!

Зеро ки дигар туро нозанин ва латиф нахоҳанд хонд+.

2Дастосро гирифта, ордро ос кун;
ҳиҷобатро бикаш, доманатро бардор
ва соқҳоятро бараҳна карда, аз наҳрҳо убур намо+.

3Аврати ту ошкор хоҳад шуд,
нанги ту низ намудор хоҳад гардид.
Ман интиқом хоҳам гирифт,
ва касеро рӯихотир нахоҳам кард+.
4Раҳокунандаи мо — исми Ӯ Худованди лашкарҳо,
Қуддуси Исроил аст.
5Хомӯш бинишин ва ба зулмот бирав,
эй духтари калдониён!
Зеро ки дигар туро хотуни мамлакатҳо
нахоҳанд хонд.
6Ман бар қавми Худ хашм гирифтам,
мероси Худро хор доштам,
ва онҳоро ба дасти ту супурдам, —
аммо ту ба онҳо раҳм накардӣ,
юғи худро бар пирон бағоят гарон кардӣ+.
7Ва ту гуфтӣ: «То абад хотун хоҳам буд»,
то ба дараҷае ки ба ҳамаи ин чизҳо диққат надодӣ,
ва оқибати корро ба хотир наовардӣ+.

8Ва акнун инро бишнав, эй нозпарвард,
ки бепарво нишастаӣ
ва дар дили худ мегӯӣ:

«Ман ҳастам, ва ғайр аз ман дигаре нест!

Ман бева нахоҳам шуд,
ва талафоти фарзандонро нахоҳам дид»+.

9Вале ин ду чиз — талафоти фарзандон ва бевагӣ —
баногоҳ дар як рӯз ба сари ту хоҳад омад:
сарфи назар аз фаровонии ҷодуҳоят
ва қуввати бузурги афсунҳоят,
онҳо ба андозаи комил бар ту фурӯд хоҳад омад.

10Ва ҳол он ки ту ба шарорати худ умед баста, гуфтӣ:

«Касе нест, ки маро бинад».
Ҳикматат ва донишат туро гумроҳ кард,
ва ту дар дили худ гуфтӣ:
«Ман ҳастам, ва ғайр аз ман дигаре нест!»
11Ва мусибате ба сари ту хоҳад омад,
ки дафъи онро нахоҳӣ донист;
ва фалокате бар ту фурӯд хоҳад омад,
ки ба пешгирии он қодир нахоҳӣ буд;
ва ҳалокате ногаҳон ба сари ту хоҳад омад,
ки илоҷи онро нахоҳӣ донист+.
12Пас, дар афсунҳои худ
ва дар фаровонии ҷодуҳои худ,
ки барои онҳо аз ҷавонии худ ҷидду ҷаҳд
намудаӣ, қоим бош:
шояд, манфиате тавонӣ дид;
шояд, истодагӣ тавонӣ кард.
13Аз фаровонии мушовирони худ лакот шудаӣ;
бигзор расадбандони афлок, ситорашиносон
ва онҳое ки ба ҳасби ҳилолҳо
пешгӯӣ мекунанд,
бархоста, туро аз он чи ба сарат хоҳад омад,
наҷот диҳанд.
14Инак, онҳо мисли коҳрезаанд:
оташ онҳоро хоҳад сӯзонид;
онҳо ҷони худро аз аланга натавонанд раҳонид;
на ахгаре боқӣ хоҳад монд, ки гарм шаванд,
на оташе ки пеши он нишинанд+.
15Онҳое ки барояшон ҷидду ҷаҳд намудаӣ,
барои ту чунин хоҳанд буд,
ва онҳое ки аз ҷавонии ту дар гирду пешат
мегаштанд,
ҳар яке ба худ саргардон хоҳанд шуд,
ва касе нахоҳад буд, ки туро наҷот диҳад.

БОБИ ЧИЛУ ҲАШТУМ

Наҷоти Исроил ба воситаи

Бандаи Муқаддаси Худо хоҳад омад.

48^1Инро бишнавед, эй хонадони Яъқуб,
ки ба номи Исроил хонда мешавед,
ва аз чашмаи Яҳудо ба вуҷуд омадаед,
ва ба исми Худованд қасам мехӯред,
ва Худои Исроилро зикр мекунед,
лекин на аз рӯи ростӣ ва на аз сидки дил+.
2Зеро онҳо, ки худро аз фуқарои шаҳри
муқаддас мехонанд,
бар Худои Исроил эътимод менамоянд;
исми Ӯ Худованди лашкарҳост.

3«Вақоеи пешинаро Ман аз қадим эълон намудаам,
ва аз даҳони Ман баромадааст, ва Ман онҳоро
баён кардаам,
ногаҳон ба амал овардаам, ва иҷро шудааст+.
4Азбаски Ман медонистам, ки ту сахтдил ҳастӣ,
ва рагу паи гарданат оҳанин,
ва пешониат мисин аст,+
5Бинобар ин ба ту аз қадим эълон намудаам,
пеш аз вуқӯъ туро хабардор кардаам,
ки мабодо бигӯӣ: „Бути ман инро ба амал овардааст,
ва санами ман ва ҳайкали рехтаи ман инро амр
фармудааст“+.

6Он чи шунидаӣ, ба ҳамааш назар андоз;
шумо, охир, инро метавонед тасдиқ кунед.

Аз ҳоло низ чизҳои тозаро ба ту эълон намудаам,
ва чизҳои ниҳониеро, ки ту намедонистӣ+.

7Ҳоло, ва на аз қадим, ин чизҳо офарида шудааст,
ва ту дирӯз онҳоро нашнидаӣ,
ки мабодо бигӯӣ: „Инак, онҳоро медонистам“.
8Ҳам нашнидаӣ, ҳам надонистаӣ,
ва ҳам гӯши ту он вақт воз набуд;
зеро Ман медонистам, ки ту бисьёр хиёнаткор ҳастӣ,
ва аз батн осӣ номида шудаӣ.

9Ба хотири исми Худ ғазабамро нигоҳ медорам,
ва барои ҷалоли Худ ба нафъи ту худдорӣ менамоям,
то ки туро нобуд накунам.

10Инак, Ман туро гудохтаам, вале на дар бӯтаи нуқра:

туро дар кӯраи азиятҳо имтиҳон намудаам+.
11Ба хотири Худам, ба хотири Худам ин корро
хоҳам кард,
зеро ки чаро исми Ман хор шавад?
Ва ҷалоли Худро ба дигаре нахоҳам дод+.
12Маро бишнав, эй Яъқуб,
ва эй Исроили даъватшудаи Ман!
Ман ҳамон ҳастам, Ман аввалин ҳастам,
ва Ман охирин ҳастам+.
13Дасти Ман заминро буньёд кардааст,
ва ямини Ман афлокро густурдааст;
чун онҳоро даъват намоям, яқҷоя хоҳанд истод+.

14Ҳамаатон ҷамъ шавед ва бишнавед:

кист аз миёни бутҳо, ки ин вақоеъро пешгӯӣ
карда бошад?

Худованд варо дӯст доштааст, — вай иродаи Ӯро
дар Бобил ба ҷо хоҳад овард,
ва бозуи Ӯро бар калдониён зоҳир хоҳад кард+.

15Ман, Ман гуфтаам, ва ӯро даъват намудаам:

ӯро овардаам, ва ӯ дар роҳи худ муваффақият
хоҳад ёфт+.

16Ба Ман наздик омада, инро бишнавед:

аз ибтидо ҳам Ман ба таври ниҳонӣ сухан нарондаам;
аз замоне ки ин ба вуқӯъ меояд, Ман дар он ҷо
ҳастам».
Ва алҳол Худованд Худо Маро фиристодааст,
ва Рӯҳи Ӯ бар Ман аст+.
17Худованд, ки Раҳокунандаи ту ва Қуддуси
Исроил аст, чунин мегӯяд:
«Ман Худованд Худои ту ҳастам ва туро
таълим медиҳам, ки ба худат фоида бирасонӣ,
ва туро ба роҳе ҳидоят менамоям,
ки бояд бо он биравӣ.
18Кошки ба аҳкоми Ман гӯш медодӣ!
Он гоҳ осоиштагии ту мисли наҳр,
ва адолати ту мисли мавҷҳои баҳр мебуд,+
19Ва насли ту мисли рег,
ва зурьёти камари ту мисли зарраҳои он мебуд:

номи вай аз ҳузури Ман маҳв ва нобуд намешуд»+.

20Аз Бобил берун оед, аз миёни калдониён
шитобон биравед;
инро бо овози тараннум хабар диҳед ва эълон намоед;
то ақсои замин инро интишор кунед;
бигӯед: «Худованд бандаи Худ Яъқубро раҳо кард!»+

21Ва онҳо ташнагӣ накашиданд, гарчанде ки Ӯ
онҳоро бо роҳҳои харобазор бурд;
аз кӯҳпора барои онҳо об баровард:

кӯҳпораро шикоф кард, ва об ҷорӣ шуд+.

22«Барои шарирон осоиштагӣ нахоҳад буд», —
мегӯяд Худованд.

БОБИ ЧИЛУ НӮҲУМ

Қуддус Раҳокунандаи Исроил хоҳад буд.

49^1Маро бишнавед, эй ҷазираҳо,
ва гӯш андозед, эй қабилаҳои дурдаст!
Худованд Маро аз батн даъват намудааст,
аз амъои модарам исми Маро зикр кардааст+.
2Ва даҳони Маро мисли шамшери тез сохтааст,
Маро ба зери сояи дасти Худ паноҳ кардааст,
ва Маро тири суфтае гардонида,
дар тиркаши Худ пинҳон доштааст,+
3Ва ба Ман гуфтааст: «Ту бандаи Ман ҳастӣ,
эй Исроил,
ки ба василаи Ту Ман ҷалол хоҳам ёфт»+.

4Ва Ман гуфтам: «Бар абас Ман заҳмат кашидаам,
қуввати Худро беҳуда ва бесамар сарф намудаам.

Аммо ҳаққи Ман бо Худованд аст,
ва музди Ман бо Худои Ман аст».
5Ва алҳол Худованд, ки Маро аз батн
барои бандагии Худ офаридааст, мегӯяд,
ки Яъқубро сӯи Ӯ баргардонам, ва Исроил
назди Ӯ ҷамъ шаванд;
ва Ман дар назари Худованд мӯҳтарам хоҳам шуд,
ва Худои Ман қуввати Ман хоҳад буд.

6Ва Ӯ мегӯяд: «Азбаски Ту бандаи Ман хоҳӣ буд,
чизи саҳл аст, ки сибтҳои Яъқубро
аз нав барқарор намоям
ва бақияҳои Исроилро баргардонам,
балки ҳамчунин Туро нури халқҳо хоҳам гардонид,
то ки наҷоти Ман то ақсои замин бирасад»+.

7Худованд, ки Раҳокунандаи Исроил ва Қуддуси ӯст,
ба нафратзадаи мардум,
ба макраҳаи халқҳо,
ба бандаи ҳокимон чунин мегӯяд:
«Подшоҳон дида, ба по хоҳанд хест,
мирон саҷда хоҳанд кард,
ба хотири Худованд, ки амин аст, ба хотири
Қуддуси Исроил, ки Туро баргузидааст»+.
8Худованд чунин мегӯяд: «Дар ҳини марҳамат
Туро иҷобат намудаам,
ва дар рӯзи наҷот Туро ёварӣ додаам,
ва Туро нигаҳбонӣ хоҳам кард, ва Туро
қавми аҳд хоҳам гардонид,
то ки заминро аз нав барқарор намоям
ва меросҳои валангоршударо ба ворисон
баргардонам,+
9Ва ба бандиён бигӯям: „Берун оед“!

Ва ба онҳое ки дар зулмотанд: „Пеши нур биёед!“

Онҳо дар роҳҳо хоҳанд чаронид,
ва бар ҳар теппа чарогоҳи онҳо хоҳад буд+.
10Гурусна ва ташна нахоҳанд монд,
ва гармо ва офтоб онҳоро нахоҳад сӯзонид,
зеро ки Раҳмхӯрашон онҳоро ҳидоят хоҳад намуд,
ва назди чашмаҳои об онҳоро хоҳад бурд+.
11Ва ҳамаи кӯҳҳои Худро ба роҳ мубаддал
хоҳам намуд,
ва ҳамаи ҷоддаҳои Ман баланд хоҳад шуд.
12Инак баъзе аз ҷои дурдаст хоҳанд омад,
ва инак баъзе аз шимол ва аз ғарб,
ва баъзе аз замини Синим»+.
13Шодӣ намо, эй афлок, ба ваҷд ой, эй замин,
ва овози хурсандӣ бароред, эй кӯҳҳо!
Зеро ки Худованд қавми Худро тасаллӣ медиҳад,
ва ба ситамдидагони Худ раҳм мекунад+.

14Вале Сион мегӯяд: «Худованд маро тарк намудааст,
ва Худо маро фаромӯш кардааст»+.
15«Оё зан бачаи ширмаки худро фаромӯш карда,
ба писари батни худ раҳмаш намеояд?
Ва инҳо фаромӯш кунанд ҳам, Ман туро
фаромӯш нахоҳам кард+.
16Инак, Ман туро бар кафи дастҳои Худ
нақш кашидаам;
ҳисорҳои ту доим пеши назари Ман аст.
17Писарони ту шитобон хоҳанд омад;
онҳое ки туро вайрон ва хароб кардаанд,
аз ту берун хоҳанд рафт.

18Чашмони худро ба ҳар ҷониб баланд намуда, бингар:

ҳамаашон ҷамъ шуда, сӯи ту меоянд.

Ба ҳаётам қасам, — мегӯяд Худованд, —
ки ту ҳамаи онҳоро мисли зеваре дар бар хоҳӣ кард,
ва мисли арӯс худро бо онҳо оро хоҳӣ дод,+
19Зеро ки вайронаҳои ту, ва харобаҳои ту,
ва замини валангори ту обод гардида,
ҳоло ту аз бисьёрии сокинон танг хоҳӣ шуд,
ва маҳвкунандагонат аз ту дур хоҳанд гардид+.

20Боз писаронат, ки дар ғурбат ба дуньё омадаанд,
ба самъи ту ба яқдигар хоҳанд гуфт:

„Ин макон барои ман танг аст;
дуртар бирав, то ки ман ҷойгир шавам“+.

21Ва ту дар дили худ хоҳӣ гуфт: „Кист,
ки инҳоро барои ман зоидааст?

Ва ҳол он ки ман фарзандгумкарда ва нозой,
ҷалои ватан ва ғариб будам;
пас кист, ки инҳоро ба воя расонидааст?

Ман, охир, танҳо монда будам;
пас инҳо куҷо буданд?“»

Доварӣ бар ситамгарони Исроил.

22Худованд Худо чунин мегӯяд:

«Инак, дасти Худро сӯи халқҳо баланд хоҳам кард,
ва ливои Худро сӯи қавмон хоҳам барафрошт,
ва онҳо писаронатро дар оғӯши худ хоҳанд овард,
ва духтаронат бар китфи онҳо бардошта хоҳанд шуд+.

23Ва подшоҳон мураббиёни ту,
ва маликаҳошон дояҳои ту хоҳанд буд;
рӯй бар замин ниҳода, ба ту саҷда хоҳанд кард,
ва хоки пои туро хоҳанд лесид;
ва ту хоҳӣ донист, ки Ман Худованд ҳастам,
ва умедворони Ман хиҷил нахоҳанд шуд»+.

24Оё мумкин аст, ки аз дасти зӯровар
ғанимати вай гирифта шавад?

Ва асирон аз дасти ситамгар халосӣ ёбанд+?

25Аммо Худованд чунин мегӯяд:

«Асирон низ аз дасти зӯровар гирифта хоҳанд шуд,
ва ғанимати ситамгар халосӣ хоҳад ёфт;
чунки Ман бо душманонат хоҳам ҷангид,
ва Ман писаронатро наҷот хоҳам дод;+
26Ва ба онҳое ки бар ту ситам мекунанд,
гӯшти худашонро хоҳам хӯронид,
ва онҳо аз хуни худ чун аз шароб маст хоҳанд шуд;
ва ҳар башар хоҳад донист, ки Ман —
Худованд Наҷотдиҳандаи ту
ва Раҳокунандаи ту, Неруманди Яъқуб ҳастам»+.

БОБИ ПАНҶОҲУМ

Ба залолат афтодани Қуддуси Худо.

50^1Худованд чунин мегӯяд:

«Талоқномаи модаратон,
ки Ман бо он ӯро рондаам, куҷост?

Ё кист аз қарзхоҳони Ман, ки шуморо ба вай
фурӯхтаам?

Шумо, охир, ба сабаби гуноҳҳои худ фурӯхта шудаед,
ва модаратон ба сабаби ҷиноятҳои шумо
ронда шудааст+.

2Чаро, вақте ки Ман омадам, касе набуд?

Вақте ки Ман нидо кардам, касе ҷавоб надод?

Оё дасти Ман аз раҳо кардан кӯтоҳ шудааст?

Ва оё дар Ман қуввате нест, ки халосӣ диҳам?

Бо итоби Худ, охир, Ман баҳрро хушк мекунам,
наҳрҳоро ба биёбон табдил медиҳам,
ба тавре ки моҳии онҳо аз беобӣ бӯй мегирад
ва аз ташнагӣ мемирад+.

3Ман осмонро кисвати сӯгворӣ мепӯшонам,
ва палосро пардаи он мегардонам»+.

4Худованд Худо забони донишҷӯёнро ба Ман додааст,
то ки тавонам бемачолеро бо калом дастгирӣ намоям;

Ӯ субҳ ба субҳ бедор мекунад,
гӯши Маро бедор мекунад,
то ки мисли донишҷӯён бишнавам+.
5Худованд Худо гӯши Маро кушодааст,
ва Ман муқобилат накардаам,
ақиб нагаштаам.
6Ман тахтапуштамро ба зарбазанҳо,
ва рухсорамро ба ришканҳо додаам;
рӯямро аз хориҳо ва туфкуниҳо пинҳон накардаам+.

7Ва Худованд Худо ба Ман ёварӣ мекунад;
бинобар ин Ман хиҷолат намекашам;
бинобар ин Ман рӯи Худро
мисли санги чақмоқ нигоҳ медорам,
ва медонам, ки хиҷил нахоҳам шуд+.

8Сафедкунандаи Ман наздик аст.

Кист, ки тавонад бо Ман мубоҳиса намояд?

Якҷоя биистем!

Кист, ки тавонад ба Ман даъво кунад?

Бигзор наздик ояд!+

9Худованд Худо, охир, ба Ман ёварӣ мекунад.

Кист, ки тавонад Маро айбдор кунад?

Ҳамаи онҳо, охир, мисли ҷомае ҷиғда-ҷиғда
хоҳанд шуд:

онҳоро куя хоҳад зад+.

10Кист аз шумо, ки аз Худованд метарсад
ва ба овози Бандаи Ӯ гӯш медиҳад?

Ҳар касе ки дар торикӣ қадамгузор буда,
рӯшноӣ надошта бошад,
бигзор ба исми Худованд таваккал намояд
ва ба Худои худ такья кунад.

11Инак ҳамаи шумо, ки оташ меафрӯзед,
ва шарораҳо мепошед, дар алангаи оташи худ
ва дар шарораҳое ки барафрӯхтаед,
қадамгузор бошед!

Ин барои шумо аз дасти Ман аст:

дар андӯҳ хоҳед хобид.

БОБИ ПАНҶОҲУ ЯКУМ

Наҷоти ояндаи Исроил.

51^1«Маро бишнавед, эй муштоқони адлу инсоф,
эй толибони Худованд!
Ба сахрае ки аз он канда шудаед,
ва ба умқи ҳафрае ки аз он берун оварда шудаед,
назар андозед.

2Ба падаратон Иброҳим,
ва ба Соро, ки шуморо зоидааст, назар андозед;
зеро вақте ки Ман ӯро даъват намудам,
ӯ як нафар буд,
ва ӯро баракат додам, ва ӯро афзун гардонидам+.

3Ба яқин, Худованд Сионро тасаллӣ хоҳад дод,
тамоми харобазори онро тасаллӣ хоҳад дод,
ва биёбони онро мисли Адан,
ва саҳрои онро мисли боғи Худованд хоҳад гардонид;
шодӣ ва хурсандӣ,
шукрона ва овози суруд дар он шунида хоҳад шуд+.

4Эй қавми Ман, ба Ман диққат намоед,
ва эй қабилаи Ман, ба Ман гӯш диҳед!
Зеро ки шариат аз ҷониби Ман хоҳад баромад,
ва Ман инсофи Худро мисли нуре бар қавмон
хоҳам пошид+.

5Адолати Ман наздик аст, наҷоти Ман зоҳир шудааст,
бозуҳои Ман қавмонро доварӣ хоҳад намуд;
ҷазираҳо ба Ман умедвор шуда,
ба бозуи Ман таваккал хоҳанд кард+.
6Чашмони худро сӯи осмон баланд кунед,
ва ба поён, сӯи замин назар андозед,
зеро ки осмон мисли дуд пароканда хоҳад гардид,
ва замин мисли ҷомае ҷиғда-ҷиғда хоҳад шуд,
ва сокинонаш низ хоҳанд мурд,
валекин наҷоти Ман то абад боқӣ хоҳад монд,
ва адолати Ман хотима нахоҳад ёфт+.
7Маро бишнавед, эй адолатшиносон,
эй қавме ки шариати Ман дар дили шумост!
Аз мазаммати мардум натарсед,
ва аз таҳқири онҳо наҳаросед,+
8Зеро ки онҳоро мисли либосе куя хоҳад зад,
ва кирм онҳоро мисли пашме хоҳад хӯрд,
валекин адолати Ман то абад,
ва наҷоти Ман ба таври доимӣ боқӣ хоҳад монд»+.

9Бедор шав, эй бозуи Худованд, бедор шав,
ва ҷомаи қудратро дар бар кун!
Мисли айёми қадим ва даврҳои дерин бедор шав!
Оё ту ҳамон нестӣ, ки Раҳабро куштаӣ,
ва наҳангро нобуд кардаӣ+?
10Оё ту ҳамон нестӣ,
ки баҳр ва обҳои вартаи азимро хушк кардаӣ,
ва умқҳои баҳрро ба роҳе табдил додаӣ,
то ки растагорон убур намоянд+?
11Ва растагорони Худованд баргашта,
бо тараннум ба Сион хоҳанд омад,
ва хурсандии абадӣ бар сари онҳо хоҳад буд;
онҳо ба шодӣ ва хурсандӣ ноил хоҳанд гардид,
ва андӯҳу фиғон нест хоҳад шуд+.
12«Ман, Ман Тасаллидиҳандаи шумо ҳастам.
Ту кистӣ, ки аз инсони миранда метарсӣ,
ва аз писари одам, ки мисли гиёҳ аст+?
13Ва ту Худовандро, ки Офаринандаи туст,
ва Ӯ осмонро густурдааст
ва заминро буньёд кардааст, фаромӯш мекунӣ,
ва ҳамеша, ҳар рӯз аз хашми ситамгар,
вақте ки вай барои нобуд кардан омода мегардад,
ҳаросон мешавӣ.

Вале хашми ситамгар куҷост+?

14Ба зудӣ бандӣ раҳо хоҳад шуд, ва андаруни чоҳ нахоҳад мурд, ва нонаш камӣ нахоҳад кард.

15Ман Худованд Худои ту ҳастам, ки баҳрро ба ҷӯшу хурӯш меоварам, то ки мавҷҳояш наъра кашад; Худованди лашкарҳо исми Ман аст+.

16Ва Ман каломи Худро дар даҳони ту гузоштаам, ва дар сояи дасти Худ туро пинҳон кардаам, то ки осмонро барқарор намоям, ва заминро буньёд кунам, ва ба Сион бигӯям: „Ту қавми Ман ҳастӣ“».

17Хушьёр шав, ҳушьёр шав, бархез, эй Ерусалим,
ки ту аз дасти Худованд косаи ғазаби Ӯро нӯшидаӣ,
дурди косаи заҳролудро нӯшида, холӣ кардаӣ+.

18Аз ҳамаи писароне ки вай зоидааст, яке набуд,
ки варо раҳбарӣ намояд,
ва аз ҳамаи писароне ки вай ба воя расонидааст,
яке набуд, ки дасти варо гирад.
19Ду фалокат ба сари ту омадааст, —
кист, ки ба ту ҳамдардӣ изҳор кунад?
Таҳлука ва шикаст, қаҳтӣ ва шамшер!
Кист, ки туро тасаллӣ диҳад+?
20Писарони ту бемаҷол гардида,
дар сари ҳар кӯча
мисли говмеши ба домафтодае хобидаанд,
дар ҳолате ки аз ғазаби Худованд,
аз итоби Худои ту пур шудаанд.
21Пас, инро бишнав, эй шӯрбахт,
ва эй масту мадҳуш, вале на аз шароб.
22Худованди ту, Худованд ва Худои ту,
ки қавми Худро пуштибонӣ мекунад, чунин мегӯяд:

«Инак, Ман косаи заҳролудро,
дурди косаи ғазаби Худро аз дасти ту мегирам:

ту онро дигар нахоҳӣ нӯшид+.

23Ва онро ба дасти касоне ки бар ту ситам мекунанд,
медиҳам, ки онҳо ба ҷони ту мегуфтанд:

„Сарнагун шав, то аз болоят бигзарем“,
ва ту тахтапушти худро мисли замин
ва мисли кӯча барои роҳгузарон гардондаӣ».

БОБИ ПАНҶОҲУ ДУЮМ

Рӯъёи Ерусалим дар айёми Малакути Худованд.

52^1Бедор шав, эй Сион, бедор шав,
ва ҷомаи қудрати худро дар бар кун!

Либоси шавкати худро бипӯш,
эй Ерусалим, эй шаҳри муқаддас!

Зеро ки номахтун ва палид
дигар вориди ту нахоҳад шуд+.

2Худро аз хок биафшон,
бархоста, бинишин, эй Ерусалим!

Завлонаҳоро аз гардани худ бикшо,
эй духтари асиршудаи Сион!

3Зеро ки Худованд чунин мегӯяд: «Муфт фурӯхта шудаед, ва бе нуқра раҳо хоҳед шуд».

4Зеро ки Худованд Худо чунин мегӯяд: «Қавми Ман дар ибтидо ба Миср фурӯд омадаанд, то ки дар он ҷо сукунат кунанд, ва пас аз он Ашшур беҳуда бар онҳо ситам кардааст.

5Ва акнун Маро дар ин ҷо чӣ мақсуд аст, — мегӯяд Худованд, — дар сурате ки қавми Ман муфт гирифта шудаанд? Ҳокимонашон онҳоро ба дод меоваранд, — мегӯяд Худованд, — ва ҳамеша, ҳар рӯз исми Ман хор дошта мешавад+.

6Бинобар ин қавми Ман исми Маро хоҳанд шинохт; бинобар ин дар он рӯз хоҳанд донист, ки Ман ҳамон ҳастам, ки мегӯяд: „Инак, Ман ҳозирам!“»

7Чӣ гуна зебост бар кӯҳҳо пойҳои мубашшир,
ки аз сулҳу осоиштагӣ башорат медиҳад,
аз некӣ башорат медиҳад,
наҷотро зълон мекунад,
ба Сион мегӯяд: «Худои ту салтанат меронад!»+
8Овози дидбонони туст, ки овоз баланд карда,
якҷоя тараннум менамоянд,
зеро бо чашмони худ мебинанд,
ки Худованд ба Сион бармегардад.
9Бо шодӣ овоз баланд карда,
якҷоя тараннум намоед, эй харобаҳои Ерусалим!
Зеро ки Худованд қавми Худро тасаллӣ дода,
Ерусалимро раҳо кардааст+.
10Худованд бозуи муқаддаси Худро
пеши назари хамаи халқҳо бараҳна кардааст,
ва тамоми ақсои замин
наҷоти Худои моро хоҳанд дид+.
11Дур шавед, дур шавед, аз он ҷо берун оед!
Ба чизи нопок нарасед!
Аз миёни он берун равед, худро тоза кунед,
эй онҳое ки зарфҳои Худовандро мебардоред!+
12Зеро ки шитобон берун нахоҳед рафт,
ва гурезон равона нахоҳед шуд,
зеро ки пешопеши шумо Худованд хоҳад рафт,
ва соқаи шумо Худои Исроил хоҳад буд+.
13Инак, бандаи Ман комьёб хоҳад гардид,
олиқадр ва болодаст ва ниҳоятдараҷа баланд
хоҳад шуд+.
14Чунон ки бисьёр касон аз Ту дар ҳайрат
монда буданд, —
зеро ки намуди Ӯ аз ҳар шахс,
ва симои Ӯ аз банӣ-одам бештар маиб шуда буд! —

15Ончунон Ӯ халқҳои зиёдро дар ҳайрат хоҳад андохт;
подшоҳон пеши Ӯ даҳони худро хоҳанд баст,
зеро он чиро, ки ба онҳо ҳикоят карда нашуда буд,
хоҳанд дид,
ва он чиро, ки нашунида буданд, хоҳанд фаҳмид+.

БОБИ ПАНҶОҲУ СЕЮМ

Қурбонии Масеҳи муовин — бандаи Худо.

53^1Кист, ки ба овозаи ба гӯши мо расида
бовар карда бошад,
ва кист, ки бозуи Худованд бар вай
зоҳир гардида бошад+?
2Ӯ мисли навдае ба ҳузури Худованд рӯидааст,
ва мисли решае аз замини хушк;
Ӯро на симое буд, на ҷамоле, то ҳавас кунем,
ки ба Ӯ назар андозем;
ва на намуде буд, то муштоқи дидораш гардем+.
3Ӯ манфур буд ва радди мардум,
дардманд ва ранҷур,
ва мисли касе ки аз вай рӯй мегардонанд;
Ӯ манфур буд, ва мо Ӯро писанд намекардем+.
4Аммо Ӯ бемориҳои моро ба сар мебурд,
ва ба дардҳои мо мубтало буд,
валекин мо гумон бурдем, ки Ӯро Худо зада,
ба мусибат ва азиятҳо гирифтор кардааст+.
5Ва ҳол он ки Ӯ аз ҷиноятҳои мо маҷрӯҳ,
ва аз гуноҳҳои мо афсурдахотир шудааст;
сазои осоиштагии мо бар Ӯст,
ва ба воситаи ҷароҳатҳои Ӯ мо шифо ёфтаем+.
6Ҳамаамон мисли гӯсфандон гумроҳ будем:
ҳар яке ба роҳи худ мерафтем;
ва Худованд гуноҳи ҳамаи моро
ба гардани Ӯ монд+.
7Ӯ ситам кашид, вале гардан фуровард,
ва даҳони Худро воз накард;
мисли гӯсфанде ки барои забҳ бурда мешавад,
ва мисли баррае ки назди пашмтарошонаш
безабон аст,
Ӯ ҳамчунон даҳони Худро воз накард;+
8Ӯ аз банд ва аз доварӣ гирифта шуд,
ва кист, ки бо насли Ӯ мусоҳиба намояд?
Зеро ки Ӯ аз замини зиндаҳо қатъ карда шуд;
барои гуноҳҳои қавми Ман ба Ӯ осеб расид+.
9Ва қабри Ӯро бо шарирон таъин карданд,
вале баъд аз мурданаш — бо сарватдоре гӯрониданд,
гарчанде ки Ӯ гуноҳе накардааст,
ва дар забонаш макре набуд+.
10Валекин хости Худованд ин буд,
ки Ӯро зарба зада, ба дардҳо гирифтор кунад;
вақте ки Ӯ ҷони Худро кафорат намояд,
насл дида, умраш дароз хоҳад шуд,
ва хости Худованд дар дасти Ӯ муяссар хоҳад гардид.

11Ӯ аз заҳмати ҷони Худ самар дида, қонеъ хоҳад шуд;

Бандаи Одили Ман бо дониши Худ
мардуми бисьёреро сафед хоҳад кард,
ва гуноҳҳои онҳоро бар дӯши Худ хоҳад бардошт+.

12Бинобар ин Ман ба Ӯ дар миёни бузургон
ҳиссае хоҳам дод,
ва Ӯ ғаниматро бо зӯроварон тақсим хоҳад кард,
дар ивази он ки ҷони Худро ба марг таслим намуд,
ва аз ҷинояткорон шумурда шуд,
ва гуноҳи мардуми бисьёреро бар худ бор кард,
ва барои ҷинояткорон шафоат намуд.

БОБИ ПАНҶОҲУ ЧОРУМ

Исроили аз нав барпошуда дар симои Арӯси Худованд.

54^1«Шод бош, эй безурьёт, ки назоидаӣ;
тараннум намо ва хурсандӣ бикун,
ки дарди зоиш накашидаӣ;
зеро писарони зане ки матрук аст,
назар ба зани шавҳардор зиёдтаранд, — мегӯяд
Худованд+.
2Ҷои хаймаи худро васеътар бикун,
то ки пардаҳои масканҳоят паҳн шавад;
дареғ надор: танобҳоятро дароз карда,
мехҳоятро маҳкамтар бизан.

3Зеро ки ту ба тарафи рост ва чап паҳн хоҳӣ шуд,
ва насли ту халқҳоро тасарруф хоҳанд намуд
ва шаҳрҳои харобаро маскун хоҳанд кард.
4Натарс, зеро ки хиҷил нахоҳӣ шуд;
ва ошуфта нашав, зеро ки бадном нахоҳӣ гардид,
чунки хиҷолати ҷавонии худро фаромӯш хоҳӣ кард,
ва бадномии бевагии худро дигар ба ёд нахоҳӣ овард+.

5Зеро ки Офаринандаи ту шавҳари туст,
ки исми Ӯ Худованди лашкарҳост;
ва Қуддуси Исроил Раҳокунандаи туст;
Ӯ Худои тамоми замин хонда хоҳад шуд+.
6Зеро ки Худованд туро мисли завҷаи матрук
ва афтодарӯҳе даъват менамояд,
ва мисли завҷаи айёми ҷавонӣ, ки мардуд буд,
— мегӯяд Худои ту+.
7Ба андак муддате Ман туро тарк кардаам,
ва бо марҳамати бузурге туро фароҳам хоҳам овард+.

8Дар оташи ғазаб рӯи Худро як лаҳза аз ту пинҳон доштаам,
ва бо эҳсони абадӣ ба ту раҳм хоҳам кард, —
мегӯяд Худованди Раҳокунандаи ту+.

9Зеро ки ин дар назари Ман мисли обҳои Нӯҳ аст:

чунон ки Ман қасам хӯрдаам,
ки обҳои Нӯҳ дигар бар замин ҷорӣ нахоҳад шуд,
ончунон Ман қасам хӯрдаам, ки бар ту ғазаб накунам
ва туро мазаммат нанамоям+.
10Зеро ки кӯҳҳо аз ҷои худ дур хоҳад шуд,
ва теппаҳо футур хоҳад рафт,
вале эҳсони Ман аз ту дур нахоҳад шуд,
ва аҳди сулҳу осоиштагии Ман футур нахоҳад рафт, —
мегӯяд Худованде ки ба ту раҳм мекунад+.

Исроили аз нав барпошуда дар амният.

11Эй шӯрбахт, ки дар изтироб афтодаӣ ва тасаллӣ наёфтаӣ!

Инак, Ман сангҳои туро бар сурма хоҳам ниҳод,
ва буньёди туро бар ёқути кабуд.
12Ва кунгураҳои туро аз ёқути руммонӣ,
ва дарвозаҳои туро аз сангҳои баҳрамон,
ва тамоми девори туро аз сангҳои гаронбаҳо
хоҳам сохт.

13Ва ҳамаи писарони ту аз Худованд таълим хоҳанд ёфт,
ва писарони туро осоиштагии бузурге хоҳад буд+.

14Бар адолат асос хоҳӣ ёфт;
аз ситам дур хоҳӣ буд, зеро ки нахоҳӣ тарсид,
ва аз даҳшат, — зеро ки он ба ту наздик нахоҳад шуд.

15Агар барои ҷанг ҷамъ шаванд, аз ҷониби Ман нахоҳад буд.

Ҳар кӣ бар зидди ту ҷамъ шудааст, пеши ту фурӯ хоҳад ғалтид.

16Инак, Ман оҳангареро офаридаам, ки вай ангиштро дар оташ дам медиҳад,
ва олате барои кори худ месозад;
ва Ман низ вайронкорро барои хароб кардан офаридаам.

17Ҳар олате ки бар зидди ту сохта шавад, муваффақият нахоҳад ёфт;
ва ҳар забонеро, ки бар зидди ту ба мурофиа бархезад,
айбдор хоҳӣ кард.

Ин аст насибаи бандагони Худованд,
ва сафед кардани онҳо аз ҷониби Ман аст», — мегӯяд Худованд+.

БОБИ ПАНҶОҲУ ПАНҶУМ

Дар бораи наҷоти ҷовидонӣ.

55^1«Эй ҳамаи ташнагон, сӯи обҳо биёед!

Ва эй онҳое ки нуқра надоред, биёед, бихаред,
ва бихӯред!

Ва омада, бе нуқра ва бе баҳо шароб ва шир бихаред!+

2Чаро нуқраро барои он чи нон нест,
ва меҳнати худро барои он чи сер намекунад,
сарф менамоед?

Маро бодиққат бишнавед, ва чизҳои хубро бихӯред,
то ки ҷони шумо аз фаровонӣ лаззат барад+.
3Гӯши худро хам карда, назди Ман биёед;
бишнавед, то ки ҷони шумо зинда шавад;
ва Ман ба шумо аҳди ҷовидонӣ,
яъне марҳаматҳои боэътимоди Довудро хоҳам бахшид+.

4Инак, Ман Ӯро шоҳиде барои умматҳо,
пешво ва ҳокими қабилаҳо гардонидаам.

5Инак, халқеро, ки ту намешинохтӣ, даъват хоҳӣ намуд,
ва халқе ки туро намешинохтанд, сӯи ту хоҳанд давид,
ба хотири Худованд Худои ту ва Қуддуси Исроил,
зеро ки Ӯ туро шавкат бахшидааст+.

6Худовандро толиб бошед, вақте ки Ӯ ёфт мешавад;

Ӯро бихонед, вақте ки Ӯ наздик аст+.
7Бигзор шарир роҳи худро,
ва шахси бадкор фикрҳои худро тарк карда,
сӯи Худованд баргардад,
ва Ӯ ба вай раҳм хоҳад кард;
ва сӯи Худои мо баргардад,
зеро ки Ӯ бисьёр меомурзад.
8Зеро ки фикрҳои Ман фикрҳои шумо нест,
ва роҳҳои шумо роҳҳои Ман нест, — мегӯяд Худованд.

9Зеро, чунон ки осмон аз замин баланд аст,
ончунон роҳҳои Ман аз роҳҳои шумо,
ва фикрҳои Ман аз фикрҳои шумо баланд аст+.

10Зеро, чунон ки борон ва барф аз осмон меборад
ва ба он ҷо барнамегардад, балки заминро
сероб карда, онро ҳосилхез
ва сабзу хуррам мегардонад,
ва ба зироаткор тухм ва ба нонхӯр нон мебахшад,

11Ончунон каломе ки аз даҳони Ман мебарояд,
хоҳад буд:
вай сӯи Ман бенатиҷа нахоҳад баргашт,
балки он чиро, ки Ман хостаам, ба ҷо хоҳад овард,
ва ба иҷрои он чи, ки барояш варо фиристодаам,
муваффақ хоҳад шуд+.
12Зеро ки шумо бо хурсандӣ берун хоҳед рафт,
ва бо осоиштагӣ гуселонида хоҳед шуд;
кӯҳҳо ва теппаҳо пеши шумо бо овози баланд тараннум хоҳанд кард,
ва хамаи дарахтони саҳро қарсак хоҳанд зад+.
13Ба ҷои хорбӯтта сарв хоҳад рӯид,
ва ба ҷои газна ос хоҳад рӯид;
ва ин барои Худованд ҷалоле,
аломати ҷовидонии маҳвнопазире хоҳад буд»+.

БОБИ ПАНҶОҲУ ШАШУМ

Дастурҳо оид ба ахлоқ.

Пешвоёни нобоб ҷазо хоҳанд дид.

56^1Худованд чунин мегӯяд:

«Инсофро нигоҳ доред ва адолатро ба амал оваред,
зеро ки наҷоти Ман ба зудӣ хоҳад омад,
ва адолати Ман зоҳир хоҳад шуд+.
2Хушо касе ки инро ба ҷо меоварад,
ва одаме ки ба ин пайравӣ менамояд,
шанберо нигоҳ дошта, палид намекунад
ва дасти худро аз ҳар бадкирдорӣ бозмедорад»+.

3Ва бигзор аҷнабие ки ба Худованд ҳамроҳ
шуда бошад, нагӯяд:
«Худованд маро аз қавми Худ тамоман ҷудо
кардааст»,
ва хоҷасарой нагӯяд: «Ман, охир, дарахти
хушк ҳастам»+.
4Зеро ки Худованд дар бораи хоҷасароён
чунин мегӯяд:
«Онҳое ки шанбеҳои Маро нигоҳ медоранд,
ва он чиро, ки дилхоҳи Ман аст, интихоб мекунанд,
ва ба аҳди Ман пайравӣ менамоянд, —
5Ба онҳо дар хонаи Худ ва андаруни деворҳои
Худ ёдгорӣ
ва исме беҳтар аз писарон ва духтарон
хоҳам дод;
исми ҷовидоние ки маҳвнопазир аст, ба онҳо
хоҳам дод.

6Ва аҷнабиёне ки ба Худованд ҳамроҳ шуда бошанд,
то ки ба Ӯ хизмат кунанд ва исми Худовандро
дӯст дошта,
бандагони Ӯ гарданд, яъне ҳамаи онҳое ки
шанберо нигоҳ дошта,
палид намекунанд ва ба аҳди Ман пайравӣ
менамоянд, —

7Онҳоро Ман ба кӯҳи муқаддаси Худ хоҳам овард,
ва онҳоро дар хонаи ибодати Худ шод хоҳам кард;
қурбониҳои сӯхтанӣ ва забҳҳои онҳо
бар қурбонгоҳи Ман мақбул хоҳад буд,
зеро ки хонаи Ман хонаи ибодат барои
ҳамаи қавмҳо хонда хоҳад шуд»+.
8Худованд Худо, ки рондашудагони Исроилро
ҷамъ меоварад, мегӯяд:
«Ба замми онҳое ки ҷамъ омадаанд, Ман боз
ҷамъ хоҳам овард»+.
9Эй тамоми ҳайвоноти саҳро, омада бихӯред!
Эй тамоми ҳайвоноти ҷангал!+

10Посбонони вай ҳамаашон кӯр ҳастанд ва нодон;
ҳамаашон сагони гунг ҳастанд, ки наметавонанд
ак-ак кунанд;
хобида сафсата мегӯянд, пинак рафтанро дӯст медоранд+.

11Ва инҳо сагони ҳарисанд, ки сериро намедонанд;
ва онҳо чӯпононанд, ки наметавонанд фаҳм кунанд;
ҳамаашон ба роҳи худ мераванд,
ҳар яке, саросар, фоидаи худро хоҳон аст+.
12Мегӯянд: «Биёед! Шароб биёрам, ва мо арақ
нӯшида маст шавем;
ва фардо мисли имрӯз, балки боз ҳам зиёдтар
хоҳад буд»+.

БОБИ ПАНҶОҲУ ҲАФТУМ

Осоиштагӣ насиби одилон аст;

шарирон дар ташвиши доимӣ хоҳанд буд.

57^1Одил нобуд мешавад, ва касе нест,
ки инро ба дил гирад;
ва мардуми порсо аз миён мераванд,
ва касе фаҳм намекунад,
ки одил ба сабаби шӯру шар аз миён меравад.
2Вай ба макони сулҳу осоиштагӣ дохил мешавад;
онҳое ки бо роҳи рост равонанд,
бар ҷогаҳҳои худ ором хоҳанд ёфт+.
3Вале шумо, эй писарони ҷодугар,
эй зурьёти фосиқ ва фоҳиша,
ба ин ҷо наздик оед!+
4Шумо бар кӣ истеҳзо менамоед?
Бар кӣ даҳонро воз ва забонро дароз мекунед?
Шумо, охир, фарзандони ҷиноят,
зурьёти кизб ҳастед,
5Ки дар сояи дарахтони писта,
ба зери ҳар дарахти сабз худро барои ҷимоъ
ба ҷӯш меоваред,
ва кӯдаконро дар водиҳо,
ба зери шикофҳои сахраҳо забҳ мекунед!+
6Дар миёни сангҳои суфтаи водӣ қисмати туст;
ҳаминҳо насиби туст;
барои онҳо низ ҳадияҳои рехтанӣ мерезӣ,
ҳадияҳои ордӣ меоварӣ;
оё Ман метавонам аз инҳо сарфи назар кунам?
7Бар кӯҳи баланд ва саркаш
ту ҷогаҳи худро гузоштаӣ;
ба он ҷо низ баромада, забҳ мекунӣ.
8Ва бар пушти дар ва паҳлудариҳо ёдоварди
бути худро овехтаӣ,
зеро ки аз Ман рӯ тофта, бараҳна шудаӣ,
ва бар ҷогаҳи худ баромада, онро васеъ кардаӣ,
ва бо баъзе аз онҳо аҳд бастаӣ,
ҷогаҳи онҳоро дӯст доштаӣ,
вақте ки ҷои мувофиқе дидаӣ+.

9Ва бо равғани атрафшон назди Мӯлик[*] низ рафтаӣ,
ва атриёти худро афзун кардаӣ,
ва элчиёни худро ба ҷойҳои дур фиристодаӣ,
ва худро то ба дӯзах паст гардонидаӣ.
10Аз роҳи дуру дарози худ лакот шудаӣ,
лекин нагуфтаӣ: «Умеде нест!»
Боз қуввате дар дасти худ пайдо кардаӣ,
бинобар ин ба ташвиш наафтодаӣ.
11Пас ту аз кӣ тарсидаӣ ва ҳаросон шудаӣ,
ки хиёнат кардаӣ, ва Маро ба ёд наовардаӣ,
оқибати инро ба дил нагирифтаӣ?

Оё на аз он сабаб ки Ман дер вақт хомӯш мондаам,
ва ту аз Ман натарсидаӣ+?

12Ман адолати ту ва аъмоли туро маълум хоҳам кард,
ва онҳо ба ту фоидае нахоҳад бахшид.

13Вақте ки доду фарьёд бардорӣ, оё андӯхтаи бутхоят
туро халосӣ медиҳад?
Ҳамаи онҳоро боде хоҳад бардошт
ва нафасе хоҳад бурд,
валекин ҳар кӣ ба Ман паноҳ мебарад, вориди замин хоҳад шуд,
ва кӯҳи муқаддаси Маро тасарруф хоҳад намуд+.

14Ва гуфт: «Ҳамвор кунед, ҳамвор кунед,
роҳро холӣ кунед,
монеаро аз роҳи қавми Ман дур кунед!»

15Зеро Ӯ, ки Олӣ ва Баланд аст, ва дар абадият Сокин мебошад,
ва исмаш Қуддус аст, чунин мегӯяд:
«Ман дар макони олӣ ва муқаддас,
вале бо мазлум ва афтодарӯҳ сукунат дорам,
то ки рӯҳи афтодагонро зинда созам,
ва дили мазлумонро эҳьё намоям+.
16Зеро ки то абад додгарӣ нахоҳам кард,
ва беинтиҳо ғазаб нахоҳам намуд,
вагар на рӯҳ ва ҷонҳое ки Ман офаридаам,
пеши Ман бемаҷол хоҳанд шуд+.

17Барои гуноҳи тамаъкории ӯ Ман ба хашм омада,
ӯро зарба задам,
рӯи Худро пинҳон доштам ва ғазаб намудам,
вале ӯ густохона бо роҳи дили худ рафтан гирифт+.

18Роҳҳои ӯро Ман дидаам, вале ӯро шифо хоҳам дод,
ва ӯро ҳидоят хоҳам кард, ва ӯ ва мотамдорони ӯро
тасаллӣ хоҳам дод+.
19Ман самари лабҳоро ба вуҷуд хоҳам овард,
ки чунин аст:
осоиштагӣ, осоиштагӣ ба касе ки дур аст,
ва ба касе ки наздик аст, —
мегӯяд Худованд, — ва ӯро шифо хоҳам дод»+.
20Валекин шарирон мисли баҳри пурталотуманд,
ки он наметавонад ором шавад,
ва обҳояш лой ва лӯшро берун мепартояд.

21«Барои шарирон осоиштагӣ нахоҳад буд», — мегӯяд

Худои ман+.

БОБИ ПАНҶОҲУ ҲАШТУМ

Мазаммат дар ҳаққи порсоии зоҳирӣ.

Некуӣ насиби порсоии ҳақиқист.

58^1«Бо тамоми овоз хитоб намо, худдорӣ накун!

Овози худро мисли шох баланд карда,
ба қавми Ман ҷинояташонро,
ва ба хонадони Яъқуб гуноҳашонро эълон намо+.

2Ба яқин, онҳо Маро ҳар рӯз меҷӯянд, ва роҳҳои Маро
зоҳиран мехоҳанд,
мисли халқе ки адолатро риоя намудаанд,
ва шариати Худои худро тарк накардаанд;
аҳкоми адолатро аз Ман пурсида,
гӯё мехоҳанд ба Худо наздик бошанд:
3„Чаро рӯза доштем, вале Ту намебинӣ?
Ҷонҳои худро азоб додем, вале Ту намедонӣ?“
Шумо, охир, дар рӯзи рӯзаи худ низ
корубори худро меёбед,
ва ҳамаи коргарони худро ба танг меоваред+.

4Шумо, охир, барои низоъ ва нифоқ рӯза медоред,
ва барои он ки бо мушти шарорат бизанед;
имрӯз шумо тавре рӯза намедоред, ки овозатон
дар афроз шунида шавад.
5Оё чунин аст рӯзае ки гузидаи Ман бошад,
— рӯзе ки одамизод ҷонашро азоб медиҳад?

Оё ин барои он аст, ки кас сари худро мисли най
хам созад,
ва палосу хокистар зери худ андозад?

Оё инро рӯза ва рӯзи писандидаи Худованд мехонӣ+?

6Охир, рӯзае ки гузидаи Ман бошад, чунин аст:

завлонаҳои шароратро бикшо, гиреҳҳои юғро воз кун,
ва мазлумонро озод намо,
ва ҳар юғро бишкан;+
7Нони худро ба гуруснагон тақсим кун,
ва бенавоёни оворагардро ба хонаи худ биёр;
вақте ки бараҳнаро бинӣ, ӯро либос пӯшон,
ва аз ақрабои худ пинҳон нашав+.
8Он гоҳ нури ту мисли шафақ ҷило хоҳад дод,
ва шифои ту ба зудӣ фаро хоҳад расид,
ва адолати ту пешопеши ту хоҳад рафт,
ва ҷалоли Худованд соқаи ту хоҳад буд+.
9Он гоҳ ту дуо хоҳӣ гуфт, ва Худованд иҷобат
хоҳад намуд;
ту истиғоса хоҳӣ кард, ва Ӯ хоҳад гуфт: „Инак,

Ман ҳозирам!“
Агар юғ, ишорати ангушт ва бадгапиро
аз миёни худ дур созӣ,
10Ва ҷони худро ба гуруснае бидиҳӣ,
ва ҷони ситамкашеро сер кунӣ, —
он гоҳ нури ту дар зулмот хоҳад дурахшид,
ва торикии ту мисли нимирӯзӣ хоҳад буд;
11Ва Худованд туро ҳамеша ҳидоят хоҳад намуд,
ва дар хушксолиҳо туро сер хоҳад кард,
ва ба устухонҳои ту қувват хоҳад дод,
ва ту мисли боғи сероб хоҳӣ буд,
ва мисли чашмае ки обаш ҳаргиз адо намешавад+.

12Ва онҳое ки аз ту ба вуҷуд меоянд,
харобаҳои қадимро бино хоҳанд кард,
ва ту асосҳои чандин асрро барпо хоҳӣ намуд,
ва туро таъмиркунандаи рахнаҳо,
ободкунандаи роҳҳо барои сукунат хоҳанд номид+.

13Агар пои худро ба хотири шанбе
аз иҷрои корубори худ дар рӯзи муқаддаси Ман боздорӣ,
ва шанберо ҳаловат, ва рӯзи муқаддаси
Худовандро мӯҳтарам бихонӣ,
ва онро эҳтиром намоӣ бе он ки ба роҳҳои худ
равона шавӣ,
коруборе барои худ пайдо кунӣ
ва дар ин хусус суханони беҳуда ронӣ, —+
14Он гоҳ дар Худованд ҳаловат хоҳӣ бурд,
ва туро бар баландиҳои замин хоҳам баровард,
ва ирси падарат Яъқубро ба ту хоҳам чашонид,
зеро ки даҳони Худованд инро гуфтааст»+.

БОБИ ПАНҶОҲУ НӮҲУМ

Ҳалокати қавми шарир.

Ваъдаи омадани Раҳокунанда.

59^1Охир, дасти Худованд кӯтоҳ нест,
ки наҷот надиҳад,
ва гӯши Ӯ вазнин нест,
ки нашнавад,+
2Балки гуноҳҳои шумо дар миёни шумо
ва Худои шумо ҷудоӣ андохтааст,
ва хатоҳои шумо рӯи Ӯро аз шумо пӯшидааст,
то ки нашнавад+.
3Зеро ки дастҳои шумо ба хун,
ва ангуштҳои шумо ба гуноҳ олуда шудааст;
лабҳои шумо дурӯғ мегӯяд,
забони шумо ноинсофона сухан меронад+.
4Ҳеҷ кас толиби адолат нест,
ва ҳеҷ кас аз рӯи ростӣ доварӣ намекунад:

ба ҳеҷу пуч умед мебанданд ва суханони ботил мегӯянд,
ба хабосат ҳомила мешаванд ва бадиро мезоянд+.

5Аз тухмҳои афъӣ бача мебароваранд,
ва тори анкабӯт метананд;
Ҳар кӣ аз тухмҳои онҳо бихӯрад, мемирад,
ва агар пахш кунад, афъӣ берун меояд.
6Тори анкабӯти онҳо барои либос кор намеояд,
ва онҳо худро бо самари аъмолашон
наметавонанд пӯшонанд;
аъмоли онҳо аъмоли ҷафост,
ва кори ситам дар дасти онҳост+.
7Пойҳои онҳо сӯи шарорат медавад,
ва ба рехтани хуни шахси бегуноҳ мешитобад;
фикрҳои онҳо фикрҳои ҷафост;
тороҷ ва шикаст дар ҷоддаҳои онҳост+.
8Онҳо роҳи осоиштагиро намедонанд,
ва дар тариқҳои онҳо инсофе нест;
ҷоддаҳои худро качу килеб кардаанд:
ҳар кӣ бо онҳо қадамгузор бошад, осоиштагиро
намедонад.
9Бинобар ин инсоф аз мо дур шудааст,
ва адолат ба мо намерасад;
ба нур умедвор мешавем, ва инак зулмот аст,
ба дурахшҳо нигарон ҳастем —
дар торикӣ қадам мемонем.
10Мисли кӯрон деворро даст-даст мекунем,
ва мисли касони бечашм даст-дасткунон роҳ меравем;
дар нимирӯзӣ мисли торикии шом пешпо мехӯрем,
дар миёни тандурустон мисли мурдагонем+.
11Ҳамаамон мисли хирсон наъра мезанем,
ва мисли кабӯтарон нолиш мекунем;
ба инсоф умедворем — ва нест,
ба наҷот умедворем — аз мо дур аст+.

12Зеро ки ҷиноятҳои мо пеши Ту бисьёр шудааст,
ва хатоҳои мо ба муқобили мо шаҳодат медиҳад;
зеро ки ҷиноятҳои мо бо мост,
ва гуноҳҳои худро медонем.
13Хиёнат карда, мункири Худованд шудаем,
ва аз Худои худ дурӣ гузидаем;
каломи зулм ва куфрро ба забон рондаем,
суханони дурӯғро аз дил гузаронида, ифода намудаем.

14Ва инсоф ақиб гаштааст,
ва адолат дар ҷои дур истодааст,
зеро ки ростӣ дар майдон пешпо хӯрдааст,
ва дурусткорӣ наметавонад биёяд.
15Ва ростӣ нест шудааст,
ва ҳар кӣ аз бадӣ канорагирӣ кунад, гирифтори таҳқир мешавад;
ва Худованд дид,
ва дар назари Ӯ бад омад, ки инсофе нест.
16Ва дид, ки одаме нест,
ва тааҷҷуб намуд, ки пуштибоне нест;
ва бозуи Ӯ ба Ӯ мададгор шуд,
ва адолати Ӯ Ӯро дастгирӣ намуд+.
17Ва Ӯ адолатро мисли зиреҳ дар бар кард,
ва хӯди наҷотро бар сари Худ ниҳод,
ва пероҳани интиқомро дар ивази либос дар бар кард,
ва рашкро мисли ҷомае пӯшид, —+

18Бар тибқи аъмоли онҳо; бар тибқи он Ӯ подош хоҳад дод:

ғазабро ба адуёни Худ, подошро ба душманони Худ,
сазоро ба ҷазираҳо хоҳад дод+.

19Ва дар ғарб аз исми Худованд,
ва дар тарафи тулӯи офтоб аз ҷалоли Ӯ хоҳанд тарсид;
вақте ки душман мисли наҳре ба ҳуҷум ояд,
нафаси Худованд варо хоҳад ронд.

Раҳокунандаи Сион меояд.

20«Ва Раҳокунандае барои Сион хоҳад омад,
ва барои онҳое ки дар Яъқуб аз маъсият баргашта бошанд, — мегӯяд Худованд+.

21Ва Ман, чунин аст аҳди Ман бо онҳо, — мегӯяд Худованд: Рӯҳи Ман, ки бар туст,
ва каломи Ман, ки Ман дар даҳони ту гузоштаам,
аз даҳони ту, ва аз даҳони насли ту,
ва аз даҳони насли насли ту дур нахоҳад шуд,
— мегӯяд Худованд, — аз алҳол ва то абад»+.

БОБИ ШАСТУМ

Давоми он.

60^1Бархез, мунаввар шав, зеро ки нури ту омадааст,
ва ҷалоли Худованд бар ту тулӯъ намудааст+.
2Зеро инак, торикӣ заминро,
ва меғ қабилаҳоро мепӯшонад,
вале бар ту Худованд тулӯъ хоҳад кард,
ва ҷалоли Ӯ бар ту зоҳир хоҳад шуд+.
3Ва халқҳо сӯи нури ту,
ва подшоҳон сӯи дурахши тулӯи ту равона хоҳанд шуд+.

4Чашмони худро ба ҳар ҷониб баланд намуда, бингар:

ҳамаашон ҷамъ шуда, сӯи ту меоянд:
писаронат аз дур хоҳанд омад,
ва духтаронат дар канор гирифта хоҳанд шуд+.
5Онҳоро дида, чеҳраат аз шодӣ хоҳад дурахшид,
ва дилат ба тапиш афтода, васеъ хоҳад шуд,
зеро ки сарвати баҳр сӯи ту рӯ хоҳад овард,
дороии халқҳо назди ту хоҳад омад+.
6Анбӯҳи шутурон — шутурони ҷавони Мидьён
ва Эйфо — туро пур хоҳад кард;
ҳамаашон аз Шабо хоҳанд омад,
тилло ва лебӯно хоҳанд овард,
ва ҳамду санои Худовандро башорат хоҳанд дод+.

7Ҳамаи гӯсфандони Қедор назди ту ҷамъ хоҳанд шуд;
қӯчқорҳои Набойӯт ба ту хизмат хоҳанд кард:

бар қурбонгоҳи Ман баромада, мақбул хоҳанд шуд,
ва Ман хонаи шавкати Худро ҷалол хоҳам дод+.
8Инҳо кистанд, ки мисли абр парвоз мекунанд,
ва мисли кабӯтарон сӯи равзанҳои худ+?
9Ба яқин, ҷазираҳо, ва пешопешашон
киштиҳои Таршиш
назди Ман ҷамъ хоҳанд шуд,
то ки писарони туро аз дурдаст,
ва нуқраю тиллои онҳоро бо онҳо биёранд,
ба хотири исми Худованд Худои ту,
ва ба хотири Қуддуси Исроил,
зеро ки Ӯ туро ҷалол додааст+.
10Ва аҷнабиён ҳисорҳои туро бино хоҳанд кард,
ва подшоҳони онҳо хизмати туро ба ҷо хоҳанд овард,
зеро ки дар ғазаби Худ туро зарба задаам,
вале дар таваҷҷӯҳи Худ ба ту раҳм хоҳам кард+.

11Ва дарвозаҳои ту ҳамеша воз хоҳад буд,
рӯз ва шаб баста нахоҳад шуд,
то ки дороии халқҳоро назди ту биёранд,
ва подшоҳони онҳо низ оварда шаванд+.
12Зеро ҳар халқ ва мамлакате ки ба ту хизмат
накунад, нобуд хоҳад шуд,
ва он халқҳо тамоман нест хоҳанд гардид+.
13Ҷалоли Лубнон, сарв, коҷ ва шамшоди он
бо якҷоягӣ назди ту хоҳад омад,
то ки макони муқаддаси Маро зинат диҳад,
ва Ман қадамгоҳи Худро ҷалол хоҳам дод.

14Ва писарони онҳое ки туро ба танг меоварданд,
сар фурӯд оварда, назди ту хоҳанд омад,
ва ҳамаи онҳое ки аз ту нафрат доштанд,
ба кафи пойҳои ту саҷда хоҳанд кард,
ва туро шаҳри Худованд,
Сиони Қуддуси Исроил хоҳанд номид+.
15Дар ивази он ки ту матрук ва манфур будӣ,
ва касе аз ту гузар намекард,
Ман туро ифтихори ҷовидонӣ,
шодии наслҳои зиёд хоҳам гардонид.
16Ва аз шири халқҳо сер хоҳӣ шуд,
ва пистони подшоҳонро хоҳӣ макид,
ва хоҳӣ донист, ки Ман Худованди Наҷотдиҳандаи ту
ва Раҳокунандаи ту, Неруманди Яъқуб ҳастам+.
17Ба ҷои мис тилло хоҳам овард,
ва ба ҷои оҳан нуқра хоҳам овард,
ва ба ҷои чӯб — мис,
ва ба ҷои санг — оҳан;
ва осоиштагиро ҳокими ту,
ва адолатро нозири ту хоҳам гардонид.

18Зулм дар замини ту, тороҷу шикаст дар ҳудуди ту дигар шунида нахоҳад шуд;
ва ҳисорҳои худро наҷот,
ва дарвозаҳои худро ҷалол хоҳӣ номид+.

19Офтоб барои ту дигар рӯшноии рӯз нахоҳад буд,
ва дурахши моҳ барои ту равшанӣ нахоҳад дод,
балки Худованд барои ту нури ҷовидонӣ,
ва Худои ту шавкати ту хоҳад буд+.
20Офтоби ту дигар ғуруб нахоҳад кард,
ва моҳи ту пинҳон нахоҳад шуд,
зеро ки Худованд барои ту нури ҷовидонӣ хоҳад буд,
ва рӯзҳои мотами ту тамом хоҳад шуд+.
21Ва қавми ту ҳамаашон одил хоҳанд буд,
ба сурати абадӣ вориси замин хоҳанд шуд;
онҳо ниҳоли шинондаи Ман,
амали дастҳои Ман ҳастанд,
то ки ҷалол ёбам+.
22Камшумор ба ҳазорҳо мубаддал хоҳад шуд,
ва бемаҷол — ба халқи зӯровар.
Ман — Худованд инро дар вақташ хоҳам тезонид.

БОБИ ШАСТУ ЯКУМ

Масеҳе ки меояд, баъд аз рӯзи инмиқом манбаи файз хоҳад буд.

61^1Рӯҳи Худованд Худо бар Ман аст,
зеро ки Худованд Маро тадҳин намудааст:

Маро фиристодааст, то ки ба мискинон башорат диҳам,
шикастадилонро шифо бахшам,
озодиро ба асирон ва фатҳи зиндонро ба бандиён эълон намоям;+

2Соли таваҷҷӯҳи Худованд
ва рӯзи интиқоми Худои моро эълон намоям,
ҳамаи мотамзадагонро тасаллӣ бахшам;+
3Мотамзадагони Сионро ато намуда,
ба онҳо афсаре ба ҷои хокистар бидиҳам,
ва равғани шодмонӣ — ба ҷои мотам,
ва ридои ҷалол — ба ҷои рӯҳи андӯҳгин;
ва онҳо дарахтони адолат номида хоҳанд шуд,
ки Худованд барои ҷалоли Худ шинондааст+.

4Ва онҳо вайронаҳои бостониро бино хоҳанд кард,
харобаҳои қадимро барпо хоҳанд намуд,
ва шаҳрҳои вайронаро, ки аз даврҳои пешина харобазор шуда мондааст,
аз нав барқарор хоҳанд кард+.

5Ва бегонаҳо ба хизмат истода, гӯсфандони шуморо хоҳанд чаронид,
ва аҷнабиён зироаткорону токдорони шумо хоҳанд буд.

6Ва шумо коҳинони Худованд номила хоҳед шуд, —
шуморо хизматгузорони Худои мо хоҳанд хонд;
аз дороии халқҳо ғизо хоҳед гирифт,
ва аз ҷалоли онҳо ифтихор хохед дошт+.

7Дар ивази хиҷолати худ дучандон подош хоҳед гирифт,
ва дар ивази расвоӣ аз насиби худ шод хоҳанд шуд,
чунки дар замини худ насиби дучанд хоҳанд ёфт,
ва хурсандии ҷовидонӣ барои онҳо хоҳад буд+.

8Зеро Ман, ки Худованд ҳастам,
адлу инсофро дӯст медорам, аз ғоратгарӣ ва ноинсофӣ нафрат дорам,
ва мукофоти онҳоро аз рӯи ростӣ хоҳам дод,
ва аҳди ҷовидонӣ бо онҳо хоҳам баст+.
9Ва насли онҳо дар миёни халқҳо,
ва зурьёти онҳо андаруни қавмон машҳур хоҳанд шуд;
ҳар кӣ онҳоро бинад, хоҳад донист,
ки онҳо насле ҳастанд, ки Худованд баракат додааст+.

10Дар Худованд шодии бисьёр мекунам,
ва ҷони ман дар Худои ман ба ваҷд меояд,
зеро ки Ӯ маро либоси наҷот пӯшонидааст,
ва ҷомаи адолат бар дӯшам гузоштааст,
чунон ки домод афсарро мисли коҳине
бар сари худ мениҳад.

ва чунон ки арӯс худро бо зеварҳо оро медиҳад+.

11Зеро, чунон ки замин набототи худро мерӯёнад,
ва чунон ки боғ тухмҳои дар он кошташударо месабзонад,
ончунон Худованд Худо адолат ва ҷалолро
пеши ҳамаи халқҳо нумӯ хоҳад дод.

БОБИ ШАСТУ ДУЮМ

Аз нав барпо шудани қавми Исроил.

62^1Ба хотири Сион сукут нахоҳам кард,
ва ба хотири Ерусалим хомӯш нахоҳам монд,
то даме ки адолати он мисли нур тулӯъ намояд,
ва наҷоти он — мисли машъали фурӯзон.
2Ва халқҳо адолати туро,
ва ҳамаи подшоҳон ҷалоли туро хоҳанд дид,
ва ту бо исми наве
ки даҳони Худованд онро муқаррар менамояд,
хонда хоҳӣ шуд+.
3Ва ту тоҷи шавкат дар яди Худованд хоҳӣ буд,
ва афсари подшоҳӣ дар дасти Худои худ+.
4Туро дигар «Матрук» нахоҳанд номид,
ва замини туро дигар «Вайрона» нахоҳанд гуфт,
балки туро «Дилхоҳ»
ва замини туро «Шавҳардор» хоҳанд номид,
зеро ки Худованд туро хостааст,
ва замини ту шавҳар хоҳад кард+.
5Чунон ки ҷавоне дӯшизаро ба занӣ мегирад,
ончунон писаронат туро тасарруф хоҳанд кард,
ва чунон ки домод аз арӯс шод мегардад,
ончунон Худои ту аз ту шод хоҳад шуд+.

6Бар ҳисорҳои ту, эй Ерусалим, Ман посбононро гузоштаам,
ки тамоми рӯз ва тамоми шаб, ҳамеша сукут нахоҳанд кард.

Эй онҳое ки Худовандро зикр менамоед! Сукут накунед,

7Ва Ӯро оромӣ надиҳед, то даме ки Ерусалимро
аз нав барқарор намуда,
ҷалоли рӯи замин гардонад.

8Худованд ба ямини Худ ва ба бозуи қавии Худ қасам хӯрдааст:

«Ғаллаи туро дигар хӯроки душманонат нахоҳам сохт,
ва аҷнабиён шароби туро, ки барояш меҳнат кардаӣ,
нахоҳанд нӯшид,+

9Балки онҳое ки онро ҷамъ мекунанд, онро хӯрда,

Худовандро мадҳ хоҳанд намуд,
ва онҳое ки онро мечинанд, онро дар саҳнҳои қудси Ман хоҳанд нӯшид».

10Аз дарвозаҳо бигзаред, бигзаред!

Роҳи қавмро тайёр кунед!

Ҷоддаро ҳамвор кунед, ҳамвор кунед!

Аз сангҳо тоза кунед! Барои қавм ливо бардоред!+

11Инак, Худованд то ақсои замин эълон менамояд:

ба духтари Сион бигӯед: «Инак, Наҷотдиҳандаи ту меояд!

Инак, музди Ӯ бо Ӯст, ва подоши Ӯ пеши Ӯст»+.
12Ва онҳоро қавми муқаддас,
растагорони Худованд хоҳанд номид,
ва ту матлуб ва шаҳри номатрук номида хоҳӣ шуд.

БОБИ ШАСТУ СЕЮМ

Рӯзи инмиқом.

63^1Ин кист, ки аз Адӯм меояд, бо либоси сурх аз Басра меояд?

Ин кист, ки дар либоси Худ пуршукӯҳ аст,
ва дар камоли қуввати Худ қадам мегузорад?
«Ман ҳастам, ки аз рӯи адолат сухан меронам
ва барои наҷот додан тавоно мебошам»+.
2Чаро либоси Ту сурх аст,
ва ҷомаи Ту мисли касест, ки чархуштро поймол карда бошад?

3«Танҳо Худам чархуштро поймол кардам,
ва аз қавмон касе бо Ман набуд,
ва Ман онҳоро дар ғазаби Худ поймол намудам,
ва дар шиддати хашми Худ онҳоро лагадкӯб сохтам,
ва хуни онҳо бар либоси Ман пошида шуд,
ва Ман тамоми ҷомаи Худро олуда кардам;+
4Зеро ки рӯзи интиқом дар дили Ман аст,
ва соли раҳо кардани Ман фаро расидааст+.
5Ва Ман нигаристам, ва мададгоре набуд,
ва тааҷҷуб намудам, ки ёваре набуд,
ва бозуи Ман Маро мададгор шуд,
ва хашми Ман Маро ёварӣ намуд+.

6Ва Ман қавмонро дар ғазаби Худ поймол намудам,
ва онҳоро аз шиддати хашми Худ маст кардам,
ва хуни онҳоро бар замин рехтам»+.

Тарс ва умедҳои бақияи қавм дар рӯзи инмиқом.

7Эҳсонҳои Худованд ва ҷалоли Худовандро зикр хоҳам кард,
барои ҳар он чи Худованд ба мо ато намудааст,
ва барои лутфи зиёде ба хонадони Исроил,
ки Ӯ аз рӯи марҳамати Худ
ва аз рӯи фаровонии эҳсонҳои Худ
ба онҳо ато намудааст.

8Ва Ӯ гуфтааст: «Ба яқин, онҳо қавми Ман ҳастанд,
писароне ки хиёнат намекунанд».
Ва Ӯ Наҷотдиҳандаи онҳо буд.
9Дар ҳар тангии онҳо Ӯ дилсӯзӣ мекард,
ва фариштае ки дар ҳузури Ӯ буд,
онҳоро наҷот медод;
аз рӯи муҳаббати Худ ва шафқати Худ Ӯ
онҳоро раҳо мекард,
ва дар тамоми айёми қадим онҳоро мебардошт
ва баланд мекард+.
10Валекин онҳо беитоатӣ намуда,
Рӯҳулқудси Ӯро маҳзун мекарданд,
ва Ӯ душмани онҳо гашта,
ба муқобили онҳо меҷангид+.

11Ва қавми Ӯ айёми қадими Мусоро ба ёд оварданд:

куҷост Он ки онҳоро бо чӯпони рамаи Худ
аз баҳр баровард?

Куҷост Он ки Рӯҳулкудси Худро
андаруни онҳо ниҳод+?

12Он ки бозуи пуршукӯҳи Худро ба ямини Мусо равона намуда,
обҳоро пеши онҳо пора кард, то ки барои Худ
исми ҷовидонӣ пайдо кунад+?
13Он ки онҳоро дар вартаҳо
мисли аспе дар биёбон ҳидоят намуд, ва онҳо пешпо нахӯрданд?

14Мисли чорпое ки ба водӣ фурӯд меояд,

Рӯҳи Худованд онҳоро сӯи фароғат бурд.

Ҳамин тавр Ту қавми Худро ҳидоят намудӣ,
то ки барои Худ исми пуршукӯҳе пайдо кунӣ.

15Аз осмон назар андоз ва аз маскани муқаддас
ва пурҷалоли Худ бубин!

Рашки Ту ва тавоноии Ту куҷост?

Дилсӯзии Ту ва марҳаматҳои Ту
нисбат ба ман боздошта шудааст+.

16Ту, охир, Падари мо ҳастӣ, агарчи Иброҳим моро намедонад,
ва Исроил моро намешиносад;

Ту, эй Худованд, Падари мо,

Раҳокунандаи мо ҳастӣ, ва исми Ту аз азал чунин аст+.

17Чаро, эй Худованд, моро гузоштаӣ, ки гумроҳ
шуда, аз роҳҳои Ту бароем?

Ва дилҳои моро сахт кардаӣ, то ки аз Ту натарсем?

Ба хотири бандагони Худ, ба хотири сибтҳои мероси Худ сӯи мо ручӯъ намо!

18Қавми муқаддаси Ту муддати каме онро тасарруф намуданд;
душманони мо қудси Туро поймол карданд.

19Мо мисли касоне шудаем, ки Ту гӯё ҳаргиз бар онҳо ҳукмронӣ накарда бошӣ,
ва онҳо ба исми Ту номида нашуда бошанд+.

БОБИ ШАСТУ ЧОРУМ

Тарс ва умедҳои бақияи кавм. Дуо дар бораи наҷом.

64^1Кошки Ту осмонро дарронда, нузул менамудӣ!

Кӯҳҳо аз ҳузури Ту гудохта мешуд,+

2Мисли он ки хасу хошок аз оташ аланга мезанад,
ва об аз оташ ба ҷӯш меояд, —
нузул намо, то ки исми Худро
ба душманони Худ машҳур созӣ,
ва халқҳо аз дидори Ту ба ларза оянд.

3Вақте ки Ту корномаҳои аҷоибе ки мо чашми интизор надоштем, ба ҷо оварда,
нузул менамудӣ, кӯҳҳо аз ҳузури Ту гудохта мешуд.

4Ва ҳаргиз нашнидаанд, ва гӯш накардаанд,
ва чашм Худоеро ғайр аз Ту надидааст,
ки барои умедворонаш чунин амал карда бошад+.

5Ту бо онҳое ки шодмонанд, ва адолатро ба амал меоваранд,
ва дар роҳҳои Ту Туро зикр менамоянд,
бо хушӣ мулоқот мекунӣ;
лекин Ту ба ғазаб омадаӣ, чунки мо гуноҳ кардаем,
ва муддати зиёде дар он ғӯтидаем, —
ва оё метавонем наҷот ёбем+?
6Ва ҳамаамон мисли палиде гардидаем,
ва тамоми адолати мо мисли либоси чиркин аст;
ва ҳамаамон мисли барг пажмурда шудаем,
ва гуноҳҳоямон мисли боде моро бардошта мебарад+.

7Ва касе нест, ки исми Туро бихонад,
ва бедор шуда, Туро пайравӣ намояд,
зеро ки Ту рӯи Худро аз мо пинҳон кардаӣ,
ва моро гузоштаӣ, ки аз гуноҳҳои худ нобуд шавем+.

8Ва акнун, эй Худованд, Ту Падари мо ҳастӣ;
мо гил ҳастем, ва Ту — кӯзагари мо,
ва ҳамаамон амали дастҳои Ту мебошем+.
9Худовандо! Бениҳоят дар ғазаб нашав,
ва гуноҳро то абад дар хотир нигоҳ надор;
лутфан назар андоз, ки ҳамаамон қавми Ту ҳастем.

10Шаҳрҳои муқаддаси Ту биёбон шудааст;
Сион биёбон,
ва Ерусалим харобазор гардидааст.
11Хонаи қудси мо ва ҷалоли мо,
ки падарони мо дар он Туро ҳамду сано мехонданд,
тӯъмаи оташ гардидааст,
ва ҳар он чи барои мо азиз буд, харобазор шудааст+.

12Оё баъд аз ҳамаи ин, эй Худованд, боз худдорӣ менамоӣ?

Ва хомӯш монда, моро бениҳоят хорузор мекунӣ?

БОБИ ШАСТУ ПАНҶУМ

Ҷавоби Худованд ба дуо.

65^1Ман барои онҳое ки Маро намепурсиданд, муҳайё будам;
барои онҳое ки Маро намеҷустанд, ёфт мешудам;
ба қавме ки намехостанд ба исми Ман номида шаванд,
мегуфтам: «Инак Ман ҳозирам, инак Ман ҳозирам!»

2Тамоми рӯз Ман дастҳои Худро сӯи қавми саркаше дароз мекардам,
ки аз паи фикрҳои худ бо роҳи нодуруст мерафтанд,+

3Сӯи қавме ки Маро доимо рӯйрост ба ғазаб меоваранд,
дар боғҳо қурбонӣ мекунанд, ва бар хиштҳо бухур месӯзонанд,+

4Дар миёни қабрҳо менишинанд, ва дар мағораҳо
шаб мегузаронанд;
гӯшти хук мехӯранд,
ва хӯриши зиште дар зарфҳои онҳост;+

5Ва мегӯянд: «Дар ҷои худ биист, ба ман наздик нашав,
зеро ки ман аз ту муқаддастарам!»

Инҳо дуде дар бинии Ман мебошанд,
ва оташе ки тамоми рӯз фурӯзон аст.

6Инак пеши Ман навишта шудааст:

«Хомӯш нахоҳам монд, то даме ки сазое бидиҳам, —
ва сазои онҳоро хоҳам дод+

7Барои гуноҳҳои шумо ва гуноҳҳои падарони шумо бо якҷоягӣ, — мегӯяд Худованд, —
ки онҳо бар кӯҳҳо бухур месӯзониданд,
ва бар теппаҳо Маро хорӣ медоданд;
ва Ман подоши онҳоро аввал андоза карда,
ба онҳо хоҳам расонид».

8Худованд чунин мегӯяд: «Чунон ки ширае дар хӯшаи ангур ёфт мешавад,
ва мегӯянд: „Онро нобуд накун, зеро ки баракат
дар он аст“ —
ончунон Ман ба хотири бандагони Худ
амал хоҳам кард,
то ки ҳамаашонро нобуд насозам+.
9Ва насле аз Яъқуб, ва ворисе аз Яҳудо
барои кӯҳҳои Худ ба вуҷуд хоҳам овард,
ва баргузидагони Ман онро мерос хоҳанд гирифт,
ва бандагони Ман дар он ҷо сокин хоҳанд шуд.

10Ва Шорӯн чарогоҳи гӯсфандон,
ва водии Охӯр макони фароғати говон барои қавми Ман, ки Маро талабидаанд, хоҳад шуд+.

11Валекин шумо, ки Худовандро тарк карда,
кӯҳи муқаддаси Маро аз хотир баровардаед,
барои Ҷод[*] суфра ороста менамоед,
ва барои Манот[*] косаҳоро аз машруботи дорувордор пур мекунед, —

12Шуморо Ман ба дами шамшер хоҳам супурд, ва ҳамаатон барои куштор зону хоҳед зад,
чунки Ман даъват намудам, шумо ҷавоб надодед,

Ман сухан рондам, шумо нашнидед,
балки он чи дар назари Ман бад буд, ба амал овардед,
ва он чи Ман нахостам, ихтиёр кардед»+.

13Бинобар ин Худованд Худо чунин мегӯяд: «Инак,
бандагони Ман хоҳанд хӯрд,
вале шумо гурусна хоҳед монд;
инак, бандагони Ман хоҳанд нӯшид,
вале шумо ташна хоҳед монд;
инак, бандагони Ман шодӣ хоҳанд кард,
вале шумо хиҷил хоҳед шуд;+

14Инак, бандагони Ман аз хушии дил тараннум хоҳанд намуд,
вале шумо аз дарди дил фарьёд хоҳед зад,
ва аз шикастагии рӯҳ вовайло хоҳед кард+.

15Ва номи худро дар миёни баргузидагони Ман барои лаънат боқӣ хоҳед гузошт;
ва Худованд Худо туро ба қатл хоҳад расонид,
ва бандагони Худро ба исми дигар хоҳад номид+.

16Пас, ҳар кӣ бар замин фотиҳа диҳад,
ба Худои ҳақ фотиҳа хоҳад дод,
ва ҳар кӣ бар замин қасам хӯрад,
ба Худои ҳақ қасам хоҳад хӯрд,
зеро ки андӯҳҳои пештара фаромӯш гардида,
аз чашмони Ман пинҳон шудааст+.

Бараками абадӣ ба Исроил дар замини нав.

17Зеро, инак Ман осмони нав ва замини нав меофарам,
ва чизҳои пештара ба хотир нахоҳад расид,
ва ба дил нахоҳад омад;+

18Балки аз он чи Ман меофарам, шодӣ кунед ва то абад ба ваҷд оед:

зеро, инак Ман Ерусалимро ҳамчун манбаи ваҷд,
ва қавми онро ҳамчун манбаи шодӣ меофарам.

19Ва аз Ерусалим ба ваҷд хоҳам омад, ва аз қавми Худ шодӣ хоҳам кард;
ва дар он дигар овози гирья
ва овози фиғон шунида нахоҳад шуд+.

20Дар он ҷо дигар хурдсоле ва пире нахоҳад буд,
ки ба пурии рӯзҳои худ нарасида бошад,
зеро касе ки дар синни садсолагӣ бимирад,
ҷавон ҳисоб меёбад,
ва агар гуноҳкор дар синни садсолагӣ бимирад,
ба лаънат дучор мешавад.

21Ва хонаҳо бино карда, дар онҳо сокин хоҳанд шуд,
ва токҳо шинонда, меваи онҳоро хоҳанд хӯрд+.

22Онҳо бино нахоҳанд кард барои он ки дигарон сокин шаванд;
онҳо нахоҳанд шинонд барои он ки дигарон бихӯранд;
зеро ки рӯзҳои қавми Ман мисли рӯзҳои дарахт хоҳад буд,
ва баргузидагони Ман аз амали дастҳои худ
то ба охир истифода хоҳанд бурд+.
23Бар абас онҳо меҳнат нахоҳанд кард,
ва барои изтироб нахоҳанд зоид,
зеро ки онҳо, ва зурьёташон бо онҳо,
насли мубораки Худованд мебошанд+.

24Ва воқеъ хоҳад шуд, ки пеш аз он ки онҳо бихонанд, Ман ҷавоб хоҳам дод, ва пеш аз он ки онҳо сухане гӯянд, Ман хоҳам шунид+.

25Гург ва барра бо ҳам хоҳанд чарид, ва шер мисли гов коҳ хоҳад хӯрд, ва ғизои мор хок хоҳад буд; онҳо дар тамоми кӯҳи муқаддаси Ман бадӣ нахоҳанд кард ва осебе нахоҳанд расонид», — мегӯяд Худованд+.

БОБИ ШАСТУ ШАШУМ

Давоми сухан дар бораи баракам.

66^1Худиванд чунин мегӯяд:

«Осмон курсии Ман аст, ва замин — қадамгоҳи Ман;
чӣ гуна хонае барои Ман бино хоҳед кард,
ва чӣ гуна маконе барои оромиши Ман+?
2Ва ҳамаи ин чизҳоро дасти Ман офаридааст,
ва ҳамаи онҳо ба вуҷуд омадааст, — мегӯяд Худованд. —

Ва Ман бар инҳо назар хоҳам кард:
бар мискин ва шикастарӯҳ, ва бар касе ки
пеши каломи Ман ба ларза меояд+.
3Касе ки гове мекушад, мисли одамкуш аст;
касе ки баррае забҳ менамояд, мисли касест,
ки гардани сагро шикаста бошад;
касе ки ҳадияи ордӣ меоварад, мисли касест,
ки хуни хукро оварда бошад;
касе ки лебӯно месӯзонад, мисли касест,
ки пеши буте дуо гуфта бошад;
чунон ки онҳо роҳҳои худро ихтиёр кардаанд,
ва ҷонашон корҳои зишташонро хостааст,+

4Ончунон Ман азиятҳои онҳоро ихтиёр хоҳам кард,
ва бимҳои онҳоро бар сарашон хоҳам овард,
зеро ки Ман даъват намудам, касе ҷавоб надод,
Ман сухан рондам, онҳо нашниданд,
балки он чи дар назари Ман бад буд, ба амал оварданд,
ва он чи Ман нахостам, ихтиёр карданд»+.

5Каломи Худовандро бишнавед, эй онҳое ки пеши каломи Ӯ меларзед!

«Бародарони шумо, ки аз шумо нафрат доранд,
ва шуморо ба хотири исми Ман рад кардаанд,
мегӯянд: „Бигзор Худованд ҷалоли Худро
зоҳир намояд, ва мо шодмонии шуморо бинем“.
Вале онҳо хиҷил хоҳанд шуд.

6Овози ғулғула аз шаҳр, овозе аз маъбад меояд:

овози Худованд аст, ки душманони Худро сазо медиҳад.

7Пеш аз он ки дарди зоиш бикашад, зоидааст;
пеш аз он ки дард варо фаро гирад,
писаре ба дуньё овардааст+.

8Кист, ки чизеро мисли ин шунида бошад? Кист, ки чизҳоеро мисли ин дида бошад?

Оё мамлакате дар як рӯз таваллуд меёбад?

Оё халқе якбора зоида мешавад?

Зеро ки Сион, дарди зоишро ҳис кардан замон,
писарони худро зоидааст.

9Оё Ман ба дами зоиш мерасонаму намезоёнам?

— мегӯяд Худованд. —

Оё Ман, ки Волид ҳастам, аз зоидан бозмедорам? —
мегӯяд Худои ту.

10Бо Ерусалим дилхушӣ кунед ва аз он ба ваҷд оед,
эй ҳамаи онҳое ки онро дӯст медоред!

Бо якҷоягии он шодии бисьёр кунед, эй ҳамаи онҳое ки барояш мотам доштед,

11То ки аз синаи тасаллиҳои он ғизо гиред ва сер шавед;
то ки аз пистони ҷалоли он бимакед ва лаззат гиред».

12Зеро ки Худованд чунин мегӯяд: «Инак, Ман осоиштагиро мисли наҳр,
ва ҷалоли халқҳоро мисли селоби саршор сӯи он равона мекунам, ва шумо ғизо хоҳед гирифт;
дар канор гирифта хоҳед шуд, ва бар зонуҳо навозиш хоҳед ёфт+.

13Чунон ки инсонро модараш тасаллӣ медиҳад,
ончунон Ман шуморо тасаллӣ хоҳам дод,
ва шумо дар Ерусалим тасаллӣ хоҳед ёфт»+.

14Ва инро хоҳед дид, ва дили шумо шод хоҳад шуд,
ва устухонҳои шумо мисли алаф сабз хоҳад шуд;
ва дасти Худованд бар бандагони Ӯ зоҳир хоҳад гардид,
ва Ӯ бар душманони Худ ғазаб хоҳад кард.
15Зеро, инак, Худованд дар оташ хоҳад омад,
ва аробаҳои Ӯ мисли тундбод хоҳад буд,
то ки бо шиддати хашми Худ подош диҳад,
ва итоби Худро бо шӯълаҳои оташ бишнавонад+.
16Зеро ки Худованд бо оташ ва шамшери Худ
бар тамоми башар доварӣ хоҳад кард,
ва мақтулони Худованд бисьёр хоҳанд буд+.

17«Онҳое ки аз қафои як нафар, ки дар миёна бошад,
ба боғот рафта,
худро тақдис ва татҳир мекунанд,
ва гӯшти хук ва ҳайвонҳои наҷис ва муш мехӯранд,
якҷоя талаф хоҳанд шуд, — мегӯяд Худованд+.

18Ва Ман, ки аз аъмол ва фикрҳои онҳо воқиф ҳастам, хоҳам омад, то ки ҳамаи халқҳо ва забонҳоро фароҳам оварам, ва онҳо омада, ҷалоли Маро хоҳанд дид+.

19Ва Ман дар миёни онҳо аломате ба амал хоҳам овард, ва онҳоеро, ки аз байнашон растагор шуда бошанд, сӯи халқҳо: ба Таршиш, ба Фул ва Луд, ки камонгир ҳастанд, ба Тубол ва Юнон, ба ҷизираҳои дурдаст, ки овозаи Маро нашнидаанд ва ҷалоли Маро надидаанд, хоҳам фиристод, ва онҳо ҷалоли Маро дар миёни халқҳо хабар хоҳанд дод.

20Ва ҳамаи бародарони шуморо аз ҷониби ҳамаи халқҳо бар аспон ва аробаҳо ва тахтҳои равон, ва бар хачирон ва шутурони бидав ба кӯҳи муқаддаси Ман — Ерусалим — барои Худованд ҳадия хоҳанд овард, — мегӯяд Худованд, — мисли он ки банӣ-Исроил ҳадияро ба хонаи Худованд дар зарфи пок меоваранд+.

21Ва аз онҳо низ ба вазифаи коҳинон ва левизодагон хоҳам гирифт, — мегӯяд Худованд+.

22Зеро, чунон ки осмони нав ва замини наве ки Ман меофарам,
дар хузури Ман поянда хоҳад монд, — мегӯяд Худованд, —
ончунон насли шумо ва номи шумо поянда хоҳад буд+.

23Ва воқеъ хоҳад шуд, ки дар ҳар навмоҳ
ва дар ҳар шанбе ҳар башар хоҳад омад,
то ки ба ҳузури Ман саҷда кунад, — мегӯяд Худованд.

24Ва чун берун оянд, ҷасадҳои мардуми
ба Ман осишударо хоҳанд дид:
зеро кирми онҳо намемирад,
ва оташи онҳо хомӯш намешавад,
ва онҳо барои ҳар башар зишт хоҳанд буд»+.

* 5:10 ҷуфт — андозаи киштзор буд, ки онро як ҷуфт барзагов дар як рӯз шудгор мекард.

* 5:10 Ҳӯмер — 400 килограмм.

* 6:2 Сорофиён — навъе аз малоик.

* 8:1 Ба гирифтани ғанимат мекӯшад, ба тороҷ кардан мешитобад.

* 29:1 Ерусалим дар назар дошта шудааст.

* 29:21 Дарвоза — ҷои нишасти довар аст, ки дар майдони пеши дарвозаи шаҳр буд.

* 30:33 Тӯфет — дар замони қадим дар ҷануби Ерусалим ҷое будааст, ки мардуми бутпараст кӯдакони худро барои бутҳо қурбонӣ мекардаанд.

* 38:8 Зинаҳои Оҳоз — соати офтобие ки дар замони подшоҳ Оҳоз сохта буданд; он аз ду қатор зинаҳо иборат буда, назди ҳар қатор деворе буд, ва аз рӯи сояе ки аз девор бар зинаҳо меафтод, соатро мефаҳмиданд.

* 57:9 Мӯлик — худои қадими канъониён, ки барояш фарзандони худро қурбонӣ мекарданд.

* 65:11 Ҷод — бути бахт (мувофиқи ақидаи баъзе қабилаҳои қадим).

* 65:11 Манот — бути тақдир (ҳамчунин).

+ 1:1 Ҳуш. 1:1, Ом. 1:1, Мик. 1:1
+ 1:2 Так. Шар. 32:1, Ирм. 22:29
+ 1:3 Ирм. 5:4, Ирм. 8:7
+ 1:6 Заб. 37:4, Луқ. 10:34
+ 1:7 Так. Шар. 28:51
+ 1:9 Ҳас. 19:24, Рум. 9:29
+ 1:10 Ҳас. 18:20, Ирм. 23:14, Ҳиз. 16:46
+ 1:11 1 Подш. 15:22, Мас. 15:8, Ҳуш. 6:6
+ 1:12 Хур. 23:17, Хур. 34:23, Воиз 4:17

+ 1:13 Ирм. 6:20, Ом. 5:21-22, Мал. 1:10, Ад. 28:1-15

+ 1:15 Ирм. 4:31, Нав. 1:17, 1 Подш. 8:18, Мас. 1:28, Ирм. 11:11, Мик. 3:4, Мас. 6:17, Иш. 59:3

+ 1:16 Заб. 50:4, Ирм. 4:14, Яъқ. 4:8

+ 1:17 Хур. 22:22, Ирм. 21:12, Ирм. 22:3, Мик. 6:8, Зак. 7:9-10, Яъқ. 1:27

+ 1:18 Заб. 50:9, Иш. 44:22
+ 1:19 Так. Шар. 30:16
+ 1:20 Айюб 27:14
+ 1:21 Иб. 17:7, Ҳиз. 16:15, Ҳиз. 23:3
+ 1:22 Ирм. 6:30, Ҳиз. 22:19-20

+ 1:23 Мик. 3:11, Мик. 7:3, Ирм. 5:28, Зак. 7:10

+ 1:24 Так. Шар. 32:41, Ирм. 46:10
+ 1:25 Ҳиз. 22:18, Зак. 13:9, Мал. 3:2-3
+ 1:26 Зак. 8:3
+ 1:28 Заб. 1:6
+ 1:29 Иш. 65:3, Иш. 66:17
+ 1:30 Ирм. 8:13
+ 1:31 Иш. 66:24
• 2:1 Мик. 4:1-3

+ 2:3 Иш. 56:7, Иш. 60:3, Иш. 66:20, Мал. 1:11, Иш. 27:13, Ирм. 31:6, Зак. 8:20-22

+ 2:4 Юил 3:10, Ҳиз. 39:9, Ҳуш. 2:18, Зак. 9:10

+ 2:5 Иш. 60:1, 1 Юҳ. 1:7, Эфс. 5:8
+ 2:7 Иш. 39:2, Так. Шар. 17:16-17
+ 2:8 Ирм. 2:28, Иш. 44:9-17
+ 2:10 Саф. 2:3, 2 Тас. 1:9
+ 2:11 Иш. 5:15-16
+ 2:13 Ҳиз. 27:6, Ҳиз. 31:3, Зак. 11:1-2
+ 2:16 Заб. 47:8, Ҳиз. 27:25

+ 2:19 Айюб 9:6, Иш. 13:13, Ҳаҷ. 2:6, Ваҳй 6:15

+ 2:20 Иш. 30:22, Иш. 31:7
+ 2:22 Заб. 145:3-4
+ 3:1 Иб. 26:26, Ҳиз. 4:16
+ 3:5 Мик. 7:3-6
+ 3:9 Ҳас. 13:13, Ҳас. 18:20
+ 3:10 Мас. 12:14, Ирм. 22:15
+ 3:13 Заб. 9:9, Заб. 81:1, Иш. 2:4, Юил 3:12
+ 3:14 Ҳуш. 4:1, Мик. 6:2, Ом. 3:10
+ 3:15 Заб. 93:5
+ 3:16 Иш. 32:9, Ом. 6:1, Саф. 1:12
+ 3:18 Дов. 8:21
+ 3:26 Ирм. 14:2, Айюб 2:3

+ 4:2 Ирм. 23:5, Ирм. 33:15, Зак. 3:8, Зак. 6:12

+ 4:3 Уб. 1:17
+ 4:4 Ҳиз. 36:25, Юил 3:21
+ 4:5 Хур. 13:21, Зак. 2:5
+ 4:6 Иш. 25:4

+ 5:1 Заб. 79:9, Ирм. 2:21, Ҳуш. 9:10, Мат. 21:33, Юҳ. 15:1

+ 5:5 Ирм. 5:10, Ирм. 39:8
+ 5:6 Иш. 7:23-24, 3 Подш. 17:1
+ 5:7 Заб. 79:9
+ 5:8 Мик. 2:2
+ 5:11 Мас. 23:20-21
+ 5:12 Заб. 27:5
+ 5:13 Иш. 1:3, Ҳуш. 4:6
+ 5:14 Заб. 140:7
+ 5:15 Иш. 2:11, Иш. 2:17
+ 5:19 Ирм. 17:15, Ҳиз. 12:22, 2 Пет. 3:4
+ 5:20 Айюб 17:12, Мал. 2:17
+ 5:21 Мас. 3:7
+ 5:23 Хур. 23:7, Мас. 17:15, Мас. 24:24
+ 5:24 Иш. 47:14

+ 5:25 Ирм. 4:24, Иш. 9:12, Иш. 9:17, Иш. 9:21, Иш. 10:4

+ 5:26 Так. Шар. 28:49, Иш. 11:10, Иш. 11:12
+ 5:28 Ирм. 4:13
+ 5:29 Ирм. 2:15, Наҳум 2:11

+ 5:30 Воиз 12:2, Иш. 8:22, Ирм. 4:23, Нав. 3:2

+ 6:1 2 Вак. 26:23, 3 Подш. 22:19, Дон. 7:9, Ваҳй 4:2

+ 6:2 Ҳиз. 1:11, Ваҳй 4:8

+ 6:3 Ад. 14:21, Заб. 71:19, Иш. 11:9, Ҳаб. 2:14, Ваҳй 4:8

+ 6:4 3 Подш. 8:10, Ваҳй 15:8

+ 6:7 Ирм. 1:9, Дон. 10:16

+ 6:9 Так. Шар. 29:4, Ирм. 5:21, Мат. 13:14-15, Марқ. 4:12, Аъм. 28:26-27

+ 6:10 Ирм. 5:21, Юҳ. 12:40

+ 6:13 Так. Шар. 7:6

+ 7:1 4 Подш. 16:1, 4 Подш. 15:37, 4 Подш. 16:5, 2 Вак. 28:5

+ 7:3 4 Подш. 18:17, Иш. 36:2
+ 7:7 Иш. 8:10
+ 7:14 Иш. 37:30, Иш. 38:7, Мат. 1:23
+ 7:17 3 Подш. 12:16-17
+ 7:18 Иш. 5:26
+ 7:20 4 Подш. 18:13, Иш. 36:1
+ 7:24 Иш. 5:6, Иш. 32:13
+ 8:1 Так. Шар. 27:8, Иш. 30:8, Ҳаб. 2:2
+ 8:2 4 Подш. 16:10
+ 8:4 Иш. 7:8-9
+ 8:6 Иш. 7:1, Иш. 7:4
+ 8:7 Иш. 7:20
+ 8:8 Иш. 30:28, Дон. 11:10
+ 8:10 Иш. 7:7
+ 8:12 1 Пет. 3:14
+ 8:14 Ҳиз. 11:16, Иш. 28:16, 1 Пет. 2:8

+ 8:16 Иш. 29:11, Дон. 12:4, Ваҳй 5:1, Ваҳй 10:4, Ваҳй 22:10

+ 8:17 Иш. 26:14
+ 8:18 Ибр. 2:13, Иш. 20:3
+ 8:19 Иб. 19:31, Иш. 19:13, 1 Подш. 28:11-14
+ 8:20 Иш. 60:2
+ 8:21 Хур. 22:28
+ 8:22 Иш. 5:30, Наҳум 1:8
+ 9:1 4 Подш. 15:29, 2 Вак. 16:4

+ 9:2 Иш. 42:6-7, Иш. 49:6, Мат. 4:15-16, Луқ. 1:79

+ 9:3 Иш. 26:15
+ 9:4 Дов. 7:19-25, Иш. 10:26
+ 9:5 Иш. 2:4, Ҳиз. 39:9, Ҳуш. 2:18, Мик. 4:3
+ 9:6 Иш. 26:12, Мик. 5:5

+ 9:7 Заб. 88:4, Луқ. 1:32, 2 Подш. 7:13, 4 Подш. 19:31, Иш. 37:32

+ 9:11 Иш. 7:1, Иш. 8:6

+ 9:12 4 Подш. 16:6, 2 Вак. 28:18, Иш. 5:25, Иш. 10:4

+ 9:13 Ирм. 2:30
+ 9:14 Так. Шар. 28:13, Иш. 19:15
+ 9:15 Мик. 3:5
+ 9:17 Иш. 5:25
+ 9:19 Иш. 24:6
+ 9:20 Иб. 26:26
+ 9:21 Иш. 5:25
+ 10:1 Ирм. 8:8

+ 10:2 Хур. 22:31, Хур. 23:6, Ом. 2:7, Айюб 22:9, Заб. 93:6, Ҳиз. 22:7

+ 10:4 Иш. 5:25, Иш. 9:12
+ 10:5 Ҳаб. 1:12
+ 10:6 Иш. 9:17
+ 10:7 Мик. 4:12
+ 10:9 Ом. 6:2

+ 10:11 4 Подш. 18:33-35, Иш. 36:18-20, Иш. 37:12

+ 10:12 4 Подш. 19:35-37, Иш. 37:36-38
+ 10:13 Так. Шар. 32:27
+ 10:16 Заб. 105:15
+ 10:17 Иш. 27:4, Иш. 33:12
+ 10:22 Ҳас. 22:17
+ 10:23 Иш. 28:22, Рум. 9:27-28
+ 10:24 4 Подш. 19:6, Иш. 37:6

+ 10:26 Дов. 7:22, Дов. 7:25, Иш. 9:4, Хур. 14:27-30

+ 10:27 Наҳум 1:13

+ 10:28 1 Подш. 14:2

+ 10:29 1 Подш. 13:23, 1 Подш. 7:17, 1 Подш. 11:4

+ 10:30 1 Подш. 25:44, Еҳ. 21:18, Ирм. 1:1
+ 10:32 1 Подш. 21:1
+ 10:33 Иш. 10:18, Ҳиз. 31:3, Ом. 2:9
+ 11:2 Иш. 42:1, Иш. 61:1, Мат. 3:16

+ 11:4 Заб. 71:2, Заб. 71:4, Айюб 4:9, Заб. 138:19, 2 Тас. 2:8, Ваҳй 2:16

+ 11:6 Иш. 65:25

+ 11:9 Иш. 65:25, Ад. 14:21, Заб. 71:19, Ҳаб. 2:14

+ 11:10 Так. Шар. 28:49, Иш. 5:26, Иш. 49:22, Иш. 62:11, Ваҳй 5:5, Ваҳй 22:16, Рум. 15:12

+ 11:11 Ҳуш. 11:11, Мик. 7:12, Зак. 7:10

+ 11:12 Так. Шар. 30:3, Ирм. 32:37, Ҳиз. 11:17, Саф. 3:20

+ 11:13 2 Подш. 19:41-43, Ирм. 3:18, Ҳиз. 37:16-17, Ҳуш. 1:11

+ 11:14 Ирм. 49:28
+ 11:15 Иш. 7:20, Ваҳй 16:12
+ 11:16 Хур. 14:29, Иш. 19:23
+ 12:1 Иш. 11:11
+ 12:2 Хур. 15:2, Заб. 117:13
+ 12:4 1 Вақ. 16:8, Заб. 104:1, Заб. 8:2-3
+ 12:5 Хур. 15:1

+ 12:6 Саф. 3:14, Зак. 2:10, Зак. 9:9, Заб. 45:6, Ҳуш. 11:9

+ 13:1 Иш. 21:1, Иш. 47:1, Ирм. 50:1
+ 13:2 Иш. 5:6
+ 13:5 Ирм. 50:24

+ 13:6 Ҳиз. 30:3, Юил 1:15, Уб. 1:15, Саф. 1:7

+ 13:7 Ҳиз. 7:17

+ 13:8 Иш. 42:14, Ирм. 4:31, Ирм. 30:6, Мик. 4:9-10

+ 13:9 Иш. 24:1

+ 13:10 Иш. 24:23, Ҳиз. 32:7-8, Юил 2:31, Мат. 24:29, Ваҳй 6:12

+ 13:11 Иш. 2:11

+ 13:12 Ҳас. 10:29, 3 Подш. 9:28, 1 Вақ. 29:4, Айюб 22:24, Заб. 44:8

+ 13:13 Айюб 9:6, Ҳаҷ. 2:6

+ 13:14 Ирм. 50:16

+ 13:16 4 Подш. 8:12, Заб. 136:9, Наҳум 3:10, Нав. 5:11, Зак. 14:2

+ 13:17 Иш. 21:12, Ирм. 51:11, Ирм. 51:28, Дон. 5:31

+ 13:18 Ирм. 50:29

+ 13:19 Ҳас. 19:24, Так. Шар. 29:23, Ирм. 49:18, Саф. 2:9

+ 13:20 Ирм. 51:37, Ирм. 3:2

+ 13:21 Айюб 30:29, Иш. 34:13, Ирм. 50:39, Мик. 1:8

+ 14:1 Зак. 1:17, Ҳиз. 47:22, Эфс. 2:12-14
+ 14:2 Иш. 49:22, Иш. 66:20
+ 14:4 Ҳаб. 2:6
+ 14:8 Ҳиз. 31:16-17
+ 14:12 Ваҳй 9:1, Ваҳй 12:8-9
+ 14:13 Ирм. 51:53
+ 14:14 Ҳиз. 28:2, 2 Тас. 2:4
+ 14:15 Айюб 20:6-7, Нав. 2:1, Мат. 11:23
+ 14:17 Ирм. 50:33
+ 14:20 Заб. 36:28
+ 14:23 Иш. 34:11

+ 14:25 Иш. 10:5, Иш. 37:36, Наҳум 3:7, Саф. 2:13, Иш. 10:27, Наҳум 1:13

+ 14:27 Айюб 9:13, Айюб 23:13, Дон. 4:32
+ 14:28 4 Подш. 16:20
+ 14:32 Саф. 3:12

+ 15:1 Иш. 25:10, Ирм. 48:1, Ҳиз. 25:8, Ом. 2:1, Саф. 2:8, Ад. 21:15, Так. Шар. 2:9, Так. Шар. 2:18, Так. Шар. 2:29

+ 15:2 Ад. 21:30, Ад. 32:38, Ҳиз. 7:18
+ 15:4 Ад. 32:37, Ирм. 48:34
+ 15:5 Ирм. 48:5
+ 16:1 4 Подш. 14:7
+ 16:2 Дов. 11:18
+ 16:5 Иш. 32:1
+ 16:6 Ирм. 48:29
+ 16:7 4 Подш. 3:25, Ирм. 48:31-34
+ 16:8 Ад. 21:32
+ 16:9 Ад. 32:37, Ирм. 48:34
+ 16:11 Ирм. 4:19
+ 16:14 Иш. 21:16, Иш. 21:16, Ирм. 48:13

+ 17:1 Иш. 7:8-9, Ирм. 49:23, Ом. 1:3, Зак. 9:1

+ 17:2 Так. Шар. 28:26, Ирм. 7:33
+ 17:5 2 Подш. 5:18
+ 17:6 Иш. 24:13, Мик. 7:1
+ 17:8 Иш. 27:9, Мик. 5:13
+ 17:9 Мик. 5:11

+ 17:10 Так. Шар. 32:18, Заб. 105:21, Ирм. 2:32

+ 17:12 Заб. 64:8
+ 18:3 Иш. 5:26
+ 18:4 Заб. 10:4

+ 19:1 Ирм. 46:2, Ҳиз. 29:2, Юил 3:19, Заб. 17:10, Заб. 103:3, Хур. 12:12, Ад. 33:4

+ 19:2 Дов. 7:22
+ 19:3 Заб. 32:10, Иш. 8:19
+ 19:4 Ирм. 46:13, Ҳиз. 29:19
+ 19:5 Айюб 14:11
+ 19:6 Ҳиз. 30:12
+ 19:11 Ад. 13:22, Заб. 77:12, Заб. 77:43
+ 19:12 3 Подш. 4:30
+ 19:13 Ҳиз. 30:13
+ 19:14 Ирм. 48:26
+ 19:15 Иш. 9:14-15
+ 19:16 Ирм. 50:37, Ирм. 51:30, Наҳум 3:13
+ 19:18 Саф. 3:9
+ 19:19 Ҳас. 28:18-19
+ 19:21 Юн. 1:16, Зак. 14:16-18
+ 19:22 Ирм. 46:26, Ҳиз. 29:13
+ 19:23 Иш. 11:16
+ 19:24 Ҳас. 12:2-3
+ 20:1 1 Подш. 5:1
+ 20:2 1 Подш. 19:24, Мик. 1:8, Мик. 1:11
+ 20:3 Иш. 8:18
+ 20:4 Наҳум 3:10

+ 21:1 Иш. 13:1, Иш. 47:1, Ирм. 50:1, Ирм. 51:42, Ирм. 51:1

+ 21:2 Иш. 24:16, Иш. 33:1, Ҳас. 14:1, Ирм. 49:34, Ҳиз. 32:24, Дон. 8:2, Иш. 13:17, Дон. 5:31

+ 21:3 Иш. 13:8

+ 21:6 Ирм. 6:17, Ҳиз. 3:17, Ҳиз. 33:2, Ҳуш. 9:8

+ 21:8 Ҳаб. 2:1
+ 21:9 1 Подш. 5:4, Ирм. 50:2, Ирм. 51:8
+ 21:10 Ирм. 51:33, Ом. 1:3
+ 21:14 Ҳас. 25:15, Айюб 6:19, Ирм. 25:23
+ 21:16 Иш. 16:14
+ 22:2 Иш. 32:13, Нав. 4:9
+ 22:4 Ирм. 9:1, Мик. 1:8

+ 22:6 Иш. 21:2, 4 Подш. 16:9, Ом. 1:5, Ом. 9:7

+ 22:9 2 Подш. 5:7
+ 22:12 Мик. 1:16, 2 Подш. 3:31
+ 22:13 Иш. 56:12, 1 Қӯр. 15:32
+ 22:15 4 Подш. 18:18, Иш. 36:3, Иш. 37:2
+ 22:16 2 Вак. 16:14
+ 22:20 4 Подш. 18:18, 4 Подш. 19:2
+ 22:22 Мат. 16:18, Ваҳй 3:7-8

+ 23:1 Ирм. 47:4, Ҳиз. 26:2, Юил 3:4, Ом. 1:9, Зак. 9:2, 3 Подш. 10:22, Юн. 1:3

+ 23:2 Ҳас. 10:15, Еҳ. 19:28
+ 23:3 Ҳиз. 27:3-36
+ 23:11 Хур. 14:21
+ 23:13 Иш. 47:1
+ 23:15 Ирм. 25:11, Ирм. 25:22
+ 23:17 Ваҳй 17:1-2
+ 24:1 Иш. 13:9
+ 24:2 Ҳуш. 4:9
+ 24:4 Ирм. 4:28, Ҳуш. 4:3, Юил 1:10
+ 24:5 Ад. 35:33
+ 24:6 Так. Шар. 29:27, Зак. 5:3, Иш. 9:19
+ 24:7 Юил 1:10

+ 24:8 Ирм. 7:34, Ирм. 16:9, Ҳиз. 26:13, Ҳуш. 2:11

+ 24:11 Юил 1:12
+ 24:13 Иш. 17:6, Мик. 7:1
+ 24:16 Иш. 21:2, Иш. 33:1
+ 24:17 Ирм. 48:43-44, Нав. 3:47
+ 24:18 Ом. 5:19, Ҳас. 7:11, Заб. 17:8
+ 24:20 Айюб 12:25, Заб. 106:27, Иш. 29:9
+ 24:23 Заб. 92:1, Иш. 13:10
+ 25:1 Хур. 15:2
+ 25:2 Ирм. 9:11
+ 25:4 Иш. 4:6, Юил 3:16
+ 25:6 Иш. 2:2-3
+ 25:8 1 Қӯр. 15:54-55, Ваҳй 7:17, Ваҳй 21:4
+ 25:9 Заб. 9:15

+ 25:10 Иш. 15:1, Ирм. 48:1, Ҳиз. 25:8, Ом. 2:1, Саф. 2:8

+ 26:2 Заб. 23:7, Заб. 117:19-20
+ 26:4 Так. Шар. 32:18, Иш. 17:10, Иш. 44:8
+ 26:7 Заб. 36:23
+ 26:9 Заб. 62:2, 1 Вақ. 16:14, Заб. 104:7
+ 26:11 Мик. 7:16, Заб. 20:10, Ибр. 10:27
+ 26:12 Иш. 9:6, Мик. 5:5
+ 26:13 Хур. 1:11, Дов. 3:8
+ 26:14 Воиз 9:5
+ 26:15 Иш. 9:3
+ 26:17 Иш. 13:8, Юҳ. 16:21
+ 26:19 Ҳиз. 37:12, Дон. 12:2
+ 26:20 Иш. 2:10, Саф. 2:3
+ 26:21 Мик. 1:3
+ 27:1 Так. Шар. 32:41
+ 27:2 Иш. 5:7
+ 27:4 Иш. 27:4
+ 27:6 Иш. 37:31, Ҳуш. 14:6
+ 27:8 Хур. 15:8, Айюб 4:9, Иш. 11:4
+ 27:9 4 Подш. 18:4, Иш. 17:8
+ 27:10 Иш. 17:9, Мик. 5:11
+ 27:11 Так. Шар. 32:28

+ 27:13 Мат. 24:31, 1 Тас. 4:16, Ваҳй 11:15, Иш. 11:11, Мик. 7:12

+ 28:2 Иш. 28:17, Ҳиз. 13:11, Ҳиз. 38:22
+ 28:6 3 Подш. 3:28
+ 28:7 Ҳуш. 4:11
+ 28:10 Ирм. 6:10

+ 28:11 Так. Шар. 28:49, Иш. 33:19, 1 Қӯр. 14:21

+ 28:13 Иш. 8:14-15

+ 28:14 Мас. 3:34, Мас. 21:24

+ 28:16 Заб. 86:2, Заб. 117:22, Зак. 3:9, Рум. 9:33, Рум. 10:11, 1 Пет. 2:6

+ 28:17 Иш. 28:2, Ҳиз. 38:22
+ 28:21 Еҳ. 10:10, 2 Подш. 5:20
+ 28:22 Иш. 10:23
+ 28:29 Ирм. 32:19, Рум. 11:33
+ 29:1 2 Подш. 5:9
+ 29:3 4 Подш. 25:1, Ҳиз. 4:2
+ 29:6 Хур. 19:16-18, 3 Подш. 19:11-12
+ 29:7 Айюб 20:8
+ 29:9 Иш. 24:20
+ 29:10 Рум. 11:8

+ 29:11 Иш. 8:16, Дон. 12:4, Ваҳй 5:1, Ваҳй 10:4, Ваҳй 22:10

+ 29:13 Заб. 77:36, Ирм. 12:2, Мат. 15:9, Марқ. 7:7, Қӯл. 2:22

+ 29:14 1 Қӯр. 1:19
+ 29:15 Ҳиз. 8:12, Ҳиз. 9:9
+ 29:16 Иш. 29:16, Ирм. 18:6, Рум. 9:20-24
+ 29:18 Иш. 32:2, Иш. 35:5
+ 29:19 Иш. 61:1
+ 29:21 Ом. 5:10
+ 29:22 Иш. 51:2
+ 30:2 Иш. 31:1, Иш. 36:6, Ирм. 2:18
+ 30:3 4 Подш. 18:21, Иш. 22:20
+ 30:4 Ад. 13:22, Иш. 19:11
+ 30:5 Ирм. 2:36
+ 30:7 Иш. 36:6, Ирм. 46:17

+ 30:8 Так. Шар. 27:8, Айюб 19:23, Иш. 8:1, Ҳаб. 2:2

+ 30:10 Ирм. 11:21, Ом. 2:11, Мик. 2:6, Ҳиз. 13:8-9

+ 30:13 Мас. 6:15
+ 30:14 Заб. 2:9, Воиз 12:6, Ирм. 19:11
+ 30:17 Иб. 26:8, 2 Вак. 24:24
+ 30:18 2 Пет. 3:9
+ 30:22 Иш. 2:20, Иш. 31:7
+ 30:23 Заб. 64:13-14
+ 30:25 Юил 3:18

+ 30:26 Иш. 60:19-20, Так. Шар. 32:39, Айюб 5:18

+ 30:27 Так. Шар. 4:24
+ 30:28 Иш. 8:8, Дон. 11:10
+ 30:29 Иш. 26:4
+ 30:30 Еҳ. 10:11, Заб. 17:13

+ 30:33 Ҳиз. 24:9, Айюб 4:9, Айюб 15:30, Заб. 17:8, Ҳиз. 20:48

+ 31:1 Иш. 30:2, Ирм. 2:18, Заб. 19:8, Мас. 21:31

+ 31:3 Ирм. 17:5
+ 31:4 Ҳуш. 11:10, Ом. 3:8
+ 31:5 Так. Шар. 32:11
+ 31:7 Иш. 2:20, Иш. 30:22
+ 31:8 Иш. 37:36
+ 31:9 Заб. 20:10
+ 32:1 Заб. 71:1, Иш. 16:5
+ 32:2 Иш. 4:6, Иш. 25:4
+ 32:3 Иш. 29:18, Иш. 35:5
+ 32:6 1 Подш. 25:11
+ 32:9 Иш. 3:16, Ом. 6:1, Саф. 1:12
+ 32:13 Иш. 5:6, Иш. 7:24, Иш. 22:2
+ 32:15 Ҳиз. 39:29, Юил 2:28
+ 32:19 Иш. 28:2, Иш. 28:17
+ 33:1 Иш. 21:2, Иш. 24:16, Ирм. 30:16
+ 33:4 Юил 2:9
+ 33:5 Иш. 2:17
+ 33:7 Иш. 36:22
+ 33:8 Иб. 26:22

+ 33:9 Ирм. 4:28, Ҳуш. 4:3, Юил 1:10, Наҳум 1:4

+ 33:10 Заб. 67:2
+ 33:12 Иш. 10:17
+ 33:14 Ибр. 10:31
+ 33:15 Заб. 14, Заб. 23:3-4
+ 33:19 Так. Шар. 28:49, Иш. 28:11
+ 34:1 Заб. 48:1, Мик. 1:2
+ 34:3 Юил 2:20

+ 34:4 Юил 2:10, Юил 3:15, Мат. 24:29, Ваҳй 6:13-14

+ 34:5 Так. Шар. 32:41, Ирм. 49:7-22, Ҳиз. 25:12-14, Ҳиз. 35, Ом. 1:11-12, Уб. 1:1-16, Мал. 1:3-4

+ 34:6 Ҳас. 36:33, 1 Вақ. 1:44, Иш. 63:1, Саф. 1:7, Ҳиз. 39:17

+ 34:7 Ад. 23:22, Заб. 21:13
+ 34:8 Иш. 61:2, Иш. 63:4
+ 34:9 Так. Шар. 29:23

+ 34:10 Иш. 66:24, Ирм. 17:27, Ҳиз. 20:48, Ваҳй 14:11, Ваҳй 19:3

+ 34:11 Иш. 14:23, Иш. 13:21-22, Саф. 2:14

+ 34:13 Иш. 32:13, Айюб 30:29, Иш. 13:21, Мик. 1:8

+ 34:14 Ваҳй 18:2
+ 34:15 Так. Шар. 14:13
+ 35:2 Иш. 55:12, Иш. 40:5
+ 35:3 Айюб 4:3, Ибр. 12:12

+ 35:4 Так. Шар. 32:35, Так. Шар. 32:43, Заб. 93:1

+ 35:5 Иш. 29:18, Иш. 32:2, Иш. 42:18, Мат. 11:5

+ 35:6 Аъм. 3:8, Аъм. 14:10, Иш. 41:18, Иш. 49:10

+ 35:8 Иш. 40:3, Иш. 52:1
+ 35:10 Иш. 51:11, Иш. 60:20
• 36:1 4 Подш. 18:13-37, 2 Вак. 32:1-19
+ 36:2 Еҳ. 15:39, Иш. 7:3
+ 36:3 Иш. 22:20, Иш. 22:15, Иш. 37:2
+ 36:6 Ҳиз. 29:6, Иш. 30:2
+ 36:7 4 Подш. 18:4, 2 Вак. 31:1
+ 36:11 Эзр. 4:7, Дон. 2:4
+ 36:16 3 Подш. 4:25
+ 36:17 Так. Шар. 8:7-10
+ 36:19 4 Подш. 17:24, Иш. 10:9
+ 36:20 Дон. 3:15, 4 Подш. 19:12, Иш. 10:11
• 37:1 4 Подш. 19, 2 Вак. 32:20-22
+ 37:2 Иш. 22:15, Иш. 36:3
+ 37:3 Ҳуш. 13:13
+ 37:4 2 Подш. 16:12
+ 37:6 Иш. 10:24
+ 37:8 Еҳ. 10:29-30
+ 37:12 Ҳас. 11:31
+ 37:13 4 Подш. 18:33-34

+ 37:16 Хур. 25:22, Так. Шар. 6:4, 3 Подш. 18:39, Наҳ. 9:6, Заб. 85:10, Иш. 44:6

+ 37:17 Заб. 30:3, Заб. 70:2, 2 Вак. 6:40, Дон. 9:18

+ 37:19 Ирм. 16:20, 2 Вак. 32:19
+ 37:20 Заб. 82:19
+ 37:24 Заб. 19:8
+ 37:26 Иш. 45:7
+ 37:27 Заб. 128:6
+ 37:28 Заб. 138:2

+ 37:29 Ҳиз. 29:4, Ҳиз. 38:4, Ом. 4:2, Ҳаб. 1:15

+ 37:30 Иш. 7:11
+ 37:31 Иш. 27:6
+ 37:32 Иш. 9:7
+ 37:33 2 Подш. 20:15

+ 37:36 2 Подш. 24:16, 1 Вақ. 21:15, Наҳум 3:3

+ 37:37 Ҳас. 10:11, Юн. 1:2
+ 37:38 Ҳас. 8:4, Ирм. 51:27, Эзр. 4:2
• 38:1 4 Подш. 20:1-11, 2 Вак. 32:24-26
+ 38:3 4 Подш. 18:3
+ 38:5 Заб. 38:13
+ 38:6 Иш. 37:35
+ 38:8 Еҳ. 10:13
+ 38:11 Заб. 26:13, Иш. 53:8, Ҳиз. 26:20
+ 38:12 Айюб 7:6
+ 38:13 Нав. 3:4
+ 38:14 Ҳиз. 7:16, Наҳум 2:7, Заб. 68:4
+ 38:17 Заб. 15:10, Айюб 33:28, Мик. 7:19
+ 38:18 Заб. 6:6, Воиз 9:10

+ 38:19 Так. Шар. 4:9, Так. Шар. 6:7, Заб. 77:4

• 39:1 4 Подш. 20:12-19, 2 Вак. 32:31

+ 39:2 2 Вак. 32:27

+ 39:6 4 Подш. 24:13, 2 Вак. 36:10, Ирм. 20:5, Ирм. 27:19-21, Мик. 4:10

+ 39:7 4 Подш. 24:12, 4 Подш. 25:7, 2 Вак. 33:11

+ 40:1 Иш. 49:13, Зак. 1:17

+ 40:2 Ҳуш. 2:14, Айюб 42:10, Ирм. 16:18

+ 40:3 Иш. 35:8, Заб. 67:5, Мат. 3:3, Марқ. 1:3, Луқ. 3:4-6, Юҳ. 1:23

+ 40:5 Иш. 35:2
+ 40:8 Заб. 118:89, 1 Пет. 1:24-25, Яъқ. 1:11
+ 40:10 Иш. 62:11, Ваҳй 22:12

+ 40:11 Заб. 22:1, Ирм. 31:10, Ҳиз. 34:15, Мик. 5:4, Юҳ. 10:11

+ 40:12 Мас. 30:4
+ 40:13 Рум. 11:34, 1 Қӯр. 2:16
+ 40:14 Айюб 21:22
+ 40:16 Заб. 49:10
+ 40:17 Заб. 61:10, Дон. 4:32
+ 40:18 Иш. 46:5, Аъм. 17:29
+ 40:20 Иш. 44:9, Иш. 46:7, Ирм. 10:3-5

+ 40:22 Ад. 13:33, Айюб 9:8, Айюб 26:7, Заб. 103:2, Ирм. 10:12, Ирм. 51:15

+ 40:23 Айюб 12:21, Заб. 106:40
+ 40:26 Заб. 146:4
+ 40:27 Иш. 49:14
+ 40:28 Заб. 146:5
+ 40:29 2 Қӯр. 12:10
+ 40:31 Заб. 102:5
+ 41:1 Иш. 43:9
+ 41:2 2 Вак. 36:23
+ 41:4 Иш. 44:6, Иш. 48:12, Ваҳй 1:17
+ 41:7 Иш. 40:19

+ 41:8 Иш. 42:19, Иш. 43:10, Иш. 44:1, Ирм. 30:10, 2 Вак. 20:7, Яъқ. 2:23

+ 41:14 Айюб 25:6, Заб. 21:7
+ 41:18 Иш. 35:6
+ 41:19 Иш. 55:13
+ 41:24 Ирм. 10:5, 1 Қӯр. 8:4
+ 41:25 Иш. 41:2, Ирм. 1:15, Ирм. 50:3
+ 41:26 Иш. 46:10, Иш. 48:14
+ 41:27 Иш. 40:9, Иш. 52:7

+ 42:1 Иш. 41:8, Иш. 43:10, Иш. 52:13, Иш. 53:11, Мат. 3:17, Мат. 17:5, Марқ. 1:11, Луқ. 3:22, Иш. 11:2, Иш. 61:1, Мат. 12:17-21

+ 42:5 Зак. 12:1

+ 42:6 Иш. 45:13, Иш. 42:6, Иш. 49:6, Луқ. 2:3, Луқ. 2:30-32, Аъм. 13:47

+ 42:7 Иш. 9:2, Иш. 35:5, Иш. 49:9, Иш. 61:1
+ 42:8 Иш. 48:11
+ 42:10 Заб. 32:3
+ 42:11 Иш. 21:16
+ 42:13 Заб. 77:65
+ 42:14 Иш. 13:8
+ 42:15 Иш. 50:2
+ 42:16 Иш. 40:4

+ 42:17 Заб. 96:7, Иш. 45:16, Иш. 44:11, Ирм. 10:14

+ 42:18 Иш. 35:5
+ 42:19 Иш. 41:8
+ 42:20 Ирм. 6:10, Ҳиз. 12:2
+ 42:22 Ирм. 50:33
+ 42:25 Ҳуш. 7:9
+ 43:1 Иш. 45:3
+ 43:2 Заб. 65:12, Дон. 3:25
+ 43:3 Заб. 71:10, Иш. 45:14
+ 43:5 Ҳуш. 11:11, Мик. 7:12, Зак. 8:7
+ 43:8 Иш. 42:18-19
+ 43:9 Иш. 41:1
+ 43:10 Иш. 41:8, Ирм. 30:10
+ 43:11 Иш. 45:21, Ҳуш. 13:4
+ 43:13 Так. Шар. 32:39, Айюб 10:7
+ 43:16 Хур. 14:21, Иш. 51:10

+ 43:19 Иш. 48:6, 2 Қӯр. 5:17, Ваҳй 21:5, Иш. 35:6-8

+ 43:20 Хур. 17:1-7
+ 43:22 Мик. 6:3
+ 43:24 Мал. 2:17
+ 43:25 Заб. 50:3, Ирм. 31:34
+ 43:26 Иш. 1:18
+ 43:27 Ҳас. 3:6, Ирм. 5:31
+ 44:1 Иш. 41:8, Ирм. 30:10
+ 44:3 Ҳиз. 39:29, Юил 2:28, Юҳ. 7:38

+ 44:6 Иш. 41:4, Иш. 48:12, Ваҳй 1:8, Ваҳй 1:17, Так. Шар. 6:4, 3 Подш. 18:39, Наҳ. 9:6, Заб. 85:10

+ 44:8 Так. Шар. 32:18, Иш. 26:4
+ 44:9 Иш. 41:24, Иш. 41:29
+ 44:10 Ирм. 10:3-5, Ҳаб. 2:18
+ 44:11 Иш. 42:17, Иш. 45:16
+ 44:18 Иш. 45:20
+ 44:20 Ҳуш. 12:1
+ 44:21 Иш. 41:8
+ 44:22 Иш. 1:18
+ 44:23 Заб. 95:11, Иш. 49:13, Иш. 48:20
+ 44:24 Айюб 37:18, Заб. 135:5, Иш. 42:5
+ 44:25 1 Қӯр. 1:20, 1 Қӯр. 3:19
+ 44:26 2 Вак. 36:22-23

+ 44:27 Иш. 11:15, Иш. 51:10, Ирм. 50:38, Ирм. 51:36

+ 44:28 2 Вак. 36:22, Эзр. 1:1, Иш. 45:1, Дон. 6:28, Аъм. 13:22

+ 45:1 Наҳум 2:6
+ 45:2 Заб. 106:16
+ 45:3 Иш. 43:1
+ 45:4 Иш. 41:8
+ 45:5 Так. Шар. 4:35
+ 45:6 Хур. 15:11
+ 45:7 Нав. 3:38, 4 Подш. 19:25, Иш. 37:26

+ 45:9 Иш. 29:16, Ирм. 18:6, Рум. 9:20-24, Айюб 9:32, Воиз 6:10

+ 45:12 Иш. 44:24, Ирм. 27:5

+ 45:13 Иш. 42:6, Иш. 44:28

+ 45:14 Заб. 71:10, Иш. 43:3, Зак. 8:23, 1 Қӯр. 14:25

+ 45:16 Иш. 42:17, Иш. 44:11
+ 45:17 Иш. 54:4
+ 45:19 Ирм. 29:13-14
+ 45:20 Иш. 44:17-18
+ 45:21 Иш. 43:11, Ҳуш. 13:4
+ 45:23 Рум. 14:11, Фпл. 2:10-11
+ 46:1 Ирм. 50:2, Ирм. 51:44, 1 Подш. 5:3
+ 46:2 Ирм. 48:7
+ 46:3 Так. Шар. 1:31
+ 46:4 Заб. 67:20
+ 46:5 Иш. 40:18, Аъм. 17:29
+ 46:6 Дов. 17:4, Иш. 44:15
+ 46:7 Заб. 113:15
+ 46:10 Иш. 41:26
+ 46:11 Иш. 41:2, Ирм. 12:9
+ 46:13 Иш. 51:5, Иш. 56:1
+ 47:1 Ом. 5:2, Иш. 13:1, Иш. 21:1, Ирм. 50:1
+ 47:2 Дов. 16:21
+ 47:3 Ирм. 13:26, Наҳум 3:5
+ 47:6 Зак. 1:15
+ 47:7 Ваҳй 18:7
+ 47:8 Саф. 2:15
+ 47:11 Заб. 34:8
+ 47:14 Иш. 5:24, Наҳум 1:10, Мал. 4:1
+ 48:1 Наҳ. 11:1, Ирм. 7:4, Мик. 1:5
+ 48:3 Иш. 41:26
+ 48:4 Хур. 32:9
+ 48:5 Ирм. 44:17
+ 48:6 Иш. 43:19, Ирм. 33:3

+ 48:10 Айюб 23:10, Заб. 65:10, Иш. 1:25, Зак. 13:9, Мал. 3:3

+ 48:11 Ҳиз. 20:9, Иш. 42:8

+ 48:12 Иш. 41:4, Иш. 44:6, Ваҳй 1:8, Ваҳй 1:17

+ 48:13 Айюб 9:8, Заб. 103:2, Иш. 42:5, Ирм. 10:12, Ирм. 51:15, Зак. 12:1

+ 48:14 Иш. 41:26, Иш. 41:2, Иш. 46:10
+ 48:15 Иш. 45:1-3
+ 48:16 Иш. 61:1
+ 48:18 Заб. 80:14, Луқ. 19:42
+ 48:19 Ҳас. 22:17

+ 48:20 Иш. 52:11, Ирм. 50:8, Зак. 2:6-7, Ваҳй 18:4, Иш. 44:23

+ 48:21 Хур. 17:6, Ад. 20:11

+ 49:1 Ирм. 1:4-5, Ғал. 1:15-16, Мат. 1:21, Луқ. 1:31

+ 49:2 Иш. 11:4

+ 49:3 Юҳ. 17:10

+ 49:6 Иш. 42:6, Ирм. 1:5, Аъм. 13:47, Аъм. 26:23

+ 49:7 Заб. 21:7, Иш. 53:3
+ 49:8 2 Қӯр. 6:2, Иш. 42:6
+ 49:9 Иш. 42:7, Иш. 61:1
+ 49:10 Ваҳй 7:16-17, Иш. 35:6
+ 49:12 Иш. 43:5
+ 49:13 Заб. 95:11, Иш. 44:23, Иш. 40:1
+ 49:14 Иш. 40:27
+ 49:15 Заб. 26:10

+ 49:18 Иш. 60:4, Ирм. 22:24, Ҳиз. 5:11, Ҳиз. 16:48, Саф. 2:9, Рум. 14:11

+ 49:19 Ирм. 31:27, Зак. 2:4
+ 49:20 Зак. 10:10
+ 49:22 Иш. 11:10, Иш. 14:2
+ 49:23 Заб. 71:9, Мик. 7:17, Заб. 24:3
+ 49:24 Марқ. 3:27
+ 49:25 Заб. 34:1
+ 49:26 Ваҳй 16:6
+ 50:1 Так. Шар. 24:1, Ирм. 3:8

+ 50:2 Ирм. 35:17, Ад. 11:23, Иш. 59:1, Хур. 14:21-22, Заб. 103:7, Заб. 105:2, Заб. 106:33, Иш. 42:15

+ 50:3 Ирм. 4:28, Ваҳй 6:12, Ваҳй 6:12

+ 50:4 Заб. 39:7

+ 50:6 Иш. 53:6, Мат. 26:67, Марқ. 14:65, Марқ. 15:19

+ 50:7 Ирм. 1:18, Ҳиз. 3:9
+ 50:8 Рум. 8:33, Айюб 13:19
+ 50:9 Айюб 13:28, Иш. 51:8
+ 51:2 Ҳас. 12:2, Ҳиз. 33:24

+ 51:3 Иш. 40:1, Иш. 52:9, Ҳас. 2:8, Ҳиз. 28:13, Ҳиз. 36:35

+ 51:4 Иш. 42:6, Иш. 49:6
+ 51:5 Иш. 46:13, Иш. 60:9
+ 51:6 Заб. 101:26-27, Марқ. 13:31

+ 51:7 Так. Шар. 6:6, Заб. 36:28, Ирм. 31:33, Мат. 10:28

+ 51:8 Иш. 50:9

+ 51:9 Айюб 9:13, Айюб 26:12, Заб. 88:11, Иш. 30:7

+ 51:10 Хур. 14:21, Заб. 105:9, Иш. 43:16-17

+ 51:11 Иш. 35:10

+ 51:12 Иш. 40:1, Иш. 66:13, Заб. 55:5, Заб. 117:6, Мат. 10:28

+ 51:13 Иш. 40:12, Иш. 48:14

+ 51:15 Ирм. 31:35

+ 51:17 Иш. 52:1, Заб. 74:8, Ирм. 25:15, Уб. 1:16, Зак. 12:2, Ваҳй 14:10

+ 51:19 Ирм. 15:5, Наҳум 3:7

+ 51:22 Ирм. 25:17, Наҳум 3:11

+ 52:1 Иш. 51:17, Наҳ. 11:1, Иш. 48:2, Мат. 4:5, Мат. 27:53, Иш. 35:8, Юил 3:17, Наҳум 1:15, Ваҳй 21:27

+ 52:5 Рум. 2:24
+ 52:7 Иш. 41:27, Наҳум 1:15, Рум. 10:15
+ 52:9 Иш. 40:1, Иш. 51:3
+ 52:10 Заб. 97:3, Луқ. 3:6
+ 52:11 Иш. 48:20, Зак. 2:7, Эзр. 1:7-11
+ 52:12 Иш. 58:8, Мик. 2:13
+ 52:13 Иш. 42:1
+ 52:15 Иш. 49:23, Рум. 15:21, 1 Қӯр. 2:9
+ 53:1 Юҳ. 12:38, Рум. 10:16
+ 53:2 Иш. 11:1
+ 53:3 Иш. 49:7
+ 53:4 Мат. 8:17
+ 53:5 1 Пет. 2:24-25
+ 53:6 Заб. 118:176, Ирм. 50:6
+ 53:7 Ирм. 11:19, Иш. 37:14, Аъм. 8:32-33

+ 53:8 Заб. 26:13, Иш. 38:11, Ҳиз. 26:20, Ҳиз. 32:23

+ 53:9 1 Пет. 2:22, Марқ. 15:46
+ 53:11 Иш. 42:1, Иш. 52:13, Рум. 5:16
+ 54:1 1 Подш. 2:5, Ғал. 4:27
+ 54:4 Иш. 45:17, Саф. 3:11
+ 54:5 Ирм. 3:14, Ҳуш. 2:7
+ 54:6 Иш. 62:4
+ 54:7 Ирм. 51:5
+ 54:8 Заб. 88:29-30, Иш. 55:3
+ 54:9 Ҳас. 8:21, Ҳас. 9:11

+ 54:10 Ад. 25:12-13, Ҳиз. 34:25, Ҳиз. 37:26, Ҳуш. 2:18

+ 54:13 Ирм. 31:33-34, Юҳ. 6:45, 1 Қӯр. 2:13, 1 Тас. 4:9

+ 54:17 Заб. 4:2
+ 55:1 Иш. 44:3, Юҳ. 7:37
+ 55:2 Юҳ. 6:27

+ 55:3 Иш. 61:8, Ирм. 32:40, Ҳиз. 16:60, Заб. 88:29-30, Иш. 54:6, Аъм. 13:34

+ 55:5 2 Подш. 22:44

+ 55:6 1 Вақ. 28:9, 2 Вак. 15:2, Ирм. 29:13, Ом. 5:4, Ом. 5:6, Саф. 2:3

+ 55:9 Заб. 102:11
+ 55:11 Так. Шар. 32:2, Ҳиз. 12:25
+ 55:12 Заб. 97:8, Иш. 35:2
+ 55:13 Иш. 41:19
+ 56:1 Иш. 46:13, Иш. 51:5
+ 56:2 Хур. 20:8

+ 56:3 Хур. 12:38, Так. Шар. 23:8, Эст. 9:27, Иш. 14:1, Зак. 2:11

+ 56:7 Иш. 2:2-3, Иш. 60:3, Иш. 66:20, Мал. 1:11, Мат. 21:13, Марқ. 11:17, Луқ. 19:46

+ 56:8 Иш. 11:12, Юҳ. 10:16
+ 56:9 Ирм. 12:9, Ҳиз. 39:17, Ваҳй 19:17-18
+ 56:10 Ирм. 6:17
+ 56:11 Ҳиз. 34:2
+ 56:12 Мас. 23:35, Иш. 22:13
+ 57:2 Дон. 12:13
+ 57:3 Марқ. 8:38
+ 57:5 Ҳиз. 16:20-21
+ 57:8 Ҳиз. 16:25, Ҳиз. 23:17
+ 57:11 Заб. 49:21
+ 57:13 Ирм. 11:12
+ 57:15 4 Подш. 22:19, 2 Вак. 34:27
+ 57:16 Заб. 102:9
+ 57:17 Ирм. 6:13
+ 57:18 Ирм. 3:22, Иш. 40:1
+ 57:19 Рум. 2:10, Эфс. 2:17
+ 57:21 Иш. 48:22
+ 58:1 Мик. 1:5, Мик. 3:8
+ 58:3 Иб. 16:29, Ад. 29:7, Мал. 3:14
+ 58:5 Иб. 16:29, Зак. 7:5, Мат. 6:16
+ 58:6 Луқ. 4:18, Заб. 81:4, Мас. 24:11
+ 58:7 Мат. 25:35, Луқ. 3:11, Яъқ. 2:15-16
+ 58:8 Заб. 36:6, Заб. 84:14, Иш. 52:12
+ 58:11 Ирм. 31:12, Юҳ. 7:38
+ 58:12 Айюб 3:14, Иш. 61:4
+ 58:13 Наҳ. 13:15-21

+ 58:14 Айюб 22:26, Заб. 36:4, Так. Шар. 32:13

+ 59:1 Ад. 11:23, Иш. 50:2

+ 59:2 Ҳуш. 5:4, Заб. 65:18, Мас. 15:8, Мас. 28:9

+ 59:3 Иш. 1:15, Мас. 6:17
+ 59:4 Айюб 15:35, Заб. 7:15, Яъқ. 1:15
+ 59:6 Айюб 8:14

+ 59:7 Мас. 1:16, Мас. 6:18, Иш. 59:7, Рум. 3:15-17

+ 59:10 Так. Шар. 28:29, Айюб 5:14, Саф. 1:17

+ 59:11 Ҳиз. 7:16, Наҳум 2:7

+ 59:16 Ирм. 5:1, Ҳиз. 22:30, Заб. 97:1, Иш. 63:5

+ 59:17 Эфс. 6:14, Эфс. 6:17, 1 Тас. 5:8
+ 59:18 Так. Шар. 7:10, Ирм. 51:56
+ 59:20 Рум. 11:26-27
+ 59:21 Ирм. 31:31
+ 60:1 Заб. 101:17, Мал. 4:2, 1 Юҳ. 1:7
+ 60:2 Айюб 37:19

+ 60:3 Иш. 2:2-3, Иш. 56:7, Иш. 66:20, Мал. 1:11, Айюб 11:17, Айюб 22:28, Мас. 4:18, Дон. 12:3, Ваҳй 21:24

+ 60:4 Иш. 49:18, Иш. 66:20
+ 60:5 Иш. 61:6
+ 60:6 3 Подш. 10:1, 2 Вак. 9:1, Мат. 2:11

+ 60:7 Заб. 119:5, Сур. Сур. 1:5, Иш. 21:16, Ҳас. 25:13

+ 60:8 Ҳуш. 11:11

+ 60:9 Иш. 51:5, 3 Подш. 10:22, Иш. 23:1, Юн. 1:3

+ 60:10 Зак. 6:15
+ 60:11 Ваҳй 21:25
+ 60:12 Зак. 14:17-19
+ 60:14 Иш. 49:23, Ҳиз. 48:35
+ 60:16 Иш. 66:12, Ҳас. 49:24
+ 60:18 Иш. 11:9
+ 60:19 Иш. 30:26, Ваҳй 21:23, Ваҳй 22:5

+ 60:20 Заб. 26:1, Иш. 35:10, Иш. 65:19, Ваҳй 21:4

+ 60:21 Заб. 36:9, Ҳиз. 37:25, Мат. 15:13

+ 61:1 Иш. 11:2, Луқ. 4:18-19, Луқ. 7:22, Иш. 29:19, Иб. 25:8-15, Иш. 42:7, Иш. 49:9

+ 61:2 Иб. 25:10, Иш. 34:8, Иш. 63:4, Мат. 5:4

+ 61:3 Мат. 15:13
+ 61:4 Айюб 3:14, Иш. 58:12, Ом. 9:14
+ 61:6 Хур. 19:6, 1 Пет. 2:9, Иш. 60:5
+ 61:7 Айюб 42:10, Иш. 40:2, Зак. 9:12

+ 61:8 Заб. 10:7, Иш. 55:3, Ирм. 32:40, Ҳиз. 16:60

+ 61:9 Иш. 65:23
+ 61:10 Зак. 3:4, Ирм. 2:32, Ваҳй 21:2
+ 62:2 Ваҳй 2:17, Ваҳй 3:12
+ 62:3 Зак. 9:16
+ 62:4 Иш. 54:6, Ҳуш. 1:10, Ҳуш. 2:23
+ 62:5 Ирм. 32:41, Саф. 3:17
+ 62:8 Так. Шар. 28:33, Ирм. 5:17
+ 62:10 Иш. 11:10, Иш. 49:22
+ 62:11 Иш. 40:10, Ваҳй 22:12
+ 63:1 Ҳас. 36:33, 1 Вақ. 1:44, Иш. 34:6
+ 63:3 Юил 3:13, Ваҳй 19:15
+ 63:4 Иш. 34:8, Иш. 61:2
+ 63:5 Иш. 59:16
+ 63:6 Иш. 51:22
+ 63:9 Дов. 10:16, Хур. 14:9, Хур. 23:20
+ 63:10 Заб. 77:40, Аъм. 7:51, Эфс. 4:30
+ 63:11 Хур. 12:50-51, Заб. 76:21, Ҳуш. 12:13
+ 63:12 Хур. 14:21

+ 63:15 Ҳас. 11:5, Так. Шар. 26:15, Заб. 13:2, Заб. 32:14

+ 63:16 Так. Шар. 32:6, Иш. 64:8, Юҳ. 8:41
+ 63:19 Ирм. 14:8
+ 64:1 2 Подш. 22:10, Заб. 17:10, Заб. 143:5
+ 64:4 1 Қӯр. 2:9
+ 64:5 Аъм. 10:35
+ 64:6 Заб. 1:4, Заб. 89:6
+ 64:7 Иш. 43:22, Ҳуш. 7:7

+ 64:8 Так. Шар. 32:6, Иш. 63:16, Юҳ. 8:41, Айюб 10:9, Айюб 33:6, Иш. 45:9, Ирм. 18:6, Рум. 9:20-24

+ 64:11 4 Подш. 25:9, Ҳаҷ. 1:9, Ҳаҷ. 2:3
+ 65:2 Рум. 10:20
+ 65:3 Иш. 1:29, Иш. 66:17
+ 65:4 Иб. 11:7
+ 65:6 Заб. 149:9, Хур. 20:5
+ 65:8 Ҳас. 18:26, Марқ. 13:20

+ 65:10 Иш. 33:9, Иш. 35:2, Еҳ. 7:24, Саф. 2:6

+ 65:12 Мас. 1:24, Иш. 66:4, Ирм. 7:13
+ 65:13 Иш. 55:1, Луқ. 6:25
+ 65:14 Луқ. 6:25

+ 65:15 Ирм. 29:22, Иш. 62:2, Ваҳй 2:17, Ваҳй 3:12

+ 65:16 Ирм. 4:2

+ 65:17 Иш. 66:22, 2 Пет. 3:13, Ваҳй 21:1, 1 Қӯр. 2:9

+ 65:19 Иш. 35:10, Иш. 60:20, Ваҳй 21:4
+ 65:21 Ирм. 31:5, Ҳиз. 28:26
+ 65:22 Заб. 21:13

+ 65:23 Так. Шар. 28:41, Заб. 113:22, Иш. 61:9

+ 65:24 Дон. 9:21

+ 65:25 Иш. 11:6, Ҳас. 3:14, Иш. 11:9

+ 66:1 Ҳиз. 43:7, Мат. 5:35, 3 Подш. 8:27, 2 Вак. 2:6, Аъм. 7:49-50

+ 66:2 Эзр. 9:4

+ 66:3 Иш. 1:11

+ 66:4 Айюб 3:25, Мас. 10:24, Мас. 1:24, Иш. 65:12, Ирм. 7:13

+ 66:7 Иш. 13:8, Ваҳй 12:5
+ 66:12 Иш. 60:16
+ 66:13 Иш. 40:1, Иш. 51:12

+ 66:15 2 Пет. 3:7, 2 Тас. 1:8, Заб. 67:18, Ҳаб. 3:8

+ 66:16 Так. Шар. 32:41, Ирм. 25:33

+ 66:17 Иш. 1:29, Иш. 65:3, Иб. 11:7, Иб. 11:29

+ 66:18 Иш. 2:2, Зак. 14:16

+ 66:20 Иш. 14:2, Иш. 49:22, Иш. 60:4, Иш. 2:2-3, Иш. 56:7, Иш. 60:3, Мал. 1:11

+ 66:21 Хур. 19:6, Иш. 61:6
+ 66:22 Иш. 65:17
+ 66:24 Иш. 1:31, Мат. 18:9, Марқ. 9:47

Ирмиё

КИТОБИ

ИРМИЁИ НАБӢ

- 1
- 2
- 3
- 4
- 5
- 6
- 7
- 8
- 9
- 10
- 11
- 12
- 13
- 14
- 15
- 16
- 17
- 18
- 19
- 20
- 21
- 22
- 23
- 24
- 25
- 26
- 27
- 28
- 29
- 30
- 31
- 32
- 33
- 34
- 35
- 36
- 37
- 38
- 39
- 40
- 41
- 42
- 43
- 44
- 45
- 46
- 47
- 48
- 49
- 50
- 51
- 52

БОБИ ЯКУМ

Сарсухан.

1^1Суханони Ирмиё ибни Ҳилқиё, аз коҳиноне ки дар Анотӯт, дар замини Биньёмин буданд,+

2Ки дар айёми Йӯшиё ибни Амӯн подшоҳи Яҳудо, дар соли сездаҳуми подшоҳии вай, каломи Худованд бар ӯ нозил шуд,+

3Ва дар айёми Еҳӯёқим ибни Йӯшиё подшоҳи Яҳудо, то охири соли ёздаҳуми Сидқиё ибни Йӯшиё подшоҳи Яҳудо, то вақте ки Ерусалим дар моҳи панҷум ба асирӣ бурда шуд+.

Даъват шудани Ирмиё.

4Ва каломи Худованд бар ман нозил шуда, гуфт:+

5«Пеш аз он ки туро дар батн ба вуҷуд оварам, Ман Туро шинохтам,
ва пеш аз он ки ту аз шикам берун оӣ, туро тақдис намудам,
туро барои халқҳо набӣ таъин кардам».

6Ва ман гуфтам: «Ё Худоё Худовандо!

Ман, охир, наметавонам сухан ронам,
зеро ки амраде ҳастам»+.

7Вале Худованд ба ман гуфт:

«Нагӯ: „Ман амраде ҳастам“,
балки сӯи ҳар касе ки туро бифиристам, хоҳӣ рафт,
ва ҳар чиро, ки ба ту амр фармоям, хоҳӣ гуфт.

8Аз онҳо натарс, зеро Ман бо ту ҳастам,
то ки туро халосӣ диҳам», — гуфт Худованд+.

9Ва Худованд дасти Худро дароз карда, ба даҳанам расонд, ва Худованд ба ман гуфт:

«Инак, суханони Худро дар даҳони ту гузоштам+.

10Бидон, ки туро имрӯз бар халқҳо ва бар мамлакатҳо баргумоштам,
то ки решакан кунӣ ва вайрон намоӣ,
талаф кунӣ ва хароб намоӣ,
обод кунӣ ва ниҳол шинонӣ»+.

Рӯъёи шохаи дарахти бодом ва дег.

11Ва каломи Худованд бар ман нозил шуда, гуфт: «Эй Ирмиё, чӣ чизе ту мебинӣ?» Ва ман гуфтам: «Шохаи дарахти бодомро мебинам»+.

12Ва Худованд ба ман гуфт: «Хуб дидаӣ; зеро ки Ман бар каломи Худ ба хубӣ диққат мекунам, то ки онро ба амал оварам».

13Ва каломи Худованд бори дигар бар ман нозил шуда, гуфт: «Чӣ чизе ту мебинӣ?» Ва ман гуфтам: «Деги ҷӯшоне мебинам, ки рӯи он аз ҷониби шимол аст»+.

14Ва Худованд ба ман гуфт: «Мусибате аз шимол бар ҳамаи сокинони ин замин хоҳад омад+.

15Зеро инак, Ман ҳамаи қабилаҳои мамлакатҳои шимолро даъват хоҳам намуд, — гуфт Худованд, — ва онҳо омада, ҳар яке тахти худро дар даҳани дарвозаи Ерусалим, ва назди ҳамаи деворҳои он гирдогирд, ва назди ҳамаи шаҳрҳои Яҳудо барқарор хоҳанд кард+.

16Ва бар онҳо барои тамоми шарораташон доварӣ хоҳам кард, барои он ки онҳо Маро тарк намуда, ба худоёни дигар бухур сӯзонданд, ва ба маснӯи дастҳои худ саҷда карданд.

17Пас, ту камари худро бибанд, ва бархоста, ҳар он чиро Ман ба ту амр фармоям, ба онҳо бигӯй; аз онҳо натарс, мабодо туро пеши онҳо ба изтироб оварам+.

18Ва инак, Ман туро имрӯз шаҳри истеҳкомдоре ва сутуни оҳанине ва ҳисори мисине бар тамоми ин замин, ба муқобили подшоҳони Яҳудо, ба муқобили мирони он, ба муқобили коҳинони он ва ба муқобили қавми ин замин гардондам+.

19Ва онҳо бо ту ҷанг хоҳанд кард, вале бар ту ғолиб нахоҳанд омад, зеро ки Ман бо ту ҳастам, — гуфт Худованд, — то ки туро халосӣ диҳам».

БОБИ ДУЮМ

Ирмиё ба Яҳудо фиристода шуд.

2^1Ва каломи Худованд бар ман нозил шуда, гуфт:

2«Бирав ва ба гӯши Ерусалим хитоб намуда, бигӯй:

Худованд чунин мегӯяд:

меҳри айёми ҷавонӣ ва муҳаббати давраи арӯсии туро,
вақте ки аз қафои Ман дар биёбон,
дар замини нокишта мерафтӣ,
барои ту дар хотир дорам+.
3Исроил барои Худованд қудс аст,
ва навбари меваҳои Ӯ;
онҳое ки онро бихӯранд, маҳкум хоҳанд шуд,
ва мусибате бар онҳо хоҳад омад», — мегӯяд Худованд+.

4Каломи Худовандро бишнавед, эй хонадони Яъқуб
ва ҳамаи қабилаҳои хонадони Исроил!

5Худованд чунин мегӯяд:

«Падарони шумо дар Ман чӣ ноинсофӣ ёфтанд,
ки аз Ман дур шуданд, ва аз қафои ҳеҷу пуч рафта,
худашон ба батолат мубаддал гардиданд+?
6Ва нагуфтанд: „Куҷост Худованде
ки моро аз замини Миср берун овард,
ва моро дар биёбон,
дар замини вайрона ва пур аз ҳафраҳо,
дар замини харобазор ва зулмот бурд,
дар замине ки касе аз он гузар накардааст,
ва касе дар он сокин набуд?“+
7Ва Ман шуморо ба боғистон овардам,
то ки меваҷот ва неъмати онро бихӯред;
вале шумо омада, замини Маро палид кардед,
ва мероси Маро зишт гардондед+.
8Коҳинон нагуфтанд: „Худованд куҷост?“
Ва шариатдонон Маро нашинохтанд,
ва чӯпонон ба Ман осӣ шуданд;
ва анбиё ба исми Баал нубувват карданд,
ва аз қафои чизҳое рафтанд, ки фоида намебахшад+.

9Бинобар ин боз бар шумо доварӣ хоҳам кард, — мегӯяд Худованд, —
ва бар писарони писарони шумо доварӣ хоҳам кард+.

10Пас, бар ҷазираҳои Киттим гузар кунед ва бубинед,
ва ба Қедор бифиристед ва дурустакак назар андозед,
ва бубинед, ки оё чизе монанди ин воқеъ шудааст+?

11Оё халқе худоёни худро иваз кардаанд,
агарчи онҳо худо нестанд?
Вале қавми Ман ҷалоли худро
ба он чи фоида намебахшад, иваз кардаанд+.
12Ба ин тааҷҷуб намоед, эй афлок,
ва ба ҳаяҷон омада, бағоят дар даҳшат афтед! — мегӯяд Худованд.

13Зеро ки қавми Ман ду кори бад карданд: Маро, ки
чашмаи оби ҳаёт ҳастам, тарк карда, барои худ сардобаҳо
канданд, сардобаҳои кафидае ки наметавонад обро нигоҳ дорад+.

14Оё Исроил ғулом аст? Ё хоназод аст?
Пас чаро вай ба ғанимат гирифта шудааст?
15Шерони ҷавон бар вай наъра зада,
овози худро баланд карданд,
ва замини онро ба биёбон табдил доданд;
шаҳрҳои он сӯхта, ғайримаскун шудааст+.
16Писарони Нӯф ва Таҳфанҳес низ
фарқи саратро зада шикастанд.
17Оё ин осеб ба ту аз он сабаб нарасид,
ки ту Худованд Худои худро,
вақте ки туро бо роҳи рост мебурд, тарк кардӣ?

18Ва акнун туро бо роҳи Миср чӣ кор аст, —
то ки аз оби Шиҳӯр бинӯшӣ?
Ва туро бо роҳи Ашшур чӣ кор аст, —
то ки аз оби наҳр бинӯшӣ+?
19Шарорати ту туро ҷазо медиҳад,
ва муртадии ту туро мазаммат менамояд;
пас, бидон ва бубин, ки чӣ гуна бад
ва талх аст он ки ту Худованд Худои худро тарк кардаӣ,
ва тарси Ман дар ту нест, — мегӯяд Худованд Худои лашкарҳо.

20Аз қадимулайём юғи худро шикастӣ
ва бандҳои худро баркандӣ,
ва гуфтӣ: „Бандагӣ нахоҳам кард“,
зеро ки ту бар ҳар теппаи баланд
ва зери ҳар дарахти сабз хобида, зино кардӣ+.
21Аммо Ман туро ҳамчун рази асил,
ҳамчун тухме ки комилан некӯст, кошта будам;
пас, чӣ тавр ту барои Ман ба токи ёбоие мубаддал шудаӣ+?

22Пас, ҳарчанд худро бо ишқор бишӯӣ
ва собуни зиёде барои худ ба кор барӣ,
доғҳои гуноҳи ту пеши назари Ман намоён аст, — мегӯяд Худованд Худо+.

23Чӣ гуна метавонӣ бигӯӣ: „Худро палид накардаам,
аз қафои Баал нарафтаам“?

Ба рафторе ки ту дар водӣ кардӣ,
назар андоз ва он чиро, ки ба амал овардӣ, дарк намо,
эй модашутури сабукпое ки роҳҳои худро каҷ мекунад!

24Ту мисли гӯрхари модаи ба биёбон одаткардае ҳастӣ,
ки он дар айни пурзӯр шудани шаҳвати дилаш кандаканда нафас мекашад,
ва кист, ки онро аз шавқи он боздошта тавонад?

Ҳамаи толибони он хаста нахоҳанд шуд:

онро дар моҳи он хоҳанд ёфт+.

25Пои худро аз бараҳнагӣ ва гулӯи худро аз ташнагӣ нигоҳ дор.

Вале ту гуфтӣ: „Не, умеде нест!

Зеро ки бегонаҳоро дӯст медорам ва аз қафои онҳо хоҳам рафт“+.

26Чунон ки дузд ҳангоми ба даст афтоданаш шармсор мешавад,
ончунон хонадони Исроил:
худашон, подшоҳашон, миронашон
ва коҳинонашон ва анбиёяшон шармсор шуданд+.
27Ба чӯб мегӯянд: „Ту падари ман ҳастӣ“,
ва ба санг: „Ту маро зоидаӣ“;
зеро ки пуштро ба Ман гардонданд, ва на рӯйро;
вале дар вақти мусибати худ мегӯянд:

„Бархез ва моро наҷот деҳ!“+

28Пас, худоёни ту, ки барои худ сохтаӣ, куҷоянд?

Бигзор онҳо бархезанд,
агар туро дар вақти мусибатат наҷот дода тавонанд;
зеро ки худоёни ту, эй Яҳудо,
баробари шумораи шаҳрҳои ту ҳастанд+.

29Чаро бо Ман талош мекунед?

Ҳамаатон ба Ман осӣ шудаед, — мегӯяд Худованд.

30Бар абас писарони шуморо зарба задаам:

онҳо сабақе нагирифтанд;
шамшери шумо, мисли шери дарранда,
анбиёи шуморо хӯрдааст+.

31Эй шумо, ки насли ин даврон ҳастед! Ба каломи Худованд диққат диҳед:

оё Ман барои Исроил биёбон будам?

Ё кишвари торикии зулмот?

Пас, чаро қавми Ман гуфтанд:

„Мо аз ту дур шудаем, дигар назди ту нахоҳем омад“?

32Оё бокира зевари худро,
ва арӯс тасмаи ороиши худро фаромӯш мекунад?

Вале қавми Ман рӯзҳои бешуморе Маро фаромӯш карданд+.

33Чӣ гуна моҳирона роҳи худро пайдо мекунӣ,
то ки ба ишқбозӣ ноил гардӣ!

Бинобар ин ба зиштҳо низ роҳҳои худро таълим додаӣ+.

34Дар домани либосат низ хуни ҷонҳои мискинони бегуноҳ ёфт шуд:

агарчи онҳоро дар вақти дуздӣ наёфтаӣ,
бо вуҷуди ҳамаи инҳо,+
35Ту мегӯӣ: „Азбаски бегуноҳ ҳастам,
ғазаби Ӯ аз ман баргардонида хоҳад шуд“. Инак,

Ман туро доварӣ хоҳам намуд барои он ки ту мегӯӣ:

„Ман гуноҳ накардаам“.

36Чаро ин қадар ба залолат афтода, роҳи худро тағьир медиҳӣ?

Чунон ки аз Ашшур хиҷил шудаӣ,
ончунон аз Миср низ хиҷил хоҳӣ шуд;+

37Аз вай низ, дастҳоятро бар сарат гузошта, берун хоҳӣ рафт,
зеро Худованд аз онҳое ки пушту паноҳат медонӣ, нафрат дорад,
ва ту бо онҳо муваффақият нахоҳӣ ёфт.

БОБИ СЕЮМ

Ирмиё ба тавба даъват менамояд.

3^1Гуфт: Агар марде зани худро талоқ диҳад,
ва вай аз ӯ ҷудо шуда, ба шавҳари дигаре расад,
оё ӯ аз нав сӯи ин зан бармегардад?

Оё он замин тамоман палид намешавад?

Вале ту бо ёрони зиёде зино кардаӣ,
ва бо ин ҳама сӯи Ман мехоҳӣ баргардӣ — гуфт Худованд. —+

2Чашмони худро ба теппаҳо баланд кун ва бубин,
ки дар куҷо бо ту хуфту хоб накардаанд?

Ба сари роҳҳо дар ихтиёри онҳо, мисли араб дар биёбон, нишастӣ,
ва заминро бо зинои худ ва бо шарорати худ палид кардӣ+.

3Ва боришҳо боздошта шуд, борони баҳорӣ ҳам наборид;
вале туро пешонии зани фоҳишае буд, — ту шарму ҳаёро аз худ дур кардӣ+.

4Оё навакак Маро нахондӣ:

„Эй Падари ман, Ту ёри ҷавонии ман ҳастӣ!

5Оё ғазаби Ӯ ба сурати абадӣ хоҳад буд?

Оё Ӯ онро то абад нигоҳ хоҳад дошт?“

Чунин сухан рондӣ, — ва аъмоли бади худро,
ҳар қадар аз дастат ояд, давом медиҳӣ»+.

Ирмиё бори дуюм назди яҳудиёни ҷудогардида фиристода шуд.

6Ва Худованд дар айёми подшоҳ Йӯшиё ба ман гуфт: «Оё ту дидӣ, ки Исроили муртад чиҳо кард? Вай ба ҳар кӯҳи баланд ва зери ҳар дарахти сабз рафта, дар он ҷо зино мекард+.

7Ва Ман гуфтам: „Баъд аз он ки ҳамаи ин корҳоро кард, сӯи Ман хоҳад баргашт“. Вале вай барнагашт; ва хоҳари хоини вай, Яҳудо, инро дид.

8Ва Ман дидам, ки баъд аз он ки барои тамоми зинокории Исроили муртад Ман варо бадар рондам ва талоқнома ба вай додам, хоҳари хоини вай, Яҳудо, натарсид, балки худаш низ рафта, ба зино дода шуд+.

9Ва воқеъ шуд, ки вай дар зинои худ сабукрафторӣ карда, заминро палид намуд, ва бо санг ва чӯб зино кард+.

10Ва бо вуҷуди ҳамаи ин, хоҳари хоини вай, Яҳудо, бо тамоми дили худ сӯи Ман руҷӯъ накард, балки фақат бо риёкорӣ», — мегӯяд Худованд+.

11Ва Худованд ба ман гуфт: «Ҷони Исроили муртад аз Яҳудои хоин одилтар баромад+.

12Бирав ва ин суханонро ба ҷониби шимол эълон намо, ва бигӯй:

Баргард, эй Исроили муртад! — мегӯяд Худованд, —

Рӯи Худро ба шумо турш нахоҳам кард,
зеро ки Ман раҳим ҳастам, — мегӯяд Худованд, —
хашми Худро ба сурати абадӣ нигоҳ нахоҳам дошт+.

13Фақат ба гуноҳи худ иқрор шав,
ки ту ба Худованд Худои худ осӣ шудаӣ,
ва бо бегонагон зери ҳар дарахти сабз басо ишқбозӣ кардаӣ,
ва ба овози Ман шумо гӯш надодаед, — мегӯяд Худованд+.

14Баргардед, эй писарони муртад, — мегӯяд Худованд, —
зеро ки Ман ҳукмфармои шумо ҳастам,
ва шуморо як нафар аз шаҳре ва ду нафар аз қабилае хоҳам гирифт,
ва шуморо ба Сион хоҳам овард,

15Ва ба шумо чӯпононро ба дилхоҳи Худ хоҳам дод, ки онҳо шуморо бо дониш ва ҳикмат хоҳанд чаронид+.

16Ва воқеъ хоҳад шуд, ки чун шумо бар замин афзун ва борвар гардед, дар он айём, — мегӯяд Худованд, — дигар дар бораи сандуқи аҳди Худованд сухан нахоҳанд ронд, ва он ба хотир нахоҳад омад, ва онро зикр нахоҳанд кард, ва мавҷуд набудани онро ҳис нахоҳанд кард, ва он бори дигар сохта нахоҳад шуд+.

17Дар он замон Ерусалимро тахти Худованд хоҳанд номид, ва ҳамаи халқҳо ба хотири исми Худованд дар он ҷо, дар Ерусалим ҷамъ хоҳанд шуд, ва дигар саркашии дилҳои шарири худро пайравӣ нахоҳанд кард.

18Дар он айём хонадони Яҳудо бо хонадони Исроил роҳ хоҳанд рафт, ва якҷоя аз замини шимол ба замине ки ба падарони шумо мерос додаам, хоҳанд омад»+.

19Ва Ман гуфтам:

«Чӣ гуна туро дар миёни писарон ҷойгир кунам,
ва замини матлуберо, ки мероси дилписанди халқҳои зиёд аст, ба ту бидиҳам?

Ва гуфтам: ту Маро Падари худ хоҳӣ хонд,
ва аз Ман рӯй нахоҳӣ гардонд;

20Аммо дар ҳақиқат, чунон ки зан ба ёри худ хиёнат мекунад,
ончунон шумо низ, эй хонадони Исроил,
ба Ман хиёнат кардед — мегӯяд Худованд»+.
21Овозе бар теппаҳо шунида мешавад,
овози гирья ва тазаррӯи банӣ-Исроил,
ки роҳи худро каҷ сохта,
Худованд Худои худро фаромӯш кардаанд+.
22«Баргардед, эй писарони муртад,
ва Ман муртадиҳои шуморо шифо хоҳам дод!».
Инак, мо назди Ту меоем,
зеро ки Ту Худованд Худои мо ҳастӣ!+
23Дар ҳақиқат, умеди мо аз теппаҳо
ва анбӯҳи кӯҳҳо бар абас будааст;
дар ҳақиқат, наҷоти Исроил
дар Худованд Худои мост.

24Аз айёми ҷавонии мо ин қабоҳат меҳнати падарони моро: гӯсфандони онҳо ва говони онҳоро, писарони онҳо ва духтарони онҳоро хӯрдааст.

25Пас, дар қабоҳати худ бихобем, ва расвоии мо моро хоҳад пӯшонид, зеро ки мо пеши Худованд Худои худ гуноҳ кардаем, — мо ва падарони мо, аз ҷавонии мо ва то ҳамин рӯз; ва ба овози Худованд Худои мо гӯш надодаем+.

БОБИ ЧОРУМ

Давоми он.

4^1«Агар ту, эй Исроил, — мегӯяд Худованд — баргардӣ,
агар сӯи Ман баргардӣ,
ва агар қабоҳатҳои худро аз пеши Ман дур кунӣ,
оворагард нахоҳӣ шуд+.
2Ва агар дар ростӣ, инсоф ва адолат
„ба ҳаёти Худованд!“ гӯён қасам ёд кунӣ,
он гоҳ халқҳо дар вай баракат хоҳанд хост
ва бо вай фахр хоҳанд кард»+.

3Зеро ки Худованд ба мардони Яҳудо ва Ерусалим чунин мегӯяд:

«Киштзори худро шудгор кунед,
ва дар миёни хорҳо накоред+.
4Худро барои Худованд махтун намоед
ва ғилофаки дилҳои худро дур кунед,
эй мардони Яҳудо ва сокинони Ерусалим,
мабодо ғазаби Ман, ба сабаби бадии аъмоли шумо,
мисли оташ берун омада, аланга занад,
ва касе набошад, ки онро хомӯш кунад+.

5Дар Яҳудо эълон намоед, ва дар Ерусалим бишнавонед ва бигӯед,
ва бар замин шох навозед,
ва бо овози баланд хитоб намуда, бигӯед:

„Ҷамъ шавед, то ки ба шаҳрҳои истеҳкомдор паноҳ барем“+.

6Байрақе ба ҷониби Сион барафрозед,
сӯи истеҳкомҳо биравед, таваққуф накунед, зеро ки

Ман мусибате ва таҳлукаи бузурге аз шимол меоварам+.

7Шере аз бешаи худ боло баромадааст,
ва талафкунандаи халқҳо ҳаракат карда,
аз макони худ берун омадааст,
то ки замини туро ба биёбон табдил диҳад,
ва шаҳрҳои ту хароб шуда, ғайримаскун гардад»+.

8Бинобар ин палос пӯшида, мотам гиред ва навҳа кунед,
зеро ки оташи ғазаби Худованд аз мо барнагаштааст+.

9«Ва дар он рӯз воқеъ хоҳад шуд, — мегӯяд Худованд, — ки дили подшоҳ ва дили мирон афсурда хоҳад шуд; ва коҳинон маъюс хоҳанд гардид, ва анбиё дар ҳайрат хоҳанд афтод».

10Ва гуфтам: «Ё Худоё Худовандо! Дар асл Ту ин қавм ва Ерусалимро фирефта карда, гуфтаӣ: „Шуморо осоиштагӣ хоҳад буд“, ва ҳол он ки шамшер ба ҷон расидааст»+.

11Дар он замон ба ин қавм ва ба Ерусалим гуфта хоҳад шуд: «Боди самум аз теппаҳои биёбон бар роҳи духтари қавми Ман мевазад, на барои бод додани хирман ва на барои тоза кардани он.

12Боди шадиде аз он ҷо барои Ман хоҳад омад; акнун Ман низ бар онҳо довариҳо эълон хоҳам кард»+.

13Инак, вай мисли абрҳо боло мебарояд,
ва аробаҳояш мисли тундбод аст,
ва аспонаш аз уқобон чобуктаранд;
вой бар мо, зеро ки гирифтори тороҷ хоҳем шуд!+

14Дили худро аз шарорат шустушӯй намо, эй Ерусалим, то ки наҷот ёбӣ;
то ба кай фикру хаёлҳои бади ту андаруни ту сокин бошад+?

15Зеро овозе аз ҷониби Дон,
ва хабари мусибат аз кӯҳи Эфроим меояд:
16«Ба халқҳо хотиррасон намоед,
ба Ерусалим хабар диҳед,
ки аз кишвари дурдаст муҳосиракунандагон меоянд,
ва шаҳрҳои Яҳудоро бо овози худ пур мекунанд.

17Онҳо мисли посбонони киштзор варо иҳота менамоянд,
зеро ки вай Маро ба хашм овардааст, — мегӯяд Худованд+.

18Роҳи ту ва аъмоли ту ин чизҳоро бар ту овардааст;
ин бадии туст, ки сабаби талхкомии ту гардида,
то ба дили ту расидааст»+.

19Амъои ман, амъои ман! Маро ларза гирифатаст!

Пардаҳои дили ман!

Дили ман андаруни ман ба ҳаяҷон омадааст, наметавонам хомӯш монам;
зеро ки ту, эй ҷони ман,
овози шох ва нидоҳои ҷангро шунидаӣ+.
20Таҳлука бар таҳлука рӯй дода,
тамоми замин валангор шудааст;
хаймаҳои ман ногаҳон гирифтори тороҷ гардида,
чодарҳои ман дар як он барбод рафтааст+.
21То ба кай ман байрақро бубинам
ва овози шохро бишнавам?

22«Зеро ки қавми Ман беақланд, Маро намешиносанд;
онҳо писарони ҷоҳиланд ва фаҳме надоранд;
ба бадӣ кардан ақлашон мерасад,
вале кардани кори нек аз дасташон намеояд»+.

23Ба замин нигоҳ кардам, ва инак, дар ҳолати ҳарҷумарҷ аст;
ва сӯи осмон нигаристам, ва ҳеҷ нур надошт;+

24Ба кӯҳҳо нигоҳ кардам, ва инак, онҳо меларзанд,
ва ҳамаи теппаҳо ба ҷунбиш омадаанд+.

25Нигоҳ кардам, ва инак, касе нест,
ва ҳамаи мурғони осмон парида рафтаанд+.

26Нигоҳ кардам, ва инак, боғистон ба биёбон мубаддал шудааст,
ва ҳамаи шаҳрҳои он аз ҳузури Худованд,
аз оташи ғазаби Ӯ хароб шудааст+.

27Зеро ки Худованд чунин мегӯяд:

«Тамоми замин валангор хоҳад шуд,
вале онро комилан несту нобуд нахоҳам кард+.
28Замин дар ин хусус мотам хоҳад гирифт,
ва осмон аз боло тира хоҳад шуд,
зеро ки Ман инро гуфтам ва азм намудам,
ва пушаймон нахоҳам шуд, ва аз ин азм нахоҳам гашт»+.

29Аз ғулғулаи саворон ва тирандозон тамоми аҳли шаҳрҳо мегурезанд:

ба ҷангалҳои анбӯҳ дохил мешаванд ва бар кӯҳпораҳо мебароянд;
ҳамаи шаҳрҳо тарк карда мешаванд,
ва касе дар онҳо боқӣ намемонад.
30Ва ту, эй тороҷшуда, чӣ хоҳӣ кард?
Агарчи либоси қирмизӣ мепӯшӣ,
агарчи худро бо зеварҳои тилло оро медиҳӣ,
агарчи ба чашмони худ сурма мекашӣ,
лекин бар абас худро зинат медиҳӣ:
хушдоронат аз ту нафрат пайдо кардаанд,
ва қасди ҷони ту доранд+.
31Зеро овозе ба гӯшам мерасад,
мисли фарьёди зане ки дарди зоиш дорад
ва ҳамчун зани навзой азоб мекашад,
яъне овози духтари Сион, ки базӯр нафас гирифта
ва дастҳои худро дароз карда, фиғон мекашад:

«Эй вой бар ман, ки ҷонам аз дасти қотилон бемаҷол шудааст!»+

БОБИ ПАНҶУМ

Ирмиё гуноҳҳои қавмро фош намуда,

доварии Худоро пешгӯӣ мекунад.

5^1«Дар кӯчаҳои Ерусалим гардиш кунед,
ва бубинед, ва бифаҳмед, ва дар майдонҳояш биҷӯед,
ки оё касеро, ки аз рӯи инсоф амал кунад
ва толиби ростӣ бошад,
метавонед ёфт, то ки Ман онро биомурзам+?
2Ва агарчи онҳо „ба ҳаёти Худованд!“ мегӯянд,
лекин қасамашон бардурӯғ аст»+.

3Худовандо! Чашмони Ту, охир, сӯи ростӣ нигаронида шудааст.

Онҳоро зарба задӣ, вале дардро ҳис накарданд;
онҳоро талаф намудӣ, панд гирифтан нахостанд;
рӯйҳои худро аз сахра сахттар гардондаанд, намехоҳанд руҷӯъ намоянд+.

4Ва ман гуфтам: «Инҳо, охир, мардуми бенавоянд, гирифтори ҷаҳолатанд,
чунки роҳи Худовандро, аҳкоми Худои худро намедонанд»+.

5Пас, ман назди акобир рафта, бо онҳо гуфтугӯ мекунам,
зеро ки онҳо роҳи Худовандро, аҳкоми Худои худро медонанд,
аммо онҳо саросар юғро шикаста, бандҳоро баркандаанд+.

6Бинобар ин шере аз ҷангал онҳоро талаф хоҳад намуд,
гурги биёбон онҳоро тороҷ хоҳад кард,
паланг назди шаҳрҳои онҳо камин хоҳад гирифт:
ҳар кӣ аз онҳо берун равад, дарида хоҳад шуд;
зеро ки гуноҳҳои онҳо афзун шуда,
муртадиҳои онҳо пурзӯр гардидааст+.

7«Чӣ гуна Ман туро барои ин аъмоли бад биомурзам?

Писарони ту Маро тарк карданд
ва ба чизҳое ки худо нестанд, қасам мехӯранд;
ва онҳоро сер кардам,
вале онҳо ба зинокорӣ дода шуданд,
ва гурӯҳ-гурӯҳ ба хонаҳои фоҳишагон даромаданд+.

8Онҳо мисли аспони охурӣ аз шаҳват маст шуданд:

ҳар яке аз онҳо барои зани ёри худ шеҳа мезанад+.

9Оё барои чунин аъмол ҷазо нахоҳам дод? — мегӯяд Худованд. —

Ва оё ҷони Ман аз чунин халқ интиқом нахоҳад гирифт+?

10Бар деворҳои токзори он баромада, онҳоро хароб намоед,
вале комилан несту нобуд накунед;
шохаҳояшро барканед, чунки онҳо аз они Худованд нестанд;+

11Зеро ки хонадони Исроил ва хонадони Яҳудо
дар ҳаққи Ман бисьёр хиёнат карданд, —
мегӯяд Худованд.
12Онҳо Худовандро инкор карда, гуфтанд:
„Ӯ нест, ва мусибате бар мо нахоҳад омад,
ва мо шамшер ва қаҳтиро нахоҳем дид;+
13Ва анбиё барбод хоҳанд рафт,
ва калом дар онҳо нест;
бигзор ин бар худашон воқеъ шавад!“»+

14Бинобар ин Худованд Худои лашкарҳо чунин мегӯяд:

«Барои он ки шумо чунин сухан гуфтед,
инак Ман суханони Худро дар даҳони ту ба оташ,
ва ин қавмро ба ҳезум табдил хоҳам дод,
ва онҳоро вай хоҳад хӯрд+.

15Инак, Ман бар шумо, эй хонадони Исроил, халқеро
аз дурдаст хоҳам овард, — мегӯяд Худованд, —
ки халқи зӯроваранд, халқи қадиманд,
халқе ки забонашонро намедонӣ,
ва гуфторашонро нахоҳӣ фаҳмид+.
16Тиркаши онҳо мисли қабри кушода мебошад;
ҳамаашон ҷанговарони ҷасуранд+.

17Ва онҳо ҳосилоти ту ва нони туро хоҳанд хӯрд,
писарон ва духтарони туро хоҳанд хӯрд,
бузу гӯсфандон ва говони туро хоҳанд хӯрд,
ангури ту ва анҷири туро хоҳанд хӯрд;
шаҳрҳои истеҳкомдори туро, ки ба онҳо таваккал менамоӣ,
бо шамшер валангор хоҳанд кард»+.

18«Вале дар ҳамон рӯзҳо низ, — мегӯяд Худованд, — шуморо комилан несту нобуд нахоҳам кард.

19Ва агар шумо бигӯед: „Аз барои чӣ Худованд Худои мо ҳамаи ин балоҳоро бар мо овардааст?“ — ба онҳо бигӯй: „Чунон ки шумо Маро тарк намудед ва ба худоёни бегона дар замини худ хизмат кардед, ончунон ба бегонаҳо дар замине ки аз они шумо набошад, хизмат хоҳед кард“+.

20Инро дар хонадони Яъқуб эълон карда
ва дар Яҳудо хабар дода, бигӯед:
21Инро бишнавед, эй қавми нодон ва бефаҳм,
ки чашм доред, вале намебинед,
гӯш доред, вале намешунавед!+
22Оё аз Ман наметарсед? — мегӯяд Худованд.
— Оё аз ҳузури Ман ба ларза намеоед?
Ман, охир, регро ҳудуди баҳр,
қонуни ҷовидоние барояш қарор додаам,
ки аз он намегузарад;
ва мавҷҳояш талотум менамояд, вале ғолиб намешавад,
ва ҳарчанд ба ғалаён меояд, наметавонад аз он бигзарад+.

23Валекин ин қавм дили беитоат ва исьёнкор доранд;
онҳо муртад шуданду рафтанд+
24Ва дар дили худ нагуфтанд:
„Аз Худованд Худои худ битарсем,
ки Ӯ борони аввал ва охирро дар сари вақт меборонад,
ҳафтаҳои барои дарав таъиншударо барои мо нигоҳ медорад“+.

25Гуноҳҳои шумо инро ақиб андохтааст,
ва хатоҳои шумо некиро аз шумо дур кардааст.

26Зеро дар миёни қавми Ман шарирон пайдо шудаанд,
ки мисли сайёдон камин гирифта,
дом мегузоранд ва одамонро сайд мекунанд+.
27Чунон ки қафас пур аз паррандагон аст,
ончунон хонаҳои онҳо пур аз фиреб аст;
бинобар ин онҳо бузург ва сарватдор шудаанд.

28Фарбеҳ ва сергӯшт шудаанд, дар бадкорӣ аз ҳад гузаштаанд,
даъвоҳоро, алалхусус даъвои ятимонро намесанҷанд,
то ки онҳо комьёб шаванд,
ва бенавоёнро аз рӯи инсоф доварӣ намекунанд+.

29Оё барои чунин аъмол ҷазо нахоҳам дод? — мегӯяд Худованд. —

Ва оё ҷони Ман аз чунин халқ интиқом нахоҳад гирифт?»+

30Чизи даҳшатангез ва зишт
дар ин замин ба вуқӯъ меояд:

31Анбиё бардурӯғ нубувват менамоянд,
ва коҳинон бо ёрии онҳо ҳукмронӣ мекунанд,
ва қавми Ман инро дӯст медоранд.

Ва шумо дар охири ин чӣ хоҳед кард+?

БОБИ ШАШУМ

Давоми он.

6^1Эй банӣ-Биньёмин! Аз даруни Ерусалим бигрезед,
ва дар Тақӯо шох навозед,
ва бар Байт-Ҳакерем аломате бо оташ баланд кунед,
зеро ки мусибате аз ҷониби шимол
ва таҳлукаи бузурге падид меояд+.

2Ман духтари Сионро, ки ҷамил ва латиф мепиндоштам, нобуд хоҳам кард.

3Чӯпонон бо рамаҳои худ назди вай хоҳанд омад,
гирдогирди вай хаймаҳо хоҳанд барафрошт,
ҳар яке дар қитъаи худ хоҳанд чаронид.
4«Барои ҷанг ба муқобили вай омода шавед!» —
«Бархезед, то ки дар нимирӯзӣ бароем!» —

«Вой бар мо, ки рӯз ба охир расида, сояҳои шом дароз мешавад!»+

5«Бархезед, то ки шабона баромада,
қасрҳояшро несту нобуд кунем!»

6Зеро ки Худованди лашкарҳо чунин мегӯяд:

«Дарахтонро бурида, хокрезе бар зидди Ерусалим барпо кунед:

ин шаҳр бояд ба ҷазо гирифтор шавад,
чунки саросар пур аз зулм аст+.
7Чунон ки чашма обҳояшро беист ҷорӣ менамояд,
ончунон вай шарорати худро торафт меафзояд:
ситам ва тороҷ андаруни вай шунида мешавад,
ҷароҳат ва шаллоқ ҳамеша пеши назари Ман аст+.

8Ба ақл ой, эй Ерусалим,
мабодо ҷони Ман аз ту дур шавад,
мабодо туро биёбоне, замини ғайримаскуне гардонам».

9Худованди лашкарҳо чунин мегӯяд:

«Бақияи Исроилро мисли шингилҳои боқимондаи ток хоҳанд чид:

дасти худро мисли ангурчин ба шингилҳо дароз кун».

10Ба киҳо сухан гӯям
ва киҳоро таъкид намоям, то ки бишнаванд?
Инак, гӯши онҳо номахтун аст,
ва наметавонанд бишнаванд;
инак, каломи Худованд барои онҳо нангин гардидааст,
ва онро толиб нестанд+.
11Ва ман аз ғазаби Худованд пур шудаам,
ва аз нигоҳ доштани он лакот гардидаам.
«Пас, онро дар кӯча бар кӯдакон
ва бар маҷлиси ҷавонон якбора бирез;
мард бо зан низ гирифтор хоҳанд шуд,
ва мӯйсафед бо шахси солхӯрда+.

12Ва хонаҳои онҳо, бо якҷоягии киштзорҳо ва занонашон,
насиби дигарон хоҳанд шуд,
чунки Ман дасти Худро ба муқобили сокинони ин замин дароз хоҳам кард», — мегӯяд Худованд+.

13«Зеро ки ҳамаи онҳо, аз хурд то калон,
ба тамаъкорӣ дода шудаанд,
ва аз набӣ гирифта то коҳин,
саросар козибона рафтор мекунанд+.

14Ва марази духтари қавми Маро сабукфикрона шифо дода,

„Осоиштагӣ! Осоиштагӣ!“ мегӯянд,
вале осоиштагӣ нест+.
15Оё онҳо шарм медоранд,
вақте ки корҳои зишт мекунанд?
Не, шарм ҳам надоранд, аз ҳаё ҳам бехабаранд;
бинобар ин дар миёни афтодагон хоҳанд афтод,
ва дар рӯзе ки онҳоро доварӣ намоям,
пешпо хоҳанд хӯрд», — мегӯяд Худованд+.

16Худованд чунин мегӯяд:

«Дар роҳҳо биистед ва назар андозед,
ва дар бораи тариқҳои қадимӣ бипурсед,
ки роҳи нек кадом аст,
ва бо он биравед,
ва барои ҷони худ оромӣ хоҳед ёфт.

Вале онҳо гуфтанд: „Нахоҳем рафт“+.

17Ва Ман бар шумо посбононро гузоштам:

„Ба садои шох гӯш диҳед!“

Вале онҳо гуфтанд: „Гӯш нахоҳем дод“+.

18Бинобар ин, эй халқҳо, бишнавед,
ва эй ҷамоат, бидонед, ки чиҳо ба онҳо рӯй хоҳад дод.

19Бишнав, эй замин! Инак, Ман мусибате бар ин қавм меоварам,
ки самари афкори онҳост;
зеро ки онҳо ба суханони Ман гӯш надоданд,
ва шариати Маро рад карданд+.

20Лебӯное ки аз Шабо, ва наи атрогине ки аз кишвари дурдаст оварда мешавад,
ба Ман чӣ лозим аст?

Қурбониҳои сӯхтании шумо табъи дил нест,
ва забҳҳои шумо ба Ман хуш намеояд+.

21Бинобар ин Худованд чунин мегӯяд:

„Инак, Ман пеши ин қавм монеаҳо мегузорам,
ва падарону писарон якҷоя,
ҳамсоя ва ёри вай пешпо хӯрда, талаф хоҳанд шуд“»+.

22Худованд чунин мегӯяд:

«Инак, қавме аз замини шимол меоянд,
ва халқи бузурге аз ақсои замин бармехезанд+.
23Онҳо камон ва мизроқ дар дасташон доранд;
сангдил ҳастанд ва раҳм намекунанд;
овозашон мисли баҳр мехурӯшад,
ва бар аспон савор мешаванд;
чун як тан барои ҷанг ба зидди ту,
эй духтари Сион, саф бастаанд».

24Овозаи варо шунидем, ва дастҳои мо суст шуд:

азоб ва дард моро, мисли зане ки мезояд,
дар бар гирифт+.

25Ба саҳро набароед, ва дар роҳ равона нашавед,
зеро ки шамшери душман ва даҳшат
аз ҳар тараф аст+.
26Эй духтари қавми ман!
Палос бипӯш ва хокистар бар худ бипош;
мисли зане ки писари ягонааш мурда бошад,
мотам бигир ва зор-зор гирья бикун,
зеро ки тороҷгар ногаҳон бар мо меояд+.
27«Туро дар миёни қавми Худ имтиҳонкунанда
ва заршинос қарор додаам,
то ки роҳи онҳоро бидонӣ ва имтиҳон намоӣ+.
28Ҳамаашон муртадҳои гузаро ҳастанд,
ва бӯҳтон зада мегарданд;
онҳо мис ва оҳан мебошанд,
ва ҳамаашон фасодпешаанд.

29Дами заргарӣ нимсӯхта шуд; сурб дар оташ фано шуд;
заргар бар абас гудохт, чунки шарирон ҷудо нашуданд.

30Онҳоро нуқраи мардуд меноманд,
зеро ки Худованд онҳоро рад намудааст»+.

БОБИ ҲАФТУМ

Калом назди дарвозаи хонаи Худованд.

7^1Каломе ки аз ҷониби Худованд бар Ирмиё нозил шуда, гуфт:

2«Назди дарвозаи хонаи Худованд биист ва дар он ҷо ин каломро эълон намуда, бигӯй: эй ҳамаи яҳудиёне ки ба ин дарвоза дохил мешавед, то ки ба Худованд саҷда намоед, каломи Худовандро бишнавед!+

3Худованди лашкарҳо, Худои Исроил чунин мегӯяд: роҳҳои худ ва аъмоли худро ислоҳ намоед, ва Ман шуморо дар ин макон сокин хоҳам гардонид+.

4Ба суханони дурӯғи онҳое ки „ин маъбади Худованд, маъбади Худованд, маъбади Худованд“ мегӯянд, таваккал накунед,+

5Балки агар роҳҳои худ ва аъмоли худро ҳақиқатан ислоҳ намоед, агар дар миёни касе ва ёри вай инсофро дуруст ба амал оваред,+

6Ғариб, ятим ва бевазанро ба танг наоваред, ва хуни бегуноҳеро дар ин макон нарезед, ва худоёни бегонаро ба зарари худ пайравӣ накунед, —

7Он гоҳ шуморо дар ин макон, дар замине ки ба падаронатон аз азал то абад бахшидаам, сокин хоҳам гардонид+.

8Инак, шумо ба суханони дурӯғе ки манфиате намебахшад, таваккал мекунед.

9Оё равост, ки шумо ба дуздӣ, қатл ва зино машғулед, ва қасами дурӯғ мехӯред, ва барои Баал бухур месӯзонед, ва худоёни дигарро, ки намешинохтед, пайравӣ менамоед,+

10Баъд аз ин омада, ба ҳузури Ман дар ин хонае ки ба исми Ман номида шудааст, биистед ва бигӯед: „Мо наҷот ёфтем!“, то ки ҳамаи ин корҳои зиштро боз ба амал оваред?

11Оё ин хонае ки ба исми Ман номида шудааст, дар назари шумо ба дуздхона табдил ёфтааст? Инак, Ман низ инро дидаам, — мегӯяд Худованд+.

12Пас, ба макони Ман, ки дар Шилӯ буд, ва исми Худро аввал дар он ҷо сокин гардонида будам, биравед ва он чиро, ки ба сабаби шарорати қавми Ман — Исроил ба он кардаам, бубинед.

13Ва алҳол, аз барои он ки шумо тамоми ин аъмолро ба ҷо овардед, — мегӯяд Худованд, — ва Ман ҳар рӯз аз субҳидам ба шумо сухан рондам, вале гӯш накардед, ва шуморо хондам, вале ҷавоб надодед, —+

14Ба ин хонае ки ба исми Ман номида шудааст, ва шумо ба он таваккал менамоед, ва ба маконе ки ба шумо ва падарони шумо бахшидаам, ончунон ки ба Шилӯ амал кардам, амал хоҳам кард.

15Ва шуморо аз ҳузури Худ хоҳам ронд, ончунон ки ҳамаи бародарони шуморо, тамоми насли Эфроимро рондам+.

16Ва ту барои ин қавм дуо нагӯй, ва барои онҳо овози тазаррӯъ ва истиғоса баланд накун, ва назди Ман шафоат нанамо, зеро ки Ман туро иҷобат нахоҳам кард+.

17Оё ту намебинӣ, ки онҳо дар шаҳрҳои Яҳудо ва дар кӯчаҳои Ерусалим чӣ корҳо мекунанд?

18Писарон ҳезум ҷамъ меоваранд, ва падарон оташ дармедиҳанд, ва занон хамир мекунанд, то ки санбӯсаҳо барои маликаи осмон бипазанд, ва ҳадияҳои рехтанӣ барои худоёни дигар рехта, Маро хашмгин созанд.

19Оё онҳо Маро хашмгин месозанд? — мегӯяд Худованд. — Не, балки худашонро, то ки рӯйҳои худро нангин созанд.

20Бинобар ин Худованд Худо чунин мегӯяд: инак, хашми Ман ва ғазаби Ман бар ин макон, бар одам ва бар ҳайвон, ва бар дарахти саҳро ва бар меваи замин рехта мешавад, ва он хоҳад сӯхт ва хомӯш нахоҳад шуд»+.

21Худованди лашкарҳо, Худои Исроил чунин мегӯяд: «Курбониҳои сӯхтании худро бар забҳҳои худ илова намоед ва гӯшт бихӯред;+

22Зеро ки ба падарони шумо, дар рӯзе ки онҳоро аз замини Миср берун овардам, дар бораи қурбониҳои сӯхтанӣ ва забҳҳо сухан нагуфтаам ва амр нафармудаам,+

23Балки ба онҳо чунин амр фармуда, гуфтаам: „Овози Маро бишнавед, ва Ман Худои шумо хоҳам буд, ва шумо қавми Ман хоҳед буд; ва ба ҳар роҳе ки ба шумо амр фармоям, биравед, то ки барои шумо хуб бошад“+.

24Валекин онҳо нашниданд ва гӯши худро хам накарданд, балки бар тибқи машваратҳо ва саркашии дили шарири худ рафтор карданд, ва ба қафо рӯ оварданд, на ин ки ба пеш,+

25Аз ҳамон рӯзе ки падарони шумо аз замини Миср берун омаданд, то худи имрӯз; ва Ман ҳамаи бандагони Худ — анбиёро назди шумо фиристодам, — ҳар рӯз аз субҳидам равона намудам,+

26Вале онҳо Маро нашниданд ва гӯши худро хам накарданд, ва гардани худро сахт карда, аз падарони худ бадтар рафтор карданд+.

27Ту низ ҳамаи ин суханонро ба онҳо бигӯй, гарчанде ки туро нахоҳанд шунид; ва онҳоро бихон, гарчанде ки ба ту ҷавоб нахоҳанд дод.

28Ва ба онҳо бигӯй: „Инҳо халқе ҳастанд, ки овози Худованд Худои худро намешунаванд ва панд намегиранд; ростӣ барбод рафта, аз даҳонашон нест шудааст.

29Мӯйсари худро тарошида, бипарто,
ва бар теппаҳо навҳа бизан,
чунки Худованд аз насле ки Ӯро ба ғазаб овард,
нафрат намуда, онро тарк кардааст“.

30Зеро ки банӣ-Яҳудо он чиро, ки дар назари Ман бад аст, ба амал оварданд, — мегӯяд Худованд, — ва чизҳои зишти худро дар хонае ки ба исми Ман номида шудааст, гузоштанд, то ки онро палид кунанд;+

31Ва минбарҳои Тӯфетро, ки дар водии Бен-Ҳиннӯм воқеъ аст, бино карданд, то ки писарон ва духтарони худро дар оташ бисӯзонанд, ки инро Ман амр нафармудаам, ва ин ба хаёлам наомадааст+.

32Бинобар ин, — мегӯяд Худованд, — инак, айёме фаро мерасад, ки он дигар Тӯфет ва водии Бен-Ҳиннӯм гуфта нахоҳад шуд, балки водии қатл; ва ба сабаби камии ҷой дар Тӯфет дафн хоҳанд кард.

33Ва ҷасадҳои мурдаи ин қавм хӯроки мурғони осмон ва ҳайвоноти замин хоҳад шуд, ва касе набошад, ки онҳоро гурезонад+.

34Ва Ман аз шаҳрҳои Яҳудо ва аз кӯчаҳои Ерусалим садои шодмонӣ ва садои хурсандӣ, овози домод ва овози арӯсро нест хоҳам кард, зеро ки ин замин биёбон хоҳад шуд»+.

БОБИ ҲАШТУМ

Давоми он.

8^1«Дар он замон, — мегӯяд Худованд, — устухонҳои подшоҳони Яҳудо, ва устухонҳои мирони он, ва устухонҳои коҳинон, ва устухонҳои анбиё, ва устухонҳои сокинони Ерусалимро аз қабрҳои онҳо берун хоҳанд овард;

2Ва он устухонҳоро пеши офтоб ва моҳ ва тамоми лашкари осмон, ки онҳоро дӯст медоштанд, ва ибодат ва пайравӣ ва ҷустуҷӯ намуда, пеши онҳо саҷда мекарданд, паҳн хоҳанд кард; он устухонҳо ҷамъ оварда ва дафн карда нахоҳад шуд, балки мисли ахлоте бар рӯи замин хоҳад буд+.

3Ва тамоми бақияе ки аз ин қабилаи шарир боқӣ мемонад, дар ҳар маконе ки боқӣ монда бошад, ва Ман онҳоро ба он ҷо бадар ронда бошам, мамотро аз ҳаёт афзал хоҳанд донист, — мегӯяд Худованди лашкарҳо+.

4Ва ба онҳо бигӯй: Худованд чунин мегӯяд:

магар меафтанд ва намехезанд?

Магар муртад мешаванд ва руҷӯъ намекунанд?

5Пас чаро ин қавм, яъне аҳли Ерусалим,
бо муртадии доимӣ муртад шудаанд?

Онҳо ба фиреб маҳкам часпидаанд
ва намехоҳанд руҷӯъ намоянд.

6Бодиққат гӯш додам, аммо суханони онҳо аз самими қалб нест:

ҳеҷ кас аз шарорати худ пушаймон шуда,
намегӯяд: „Чӣ корест, ки ман кардаам!“ —
балки ҳар яке, мисли аспе ки ба ҷанг медавад,
дартоз ба роҳи худ руҷӯъ менамояд.

7Лайлак низ дар осмон мӯҳлатҳои худро медонад,
ва қумрӣ ва фароштурук
ва турна замони омадани худро риоя мекунанд,

Вале қавми ман аҳкоми Худовандро намедонанд+.

8Чи гуна шумо метавонед бигӯед:

„Мо хирадманд ҳастем, ва шариати Худованд бо мост“?

Дар ҳақиқат қалами козиби китобдонон онро ба чизи дурӯғе табдил медиҳад+.

9Хирадмандон шармсор ва ошуфтахотир гардида,
ба дом афтоданд;
инак, онҳо аз каломи Худованд нафрат карданд;
пас хирадмандии онҳо аз чӣ иборат аст?

10Бинобар ин занони онҳоро ба дигарон хоҳам дод,
киштзорҳои онҳоро — ба ворисони ғайр;
зеро ки ҳамаи онҳо, аз хурд то калон, ба тамаъкорӣ дода шудаанд,
аз набӣ гирифта то коҳин, саросар козибона рафтор мекунанд+.

11Ва марази духтари қавми Маро сабукфикрона шифо дода,

„Осоиштагӣ! Осоиштагӣ!“ мегӯянд,
вале осоиштагӣ нест+.

12Оё онҳо шарм медоранд, вақте ки корҳои зишт мекунанд?

Не, шарм ҳам надоранд, аз ҳаё ҳам бехабаранд;
бинобар ин дар миёни афтодагон хоҳанд афтод,
ва дар рӯзе ки онҳоро доварӣ намоям,
пешпо хоҳанд хӯрд — мегӯяд Худованд+.
13Онҳоро комилан талаф хоҳам кард,
— мегӯяд Худованд. —
На ангуре бар ток боқӣ хоҳад монд,
на анҷире бар дарахти анҷир;
ва баргҳо пажмурда хоҳад шуд, ва он чи ба онҳо додаам,
ба дасти дигарон хоҳад гузашт»+.

14Пас, мо чаро нишастаем?

Ҷамъ шавед, то ки ба шаҳрҳои истеҳкомдор равем,
ва дар он ҷо талаф шавем;
зеро ки Худованд Худои мо моро гирифтори ҳалокат кардааст,
ва моро оби заҳрдор нӯшонидааст,
чунки пеши Худованд гуноҳ кардаем+.

15Осоиштагиро умедвор шудем, вале некие ҳосил нашуд;
замони шифоро интизор шудем, ва инак, даҳшат фаро расид+.

16«Аз ҷониби Дон фах-фахи аспони вай шунида мешавад;
аз садои шеҳаи аспони зӯровараш тамоми замин
ба ларза меояд;
ва онҳо омада, замин ва ҳар чиро, ки дар он аст, —
шаҳр ва сокинонашро талаф мекунанд+.

17Зеро, инак, Ман бар шумо морони афъиро мефиристам,
ки онҳоро афсун кардан мумкин нест,
ва онҳо шуморо заҳр хоҳанд зад», — мегӯяд Худованд+.

18Кошки бар андӯҳи худ ғолиб меомадам!

Аммо дилам андаруни ман сӯзиш мекунад.

19Инак, истиғосаи духтари қавми худро аз кишвари дурдаст мешунавам:

«Магар Худованд дар Сион нест? Магар Подшоҳаш дар он нест?» —

«Чаро онҳо Маро бо бутҳои худ, бо батолатҳои бегона ба ғазаб оварданд?»+

20«Мавсими дарав гузашт, тобистон тамом шуд, вале мо наҷот наёфтаем».

21Аз шикасти духтари қавми худ шикастадил ҳастам, тирарӯй гардидаам;
даҳшат маро фаро гирифтааст+.

22Оё баласон дар Ҷилъод нест?

Оё табибе дар он ҷо нест?

Пас чаро духтари қавми ман шифо наёфтааст+?

БОБИ НӮҲУМ

Давоми он.

9^1Кошки сари ман чашмаи об мебуд, ва чашмонам — чашмаи ашк!

Рӯзу шаб барои шаҳидони духтари қавми худ мегиристам+.

2Кошки дар биёбон мусофирхонае меёфтам!

Қавми худро тарк карда, аз пешашон мерафтам,
чунки ҳамаашон зинокоранд, анбӯҳи хоинонанд+.

3«Забони худро барои дурӯғ мисли камон зеҳ мекунанд,
ва бар замин на аз барои ростӣ пурзӯр шудаанд,
зеро ки аз як шарорат ба шарорати дигар мегузаранд, вале Маро намешиносанд», — мегӯяд Худованд+.

4Ҳар яке аз ёри худ барҳазар бошед,
ва ба ҳеҷ бародар эътимод накунед,
зеро ки ҳар бародар пойпечак медиҳад,
ва ҳар ёр бӯҳтон зада мегардад+.
5Ва ҳар яке ёри худро фиреб медиҳанд,
ва сухани рост намегӯянд:
забони худро ба дурӯғгӯӣ одат кунондаанд,
то ба дараҷаи хастагӣ каҷравӣ менамоянд.
6«Маскани ту андаруни макр аст;
аз боиси макр намехоҳанд Маро бишносанд», мегӯяд Худованд.

7Бинобар ин Худованди лашкарҳо чунин мегӯяд:

«Инак, Ман онҳоро гудохта, имтиҳон хоҳам намуд,
зеро ки нисбат ба духтари қавми Худ
чӣ гуна метавонам амал кунам+?

8Забони онҳо тири қотил аст, бо макр сухан меронад;
бо даҳони худ ба ёри худ суханони сулҳомез мегӯянд,
вале дар дили худ бар вай камин мегиранд+.

9Оё барои чунин аъмол ҷазо нахоҳам дод? — мегӯяд Худованд. —

Ва оё ҷони Ман аз чунин халқ интиқом нахоҳад гирифт?»+

10Барои кӯҳҳо гирья ва нола мекунам,
ва барои чарогоҳҳои биёбон — навҳагарӣ,
зеро онҳо сӯхтааст, ба тавре ки касе аз он ҷо гузар намекунад,
ва садои рамаҳо шунида намешавад:

аз мурғони осмон гирифта то чорпоён пароканда шуда рафтаанд+.

11«Ва Ман Ерусалимро ба сангтӯдаҳо,
ба маъвои шағолон табдил хоҳам дод,
ва шаҳрҳои Яҳудоро биёбони ғайримаскуне хоҳам гардонид»+.

12Кист марди хирадманд, ки инро тавонад фаҳм кунад, ва даҳони Худованд ба ӯ сухан гуфта бошад, ва ӯ эзоҳ диҳад, ки чаро замин талаф шуда, мисли биёбоне сӯхтааст, ба тавре ки касе аз он ҷо гузар намекунад?

13Ва Худованд мегӯяд: «Чунки онҳо шариати Маро, ки дар пешашон гузошта будам, тарк карданд, ва ба овози Ман гӯш надоданд, ва бар тибқи он рафтор накарданд,

14Балки ба саркашии дили худ пайравӣ намуданд, ва ба Баалҳо низ, чунон ки падаронашон онҳоро таълим додаанд».

15Бинобар ин Худованди лашкарҳо, Худои Исроил чунин мегӯяд: «Инак, Ман онҳоро, яъне ин қавмро, явшон хоҳам хӯронид, ва онҳоро оби заҳрдор хоҳам нӯшонид+.

16Ва онҳоро дар миёни халқҳое ки онҳо ва падаронашон намешинохтанд, пароканда хоҳам кард, ва шамшерро аз қафои онҳо хоҳам фиристод, то ки онҳоро талаф намоям»+.

17Худованди лашкарҳо чунин мегӯяд:

«Диққат диҳед, ва занони навҳагарро бихонед,
то ки биёянд,
ва назди занони хирадманд бифиристед, то ки биёянд;+

18Бигзор онҳо шитоб намуда, барои мо навҳагарӣ кунанд,
то ки аз чашмони мо сиришк резад,
ва аз мижгони мо об ҷорӣ шавад+.

19Зеро ки садои навҳа аз Сион шунида мешавад:

„Чӣ сон мо тороҷ шудаем!

Мо бағоят шармсор гардидаем,
зеро ки заминро тарк кардаем,
ва масканҳои мо фурӯ ғалтидааст“».

20Пас, эй занон, каломи Худовандро бишнавед,
ва бигзор гӯши шумо каломи даҳони Ӯро бипазирад;
ва шумо ба духтарони худ навҳаро таълим диҳед,
ва ҳар зан ба дугонаи худ — овозандозиро.

21Зеро ки мамот ба тирезаҳои мо баромада,
ба кӯшкҳои мо дохил шудааст, то ки тифлонро аз кӯчаҳо
ва ҷавононро аз майдонҳо талаф намояд.

22Бигӯй: «Худованд чунин мегӯяд:

„Ва ҷасадҳои одамон мисли ахлоте
бар рӯи саҳро,
ва мисли бандҳо дар қафои даравгар афтодааст,
ва касе нест, ки онҳоро ҷамъ кунад“»+.

23Худованд чунин мегӯяд: «Бигзор хирадманд бо хиради худ наболад, ва зӯровар бо зӯри худ наболад, ва сарватдор бо сарвати худ наболад,+

24Балки каси боланда фақат бо ин биболад, ки Маро фаҳм мекунад ва мешиносад, ки Ман Худованд ҳастам, ки марҳамат, инсоф ва адолатро бар замин ба амал меоварам, зеро фақат ҳамин барои Ман матлуб аст», — мегӯяд Худованд+.

25«Инак, айёме фаро мерасад, — мегӯяд Худованд, — ки Ман ҳамаи онҳоеро, ки дар ҷисм махтун ҳастанд, ҷазо хоҳам дод:

26Миср ва Яҳудо, ва Адӯм ва банӣ-Аммӯн ва Мӯоб, ва ҳамаи онҳоеро, ки мӯи чаккаҳошонро метарошанд ва дар биёбон сокинанд; зеро ки ҳамаи ин халқҳо номахтунанд, ва тамоми хонадони Исроил дили номахтун доранд»+.

БОБИ ДАҲУМ

Охири каломи назди дарвоза: Худо бутҳоро несту нобуд карда, қавми Худро ҷазо хоҳад дод.

10^1Каломеро, ки Худованд ба шумо, эй хонадони Исроил, мегӯяд, бишнавед.

2Худованд чунин мегӯяд:

«Роҳи халқҳоро таълим нагиред ва аз аломоти осмон натарсед,
чунон ки халқҳо аз онҳо метарсанд;
3Зеро ки фароизи қавмон ҳеҷу пуч аст:
дарахте аз ҷангал мебурранд,
ки онро дасти наҷҷор бо тешае метарошад,
4Бо нуқра ва тилло онро зинат медиҳад,
бо мехҳо ва болға мустаҳкам мекунад,
то ки ноҷунбон бошад+.
5Онҳо мисли хӯсае дар полиз мебошанд,
ва наметавонанд сухан ронанд;
онҳоро бардошта бурдан лозим аст,
чунки наметавонанд қадам зананд.
Аз онҳо натарсед,
зеро ки наметавонанд осебе расонанд,
валекин некӣ кардан ҳам аз дасташон намеояд»+.

6Монанди Ту, эй Худованд, нест!

Ту бузург ҳастӣ, ва исми Ту дар қудрат бузург аст+.

7Кист, ки аз Ту, эй Подшоҳи халқҳо, натарсад?
Зеро ки Ту сазовори ин ҳастӣ;
чунки дар миёни ҳамаи хирадмандони халқҳо
ва дар тамоми мамоликашон монанди Ту нест+.
8Онҳо аз як сар ҷоҳил ва беақл мебошанд;
таълимоташон ҳеҷу пуч аст: аз ғӯлачӯб иборат аст.

9Нуқраи тахтагӣ аз Таршиш оварда шудааст, ва тилло — аз Уфоз;
маснӯи наҷҷор ва амали дасти заргар аст;
матои лоҷвард ва арғувон либоси онҳост;
ҳамаи онҳо маснӯоти ҳунармандон аст+.
10Вале Худованд Худои ростист;
Ӯ Худои Ҳай ва Подшоҳи ҷовидонист;
аз ғазаби Ӯ замин ба ларза меояд,
ва халқҳо ба каҳри Ӯ наметавонанд тоб оваранд.

11Ба онҳо чунин бигӯед: худоёне ки осмон ва заминро наофаридаанд,
аз рӯи замин ва аз зери осмон
нест хоҳанд шуд+.
12Ӯ заминро бо қуввати Худ офарид,
дуньёро бо ҳикмати Худ барқарор намуд,
ва осмонро бо хиради Худ густаронид+.

13Ҳамин ки Ӯ овоз диҳад, обҳо дар осмон ғулғула меандозад,
ва Ӯ абрҳоро аз ақсои замин боло мебардорад,
барқҳоро барои борон ба вуҷуд меоварад,
ва бодро аз махзанҳои Худ берун меоварад+.
14Ҳар одам аз ақл бегона,
ва ҳар заргар аз санаме ки сохтааст,
шармсор хоҳад шуд,
зеро ки бутҳои вай чизи дурӯғ аст,
ва ҳеҷ нафасе дар онҳо нест+.
15Онҳо ҳеҷу пуч аст, амали фиребгарист;
чун ба доварӣ дучор оянд, нест хоҳанд шуд.
16Ӯ, ки насибаи Яъқуб аст, мисли онҳо нест,
зеро ки Ӯ Офаринандаи тамоми мавҷудот аст,
ва Исроил сибти мероси Ӯст;
исми Ӯ Худованди лашкарҳост+.
17Эй, ки дар муҳосира нишастаӣ,
бору буди худро аз замин бардор,
18Зеро ки Худованд чунин мегӯяд:
«Инак, Ман ҳамин дафъа сокинони ин заминро
дур хоҳам андохт,
ва онҳоро ба танг хоҳам овард, то ки фаҳм кунанд».

19Вой бар ман дар ин шикасти ман!

Ҷароҳати ман сахт аст; вале ман гумон карда будам,
ки ин фақат нотобист, ва ман онро паси сар хоҳам кард+.

20Хаймаи ман хароб гардид, ва ҳамаи танобҳоям канда шуд;
писаронам аз пеши ман рафтанд, ва онҳо нестанд:

дигар касе нест, ки хаймаи маро бигустаронад
ва пардаҳои маро биовезад;+
21Зеро ки чӯпонон аз ақл бегона шуданд,
ва Худовандро ҷустуҷӯ накарданд,
бинобар ин муваффақият наёфтанд,
ва тамоми рамаи онҳо пароканда шуд+.
22Инак, овозае ба гӯш мерасад,
ва ғулғулаи азиме аз кишвари шимолӣ,
то ки шаҳрҳои Яҳудоро ба биёбон,
ба маъвои шағолон мубаддал намояд+.
23Ман, эй Худованд, медонам, ки роҳи одам
дар ихтиёри вай нест,
ва касе ки роҳ меравад, қадамҳои худро наметавонад ҳидоят намояд+.

24Маро, эй Худованд, ҷазо бидеҳ, аммо аз рӯи инсоф,
на аз рӯи ғазаби Худ: мабодо маро кам кунӣ+.

25Ғазаби Худро бар халқҳое бирез, ки Туро намешиносанд,
ва бар қабилаҳое ки исми Туро намехонанд;
зеро ки онҳо Яъқубро хӯрдаанд, ва ӯро хӯрда,
талаф намудаанд,
ва манзили ӯро хароб кардаанд+.

БОБИ ЁЗДАҲУМ

Мазаммат намудан қавмро барои беимонӣ.

Ҳаёти Ирмиё дар хатар.

11^1Каломе ки бар Ирмиё аз ҷониби Худованд нозил шуда, гуфт:

2«Суханони ин аҳдро бишнавед ва ба мардони Яҳудо ва сокинони Ерусалим бигӯед.

3Ва ба онҳо бигӯй: Худованд, Худои Исроил чунин мегӯяд: малъун бод касе ки суханони ин аҳдро нашнавад,+

4Ки онро ба падарони шумо дар рӯзе ки онҳоро аз замини Миср, аз кӯраи оҳан берун овардам, амр фармуда, гуфтам: овози Маро бишнавед ва ҳар он чиро, ки ба шумо амр фармоям, ба ҷо оваред, — ва шумо қавми Ман хоҳед буд, ва Ман Худои шумо хоҳам буд,+

5То қасамеро, ки ба падарони шумо хӯрдаам, ба ҷо оварам, яъне заминеро, ки шир ва асал дар он ҷорист, чунон ки имрӯз аст, ба онҳо бидиҳам». Ва ман дар ҷавоб гуфтам: «Омин, эй Худованд»+.

6Ва Худованд ба ман гуфт: «Ҳамаи ин суханонро дар шаҳрҳои Яҳудо ва дар кӯчаҳои Ерусалим эълон намо ва бигӯй: суханони ин аҳдро бишнавед ва онҳоро ба ҷо оваред.

7Зеро ки Ман падарони шуморо, аз рӯзе ки онҳоро аз Миср берун овардам, то имрӯз сахт таъкид намудам; ҳар рӯз аз субҳидам онҳоро таъкид намуда, гуфтам: овози Маро бишнавед.

8Валекин онҳо нашниданд ва гӯши худро хам накарданд, балки ҳар яке бар тибқи саркашии дили шарири худ рафтор карданд; ва Ман ҳамаи суханони ин аҳдро бар онҳо овардам, ки иҷро кардани онро Ман ба онҳо амр фармуда будам, вале онҳо иҷро накарданд»+.

9Ва Худованд ба ман гуфт: «Суиқасде дар миёни мардуми Яҳудо ва сокинони Ерусалим вуҷуд дорад:+

10Онҳо ба гуноҳҳои аҷдоди худ, ки аз шунидани суханони Ман рӯ тофта буданд, баргаштанд, ва онҳо худоёни дигарро пайравӣ карданд, то ки ба онҳо ибодат намоянд. Хонадони Исроил ва хонадони Яҳудо аҳди Маро, ки бо падаронашон баста будам, поймол карданд+.

11Бинобар ин Худованд чунин мегӯяд: инак, Ман мусибате бар онҳо хоҳам овард, ки аз он натавонанд раҳо шаванд, ва сӯи Ман истиғоса хоҳанд бурд, вале Ман онҳоро иҷобат нахоҳам кард+.

12Ва он гоҳ шаҳрҳои Яҳудо ва сокинони Ерусалим рафта, ба худоёне ки барояшон бухур месӯзонанд, истиғоса хоҳанд бурд, вале он худоён онҳоро дар вақти мусибаташон ба ҳеҷ ваҷҳ наҷот нахоҳанд дод+.

13Зеро ки худоёни ту, эй Яҳудо, баробари шумораи шаҳрҳои ту ҳастанд; ва баробари шумораи кӯчаҳои Ерусалим шумо барои қабоҳат қурбонгоҳҳо барпо кардаед, яъне қурбонгоҳҳо аз баҳри сӯзонидани бухур барои Баал+.

14Ва ту барои ин қавм дуо нагӯй, ва барои онҳо овози тазаррӯъ ва истиғоса баланд накун, зеро вақте ки онҳо ба сабаби мусибати худ сӯи Ман бихонанд, иҷобат нахоҳам кард+.

15Маҳбуби Маро дар хонаи Ман чӣ кор аст,
дар сурате ки ӯ бисьёр корҳои бад кардааст?

Ва оё гӯшти муқаддас метавонад гуноҳҳоятро аз ту дур кунад,
ки дар вақти бадкирдории худ ин қадар ваҷд менамоӣ+?

16Худованд туро зайтуни сарсабзи хушсамар ва хушманзар номидааст,
ва алҳол Ӯ бо садои ғулғулаи азиме бар вай оташ зад, ва шохаҳои он шикаст+.

17Ва Худованди лашкарҳо, ки ниҳоли туро шинондааст, мусибате бар ту фармуд, аз боиси бадие ки хонадони Исроил ва хонадони Яҳудо ба муқобили худашон карданд, яъне барои Баал бухур сӯзонида, Маро ба ғазаб оварданд»+.

18Ва Худованд ба ман маълум кард, ва ман донистам:

он гоҳ Ту аъмоли онҳоро ба ман нишон додӣ.

19Ва ман мисли барраи дастомӯзе будам, ки онро ба забҳ мебаранд;
ва намедонистам, ки бар зидди ман ниятҳои баде доранд:

«Дарахтро бо меваи он талаф намоем,
ва аз арсаи ҳаёт онро барканем, то ки номаш дигар зикр наёбад»+.

20Вале Ту, эй Худованди лашкарҳо, ки довари одил ҳастӣ,
ва ботину дилро меозмоӣ, чунин бикун,
ки аз онҳо интиқом гирифтанатро бубинам,
зеро ки даъвои худро пеши Ту зоҳир намудаам+.

21Бинобар ин Худованд чунин мегӯяд дар ҳаққи мардуми Анотӯт, ки қасди ҷони ту дошта, мегӯянд: «Ба исми Худованд нубувват накун, то ки аз дасти мо намирӣ»+.

22Бинобар ин Худованди лашкарҳо чунин мегӯяд: «Инак, онҳоро ҷазо хоҳам дод: ҷавононашон ба дами шамшер хоҳанд мурд, писаронашон ва духтаронашон аз қаҳтӣ хоҳанд мурд.

23Ва бақияе аз онҳо нахоҳад монд, зеро ки Ман бар мардуми Анотӯт дар соли ҷазои онҳо мусибате хоҳам овард».

БОБИ ДУВОЗДАҲУМ

Фош кардани гуноҳҳои қавм.

12^1Ту, эй Худованд, одил хоҳӣ баромад,
агар ман бо Ту мубоҳиса намоям,
аммо бо Ту дар бораи доварӣ сухан хоҳам ронд:
чаро роҳи шарирон муваффақиятнок аст,
ва ҳамаи хоинон некрӯзанд+?

2Ту ниҳоли онҳоро шинондаӣ, ва онҳо реша давондаанд,
ва нашъунамо ёфта, мева ҳам додаанд;

Ту ба даҳони онҳо наздик ҳастӣ, валекин аз ботинашон — дур+.

3Ва Ту, эй Худованд, маро медонӣ,
ва маро дидаӣ, ва дили маро нисбат ба Худат имтиҳон намудаӣ.

Пас онҳоро мисли гӯсфандон барои забҳ берун овар,
ва онҳоро барои рӯзи қатл таъин намо+.

4То ба кай замин мотам хоҳад гирифт,
ва алафи ҳамаи саҳроҳо хушк хоҳад шуд?

Чорпоён ва мурғон аз боиси шарорати сокинони он талаф мешаванд,
зеро ки он шахсон мегӯянд: «Ӯ ояндаи моро нахоҳад дид»+.

5«Агар ту бо пиёдагардон давида, хаста шуда бошӣ,
чӣ гуна бо аспсаворон мусобиқа хоҳӣ кард?

Ва агар дар сарзамини осоишта ту ба ҳарос афтода бошӣ,
дар ҷангалистони анбӯҳи Урдун чӣ гуна рафтор хоҳӣ кард?

6Зеро ки ҳатто бародаронат ва хонадони падарат,
ҳатто онҳо ба ту хиёнат менамоянд,
ҳатто онҳо аз қафоят бо овози баланд хитоб мекунанд;
ба онҳо, вақте ки ба ту суханони нек гӯянд, бовар накун»+.

7«Хонаи Худро тарк кардам; мероси Худро партофтам;
ҷононаи Худро ба дасти душманонаш супурдам.

8Мероси Ман барои Ман мисли шери ҷангал шуд:

овозашро ба Ман баланд кард, бинобар ин аз вай нафрат намудам.

9Оё мероси Ман бози рангин аст,
ки бозони дигар аз ҳар тараф ба он ҳамла карданд?

Рафта, тамоми ҳайвоноти саҳроро ҷамъ кунед,
ва омада, гӯшти онро бихӯред+.
10Чӯпонони бисьёр токзори Маро хароб карданд,
қитъаи Маро поймол сохтанд;
қитъаи маҳбуби Маро ба биёбони вайронае табдил доданд+.

11Онро вайрона карданд,
ва он вайрона шуда, пеши Ман мотам гирифтааст;
тамоми замин вайрона шудааст,
зеро касе нест, ки инро дар дили худ роҳ диҳад.

12Ба ҳамаи теппаҳои биёбон тороҷгарон омаданд,
чунки шамшери Худованд аз як канори замин
то канори дигари замин талаф менамояд:
барои ҳеҷ башаре осоиштагӣ нест.
13Гандум коштанд, вале хор даравиданд;
заҳмат кашида, манфиате надиданд;
ва шумо аз маҳсулоти худ, ба сабаби оташи хашми Худованд, хиҷил гардед»+.

14Худованд дар бораи ҳамаи ҳамсоягони шарири Худ, ки таҷовуз менамоянд ба мулке ки Ӯ ба қавми Худ — Исроил мерос додааст, чунин мегӯяд: «Инак, Ман онҳоро аз заминашон хоҳам барканд, ва хонадони Яҳудоро аз миёни онҳо хоҳам барканд+.

15Ва баъд аз он ки онҳоро барканам, Ман руҷӯъ намуда, ба онҳо раҳм хоҳам кард, ва ҳар якеро ба мулки вай, ва ҳар якеро ба замини вай хоҳам баргардонид+.

16Ва агар онҳо роҳҳои қавми Маро ба хубӣ таълим гирифта, ба исми Ман, яъне „ба ҳаёти Худованд“ гӯён қасам ёд кунанд, — чунон ки онҳо ба қавми Ман таълим дода буданд, ки ба Баал қасам ёд кунанд, — дар он сурат онҳо дар миёни қавми Ман ҷойгир хоҳанд шуд+.

17Вале агар нашнаванд, он гоҳ чунин халқро барканда, талаф хоҳам намуд», — мегӯяд Худованд.

БОБИ СЕЗДАҲУМ

Камарбанди катон — симои қавми фосидшуда.

13^1Худованд ба ман чунин гуфт: «Бирав ва барои худ камарбанди катоне бихар ва онро бар камари худ бибанд, вале онро дар об нағӯтон»+.

2Ва ман камарбандро мувофиқи каломи Худованд харидам, ва онро ба камари худ бастам.

3Ва каломи Худованд дафъаи дуюм бар ман нозил шуда, гуфт:

4«Камарбандеро, ки харидӣ, ва он бар камари туст, бигир, ва бархоста, сӯи Фурот рав ва онро дар шикофи сахра пинҳон кун».

5Ва ман рафта, онро назди Фурот пинҳон кардам, чунон ки Худованд ба ман амр фармуд.

6Ва баъд аз гузаштани рӯзҳои зиёде Худованд ба ман гуфт: «Бархоста, сӯи Фурот рав, ва камарбандеро, ки ба ту амр фармуда будам, ки дар он ҷо пинҳон кунӣ, аз он ҷо бигир».

7Ва ман сӯи Фурот рафта, кофтам, ва камарбандро аз ҷое ки пинҳон карда будам, гирифтам, ва инак, камарбанд пӯсида буд, ба тавре ки мутлақо кор намеомад.

8Ва каломи Худованд бар ман нозил шуда, гуфт:

9«Худованд чунин мегӯяд: кибри Яҳудо ва кибри азими Ерусалимро ҳамин тавр талаф хоҳам намуд.

10Ин қавми шарир, ки аз шунидани суханони Ман гардан метобанд, саркашии дилҳои худро пайравӣ менамоянд, ва аз қафои худоёни бегона мераванд, то ки ба онҳо ибодат ва саҷда кунанд, мисли ин камарбанде ки мутлақо кор намеояд, хоҳанд шуд.

11Зеро, чунон ки камарбанд ба камари одам мечаспад, ончунон Ман тамоми хонадони Исроил ва тамоми хонадони Яҳудоро ба Худам часпонидам, — мегӯяд Худованд, — то ки барои Ман қавм, ва исм, ва фаҳр, ва зинат бошанд, валекин нашниданд.

12Ва ту ба онҳо ин каломро бигӯй: Худованд, Худои Исроил чунин мегӯяд: „Ҳар машк аз шароб пур хоҳад шуд“. Ва онҳо ба ту хоҳанд гуфт: „Оё мо намедонем, ки ҳар машк аз шароб пур хоҳад шуд?“

13Ва ту ба онҳо бигӯй: „Худованд чунин мегӯяд: инак, Ман ҳамаи сокинони ин заминро бо подшоҳоне ки бар тахти Довуд нишастаанд, ва коҳинон ва анбиё ва ҳамаи сокинони Ерусалимро аз шароб то ба дараҷаи мастӣ пур хоҳам кард,+

14Ва онҳоро, яъне падарон ва писаронро, ба якдигар зада, пора-пора хоҳам кард; дар вақти талаф сохтани онҳо дилсӯзӣ, шафқат ва раҳм нахоҳам кард“»+.

15Бишнавед ва гӯш диҳед ва ҳавобаландӣ накунед!

Зеро ки Худованд сухан меронад.

16Худованд Худои худро ҷалол диҳед пеш аз он ки Ӯ торикиро падид оварад,
ва пеш аз он ки пойҳои шумо бар кӯҳҳои тираранг билағжад;
ва шумо рӯшноиро интизор хоҳед шуд,
вале Ӯ онро зулмот хоҳад гардонид
ва ба абри сиёҳе мубаддал хоҳад кард+.
17Ва агар шумо инро нашнавед,
ҷони ман аз дидани ғурури шумо ба таври пинҳонӣ гирья хоҳад кард;
ва чашми ман зор-зор гириста, ашк хоҳад рехт,
зеро ки рамаи Худованд ба асирӣ бурда шудааст+.

18Ба подшоҳ ва ба модари ӯ бигӯй:

«Поёнтар биншинед, чунки аз сарҳотон тоҷи шавкати шумо афтодааст+.

19Шаҳрҳои ҷанубӣ баста шудааст,
ва касе нест, ки онҳоро бикшояд;
тамоми Яҳудо ба асирӣ бурда шудааст,
комилан ба асирӣ бурда шудааст.
20Чашмони худро баланд кунед ва онҳоеро,
ки аз шимол меоянд, бубинед;
рамае ки ба ту дода шуда буд,
он рамаи шавкати ту куҷост+?
21Ту чӣ хоҳӣ гуфт, чун Ӯ туро танбеҳ намояд?

Худат, охир, онҳоро омӯхта кардаӣ, ки бар ту сардор бошанд;
оё дардҳо туро, мисли зане ки мезояд, фаро намегирад+?

22Ва агар дар дили худ бигӯӣ: „Чаро ин чизҳо ба ман рӯй додааст?“ —
ба сабаби гуноҳҳои зиёди ту доманат кушода шудааст,
пошнаҳоят бо зӯрӣ бараҳна гардидааст+.

23Оё ҳабашӣ метавонад пӯсти худро дигаргун созад,
ва паланг — доғҳои худро?

Ончунон шумо низ, ки ба бадкорӣ омӯхта шудаед,
оё метавонед кори нек бикунед?

24Ва Ман онҳоро мисли коҳрезае ки бо боди биёбон бурда мешавад,
пароканда хоҳам кард+.

25Насибаи ту, қисмате ки барои ту аз ҷониби Ман чен карда шудааст,
ҳамин аст, — мегӯяд Худованд, — аз он сабаб, ки ту

Маро фаромӯш кардаӣ ва ба дурӯғ эътимод намудаӣ+.

26Ва Ман низ доманатро бар рӯи ту бардоштам,
ва аврати ту намудор шуд+.
27Фиску фуҷури ту ва ваҷди шаҳвонии ту,
зиштии зинокории ту ва қабоҳатҳои туро
бар теппаҳои саҳро дидаам.
Вой бар ту, эй Ерусалим!
Пас аз ин ту то ба кай пок нахоҳӣ шуд?»+

БОБИ ЧОРДАҲУМ

Пешгӯӣ дар бораи хушксолӣ ва қаҳтӣ.

14^1Каломи Худованд, ки дар бораи хушксолӣ
бар Ирмиё нозил шудааст.
2«Яхудо мотам гирифтааст,
ва дарвозаҳояш вайрон шуда, бар замин хобидааст,
ва истиғосаи Ерусалим баланд мешавад+.

3Ва акобирашон навкарони худро барои об мефиристанд;
онҳо назди ҳавзҳо меоянд, аммо об намеёбанд;
бо зарфҳои холӣ бармегарданд;
ошуфта ва хиҷил гардида, сарҳои худро мепӯшонанд.

4Азбаски замин кафидааст,
зеро дар мамлакат борон наборидааст,
бинобар ин зироаткорон ошуфта гардида,
сарҳои худро мепӯшонанд+.

5Ҳатто ғизол дар саҳро зоида, бачаашро тарк мекунад,
чунки сабзае нест.

6Ва гӯрхарон бар теппаҳо истода,
мисли шағолон ҳаворо фурӯ мебаранд;
чашмони онҳо хира шудааст, чунки алафе нест».

7Агарчи гуноҳҳои мо бар зидди мо шаҳодат медиҳад,

Ту, эй Худованд, ба хотири исми Худ амал намо;
зеро ки муртадиҳои мо бисьёр шудааст,
ва мо пеши Ту гуноҳкор ҳастем+.

8Эй умеди Исроил, ки варо дар вақти тангӣ наҷот медиҳӣ!

Чаро Ту дар ин замин мисли бегонае мебошӣ,
ва мисли меҳмоне ки барои шабгузаронӣ омада бошад+?

9Чаро Ту мисли шахси саргаранге мебошӣ,
ва мисли паҳлавоне ки наметавонад наҷот диҳад?

Валекин Ту, эй Худованд, дар миёни мо ҳастӣ,
ва мо ба исми Ту номида шудаем, пас моро тарк накун.

10Худованд дар бораи ин қавм чунин мегӯяд: «Чунон ки онҳо ба овора гаштан муҳаббат дошта, пойҳои худро нахостанд боздоранд, ончунон Худованд ба онҳо таваҷҷӯҳ накард, ва алҳол гуноҳашонро ба ёд оварда, онҳоро барои маъсияташон ҷазо медиҳад»+.

11Ва Худованд ба ман гуфт: «Барои манфиати ин қавм дуо нагӯй+.

12Агар онҳо рӯза доранд, тазаррӯашонро нахоҳам шунид; ва агар қурбонии сӯхтанӣ ва ҳадияҳои ордӣ биёранд, онро қабул нахоҳам кард, балки Ман онҳоро бо шамшер ва қаҳтӣ ва вабо талаф хоҳам намуд»+.

13Ва ман гуфтам: «ё Худоё Худовандо! Инак, анбиё ба онҳо мегӯянд: „Шамшерро нахоҳед дид, ва қаҳтӣ ба шумо воқеъ нахоҳад шуд, балки осоиштагии пойдоре ба шумо дар ин макон хоҳам дод“»+.

14Ва Худованд ба ман гуфт: «Анбиё ба исми Ман бардурӯғ нубувват мекунанд; Ман онҳоро нафиристодаам ва ба онҳо амр нафармудаам ва сухане нагуфтаам; онҳо рӯъёи дурӯғ ва ҷоду ва батолат ва макри дили худро ба шумо нубувват мекунанд+.

15Бинобар ин Худованд дар бораи анбиё чунин мегӯяд: онҳо ба исми Ман нубувват мекунанд, ва ҳол он ки Ман онҳоро нафиристодаам, ва онҳо мегӯянд: „Шамшер ва қаҳтӣ дар ин замин воқеъ нахоҳад шуд“; ин анбиё аз шамшер ва қаҳтӣ талаф хоҳанд шуд+.

16Ва қавме ки онҳо барояшон нубувват мекунанд, ба сабаби қаҳтӣ ва шамшер дар кӯчаҳои Ерусалим партофта хоҳанд шуд, ва касе нахоҳад буд, ки онҳо ва занони онҳо ва писарон ва духтарони онҳоро дафн кунад; ва Ман шарорати онҳоро бар онҳо хоҳам рехт+.

17Ва ин каломро ба онҳо бигӯй:

„Бигзор чашмонам шабу рӯз ашк резад,
ва ашкаш хотима наёбад;
зеро ки духтари бокираи қавми ман бо шикасти азиме шикаст хӯрдааст,
бо зарбае ки ҳалокатовар аст+.

18Агар ба саҳро бароям, — инак, шаҳидони шамшер;
ва агар ба шаҳр дароям, — инак, гирифторони қаҳтӣ;
зеро ки ҳам набӣ ва ҳам коҳин
бар замин овора шуда мегарданд ва ҳеҷ чизро намедонанд“»+.

19Магар Ту Яҳудоро тамоман рад кардаӣ?

Магар ҷони Ту аз Сион нафрат намудааст?

Чаро моро тавре зарба задаӣ, ки барои мо ҳеҷ шифое нест?

Осоиштагиро умедвор шудем, ва ҳеҷ хайре нест;
ва замони шифоро интизор шудем, ва инак, даҳшат падид омад+.

20Мо, эй Худованд, ба шарорати худ,
ба маъсияти падарони худ иқрор мебошем,
зеро ки пеши Ту гуноҳ кардаем+.
21Ба хотири исми Худ моро рад нанамо;
тахти ҷалоли Худро беобрӯ накун;
аҳди Худро, ки бо мо бастаӣ, ба ёд овар ва онро нашикан+.

22Оё дар миёни бутҳои халқҳо ба вуҷуд оварандагони борон ҳастанд?

Ва оё осмон худ аз худ метавонад борон биборонад?

Ин, охир, Ту, эй Худованд, Худои мо ҳастӣ,
ва мо ба Ту умед хоҳем баст,
зеро ки Ту ҳамаи ин чизҳоро офаридаӣ+.

БОБИ ПОНЗДАҲУМ

Ҳалокати қавм ногузир аст.

15^1Ва Худованд ба ман гуфт: «Ҳатто агар Мусо ва Самуил ба ҳузури Ман биистанд, ҷони Ман ба ин қавм моил нахоҳад шуд; онҳоро аз ҳузури Ман дур андоз, то бираванд+.

2Ва агар ба ту бигӯянд: „Ба куҷо биравем?“ — ба онҳо бигӯй: Худованд чунин мегӯяд:

„Он ки маҳкум ба марг аст — ба марг,
ва он ки маҳкум ба шамшер аст — ба шамшер,
ва он ки маҳкум ба қаҳтист — ба қаҳтӣ,
ва он ки маҳкум ба асирист — ба асирӣ дучор хоҳад шуд“+.

3Ва Ман бар онҳо чор навъ мусибатро амр хоҳам фармуд, — мегӯяд Худованд: — Шамшерро барои куштан, ва сагонро барои даридан, ва мурғони осмон ва ҳайвоноти саҳроро барои хӯрдан ва талаф кардан+.

4Ва Ман онҳоро барои ҳамаи мамлакатҳои замин ба даҳшат табдил хоҳам дод, аз боиси Менашше ибни Ҳизқиё подшоҳи Яҳудо ва корҳое ки ӯ дар Ерусалим кардааст+.

5Кист, ки бар ту, эй Ерусалим, раҳм кунад,
ва кист, ки ба ту ҳамдардӣ изҳор намояд,
ва кист, ки омада, аҳволи туро бипурсад+?

6Ту Маро тарк кардӣ, — мегӯяд Худованд, — ақиб гаштӣ;
бинобар ин Ман дасти Худро бар ту дароз карда,
туро талаф хоҳам намуд: аз пушаймон шудан безорам.

7Ва Ман онҳоро назди дарвозаҳои замин бо ғалбер бод хоҳам дод;
қавми Худро аз фарзандҳошон маҳрум сохта, талаф
хоҳам намуд, чунки онҳо аз роҳҳои худ нагаштанд.

8Бевазанони онҳо пеши назари Ман аз реги дарьё зиёдтаранд;
бар онҳо, бар модари ҷавонон, тороҷгареро хоҳам овард,
ки дар нимирӯзӣ тороҷ мекунад;
онҳоро ногаҳон дар тарс ва даҳшат хоҳам андохт.

9Зане ки ҳафт бача зоидааст, беҳуш гардида,
ҷон медиҳад;
офтоби вай дар миёнаи рӯз ғуруб намуда, вай шармсор ва хиҷил шудааст;
бақияи онҳоро низ пеши назари душманонашон
ба дами шамшер хоҳам супурд», — мегӯяд Худованд+.

10Вой бар ман, эй модарам, ки ту маро марде зоидаӣ,
ки тамоми аҳли замин бо ман низоъ ва нифоқ мекунанд!

На ба касе қарз додаам, ва на аз касе қарз гирифтаам,
лекин ҳама ба ман лаънат мехонанд+.

11Худованд мегӯяд: «Оё Ман туро ба манфиати ту тақвият надодам?

Оё дар замони мусибат ва дар замони тангӣ душманонатро пеши ту мағлуб накардам?

12Оё метавонанд оҳан,
яъне оҳани шимолӣ, ва мисро бишкананд?

13Сарвати ту ва хазинаҳои туро аз боиси ҳамаи гуноҳҳое ки ту дар тамоми ҳудуди худ кардӣ,
муфт ба тороҷ хоҳам дод+.

14Ва туро бо душманонат ба замине ки намедонӣ, хоҳам кӯчонид,
зеро ғазаби Ман оташ гирифтааст,
ва он бар шумо аланга хоҳад зад»+.
15Ту, эй Худованд, инро медонӣ;
пас, маро ба ёд овар ва тафаққуд намо,
ва интиқоми маро аз таъқибкунандагонам бигир;
ба сабаби пурсабрии Худ маро талаф накун;
бидон, ки ба хотири Ту бори нангро бардоштаам+.

16Суханони Ту пайдо шуд, ва ман онҳоро фурӯ бурдам,
ва каломи Ту шодии ман ва хурсандии дили ман гардид,
зеро ки ман ба исми Ту, эй Худованд Худои лашкарҳо, номида шудаам+.

17Дар маҷлиси бозигарон нанишастаам ва дилхушӣ накардаам;
аз дасти Ту танҳо нишастам,
зеро ки Ту маро аз ғазаб пур кардӣ+.

18Чаро дарди ман доимист, ва захми ман сахт аст,
ба тавре ки шифоро намепазирад?

Ту барои ман чашмаи яъсовар, оби бевафо будӣ+.

19Бинобар ин Худованд чунин мегӯяд:

«Агар ту баргардӣ, Ман туро қабул хоҳам кард,
он гоҳ ба ҳузури Ман хоҳӣ истод;
ва агар гаронбаҳоро аз ночиз берун оварӣ,
мисли даҳони Ман хоҳӣ буд;
онҳо назди ту хоҳанд баргашт,
вале ту назди онҳо нахоҳӣ баргашт.

20Ва Ман туро барои ин қавм ҳисори мустаҳками мисин хоҳам гардонид;
ва онҳо ба муқобили ту хоҳанд ҷангид,
вале бар ту ғолиб нахоҳанд омад,
зеро Ман бо ту ҳастам, то ки туро наҷот диҳам
ва раҳо кунам, — мегӯяд Худованд. —+
21Ва туро аз дасти шарирон раҳо хоҳам кард,
ва туро аз дасти ситамгарон халосӣ хоҳам дод».

БОБИ ШОНЗДАҲУМ

Валангор шудани мамлакат ва ба асирӣ рафтани қавм.

Ирмиё бояд бе зан бимонад.

16^1Ва каломи Худованд бар ман нозил шуда, гуфт:

2«Барои худ зан нагир, ва туро дар ин макон писарон ва духтарон набошанд.

3Зеро Худованд дар бораи писарон ва духтароне ки дар ин макон зоида мешаванд, ва дар бораи модарони онҳо, ки онҳоро мезоянд, ва дар бораи падарони онҳо, ки онҳоро дар ин замин ба вуҷуд меоваранд, чунин мегӯяд:

4Онҳо аз бемориҳои сахт хоҳанд мурд; барои онҳо касе навҳа нахоҳад кард, ва онҳо дафн карда нахоҳанд шуд, балки мисли ахлоте бар рӯи замин хоҳанд буд; ва ба дами шамшер ва аз қаҳтӣ талаф хоҳанд шуд, ва ҷасадҳои мурдаи онҳо хӯроки мурғони осмон ва ҳайвоноти замин хоҳад шуд+.

5Зеро ки Худованд чунин мегӯяд: ба хонаи мотам надаро, ва барои навҳа кардан нарав, ва ба онҳо таъзия баён накун; зеро ки Ман, — мегӯяд Худованд, — осоиштагии Худро, яъне эҳсон ва марҳаматро аз ин қавм дур кардаам+.

6Ва калонон ва хурдон дар ин замин хоҳанд мурд, ва дафн карда нахоҳанд шуд, ва барои онҳо навҳагарӣ нахоҳанд кард, ва бадани худро харошида маҷрӯҳ нахоҳанд намуд, ва барои онҳо мӯйсари худро нахоҳанд тарошид+.

7Ва барои онҳо нон нахоҳанд шикаст, то ки ба мотамдорон дар бораи мурдагонашон таъзия баён кунанд, ва ба онҳо косаи таъзиятро дар бораи падар ё модарашон нахоҳанд нӯшонид.

8Ба хонаи базм низ надаро, то ки бо онҳо нишаста, бихӯрӣ ва бинӯшӣ.

9Зеро ки Худованди лашкарҳо, Худои Исроил чунин мегӯяд: инак, Ман дар пеши назари шумо ва дар айёми шумо садои шодӣ ва садои хурсандӣ, овози домод ва овози арӯсро аз ин макон нест хоҳам кард+.

10Ва ҳангоме ки ту ба ин қавм ҳамаи ин суханонро баён намоӣ, ва онҳо ба ту бигӯянд: „Аз чӣ сабаб Худованд тамоми ин мусибати бузургро бар зидди мо изҳор кардааст? Ва маъсияти мо чист, ва гуноҳе ки пеши Худованд Худои худ кардаем, чист?“ —+

11Он гоҳ ба онҳо бигӯй: аз он сабаб, ки падарони шумо Маро тарк карданд, — мегӯяд Худованд, — ва худоёни дигарро пайравӣ намуда, ба онҳо ибодат ва саҷда карданд, валекин Маро тарк намуданд, ва шариати Маро риоя накарданд+.

12Ва шумо аз падарони худ боз ҳам бадтар рафтор кардед, ва ҳар яке аз шумо саркашии дили шарири худро пайравӣ менамояд, бе он ки Маро бишнавад+.

13Ба ин сабаб Ман шуморо аз ин замин ба замине ки шумо ва падаронатон надонистаед, хоҳам партофт, ва шумо дар он ҷо худоёни дигарро рӯзу шаб ибодат хоҳед намуд, зеро ки Ман ба шумо шафқат нахоҳам кард+.

14Бинобар ин, инак айёме фаро мерасад, — мегӯяд Худованд, — ки дигар гуфта нахоҳад шуд: „Қасам ба ҳаёти Худованд, ки банӣ-Исроилро аз замини Миср берун овард“,

15Балки: „Қасам ба ҳаёти Худованд, ки банӣ-Исроилро аз замини шимолӣ ва аз ҳамаи заминҳое ки онҳоро ба он ҷо бадар ронда буд, берун овард“; зеро ки Ман онҳоро ба замине ки ба падаронашон дода будам, хоҳам баргардонид+.

16Инак, Ман моҳигирони бисьёрро хоҳам фиристод, — мегӯяд Худованд, — ва онҳоро шикор хоҳанд кард; ва пас аз он сайёдони бисьёрро хоҳам фиристод, ва онҳоро аз болои ҳар кӯҳ ва аз болои ҳар теппа ва аз шикофҳои сахраҳо сайд хоҳанд кард+.

17Зеро ки чашмонам бар ҳамаи роҳҳои онҳост: онҳо аз Ман пинҳон нестанд, ва маъсияташон аз чашмони Ман пӯшида нест+.

18Ва Ман аввал барои маъсият ва гуноҳашон подоши дучанд хоҳам дод, чунки замини Маро палид намуда, мероси Маро бо ҷасадҳои бутҳошон ва бо қабоҳатҳошон пур кардаанд»+.

19«Худовандо! Ту қуввати ман ва муттакои ман
ва паноҳгоҳи ман дар рӯзи тангӣ ҳастӣ!

Назди Ту халқҳо аз ақсои замин омада, хоҳанд гуфт:

„Падарони мо фақат чизҳои дурӯғ ва ҳеҷу пучро,
ки манфиате аз онҳо нест, мерос гирифтаанд“+.

20Оё одамизод метавонад барои худ худоён бисозад,
ва ҳол он ки онҳо худо нестанд?»+

21«Бинобар ин, инак Ман ҳамин дафъа ба онҳо нишон хоҳам дод:

дасти Худ ва иқтидори Худро ба онҳо нишон хоҳам дод,
ва онҳо хоҳанд донист, ки исми Ман Худованд аст.

БОБИ ҲАФДАҲУМ

Давоми он.

17^1Гуноҳи Яҳудо бо қалами оҳанин навишта шудааст,
бо неши алмос бар лавҳи дилҳои онҳо
ва бар шохҳои қурбонгоҳҳои шумо нақш бастааст+.

2Чунон ки писарони худро онҳо дар хотир нигоҳ медоранд,
ончунон қурбонгоҳҳои худ ва Ашераҳои худро,
ки назди дарахтони сабз,
бар теппаҳои баланд мебошанд, дар хотир нигоҳ медоранд+.

3Эй кӯҳи Ман, ки дар саҳро ҳастӣ!

Сарвати ту ва ҳамаи хазинаҳои туро ба тороҷ хоҳам дод,
минбарҳои туро низ аз боиси гуноҳе ки дар тамоми ҳудуди худ кардаӣ.

4Ва ту бо айби худат аз мероси худ,
ки Ман ба ту додаам, маҳрум хоҳӣ шуд,
ва туро дар замине ки намедонӣ,
ба дасти душманонат ба бандагӣ хоҳам супурд,
зеро ғазаби Ман оташ гирифтааст,
ва он то абад аланга хоҳад зад»+.

5Худованд чунин мегӯяд:

«Малъун аст марде ки ба одамизод таваккал мекунад,
ва ҷисмро муттакои худ мегардонад,
ва дилаш аз Худованд дур мешавад+.

6Ва ӯ мисли дарахти аръар дар бодия хоҳад буд,
ва нахоҳад дид, ки кай некӣ меояд;
ва дар ҷойҳои хушки биёбон,
дар шӯразамини ғайримаскун сокин хоҳад шуд+.

7Муборак аст марде ки ба Худованд таваккал мекунад,
ва Худованд пушту паноҳи ӯст;+

8Ва ӯ мисли дарахте хоҳад буд, ки назди об шинонда шудааст,
ва решаҳояшро ба сӯи ҷӯйҳо равона мекунад,
ва аз омадани гармо наметарсад, ва баргҳояш сабз аст,
ва дар хушксолӣ ғам намехӯрад,
ва аз мева додан бознамемонад+.

9Дил аз ҳама чиз маккортар аст, ва он шифонопазир аст;
кист, ки онро тавонад дарк кунад?

10Ман, Худованд, дилро тафтиш мекунам ва ботинро меозмоям,
то ки ба ҳар кас бар тибқи роҳҳояш,
бар ҳасби самари аъмолаш подош диҳам»+.

11«Кабк бар тухмҳое ки худаш назоидааст, менишинад:

чунин аст шахсе ки бо роҳи ғайриодилона сарват меандӯзад;
дар нисфи умраш он сарват ӯро тарк хоҳад кард,
ва дар охири умраш ӯ нокас хоҳад буд+.

12Тахти ҷалол, ки макони муқаддаси мост,
аз азал баланд аст.

13Ту умеди Исроил ҳастӣ, эй Худованд!

Ҳамаи онҳое ки Туро тарк мекунанд, шармсор хоҳанд шуд;
ва онҳое ки аз ман дур мешаванд, бар хок навишта хоҳанд шуд,
зеро ки онҳо Худовандро, ки чашмаи оби ҳаёт аст, тарк кардаанд+.

14Маро, эй Худованд, шифо бидеҳ, ва ман шифо хоҳам ёфт;
маро наҷот деҳ, ва ман наҷот хоҳам ёфт,
зеро ки Ту ҳамду санои ман ҳастӣ.

15Инак, онҳо ба ман мегӯянд:

„Каломи Худованд куҷост?

Бигзор он ба амал ояд!“+

16Вале ман ба пайравии Ту барои он нашитофтаам,
ки чӯпон бошам,
ва рӯзи мусибатро орзу накардаам, — Ту инро медонӣ;
он чи аз даҳони ман берун омадааст, ба ҳузури Ту ошкор аст.

17Барои ман сабаби тарсу ҳарос набош;

Ту дар рӯзи мусибат паноҳгоҳи ман ҳастӣ+.

18Бигзор таъқибкунандагони ман хиҷил шаванд, вале ман хиҷил нашавам;
бигзор онҳо ҳаросон шаванд, вале ман ҳаросон нашавам;
бар онҳо рӯзи мусибатро биёр,
ва онҳоро бо шикасти дучанд торумор намо»+.

Нутқи Ирмиё назди дарвоза дар бораи рӯзи шанбе.

19Худованд ба ман чунин гуфт: «Бирав ва назди дарвозаи писарони қавм, ки подшоҳони Яҳудо аз он медароянд ва аз он мебароянд, ва назди ҳамаи дарвозаҳои Ерусалим биист,

20Ва ба онҳо бигӯй: „Каломи Худовандро бишнавед, эй подшоҳони Яҳудо ва тамоми аҳли Яҳудо ва ҳамаи сокинони Ерусалим, ки аз ин дарвозаҳо медароед!

21Худованд чунин мегӯяд: аз ҷонҳои худ бохабар бошед, ва дар рӯзи шанбе ҳеҷ боре набардоред, ва онро ба дарвозаҳои Ерусалим надароред;+

22Ва дар рӯзи шанбе аз хонаҳотон ҳеҷ боре набароред, ва ҳеҷ коре накунед, балки рӯзи шанберо тақдис намоед, чунон ки Ман ба падарони шумо амр фармудаам;+

23Валекин онҳо нашниданд ва гӯши худро хам накарданд, балки гарданкашӣ карданд, то ки нашнаванд ва пандро напазиранд.

24Ва агар шумо Маро бишнавед, — мегӯяд Худованд — ва дар рӯзи шанбе ҳеҷ боре ба дарвозаи ин шаҳр надароред, ва рӯзи шанберо тақдис намуда, дар ин рӯз ҳеҷ коре накунед,

25Дар он сурат подшоҳон ва мироне ки бар тахти Довуд менишинанд ва бар аробаҳо ва аспон савор мешаванд, — худашон ва вазиронашон, мардони Яҳудо ва сокинони Ерусалим аз дарвозаҳои ин шаҳр дохил хоҳанд шуд, ва ин шаҳр то абад маскун хоҳад буд+.

26Ва аз шаҳрҳои Яҳудо, ва аз атрофи Ерусалим, ва аз замини Биньёмин, ва аз даштрӯя ва кӯҳсор ва ҷануб хоҳанд омад, ва қурбониҳои сӯхтанӣ ва забҳҳо, ва ҳадияҳои ордӣ, ва лебӯно хоҳанд овард, ва қурбониҳои шукронаро ба хонаи Худованд хоҳанд овард+.

27Ва агар Маро нашнида, рӯзи шанберо тақдис нанамоянд ва дар рӯзи шанбе боре бардошта, ба дарвозаҳои Ерусалим дароянд, он гоҳ Ман ба дарвозаҳояш оташ хоҳам зад, — ва он қасрҳои Ерусалимро хоҳад сӯзонид ва хомӯш нахоҳад шуд“»+.

БОБИ ҲАЖДАҲУМ

Ирмиё дар хонаи кулолгар.

18^1Каломе ки бар Ирмиё аз ҷониби Худованд нозил шуда, гуфт:+

2«Бархез ва ба хонаи кулолгар фурӯд ой, ва дар он ҷо суханони Худро ба ту хоҳам шунавонид».

3Ва ман ба хонаи кулолгар фурӯд омадам, ва инак, ӯ бар чархҳо кор мекард+.

4Ва зарфе ки кулолгар аз гил месохт, дар дасти ӯ вайрон шуд, ва ӯ аз нав зарфи дигаре аз он сохт, ба тавре ки ба чашми кулолгар рост омад, ки бисозад.

5Ва каломи Худованд бар ман нозил шуда, гуфт:

6«Оё Ман ба шумо, эй хонадони Исроил, мисли ҳамин кулолгар наметавонам рафтор намоям? — мегӯяд Худованд. — Инак, чунон ки гил дар дасти кӯзагар аст, ончунон шумо, эй хонадони Исроил, дар дасти Ман мебошед+.

7Баъзан Ман дар бораи халқе ва мамлакате мегӯям, ки онҳоро решакан ва хароб ва талаф хоҳам намуд,+

8Валекин агар халқе ки дар бораи онҳо ин суханро гуфтаам, аз шарорати худ тавба кунанд, Ман он мусибатеро, ки азм доштам бар онҳо оварам, ботил хоҳам кард+.

9Ва баъзан Ман дар бораи халқе ва мамлакате мегӯям, ки онҳоро обод ва устувор хоҳам сохт,

10Валекин агар онҳо пеши назари Ман бадкорӣ карда, ба овози Ман гӯш надиҳанд, Ман он некиро, ки мехостам ба онҳо бикунам, ботил хоҳам кард+.

11Ва акнун ту ба мардони Яҳудо ва сокинони Ерусалим муроҷиат намуда, бигӯй: „Худованд чунин мегӯяд: инак, Ман мусибате барои шумо муҳайё менамоям, ва қасде ба муқобили шумо дорам; пас шумо ҳар яке аз роҳи бади худ баргардед, ва роҳҳо ва аъмоли худро ислоҳ намоед“+.

12Вале онҳо мегӯянд: „Не, умеде нест! Зеро ки мо қасдҳои худро пайравӣ хоҳем кард, ва ҳар яке бар тибқи саркашии дили шарири худ рафтор хоҳем намуд“+.

13Бинобар ин Худованд чунин мегӯяд:

дар миёни халқҳо бипурсед:

кист, ки чизе монанди ин шунида бошад?

Бокираи Исроил маъсияти азиме ба амал овардааст.

14Оё барфи Лубнон қуллаи кӯҳро тарк мекунад?

Оё обҳои сарде ки аз ҷойҳои дур ҷорист, хушк мешавад?

15Аммо қавми Ман Маро фаромӯш карда,
барои батолат бухур месӯзонанд,
ва он батолат онҳоро дар роҳҳои онҳо,
ки тариқҳои қадим аст, пешпо мезанад,
то ки бо пайроҳаҳои ҷоддаи нообод қадамгузор шаванд,+

16То ки замини худро ба биёбон табдил дода,
боиси мадҳушии абадӣ гардонанд,
ба тавре ки ҳар касе ки аз он гузар кунад,
дар ҳайрат афтода, сари худро хоҳад ҷунбонид+.

17Ман мисли боди шарқӣ онҳоро пеши душман пароканда хоҳам кард;
дар рӯзи ҳалокаташон пуштро ба онҳо нишон хоҳам дод, на ин ки рӯйро»+.

18Ва онҳо гуфтанд: «Биёед, бар зидди Ирмиё тадбирҳо биандешем, зеро ки шариат аз коҳин, ва машварат аз хирадманд, ва калом аз набӣ маҳв нахоҳад шуд; пас биёед, ӯро бо забон зарба занем, ва ба суханони ӯ гӯш наандозем»+.

19Ба ман, эй Худованд, гӯш андоз
ва овози мухолифони маро бишнав.

20Оё ба ивази некӣ бадӣ мекунанд?

Онҳо, охир, барои ҷони ман чоҳ мекананд.

Ба ёд овар, ки ман ба ҳузури Ту истода будам,
то ки дар бораи онҳо суханони нек гуфта,
ғазаби Туро аз онҳо баргардонам+.

21Бинобар ин писарони онҳоро ба қаҳтӣ гирифтор намо,
ва онҳоро ба дами шамшер бисупор;
бигзор занони онҳо гумкардафарзанд ва бева шаванд,
ва шавҳаронашон куштаи вабо,
ва ҷавононашон дар ҷанг қурбони шамшер гарданд+.

22Бигзор аз хонаҳои онҳо нолаю фиғон шунида шавад,
вақте ки Ту ногаҳон бар онҳо фавҷе биёрӣ;
зеро ки онҳо барои андармон кардани ман чоҳ кандаанд,
ва домҳо барои пойҳои ман ба таври ниҳонӣ гузоштаанд+.

23Валекин Ту, эй Худованд, тамоми қасди онҳоро,
ки барои куштани ман доранд, медонӣ;
пас гуноҳи онҳоро наомурз,
ва маъсияти онҳоро аз хотири Худ набарор;
бигзор онҳо ба ҳузури Ту вожгун гарданд;
дар вақти ғазаби Худ бар онҳо доварӣ намо+.

БОБИ НУЗДАҲУМ

Кӯзаи шикаста — тимсоли валангор шудани Ерусалим.

19^1Худованд чунин гуфт: «Бирав ва кӯзаи сафолин аз кулолгар бихар, ва баъзе аз пирони қавм ва пирони коҳинонро бо худ бигир+.

2Ва ба водии Бен-Ҳиннӯм, ки дар даҳани дарвозаи Ҳарсит воқеъ аст, баромада, суханонеро, ки ба ту хоҳам гуфт, дар он ҷо эълон намо,+

3Ва бигӯй: „Каломи Худовандро бишнавед, эй подшоҳони Яҳудо ва сокинони Ерусалим! Худованди лашкарҳо, Худои Исроил чунин мегӯяд: инак Ман бар ин макон чунон мусибате меоварам, ки ҳар кӣ онро бишнавад, гӯшҳояш садо хоҳад дод,+

4Аз барои он ки Маро тарк карданд, ва ин маконро аз Ман бегона сохтанд, ва дар он барои худоёни дигар, ки худашон ва падаронашон ва подшоҳони Яҳудо намешинохтанд, бухур сӯзониданд, ва ин маконро аз хуни бегуноҳон пур карданд;+

5Ва минбарҳо барои Баал бино карданд, то ки писарони худро ҳамчун қурбониҳои сӯхтанӣ барои Баал дар оташ бисӯзонанд, ки инро Ман амр нафармудаам, ва нагуфтаам, ва ин ба хаёлам наомадааст+.

6Бинобар ин, — мегӯяд Худованд, — айёме фаро мерасад, ки ин макон дигар Тӯфет ва водии Бен-Ҳиннӯм номида нахоҳад шуд, балки водии қатл.

7Ва машварати Яҳудо ва Ерусалимро дар ин макон ботил хоҳам кард, ва онҳоро пеши душманонашон ва бо дасти толибони ҷонашон ба дами шамшер фурӯ хоҳам ғалтонид, ва ҷасадҳои онҳоро хӯроки мурғони осмон ва ҳайвоноти замин хоҳам гардонид+.

8Ва ин шаҳрро ба биёбон табдил дода, боиси мадҳушӣ хоҳам гардонид, ба тавре ки ҳар касе ки аз он гузар кунад, дар ҳайрат афтад ва аз дидани ҳамаи захмҳояш мадҳуш шавад+.

9Ва гӯшти писарони онҳо ва гӯшти духтарони онҳоро ба онҳо хоҳам хӯронид, ва дар муҳосира ва тангие ки душманонашон ва толибони ҷонашон бар онҳо хоҳанд овард, онҳо гӯшти якдигарро хоҳанд хӯрд“+.

10Ва кӯзаро дар пеши назари одамоне ки бо ту меоянд, бишкан.

11Ва ба онҳо бигӯй: „Худованди лашкарҳо чунин мегӯяд: ин қавм ва ин шаҳрро ончунон хоҳам шикаст, чунон ки зарфи кулолгарро мешикананд, ва онро дигар дуруст кардан мумкин нест; ва онҳоро, ба сабаби камии ҷои дафн, дар Тӯфет дафн хоҳанд кард+.

12Ба ин макон, — мегӯяд Худованд, — ва ба сокинонаш чунин амал хоҳам кард, ва ин шаҳрро мисли Тӯфет хоҳам гардонид.

13Ва хонаҳои Ерусалим ва хонаҳои подшоҳони Яҳудо мисли макони Тӯфет палид хоҳанд шуд, яъне ҳамаи хонаҳое ки бар бомҳошон барои тамоми лашкари осмон бухур сӯзонидаанд, ва ҳадияҳои рехтанӣ барои худоёни бегона рехтаанд“»+.

14Ва Ирмиё аз Тӯфет, ки Худованд ӯро барои нубувват кардан ба он ҷо фиристода буд, омад ва дар саҳни хонаи Худованд истода, ба тамоми қавм гуфт:+

15«Худованди лашкарҳо, Худои Исроил чунин мегӯяд: инак, Ман бар ин шаҳр ва бар ҳамаи қасабаҳояш тамоми мусибатеро, ки дар бораи он сухан рондаам, хоҳам овард, чунки онҳо гарданкашӣ карда, суханони Маро нашнидаанд».

БОБИ БИСТУМ

Пашҳур Ирмиёро таҳқир намуд;

пешгӯӣ дар бораи асирии Бобил.

20^1Ва Пашҳур ибни Имери коҳин, ки сардори нозирон дар хонаи Худованд буд, ин суханонро, ки Ирмиё нубувват кард, шунид,

2Ва Пашҳур Ирмиёи набиро зада, дар шиканҷагоҳе ки дар дарвозаи болои Биньёмин назди хонаи Худованд буд, андохт+.

3Ва фардои он Пашҳур Ирмиёро аз шиканҷагоҳ баровард, ва Ирмиё ба вай гуфт: «Худованд номи туро Пашҳур[*] не, балки Магӯр-Мисавив[*] хондааст+.

4Зеро ки Худованд чунин мегӯяд: инак, Ман туро барои худат ва барои ҳамаи дӯстонат рамзи даҳшат мегардонам, ва онҳо ба дами шамшери душманони худ фурӯ хоҳанд ғалтид, ва чашмонат инро хоҳад дид; ва Ман тамоми Яҳудоро ба дасти подшоҳи Бобил хоҳам супурд, ва ӯ онҳоро ба Бобил хоҳад бурд, ва онҳоро ба дами шамшер қатл хоҳад кард;

5Ва тамоми сарвати ин шаҳрро, ва тамоми молу мулки онро, ва тамоми ашьёи гаронбаҳои онро хоҳам супурд; ва ҳамаи ганҷинаҳои подшоҳони Яҳудоро ба дасти душманонашон хоҳам дод, ва онҳоро толону тороҷ карда ва тасарруф намуда, ба Бобил хоҳанд бурд+.

6Ва ту, эй Пашҳур, ва ҳамаи сокинони хонаи ту ба асирӣ хоҳед рафт; ва ба Бобил хоҳӣ расид, ва дар он ҷо хоҳӣ мурд, ва дар он ҷо дафн карда хоҳӣ шуд, — ту, ва ҳамаи дӯстонат, ки барояшон ту нубуввати бардурӯғ мекардӣ»+.

7Худовандо, Ту маро саргарм кардӣ, ва ман саргарм шудам;

Ту аз ман пурзӯртарӣ — ва ғолиб омадӣ;
ман тамоми рӯз хандахариш гардидам:
ҳар кӣ маро тамасхур мекунад+.
8Зеро, ҳамин ки ба суханронӣ шурӯъ намоям,
дар бораи зулм фарьёд мезанам,
ва дар бораи тороҷ фиғон мекашам,
чунки каломи Худованд барои ман нанг
ва тамасхури харрӯза гардидааст.

9Ва ман ба дили худ гуфтам: «Дигар Ӯро зикр нахоҳам кард,
ва дигар ба исми Ӯ сухан нахоҳам ронд».
Вале он дар дили ман мисли оташи фурӯзон буд,
ки дар устухонҳоям ҷойгир шудааст,
ва ман онро боздошта, хаста гардидаам, ва натавонистам+.

10Зеро ки аз ҷониби касони бисьёр бӯҳтон шунидам,
ва даҳшат дар гирду пеш буд:

«Арз кунед, ва мо аз ӯ шикоят хоҳем намуд».

Ҳатто ҳамаи онҳое ки дӯсти худ медонистам,
бар ман камин мекунанд:

«Шояд саҳве кунад, ва мо бар ӯ ғолиб оем,
ва интиқоми худро аз ӯ бигирем»+.

11Лекин Худованд, мисли ҷаббори пуриқтидор,
бо ман аст;
бинобар ин таъқибкунандагони ман пешпо хӯрда, ғолиб нахоҳанд омад;
бағоят шармсор хоҳанд шуд, чунки аблаҳона рафтор карданд;
хиҷолати абадии онҳо фаромӯш нахоҳад шуд+.

12Вале Ту, эй Худованди лашкарҳо, ки одилро меозмоӣ
ва ботину дилро мебинӣ, чунин бикун,
ки аз онҳо интиқом гирифтанатро бубинам,
зеро ки даъвои худро пеши ту зоҳир намудаам+.

13Барои Худованд бисароед, Худовандро ҳамду сано гӯед,
зеро ки Ӯ ҷони мискинро аз дасти шарирон наҷот додааст+.

14Малъун бод рӯзе ки дар он зоида шудаам!

Муборак мабод рӯзе ки модарам маро зоидааст!+

15Малъун бод шахсе ки ба падарам мужда дода, гуфтааст:

«Барои ту фарзанди нарина зоида шуд!» —
ва ӯро бағоят шод кардааст.

16Бигзор аҳволи он шахс мисли шаҳрҳое бишавад,
ки Худованд онҳоро вожгун кард ва ҳеҷ таассуф нанамуд;
бигзор вай субҳидам фиғон ва нимирӯзӣ фарьёд бишнавад,+

17Аз боиси он ки вай маро дар худи батн намиронидааст,
то ки модарам қабри ман бошад,
ва батнаш ҳомилаи абадӣ бимонад+.
18Чаро ман аз батн берун омадаам,
то ки машаққат ва андӯҳ бубинам,
ва рӯзҳоям дар хиҷолат адо шавад+?

БОБИ БИСТУ ЯКУМ

Набӣ ба Сидқиё асирии Бобилро пешгӯӣ мекунад.

21^1Каломе ки бар Ирмиё аз ҷониби Худованд нозил шуд, вақте ки подшоҳ Сидқиё Пашҳур ибни Малкиё ва Сафаньё ибни Маъсиёи коҳинро назди ӯ фиристода, гуфт:+

2«Лутфан, барои мо аз Худованд бипурс, зеро ки Набукаднесар подшоҳи Бобил бар зидди мо ҷанг мекунад; шояд, Худованд барои мо чизе монанди тамоми мӯъҷизоти Ӯ ба амал оварад, то ки вай аз мо қафо гардад»+.

3Ва Ирмиё ба онҳо гуфт: «Ба Сидқиё чунин бигӯед:

4„Худованд, Худои Исроил чунин мегӯяд: инак, Ман олоти ҷангро, ки дар дасти шумост, ва шумо ба воситаи онҳо бо подшоҳи Бобил ва калдониёне ки шуморо аз беруни ҳисор муҳосира намудаанд, ҷанг мекунед, ба самти дигар хоҳам гардонид, ва онҳоро андаруни ин шаҳр ҷамъ хоҳам овард;

5Ва Худам бар зидди шумо бо дасти тӯлонӣ ва бозуи қавӣ ва бо ғазаб ва қаҳр ва хашми азиме ҷанг хоҳам кард;+

6Ва сокинони ин шаҳрро — ҳам одамон ва ҳам чорпоёнро — зарба хоҳам зад: онҳо аз вабои бузурге хоҳанд мурд.

7Ва баъд аз он, — мегӯяд Худованд, — Сидқиё подшоҳи Яҳудо, ва бандагонаш, ва ин қавм, ва онҳоеро, ки дар ин шаҳр аз вабо, шамшер ва қаҳтӣ боқӣ мондаанд, ба дасти Набукаднесар, подшоҳи Бобил, ва ба дасти душмани онҳо, ва ба дасти толибони ҷонашон хоҳам супурд, ва ӯ онҳоро ба дами шамшер қатл хоҳад кард, ва дар ҳаққи онҳо дилсӯзӣ, шафқат ва раҳм нахоҳад намуд“+.

8Ва ба ин қавм бигӯй: „Худованд чунин мегӯяд: инак, Ман ба шумо роҳи ҳаёт ва роҳи мамотро пешниҳод менамоям:+

9Ҳар кӣ дар ин шаҳр бимонад, аз шамшер ва қаҳтӣ ва вабо хоҳад мурд, вале ҳар кӣ баромада, ба калдониёне ки шуморо муҳосира кардаанд, таслим шавад, зинда хоҳад монд, ва ҷонаш барои вай ғанимат хоҳад гардид+.

10Зеро ки рӯи Худро бар ин шаҳр ба бадӣ, ва на ба некӣ, нигаронидаам, — мегӯяд Худованд. — Он ба дасти подшоҳи Бобил супурда хоҳад шуд, ва ӯ онро ба оташ хоҳад сӯзонид“+.

11Ва ба хонадони подшоҳи Яҳудо: „Каломи Худовандро бишнавед!+

12Эй хонадони Довуд! Худованд чунин мегӯяд:
бомдодон аз рӯи инсоф доварӣ намоед
ва ситамкашро аз дасти ситамгар раҳо кунед;
мабодо ғазаби Ман, ба сабаби бадии аъмоли шумо,
мисли оташ берун омада, аланга занад,
ва касе набошад, ки онро хомӯш кунад“».
13«Инак, Ман зидди ту ҳастам,
эй сокинаи водӣ ва эй сахраи ҳомун, —
мегӯяд Худованд, — зидди онҳое ки мегӯянд:
„Кист, ки бар мо ҳуҷум оварад,
ва кист, ки ба масканҳои мо дохил шавад?“+

14Валекин Ман мувофиқи самари аъмолатон шуморо ҷазо хоҳам дод, — мегӯяд Худованд, —
ва оташе дар ҷангали он хоҳам зад,
ки тамоми гирду атрофи онро хоҳад сӯзонид»+.

БОБИ БИСТУ ДУЮМ

Охири нубувват.

22^1Худованд чунин гуфт: «Ба хонаи подшоҳи Яҳудо фурӯд ой ва дар он ҷо ин каломро ба забон бирон,

2Ва бигӯй: каломи Худовандро бишнав, эй подшоҳи Яҳудо, ки бар тахти Довуд нишастаӣ, — ту, ва бандагони ту, ва қавми ту, ки ба ин дарвоза дохил мешаванд.

3Худованд чунин мегӯяд: адолат ва инсофро ба амал оваред ва ситамкашро аз дасти ситамгар раҳо кунед; ва ғариб, ятим ва беваро озор надиҳед ва зулм накунед, ва хуни бегуноҳро дар ин макон нарезед+.

4Зеро агар шумо ин каломро ҳақиқатан ба ҷо оваред, он гоҳ подшоҳоне ки бар тахти Довуд менишинанд ва бар аробаҳо ва аспон савор мешаванд, — худашон, ва бандагонашон, ва қавмашон, — ба дарвозаи ин хона дохил хоҳанд шуд+.

5Вале агар шумо ин суханонро нашнавед, ба Зоти Худ қасам мехӯрам, — мегӯяд Худованд, — ки ин хона ба харобазор мубаддал хоҳад шуд+.

6Зеро ки Худованд дар бораи хонаи подшоҳи Яҳудо чунин мегӯяд:

ту барои Ман Ҷилъод ва қуллаи Лубнон будӣ,
аммо ба яқин туро биёбоне мисли
шаҳрҳои ғайримаскун хоҳам гардонид,
7Ва бар зидди ту харобкунандагонро,
ки ҳар яке бо олоти худ бошад, тақдис хоҳам намуд,
ва онҳо арзҳои гузини туро бурида, дар оташ хоҳанд андохт+.

8Ва халқҳои бисьёр аз ин шаҳр хоҳанд гузашт ва ба якдигар хоҳанд гуфт: „Аз чӣ сабаб Худованд ба ин шаҳри бузург чунин кардааст?“+

9Ва дар ҷавоб хоҳанд гуфт: „Аз он сабаб, ки аҳди Худованд Худои худро тарк кардаанд, ва ба худоёни дигар саҷда ва ибодат намудаанд“»+.

10Барои мурда гирья накунед ва барои ӯ мотам нагиред,
балки барои касе ки меравад, зор-зор бигирьед,
зеро ки ӯ дигар нахоҳад баргашт
ва замини зодгоҳи худро нахоҳад дид+.

11Зеро Худованд дар бораи Шаллум ибни Йӯшиё, подшоҳи Яҳудо, ки ба ҷои падараш Йӯшиё подшоҳ шуда, аз он макон берун рафтааст, чунин мегӯяд: «Ӯ дигар ба он ҷо нахоҳад баргашт,

12Балки дар маконе ки ӯро ба асирӣ бурдаанд, хоҳад мурд ва ин заминро дигар нахоҳад дид»+.

13«Вой бар касе ки хонаи худро ба ноинсофӣ,
ва болохонаҳояшро ба беадолатӣ бино мекунад:

ёри худро муфт кор фармуда, музди варо намедиҳад,+

14Ва мегӯяд: „Барои худ хонаи калон
ва болохонаҳои фарох бино мекунам“, —
ва тирезаҳо барои худ мекушояд,
ва онҳоро бо чӯби арз рӯйбаст менамояд ва бо шангарф ранг мекунад.

15Оё ба он сабаб, ки аз арз биноҳо месозӣ, ту подшоҳӣ хоҳӣ кард?

Падарат, охир, мехӯрд ва менӯшид,
вале адолат ва инсофро риоя менамуд,
бинобар ин аҳволаш хуб буд+.

16Ӯ ба мискин ва бенаво додрасӣ мекард, бинобар ин аҳволаш хуб буд.

Маҳз ҳамин аст шинохтани Ман, — мегӯяд Худованд+.

17Аммо чашмони ту ва дили ту фақат ба тамаъкорӣ,
ва ба рехтани хуни бегуноҳон,
ва ба зулму ситам кардан нигаронида шудааст».

18Бинобар ин Худованд дар бораи Еҳӯёқим ибни Йӯшиё подшоҳи Яҳудо чунин мегӯяд:

«Барои ӯ навҳа нахоҳанд кард:

„Эй вой бародарам!“ ва „Эй вой хоҳарам!“

Барои ӯ навҳа нахоҳанд кард:

„Эй вой оғо!“ ва „Эй вой кибриё!“+

19Мисли дафни хар мадфун хоҳад шуд:

ҷасадашро кашида бароварда,
дуртар аз дарвозаи Ерусалим хоҳанд партофт»+.

20«Бар Лубнон баромада, фарьёд зан,
ва бар Бошон овозатро баланд кун, ва аз Аборим фарьёд зан,
зеро ки ҳамаи дӯстдоронат шикаст хӯрдаанд+.

21Дар вақти некрӯзият туро таъкид карда будам,
аммо ту гуфтӣ:

„Нахоҳам шунид!“

Роҳи ту аз ҷавоният ҳамин буд, ки овози Маро нашнавӣ.

22Ҳамаи чӯпонони туро бод хоҳад бурд,
ва дӯстдорони ту ба асирӣ хоҳанд рафт;
он гоҳ аз тамоми шарорати худ хиҷил ва шармсор хоҳӣ шуд.

23Эй, ки бар Лубнон нишастаӣ, ва бар арзҳо лона сохтаӣ!

Вақте ки дардҳо мисли азоби зане ки мезояд,
туро фаро гирад, чӣ қадар оҳу воҳ хоҳӣ кард!»+

24«Ба ҳаёти Ман қасам, — мегӯяд Худованд, — ки агарчи Коньё ибни Еҳӯёқим подшоҳи Яҳудо нигине бар дасти рости Ман мебуд, аз он ҷо ҳам туро мекандам+.

25Ва Ман туро ба дасти толибони ҷонат ва ба дасти касоне ки аз онҳо метарсӣ, ба дасти Набукаднесар подшоҳи Бобил ва ба дасти калдониён хоҳам супурд.

26Ва ту ва модари туро, ки туро зоидааст, ба замини дигаре ки дар он ҷо зоида нашудаед, хоҳам андохт, ва шумо дар он ҷо хоҳед мурд+.

27Ва ба замине ки ҷонашон орзу дорад ба он ҷо баргарданд, нахоҳанд баргашт».

28Оё ин шахс, Коньё, ҳайкали манфури шикастаест,
ё зарфи нодаркорест?

Чаро онҳо — ӯ ва насли ӯ — дур андохта,
ба замине ки намедонистанд, партофта шудаанд+?

29Эй замин, эй замин, эй замин!
Каломи Худовандро бишнав!+
30Худованд чунин мегӯяд:
«Ин шахсро безоту зуриёт,
марди дар умраш комьёбнашудае бинависед,
зеро ки касе аз наслаш комьёб шуда,
бар тахти Довуд нахоҳад нишаст
ва дар Яҳудо дигар салтанат нахоҳад ронд»+.

БОБИ БИСТУ СЕЮМ

Дар оянда аз нав барқарор шудани Исроил.

Ғазаби Худо бар чӯпонони бевафо.

23^1«Вой бар чӯпононе ки гӯсфандони рамаи Маро гумроҳ ва пароканда мекунанд!» — мегӯяд Худованд+.

2Бинобар ин Худованд, Худои Исроил ба чӯпононе ки қавми маро мечаронанд, чунин мегӯяд: «Шумо рамаи Маро пароканда намудаед ва бадар рондаед, ва ба онҳо нигоҳубин накардаед, — инак, Ман шуморо барои корҳои бадатон ҷазо хоҳам дод, — мегӯяд Худованд.

3Ва Ман бақияи рамаи Худро аз ҳамаи заминҳое ки ба он ҷо бадар рондаам, ҷамъ хоҳам кард, ва онҳоро ба чарогоҳҳошон хоҳам баргардонид, ва онҳо борвар ва афзун хоҳанд шуд+.

4Ва бар онҳо чӯпононро таъин хоҳам намуд, ки онҳоро бичаронанд; ва онҳо дигар ҳаросон ва мушавваш ва саргум нахоҳанд шуд, — мегӯяд Худованд+.

5Инак, айёме фаро мерасад, — мегӯяд Худованд, —
ки Ман Шохаи одиле барои Довуд барқарор хоҳам намуд,
ва Подшоҳе салтанат хоҳад ронд, ва хирадмандона рафтор хоҳад намуд,
ва инсофу адолатро дар замин ба амал хоҳад овард+.

6Дар айёми Ӯ Яҳудо наҷот хоҳад ёфт,
ва Исроил дар амният сокин хоҳад шуд;
ва ин аст исми Ӯ, ки бо он хонда хоҳад шуд:

„Худованд — адолати мо“+.

7Бинобар ин, инак, айёме фаро мерасад, — мегӯяд Худованд, — ки дигар гуфта нахоҳад шуд: „Қасам ба ҳаёти Худованд, ки банӣ-Исроилро аз замини Миср берун овард“,

8Балки: „Қасам ба ҳаёти Худованд, ки банӣ-Исроилро аз замини шимолӣ ва аз ҳамаи заминҳое ки онҳоро ба он ҷо бадар ронда буд, берун овард“; ва онҳо дар замини худ сокин хоҳанд шуд»+.

9Дар бораи анбиё.
Дили ман андаруни ман шикастааст,
ҳамаи устухонҳои маро ларза гирифтааст;
мисли шахси масте гардидаам,
ва мисли марде ки шароб бар вай ғолиб омада бошад;
ин ҳама аз баҳри Худованд аст,
аз баҳри суханони муқаддаси Ӯ:
10Зеро ки замин аз зинокорон пур шудааст;
зеро ки замин аз боиси лаънат мотам гирифтааст,
ва чарогоҳҳои биёбон хушкидааст;
зеро ки шарорат иштиёқи онҳост,
ва кизб қуввати онҳост.

11«Зеро ки ҳам набӣ ва ҳам коҳин риёкорӣ мекунанд;
ҳатто дар хонаи Худ шарорати онҳоро ёфтаам,
— мегӯяд Худованд. —+
12Бинобар ин, роҳашон барои онҳо
мисли ҷойҳои лағжонак дар торикӣ хоҳад буд;

Онҳоро тела хоҳанд дод, ва онҳо дар он ҷо хоҳанд афтод,
зеро ки Ман бар онҳо мусибате дар соли ҷазояшон хоҳам овард+.

13Ва Ман дар миёни анбиёи Сомария чизҳои ҳеҷу пучро дидаам:

онҳо ба исми Баал нубувват карда, қавми Ман — Исроилро дар иштибоҳ андохтаанд+.

14Валекин дар миёни анбиёи Ерусалим чизҳои зиштро мебинам:

онҳо ба зино дода мешаванд ва дар кизб роҳ мераванд,
ва дастҳои шариронро тақвият менамоянд,
бе он ки ҳар яке аз шарорати худ баргарданд;
ҳамаи онҳо дар назари Ман мисли Садӯм,
ва сокинони он мисли Амӯро гардидаанд»+.

15Бинобар ин Худованди лашкарҳо дар бораи анбиё чунин мегӯяд:

«Инак, Ман онҳоро явшон хоҳам хӯронид,
ва онҳоро оби заҳрдор хоҳам нӯшонид,
зеро ки аз анбиёи Ерусалим риё дар тамоми замин паҳн шудааст»+.

16Худованди лашкарҳо чунин мегӯяд:

«Ба суханони анбиё, ки барои шумо нубувват мекунанд, гӯш надиҳед:

онҳо шуморо дар иштибоҳ андохта, рӯъёи дили худро баён менамоянд,
на он чиро, ки аз даҳони Худо бошад+.

17Ба бадгӯёни Ман ҳамеша мегӯянд:

„Худованд гуфт, ки барои шумо осоиштагӣ хоҳад буд“.

Ва ба ҳамаи онҳое ки ба саркашии дили худ рафтор мекунанд, мегӯянд:

„Мусибате бар шумо нахоҳад омад“»+.

18Зеро, кист, ки дар машварати Худованд истода,
каломи Ӯро дида ва шунида бошад?

Кист, ки ба каломи Ӯ гӯш дода ва сарфаҳм рафта бошад+?

19Инак, тундбоде бошиддат вазида, хашми Худованд берун омадааст,
ва тундбод чарх зада,
бар сари шарирон фурӯд хоҳад омад+.
20Оташи ғазаби Худованд,
то Ӯ муродоти дили Худро ба амал наоварад ва иҷро накунад, фурӯ нахоҳад нишаст;
дар оянда шумо инро ба хубӣ фаҳм хоҳед кард+.

21«Ин анбиёро Ман нафиристодаам, балки худашон давидаанд;
ба онҳо сухане нагуфтаам, балки худашон нубувват кардаанд+.

22Ва агар онҳо дар машварати Ман меистоданд,
мебоист суханони Маро ба қавми Ман мефаҳмонданд,
ва онҳоро аз роҳи бадашон
ва аз аъмоли шариронаашон мегардонданд.

23Оё Ман фақат аз наздик Худо ҳастам, — мегӯяд Худованд, —
ва аз дур Худо нестам+?

24Агар касе дар ҷои махфие пинҳон шавад,
оё Ман варо намебинам? — мегӯяд Худованд.

Оё Ман замин ва осмонро пур намекунам? — мегӯяд Худованд+.

25Он чиро, ки ин анбиё ба исми Ман бардурӯғ нубувват кардаанд, шунидаам;
онҳо мегӯянд: „Хоб дидаам, хоб дидаам“+.

26То ба кай ин дар дили анбиёе ки бардурӯғ нубувват мекунанд ва анбиёи фиреби дили худ мебошанд, хоҳад буд,

27Ки онҳо ба воситаи хобҳои худ, ки ба ҳамдигар нақл мекунанд, мехоҳанд қавми Маро ба фаромӯш кардани исми Ман оварда расонанд, чунон ки падарони онҳо исми Маро аз барои Баал фаромӯш карданд+?

28Набие ки хоб дида бошад, бигзор хобашро нақл кунад, ва касе ки каломи Ман дар ӯст, каломи Маро ба ростӣ баён намояд; коҳро бо гандум чӣ кор аст? — мегӯяд Худованд.

29Каломи Ман, охир, мисли оташ аст, — мегӯяд Худованд, — ва мисли болға сахраро пора-пора мекунад.

30Бинобар ин, инак, Ман, — мегӯяд Худованд, — зидди анбиёе ҳастам, ки суханони Маро аз ҳамдигар медузданд+.

31Инак, Ман, — мегӯяд Худованд, — зидди анбиёе ҳастам, ки забони худро ба кор андохта, нутқ эрод мекунанд.

32Инак, Ман, — мегӯяд Худованд, — зидди онҳое ҳастам, ки дар асоси хобҳои дурӯғ нубувват мекунанд, ва он хобҳоро нақл намуда, қавми Маро бо дурӯғгӯиҳо ва бемулоҳизагии худ дар иштибоҳ меандозанд, ва ҳол он ки Ман онҳоро нафиристодаам ва амр нафармудаам, ва онҳо ба ин қавм ҳеҷ манфиате нахоҳанд расонид, — мегӯяд Худованд+.

33Ва агар ин қавм, ё набӣ, ё коҳин аз ту пурсида, гӯянд: „Бори[*] Худованд чист?“ — пас ба онҳо бигӯй: „Кадом бор? Ман шуморо тарк хоҳам кард, — мегӯяд Худованд“.

34Ва ҳар гоҳ набӣ ва коҳин ва қавм бигӯянд: „Бори Худованд“, — Ман он шахс ва хонаи вайро гирифтори ҷазо хоҳам кард.

35Ҳар яке ба ёри худ ва бародари худ чунин бигӯед: „Худованд чӣ ҷавобе додааст?“ ва „Худованд чӣ гуфтааст?“

36Валекин „бори Худованд“-ро дигар зикр накунед, зеро ки бор барои кас сухане ки вай мегӯяд, хоҳад буд, ва ҳол он ки шумо суханони Худои Ҳай, Худованди лашкарҳо, Худои моро таҳриф намудаед.

37Ба набӣ чунин бигӯй: „Худованд ба ту чӣ ҷавобе додааст?“ ва „Худованд чӣ гуфтааст?“

38Ва агар „бори Худованд“ бигӯед, пас Худованд чунин мегӯяд: азбаски шумо ин суханро, яъне „бори Худованд“-ро гуфтаед, дар сурате ки Ман назди шумо фиристода, фармудаам, ки „бори Худованд“ нагӯед, —

39Бинобар ин инак, Ман шуморо тамоман фаромӯш хоҳам кард, ва шумо ва он шаҳреро, ки ба шумо ва падаронатон додаам, аз ҳузури Худ рад хоҳам намуд;

40Ва нанги абадӣ ва хиҷолати абадиро бар шумо хоҳам овард, ки он фаромӯш нахоҳад шуд»+.

БОБИ БИСТУ ЧОРУМ

Масал дар бораи анҷирҳои нек ва бад.

Як қисми Яҳудо аз нав барқарор хоҳад шуд.

24^1Худованд ба ман намоён кард: ва инак, ду сабад анҷир пеши маъбади Худованд гузошта шудааст, — пас аз он ки Набукаднесар, подшоҳи Бобил, Еконьё ибни Еҳӯёқим подшоҳи Яҳудоро бо мирони Яҳудо ва ҳунармандон ва оҳангарон аз Ерусалим асир карда, ба Бобил бурд+.

2Дар як сабад анҷири бағоят нек мисли анҷири пешпазак буд, ва дар сабади дуюм анҷири бағоят бад буд, ки ба сабаби бадии он хӯрдан мумкин набуд+.

3Ва Худованд ба ман гуфт: «Ту, эй Ирмиё, чӣ мебинӣ?» Ва ман гуфтам: «Анҷир! Анҷирҳои нек бағоят нек аст, ва анҷирҳои бад бағоят бад аст, ки ба сабаби бадии он хӯрдан мумкин нест».

4Ва каломи Худованд бар ман нозил шуда, гуфт:

5«Худованд, Худои Исроил чунин мегӯяд: чунон ки ин анҷирҳо нек аст, ончунон Ман асирони Яҳудоро, ки аз ин макон ба замини калдониён фиристодаам, ба некӣ хоҳам шинохт;

6Ва бар онҳо ба некӣ назар хоҳам кард, ва онҳоро ба ин замин хоҳам баргардонид, ва онҳоро бино намуда, хароб нахоҳам кард, ва мисли ниҳоле шинонида, решакан нахоҳам кард;+

7Ва диле ба онҳо хоҳам бахшид, то Маро бишносанд, ки Ман Худованд ҳастам, ва онҳо қавми Ман хоҳанд буд, ва Ман Худои онҳо хоҳам буд, зеро ки онҳо бо тамоми дили худ сӯи Ман хоҳанд баргашт+.

8Ва чунон ки анҷирҳои бадро ба сабаби бадии онҳо хӯрдан мумкин нест, — мегӯяд Худованд, — ончунон Ман Сидқиё подшоҳи Яҳудо ва мирони ӯ ва бақияи Ерусалимро, ки дар ин замин боқӣ мондаанд, ва онҳоеро, ки дар замини Миср сокинанд, хоҳам гардонид;+

9Ва онҳоро барои ҳамаи мамлакатҳои замин ба даҳшат ва мусибат, ва дар ҳамаи маконҳое ки онҳоро ба он ҷо бадар рондаам, ба нанг ва масал, ба масхара ва лаънат табдил хоҳам дод;+

10Ва ба зидди онҳо шамшер, қаҳтӣ ва ваборо хоҳам фиристод, то аз замине ки ба онҳо ва падаронашон додаам, нест шаванд»+.

БОБИ БИСТУ ПАНҶУМ

Нубувват дар бораи асирии ҳафтодсола.

Таназзули Бобил.

25^1Каломе ки бар Ирмиё дар бораи тамоми қавми Яҳудо дар соли чоруми Еҳӯёқим ибни Йӯшиё подшоҳи Яҳудо, ки соли якуми Набукаднесар подшоҳи Бобил буд, нозил шуд,+

2Ки онро Ирмиёи набӣ ба тамоми қавми Яҳудо ва ба ҳамаи сокинони Ерусалим баён намуда, гуфт:

3«Аз соли сездаҳуми Йӯшиё ибни Омӯн подшоҳи Яҳудо ва то имрӯз, яъне бисту се сол боз, каломи Худованд бар ман нозил мешуд, ва ман онро ба шумо мегуфтам, ҳар рӯз аз субҳидам сухан мерондам, валекин шумо нашнидед+.

4Ва Худованд ҳамаи бандагони Худ — анбиёро назди шумо фиристод, ҳар рӯз аз субҳидам мефиристод, вале шумо нашнидед ва гӯши худро хам накардед, то бишнавед+

5Он чиро, ки ба шумо гуфта шуд: „Ҳар яке аз роҳи бади худ ва аз аъмоли шариронаи худ баргардед, ва ба замине ки Худованд ба шумо ва падаронатон аз азал то абад додааст, сукунат кунед;+

6Ва аз қафои худоёни дигар наравед, то ки ба онҳо ибодат ва саҷда намоед; ва Маро бо маснӯи дастҳои худ ба ғазаб наоваред, ва Ман ба шумо осебе нахоҳам расонид“+.

7Валекин шумо Маро нашнидед, — мегӯяд Худованд, — балки бо маснӯи дастҳои худ Маро ба зарари худ ба ғазаб овардед.

8Бинобар ин Худованди лашкарҳо чунин мегӯяд: азбаски шумо суханони Маро нашнидед,

9Инак, Ман мефиристам ва ҳамаи қабилаҳои шимолро бо бандаи Худ Набукаднесар подшоҳи Бобил гирифта, онҳоро бар ин замин ва бар сокинонаш ва бар ҳамаи халқҳои гирду атрофи он меоварам; ва онҳоро талаф намуда, даҳшат ва масхара ва харобазори абадӣ мегардонам+.

10Ва аз миёни онҳо садои шодӣ ва садои хурсандӣ, овози домод ва овози арӯс, садои дастос ва нури чароғро нест мекунам+.

11Ва тамоми ин замин вайрона ва биёбон хоҳад шуд; ва ин халқҳо ҳафтод сол ба подшоҳи Бобил бандагӣ хоҳанд кард+.

12Ва воқеъ хоҳад шуд, ки баъд аз гузаштани ҳафтод сол Ман, — мегӯяд Худованд, — подшоҳи Бобил ва он қавм ва замини калдониёнро барои гуноҳашон гирифтори ҷазо хоҳам кард, ва онро биёбони абадӣ хоҳам гардонид.

13Ва бар он замин Ман ҳамаи суханони Худро, ки дар бораи он гуфтаам, яъне ҳар чи дар ин китоб навишта шудааст, ки Ирмиё онро дар бораи ҳамаи халқҳо нубувват кардааст, ба амал хоҳам овард,+

14Зеро ки онҳоро низ халқҳои бисьёр ва подшоҳони бузург гирифтори асорат хоҳанд кард; ва Ман подоши онҳоро мувофиқи кирдорашон ва бар тибқи амали дастҳошон хоҳам дод»+.

Масал дар бораи косаи шароби ғазаб.

15Зеро ки Худованд, Худои Исроил ба ман чунин гуфт: «Ин косаи шароби ғазабро аз дасти Ман бигир ва онро ба ҳамаи халқҳое ки туро назди онҳо мефиристам, бинӯшон,+

16То онҳо нӯшида, аз шамшере ки андаруни онҳо мефиристам, ба изтироб оянд ва девона шаванд»+.

17Ва ман косаро аз дасти Худованд гирифтам ва ба ҳамаи халқҳое ки Худованд маро назди онҳо фиристод, нӯшонидам:+

18Ба Ерусалим ва шаҳрҳои Яҳудо, ва ба подшоҳонаш ва миронаш, то ки онҳоро вайронаю валангор ва мавриди масхараю лаънат гардонам, чунон ки имрӯз аст;

19Ва ба фиръавн подшоҳи Миср ва бандагонаш ва миронаш ва тамоми қавмаш;+

20Ва ба тамоми халқи махлут, ва ба ҳамаи подшоҳони замини Ус, ва ба ҳамаи подшоҳони замини Фалиштӣ, ва ба Ашқалӯн ва Ғазза ва Эқрӯн ва бақияи Ашдӯд;+

21Ва ба Адӯм ва Мӯоб ва банӣ-Аммӯн;+

22Ва ба ҳамаи подшохони Сӯр, ва ба ҳамаи подшоҳони Сидӯн, ва ба ҳамаи подшоҳони ҷазираҳое ки дар он тарафи баҳр воқеанд;+

23Ва ба Дадон ва Темо ва Буз, ва ба ҳамаи онҳое ки мӯи чаккаи худро метарошанд;+

24Ва ба ҳамаи подшоҳони араб, ва ба ҳамаи подшоҳони халқҳои махлут, ки дар биёбон сокинанд;

25Ва ба ҳамаи подшоҳони Зимрӣ, ва ба ҳамаи подшоҳони Элом, ва ба ҳамаи подшоҳони Модай;+

26Ва ба ҳамаи подшоҳони шимолии наздик ва дур яке аз паси дигаре, ва ба ҳамаи мамлакатҳои ҷаҳон, ки бар рӯи замин мебошанд; ва подшоҳи Шешак баъд аз онҳо хоҳад нӯшид.

27Ва ба онҳо бигӯй: «Худованди лашкарҳо, Худои Исроил чунин мегӯяд: бинӯшед, ва маст шавед ва қай кунед, ва биафтед, ва аз шамшере ки Ман ба миёни шумо мефиристам, барнахезед»+.

28Ва агар онҳо аз гирифтани коса аз дасти ту ва нӯшидани он шароб рӯй гардонанд, он гоҳ ба онҳо бигӯй: «Худованди лашкарҳо чунин мегӯяд: ҳатман хоҳед нӯшид!+

29Зеро инак, Ман ба овардани мусибат бар шаҳре ки ба исми Ман номида шудааст, шурӯъ хоҳам кард, ва оё шумо беҷазо хоҳед монд? Беҷазо нахоҳед монд! Зеро Ман бар ҳамаи сокинони замин шамшерро хоҳам хонд, — мегӯяд Худованди лашкарҳо»+.

30Пас ту дар ҳаққи ҳамаашоно ҳамаи ин суханонро нубувват намо, ва ба онҳо бигӯй:

«„Худованд аз афроз ғурриш мекунад,
ва аз маскани муқаддаси Худ овози Худро мебарорад;
бар чарогоҳи Худ бошиддат ғурриш мекунад;
мисли онҳое ки ангур пахш мекунанд,
бар ҳамаи сокинони замин бонг мезанад+.
31Ғулғулаи он то ақсои замин мерасад,
зеро ки Худованд ба халқҳо даъво дорад:
Ӯ бар ҳар башар доварӣ менамояд,
шариронро ба дами шамшер месупорад, — мегӯяд Худованд“.

32Худованди лашкарҳо чунин мегӯяд:

инак, мусибат аз халқе ба халқе мегузарад,
ва тундбоди азиме аз ақсои замин бармехезад+.

33Ва дар он рӯз мақтулони Худованд аз як канори замин то канори дигари замин хоҳанд буд; барои онҳо мотам нахоҳанд гирифт, ва онҳоро ҷамъ нахоҳанд кард ва дафн нахоҳанд намуд: онҳо мисли ахлоте бар рӯи замин хоҳанд буд+.

34Нола кунед, эй чӯпонон!

Фиғон кашида, бар хокистар ғел занед, эй пешвоёни рама!

Зеро ки айёми қатли шумо расидааст,
ва Ман шуморо шикаста пора-пора хоҳам кард,
ва мисли зарфи гаронбаҳое хоҳед афтод+.
35Ва паноҳгоҳе барои чӯпонон,
ва наҷоте барои пешвоёни рама нахоҳад буд.
36Садои фиғони чӯпонон ва нолаи пешвоёни рама
ба гӯш мерасад,
зеро ки Худованд чарогоҳи онҳоро валангор кардааст.

37Ва иқоматгоҳҳои осоиштагӣ
аз шиддати ғазаби Худованд хароб шудааст.

38Ӯ мисли шери ҷавон лонаи Худро тарк кардааст;
зеро ки замини онҳо аз хашми ситамгар
ва аз оташи ғазаби Ӯ биёбон гардидааст».

БОБИ БИСТУ ШАШУМ

Ирмиё дар саҳни маъбад ба тавба даъват менамояд.

26^1Дар ибтидои подшоҳии Еҳӯёқим ибни Йӯшиё подшоҳи Яҳудо ин калом аз ҷониби Худованд нозил шуда, гуфт:+

2«Худованд чунин мегӯяд: дар саҳни хонаи Худованд биист ва ба ҳамаи шаҳрҳои Яҳудо, ки ба хонаи Худо барои саҷда кардан меоянд, ҳамаи суханонеро, ки ба ту амр фармудаам, ки ба онҳо бигӯӣ, бигӯй, ва калимае кам накун+.

3Шояд онҳо бишнаванд ва ҳар яке аз роҳи бади худ баргарданд, ва он гоҳ Ман мусибатеро, ки мехоҳам бар онҳо барои аъмоли бадашон биёрам, ботил хоҳам кард+.

4Ва ба онҳо бигӯй: „Худованд чунин мегӯяд: агар шумо Маро нашнавед дар бораи он ки бар тибқи шариати Ман, ки пеши шумо гузоштаам, рафтор намоед,+

5Ва ба суханони бандагони Ман, анбиёе ки назди шумо мефиристам, гӯш андозед, — ва ҳол он ки ҳар рӯз аз субҳидам онҳоро мефиристам, вале шумо гӯш наандохтаед, —+

6Пас ин хонаро Ман мисли Шилӯ хоҳам гардонид, ва ин шаҳрро барои ҳамаи халқҳои замин рамзи лаънат хоҳам сохт“».

7Ва коҳинон ва анбиё ва тамоми қавм ин суханонро, ки Ирмиё дар хонаи Худованд гуфт, шуниданд.

8Ва чун Ирмиё гуфтани ҳар он чиро, ки Худованд амр фармуда буд, ки ба тамоми халқ бигӯяд, ба итмом расонид, коҳинон ва анбиё ва тамоми қавм ӯро дастгир карда, гуфтанд: «Ту бояд бимирӣ!

9Чаро ту ба исми Худованд нубувват карда гуфтӣ, ки ин хона мисли Шилӯ хоҳад шуд, ва ин шаҳр валангор ва ғайримаскун хоҳад гардид?» Ва тамоми қавм дар хонаи Худованд дар гирди Ирмиё ҷамъ омаданд.

10Ва ҳангоме ки мирони Яҳудо ин чизҳоро шуниданд, аз хонаи подшоҳ баромада, ба даҳани дарвозаи нави хонаи Худованд нишастанд+.

11Ва коҳинон ва анбиё ба мирон ва тамоми қавм рӯ оварда, гуфтанд: «Ин шахс сазовори ҳукми қатл аст, зеро ки дар ҳаққи ин шаҳр нубувват намуд, чунон ки ба гӯшҳои худ шунидед».

12Валекин Ирмиё ба ҳамаи мирон ва тамоми қавм хитоб намуда, гуфт: «Худованд маро фиристодааст, то дар ҳаққи ин хона ва ин шаҳр ҳамаи суханонеро, ки шунидед, нубувват намоям.

13Ва акнун роҳҳои худ ва аъмоли худро ислоҳ намоед ва овози Худованд Худои худро бишнавед, ва он гоҳ Худованд аз мусибате ки дар бораи шумо фармудааст, пушаймон хоҳад шуд+.

14Дар хусуси ман бошад, инак, ман дар дасти шумо ҳастам: он чи ба назари шумо дуруст ва ҳаққонӣ намояд, бо ман бикунед+.

15Аммо яқинан бидонед, ки агар шумо маро ба қатл расонед, хуни бегуноҳеро шумо бар худатон ва бар ин шаҳр ва бар сокинони он хоҳед гузошт, зеро ки ба ростӣ Худованд маро фиристодааст, то ки ҳамаи ин суханонро ба гӯши шумо баён намоям».

16Он гоҳ мирон ва тамоми қавм ба коҳинон ва анбиё гуфтанд: «Ин шахс сазовори ҳукми қатл нест, зеро ки ба исми Худованд Худои мо ба мо сухан рондааст».

17Ва баъзе аз пирони замин бархостанд ва ба тамоми ҷамъомади қавм рӯ оварда, гуфтаанд:+

18«Михои Мӯраштӣ дар айёми Ҳизқиё подшоҳи Яҳудо нубувват кард ва ба тамоми қавми Яҳудо хитоб намуда, гуфт:

„Худованди лашкарҳо чунин мегӯяд:
Сион мисли саҳро шудгор карда хоҳад шуд,
ва Ерусалим ба харобазор табдил хоҳад ёфт,
ва кӯҳи хонаи Худованд — ба теппаҳои дарахтзор“+.

19Оё Ҳизқиё подшоҳи Яҳудо ва тамоми Яҳудо ӯро қатл карданд? Не, вай аз Худованд тарсид ва пеши Худованд тазаррӯъ намуд, ва Худованд аз мусибате ки дар бораи онҳо фармуда буд, пушаймон шуд; валекин мо мусибати азиме бар ҷонҳои худ меоварем!»+

Мамоти Уриёи набӣ.

20Боз Уриё ибни Шамаъё ном шахси дигаре аз Қирьят-Еорим буд, ки ба исми Худованд нубувват менамуд, ва дар бораи ин шаҳр ва ин замин айнан мисли суханони Ирмиё нубувват кард+.

21Ва ҳангоме ки подшоҳ Еҳӯёқим, ва тамоми акобираш, ва ҳамаи мирон суханони ӯро шуниданд, подшоҳ хост ӯро ба қатл расонад; ва Уриё инро шунида, тарсид ва гурехта, ба Миср рафт+.

22Ва подшоҳ Еҳӯёқим ба Миср одам фиристод: Элнотон ибни Акбӯр ва чанд касро бо вай ба Миср равона кард+.

23Ва онҳо Уриёро аз Миср бароварданд, ва ӯро назди подшоҳ Еҳӯёқим оварданд, ва ӯро вай ба дами шамшер қатл кард, ва ҷасади ӯро дар қабристони мардуми оддӣ партофт.

24Аммо дасти Аҳиқом ибни Шофон бо Ирмиё буд, то ки ӯро ба дасти қавм барои куштан насупорад+.

БОБИ БИСТУ ҲАФТУМ

Масал дар бораи юғ.

27^1Дар ибтидои подшоҳии Еҳӯёқим ибни Йӯшиё подшоҳи Яҳудо ин калом бар Ирмиё аз ҷониби Худованд нозил шуда, гуфт:+

2Худованд ба ман чунин гуфт: «Бандҳо ва юғҳо барои худ бисоз, ва онҳоро бар гардани худ бимон+.

3Ва онҳоро назди подшоҳи Адӯм, ва подшоҳи Мӯоб, ва подшоҳи банӣ-Аммӯн, ва подшоҳи Сӯр, ва подшоҳи Сидӯн ба воситаи қосидоне ки ба Ерусалим назди Сидқиё подшоҳи Яҳудо меоянд, бифирист+.

4Ва ба онҳо амр фармо, ки ба оғоёин худ бигӯянд: „Худованди лашкарҳо, Худои Исроил чунин мегӯяд: ба оғоёни худ чунин бигӯед:

5Ман замин, одамизод ва чорпоёнеро, ки бар рӯи заминанд, бо қудрати азими Худ ва бозуи тӯлонии Худ ба вуҷуд овардам, ва онро ба касе ки дар назари Ман писанд омад, додам+.

6Ва алҳол Ман ҳамаи ин заминҳоро ба дасти бандаи Худ Набукаднесар подшоҳи Бобил супурдам; ва ҳайвоноти саҳроро низ ба ӯ додам, то ки хизмати ӯро ба ҷо оваранд+.

7Ва ҳамаи халқҳо ба ӯ, ва ба писараш, ва ба писари писараш хизмат хоҳанд кард, то замоне ки навбати замини ӯ низ бирасад, ва он гоҳ халқҳои бисьёр ва подшоҳони бузург ӯро бандаи худ хоҳанд гардонид+.

8Ва агар халқе ва мамлакате ба ӯ, яъне ба Набукаднесар подшоҳи Бобил хизмат кардан нахоҳанд, ва гардани худро зери юғи подшоҳи Бобил хам накунанд, Ман, — мегӯяд Худованд, — он халқро бо шамшер, қаҳтӣ ва вабо ҷазо хоҳам дод, то онҳоро бо дасти ӯ талаф намоям+.

9Ва шумо ба анбиёи худ, ва ба соҳирони худ, ва ба хобгузорони худ, ва ба фолбинони худ, ва ба ҷодугарони худ, ки ба шумо мегӯянд: «Ба подшоҳи Бобил хизмат нахоҳед кард», — гӯш надиҳед,+

10Зеро онҳо ба шумо бардурӯғ нубувват мекунанд, то ки шуморо аз заминатон дур созанд, ва Ман шуморо бадар ронам, ва шумо талаф шавед+.

11Валекин халқе ки гардани худро зери юғи подшоҳи Бобил хам карда, ба ӯ хизмат мекунанд, Ман, — мегӯяд Худованд, — онҳоро бар заминашон хоҳам гузошт, ва онҳо онро киштукор хоҳанд кард ва дар он сокин хоҳанд шуд“».

12Ва ба Сидқиё подшоҳи Яҳудо ман ҳамаи ин суханонро ба забон оварда, гуфтам: «Гардани худро зери юғи подшоҳи Бобил хам кунед, ва ба ӯ ва қавми ӯ хизмат кунед, — ва зинда хоҳед монд+.

13Чаро ту ва қавми ту аз шамшер, қаҳтӣ ва вабо бимиред, чунон ки Худованд дар бораи халқе ки ба подшоҳи Бобил хизмат нахоҳанд кард, гуфтааст+?

14Ва ба суханони анбиёе ки ба шумо мегӯянд: „Ба подшоҳи Бобил хизмат нахоҳед кард“, гӯш надиҳед, чунки онҳо ба шумо бардурӯғ нубувват мекунанд.

15Зеро Ман онҳоро нафиристодаам, — мегӯяд Худованд, — балки онҳо ба исми Ман бардурӯғ нубувват мекунанд, то ки Ман шуморо бадар ронам, ва шумо талаф шавед, — шумо ва анбиёе ки ба шумо нубувват мекунанд».

16Ва ба коҳинон ва тамоми ин қавм ман рӯ оварда, гуфтам: «Худованд чунин мегӯяд: ба суханони анбиёи худ, ки ба шумо нубувват карда, мегӯянд: „Инак, зарфҳои хонаи Худованд акнун ба зудӣ аз Бобил баргардонида хоҳад шуд“, гӯш надиҳед, зеро ки онҳо ба шумо бардурӯғ нубувват мекунанд+.

17Ба онҳо гӯш надиҳед, ба подшоҳи Бобил хизмат кунед ва зинда монед; чаро ин шаҳр харобазор шавад?

18Ва агар онҳо анбиё бошанд, ва агар каломи Худованд бо онҳо бошад, бигзор пеши Худованди лашкарҳо шафоат намоянд, ки зарфҳое ки дар хонаи Худованд, ва дар хонаи подшоҳи Яҳудо, ва дар Ерусалим боқӣ мондааст, ба Бобил бурда нашавад.

19Зеро ки Худованди лашкарҳо чунин мегӯяд дар бораи сутунҳо ва обанбор ва пояҳо ва дигар зарфҳое ки дар ин шаҳр боқӣ мондааст,+

20Ки онҳоро Набукаднесар подшоҳи Бобил нагирифтааст, ҳангоме ки Еконьё ибни Еҳӯёқим подшоҳи Яҳудо ва ҳамаи мирони Яҳудо ва Ерусалимро аз Ерусалим ба Бобил ба асирӣ бурдааст, —

21Зеро ки Худованди лашкарҳо, Худои Исроил дар бораи зарфҳое ки дар хонаи Худованд ва дар хонаи подшоҳи Яҳудо ва дар Ерусалим боқӣ мондааст, чунин мегӯяд:

22Онҳо ба Бобил бурда хоҳад шуд ва то рӯзе ки Ман онҳоро тафаққуд намоям, дар он ҷо хоҳад монд, — мегӯяд Худованд; — ва он гоҳ онҳоро берун оварда, ба ин макон хоҳам баргардонид»+.

БОБИ БИСТУ ҲАШТУМ

Давоми масал дар бораи юғ.

Нубуввати дурӯғи Ҳананьё ва мамоти ӯ.

28^1Ва дар ҳамон сол, — дар ибтидои подшоҳии Сидқиё подшоҳи Яҳудо, дар соли чорум, дар моҳи панҷум, — Ҳананьё ибни Азури набӣ, ки аз Ҷибъӯн буд, дар хонаи Худованд, дар пеши назари коҳинон ва тамоми қавм ба ман рӯ оварда, гуфт:+

2«Худованди лашкарҳо, Худои Исроил чунин мегӯяд: юғи подшоҳи Бобилро дарҳам хоҳам шикаст:+

3Баъд аз ду сол Ман ҳамаи зарфҳои хонаи Худовандро, ки Набукаднесар подшоҳи Бобил аз ин макон гирифта ба Бобил бурд, ба ин макон хоҳам баргардонид+.

4Ва Еконьё ибни Еҳӯёқим подшоҳи Яҳудо ва ҳамаи асирони Яҳудоро, ки ба Бобил рафтаанд, Ман ба ин макон хоҳам баргардонид, — мегӯяд Худованд, — зеро ки юғи подшоҳи Бобилро дарҳам хоҳам шикаст».

5Ва Ирмиёи набӣ ба Ҳананьёи набӣ дар пеши назари коҳинон ва дар пеши назари тамоми қавме ки дар хонаи Худованд истода буданд, гуфт —

6Ва Ирмиёи набӣ гуфт: «Омин! Бигзор Худованд чунин бикунад! Бигзор Худованд суханони туро, ки бо онҳо нубувват кардӣ, ба амал оварда, зарфҳои хонаи Худованд ва ҳамаи асиронро аз Бобил ба ин макон баргардонад!

7Аммо ин каломро, ки ман ба гӯши ту ва гӯши тамоми қавм мегӯям, бишнав:

8Анбиёе ки аз қадимулайём, пеш аз ман ва пеш аз ту буданд, барои заминҳои бисьёр ва мамлакатҳои бузург ҷанг ва мусибат ва ваборо нубувват кардаанд.

9Аммо набие ки осоиштагиро нубувват мекунад, фақат баъд аз он ки каломи ин набӣ ба амал ояд, ӯ ҳамчун набие шинохта хоҳад шуд, ки ӯро ҳақиқатан Худованд фиристодааст»+.

10Он гоҳ Ҳананьёи набӣ юғро аз гардани Ирмиёи набӣ гирифт, ва онро дарҳам шикаст+.

11Ва Ҳананьё дар пеши назари тамоми қавм хитоб намуда, гуфт: «Худованд чунин мегӯяд: юғи Набукаднесар подшоҳи Бобилро баъд аз ду сол аз гардани ҳамаи халқҳо ҳамин тавр дарҳам хоҳам шикаст». Ва Ирмиё ба роҳи худ рафт.

12Ва баъд аз он ки Ҳананьёи набӣ юғро аз гардани Ирмиёи набӣ гирифта дарҳам шикаст, каломи Худованд бар Ирмиё нозил шуда, гуфт:

13«Бирав ва ба Ҳананьё бигӯй: „Худованд чунин мегӯяд: юғҳои чӯбинро шикастӣ, вале ба ҷои онҳо юғҳои оҳанин хоҳӣ сохт.

14Зеро ки Худованди лашкарҳо, Худои Исроил чунин мегӯяд: Ман юғи оҳанин бар гардани ҳамаи ин халқҳо гузоштам, то ки ба Набукаднесар подшоҳи Бобил хизмат кунанд, ва онҳо хизмат хоҳанд кард; ва ҳайвоноти саҳроро низ ба ӯ додам“»+.

15Ва Ирмиёи набӣ ба Ҳананьёи набӣ гуфт: «Бишнав, эй Ҳананьё! Худованд туро нафиристодааст, ва ту қавмро бардурӯғ умедвор мекунӣ+.

16Бинобар ин Худованд чунин мегӯяд: „Инак, Ман туро аз рӯи замин дур меандозам! Имсол ту хоҳӣ мурд, зеро ки бар хилофи Худованд сухан рондаӣ“».

17Ва Ҳананьёи набӣ ҳамон сол, дар моҳи ҳафтум мурд.

БОБИ БИСТУ НӮҲУМ

Номаи Ирмиё ба бародароне ки дар асирии Бобил буданд.

29^1Ва ин аст суханони номае ки Ирмиёи набӣ аз Ерусалим ба бақияи пирони асирон, ва ба коҳинон ва анбиё ва тамоми қавме ки Набукаднесар аз Ерусалим ба Бобил ба асирӣ бурда буд, фиристод, —+

2Баъд аз он ки подшоҳ Еконьё ва малика ва хоҷасароён, мирони Яҳудо ва Ерусалим, ва ҳунармандон ва оҳангарон аз Ерусалим берун омаданд, —+

3Ба воситаи Элъосо ибни Шофон ва Ҷамарьё ибни Ҳилқиё, ки онҳоро Сидқиё подшоҳи Яҳудо назди Набукаднесар подшоҳи Бобил ба Бобил фиристода буд:

4«Худованди лашкарҳо, Худои Исроил ба ҳамаи асироне ки Ман аз Ерусалим ба Бобил ба асирӣ фиристодам, чунин мегӯяд:

5Хонаҳо бино карда, дар онҳо сокин шавед, ва боғҳо парвариш намуда, меваи онҳоро бихӯред.

6Занон гирифта, писарон ва духтарон ба дуньё оваред, ва занон барои писарони худ бигиред, ва духтарони худро ба шавҳар бидиҳед, то ки писарон ва духтарон ба дуньё оваранд; ва дар он ҷо биафзоед ва кам нашавед.

7Ва осоиштагии он шаҳрро, ки Ман шуморо ба он ҷо ба асирӣ фиристодаам, биталабед, ва барои он пеши Худованд дуо гӯед, зеро ки дар осоиштагии он барои шумо осоиштагӣ хоҳад буд+.

8Зеро ки Худованди лашкарҳо, Худои Исроил чунин мегӯяд: бигзор анбиёи шумо, ки дар миёни шумо ҳастанд, ва соҳирони шумо шуморо фирефта накунанд, ва ба хобгузорони худ, ки ба дилхоҳи шумо хоб диданашонро мехоҳед, гӯш надиҳед,+

9Чунки онҳо барои шумо бардурӯғ ба исми Ман нубувват мекунанд, дар сурате ки Ман онҳоро нафиристодаам, — мегӯяд Худованд+.

10Зеро ки Худованд чунин мегӯяд: вақте ки ба Бобил ҳафтод сол пур шавад, Ман шуморо тафаққуд хоҳам кард, ва каломи неки Худро дар ҳаққи шумо ба амал хоҳам овард, то ки шуморо ба ин макон баргардонам+.

11Зеро фикрҳоеро, ки Ман дар бораи шумо дорам, Ман медонам, — мегӯяд Худованд, — фикрҳое ки ба осоиштагӣ оид аст, на ба бадӣ, то ки ба шумо ояндаи нек ва умедворӣ бибахшам.

12Ва шумо Маро хоҳед хонд, ва омада пеши Ман дуо хоҳед гуфт, ва Ман шуморо иҷобат хоҳам намуд+.

13Ва Маро хоҳед ҷуст, ва пайдо хоҳед кард, ба шарте ки бо тамоми дили худ Маро ҷустуҷӯ намоед+.

14Ва Ман барои шумо ёфт хоҳам шуд, — мегӯяд Худованд, — ва шуморо аз асирӣ хоҳам баргардонид, ва шуморо аз миёни ҳамаи халқҳо ва аз ҳамаи маконҳое ки шуморо ба он ҷо бадар рондаам, ҷамъ хоҳам кард, — мегӯяд Худованд, — ва шуморо ба маконе ки аз он ҷо шуморо ба асирӣ фиристодаам, хоҳам баргардонид+.

15Шумо мегӯед: „Худованд барои мо дар Бобил анбиё ба майдон овардааст“.

16Худованд дар бораи подшоҳе ки бар тахти Довуд нишастааст, ва дар бораи тамоми қавме ки дар ин шаҳр сокинанд, яъне дар бораи бародарони шумо, ки ҳамроҳи шумо ба асирӣ бурда нашудаанд, чунин мегӯяд, —+

17Оре, Худованди лашкарҳо чунин мегӯяд: инак, Ман бар онҳо шамшер ва каҳтӣ ва вабо мефиристам, ва онҳоро мисли анҷирҳои баде ки ба сабаби бадии онҳо хӯрдан мумкин нест, мегардонам;

18Ва онҳоро бо шамшер, қаҳтӣ ва вабо таъқиб хоҳам намуд, ва онҳоро барои ҳамаи мамлакатҳои замин ба даҳшат, ва дар миёни ҳамаи халқҳое ки онҳоро ба он ҷо бадар рондаам, ба лаънат ва воҳима ва масхара ва нанг табдил хоҳам дод, —+

19Чунки онҳо суханони Маро нашниданд, — мегӯяд Худованд, — вақте ки бандагони Худ — анбиёро назди онҳо фиристодам, — ҳар рӯз аз субҳидам фиристодам, вале шумо нашнидед, — мегӯяд Худованд+.

20Ва шумо, эй ҳамаи асироне ки аз Ерусалим ба Бобил фиристодаам, каломи Худовандро бишнавед!

21Худованди лашкарҳо, Худои Исроил дар бораи Аҳъоб ибни Қӯлоё ва дар бораи Сидқиё ибни Маасиё, ки ба исми Ман ба шумо бардурӯғ нубувват мекунанд, чунин мегӯяд: инак, Ман онҳоро ба дасти Набукаднесар подшоҳи Бобил хоҳам супурд, ва ӯ онҳоро дар пеши назари шумо хоҳад кушт+.

22Ва номи онҳоро ҳамаи асирони Яҳудо, ки дар Бобил мебошанд, барои лаънат ба забон гирифта, хоҳанд гуфт: „Худованд туро мисли Сидқиё ва Аҳъоб гардонад, ки подшоҳи Бобил онҳоро дар оташ бирьён карда буд“+.

23Чунки онҳо дар Исроил кори зиште карданд: бо занони ёрони худ зино карданд ва ба исми Ман сухани дурӯғ гуфтанд, ки онро Ман ба онҳо амр нафармудаам; ва Ман аз ин вуқуф дорам ва шоҳид ҳастам, — мегӯяд Худованд+.

24Ва ба Шамаъёи Неҳеломӣ бигӯй:+

25Худованди лашкарҳо, Худои Исроил чунин мегӯяд: азбаски ту аз номи худ ба тамоми қавме ки дар Ерусалим мебошанд, ва ба Сафаньё ибни Маасиёи коҳин, ва ба ҳамаи коҳинон номаҳо фиристода, гуфтаӣ:

26„Худованд туро ба ҷои Еҳӯёдои коҳин ба коҳинӣ гузоштааст, то ғамхорӣ намоӣ дар бораи он ки дар хонаи Худованд бар ҳар шахси маҷнун ва нубувваткунанда нозирон бошанд, ва ту варо дар шиканҷагоҳ ва дар ишкел андозӣ;+

27Пас чаро ту бар Ирмиёи Анотӯтӣ, ки назди шумо худро набӣ вонамуд мекунад, итоб нанамудаӣ?

28Зеро ки ӯ назди мо низ ба Бобил фиристода, гуфтааст: асирӣ муддати дуру дароз давом хоҳад кард; хонаҳо бино карда, дар онҳо сокин шавед, ва боғҳо парвариш намуда, меваи онҳоро бихӯред“».

29Ва Сафаньёи коҳин ин номаро ба гӯши Ирмиёи набӣ хонд.

30Ва каломи Худованд бар Ирмиё нозил шуда, гуфт:

31«Назди ҳамаи асирон фиристода, бигӯй: „Худованд дар бораи Шамаъёи Неҳеломӣ чунин мегӯяд: азбаски Шамаъё ба шумо нубувват мекунад, ва ҳол он ки Ман ӯро нафиристодаам, ва ӯ шуморо бардурӯғ умедвор менамояд, —+

32Бинобар ин Худованд чунин мегӯяд: инак, Ман Шамаъёи Неҳеломӣ ва насли ӯро ҷазо хоҳам дод: ӯро касе нахоҳад буд, ки дар миёни ин қавм сокин бошад, ва он некиро, ки Ман барои қавми Худ мекунам, ӯ нахоҳад дид, — мегӯяд Худованд, — зеро ки ӯ бар хилофи Худованд сухан рондааст“».

БОБИ СИЮМ

Пешгӯӣ дар бораи халосӣ ёфтани Исроил ва Яҳудо.

30^1Каломе ки бар Ирмиё аз ҷониби Худованд нозил шуда, гуфт:

2«Худованд, Худои Исроил сухан ронда, чунин мегӯяд: ҳамаи суханонеро, ки Ман ба ту гуфтаам, барои худ дар тӯмори китобат бинавис+.

3Зеро инак, айёме фаро мерасад, — мегӯяд Худованд, — ки Ман қавми Худ — Исроил ва Яҳудоро аз асирӣ хоҳам баргардонид, — мегӯяд Худованд, — ва онҳоро ба замине ки ба падаронашон додаам, хоҳам баргардонид, ва онҳо онро тасарруф хоҳанд кард»+.

4Ва ин аст суханоне ки Худованд дар бораи Исроил ва Яҳудо гуфтааст:

5«Худованд чунин мегӯяд: садои хавотирноке шунидем:

тарсу ҳарос аст, ва осоиштагӣ нест.

6Бипурсед ва бубинед, ки оё мард мезояд?

Пас чаро ҳар мардро мебинам,
ки мисли зани зоянда дастҳояш бар камараш мебошад,
ва ҳамаи чеҳраҳо кабуд шудааст+?

7Оҳ, чӣ гуна азим аст он рӯз, ки мисл надорад!

Ва ин барои Яъқуб замони тангист,
вале аз он ӯ наҷот хоҳад ёфт+.

8Ва дар он рӯз воқеъ хоҳад шуд, ки Ман, — мегӯяд Худованди лашкарҳо, — юғи варо, ки бар гардани туст, дарҳам хоҳам шикаст, ва бандҳои туро хоҳам барканд; ва дигар ба аҷнабиён хизмат нахоҳанд кард,+

9Балки ба Худованд Худои худ ва ба Довуд подшоҳи худ, ки барои онҳо аз нав барқарор хоҳам намуд, хизмат хоҳанд кард+.

10Вале ту, эй бандаи Ман Яъқуб, натарс, — мегӯяд Худованд, —
ва эй Исроил, ҳаросон нашав,
зеро инак, Ман туро аз ҷои дурдаст,
ва насли туро аз замини асирии онҳо наҷот хоҳам дод;
ва Яъқуб баргашта, дар амният ва осоиштагӣ хоҳад зист,
ва касе ӯро нахоҳад тарсонид+.
11Зеро Ман бо ту ҳастам, — мегӯяд Худованд, —
то ки туро наҷот диҳам;
зеро Ман ҳамаи халқҳоеро, ки дар миёнашон туро пароканда намудаам,
талаф хоҳам кард, аммо туро талаф нахоҳам кард,
балки туро аз рӯи инсоф ҷазо хоҳам дод,
вале туро тамоман беҷазо нахоҳам мононд+.

12Зеро ки Худованд чунин мегӯяд:

шикасти ту беилоҷ аст, зарбаи ту ҳалокатовар аст+.

13Касе нест, ки даъвои туро муҳокима намояд,
то туро шифо диҳад;
давоҳои шифобахш барои ту нест.

14Ҳамаи дӯстдоронат туро фаромӯш кардаанд, аҳволатро
намепурсанд, зеро ки Ман туро зарбаи душманона
ва танбеҳи бераҳмона барои бисьёрии маъсияти ту додаам,
барои он ки гуноҳҳои ту афзудааст.

15Чаро ту дар бораи шикасти худ,
дар бораи дарди бедавои худ фиғон мекашӣ?

Барои бисьёрии маъсияти ту,
барои он ки гуноҳҳои ту афзудааст,

Ман ин корҳоро ба ту кардаам.

16Бинобар ин ҳамаи онҳое ки туро мехӯранд, хӯрда хоҳанд шуд,
ва ҳамаи бадхоҳони ту саросар ба асирӣ хоҳанд рафт,
ва онҳое ки туро яғмо мекунанд, яғмо хоҳанд шуд,
ва ҳамаи тороҷкунандагонатро гирифтори тороҷ хоҳам кард,+

17Зеро туро даво хоҳам кард,
ва ҷароҳатҳои туро шифо хоҳам дод, — мегӯяд Худованд, —
чунки туро мардуд номида, мегуфтанд:

„Ин Сион аст, ки касе аҳволашро намепурсад“+.

18Худованд чунин мегӯяд:

инак, Ман асирони Яъқубро ба хаймаҳошон хоҳам баргардонид,
ва ба масканҳои ӯ раҳм хоҳам кард,
ва шаҳр бар теппаи худ бино ёфта,
маъбад дар макони худ барпо хоҳад шуд.

19Ва шукргузорӣ ва овози шодкомон аз онҳо берун хоҳад омад;
ва онҳоро афзун хоҳам кард, ва кам нахоҳанд шуд,
ва онҳоро ҷалол хоҳам дод, ва беқадр нахоҳанд шуд+.

20Ва писарони ӯ мисли пештара хоҳанд буд,
ва ҷамоати ӯ дар ҳузури Ман поянда хоҳанд шуд,
ва Ман ҳамаи ҷабрпешаҳои ӯро ҷазо хоҳам дод.
21Ва сарвари ӯ аз худи ӯ хоҳад буд,
ва ҳокими ӯ аз даруни ӯ хоҳад баромад,
ва Ман варо муқарраби Худ хоҳам гардонид,
то ки вай ба Ман наздик ояд,
зеро кист, ки ҷуръат намуда, ба Ман наздик ояд? — мегӯяд Худованд.

22Ва шумо қавми Ман хоҳед буд,
ва Ман Худои шумо хоҳам буд»+.
23Инак, тундбоде бошиддат вазида,
хашми Худованд берун омадааст,
ва тундбод талотум намуда,
бар сари шарирон фурӯд хоҳад омад+.
24Оташи ғазаби Худованд,
то Ӯ муродоти дили Худро ба амал наоварад
ва иҷро накунад, фурӯ нахоҳад нишаст;
дар оянда шумо инро фаҳм хоҳед кард+.

БОБИ СИЮ ЯКУМ

Пешгӯӣ дар бораи наҷоти ояндаи Исроил ва Яҳудо ва дар бораи Аҳди Ҷадид.

31^1«Дар он замон — мегӯяд Худованд, — Ман Худои ҳамаи қабилаҳои Исроил хоҳам буд, ва онҳо қавми Ман хоҳанд буд».

2Худованд чунин мегӯяд:

«Қавме ки аз шамшер саломат монданд,
дар биёбон лутф пайдо карданд;
биравам, то Исроилро ором намоям.
3Аз дурдаст Худованд ба ман зоҳир шуд:
бо муҳаббати абадӣ туро дӯст доштам,
бинобар ин туро бо марҳамат ба Худ ҷалб намудам+.

4Боз туро, эй бокираи Исроил,
бино хоҳам кард, ва ту бино хоҳӣ ёфт;
боз бо дафҳои худ зинат ёфта,
бо дастаи раққасони шодком берун хоҳӣ омад;+
5Боз бар кӯҳҳои Сомария токҳо хоҳӣ шинонд;
токдорон ток шинонда, худашон меваи онро хоҳанд хӯрд+.

6Зеро рӯзе фаро хоҳад расид, ки дидбонон бар кӯҳи Эфроим нидо хоҳанд кард:

„Бархезед ва назди Худованд Худои худ ба Сион бароем!“»+

7Зеро Худованд чунин мегӯяд:

«Барои Яъқуб бо шодмонӣ тараннум намоед,
ва дар сари халқҳо ба ваҷд оед;
нидо карда ва ҳамду сано хонда, бигӯед:

„Қавми Худоро, эй Худованд, бақияи Исроилро наҷот деҳ!“

8Инак, Ман онҳоро аз замини шимолӣ хоҳам овард,
ва онҳоро аз ақсои замин ҷамъ хоҳам кард;
дар миёни онҳо кӯр ва ланг,
зани ҳомиладор ва зоянда бо ҳам хоҳанд буд;
анбӯҳи бузурге ба ин ҷо хоҳанд баргашт+.
9Онҳо бо гирья хоҳанд омад,
ва Ман онҳоро бо марҳамат хоҳам бурд;
онҳоро сӯи ҷӯйҳои об бо роҳи рост хоҳам бурд,
ки дар он пешпо нахоҳанд хӯрд;
зеро ки Ман падари Исроил ҳастам,
ва Эфроим нахустзодаи Ман аст+.
10Каломи Худовандро бишнавед, эй халқҳо,
ва ба ҷазираҳои дурдаст эълон намоед, ва бигӯед:

„Ӯ, ки Исроилро пароканда намуд, ӯро ҷамъ хоҳад овард,
ва ӯро нигоҳдорӣ хоҳад кард, чунон ки чӯпон рамаи худро нигоҳдорӣ мекунад“+.

11Зеро Худованд барои Яъқуб фидия хоҳад дод,
ва ӯро аз дасти касе ки аз ӯ пурзӯртар аст,
раҳо хоҳад кард+.

12Ва онҳо омада, бар баландии Сион тараннум хоҳанд кард;
ва сӯи неъмати Худованд:
сӯи гандум ва шароб ва равғани зайтун,
ва сӯи барраҳо ва гӯсолаҳо равон хоҳанд шуд;
ва ҷони онҳо мисли боғи сероб хоҳад буд,
ва онҳо дигар ғамгин нахоҳанд шуд+.

13Он гоҳ бокира дар дастаи раққосон шодӣ хоҳад кард,
ва ҷавонон ва пирон — бо якҷоягӣ;
ва Ман мотами онҳоро ба шодмонӣ табдил хоҳам дод,
ва онҳоро аз кулфате ки кашидаанд, тасаллӣ дода,
шод хоҳам гардонид+.

14Ва ҷони коҳинонро аз чарбу ба фаровонӣ ғизо хоҳам дод,
ва қавми Ман аз неъмати Ман сер хоҳанд шуд», — мегӯяд Худованд.

15Худованд чунин мегӯяд:

«Овозе дар Ромо шунида шуд,
садои нола ва гирьяи талх:
Роҳел барои фарзандони худ гирья мекунад;
барои фарзандони худ наметавонад тасаллӣ ёбад,
зеро ки онҳо нестанд»+.

16Худованд чунин мегӯяд:

«Овози худро аз навҳа,
ва чашмони худро аз ашк нигоҳ дор,
зеро ки барои заҳмати худ подош хоҳӣ гирифт, — мегӯяд Худованд, —
ва онҳо аз замини душман хоҳанд баргашт.

17Ва барои ояндаи ту умеде ҳаст, — мегӯяд Худованд, —
ва фарзандонат ба ҳудуди худ хоҳанд баргашт.

18Овози Эфроимро шунидам, ки дар мотами худ сар ҷунбонда, мегуфт:

„Ту маро ҷазо додӣ, ва ман мисли гӯсолаи ноозмуда ҷазо дидам;
маро баргардон, ва ман хоҳам баргашт,
зеро ки Ту Худованд Худои ман ҳастӣ;+

19Зеро, баъд аз он ки баргаштам, пушаймон шудам,
ва баъд аз он ки фаҳм кардам, бар рони худ задам;
хиҷил шудам, ва нангам низ омад,
зеро ки расвоии ҷавонии худро бардошта мегаштам“.

20Оё Эфроим писари азизи Ман аст?
Оё ӯ валади сурурангез аст?
Зеро, ҳар бор, ки дар бораи ӯ сухан меронам,
ӯро бисьёр ёд мекунам;
бинобар ин ба ӯ дилам месӯзад,
ба ҳар ҳол ба ӯ раҳм хоҳам кард», — мегӯяд Худованд+.

21Нишонаҳо барои худ бимон, сутунҳо барои худ барпо бикун,
ба ҷодда ва роҳе ки рафтаӣ, диққат намо;
баргард, эй бокираи Исроил, ба ин шаҳрҳои худ баргард!

22То ба кай рӯ хоҳӣ тофт, эй духтари муртад?

Зеро Худованд бар замин таомули наве офаридааст:

зан гирди мард хоҳад гашт+.

23Худованди лашкарҳо, Худои Исроил чунин мегӯяд: «Боз дар замини Яҳудо ва шаҳрҳояш, вақте ки асирони онҳоро баргардонам, ин каломро хоҳанд гуфт:

„Эй маскани адолат ва эй кӯҳи муқаддас,

Худованд туро муборак созад!“+

24Ва Яҳудо бо якҷоягии ҳамаи шаҳрҳояш, зироаткорон ва онҳое ки бо рама мегарданд, дар он сокин хоҳанд шуд.

25Зеро ки Ман ҷони ташнаро хоҳам нӯшонид, ва ҳар ҷони ғамгинро сер хоҳам кард».

26Дар айни ҳол ман бедор шудам ва ба гирду пешам назар андохтам, ва хобам барои ман хуш буд.

27«Инак, айёме фаро мерасад, — мегӯяд Худованд, — ки Ман хонадони Исроил ва хонадони Яҳудоро бо тухми одам ва тухми чорпоён кишт хоҳам кард+.

28Ва воқеъ хоҳад шуд: чунон ки Ман бар онҳо барои аз беху бор кандан, ва вожгун сохтан, ва хароб кардан, ва барҳам задан, ва осеб расондан диққат намудаам, ончунон бар онҳо барои бино кардан ва ниҳол шинондан диққат хоҳам намуд, — мегӯяд Худованд+.

29Дар он рӯзҳо дигар нахоҳанд гуфт:

„Падарон ғӯра хӯрданд, ва дандони писарон кунд шуд“,+

30Балки ҳар кас ба гуноҳи худ хоҳад мурд: ҳар одаме ки ғӯра хӯрад, дандонаш кунд хоҳад шуд+.

31Инак, айёме фаро мерасад, — мегӯяд Худованд, — ки Ман бо хонадони Исроил ва бо хонадони Яҳудо аҳди нав хоҳам баст, —+

32На мисли он аҳде ки бо падарони онҳо бастам, дар рӯзе ки дасташонро гирифтам, то ки онҳоро аз замини Миср берун оварам; онҳо он аҳди Маро поймол карданд, гарчанде ки Ман оғои онҳо будам, — мегӯяд Худованд+.

33Чунин аҳде Ман бо хонадони Исроил баъд аз он айём хоҳам баст, — мегӯяд Худованд: — шариати Худро дар ботини онҳо ҷойгир хоҳам кард, ва онро бар дили онҳо хоҳам навишт, ва Ман Худои онҳо хоҳам буд, ва онҳо қавми ман хоҳанд буд,+

34Ва касе ба ёри худ ва касе ба бародари худ дигар таълим дода нахоҳад гуфт: „Худовандро бишносед“, зеро ки ҳамаашон, аз хурд то калон, Маро хоҳанд шинохт, — мегӯяд Худованд, — чунки Ман маъсияти онҳоро хоҳам омурзид ва гуноҳи онҳоро дигар ба ёд нахоҳам овард»+.

35Чунин мегӯяд Худованде ки офтобро барои рӯшноии рӯз,
ва қонунҳои моҳ ва ситорагонро барои рӯшноии шаб додааст,
ва баҳрро тавре ба шӯр меоварад, ки мавҷҳояш хурӯш бардорад;
исми Ӯ Худованди лашкарҳост+.

36«Агар ин қонунҳо аз ҳузури Ман барҳам хӯрад, — мегӯяд Худованд, —
он гоҳ насли Исроил низ дигар дар ҳузури Ман
ба таври доимӣ халқ нахоҳанд буд»+.

37Худованд чунин мегӯяд:

«Агар дар боло чен кардани осмон
ва дар поён тадқиқ намудани асосҳои замин имконпазир бошад,
он гоҳ Ман низ аз тамоми насли Исроил аз боиси ҳар он чи онҳо карданд,
безор хоҳам шуд», — мегӯяд Худованд+.

38«Инак, айёме фаро мерасад, — мегӯяд Худованд, — ки ин шаҳр, аз бурҷи Ҳананъил то дарвозаи кунҷакӣ барои Худованд бино хоҳад ёфт+.

39Ва боз ресмони андоза дар рӯ ба рӯи он то теппаи Ҷореб берун рафта, сӯи Ҷӯот давр хоҳад зад.

40Ва тамоми водии лошаҳо ва хокистар, ва тамоми саҳро то наҳри Қидрӯн, то гӯшаи дарвозаи аспон ба тарафи шарқ, барои Худованд муқаддас хоҳад буд; дигар ҳаргиз решакан ва хароб нахоҳад шуд»+.

БОБИ СИЮ ДУЮМ

Ирмиё киштзореро ҳамчун аломати баргаштани асирон мехарад.

32^1Каломе ки бар Ирмиё аз ҷониби Худованд дар соли даҳуми Сидқиё подшоҳи Яҳудо нозил шуд, ки ин сол соли ҳаждаҳуми Набукаднесар буд+.

2Ва он вақт лашкари подшоҳи Бобил Ерусалимро муҳосира карда буд, ва Ирмиёи набӣ дар саҳни посгоҳи назди хонаи подшоҳи Яҳудо маҳбус буд,+

3Ки ӯро Сидқиё подшоҳи Яҳудо дар он ҷо ҳабс карда, гуфта буд: «Чаро ту нубувват карда, мегӯӣ: „Худованд чунин мегӯяд: инак, Ман ин шаҳрро ба дасти подшоҳи Бобил хоҳам супурд, ва ӯ онро мусаххар хоҳад кард;

4Ва Сидқиё подшоҳи Яҳудо аз дасти калдониён раҳо нахоҳад шуд, зеро ки ӯ ҳатман ба дасти подшоҳи Бобил супурда хоҳад шуд, ва даҳони ӯ бо даҳони вай сухан хоҳад ронд, ва чашмони ӯ чашмони варо хоҳад дид;

5Ва Сидқиёро вай ба Бобил хоҳад бурд, ва ӯ то вақте ки Ман ӯро тафаққуд намоям, дар он ҷо хоҳад буд, — мегӯяд Худованд, — зеро ки агар бо калдониён ҷанг кунед, муваффақият нахоҳед ёфт“»+.

6Ва Ирмиё гуфт: «Каломи Худованд бар ман нозил шуда, гуфт:

7Инак Ҳанамъил ибни Шаллуми тағоят назди ту меояд, то бигӯяд: „Киштзори маро, ки дар Анотӯт аст, бихар, зеро ки мувофиқи ҳаққи фидияи хешовандӣ ту бояд бихарӣ“+.

8Ва Ҳанамъил писари тағоям бар тибқи каломи Худованд назди ман ба саҳни посгоҳ омада, ба ман гуфт: „Лутфан, киштзори маро, ки дар Анотӯт, дар замини Биньёмин аст, бихар, зеро ки ҳаққи меросгирӣ аз они туст ва ҳаққи фидияи хешовандӣ аз они туст, пас онро барои худ бихар“. Ва ман донистам, ки ин каломи Худованд аст+.

9Ва киштзорро, ки дар Анотӯт буд, аз Ҳанамъил писари тағоям харидам; ва баҳои онро ба ӯ баркашида додам, ки ҳабдаҳ сиқл нуқра буд.

10Ва васиқа навиштам, ва мӯҳр задам, ва шоҳидонро барои шаҳодат даъват намудам, ва нуқраро бо тарозу баркашидам.

11Ва васиқаи харидро, ҳам онро, ки бар тибқи аҳком ва фароиз баста мӯҳр зада шуда буд, ва ҳам онро, ки яла буд, гирифтам, —

12Ва ин васиқаи харидро ба Борух ибни Нериё ибни Маҳсеё дар пеши назари Ҳанамъил писари тағоям ва дар пеши назари шоҳидоне ки васиқаи харидро имзо карда буданд, дар пеши назари ҳамаи яҳудиёне ки дар саҳни посгоҳ нишаста буданд, супурдам+.

13Ва ба Борух дар пеши назари онҳо супориш дода, гуфтам:

14„Худованди лашкарҳо, Худои Исроил чунин мегӯяд: ин васиқаҳоро, яъне васиқаи ин харидро: ҳам онро, ки баста мӯҳр зада шудааст, ва ҳам ин васиқаи яларо бигир, ва онҳоро дар зарфи сафолин бимон, то ки рӯзҳои бисьёр биистад.

15Зеро ки Худованди лашкарҳо, Худои Исроил чунин мегӯяд: боз хонаҳо ва киштзорҳо ва токзорҳо дар ин замин харида хоҳад шуд“».

Дуои Ирмиё.

16«Ва баъд аз он ки васиқаи харидро ба Борух ибни Нериё супурдам, пеши Худованд чунин дуо гуфтам:

17„Ё Худоё Худовандо! Инак, Ту осмон ва заминро бо қуввати бузурги Худ ва бо бозуи тӯлонии Худ ба вуҷуд овардӣ; барои Ту чизи мушкиле нест+.

18Ту ба ҳазорҳо марҳамат менамоӣ, ва подоши маъсияти падаронро ба оғӯши фарзандонашон баъд аз онҳо мерасонӣ, эй Худои бузурги ҷаббор, ки исми Ту Худованди лашкарҳост!+

19Ту дар рой бузург ва дар аъмол қавӣ ҳастӣ; чашмони Ту бар ҳамаи роҳҳои банӣ-одам воз аст, то ки ба ҳар кас мувофиқи роҳҳояш ва бар тибқи самараи аъмолаш подош диҳӣ+.

20Ту аломот ва мӯъҷизот дар замини Миср, ва то имрӯз дар Исроил ва дар миёни мардумон ба амал овардӣ, ва барои Худ, чунон ки имрӯз аст, исм пайдо кардӣ+.

21Ту қавми Худ — Исроилро бо аломот ва мӯъҷизот, ва бо дасти қавӣ ва бозуи тӯлонӣ, ва бо ҳайбати азим аз замини Миср берун овардӣ;+

22Ва ин заминро, ки ба падаронашон қасам хӯрдӣ, ки ба онҳо бидиҳӣ, ба онҳо додӣ, — замине ки шир ва асал дар он ҷорист+.

23Ва онҳо омада, онро ба тасарруфи худ дароварданд, вале овози Туро нашниданд, бар тибқи шариати Ту рафтор накарданд ва он чиро, ки Ту амр фармудӣ, ки ба ҷо оваранд, ба ҷо наоварданд; ба ин сабаб Ту тамоми ин мусибатро бар онҳо овардӣ+.

24Инак, хокрезҳо ба шаҳр расидааст, то ки онро забт кунанд; ва шаҳр ба дасти калдониёне ки ба зидди он ҷанг мекунанд, аз боиси шамшер ва қаҳтӣ ва вабо таслим мешавад; ва он чи Ту гуфта будӣ, ба амал меояд, ва инак, Ту инро мебинӣ+.

25Ва Ту, эй Худованд Худо, ба ман мегӯӣ: ин киштзорро барои худ ба нуқра бихар ва шоҳидонро барои шаҳодат даъват намо, ва ҳол он ки шаҳр ба дасти калдониён супурда мешавад“».

Ҷавоби Худованд.

26Ва каломи Худованд бар Ирмиё нозил шуда, гуфт:+

27«Инак, Ман — Худованд — Худои тамоми башар ҳастам; оё барои Ман чизи мушкиле ҳаст?

28Бинобар ин Худованд чунин мегӯяд: инак, Ман ин шаҳрро ба дасти калдониён ва ба дасти Набукаднесар подшоҳи Бобил месупорам, ва ӯ онро хоҳад гирифт.

29Ва калдониёне ки ба зидди ин шаҳр ҷанг мекунанд, дохил шуда, ба ин шаҳр оташ хоҳанд зад ва онро бо хонаҳое ки бар бомҳои онҳо барои Баал бухур месӯзониданд ва ҳадияҳои рехтанӣ барои худоёни бегона рехта, Маро ба ғазаб меоварданд, хоҳанд сӯзонид,+

30Зеро ки банӣ-Исроил ва банӣ-Яҳудо аз наврасии худ фақат он чиро, ки дар назари Ман бад буд, ба амал меоварданд; зеро ки банӣ-Исроил ҳамеша Маро бо амали дастҳои худ ба ғазаб меоварданд, — мегӯяд Худованд+.

31Зеро ки ин шаҳр аз рӯзе ки онро бино карданд, то имрӯз сабаби хашм ва ғазаби Ман гардидааст, то ки онро аз ҳузури Худ дур андозам

32Аз боиси тамоми шарорате ки банӣ-Исроил ва банӣ-Яҳудо ба амал оварданд, то ки Маро ба ғазаб оваранд, — худи онҳо, подшоҳони онҳо, мирони онҳо, коҳинони онҳо ва анбиёи онҳо, ва мардони Яҳудо ва сокинони Ерусалим+.

33Ва онҳо пушти худро ба Ман гардонданд, на рӯи худро; ва Ман онҳоро таълим додам, ҳар рӯз таълим додам, вале онҳо нашниданд, то панде бипазиранд.

34Ва дар хонае ки ба исми Ман номида шудааст, чизҳои зишти худро гузоштанд, то ки онро палид созанд+.

35Ва минбарҳои Баалро дар водии Бен-Ҳиннӯм бино карданд, то ки писарон ва духтарони худро барои Мӯлик аз оташ гузаронанд, ки инро Ман нафармудаам ва ин ба хаёлам наомадааст, ки чунин кори зиште карда, Яҳудоро гумроҳ созанд+.

36Бинобар ин алҳол Худованд, Худои Исроил дар ҳаққи ин шаҳр, ки шумо дар бораи он мегӯед: „Он ба дасти подшоҳи Бобил ба василаи шамшер ва қаҳтӣ ва вабо таслим шудааст“, чунин мегӯяд:+

37Инак, Ман онҳоро аз ҳамаи заминҳое ки дар ғазаб ва хашм ва қаҳри бузурги Худ онҳоро ба он ҷо бадар ронда будам, ҷамъ хоҳам овард, ва онҳоро ба ин макон баргардонида, дар амният сокин хоҳам кард+.

38Ва онҳо қавми Ман хоҳанд буд, ва Ман Худои онҳо хоҳам буд+.

39Ва Ман ба онҳо як дил ва як роҳ хоҳам дод, то ки ба манфиати худашон ва фарзандонашон, ки баъд аз онҳо хоҳанд буд, ҳамеша аз Ман битарсанд+.

40Ва аҳди ҷовидонӣ бо онҳо хоҳам баст, ки бар тибқи он аз онҳо рӯ нахоҳам гардонид, то ки ба онҳо некӣ кунам; ва тарси Худро дар дили онҳо ҷойгир хоҳам кард, то ки онҳо аз Ман дур нашаванд+.

41Ва аз некӣ кардан ба онҳо шод хоҳам шуд, ва онҳоро ба ростӣ, бо тамоми дили Худ ва бо тамоми ҷони Худ дар ин замин мисли ниҳоле хоҳам шинонид+.

42Зеро Худованд чунин мегӯяд: чунон ки тамоми ин мусибати азимро бар ин қавм овардам, ончунон Ман тамоми некиеро, ки Ман дар бораи онҳо гуфтаам, бар онҳо хоҳам овард+.

43Ва дар ин замин, ки шумо дар бораи он мегӯед: „Ин биёбони бе одам ва бе чорво аст, ки ба дасти калдониён супурда шудааст“, киштзорҳо харида хоҳад шуд;

44Киштзорҳоро ба нуқра харида, васиқаҳо хоҳанд навишт ва баста мӯҳр хоҳанд зад, ва шоҳидонро барои шаҳодат даъват хоҳанд намуд — дар замини Биньёмин ва дар атрофи Ерусалим, ва дар шаҳрҳои Яҳудо ва дар шаҳрҳои кӯҳистон, ва дар шаҳрҳои пастӣ ва дар шаҳрҳои ҷанубӣ; зеро ки асирони онҳоро хоҳам баргардонид», — мегӯяд Худованд+.

БОБИ СИЮ СЕЮМ

Нубувват дар бораи Малакути Масеҳ ва иттифоқи ҷовидонӣ бо Худо.

33^1Ва Ирмиё ҳанӯз дар саҳни посгоҳ маҳбус буд, ки каломи Худованд бори дуюм бар ӯ нозил шуда, гуфт:+

2«Худованде ки ин корро мекунад, Худованде ки инро ба вуҷуд оварда, мустаҳкам менамояд, ва исми Ӯ Худованд аст, чунин мегӯяд:

3Маро бихон, ва Ман туро иҷобат хоҳам намуд, ва ба ту чизҳои бузург ва ниҳониеро, ки намедонӣ, баён хоҳам кард+.

4Зеро чунин мегӯяд Худованд, Худои Исроил дар бораи хонаҳои ин шаҳр ва дар бораи хонаҳои подшоҳони Яҳудо, ки барои хокрезҳо ва барои ҳарбу зарб валангор карда шудааст+

5Ба воситаи онҳое ки омадаанд, то бар зидди калдониён ҷангида, он хонаҳоро аз лошаҳои одамоне пур кунанд, ки Ман онҳоро дар хашм ва ғазаби Худ зарба задаам, ва ба сабаби тамоми шарорати онҳо рӯи Худро аз ин шаҳр пинҳон кардаам:

6Инак, Ман ба он марҳам ва даво хоҳам бахшид, ва онҳоро шифо хоҳам дод, ва фаровонии осоиштагӣ ва ростиро ба онҳо зоҳир хоҳам сохт+.

7Ва асирони Яҳудо ва асирони Исроилро хоҳам баргардонид, ва онҳоро мисли пештара бино хоҳам кард+.

8Ва онҳоро аз тамоми гуноҳе ки пеши Ман ба амал овардаанд, пок хоҳам кард, ва ҳамаи гуноҳҳои онҳоро, ки пеши Ман ба амал овардаанд, ва ба василаи онҳо бар зидди Ман исьён кардаанд, хоҳам омурзид+.

9Ва он барои Ман исми шодмонӣ, ҷалол ва шукӯҳ пеши ҳамаи халқҳои замин хоҳад буд, ки онҳо тамоми некиеро, ки Ман ба он мекунам, хоҳанд шунид, ва аз боиси тамоми он некӣ ва тамоми он осоиштагие ки Ман ба он мебахшам, тарсида, ба ларза хоҳанд афтод.

10Худованд чунин мегӯяд: дар ин макон, ки шумо дар бораи он мегӯед: „Он вайрона аст: на одам дорад ва на чорво“, яъне дар шаҳрҳои Яҳудо ва дар кӯчаҳои Ерусалим, ки валангор гардида, на одаме доранд, на сокине ва на чорвое,+

11Боз садои шодмонӣ ва садои хурсандӣ, овози домод ва овози арӯс шунида хоҳад шуд, овози онҳое ки мегӯянд: „Худованди лашкарҳоро ҳамд гӯед, зеро Худованд некӯст, ва эҳсони Ӯ то абад аст“, овози онҳое ки қурбонии шукрона ба хонаи Худованд меоваранд; зеро ки Ман асирони ин заминро мисли пештара хоҳам баргардонид, — мегӯяд Худованд+.

12Худованди лашкарҳо чунин мегӯяд: дар ин макон, ки вайронаи бе одам ва бе чорво гардидааст, ва дар ҳамаи шаҳрҳои он боз чарогоҳҳои чӯпонон хоҳад буд, ки онҳо рамаҳои худро бемалол хоҳанд хобонид.

13Дар шаҳрҳои кӯҳистон, дар шаҳрҳои пастӣ ва дар шаҳрҳои ҷанубӣ, ва дар замини Биньёмин ва дар атрофи Ерусалим ва дар шаҳрҳои Яҳудо боз рамаҳо аз зери дасти шуморандагон хоҳанд гузашт, — мегӯяд Худованд.

14Инак, айёме фаро мерасад, — мегӯяд Худованд, — ки Ман он каломи некро, ки дар бораи хонадони Исроил ва дар бораи хонадони Яҳудо баён намудаам, ба ҷо хоҳам овард.

15Дар он айём ва дар он замон Ман Шохаи одиле барои Довуд хоҳам рӯёнид, ва Ӯ инсофу адолатро дар замин ба амал хоҳад овард+.

16Дар он айём Яҳудо наҷот хоҳад ёфт, ва Ерусалим дар амният сокин хоҳад шуд; ва ин аст исме ки бо он хонда хоҳад шуд: „Худованд — адолати мо“+.

17Зеро ки Худованд чунин мегӯяд: аз Довуд касе ки бар тахти хонадони Исроил биншинад, кам нахоҳад шуд,+

18Ва аз коҳинони левизода касе ки ҳар рӯз қурбониҳои сӯхтанӣ бароварад ва ҳадияҳои ордӣ бисӯзонад ва забҳҳо ба амал оварад, аз ҳузури Ман кам нахоҳад шуд».

19Ва каломи Худованд бар Ирмиё нозил шуда, гуфт:+

20«Худованд чунин мегӯяд: агар шумо тавонед аҳди Маро, ки бо рӯз бастаам, ва аҳди Маро, ки бо шаб бастаам, ботил намоед, ба тавре ки рӯз ва шаб дар вақти худ фаро нарасад,

21Он гоҳ аҳде низ, ки бо бандаи Худ Довуд бастаам, ботил хоҳад шуд, ба тавре ки ӯро писаре набошад, ки бар тахти ӯ подшоҳӣ кунад, ҳамчунин аҳде ки бо коҳинони левизода, ки хизматгузорони Мананд, бастаам+.

22Чунон ки лашкари осмон сону шумор надорад, ва реги дарьё аз андоза берун аст, ончунон насли бандаи Худ Довуд ва левизодагонро, ки ба Ман хизматгузорӣ менамоянд, афзун хоҳам кард»+.

23Ва каломи Худованд бар Ирмиё нозил шуда, гуфт:

24«Оё намебинӣ, ки ин қавм чӣ мегӯянд: „Он ду хонадоне ки Худованд баргузида буд, Ӯ аз онҳо безор шудааст“, ва аз қавми Ман нафрат мекунанд, гӯё ки дигар дар назари онҳо халқе набошанд?

25Худованд чунин мегӯяд: агар аҳди Худро бо рӯз ва шаб намебастам, ва қонунҳои осмон ва заминро барқарор намекардам,+

26Он гоҳ аз насли Яъқуб ва бандаи Худ Довуд низ безор мешудам, то ки аз насли ӯ ҳокимонро барои насли Иброҳим, Исҳоқ ва Яъқуб нагирам; зеро ки асирони онҳоро хоҳам баргардонид ва бар онҳо раҳм хоҳам кард»+.

БОБИ СИЮ ЧОРУМ

Ба Сидкиё пешгӯӣ карда шуд,

ки ба зудӣ ба асирӣ меафтад.

34^1Каломе ки аз ҷониби Худованд дар замоне ки Набукаднесар подшоҳи Бобил ва тамоми лашкари ӯ, ва ҳамаи мамлакатҳои замин, ки зердасти ӯ буданд, ва ҳамаи қавмҳо бар зидди Ерусалим ва бар зидди ҳамаи шаҳрҳои он меҷангиданд, бар Ирмиё нозил шуда, гуфт:+

2«Худованд, Худои Исроил чунин мегӯяд: бирав ва Сидқиё подшоҳи Яҳудоро хитоб намо ва ба ӯ бигӯй: „Худованд чунин мегӯяд: инак, Ман ин шаҳрро ба дасти подшоҳи Бобил месупорам, ва ӯ онро ба оташ хоҳад сӯзонид;+

3Ва Ту аз дасти ӯ раҳо нахоҳӣ шуд, балки дастгир гардида, ба дасти ӯ супурда хоҳӣ шуд, ва чашмони ту чашмони подшоҳи Бобилро хоҳад дид, ва даҳони ӯ бо даҳони ту гуфтугӯ хоҳад кард, ва ту ба Бобил хоҳӣ рафт“+.

4Аммо каломи Худовандро бишнав, эй Сидқиё подшоҳи Яҳудо! Худованд дар бораи ту чунин мегӯяд: ту ба дами шамшер нахоҳӣ мурд;

5Ту дар осоиштагӣ хоҳӣ мурд, ва чунон ки барои падарони ту, — барои подшоҳоне ки пеш аз ту буданд, — моддаҳои хушбӯй сӯзонидаанд, ончунон барои ту хоҳанд сӯзонид ва барои ту навҳа карда, хоҳанд гуфт: „Э вой оғо!“, зеро ки ин суханро Ман гуфтам, — мегӯяд Худованд»+.

6Ва Ирмиёи набӣ ҳамаи ин суханонро ба Сидқиё подшоҳи Яҳудо дар Ерусалим гуфт.

7Дар ин миён лашкари подшоҳи Бобил бар зидди Ерусалим ва бар зидди ҳамаи шаҳрҳои боқимондаи Яҳудо, яъне бар зидди Локиш ва Азеқо меҷангиданд, зеро ки аз шаҳрҳои ҳисордори Яҳудо фақат ҳамин шаҳрҳо боқӣ монда буданд+.

8Каломе ки аз ҷониби Худованд бар Ирмиё нозил шуд, баъд аз он ки подшоҳ Сидқиё бо тамоми қавме ки дар Ерусалим буданд, аҳд баст, ки озодӣ эълон намоянд,

9То ки ҳар кас ғуломи ибрии худ ва ҳар кас канизи ибрияи худро ба озодӣ ҷавоб диҳад, ва ҳеҷ кас барои яҳудии бародари худ ғулом набошад+.

10Ва ҳамаи мирон ва тамоми қавме ки ба ин аҳд шарик шуданд, итоат карданд ба он ки ҳар кас ғуломи худ ва ҳар кас канизи худро ба озодӣ ҷавоб диҳад, ва дигар ғуломе надошта бошад, — ва онҳо итоат карданд ва ҷавоб доданд.

11Валекин баъд аз ин онҳо аз фикри худ гашта, ғуломон ва канизонеро, ки ба озодӣ ҷавоб дода буданд, баргардонида, зердаст карданд, то ки ғулом ва каниз бошанд.

12Ва каломи Худованд бар Ирмиё аз ҷониби Худованд нозил шуда, гуфт:

13«Худованд, Худои Исроил чунин мегӯяд: Ман бо падарони шумо дар рӯзе ки онҳоро аз замини Миср, аз хонаи ғуломӣ берун овардам, аҳд баста, гуфтам:+

14„Дар соли ҳафтум, ки соли охирин аст, ҳар яке аз шумо бародари ибрии худро, ки худро ба ту фурӯхта бошад, ҷавоб диҳед: бигзор ӯ назди ту шаш сол ғулом бошад, ва баъд аз он ӯро аз пеши худ ба озодӣ ҷавоб деҳ“; вале падарони шумо Маро нашниданд, ва гӯши худро хам накарданд+.

15Ва алҳол шумо руҷӯъ намуда, он чиро, ки дар назари Ман ҳаққонист, ба амал овардед: ҳар кас барои ёри худ озодӣ эълон намуд, ва дар ҳузури Ман, дар хонае ки ба исми Ман номида шудааст, аҳд бастед;

16Вале аз фикри худ гашта, исми Маро хор доштед, ва ҳар кас ғуломи худ ва ҳар кас канизи худро, ки ба дилхоҳи онҳо ба озодӣ ҷавоб дода будед, баргардонида, онҳоро зердаст кардед, то ки барои шумо ғулом ва каниз бошанд.

17Бинобар ин Худованд чунин мегӯяд: шумо Маро нашнидед дар бораи он ки ҳар кас барои бародари худ ва хар кас барои ёри худ озодӣ эълон намояд; пас, инак Ман, — мегӯяд Худованд, — барои шумо озодиро сӯи шамшер, вабо ва қаҳтӣ эълон хоҳам кард, ва шуморо барои ҳамаи мамлакатҳои замин ба даҳшат табдил хоҳам дод;+

18Ва таслим хоҳам намуд касонеро, ки аҳди Маро поймол карданд ва ба ҷо наоварданд суханони аҳдеро, ки ба ҳузури Ман ба василаи гӯсолае бастанд, ки онро ду пора карданд ва аз миёни пораҳои он гузаштанд,

19Яъне мирони Яҳудо ва мирони Ерусалим, хоҷасароён ва коҳинон ва тамоми қавми заминро, ки аз миёни пораҳои гӯсола гузаштанд, —

20Онҳоро ба дасти душманонашон ва ба дасти толибони ҷонашон таслим хоҳам намуд, ва ҷасадҳошон хӯроки мурғони осмон ва ҳайвоноти замин хоҳад шуд+.

21Ва Сидқиё подшоҳи Яҳудо ва мирони ӯро ба дасти душманонашон ва толибони ҷонашон, ва ба дасти лашкари подшоҳи Бобил, ки аз назди шумо ақиб нишастаанд, таслим хоҳам намуд+.

22Инак, Ман амр мефармоям, — мегӯяд Худованд, — ва онҳоро сӯи ин шаҳр бармегардонам, ва онҳо ба муқобили он ҷангида, онро забт хоҳанд кард, ва онро ба оташ хоҳанд сӯзонид; ва шаҳрҳои Яҳудоро биёбони ғайримаскун хоҳам гардонид»+.

БОБИ СИЮ ПАНҶУМ

Итоати Рекобиён ҳамчун намунаи ибрат барои яҳудиён оварда мешавад.

35^1Каломе ки аз ҷониби Худованд дар айёми Еҳӯёқим ибни Йӯшиё подшоҳи Яҳудо бар Ирмиё нозил шуда, гуфт:+

2«Ба хонаи Рекобиён бирав ва бо онҳо гуфтугӯ намо, ва онҳоро ба хонаи Худованд, ба яке аз ҳуҷраҳои он биёр, ва ба онҳо шароб бинӯшон»+.

3Ва ман Еазаньё ибни Ирмиё ибни Ҳавасиньё, ва бародаронаш, ва ҳамаи писаронаш, ва тамоми аҳли хонаводаи Рекобиёнро гирифтам,

4Ва онҳоро ба хонаи Худованд, ба ҳуҷраи писарони Ҳонон ибни Йигдальёи марди Худо овардам, ки он назди ҳуҷраи мирон, болои ҳуҷраи Маасеё ибни Шаллуми посбони даромадгоҳ мебошад;

5Ва пеши писарони хонаводаи Рекобиён кӯзаҳои пур аз шароб ва косаҳоро монда, ба онҳо гуфтам: «Шароб нӯшед».

6Вале онҳо гуфтанд: «Мо шароб наменӯшем, зеро ки падарамон Йӯнодоб ибни Рекоб ба мо амр фармуда, гуфтааст: „Шумо ва писарони шумо то абад шароб нанӯшед,+

7Ва хонаҳо бино накунед, ва тухм кишт нанамоед, ва ток нашинонед, ва соҳиби он чизҳо набошед, балки тамоми айёми худ хайманишин шавед, то бар рӯи замине ки шумо дар он мусофират менамоед, рӯзҳои бисьёр зиндагӣ кунед“.

8Ва мо ба овози падарамон Йӯнодоб ибни Рекоб, дар ҳар чи ба мо амр фармудааст, итоат намуда, тамоми айёми худ шароб нанӯшидем, — худамон, занонамон, писаронамон ва духтаронамон,

9Ва хонаҳо барои иқомати худ бино накардем, ва мо токзор ва киштгоҳ ва зироат надорем,

10Ва дар хаймаҳо сукунат дорем, ва ҳар он чи падарамон Йӯнодоб ба мо амр фармудааст, ба он итоат менамоем ва мувофиқи он амал мекунем.

11Ва ҳангоме ки Набукаднесар подшоҳи Бобил ба ин замин омад, мо ба худ гуфтем: „Биёед, аз дасти лашкари калдониён ва аз дасти лашкари арамиён ба Ерусалим биравем“, — ва инак мо дар Ерусалим сокин шудаем»+.

12Ва каломи Худованд бар Ирмиё нозил шуда, гуфт:

13«Худованди лашкарҳо, Худои Исроил чунин мегӯяд: бирав ва ба мардони Яҳудо ва ба сокинони Ерусалим бигӯй: оё шумо сабақ намегиред, то ки ба суханони Ман гӯш диҳед? — мегӯяд Худованд.

14Суханони Йӯнодоб ибни Рекоб, ки ба писаронаш амр фармуд, ки шароб нанӯшанд, ба ҷо оварда мешавад, ва онҳо то имрӯз наменӯшанд, зеро ки ба амри падари худ гӯш мекунанд; вале Ман ба шумо гуфтам, ҳар рӯз аз субҳидам сухан рондам, ва шумо ба Ман гӯш надодед.

15Ва ҳамаи бандагони Худ — анбиёро назди шумо фиристодам, ҳар рӯз аз субҳидам фиристода, гуфтам: „Лутфан, ҳар яке аз шумо аз роҳи бади худ гашта, аъмоли худро ислоҳ намоед, ва аз паи худоёни бегона рафта, онҳоро ибодат накунед, то бар замине ки ба шумо ва падаронатон додаам, сукунат кунед“, вале шумо гӯши худро хам накардед ва Маро нашнидед+.

16Зеро писарони Йӯнодоб ибни Рекоб амри падари худро, ки ба онҳо фармудааст, ба ҷо меоваранд, вале ин қавм ба Ман гӯш намедиҳанд.

17Бинобар ин Худованд, Худои лашкарҳо, Худои Исроил чунин мегӯяд: инак, Ман бар Яҳудо ва бар ҳамаи сокинони Ерусалим тамоми он мусибатро, ки дар ҳаққи онҳо баён намудаам, хоҳам овард, чунки Ман ба онҳо гуфтам, вале онҳо нашниданд, ва Ман онҳоро хондам, вале онҳо ҷавоб надоданд»+.

18Ва Ирмиё ба аҳли хонаводаи Рекобиён гуфт: «Худованди лашкарҳо, Худои Исроил чунин мегӯяд: азбаски шумо ба амри падари худ Йӯнодоб гӯш додед ва тамоми аҳкоми ӯро риоя кардед, ва ҳар он чи ӯ фармудааст, ба ҷо овардед,

19Бинобар ин Худованди лашкарҳо, Худои Исроил чунин мегӯяд: аз Йӯнодоб ибни Рекоб касе ки ҳамеша ба ҳузури Ман меистода бошад, кам нахоҳад шуд».

БОБИ СИЮ ШАШУМ

Тӯмор бо суханони Ирмиё ба ҳузури подшоҳ Еҳӯёқим нобуд карда шуд.

36^1Ва дар соли чоруми Еҳӯёқим ибни Йӯшиё подшоҳи Яҳудо воқеъ шуд, ки ин калом аз ҷониби Худованд бар Ирмиё нозил шуда, гуфт:+

2«Тӯмори китобат барои худ бигир ва ҳамаи суханонеро, ки Ман дар бораи Исроил ва дар бораи ҳамаи халқҳо ба ту гуфтаам, аз рӯзе ки ба ту сухан рондаам, яъне аз айёми Йӯшиё то имрӯз, дар он бинавис+.

3Шояд, хонадони Яҳудо тамоми мусибатеро, ки Ман мехоҳам бар онҳо оварам, бишнаванд, то ки ҳар яке аз роҳи бади худ баргарданд, ва Ман маъсият ва гуноҳи онҳоро биомурзам»+.

4Ва Ирмиё Борух ибни Нериёро даъват намуд, ва Борух аз забони Ирмиё ҳамаи суханони Худовандро, ки ба ӯ гуфта буд, дар тӯмори китобат бинавишт+.

5Ва Ирмиё ба Борух амр фармуда, гуфт: «Ман маҳбус ҳастам ва наметавонам ба хонаи Худованд биёям;

6Пас, ту бирав ва суханони Худовандро, ки аз забони ман дар тӯмор навиштаӣ, дар хонаи Худованд дар рӯзи рӯзадорӣ дар гӯши тамоми қавм бихон, ҳамчунин дар гӯши ҳамаи яҳудиёне ки аз шаҳрҳои худ омадаанд, онҳоро бихон;

7Шояд, онҳо ба ҳузури Худованд истиғоса баранд ва ҳар яке аз роҳи бади худ баргарданд, зеро хашму ғазабе ки Худованд дар бораи ин қавм баён намудааст, бузург аст».

8Ва Борух ибни Нериё ҳар он чиро, ки Ирмиёи набӣ ба ӯ фармуда буд, то ки суханони Худовандро аз он тӯмор дар хонаи Худованд бихонад, ба ҷо овард.

9Ва дар соли панҷуми Еҳӯёқим ибни Йӯшиё подшоҳи Яҳудо воқеъ шуд, ки дар моҳи нӯҳум тамоми қавме ки дар Ерусалим буданд, ва тамоми қавме ки аз шаҳрҳои Яҳудо ба Ерусалим омаданд, ба ҳузури Худованд рӯза эълон карданд+.

10Ва Борух суханони Ирмиёро аз он тӯмор дар хонаи Худованд, дар ҳуҷраи Ҷамарьё ибни Шофони котиб, дар саҳни боло, дар даҳани дарвозаи нави хонаи Худованд, дар гӯши тамоми қавм хонд+.

11Ва Михой ибни Ҷамарьё ибни Шофон ҳамаи суханони Худовандро аз он тӯмор шунид,

12Ва ба хонаи подшоҳ, ба ҳуҷраи котиб фурӯд омад, ва инак, дар он ҷо ҳамаи мирон нишаста буданд: Элишомои котиб, ва Далоё ибни Шамаъё, ва Элнотон ибни Ахбӯр, ва Ҷамарьё ибни Шофон, ва Сидқиё ибни Ҳананьё, ва ҳамаи мирон;+

13Ва Михой ҳамаи суханонеро, ки шунида буд, вақте ки Борух тӯморро дар гӯши қавм хонд, ба онҳо ҳикоят кард.

14Ва ҳамаи мирон Яҳудӣ ибни Натаньё ибни Шамаъё ибни Ҳабаширо назди Борух фиристоданд, ки бигӯяд: «Он тӯморро, ки дар гӯши қавм хондӣ, ба дасти худ гирифта, биё». Ва Борух ибни Нериё он тӯморро ба дасти худ гирифта, назди онҳо омад.

15Ва онҳо ба ӯ гуфтанд: «Бинишин ва онро дар гӯши мо бихон». Ва Борух дар гӯши онҳо хонд.

16Ва ҳангоме ки онҳо ҳамаи он суханонро шуниданд, бо ҳарос ба ҳамдигар нигаристанд, ва ба Борух гуфтанд: «Мо ҳамаи ин суханонро албатта ба подшоҳ нақл хоҳем намуд».

17Ва ба Борух савол дода, гуфтанд: «Ба мо бигӯй, ки ҳамаи ин суханонро чӣ гуна аз забони ӯ навиштӣ?»

18Ва Борух ба онҳо гуфт: «Ӯ аз забони худ ба ман ҳамаи ин суханонро хонд, ва ман бо сиёҳӣ дар тӯмор навиштам».

19Ва мирон ба Борух гуфтанд: «Рафта, ту ва Ирмиё пинҳон шавед, то касе надонад, ки шумо куҷоед».

20Ва тӯморро дар ҳуҷраи Элишомои котиб гузошта, ба қасри подшоҳ рафтанд ва ҳамаи он суханонро дар гӯши подшоҳ нақл карданд.

21Ва подшоҳ Яҳудиро фиристод, ки тӯморро биёрад, ва ӯ онро аз ҳуҷраи Элишомои котиб овард, ва онро Яҳудӣ дар гӯши подшоҳ ва дар гӯши ҳамаи мироне ки назди подшоҳ истода буданд, хонд.

22Ва подшоҳ дар моҳи нӯҳум дар хонаи зимистонӣ нишаста буд, ва дар пеши ӯ манқали оташ месӯхт+.

23Ва чун Яҳудӣ се-чор сутунро хонда тамом мекард, подшоҳ бо кордчаи китобат онро бурида мегирифту дар оташи манқал меандохт, то даме ки тамоми он тӯмор дар оташи манқал сӯзонида шуд.

24Вале подшоҳ ва ҳамаи бандагонаш, ки ҳамаи ин суханонро шуниданд, натарсиданд ва ҷомаҳои худро чок назаданд,+

25Ва ҳарчанд Элнотон ва Далоё ва Ҷамарьё аз подшоҳ илтимос карданд, ки тӯморро насӯзонад, ӯ ба онҳо гӯш надод.

26Ва подшоҳ ба Ераҳмеили шоҳзода ва Сароё ибни Азриил ва Шелемьё ибни Абдаил амр фармуд, ки Борухи котиб ва Ирмиёи набиро дастгир кунанд, вале Худованд онҳоро пинҳон кард+.

Тӯмор аз нав навишта шуд.

27Ва баъд аз он ки подшоҳ тӯмор ва суханонеро, ки Борух аз забони Ирмиё навишта буд, сӯзонид, каломи Худованд бар Ирмиё нозил шуда, гуфт:

28«Барои худ аз нав тӯмори дигаре бигир ва ҳамаи суханони пештараро, ки дар тӯмори якум буд, ва онро Еҳӯёқим подшоҳи Яҳудо сӯзонид, дар он бинавис.

29Ва ба Еҳӯёқим подшоҳи Яҳудо бигӯй: Худованд чунин мегӯяд: ту ин тӯморро сӯзонида, гуфтӣ: чаро ту дар он чунин навиштӣ: „Подшоҳи Бобил ҳатман хоҳад омад ва ин заминро валангор карда, одамон ва ҳайвонотро аз он барҳам хоҳад зад“+?

30Бинобар ин Худованд дар бораи Еҳӯёқим подшоҳи Яҳудо чунин мегӯяд: ӯро касе нахоҳад буд, ки бар тахти Довуд биншинад, ва ҷасади ӯ дар гармои рӯз ва сармои шаб партофта хоҳад шуд+.

31Ва ӯ ва насли ӯ ва бандагони ӯро Ман барои гуноҳашон ҷазо хоҳам дод, ва бар онҳо ва бар сокинони Ерусалим ва бар мардони Яҳудо тамоми он мусибатро, ки дар ҳаққи онҳо баён намудаам, хоҳам овард, чунки онҳо гӯш надоданд».

32Ва Ирмиё тӯмори дигаре гирифта, ба Борух ибни Нериёи котиб дод, ва ӯ ҳамаи суханони тӯмореро, ки Еҳӯёқим подшоҳи Яҳудо ба оташ сӯзонида буд, аз забони Ирмиё дар он бинавишт, ва боз бар онҳо суханони бисьёре монанди онҳо илова карда шуд.

БОБИ СИЮ ҲАФТУМ

Ирмиё дар замони подшоҳ Сидқиё дар бандихона андохта шуд.

37^1Ва ба ҷои Коньё ибни Еҳӯёқим подшоҳ Сидқиё ибни Йӯшиё, ки ӯро Набукаднесар подшоҳи Бобил бар замини Яҳудо ба подшоҳӣ бардошта буд, подшоҳӣ кард+.

2Ва ӯ ва бандагони ӯ ва қавми замин ба суханони Худованд, ки ба воситаи Ирмиёи набӣ гуфта буд, гӯш надоданд+.

3Ва подшоҳ Сидқиё Еҳукал ибни Шелемьё ва Сафаньё ибни Маасёеи коҳинро назди Ирмиёи набӣ фиристод, ки бигӯянд: «Лутфан, барои мо пеши Худованд Худои мо дуо бигӯй»+.

4Ва Ирмиё дар миёни қавм даробаро дошт, чунки ӯро ҳанӯз дар зиндон наандохта буданд+.

5Ва лашкари фиръавн аз Миср берун омаданд, ва калдониёне ки Ерусалимро мусаххар карда буданд, овозаи омадомади онҳоро шунида, аз Ерусалим ақиб нишастанд+.

6Ва каломи Худованд бар Ирмиёи набӣ нозил шуда, гуфт:+

7«Худованд, Худои Исроил чунин мегӯяд: ба подшоҳи Яҳудо, ки шуморо назди ман фиристодааст, то аз ман илтимос кунед, чунин бигӯед: инак, лашкари фиръавн, ки ба ёрмандии шумо берун омадаанд, ба замини худ, ба Миср хоҳанд баргашт.

8Ва калдониён бозгашта, бар зидди ин шаҳр ҷанг хоҳанд кард, ва онро забт намуда, ба оташ хоҳанд сӯзонид+.

9Худованд чунин мегӯяд: худро фирефта карда, нагӯед, ки „калдониён аз пеши мо ҳатман хоҳанд рафт“, зеро ки онҳо нахоҳанд рафт.

10Агар шумо ҳатто тамоми лашкари калдониёнро, ки бар зидди шумо меҷанганд, торумор мекардед, ба тавре ки аз онҳо фақат маҷрӯҳон боқӣ мемонданд, дар он сурат ҳам онҳо ҳар яке аз хаймаҳои худ бархоста, ин шаҳрро ба оташ месӯзониданд».

11Ва воқеъ шуд вақте ки лашкари калдониён аз боиси лашкари фиръавн ақиб менишастанд,

12Ирмиё аз Ерусалим берун омад, то ки ба замини Биньёмин биравад ва дар он ҷо ҳиссаи худро аз миёни қавм бигирад.

13Ва ҳангоме ки ӯ ба дарвозаи Биньёмин расид, дар он ҷо сардори посбонон, ки Иръиё ибни Шелемьё ном дошт, Ирмиёи набиро дастгир карда, гуфт: «Ту мехоҳӣ ба калдониён таслим шавӣ!»+

14Ва Ирмиё гуфт: «Дурӯғ мегӯӣ! Ман намехоҳам ба калдониён таслим шавам!» Вале вай ба ӯ гӯш надод; ва Иръиё Ирмиёро дастгир карда, назди мирон овард.

15Ва мирон бар Ирмиё хашм гирифта, ӯро заданд; ва ӯро дар хонаи Еҳӯнотони котиб ба бандихона андохтанд, зеро ки онро ба ҳабсхона табдил дода буданд+.

16Ва Ирмиё дар зиндони зеризаминӣ ба яке аз ҳуҷраҳо дохил шуд, ва дар он ҷо Ирмиё рӯзҳои бисьёр нишаст.

17Ва подшоҳ Сидқиё кас фиристода, ӯро овард, ва подшоҳ дар хонаи худ ба таври ниҳонӣ аз ӯ пурсида, гуфт: «Оё каломе аз ҷониби Худованд ҳаст?» Ва Ирмиё гуфт: «Ҳаст», ва гуфт: «Ту ба дасти подшоҳи Бобил супурда хоҳӣ шуд»+.

18Ва Ирмиё ба подшоҳ Сидқиё гуфт: «Ман пеши ту, ва пеши бандагони ту, ва пеши ин қавм чӣ гуноҳ кардам, ки маро дар зиндон андохтед?

19Ва анбиёи шумо куҷоянд, ки ба шумо нубувват намуда гуфта буданд: „Подшоҳи Бобил ба муқобили шумо ва ба муқобили ин замин нахоҳад омад“+?

20Ва акнун, эй оғоям подшоҳ, бишнав: бигзор истиғосаи ман пеши ту мақбул афтад, ва ту маро ба хонаи Еҳӯнотони котиб барнагардон, то ки ман дар он ҷо намирам».

21Ва подшоҳ Сидқиё амр фармуд, ва Ирмиёро дар саҳни посгоҳ бандӣ карданд, ва ҳар рӯз ба ӯ аз растаи нонвоён якто нон медоданд, то вақте ки тамоми нон аз шаҳр тамом шуд. Ва Ирмиё дар саҳни посгоҳ монд+.

БОБИ СИЮ ҲАШТУМ

Ирмиё дар чоҳ. Ӯ ба подшоҳ машварат медиҳад, ки ба душман муқобилият накунад.

38^1Ва Шафатьё ибни Маттон ва Ҷадальё ибни Пашҳур ва Юхал ибни Шелемьё ва Пашҳур ибни Малкиё суханони Ирмиёро шуниданд, ки ба тамоми қавм рӯ оварда, мегуфт:+

2«Худованд чунин мегӯяд: касе ки дар ин шаҳр бимонад, аз шамшер, қаҳтӣ ва вабо хоҳад мурд; ва ҳар кӣ назди калдониён биравад, хоҳад зист, ва ҷонаш барои вай ғанимат гардида, зинда хоҳад монд+.

3Худованд чунин мегӯяд: ин шаҳр ҳатман ба дасти лашкари подшоҳи Бобил супурда хоҳад шуд, ва ӯ онро забт хоҳад кард»+.

4Ва мирон ба подшоҳ гуфтанд: «Бигзор ин шахс ба қатл расонида шавад, зеро дастҳои ҷанговаронеро, ки дар ин шаҳр боқӣ мондаанд, ва дастҳои тамоми қавмро суст мекунад, чунки чунин суханро ба онҳо мегӯяд; зеро ин шахс барои ин қавм осоиштагиро не, балки мусибатро металабад»+.

5Ва подшоҳ Сидқиё гуфт: «Инак, ӯ дар дасти шумост, зеро ки подшоҳ бар хилофи шумо наметавонад коре кунад»+.

6Ва Ирмиёро гирифта, дар чоҳи Малкиёи писари подшоҳ, ки дар саҳни посгоҳ буд, андохтанд, ва Ирмиёро бо таноб фурӯд оварданд, ва дар чоҳ об набуд, балки лӯш буд, ва Ирмиё дар лӯш ғӯтид+.

7Ва Абдумалики Ҳабашӣ, ки дар хонаи подшоҳ хоҷасарой буд, шунид, ки Ирмиёро дар чоҳ андохтаанд; ва подшоҳ назди дарвозаи Биньёмин нишаста буд+.

8Ва Абдумалик аз хонаи подшоҳ берун омад ва ба подшоҳ рӯ оварда, гуфт:

9«Эй оғоям подшоҳ! Ин одамон бо ҳар чи дар ҳаққи Ирмиёи набӣ карда, ӯро дар чоҳ андохтаанд, шарирона амал намудаанд, ва ӯ он ҷо аз гуруснагӣ хоҳад мурд, зеро ки дар шаҳр дигар нон нест»+.

10Ва подшоҳ ба Абдумалики Ҳабашӣ амр фармуда, гуфт: «Сӣ нафар аз ин ҷо ҳамроҳи худ бигир ва Ирмиёи набиро, пеш аз он ки бимирад, аз чоҳ берун овар».

11Ва Абдумалик одамонро ҳамроҳи худ гирифт, ва дар хонаи подшоҳ ба таҳхонаи хазина даромад, ва аз он ҷо латтапораҳо ва либосҳои кӯҳнаро гирифт, ва бо таноб онҳоро назди Ирмиё дар чоҳ фурӯд овард.

12Ва Абдумалики Ҳабашӣ ба Ирмиё гуфт: «Ин латтапораҳо ва либоси кӯҳнаро зери қӯлтуқат аз таги таноб бимон». Ва Ирмиё ҳамин тавр кард.

13Ва Ирмиёро бо таноб кашиданд, ва ӯро аз чоҳ берун оварданд, ва Ирмиё дар саҳни посгоҳ монд.

14Ва подшоҳ Сидқиё кас фиристода, Ирмиёи набиро ба воситаи даромадгоҳи сеюме ки дар хонаи Худо буд, назди худ оваронид; ва подшоҳ ба Ирмиё гуфт: «Ман аз ту чизе мепурсам, аз ман ҳеҷ чизро пинҳон надор».

15Ва Ирмиё ба Сидқиё гуфт: «Агар ба ту бигӯям, ту, охир, маро хоҳӣ кушт, ва агар машварате ба ту бидиҳам, ту, охир, маро нахоҳӣ шунид!»

16Ва подшоҳ Сидқиё ба таври ниҳонӣ ба Ирмиё қасам хӯрда, гуфт: «Ба ҳаёти Худованде ки барои мо ин ҷонро офаридааст, қасам ки ман туро нахоҳам кушт ва ба дасти ин одамоне ки толиби ҷони ту ҳастанд, нахоҳам супурд».

17Ва Ирмиё ба Сидқиё гуфт: «Худованд, Худои лашкарҳо, Худои Исроил чунин мегӯяд: агар ту назди мирони подшоҳи Бобил берун оӣ, чони ту зинда хоҳад монд, ва ин шаҳр ба оташ сӯзонида нахоҳад шуд, ва ту ва аҳли байти ту хоҳед зист;+

18Ва агар назди мирони подшоҳи Бобил берун наоӣ, ин шаҳр ба дасти калдониён супурда хоҳад шуд, ва онҳо онро ба оташ хоҳанд сӯзонид, ва ту аз дасти онҳо раҳо нахоҳӣ шуд»+.

19Ва подшоҳ Сидқиё ба Ирмиё гуфт: «Ман аз яҳудиёне ки назди калдониён гурехтаанд, метарсам: мабодо маро ба дасти онҳо супоранд, ва онҳо маро таҳқир намоянд»+.

20Ва Ирмиё гуфт: «Нахоҳанд супурд; дар он чи ман ба ту мегӯям, овози Худовандро бишнав, ва барои ту некӯ хоҳад буд, ва ҷонат зинда хоҳад монд+.

21Вале агар ту аз берун омадан сар тобӣ, ин аст каломе ки Худованд ба ман зоҳир намуд:

22„Инак, ҳамаи заноне ки дар хонаи подшоҳи Яҳудо боқӣ мондаанд, назди мирони подшоҳи Бобил бурда хоҳанд шуд, ва онҳо хоҳанд гуфт:

дӯстонат туро иғво андохта, бар ту ғолиб омаданд;
пойҳои ту дар ботлоқ ғӯтидааст, онҳо ақиб рафтаанд+.

23Ва ҳамаи занонат ва фарзандонатро назди калдониён хоҳанд баровард, ва ту аз дасти онҳо халосӣ нахоҳӣ ёфт, зеро ки ба дасти подшоҳи Бобил хоҳӣ афтод, ва ин шаҳр ба оташ сӯзонида хоҳад шуд“»+.

24Ва Сидқиё ба Ирмиё гуфт: «Бигзор ҳеҷ кас аз ин суханон воқиф нашавад, ва он гоҳ ту нахоҳӣ мурд;

25Вале агар мирон бишнаванд, ки бо ту гуфтугӯ кардаам, ва назди ту омада, ба ту бигӯянд: „Лутфан, он чиро, ки ба подшоҳ гуфтӣ, ва он чиро, ки подшоҳ ба ту гуфт, ба мо бигӯй, онро аз мо пинҳон надор, то ки туро ба қатл нарасонем“, —

26Пас ба онҳо бигӯй: „Ман истиғосаи худро ба ҳузури подшоҳ баён намудам, то ки маро ба хонаи Еҳӯнотон барнагардонад, ки дар он ҷо бимирам“»+.

27Ва ҳамаи мирон назди Ирмиё омада, аз ӯ пурсиданд, ва ӯ бар тибқи ҳамаи ин суханоне ки подшоҳ амр фармуда буд, ба онҳо гуфт, ва онҳо дигар чизе нагуфта, ӯро ба ҳоли худ гузоштанд, чунки аз мусоҳибаи ӯ вуқуф наёфтанд.

28Ва Ирмиё то рӯзи забт гардидани Ерусалим дар саҳни посгоҳ монд. Ва Ерусалим забт гардид.

БОБИ СИЮ НӮҲУМ

Ба таври қатъӣ ба асирӣ рафтани Яҳудо.

Сидқиё кӯр карда, ба асирӣ бурда шуд.

39^1•Дар соли нӯҳуми Сидқиё подшоҳи Яҳудо, дар моҳи даҳум, Набукаднесар подшоҳи Бобил ва тамоми лашкари ӯ назди Ерусалим омада, онро муҳосира карданд+.

2Дар соли ёздаҳуми Сидқиё, дар моҳи чорум, дар рӯзи нӯҳуми моҳ, ҳисори шаҳр рахна карда шуд+.

3Ва ҳамаи мирони подшоҳи Бобил омада, дар дарвозаи миёна ҷойгир шуданд, чунончи: Нерҷал Саръэсер, Самҷар-Небу, сардори хоҷасароён Сарсеким, сардори маҷусиён Нерҷал Саръэсер ва ҳамаи мирони дигари подшоҳи Бобил.

4Ва ҳангоме ки Сидқиё подшоҳи Яҳудо ва ҳамаи ҷанговарон онҳоро диданд, гурехта, бо роҳи боғи подшоҳ аз дарвозае ки дар миёни ду ҳисор буд, шабона аз шаҳр берун рафтанд; ва ӯ ба роҳи биёбон баромад.

5Ва лашкари калдониён онҳоро таъқиб карданд; ва дар чӯли Ериҳӯ ба Сидқиё расида гирифтанд; ва ӯро дастгир намуда, назди Набукаднесар подшоҳи Бобил ба Рибло, ки дар замини Ҳамот аст, оварданд; ва дар ҳаққи ӯ ҳукми худро эълон кард+.

6Ва подшоҳи Бобил писарони Сидқиёро дар Рибло дар пеши назари ӯ қатл кард; ва ҳамаи мирони Яҳудоро подшоҳи Бобил ба қатл расонид;

7Ва чашмони Сидқиёро кӯр кард; ва ӯро занҷирбанд намуд, то ки ӯро ба Бобил барад+.

8Ва хонаи подшоҳ ва хонаҳои қавмро калдониён ба оташ сӯзониданд, ва ҳисорҳои Ерусалимро хароб карданд+.

9Ва бақияи қавмро, ки дар шаҳр монда буданд, ва гурезпоёнро, ки ба тарафи ӯ гузашта буданд, ва бақияи қавмро, ки монда буданд, сардори посбонони шахсии ӯ — Набузаръадон — ба Бобил ба асирӣ бурд+.

10Вале бенавоёни қавмро, ки ҳеҷ чиз надоштанд, сардори посбонон Набузаръадон дар замини Яҳудо вогузошт, ва ҳамон рӯз ба онҳо токзорҳо ва киштзорҳо дод.

11Ва дар бораи Ирмиё Набукаднесар подшоҳи Бобил ба сардори посбонон Набузаръадон амр фармуда, гуфт:

12«Ӯро бигир, ва бар ӯ назари некӯ бикун, ва ба ӯ ҳеҷ осебе нарасон, балки ҳар чи ба ту бигӯяд, барояш ба амал овар».

13Ва сардори посбонон Набузаръадон, ва сардори хоҷасароён Набушазбон, ва сардори маҷусиён Нерҷал Саръэсер, ва тамоми акобири подшоҳи Бобил кас фиристоданд,

14Ва фиристода, Ирмиёро аз саҳни посгоҳ гирифтанд, ва ӯро ба Ҷадальё ибни Аҳиқом ибни Шофон супурданд, то ки ба хонааш барад; ва ӯ дар миёни қавм сокин шуд+.

15Ва бар Ирмиё, ҳангоме ки ӯ дар саҳни посгоҳ маҳбус буд, каломи Худованд нозил шуда, гуфт:+

16«Бирав ва ба Абдумалики Ҳабашӣ бигӯй: „Худованди лашкарҳо, Худои Исроил чунин мегӯяд: инак, Ман суханони Худро дар бораи ин шаҳр ба бадӣ иҷро менамоям ва на ба некӣ; ва онҳо дар он рӯз дар пеши назари ту ба амал хоҳад омад;+

17Вале туро дар он рӯз раҳо хоҳам кард, — мегӯяд Худованд, — ва ба дасти касоне ки ту аз онҳо метарсӣ, супурда нахоҳӣ шуд,+

18Зеро ки туро ҳатман халосӣ хоҳам дод, ва ту ба дами шамшер нахоҳӣ афтод, ва ҷонат барои ту ғанимат хоҳад гардид, чунки ту ба Ман таваккал кардӣ, — мегӯяд Худованд“»+.

БОБИ ЧИЛУМ

Ирмиё дар Яҳудо назди Ҷадальёи волӣ мемонад.

40^1Каломе ки бар Ирмиё аз ҷониби Худованд нозил шуд, баъд аз он ки сардори посбонон Набузаръадон ӯро аз Ромо озод кард, ҳангоме ки ӯро дар ҳолате гирифт, ки дар миёни ҳамаи асирони Ерусалим ва Яҳудо, ки ба Бобил ронда мешуданд, бо занҷирҳо баста шуда буд+.

2Ва сардори посбонон Ирмиёро гирифта, ба ӯ гуфт: «Худованд Худои ту ин мусибатро дар бораи ин макон баён намудааст,+

3Ва Худованд онро оварда, гуфтаи Худро иҷро кардааст, чунки шумо ба ҳузури Худованд гуноҳ кардаед ва ба овози Ӯ гӯш надодаед, ба ин сабаб ин мусибат бар шумо омадааст+.

4Пас инак, ман туро имрӯз аз занҷирҳое ки бар дастҳои туст, озод мекунам: агар хоҳӣ, ки бо ман ба Бобил биёӣ, — биё, ва ман дар ҳаққи ту ғамхорӣ хоҳам кард; ва агар нахоҳӣ, ки бо ман ба Бобил биёӣ, ин ҷо бимон. Инак, тамоми замин пеши туст: ҳар куҷо, ки бихоҳӣ, ва ҳар куҷо, ки ба ту маъқул бошад биравӣ, — ба он ҷо бирав».

5Ва ҳанӯз ӯ ҷавобе нагардонда буд, ки вай гуфт: «Назди Ҷадальё ибни Аҳиқом ибни Шофон, ки ӯро подшоҳи Бобил бар шаҳрҳои Яҳудо волӣ таъин намудааст, баргард ва бо ӯ дар миёни қавм сокин шав, ё ҳар куҷо, ки ба ту маъқул бошад биравӣ, — бирав». Ва сардори посбонон ба ӯ хӯрокворӣ ва инъом дода, ӯро ҷавоб дод+.

6Ва Ирмиё назди Ҷадальё ибни Аҳиқом ба Мисфо омада, бо ӯ дар миёни қавме ки дар мамлакат боқӣ монда буданд, сокин шуд+.

7•Ва чун ҳамаи лашкарбошиҳое ки дар саҳро буданд, — худашон ва одамонашон, — шуниданд, ки подшоҳи Бобил Ҷадальё ибни Аҳиқомро дар мамлакат волӣ таъин намудааст, ва мардону занону кӯдакон, яъне бенавоёни мамлакатро аз байни онҳое ки ба Бобил бурда нашудаанд, ба ӯ супурдааст, —+

8Онҳо назди Ҷадальё ба Мисфо омаданд, чунончи: Исмоил ибни Натаньё, ва Йӯҳонон ва Йӯнотон писарони Қореаҳ, ва Сароё ибни Танҳумет, ва писарони Эйфои Натӯфотӣ, ва Езаньё ибни Маахотӣ, — худашон ва одамонашон+.

9Ва Ҷадальё ибни Аҳиқом ибни Шофон ба онҳо ва одамонашон қасам хӯрда гуфт: «Аз бандагӣ кардан ба калдониён натарсед, дар замин сокин шавед, ва ба подшоҳи Бобил бандагӣ намоед, ва барои шумо хуб хоҳад шуд;

10Ва ман инак дар Мисфо хоҳам буд, то ба ҳузури калдониёне ки назди мо меоянд, биистам; вале шумо шароб ва меваҷот ва равған ҷамъ оварда, дар зарфҳои худ захира кунед, ва дар шаҳрҳои худ, ки онҳоро ишғол намудаед, сокин шавед».

11Ва чун ҳамаи яҳудиёне ки дар Мӯоб ва дар миёни банӣ-Аммӯн ва дар Адӯм ва дар ҳамаи кишварҳо буданд, шуниданд, ки подшоҳи Бобил як қисми Яҳудоро вогузоштааст ва бар онҳо Ҷадальё ибни Аҳиқом ибни Шофонро волӣ таъин намудааст,

12Ҳамаи яҳудиён аз ҳамаи маконҳое ки пароканда шуда буданд, баргаштанд ва ба замини Яҳудо назди Ҷадальё ба Мисфо омаданд, ва шароб ва меваҷоти бағоят зиёде ҷамъ оварданд.

13Ва Йӯҳонон ибни Қореаҳ ва ҳамаи лашкарбошиҳое ки дар саҳро буданд, назди Ҷадальё ба Мисфо омаданд,+

14Ва ба ӯ гуфтанд: «Оё ту медонӣ, ки Баалис подшоҳи банӣ-Аммӯн Исмоил ибни Натаньёро фиристодааст, то ки туро бикушад?» Вале Ҷадальё ибни Аҳиқом ба гапи онҳо бовар накард.

15Ва Йӯҳонон ибни Қореаҳ ба Ҷадальё дар Мисфо ба таври ниҳонӣ сухан ронда, гуфт: «Лутфан, маро бигзор, ки рафта, Исмоил ибни Натаньёро бикушам, ва касе хабардор нахоҳад шуд; чаро ӯ туро бикушад, ва ҳамаи яҳудиёне ки назди ту ҷамъ омадаанд, пароканда шаванд, ва бақияи Яҳудо талаф гардад?»

16Валекин Ҷадальё ибни Аҳиқом ба Йӯҳонон ибни Қореаҳ гуфт: «Ин корро накун, зеро ки ту дар бораи Исмоил дурӯғ мегӯӣ».

БОБИ ЧИЛУ ЯКУМ

Нубуввати Ирмиё барои онҳое ки дар Яҳудо монда буданд.

41^1Ва дар моҳи ҳафтум воқеъ шуд, ки Исмоил ибни Натаньё ибни Элишомоъ, ки аз насли шоҳон ва аз акобири подшоҳ буд, ва ҳамроҳаш даҳ одам назди Ҷадальё ибни Аҳиқом ба Мисфо омаданд, ва дар ин ҷо дар Мисфо бо ҳам нон хӯрданд+.

2Ва Исмоил ибни Натаньё бархост, ва он даҳ нафар, ки ҳамроҳаш буданд, Ҷадальё ибни Аҳиқом ибни Шофонро бо шамшер заданд; ва ӯро, ки подшоҳи Бобил бар мамлакат волӣ таъин карда буд, кушт+.

3Ва Исмоил ҳамаи яҳудиёнеро, ки бо ӯ, яъне бо Ҷадальё, дар Мисфо буданд, ва ҷанговарони калдониро, ки дар он ҷо ёфт шуданд, кушт.

4Ва дар рӯзи дуюм, баъд аз он ки Ҷадальё кушта шуда буд, ва ҳеҷ кас аз ин хабар надошт,

5Ҳаштод нафар одамони ришҳошон тарошида, либосҳошон чокзада ва баданҳошон харошида аз Шакем, Шилӯ ва Сомария омаданд, ва дар дасташон ҳадияҳо ва лебӯно буд, ки онро мехостанд ба хонаи Худованд биёранд+.

6Ва Исмоил ибни Натаньё аз Мисфо ба пешвози онҳо баромад, дар ҳолате ки роҳ мерафт ва мегирист; ва ҳангоме ки бо онҳо вохӯрд, ба онҳо гуфт: «Назди Ҷадальё ибни Аҳиқом биравед».

7Ва ҳамин ки онҳо андаруни шаҳр дохил шуданд, Исмоил ибни Натаньё ва одамоне ки ҳамроҳи ӯ буданд, онҳоро кушта, ба даруни чоҳ андохтанд.

8Вале дар миёни онҳо даҳ нафар ёфт шуданд, ки ба Исмоил гуфтанд: «Моро накуш, зеро ки мо дар саҳро захираҳои ниҳонии гандум, ва ҷав, ва равған, ва асал дорем». Ва ӯ онҳоро вогузошта, дар миёни бародаронашон накушт.

9Ва чоҳе ки Исмоил ҳамаи ҷасадҳои одамони аз барои Ҷадальё куштаи худро дар он андохт, ҳамон буд, ки подшоҳ Осо аз тарси Баъшо подшоҳи Исроил сохта буд; онро Исмоил ибни Натаньё аз кушташудагон пур кард+.

10Ва Исмоил тамоми бақияи қавмро, ки дар Мисфо буданд: духтарони подшоҳ ва тамоми қавмеро, ки дар Мисфо боқӣ монда буданд, ва сардори посбонон Набузаръадон онҳоро ба Ҷадальё ибни Аҳиқом супурда буд, ба асирӣ гирифт, ва Исмоил ибни Натаньё онҳоро ба асирӣ гирифта, равона шуд, то ки ба тарафи банӣ-Аммӯн бигзарад.

11Валекин Йӯҳонон ибни Қореаҳ ва ҳамаи лашкарбошиҳое ки бо ӯ буданд, аз тамоми шарорате ки Исмоил ибни Натаньё ба амал оварда буд, хабар ёфтанд,+

12Ва ҳамаи одамони худро гирифта, равона шуданд, то ки ба муқобили Исмоил ибни Натаньё ҷанг кунанд; ва ӯро назди обанбори бузурге ки дар Ҷибъӯн аст, ёфтанд+.

13Ва чун тамоми қавме ки бо Исмоил буданд, Йӯҳонон ибни Қореаҳ ва ҳамаи лашкарбошиҳои бо ӯ бударо диданд, шод шуданд;

14Ва тамоми қавме ки Исмоил аз Мисфо ба асирӣ гирифта буд, аз вай рӯй гардонда баргаштанд ва назди Йӯҳонон ибни Қореаҳ омаданд.

15Ва Исмоил ибни Натаньё бо ҳашт нафар аз дасти Йӯҳонон ибни Қореаҳ гурехта, назди банӣ-Аммӯн рафт+.

16Ва Йӯҳонон ибни Қореаҳ бо ҳамаи лашкарбошиҳое ки бо ӯ буданд, тамоми бақияи қавмро, ки аз дасти Исмоил ибни Натаньё аз Мисфо баъд аз қатли Ҷадальё ибни Аҳиқом озод карда буд, гирифт, яъне мардон, ҷанговарон ва занон ва кӯдакон ва хоҷасароёнро, ки дар Ҷибъӯн озод карда буд,

17Ва онҳо рафта, дар деҳаи Кимҳом, ки дар наздикии Байт-Лаҳм аст, манзил гирифтанд, то ки ба Миср бираванд

18Аз дасти калдониён, чунки аз онҳо метарсиданд, зеро Исмоил ибни Натаньё Ҷадальё ибни Аҳиқомро, ки подшоҳи Бобил ӯро бар мамлакат волӣ таъин намуда буд, кушта буд.

БОБИ ЧИЛУ ДУЮМ

Ирмиё ба Йӯҳонон ва дигарон ба Миср рафтанро манъ мекунад.

42^1Ва ҳамаи лашкарбошиҳо, ва Йӯҳонон ибни Қореаҳ, ва Езаньё ибни Ҳӯшаъё, ва тамоми қавм аз хурд то калон пеш омаданд+

2Ва ба Ирмиёи набӣ гуфтанд: «Бигзор истиғосаи мо ба ҳузури ту мақбул афтад, ва ту барои мо, барои тамоми ин бақия назди Худованд Худои худ дуо гӯӣ, зеро ки мо каме аз бисьёр боқӣ мондаем, чунон ки чашмонат моро мебинад;+

3Ва бигзор Худованд Худои ту роҳеро, ки бояд бо он биравем, ва кореро, ки бояд бикунем, ба мо нишон диҳад».

4Ва Ирмиёи набӣ ба онҳо гуфт: «Шунидам; инак, ман назди Худованд Худои шумо бар тибқи гуфтори шумо дуо хоҳам гуфт, ва ҳар чи Худованд дар ҷавоби шумо бигӯяд, ба шумо эълон хоҳам намуд, ва ҳеҷ чизе аз шумо пинҳон нахоҳам дошт».

5Ва онҳо ба Ирмиё гуфтанд: «Бигзор Худованд дар миёни мо шоҳиди рост ва амин бошад, ки мо бар тибқи ҳар он чи Худованд Худои ту ба воситаи ту назди мо бифиристад, амал хоҳем кард:+

6Хоҳ некӯ бошад ва хоҳ бад, лекин ба овози Худованд Худои мо, ки мо туро назди Ӯ мефиристем, гӯш хоҳем дод, то ки барои мо некӯ бишавад, вақте ки ба овози Худованд Худои мо гӯш диҳем»+.

7Ва пас аз даҳ рӯз воқеъ шуд, ки каломи Худованд бар Ирмиё нозил шуд.

8Ва ӯ Йӯҳонон ибни Қореаҳ ва ҳамаи лашкарбошиҳое ки бо ӯ буданд, ва тамоми қавмро аз хурд то калон даъват намуд,

9Ва ба онҳо гуфт: «Худованд, Худои Исроил, ки маро назди Ӯ фиристодед, то истиғосаи шуморо ба Ӯ бирасонам, чунин мегӯяд:

10Агар шумо дар ин замин бимонед, Ман шуморо бино намуда, хароб нахоҳам кард, ва шуморо мисли ниҳоле шинонда, решакан нахоҳам кард, зеро аз мусибате ки бар шумо овардам, таассуф менамоям+.

11Аз подшоҳи Бобил, ки аз ӯ бим доред, натарсед; аз ӯ наҳаросед, — мегӯяд Худованд, — зеро ки Ман бо шумо ҳастам, то ки шуморо наҷот диҳам ва шуморо аз дасти ӯ раҳо намоям.

12Ва Ман ба шумо раҳм хоҳам кард, то ки ӯ ба шумо марҳамат намояд, ва шуморо ба заминатон баргардонад.

13Вале агар шумо гӯед: „Дар ин замин нахоҳем монд“, ва ба овози Худованд Худои худ гӯш надода,

14Бигӯед: „Не, мо ба замини Миср хоҳем рафт, ки дар он ҷо рӯи ҷангро нахоҳем дид, ва садои шохро нахоҳем шунид, ва аз қаҳтии нон азоб нахоҳем кашид, ва дар он ҷо хоҳем зист“, —+

15Пас бинобар ин акнун, эй бақияи Яҳудо, каломи Худовандро бишнавед: Худованди лашкарҳо, Худои Исроил чунин мегӯяд: агар шумо ба рафтан ба Миср азм дошта бошед, ва рафта дар он ҷо сокин мешуда бошед,

16Пас шамшере ки шумо аз он метарсед, он ҷо, дар замини Миср, шуморо хоҳад ёфт, ва қаҳтие ки шумо аз он хавотир доред, он ҷо, дар Миср, шуморо таъқиб хоҳад кард, ва дар он ҷо хоҳед мурд+.

17Ва ҳамаи одамоне ки ба рафтан ба Миср азм доранд, то ки дар он ҷо сокин шаванд, аз шамшер, қаҳтӣ ва вабо хоҳанд мурд, ва ҳеҷ яке аз онҳо аз мусибате ки Ман бар онҳо хоҳам овард, боқӣ нахоҳад монд ва раҳо нахоҳад шуд.

18Зеро ки Худованди лашкарҳо, Худои Исроил чунин мегӯяд: чунон ки хашми Ман ва ғазаби Ман бар сокинони Ерусалим фурӯ рехтааст, ончунон хашми Ман бар шумо, вақте ки ба Миср оед, фурӯ хоҳад рехт, ва шумо мавриди лаънат ва даҳшат ва нафрин ва нанг хоҳед шуд, ва ин маконро дигар нахоҳед дид.

19Худованд дар бораи шумо, эй бақияи Яҳудо, гуфт: „Ба Миср наравед! Яқин бидонед, ки Ман имрӯз шуморо таъкид намудам“.

20Зеро шумо ҷонҳои худро дар иштибоҳ андохтед: шумо маро назди Худованд Худои худ фиристода, гуфтед: „Барои мо назди Худованд Худои мо дуо гӯй, ва ҳар чи Худованд Худои мо бигӯяд, ба мо эълон намо, ва мо бар тибқи он амал хоҳем кард“.

21Ва ман имрӯз ба шумо эълон намудам, вале шумо ба овози Худованд Худои худ ва ба ҳар чи Ӯ ба воситаи ман ба шумо фиристод, гӯш надодед.

22Пас акнун бидонед, ки шумо дар маконе ки мехоҳед биравед ва дар он ҷо сокин шавед, аз шамшер, қаҳтӣ ва вабо хоҳед мурд».

БОБИ ЧИЛУ СЕЮМ

Ирмиё бо зӯрӣ ба Миср бурда шуд.

43^1Ва чун Ирмиё ба тамоми қавм гуфтани ҳамаи суханони Худованд Худои онҳоро, ки ба воситаи ӯ Худованд Худои онҳо ба онҳо фиристода буд, яъне гуфтани ҳамаи он суханонро ба анҷом расонид,

2Он гоҳ Азарьё ибни Ҳӯшаъё, ва Йӯҳонон ибни Қореаҳ ва ҳамаи одамони густох ба Ирмиё гуфтанд: «Ту дурӯғ мегӯӣ; Худованд Худои мо туро нафиристодааст, ки бигӯӣ: „Ба Миср наравед, то ки дар он ҷо сокин шавед“;+

3Балки Борух ибни Нериё туро ба муқобили мо иғво андохтаахт, то ки моро ба дасти калдониён таслим намоӣ, ва онҳо моро бикушанд, ва моро ба Бобил ба асирӣ бибаранд»+.

4Пас Йӯҳонон ибни Қореаҳ, ва ҳамаи лашкарбошиҳо, ва тамоми қавм ба овози Худованд гӯш надоданд, то ки дар замини Яҳудо бимонанд,

5Балки Йӯҳонон ибни Қореаҳ ва ҳамаи лашкарбошиҳо тамоми бақияи Яҳудоро, ки аз миёни ҳамаи халқҳое ки дар байнашон пароканда шуда буданд, баргашта, дар замини Яҳудо сокин шуда буданд,

6Яъне мардон ва занон ва кӯдакон ва духтарони подшоҳ ва ҳамаи онҳоеро, ки сардори посбонон Набузаръадон назди Ҷадальё ибни Аҳиқом ибни Шофон боқӣ гузошта буд, ва Ирмиёи набӣ ва Борух ибни Нериёро гирифтанд,+

7Ва ба замини Миср рафтанд, зеро ки ба овози Худованд гӯш надоданд; ва ба Таҳфанҳес расиданд+.

Масал дар бораи сангҳои пинҳон.

8Ва каломи Худованд дар Таҳфанҳес бар Ирмиё нозил шуда, гуфт:

9«Ба дасти худ сангҳои калоне бигир, ва онҳоро дар гили хиштрезӣ, ки назди дарвозаи хонаи фиръавн дар Таҳфанҳес аст, дар пеши назари мардуми яҳудӣ пинҳон кун,

10Ва ба онҳо бигӯй: Худованди лашкарҳо, Худои Исроил чунин мегӯяд: инак, Ман фиристода, бандаи Худ Набукаднесар подшоҳи Бобилро хоҳам гирифт, ва тахти ӯро бар ин сангҳое ки Ман пинҳон кардаам, хоҳам гузошт, ва ӯ саропардаи худро бар онҳо хоҳад барафрошт;+

11Ва омада, замини Мисрро зарба хоҳад зад: он ки маҳкум ба марг аст — ба марг, ва он ки маҳкум ба асирист — ба асирӣ, ва он ки маҳкум ба шамшер аст — ба шамшер дучор хоҳад шуд+.

12Ва дар хонаҳои худоёни Миср оташ хоҳам зад, ва ӯ онҳоро хоҳад сӯзонид ва ба асирӣ хоҳад бурд, ва ғанимати замини Мисрро дар бар хоҳад кард, чунон ки чӯпон либоси худро дар бар мекунад, ва аз он ҷо ба саломатӣ берун хоҳад рафт+.

13Ва сутунҳои Байт-Шамсро, ки дар замини Миср аст, хароб хоҳад кард, ва хонаҳои худоёни Мисрро ба оташ хоҳад сӯзонид».

БОБИ ЧИЛУ ЧОРУМ

Муроҷиат ба онҳое ки дар Миср сокин шудаанд.

44^1Каломе ки дар бораи ҳамаи яхудиёне ки дар замини Миср сукунат доштанд, яъне дар Миҷдӯл ва Таҳфанҳес ва Нӯф ва замини Патрӯс сокин буданд, бар Ирмиё нозил шуда, гуфт:+

2«Худованди лашкарҳо, Худои Исроил чунин мегӯяд: шумо тамоми мусибатеро, ки Ман бар Ерусалим ва бар ҳамаи шаҳрҳои Яҳудо овардам, дидед; ва инак, имрӯз хароб шудааст, ва сокине дар онҳо нест,

3Аз сабаби шарорате ки онҳо ба амал оварданд, то Маро ба ғазаб оваранд, яъне рафта, барои худоёни дигар бухур сӯзониданд ва ибодат карданд, ки онҳоро на худашон мешинохтанд, на шумо ва на падарони шумо+.

4Ва Ман ҳамаи бандагони Худ — анбиёро назди шумо фиристодам, ҳар рӯз аз субҳидам фиристода, гуфтам: „Ин кори зиштро, ки Ман аз он нафрат дорам, накунед“+.

5Вале онҳо нашниданд ва гӯши худро хам накарданд, то ки аз шарорати худ баргарданд ва барои худоёни дигар бухур насӯзонанд.

6Ва хашми Ман ва ғазаби Ман фурӯ рехта, дар шаҳрҳои Яҳудо ва кӯчаҳои Ерусалим аланга зад, ва онҳо вайрону валангор гардид, чунон ки имрӯз аст.

7Ва акнун Худованд, Худои лашкарҳо, Худои Исроил чунин мегӯяд: чаро шумо шарорати азиме бар ҷонҳои худ ба амал меоваред, то ки дар миёни худ мард ва зан, кӯдак ва ширмакро аз Яҳудо талаф намоед, ва аз худ бақияе боқӣ нагузоред,

8Дар ҳолате ки Маро бо аъмоли дастҳои худ ба ғазаб оварда, дар замини Миср, ки барои сукунат ба он ҷо омадаед, барои худоёни дигар бухур месӯзонед, то ки худро талаф намоед ва дар миёни ҳамаи халқҳои замин мавриди лаънат ва нанг гардед?

9Оё шароратҳои падарони худ ва шароратҳои подшоҳони Яҳудо ва шароратҳои занони онҳо ва шароратҳои худ ва шароратҳои занони худро, ки дар замини Яҳудо ва дар кӯчаҳои Ерусалим ба амал оварданд, фаромӯш кардаед+?

10Онҳо то имрӯз гардан нафуровардаанд, ва натарсидаанд, ва бар тибқи шариати Ман ва фароизи Ман, ки пеши шумо ва пеши падарони шумо ниҳодаам, рафтор намекунанд.

11Бинобар ин Худованди лашкарҳо, Худои Исроил чунин мегӯяд: инак, Ман рӯи Худро ба муқобили шумо барои ҳалокат мегардонам, то ки тамоми Яҳудоро талаф намоям;

12Ва бақияи Яҳудоро, ки азм доранд ба замини Миср омада, дар он ҷо сокин шаванд, хоҳам гирифт, ва ҳамаи онҳо ба ҳалокат хоҳанд расид, дар замини Миср фурӯ хоҳанд ғалтид, аз шамшер ва қаҳтӣ талаф хоҳанд шуд, аз хурд то калон аз шамшер ва қаҳтӣ хоҳанд мурд, ва мавриди лаънат ва даҳшат ва нафрин ва нанг хоҳанд гардид+.

13Ва чунон ки Ерусалимро ҷазо додам, ончунон онҳоеро, ки дар замини Миср сокин шудаанд, бо шамшер, қаҳтӣ ва вабо ҷазо хоҳам дод+.

14Ва аз бақияи Яҳудо, ки ба замини Миср меоянд, то дар он ҷо сокин шаванд, ҳеҷ яке боқӣ нахоҳад монд ва раҳо нахоҳад шуд, то ба замини Яҳудо баргардад, ба замине ки ҷонашон орзуманди баргаштан ва дар он ҷо сокин шудан аст; зеро ҳеҷ яке нахоҳад баргашт, ғайр аз онҳое ки хоҳанд гурехт».

15Ва ҳамаи мардоне ки медонистанд, ки занҳошон барои худоёни дигар бухур месӯзонанд, ва ҳамаи заноне ки бо издиҳоми бузурге истода буданд, ва тамоми қавме ки дар замини Миср, дар Патрӯс сокин буданд, ба Ирмиё ҷавоб дода, гуфтанд:

16«Каломеро, ки ту ба исми Худованд ба мо гуфтӣ, аз ту нахоҳем шунид,+

17Балки ҳар чиро, ки аз даҳони мо баромадааст, ҳатман ба ҷо хоҳем овард: барои маликаи осмон бухур хоҳем сӯзонид ва ҳадияҳои рехтанӣ барои вай хоҳем рехт, чунон ки мо ва падарони мо, подшоҳони мо ва мирони мо дар шаҳрҳои Яҳудо ва дар кӯчаҳои Ерусалим мекардем; ва мо серона нон мехӯрдем, ва хушбахт будем, ва мусибате надидаем+.

18Вале аз замоне ки аз бухур сӯзонидан барои маликаи осмон ва аз рехтани ҳадияҳои рехтанӣ барои вай даст кашидем, мӯҳтоҷи ҳама чиз гаштем, ва аз шамшер ва қаҳтӣ талаф мешавем.

19Ва ҳангоме ки мо барои маликаи осмон бухур месӯзонидем ва ҳадияҳои рехтанӣ барои вай мерехтем, оё бе розигии шавҳарони худ мо барои вай санбӯсаҳо бо тасвири вай мепухтем ва ҳадияҳои рехтанӣ барои вай мерехтем?»

20Ва Ирмиё ба тамоми қавм, ба мардон ва занон ва тамоми қавме ки ба ӯ чунин ҷавоб гардонданд, гуфт:

21«Оё ҳамон бухуре набуд, ки шумо дар шаҳрҳои Яҳудо ва дар кӯчаҳои Ерусалим сӯзондед, — шумо ва падарони шумо, подшоҳони шумо ва мирони шумо ва қавми мамлакат? Онро Худованд ба ёд овард ва ба дили худ гирифт.

22Ва Худованд дигар натавонист ба аъмоли бади шумо ва ба корҳои зиште ки кардед, тоқат оварад; ва замини шумо харобазор шуда, мавриди даҳшат ва лаънат ва ғайримаскун гардид, чунон ки имрӯз аст+.

23Азбаски шумо бухур сӯзондед ва пеши Худованд гуноҳ кардед, ва ба овози Худованд гӯш надодед, ва бар тибқи шариати Ӯ ва фароизи Ӯ ва шаҳодоти Ӯ рафтор накардед, бинобар ин бар шумо ин мусибат омад, чунон ки имрӯз аст»+.

24Ва Ирмиё ба тамоми қавм ва ба ҳамаи занон гуфт: «Каломи Худовандро бишнавед, эй тамоми Яҳудо, ки дар замини Миср мебошед!

25Худованди лашкарҳо, Худои Исроил чунин мегӯяд: шумо ва занони шумо он чи бо даҳони худ гуфтаед, бо дастҳои худ ба ҷо меоваред ва мегӯед: „Назрҳоеро, ки кардаем, албатта ба ҷо оварда, барои маликаи осмон бухур хоҳем сӯзонид ва ҳадияҳои рехтанӣ барои вай хоҳем рехт“; шумо назрҳои худро албатта иҷро хоҳед кард, ва ба назрҳои худ вафо хоҳед намуд.

26Бинобар ин каломи Худовандро бишнавед, эй тамоми Яҳудо, ки дар замини Миср сокин ҳастед: инак, Ман ба исми бузурги Худ қасам хӯрдаам, — мегӯяд Худованд, — ки исми Ман дигар ба даҳони ҳеҷ як марди Яҳудо дар тамоми замини Миср оварда нахоҳад шуд ва нахоҳанд гуфт: „Қасам ба ҳаёти Худованд Худо!“

27Инак, Ман бар онҳо ба бадӣ назар хоҳам кард, ва на ба некӣ; ва ҳамаи мардони Яҳудо, ки дар замини Миср мебошанд, аз шамшер ва қаҳтӣ нобуд хоҳанд шуд, то даме ки тамоман талаф гарданд+.

28Фақат адади каме аз шамшер раҳо шуда, аз замини Миср ба замини Яҳудо хоҳанд баргашт, ва тамоми бақияи Яҳудо, ки ба замини Миср омадаанд, то дар он ҷо сокин шаванд, хоҳанд донист, ки каломи кӣ ба амал хоҳад омад: аз они Ман ё аз они онҳо+.

29Ва ин аст аломат барои шумо, — мегӯяд Худованд, — ки Ман шуморо дар ин макон ҷазо хоҳам дод, то бидонед, ки суханони Ман дар ҳаққи шумо ба бадӣ ба амал хоҳад омад.

30Худованд чунин мегӯяд: инак, Ман фиръавн Ҳофраъ — подшоҳи Мисрро ба дасти душманони ӯ ва ба дасти толибони ҷони ӯ хоҳам супурд, чунон ки Сидқиё подшоҳи Яҳудоро ба дасти Набукаднесар подшоҳи Бобил, ки душмани ӯ ва толиби ҷони ӯ буд, супурдаам»+.

БОБИ ЧИЛУ ПАНҶУМ

Ирмиё Борухро тасаллӣ медиҳад.

45^1Каломе ки Ирмиёи набӣ ба Борух ибни Нериё гуфт, вақте ки ӯ ин суханонро аз даҳони Ирмиё дар соли чоруми Еҳӯёқим ибни Йӯшиё подшоҳи Яҳудо дар тӯмори китобат менавишт:+

2«Худованд, Худои Исроил дар ҳаққи ту, эй Борух, чунин мегӯяд:+

3Ту гуфтаӣ: „Вой бар ман! Зеро ки Худованд бар дарди ман андӯҳе зам кардааст; аз оҳу воҳи худ лакот шудаам, ва оромӣ наёфтаам“.

4Ба ӯ чунин бигӯй: Худованд чунин мегӯяд: инак, он чи бино кардаам, Ман хароб менамоям, ва он чи мисли ниҳол шинондаам, Ман решакан мекунам, — ва тамоми замин чунин хоҳад шуд.

5Ва оё ту барои худ чизҳои бузург талаб мекунӣ? Талаб накун; зеро инак, Ман бар тамоми башар мусибат хоҳам овард, — мегӯяд Худованд, — вале ҷони туро дар ҳар маконе ки биравӣ, барои ту ғанимат хоҳам гузошт»+.

БОБИ ЧИЛУ ШАШУМ

Нубуввати Ирмиё дар бораи халқҳои бутпараст.

46^1Каломи Худованд, ки бар Ирмиёи набӣ дар бораи халқҳо нозил шуд:+

1. Дар бораи Миср.

2Дар бораи Миср, дар бораи лашкари фиръавн Накӯҳ — подшоҳи Миср, ки назди наҳри Фурот дар Каркамиш буданд, ва Набукаднесар подшоҳи Бобил дар соли чоруми Еҳӯёқим ибни Йӯшиё подшоҳи Яҳудо онҳоро шикаст дод+.

3«Сипар ва зиреҳро муҳайё намуда,
барои ҷанг пеш оед,
4Аспонро зин карда, савор шавед, эй саворон!
Ва дар хӯдҳо ҳозир бошед,
найзаҳоро тез кунед, ҷавшанҳоро бипӯшед.
5Чаро онҳоро мебинам, ки ба ҳарос афтода,
қафо мегарданд?
Ва баҳодурони онҳо ба шикаст дучор мешаванд
ва ба ақиб нигоҳ накарда мегурезанд:

даҳшат аз ҳар тараф пайдост, — мегӯяд Худованд+.

6Тезрав нахоҳад гурехт, ва баҳодур раҳо нахоҳад шуд:

дар шимол, назди наҳри Фурот пешпо хӯрда,
фурӯ хоҳанд ғалтид.
7Ин кист, ки мисли дарьё обхез мешавад,
ва обҳояш мисли наҳрҳо талотум мекунад?
8Миср мисли дарьё обхез мешавад,
ва обҳояш мисли наҳрҳо талотум мекунад, ва мегӯяд:

„Ман обхез шуда, заминро зер хоҳам кард,
шаҳр ва сокинонашро ба ҳалокат хоҳам расонид“.

9Ҷастухез намоед, эй аспон!

Ва тунд бидавед, эй аробаҳо!

Ва берун биравед, эй баҳодурон, эй Ҳабаш ва Фут, ки сипардоронед,
ва эй лудиён, ки камондоронед!

10Вале он рӯз барои Худованд Худои лашкарҳо рӯзи интиқом хоҳад буд,
то ки аз душманони Худ интиқом гирад;
ва шамшер онҳоро хӯрда сер хоҳад шуд
ва аз хунашон маст хоҳад гардид,
зеро ки барои Худованд Худои лашкарҳо дар замини шимолӣ,
назди наҳри Фурот қурбонӣ оварда мешавад+.

11Ба Ҷилъод баромада, баласон бигир,
эй духтари бокираи Миср!

Давоҳоро беҳуда зиёд мекунӣ: шифое барои ту нест+.

12Халқҳо расвоии туро шунидаанд,
ва замин аз фиғони ту пур шудааст;
зеро ки баҳодур ба баҳодур дучор омадааст,
ва ҳар ду якҷоя фурӯ ғалтидаанд»+.

13Каломе ки Худованд дар бораи омадани Набукаднесар подшоҳи Бобил барои мағлуб кардани замини Миср ба Ирмиёи набӣ гуфт:

14«Дар Миср эълон намоед ва дар Миҷдӯл хабар диҳед,
ва дар Нӯф ва Таҳфанҳес хабар диҳед; бигӯед:

„Бархез ва омода шав, зеро ки шамшер он чиро,
ки дар гирду пеши туст, хӯрдааст“+.

15Чаро неруманди ту вожгун шудааст ва натавонист истодагӣ намояд?

Зеро ки Худованд варо тела додааст.

16Ӯ бисьёр касонро бемаҷол гардонидааст,
ба тавре ки онҳо бар ҳамдигар меафтанд ва мегӯянд:

„Бархезед, то ки аз шамшери ҳалокатовар назди қавми худ ва ба замини зодгоҳи худ баргардем“+.

17Дар он ҷо дод мезананд: „Фиръавн подшоҳи Миср ҳарзагӯй аст,
фурсатро аз даст додааст“+.

18Ба ҳаёти Худам қасам ки, — мегӯяд Подшоҳе ки
исмаш Худованди лашкарҳост, —
он ки хоҳад омад, мисли Тобӯр дар миёни кӯҳҳо
ва мисли Кармил дар назди баҳр хоҳад буд+.
19Асбоби муҳоҷират барои худ муҳайё намо,
эй духтари сокинаи Миср,
зеро ки Нӯф валангор гардида,
бодияи ғайрмаскуне хоҳад шуд+.
20Миср ғуноҷини хушлиқост,
аммо хармагас аз шимол меояд+.
21Сарбозони зархариди дар миёни он буда низ
мисли гӯсолаҳои охурӣ мебошанд,
лекин онҳо низ якҷоя қафо гашта гурехтанд
ва натавонистанд истодагӣ намоянд,
зеро ки рӯзи ҳалокаташон,
замони ҷазояшон бар онҳо омадааст.
22Овози он мисли фишшоси мор ба гӯш мерасад;
зеро ки онҳо бо қуввате меоянд,
мисли дарахтбурҳо бо табарҳо бар он меоянд;

23Ҷангали онро хоҳанд бурид, — мегӯяд Худованд, —
агарчи дарахтонаш беҳадду ҳисобанд,
агарчи онҳо аз малах бештаранд,
ва сону шумор надоранд.
24Духтари Миср шармсор шудааст,
ба дасти қавми шимолӣ таслим гардидааст»+.

25Худованди лашкарҳо, Худои Исроил чунин мегӯяд: «Инак, Ман Омӯнро, ки худои Нӯ мебошад, ва фиръавн ва Мисрро, ва худоёни он ва подшоҳони онро, ва фиръавн ва онҳоеро, ки ба ӯ таваккал менамоянд, гирифтори ҷазо хоҳам кард;+

26Ва онҳоро ба дасти толибони ҷонашон, ва ба дасти Набукаднесар подшоҳи Бобил, ва ба дасти ғуломони вай таслим хоҳам кард; ва баъд аз он мисли айёми пеш маскун хоҳад шуд, — мегӯяд Худованд+.

27Вале ту, эй бандаи Ман Яъқуб, натарс,
ва эй Исроил, ҳаросон нашав,
зеро инак, Ман туро аз ҷои дурдаст,
ва насли туро аз замини асирии онҳо наҷот хоҳам дод;
ва Яъқуб баргашта, дар амният ва осоиштагӣ хоҳад зист, ва касе ӯро нахоҳад тарсонид+.

28Ту, эй бандаи Ман Яъқуб, натарс, — мегӯяд Худованд, —
зеро Ман бо ту ҳастам;
зеро Ман ҳамаи халқҳоеро,
ки дар миёнашон туро пароканда намудаам,
талаф хоҳам кард, аммо туро талаф нахоҳам кард,
балки туро аз рӯи инсоф ҷазо хоҳам дод,
вале туро тамоман беҷазо нахоҳам мононд»+.

БОБИ ЧИЛУ ҲАФТУМ

2. Дар бораи замини Фалиштӣ ва Сӯр.

47^1Каломи Худованд дар бораи фалиштиён, ки бар Ирмиён набӣ нозил шуд, пеш аз он ки фиръавн Ғаззаро мағлуб намояд+.

2Худованд чунин мегӯяд:

«Инак, обҳо аз шимол баланд шуда,
мисли наҳре обхез мешавад,
ва заминро бо ҳар чизе ки дар он аст,
ва шаҳр ва сокинони онро зер мекунад,
ва одамон фарьёд мезананд,
ва ҳамаи сокинони замин навҳа мекунанд+.
3Аз садои сумҳои аспони пурзӯраш,
аз тараққо-туруқи аробаҳояш
ва ғулғулаи чархҳояш
падарон ба фарзандони худ назар намекунанд,
чунки дастҳошон суст шудааст,
4Ба сабаби рӯзе ки фаро мерасад,
то ҳамаи фалиштиён ба толону тороҷ дучор гардида,

Сӯр ва Сидӯн аз ҳар гуна ёрмандӣ маҳрум шаванд,
зеро Худованд фалиштиёнро,
ки бақияи ҷазираи Кафтӯр мебошанд,
хонавайрон хоҳад кард+.

5Мардуми Ғазза мӯйсар тарошида мотам гирифтаанд,

Ашқалӯн ва бақияи водии онҳо талаф шудаанд;
то ба кай бадани худро харошида маҷрӯҳ хоҳӣ кард?

6Эй шамшери Худованд, то ба кай ором нахоҳӣ шуд?

Ба ғилофи худ баргашта, бозъист ва ором шав+.

7Аммо чӣ гуна вай ором шавад,
дар сурате ки Худованд ба вай бар зидди Ашқалӯн
ва бар зидди соҳили баҳр амр фармудааст?

Варо Ӯ ба он ҷо равона кардааст»+.

БОБИ ЧИЛУ ҲАШТУМ

3. Дар бораи Мӯоб.

48^1Дар бораи Мӯоб

Худованди лашкарҳо, Худои Исроил чунин мегӯяд:

«Эй вой бар Набӯ! Зеро ки он валангор шудааст;

Қирьётаим расво шуда, забт гардидааст;
қалъа расво шуда, шикаст хӯрдааст+.

2Ҷалоли Мӯоб дигар вуҷуд надорад;
дар Ҳешбӯн дар ҳаққи он бадиҳо андешидаанд:

„Биравем ва онро маҳв намоем,
то ки дигар халқ набошад“.

Ту низ, эй Мадмен, мотам хоҳӣ гирифт:

шамшер туро таъқиб хоҳад кард.

3Садои нола аз Ҳӯрӯнаим ба гӯш мерасад:

„Тороҷ ва шикасти азиме рӯй додааст“.

4Мӯоб ба шикаст дучор шудааст;
ҷавонони он доду фарьёд мекунанд.

5Ба фарози Луҳит гирьякунон мебароянд,
ва дар фуромадгоҳи Ҳӯрӯнаим душманон
фиғони шикастро мешунаванд+.

6Бигрезед, ҷонҳои худро халос кунед,
то ки онҳо мисли дарахти аръар дар бодия бошанд+.

7Азбаски ту ба аъмоли худ ва ба ганҷҳои худ таваккал кардӣ,
ту низ забт хоҳӣ шуд, ва Камӯш бо якҷоягии коҳинон
ва мирони худ ба асирӣ хоҳад рафт+.
8Ва тороҷгар ба ҳар шаҳр хоҳад омад,
ва ҳеҷ шаҳр раҳо нахоҳад шуд;
ва водӣ ба ҳалокат хоҳад расид,
ва дашт валангор хоҳад шуд, чунон ки Худованд гуфтааст+.

9Болҳо ба Мӯоб диҳед, то ки парида равад;
шаҳрҳои он ба биёбон мубаддал хоҳад шуд,
ва касе набошад, ки дар онҳо сокин шавад.

10Малъун бод касе ки кори Худовандро мусоҳилакорона ба ҷо оварад,
ва малъун бод касе ки шамшери худро аз хунрезӣ нигоҳ дорад!

11Мӯоб аз ҷавонии худ осудаҳол буд,
ва бар дурди худ менишаст,
ва аз зарфе ба зарфе рехта нашудааст,
ва ба асирӣ нарафтааст;
бинобар ин таъмаш дар он мондааст,
ва накҳаташ тағьир наёфтааст+.

12Бинобар ин инак, айёме фаро мерасад, — мегӯяд Худованд, — ва Ман резандагонро мефиристам, ки ӯро бирезанд, ва онҳо зарфҳои ӯро холӣ карда, машкҳояшро пора-пора хоҳанд намуд.

13Ва Мӯоб аз боиси Камӯш хиҷил хоҳад шуд, чунон ки хонадони Исроил аз боиси Байт-Ил, ки пушту паноҳашон буд, хиҷил шудаанд+.

14Чӣ гуна шумо мегӯед: „Мо баҳодурон
ва ҷанговарон барои корзор ҳастем“?

15Мӯоб гирифтори тороҷ гардида, ба шаҳрҳояш душман баромадааст,
ва гузини ҷавононаш ба қатлгоҳ фуромадаанд, — мегӯяд Подшоҳ, ки исмаш Худованди лашкарҳост+.

16Фаро расидани ҳалокати Мӯоб наздик аст,
ва мусибаташ бағоят мешитобад.

17Ба ҳоли ӯ таассуф намоед, эй ҳамаи ҳамсоягони ӯ
ва ҳамаи онҳое ки номи ӯро медонед!

Бигӯед: „Асои қудрат ва чӯбдасти шавкат
чӣ гуна шикаст хӯрдааст!“

18Аз курсии кибриёи худ фурӯд омада,
дар саҳрои хушк бинишин, эй духтари сокинаи Дибӯн!

Зеро ки тороҷгари Мӯоб бар зидди ту бархостааст
ва қалъаҳои туро хароб мекунад+.

19Дар сари роҳ биист ва бингар, эй сокинаи Арӯэр!

Аз онҳое ки барои наҷот ёфтан рӯ ба гурез овардаанд,
пурсуҷӯ намо ва бигӯй: „Чӣ воқеае рӯй додааст?“+

20Мӯоб шармсор шудааст, зеро ки торумор гардидааст;
навҳа кунед ва фиғон кашед, дар Арнӯн эълон намоед,
ки Мӯоб толону тороҷ шудааст.
21Ва доварӣ бар замини даштрӯя расидааст,
бар Ҳӯлӯн ва Яҳсо ва Мефоат,
22Ва бар Дибӯн ва Набӯ ва Байт-Диблотаим,

23Ва бар Қирьётаим ва Байт-Ҷомул ва Байт-Меӯн,

24Ва бар Қрийӯт ва Басра, ва бар ҳамаи шаҳрҳои дур
ва наздики замини Мӯоб.

25Шохи Мӯоб бурида шудааст, ва бозуи он шикастааст, — мегӯяд Худованд.

26Ӯро маст кунед, зеро ки ӯ пеши Худованд такаббур намудааст, ва бигзор Мӯоб дар қаи худ ғӯта занад, ва ӯ низ хандазор шавад+.

27Оё Исроил барои ту хандазор нашуда буд? Оё вай дар миёни дуздон ёфт шуда буд, ки ҳар бор ту дар бораи вай сухан мерондӣ, бо нафрат калла меҷунбондӣ+?

28Шаҳрҳоро тарк карда, дар сахра сокин шавед,
эй сокинони Мӯоб, ва мисли кабӯтаре бошед,
ки дар лаби ҷар лона месозад+.

29Мо дар бораи ғурури Мӯоб, ки бисьёр мағрур аст,
дар бораи кибри ӯ ва ғурури ӯ ва калонигарии ӯ
ва ҳавобаландии ӯ шунидаем+.

30Ман густохии ӯро медонам, — мегӯяд Худованд,

— ва суханони ӯ нодуруст аст:
онҳо нодуруст амал кардаанд.
31Бинобар ин дар ҳаққи Мӯоб навҳа хоҳам кард,
ва барои тамоми Мӯоб фиғон хоҳам кашид;
барои мардони Қир-Ҳерес оҳу воҳ хоҳанд кард+.
32Барои ту, эй токи Сибмо,
бештар аз гирьяи Яъзир хоҳам гирист;
шохаҳои ту то баҳр паҳн шуда,
ба кӯли Яъзир расида буд;
тороҷгар бар меваҳои тобистонӣ
ва бар ҳосили ангури ту ҳуҷум овардааст+.

33Шодӣ ва хурсандӣ аз боғистон ва аз замини Мӯоб барҳам хӯрдааст;
ва Ман шаробро аз чархуштҳо нест кардаам;
касе ангурро бо гулбонги сурур пахш нахоҳад кард:

гулбонге ки барояд, гулбонги сурур нахоҳад буд.

34Аз фиғони Ҳешбӯн, ки то Элъола мерасад, овози худро то Яҳас баланд хоҳанд кард, ва аз Сӯар то Ҳӯрӯнаим, ки Эглат Шлишиё мебошад, зеро ки обҳои Нимрим низ хушк хоҳад шуд+.

35Ва Ман дар Мӯоб, — мегӯяд Худованд, — ҳар киро, ки бар минбарҳо қурбонӣ меоварад ва барои худоёни худ бухур месӯзонад, нест хоҳам кард.

36Бинобар ин дили ман барои Мӯоб мисли най оҳу воҳ мекунад, ва дили ман барои мардони Қир-Ҳерес мисли най оҳу воҳ мекунад, чунки сарвате ки онҳо андӯхта буданд, талаф шудааст.

37Зеро ки ҳар калла бемӯй ва ҳар риш тарошида шудааст, ва ҳамаи дастҳо харошида ва бар камарҳо палос баста шудааст+.

38Бар ҳамаи бомҳои Мӯоб ва дар кӯчаҳои он саросар навҳахонист, зеро ки Ман Мӯобро мисли зарфи нодаркоре шикастаам, — мегӯяд Худованд+.

39Чӣ гуна вай торумор шудааст! Барои вай навҳа кунед! Чӣ сон Мӯоб пушт гардонда, шармсор шудааст! Ва Мӯоб барои ҳамаи атрофиёнаш хандахариш ва даҳшат гардидааст».

40Зеро Худованд чунин мегӯяд:

«Инак, ӯ мисли уқоб ҳамла оварда,
болҳои худро бар Мӯоб паҳн хоҳад кард+.

41Шаҳрҳо забт ва қалъаҳо мусаххар карда хоҳад шуд,
ва дили баҳодурони Мӯоб дар он рӯз
мисли дили зане ки азоби зоиш дошта бошад,
хоҳад шуд+.

42Ва Мӯоб барҳам хӯрда, дигар қавм нахоҳад буд,
зеро ки пеши Худованд такаббур намудааст.

43Тарс ва чоҳ ва дом барои туст,
эй сокини Мӯоб, — мегӯяд Худованд+.

44Он ки аз тарс бигрезад, дар чоҳ хоҳад афтод,
ва он ки аз чоҳ барояд, гирифтори дом хоҳад шуд,
зеро Ман бар вай, бар Мӯоб соли ҷазои онҳоро хоҳам овард, — мегӯяд Худованд+.

45Гурезаҳои бемаҷол дар сояи Ҳешбӯн бозъистодаанд,
зеро ки оташ аз Ҳешбӯн,
ва аланга аз миёни Сиҳӯн берун омадааст,
ва чаккаи Мӯоб ва фарқи сари ғавғокунандагонро хоҳад хӯрд+.

46Вой бар ту, эй Мӯоб! Қавми Камӯш талаф шудаанд,
зеро ки писарони ту ба асирӣ гирифта шудаанд,
ва духтарони ту гирифтори асорат гардидаанд+.

47Вале дар рӯзҳои охир Ман асирони Мӯобро хоҳам баргардонид, — мегӯяд Худованд». —

Доварӣ дар бораи Мӯоб то ин ҷост+.

БОБИ ЧИЛУ НӮҲУМ

4. Дар бораи банӣ-Аммӯн ва шаҳрҳои онҳо.

49^1Дар бораи банӣ-Аммӯн Худованд чунин мегӯяд:

«Оё Исроил писарон надорад? Оё варо ворисе нест?

Чаро Малком Ҷодро тасарруф намудааст,
ва қавми ӯ дар шаҳрҳои он сокин шудаанд+?

2Бинобар ин инак, айёме фаро мерасад, — мегӯяд Худованд, —
ва Ман бонги ҷангро дар Раббаи банӣ-Аммӯн хоҳам шунавонид,
ва он ба тали вайронае табдил хоҳад ёфт,
ва қасабаҳояш ба оташ сӯзонида хоҳад шуд,
ва Исроил тасарруфкунандагони худро тасарруф хоҳад кард, — мегӯяд Худованд+.

3Навҳа намо, эй Ҳешбӯн, зеро ки Ай толону тороҷ шудааст;
фарьёд кунед, эй қасабаҳои Рабба, палос ба камар баста,
мотам гиред ва дар миёни қӯраҳо овора шуда гардед,
зеро ки Малком бо якҷоягии коҳинон ва мирони худ ба асирӣ меравад+.

4Чаро аз водиҳои худ, ки водиҳои баруманд аст,
фаҳр менамоӣ,
эй духтари муртад, ки ба ганҷҳои худ умед баста, мегӯӣ:

„Кист, ки назди ман ояд?“+
5Инак, Ман бар ту аз ҷониби ҳамаи атрофиёнат
тарсу бим хоҳам овард,
— мегӯяд Худованд Худои лашкарҳо, —
ва ҳар яке ба ҳар тараф пароканда хоҳад шуд,
ва касе нахоҳад буд, ки парокандашудагонро ҷамъ оварад.

6Вале баъд аз он Ман
асирони банӣ-Аммӯнро хоҳам баргардонид,
мегӯяд Худованд»+.

5. Дар бораи Адӯм.

7•Дар бораи Адӯм Худованди лашкарҳо чунин мегӯяд:

«Оё дигар дар Темон ҳикмат нест?

Оё машварат аз соҳибфаҳмон нест шуда,
ҳикматашон барҳам хӯрдааст+?

8Бигрезед, пушт гардонед, дар мағораҳо пинҳон шавед,
эй сокинони Дадон,
зеро ҳалокати Эсовро бар он хоҳам овард,
ҳангоме ки онро ба ҷазо мустаҳиқ намоям+.
9Агар ангурчинон назди ту оянд,
оё баъзе шингилҳоро боқӣ намегузоранд?
Агар дуздон шабона биёянд, оё фақат он қадар,
ки ба онҳо лозим бошад, намедузданд?
10Лекин Ман Эсовро тамоман луч кардаам,
ҷойҳои ниҳонии ӯро ошкор намудаам,
ва ӯ наметавонад пинҳон шавад;
насли ӯ, ва бародарони ӯ, ва ҳамсоягони ӯ торумор гардидаанд, ва ӯ нест шудааст.

11Ятимони худро тарк намо, Ман онҳоро зинда нигоҳ хоҳам дошт,
ва бевазанони ту бигзор ба Ман таваккал кунанд».

12Зеро Худованд чунин мегӯяд: «Инак, агар онҳое ҳам, ки нӯшидани ҷом насибашон нашудааст, онро ҳатман менӯшида бошанд, оё ту беҷазо хоҳӣ монд? Не, беҷазо нахоҳӣ монд, балки ҳатман хоҳӣ нӯшид+.

13Зеро ба Зоти Худ қасам мехӯрам, — мегӯяд Худованд, — ки Басра мавриди даҳшат ва нанг ва харобӣ ва лаънат хоҳад шуд, ва ҳамаи шаҳрҳояш ба харобазори абадӣ табдил хоҳад ёфт»+.

14Хабаре аз ҷониби Худованд шунидам,
ки қосиде назди халқҳо фиристода шудааст,
ки мегӯяд:

«Ҷамъ шавед, ва бар вай тохт оваред, ва барои ҷанг бархезед».

15«Зеро инак, Ман туро дар миёни халқҳо аз ҳама хурд,
дар миёни одамон манфур гардонидаам.
16Эй, ки дар шикофҳои сахра сокин ҳастӣ
ва қуллаи теппаро ишғол намудаӣ,
ҳайбати ту ва шарорати дили ту туро фирефта кардааст,
лекин агарчи ту лонаи худро мисли уқобе баланд сохтаӣ,

Ман туро аз он ҷо фурӯд хоҳам овард, — мегӯяд Худованд+.

17Ва Адӯм мавриди даҳшат хоҳад шуд, ва ҳар кӣ аз он гузар кунад, аз дидани ҳамаи ҷароҳатҳои он мутаҳайир шуда, ҳуштак хоҳад зад+.

18Чунон ки Садӯм ва Амӯро ва ҳамсояҳошон вожгун гардида буданд, — мегӯяд Худованд, — ончунон касе дар он ҷо сокин нахоҳад шуд, ва писари одам дар он зиндагӣ нахоҳад кард+.

19Инак, ӯ мисли шер аз ҷангалистони анбӯҳи Урдун ба иқоматгоҳи мустаҳкам мебарояд, зеро ки Ман дар лаҳзае ӯро аз он ҷо хоҳам гурезонид, ва ҳар кӣ баргузида шуда бошад, Ман ӯро бар он таъин хоҳам кард. Зеро кист, ки мисли Ман бошад, ва кист, ки барои Ман мӯҳлате муқаррар намояд? Ва кист он чӯпоне ки бар зидди Ман тавонад истодагӣ кунад+?

20Бинобар ин қарори Худовандро, ки дар бораи Адӯм қабул кардааст, ва тадбирҳои Ӯро, ки дар бораи сокинони Темон андешидааст, бишнавед: ба ростӣ, хурдтарини рамабонон онҳоро хоҳанд рабуд; ба ростӣ, ӯ масканҳои онҳоро бар онҳо валангор хоҳад кард+.

21Аз садои афтодани онҳо замин ба ларза хоҳад омад; овози фарьёдашон дар баҳри Қулзум шунида хоҳад шуд.

22Инак, ӯ мисли уқоб парвоз намуда, ҳамла хоҳад овард ва болҳои худро бар Басра паҳн хоҳад кард; ва дили баҳодурони Адӯм дар он рӯз мисли дили зане ки азоби зоиш дошта бошад, хоҳад шуд»+.

6. Дар бораи Димишқ.

23Дар бораи Димишқ. —

Ҳамот ва Арпод хиҷил шудаанд,
зеро ки хабари бадро шунида, маъюс гардидаанд:

«Баҳр ба изтироб омадааст, наметавонад сокит шавад+.

24Димишқ аз рӯҳ афтодааст, рӯ ба гурез овардааст,
ва онро ларза гирифтааст;
азобу дардҳо онро, мисли зане ки мезояд,
дар бар гирифтааст+.
25Чӣ гуна ин шаҳри номдор,
ин пойтахти шодмонӣ тарк карда шудааст!

26Ба яқин ҷавонони он дар кӯчаҳои он хоҳанд афтод,
ва ҳамаи ҷанговарон дар он рӯз талаф хоҳанд шуд, —
мегӯяд Худованди лашкарҳо+.

27Ва Ман дар ҳисори Димишқ оташ хоҳам зад,
ва қасрҳои Бин-Ҳададро нест хоҳам кард»+.

7. Дар бораи Қедор ва мамлакатҳои Ҳосӯр.

28Дар бораи Қедор ва дар бораи мамлакатҳои Ҳосӯр, ки Набукаднесар подшоҳи Бобил онҳоро зарба задааст, Худованд чунин мегӯяд:

«Бархезед, ба Қедор ҳуҷум оваред
ва писарони шарқро тороҷ кунед!+

29Хаймаҳои онҳо ва рамаҳои онҳоро хоҳанд гирифт;
пардаҳои онҳо ва тамоми асбобу анҷоми онҳо
ва шутурони онҳоро барои худ хоҳанд бурд,
ва онҳоро аз ҳар ҷониб ба тарсу ҳарос хоҳанд андохт+.

30Бигрезед, дуртар биравед, дар мағораҳо пинҳон шавед,
эй сокинони Ҳосӯр, — мегӯяд Худованд, —
зеро ки Набукаднесар подшоҳи Бобил дар ҳаққи шумо қароре қабул кардааст
ва бар зидди шумо тадбире андешидааст.

31Бархезед, ба халқе ки дар осоиштагӣ
ва амният зиндагӣ мекунанд, ҳуҷум оваред, — мегӯяд Худованд. —

Онҳо на дар доранд, на ғалақа;
дар танҳоӣ сукунат доранд+.
32Ва шутурони онҳо толону тороҷ карда
ва анбӯҳи чорвои онҳо ба ғанимат гирифта хоҳад шуд;
ва онҳоро, ки мӯи чаккаи худро метарошанд,
ба ҳар боде ки мевазад, пароканда хоҳам кард,
ва ҳалокати онҳоро аз ҳар ҷониби онҳо хоҳам овард, — мегӯяд Худованд+.

33Ва Ҳосӯр маскани шағолон, харобазори абадӣ хоҳад гардид;
касе дар он ҷо сокин нахоҳад шуд,
ва писари одам дар он ҷо зиндагӣ нахоҳад кард»+.

8. Дар бораи Элом.

34Каломи Худованд дар бораи Элом, ки бар Ирмиёи набӣ дар ибтидои подшоҳии Сидқиё подшоҳи Яҳудо нозил шуда, гуфт:+

35«Худованди лашкарҳо чунин мегӯяд:

инак, Ман камони Эломро, ки қуввати асосии онҳост, хоҳам шикаст;

36Ва чор бодро аз чор канори осмон бар Элом хоҳам овард,
ва онҳоро бо ҳамаи ин бодҳо пароканда хоҳам кард,
ва халқе нахоҳад буд, ки рондашудагони Элом ба он ҷо наоянд;+

37Ва онҳоро пеши душманонашон ва пеши толибони ҷонашон ба шикаст дучор хоҳам кард,
ва бар онҳо мусибат, яъне оташи ғазаби Худро хоҳам овард, — мегӯяд Худованд, —
ва шамшерро аз паи онҳо хоҳам фиристод,
то даме ки онҳоро тамоман талаф намоям;+

38Ва тахти Худро дар Элом барқарор хоҳам намуд,
ва подшоҳ ва миронро аз он ҷо нест хоҳам кард,

— мегӯяд Худованд.

39Вале дар рӯзҳои охир
асирони Эломро хоҳам баргардонид, —
мегӯяд Худованд»+.

БОБИ ПАНҶОҲУМ

9. Дар бораи Бобил ва замини калдониён.

50^1Каломе ки Худованд дар бораи Бобил, дар бораи замини калдониён ба воситаи Ирмиёи набӣ гуфт:+

2«Дар миёни халқҳо баён намоед ва эълон кунед,
ва ливое бардошта, эълон кунед, пинҳон надоред, бигӯед:

„Бобил забт гардидааст, Бил шармсор шудааст,

Мерӯдах шикаст хӯрдааст, санамҳояш расво шудааст,
бутҳояш ба шикаст дучор омадааст“+.

3Зеро ки халқе аз шимол бар зидди он бархостаанд, ки замини онро биёбон хоҳанд гардонид, ва касе дар он сокин нахоҳад шуд: аз инсон то ҳайвон онро тарк карда, хоҳанд рафт+.

4Дар он айём ва дар он замон, — мегӯяд Худованд, — банӣ-Исроил хоҳанд омад, онҳо бо якҷоягии банӣ-Яҳудо гирьякунон равона хоҳанд шуд ва Худованд Худои худро ҷустуҷӯ хоҳанд кард+.

5Дар бораи Сион пурсуҷӯ хоҳанд намуд, рӯи худро сӯи роҳи он ниҳода, хоҳанд гуфт: „Биёед, бо аҳди ҷовидонӣ, ки фаромӯш нахоҳад шуд, ба Худованд пайванд шавем“+.

6Қавми Ман рамаи гумроҳе буданд:

чӯпононашон онҳоро гумроҳ карда, бар кӯҳҳо бурданд;
онҳо аз кӯҳ ба теппа овора шуда гашта,
ҷои фароғати худро фаромӯш карданд+.
7Ҳар кӣ онҳоро меёфт, онҳоро мехӯрд,
ва душманонашон мегуфтанд: „Мо гуноҳкор нестем;
зеро ки онҳо пеши Худованд, ки маскани адолат аст,
ва пеши Худованд, ки умеди падарони онҳо буд, гуноҳ кардаанд“.

8Аз даруни Бобил бигрезед,
ва аз замини калдониён берун оед,
ва мисли такаҳо пешопеши рама қадамгузор бошед+.

9Зеро ки инак, Ман анбӯҳи халқҳои бузургро
аз замини шимолӣ барангехта,
бар Бобил меоварам,
ва онҳо бар зидди вай саф хоҳанд баст,
ва аз он ҷо вай забт хоҳад шуд;
тирҳои онҳо, мисли тирҳои баҳодури нишонгир, холӣ нахоҳад баргашт+.

10Ва калдониён толону тороҷ хоҳанд гардид,
ва ҳар кӣ онҳоро тороҷ кунад, сер хоҳад шуд,
— мегӯяд Худованд.

11Зеро ки шумо, эй ғораткунандагони мероси Ман,
шодӣ ва хурсандӣ кардед,
мисли ғуноҷине ки хирманро поймол кунад, рақсидед,
ва мисли аспони зӯровар шеҳа кашидед.

12Модари шумо бағоят хиҷил хоҳад гардид,
волидаи шумо расво хоҳад шуд;
инак оқибати халқҳо:

биёбон, саҳрои хушк ва чӯли бедолу дарахт.

13Аз ғазаби Худованд он ғайримаскун хоҳад шуд,
ва саросар ба харобазор табдил хоҳад ёфт;
ҳар кӣ аз Бобил гузар кунад,
аз ҳамаи ҷароҳатҳои он дар ҳайрат афтода, ҳуштак хоҳад зад+.

14Гирдогирди Бобил саф бандед, эй ҳамаи камонкашон!

Бар вай тирандозӣ кунед, тирҳоро дареғ надоред,
зеро ки вай пеши Худованд гуноҳ кардааст+.
15Аз ҳар тараф бар вай бонг занед;
вай сари таслим ниҳодааст;
буньёдҳои вай фурӯ ғалтидааст, ҳисорҳои вай хароб шудааст,
зеро ки ин интиқоми Худованд аст; аз вай интиқом гиред;
чӣ тавре ки вай амал карда буд, ҳамон тавр бо вай амал кунед+.

16Аз Бобил коранда ва касеро,
ки дар мавсими дарав бо дос кор мекунад,
маҳв намоед;
аз тарси шамшери ҳалокатовар бигзор ҳар кас
ба қавми худ рӯ оварад,
ва ҳар кас ба замини худ бигрезад+.

17Исроил рамаи парокандашудаест; шерон онро ронданд; аввал подшоҳи Ашшур онро ба коми худ кашид, ва сонӣ ин Набукаднесар подшоҳи Бобил устухонҳои онро шикаст+.

18Бинобар ин Худованди лашкарҳо, Худои Исроил чунин мегӯяд: инак, Ман подшоҳи Бобил ва замини ӯро ҷазо хоҳам дод, чунон ки подшоҳи Ашшурро ҷазо додаам+.

19Ва Исроилро ба чарогоҳи худаш хоҳам баргардонид, ва ӯ дар Кармил ва Бошон хоҳад чарид, ва ҷони ӯ бар кӯҳи Ҷилъод ва Эфроим сер хоҳад шуд+.

20Дар он айём ва дар он замон, — мегӯяд Худованд, — маъсияти Исроилро ҷустуҷӯ хоҳанд кард, вале нахоҳад буд, ва гуноҳҳои Яҳудоро хоҳанд ҷуст, ва ёфт нахоҳад шуд; зеро онҳоеро, ки боқӣ мегузорам, хоҳам омурзид+.

21Бар замини Меротаим ва бар сокинони Пекӯд ҳуҷум овар,
онҳоро қатл намо ва ҳар чиро,
ки пас аз онҳо боқӣ монад, несту нобуд соз, — мегӯяд Худованд, —
ва он чи ба ту амр фармудаам, ба амал овар+.

22Садои корзор бар замин аст,
ва шикасти бузурге ҳувайдост+.

23Путки тамоми замин чӣ гуна вожгун ва торумор шудааст,
ва Бобил дар миёни халқҳо мавриди даҳшат гардидааст!+

24Ман барои ту дом ниҳодам, ва ту ба он гирифтор шудӣ,
эй Бобил, дар ҳолате ки бехабар мондӣ;
ту ёфт шудӣ ва ба даст афтодӣ,
зеро ки бар зидди Худованд исьён кардӣ.
25Худованд қӯрхонаи Худро кушода,
аслиҳаи ғазаби Худро берун овардааст,
зеро ки Худованд Худои лашкарҳо
бо замини калдониён коре дорад+.

26Аз ҳар тараф ба сари он биёед, анборҳои онро бикшоед,
онро мисли ғарамҳо поймол кунед ва онро тамоман талаф намоед,
то ки бақияе аз он намонад.

27Ҳамаи барзаговони онро қатл кунед,
бигзор гирифтори куштор шаванд; вой бар онҳо!

Зеро ки рӯзи онҳо, замони ҷазои онҳо расидааст.

28Овози гурезагон ва наҷотьёфтагон аз замини Бобил ба гӯш мерасад,
то ки дар Сион аз интиқоми Худованд Худои мо,
аз интиқоми маъбади Ӯ огоҳӣ диҳад+.

29Тирандозонро бар зидди Бобил ҷамъ оваред!

Эй ҳамаи камонкашон, гирдогирди он ӯрду занед,
то ки наҷоте барои он намонад;
ба он мувофиқи аъмолаш подош диҳед;
чӣ тавре ки рафтор карда буд,
ҳамон тавр нисбат ба он рафтор намоед,
зеро ки ба зидди Худованд,
ба зидди Қуддуси Исроил густохӣ намудааст+.

30Бинобар ин ҷавонони он дар кӯчаҳои он хоҳанд афтод,
ва ҳамаи ҷанговаронаш дар он рӯз талаф хоҳанд шуд, — мегӯяд Худованд+.

31Инак, Ман зидди ту ҳастам, эй густоҳ,
— мегӯяд Худованд Худои лашкарҳо, —
зеро ки рӯзи ту,
замоне ки туро ба ҷазо мустаҳиқ намоям, расидааст.

32Ва густох пешпо хӯрда, фурӯ хоҳад ғалтид,
ва касе набошад, ки ӯро бархезонад;
ва оташ дар шаҳрҳои ӯ хоҳам зад,
ва он тамоми гирду пеши ӯро хоҳад сӯзонид+.
33Худованди лашкарҳо чунин мегӯяд:

банӣ-Исроил ва банӣ-Яҳудо якҷоя мазлум ҳастанд,
ва ҳамаи касоне ки онҳоро ба асирӣ бурданд,
онҳоро маҳкам нигоҳ доштаанд
ва намехоҳанд онҳоро ҷавоб диҳанд+.
34Лекин Раҳокунандаи онҳо,
ки исмаш Худованди лашкарҳост, пуриқтидор аст;

Ӯ доди онҳоро хоҳад ситонид, то ки заминро ором созад
ва сокинони Бобилро ба ларза андозад.

35Шамшере бар калдониён аст, — мегӯяд Худованд, —
ва бар сокинони Бобил, ва бар мирон ва ҳакимони он;

36Шамшере бар козибон аст, ва беақлии онҳо зоҳир хоҳад шуд;
шамшере бар баҳодурони ӯст, ва онҳо ба изтироб хоҳанд афтод;

37Шамшере бар аспони ӯст ва бар аробаҳои ӯст,
ва бар тамоми мардуми гуногунқабилае ки андаруни ӯ ҳастанд,
ва онҳо мисли занон хоҳанд буд;
шамшере бар хазоини ӯст, ва онҳо толону тороҷ хоҳанд шуд;+

38Хушкоӣ бар обҳои ӯст, ва онҳо хушк хоҳад шуд;
зеро ки он замини санамҳост,
ва аз бими бутҳо девона хоҳанд шуд+.

39Бинобар ин дар он ҷо гурбаҳои ваҳшӣ бо рӯбоҳон сокин хоҳанд шуд,
ва шутурмурғон маскан хоҳанд гирифт;
ва он дигар то абад маскун нахоҳад гардид,
ва то абадуддаҳр обод нахоҳад шуд+.
40Чунон ки Худо Садӯм ва Амӯро
ва ҳамсояҳошонро вожгун намуд, — мегӯяд

Худованд, — ончунон касе дар он ҷо сокин нахоҳад шуд,
ва писари одам дар он зиндагӣ нахоҳад кард+.

41Инак, қавме аз шимол меоянд,
ва халқи бузурге ва подшоҳони бисьёр аз ақсои замин бармехезанд;+

42Онҳо камон ва мизроқ дар дасташон доранд;
сангдил ҳастанд ва раҳм намекунанд;
овозашон мисли баҳр мехурӯшад,
ва бар аспон савор мешаванд;
чун як тан барои ҷанг ба зидди ту,
эй духтари Бобил, саф бастаанд.

43Подшоҳи Бобил овозаи онҳоро шунид, ва дастҳояш суст шуд;
азоб ва дард ӯро мисли зане ки мезояд, дар бар гирифт+.

44Инак, ӯ мисли шер аз ҷангалистони анбӯҳи Урдун ба иқоматгоҳи мустаҳкам мебарояд, зеро ки Ман дар лаҳзае онҳоро аз он ҷо хоҳам гурезонид, ва ҳар кӣ баргузида шуда бошад, Ман ӯро бар он таъин хоҳам кард. Зеро кист, ки мисли Ман бошад, ва кист, ки барои Ман мӯҳлате муқаррар намояд? Ва кист он чӯпоне ки бар зидди Ман тавонад истодагӣ кунад+?

45Бинобар ин қарори Худовандро, ки дар бораи Бобил қабул кардааст, ва тадбирҳои Ӯро, ки дар бораи замини калдониён андешидааст, бишнавед: ба ростӣ, хурдтарини рамабонон онҳоро хоҳанд рабуд; ба ростӣ, ӯ маскани онҳоро бар онҳо валангор хоҳад кард+.

46Аз садои забти Бобил замин ба ларза хоҳад омад, ва фарьёде дар миёни халқҳо шунида хоҳад шуд».

БОБИ ПАНҶОҲУ ЯКУМ

Давоми нубувват дар бораи Бобил ва дар бораи баргардонидани яҳудиён аз асирӣ.

51^1Худованд чунин мегӯяд:

«Инак, Ман бар Бобил ва бар сокинони Лев-Қомой боди ҳалокатоваре бармехезонам,+

2Ва бар Бобил барбоддиҳандагонро мефиристам,
ва онро барбод хоҳанд дод,
ва замини онро холӣ хоҳанд кард,
зеро ки онҳо дар рӯзи мусибат онро аз ҳар тараф иҳота хоҳанд намуд.

3Бигзор камонкаш камонашро зеҳ накунад,
ва аз зиреҳаш фахр нанамояд;
ва бар ҷавонони он раҳм накунед,
тамоми лашкари онро маҳв намоед.
4Бигзор мақтулон бар замини калдониён
ва маҷрӯҳон бар кӯчаҳои он биафтанд»+.
5Зеро ки Исроил ва Яҳудо аз Худои худ,
аз Худованди лашкарҳо матрук нашудаанд,
ва ҳол он ки замини онҳо аз маъсият бар зидди Қуддуси Исроил пур шудааст+.

6Аз даруни Бобил бигрезед,
ва бигзор ҳар кас ҷони худро халос кунад,
то ки аз боиси гуноҳи он талаф нашавед;
зеро ки ин замони интиқоми Худованд аст:
Ӯ подоши онро хоҳад дод+.
7Бобил косаи тилло дар дасти Худованд буд,
ки тамоми дуньёро маст мекард:
халқҳо аз шароби он нӯшиданд,
бинобар ин халқҳо девонагӣ карданд+.
8Ногаҳон Бобил фурӯ ғалтида, шикаст хӯрдааст;
барои он навҳа намоед, баласон барои ҷароҳати он бигиред: шояд шифо ёбад+.

9Бобилро табобат кардем, вале шифо наёфт;
онро тарк кунед, ва ҳар яке аз мо ба замини худ биравем;
зеро ки доварии он то ба афлок расидааст
ва то абрҳо баланд шудааст.
10Худованд адолати моро ба рӯи об баровард;
биёед, аъмоли Худованд Худои моро дар Сион эълон намоем.

11Тирҳоро тез кунед, сипарҳоро ба даст гиред!

Худованд рӯҳи подшоҳони Модайро барангехтааст,
чунки Ӯ қасде бар зидди Бобил дорад,
то ки онро талаф намояд,
зеро ин интиқоми Худованд аст, интиқоми маъбади Ӯст+.

12Бар зидди ҳисорҳои Бобил байрақ бардоред,
нигоҳбониро пурзӯр намоед, посбононро таъин кунед, каминҳоро муҳайё созед!

Зеро он чи Худованд қасд намудааст,
ва он чи дар бораи сокинони Бобил гуфтааст,
ба амал хоҳад овард.
13Эй, ки назди обҳои фаровон сокин ҳастӣ
ва ганҷҳои зиёде дорӣ!

Фарҷоми ту, анҷоми тамаъкории ту фаро расидааст+.

14Худованди лашкарҳо ба Зоти Худ қасам хӯрдааст:

ба ростӣ, туро аз одамон мисли малах пур хоҳам кард,
ва онҳо бар ту гулбонг хоҳанд зад+.

15Ӯ заминро бо қуввати Худ офарид,
дуньёро бо ҳикмати Худ барқарор намуд,
ва осмонро бо хиради Худ густаронид+.

16Ҳамин ки Ӯ овоз диҳад, обҳо дар осмон ғулғула меандозанд,
ва Ӯ абрҳоро аз ақсои замин боло мебардорад,
барқҳоро барои борон ба вуҷуд меоварад,
ва бодро аз махзанҳои Худ берун меоварад+.
17Ҳар одам аз ақл бегона ва ҳар заргар
аз санаме ки сохтааст, шармсор хоҳад шуд,
зеро ки бутҳои вай чизи дурӯғ аст,
ва ҳеҷ нафасе дар онҳо нест+.
18Онҳо ҳеҷу пуч аст, амали фиребгарист;
чун ба доварӣ дучор ояд, нест хоҳад шуд.
19Ӯ, ки насибаи Яъқуб аст, мисли онҳо нест,
зеро ки Ӯ Офаринандаи тамоми мавҷудот аст,
ва (Исроил) сибти мероси Ӯст;
исми Ӯ Худованди лашкарҳост+.
20«Ту барои Ман путк, аслиҳаи ҷанг будӣ;
ва Ман ба воситаи ту халқҳоро торумор кардам,
ва ба воситаи ту мамлакатҳоро талаф намудам;+

21Ва ба воситаи ту асп ва саворашро торумор кардам,
ва ба воситаи ту ароба ва саворашро торумор кардам;

22Ва ба воситаи ту мард ва занро торумор кардам,
ва ба воситаи ту пир ва кӯдакро торумор кардам,
ва ба воситаи ту ҷавон ва дӯшизаро торумор кардам;

23Ва ба воситаи ту чӯпон ва рамаашро торумор кардам,
ва ба воситаи ту зироаткор ва ҷуфти барзаговонашро торумор кардам,
ва ба воситаи ту волиён ва ҳокимонро торумор кардам.

24Ва ба Бобил ва ҳамаи сокинони кишвари калдониён барои тамоми шарорате ки дар Сион ба амал овардаанд, дар пеши назари шумо подош хоҳам дод, — мегӯяд Худованд.

25Инак, Ман, — мегӯяд Худованд, — зидди ту ҳастам,
эй кӯҳи ҳалокатовар, ки тамоми дуньёро ба ҳалокат расондаӣ!

Ва Ман дасти Худро бар ту дароз хоҳам кард,
ва туро аз болои сахраҳо фурӯ хоҳам ғалтонид,
ва туро ба кӯҳи сӯхтае табдил хоҳам дод.
26Ва аз ту санге барои сари гӯша
ва санге барои таҳкурсӣ нахоҳанд гирифт,
зеро ки ту харобазори абадӣ хоҳӣ шуд», — мегӯяд Худованд.

27Байрақе бар замин бардоред,
шохе дар миёни халқҳо бинавозед,
халқҳоро бар зидди он даъват намоед,
мамлакатҳои Аророт, Минӣ ва Ашканазро
бар зидди он ҷамъ оваред,
сипаҳсолоре бар зидди он таъин кунед,
аспонро мисли малахи сихдоре бархезонед+.
28Халқҳоро бар зидди он даъват намоед:
подшоҳони Модай, волиёнаш ва ҳамаи ҳокимонаш,
ва тамоми замини қаламравашро+.
29Ва замин ба изтироб омада, меларзад,
зеро тадбирҳои Худованд дар ҳаққи Бобил ба амал меояд,
то ки замини Бобилро харобазори ғайримаскун гардонад+.

30Баҳодурони Бобил аз ҳарбу зарб даст кашида,
дар истеҳкомҳои худ нишастаанд;
қуввати онҳо адо шуда, мисли занон гардидаанд;
масканҳои он сӯзонида, ғалақаҳои он шикаста шудааст+.

31Қосид ба пешвози қосид медавад,
ва хабарбар ба пешвози хабарбар,
то ба подшоҳи Бобил хабар диҳад,
ки шаҳри ӯ аз ҳар тарафаш забт гардидааст,
32Ва гузаргоҳҳо гирифта шудааст,
ва қамишзорҳо ба оташ сӯхтааст,
ва ҷанговарон ба ҳарос афтодаанд.

33Зеро ки Худованди лашкарҳо, Худои Исроил чунин мегӯяд:

духтари Бобил мисли хирмангоҳест дар вақти поймол шудани он;
баъд аз андак замон мавсими дарави он фаро хоҳад расид+.

34«Набукаднесар подшоҳи Бобил маро хӯрдааст,
маро дарҳам-барҳам намудааст,
маро зарфи холие гардонидааст,
мисли тимсоҳе маро фурӯ бурдааст,
шиками худро аз неъматҳои ман пур кардааст,
маро бадар рондааст+.
35Осебе ки ба ман ва ба ҷисми ман расидааст,
бар гардани Бобил бод!» — хоҳад гуфт сокинаи Сион.

«Ва хуни ман бар гардани сокинони кишвари калдониён бод!» — хоҳад гуфт Ерусалим.

36Бинобар ин Худованд чунин мегӯяд: «Инак,
Ман доди туро хоҳам ситонид,
ва интиқоми туро хоҳам гирифт:
баҳри ӯро хоҳам хушконид,
ва чашмаашро хушк хоҳам кард+.
37Ва Бобил ба сангтӯдаҳо, ба маъвои шағолон,
ба мавриди даҳшат ва масхара табдил ёфта,
ғайримаскун хоҳад шуд+.
38Мисли шерон якҷоя наъра мезананд,
мисли шербачаҳо ғурриш мекунанд+.

39Ҳамин ки гарм шавард, барояшон базме барпо намуда,
онҳоро маст хоҳам кард, то ки дилхушӣ намоянд,
ва ба хоби абадӣ бираванд,
ва бедор нашаванд, — мегӯяд Худованд.
40Онҳоро мисли мешони парворӣ, мисли қӯчқорон
ва такаҳо барои куштан фурӯд хоҳам овард.
41Чӣ сон Шешак мусаххар,
ва ҷалоли тамоми дуньё зердаст карда шудааст!
Чӣ сон Бобил дар миёни халқҳо мавриди
даҳшат гардидааст!
42Баҳр бар Бобил туғьён намуда,
бо анбӯҳи мавҷҳояш вай пӯшида шудааст.
43Шаҳрҳои он хароб гардида,
ба замини хушк ва чӯл табдил ёфтааст,
ба замине ки ҳеҷ кас дар он сокин нест,
ва писари одам аз он гузар намекунад+.
44Ва Билро дар Бобил ҷазо хоҳам дод,
ва он чи фурӯ бурдааст,
аз даҳонаш берун хоҳам овард,
ва халқҳо ба сӯи он дигар равон нахоҳанд шуд;
ҳисори Бобил низ фурӯ хоҳад ғалтид+.
45Аз даруни он берун оед, эй қавми Ман,
ва ҳар яке ҷони худро аз оташи ғазаби Худованд халос кунед!+

46Ва бигзор дили шумо суст нашавад,
ва шумо аз овозае ки дар замин шунида хоҳад шуд, натарсед;
он овоза дар як сол ба гӯш хоҳад расид,
ва дар соли баъд аз он овозаи дигаре;
ва зулм дар замин ҳукмфармо гардида,
ҳокиме ба муқобили ҳокиме қиём хоҳад кард.
47Бинобар ин инак, айёме фаро мерасад,
ки Ман бар санамҳои Бобил доварӣ хоҳам намуд,
ва тамоми замини он расво хоҳад шуд,
ва ҳамаи мақтулони он андаруни он хоҳанд афтод+.

48Ва осмону замин ва ҳар чи дар онҳост,
бар Бобил тараннум хоҳанд кард,
зеро ки аз шимол тороҷгарон бар он хоҳанд омад», — мегӯяд Худованд+.

49Бобил низ ба сабаби мақтулони Исроил фурӯ хоҳад ғалтид,
дар Бобил низ мақтулони тамоми замин фурӯ хоҳанд ғалтид.

50Эй онҳое ки аз шамшер раҳо шудаед, биравед, наистед!

Худовандро аз дурдаст ба хотир оваред,
ва бигзор Ерусалим дар дили шумо бошад.
51Мо хиҷил шудем, ҳангоме ки ҳақорат шунидем;
нанг рӯи моро пӯшонид,
ҳангоме ки аҷнабиён ба қудсҳои хонаи Худованд дохил шуданд+.

52«Бинобар ин инак, айёме фаро мерасад, — мегӯяд Худованд, —
ки Ман бар санамҳои он доварӣ хоҳам намуд,
ва дар тамоми замини он маҷрӯҳон оҳу нола хоҳанд кард+.

53Ҳатто агар Бобил то ба афлоқ барояд,
ва ҳатто агар иқтидори худро дар истеҳкомоти баланд пурзӯр созад,
аз ҷониби Ман тороҷгарон бар он хоҳанд омад»,
— мегӯяд Худованд+.
54Садои нола аз Бобил ба гӯш мерасад,
ва овози шикасти азиме аз замини калдониён,+

55Зеро Худованд Бобилро гирифтори тороҷ мегардонад
ва садои бузургро аз даруни он нест мекунад;
ва мавҷҳои онҳо мисли обҳои фаровон мехурӯшанд,
ва садои ғулғулаи онҳо ба гӯш мерасад.

56Зеро ки бар он, бар Бобил тороҷгар меояд,
ва баҳодурони он ба даст афтода, камонҳошон мешиканад,
зеро ки Худованд Худои мукофотҳост,
ва ҳатман подош хоҳад дод+.
57«Ва Ман мирони он ва ҳакимони онро,
волиёни он ва ҳокимони он ва баҳодурони онро маст хоҳам кард,
ва онҳо ба хоби абадӣ хоҳанд рафт ва бедор нахоҳанд шуд», —
мегӯяд Подшоҳе ки исмаш Худованди лашкарҳост.

58Худованди лашкарҳо чунин мегӯяд:

«Ҳисорҳои фарохи Бобил тамоман хароб хоҳад шуд,
ва дарвозаҳои баландаш ба оташ хоҳад сӯхт:

қавмҳо бар абас меҳнат кардаанд,
ва қабилаҳо аз барои оташ хаста шудаанд»+.

59Каломе ки Ирмиёи набӣ ба Сароё ибни Нериё ибни Маҳсеё амр фармуд, ҳангоме ки вай бо Сидқиё подшоҳи Яҳудо дар соли чоруми подшоҳии ӯ ба Бобил мерафт; ва Сароё мири бор буд+.

60Ва Ирмиё тамоми мусибатеро, ки бояд бар Бобил биёяд, дар як тӯмори китобат бинавишт, яъне ҳамаи ин суханонро, ки дар бораи Бобил навишта шудааст.

61Ва Ирмиё ба Сароё гуфт: «Ҳангоме ки ба Бобил дохил шавӣ, бубин ва ҳамаи ин суханонро бихон,

62Ва бигӯй: „Худовандо! Ту дар бораи ин макон гуфтаӣ, ки онро тавре талаф хоӣ кард, ки дар он на одаме ва на чорпое сокин нашавад, ва он ба биёбони абадӣ табдил ёбад“+.

63Ва ҳангоме ки хондани ин тӯморро ба анҷом расонӣ, санге ба он бибанд, ва онро андаруни Фурот биандоз,+

64Ва бигӯй: „Бобил аз боиси мусибате ки Ман бар он хоҳам овард, хамин тавр ғарқ хоҳад шуд, ва онҳо хаста хоҳанд гардид“». То ин ҷост суханони Ирмиё.

БОБИ ПАНҶОҲУ ДУЮМ

Шарҳи мухтасари воқеаҳо.

52^1•Сидқиё бисту яксола буд, ки ба подшоҳӣ шурӯъ намуд, ва ёздаҳ сол подшоҳӣ кард; ва номи модари ӯ Ҳамутал бинти Ирмиё аз Либно буд+.

2Ва ӯ он чи дар назари Худованд бад буд, ба амал овард, мисли ҳар он чи Еҳӯёқим ба амал оварда буд.

3Зеро ба сабаби ғазаби Худованд ин дар Ерусалим ва Яҳудо воқеъ шуд, ба тавре ки Ӯ онҳоро аз ҳузури Худ рад кард; ва Сидқиё ба подшоҳи Бобил осӣ шуд+.

4Ва дар соли нӯҳуми подшоҳии ӯ, дар моҳи даҳум, дар рӯзи даҳуми моҳ воқеъ шуд, ки Набукаднесар подшоҳи Бобил, худаш ва тамоми лашкараш, назди Ерусалим омад, ва бар зидди он ӯрду заданд, ва девори муҳосира гирдогирди он бино карданд+.

5Ва шаҳр то соли ёздаҳуми подшоҳ Сидқиё дар муҳосира буд.

6Дар моҳи чорум, дар рӯзи нӯҳуми моҳ, қаҳтӣ дар шаҳр пурзӯр шуд, ва барои қавми замин нон набуд.

7Ва шаҳр рахна карда шуд, ва ҳамаи ҷанговарон гурехтанд, ва шабона ба воситаи дарвозае ки дар миёни ду ҳисор, дар наздикии боғи подшоҳ буд, аз шаҳр баромаданд, ва дар сурате ки калдониён гирдогирди шаҳр буданд, бо роҳи чӯл равона шуданд.

8Ва лашкари калдониён подшоҳро таъқиб карданд, ва дар чӯли Ериҳӯ ба Сидқиё расида гирифтанд, ва тамоми лашкараш аз пеши ӯ пароканда шуда рафтанд.

9Ва подшоҳро дастгир карданд, ва ӯро назди подшоҳи Бобил ба Рибло, ки дар замини Ҳамот аст, оварданд; ва дар ҳаққи ӯ ҳукми худро эълон кард+.

10Ва подшоҳи Бобил писарони Сидқиёро дар пеши назари ӯ қатл кард; ва ҳамаи мирони Яҳудоро низ дар Рибло ба қатл расонид+.

11Ва чашмони Сидқиёро кӯр кард; ва ӯро занҷирбанд намуд; ва подшоҳи Бобил ӯро ба Бобил овард, ва ӯро то рӯзи вафоташ дар зиндон андохт+.

12Ва дар моҳи панҷум дар рӯзи даҳуми моҳ, ки соли нуздаҳуми подшоҳии Набукаднесар подшоҳи Бобил буд, сардори посбонон Набузаръадон, ки ба ҳузури подшоҳи Бобил меистод, ба Ерусалим омад+.

13Ва хонаи Худованд ва хонаи подшоҳро сӯзонид; ва ҳамаи хонаҳои Ерусалим ва ҳар хонаи бузургонро ба оташ сӯзонид+.

14Ва тамоми лашкари калдониён, ки ҳамроҳи сардори посбонон буданд, ҳамаи ҳисорҳои гирдогирди Ерусалимро хароб карданд+.

15Ва сардори посбонон Набузаръадон баъзе аз бенавоёни қавм ва бақияи қавмро, ки дар шаҳр монда буданд, ва гурезпоёнро, ки ба тарафи подшоҳи Бобил гузашта буданд, ва бақияи оммаро ба асирӣ бурд.

16Вале сардори посбонон Набузаръадон баъзе аз бенавоёни заминро барои токдорӣ ва зироаткорӣ вогузошт.

17Ва калдониён сутунҳои мисро, ки дар хонаи Худованд буд, ва пояҳо ва обанбори мисро, ки дар хонаи Худованд буд, шикастанд, ва тамоми миси онҳоро ба Бобил бурданд+.

18Ва дегҳо, ва хокандозҳо, ва кордҳо, ва косаҳо, ва қошуқҳо, ва тамоми асбоби мисро, ки дар вақти ибодат кор мефармуданд, гирифта бурданд+.

19Ва сардори посбонон пиёлаҳо, ва маҷмарҳо, ва косаҳо, ва дегҳо, ва чароғҳо, ва қошуқҳо, ва дӯлчаҳоро, — хоҳ аз тилло буд, хоҳ аз нуқра, — гирифта бурд.

20Сутунҳо дуто, обанбор якто ва барзаговҳои мисин дувоздаҳто буд, ки зери пояҳо буд, ва подшоҳ Сулаймон онҳоро барои хонаи Худованд сохта буд, — вазни миси тамоми ин асбоб аз ҳад зиёд буд+.

21Ва ин сутунҳо, яъне ҳар як сутун ҳаждаҳ зироъ баландӣ дошт, ва риштае ба дарозии дувоздаҳ зироъ онро дар бар мегирифт, ва он дарунхолӣ буда, ғафсии деворҳояш чор ангушт буд+.

22Ва тоҷе бар он аз мис буд; ва баландии як тоҷ панҷ зироъ буд; ва бар тоҷ гирдогирд шабака ва анорҳо буд, — ҳамааш аз мис; айни ҳамин чизҳо ва анорҳо бар сутуни дуюм буд.

23Ва наваду шаш анор рӯй ба берун буда, ҳамаи анорҳо гирдогирди шабака садто буд.

24Ва сардори посбонон Сароёи саркоҳин ва Сафаньёи коҳини дуюм ва се посбони даромадгоҳро гирифт;+

25Ва аз шаҳр як хоҷасаройро, ки сардори ҷанговарон буд, ва ҳафт нафар муқаррабони подшоҳро, ки дар шаҳр буданд, ва мирзои сарлашкарро, ки бо сафарбарии қавми мамлакат машғул буд, ва шаст нафарро, ки аз қавми мамлакат дар шаҳр буданд, гирифт;

26Ва сардори посбонон Набузаръадон онҳоро гирифта, назди подшоҳи Бобил ба Рибло бурд.

27Ва подшоҳи Бобил онҳоро дар Рибло, ки дар замини Ҳамот аст, зада ба қатл расонид; ва аҳли Яҳудо аз замини худ ба асирӣ рафтанд.

28Ин аст адади қавме ки Набукаднесар ба асирӣ бурд: дар соли ҳафтум се ҳазору бисту се нафар яҳудиён;+

29Дар соли ҳаждаҳуми Набукаднесар аз Ерусалим ҳаштсаду сию ду нафар;

30Дар соли бисту сеюми Набукаднесар сардори посбонон Набузаръадон ҳафтсаду чилу панҷ нафар яҳудиёнро ба асирӣ бурд; ҷамъ чор ҳазору шашсад нафар.

Рӯзҳои охирини Еҳӯёкин.

31•Ва дар соли сию ҳафтуми асирии Еҳӯёкин подшоҳи Яҳудо, дар моҳи дувоздаҳум, дар рӯзи бисту панчуми моҳ воқеъ шуд, ки Эвил-Мерӯдах подшоҳи Бобил дар соли аввали подшоҳии худ Еҳӯёкин подшоҳи Яҳудоро сарафроз кард ва ӯро аз зиндон баровард+.

32Ва ба ӯ суханони нек гуфт, ва тахти ӯро аз тахти подшоҳоне ки бо вай дар Бобил буданд, болотар гузошт.

33Ва либоси зиндонии ӯро иваз намуд, ва ӯ ҳамеша, тамоми айёми умраш, ба ҳузури вай нон мехӯрд.

34Ва хӯроки ӯ, хӯроки доимӣ, ба ӯ аз ҷониби подшоҳи Бобил рӯз ба рӯз, то рӯзи вафоти ӯ, тамоми айёми умри ӯ дода мешуд.

* 20:3 Пашҳур — фароғат дар гирду пеш.

* 20:3 Магӯр-Мисавив — даҳшат дар гирду пеш.

* 23:33 Дар нусхаи асли ибронӣ калимаи «массо» ба кор бурда шудааст, ки маънояш ҳам «ваҳй» аст ва ҳам «бор». Агарчи лозим аст, ки «ваҳйи Худованд» гӯянд, аммо анбиёи козиб барои истеҳзо кардан маънои дуюми калимаро ба забон оварда, «бори Худованд» мегӯянд.

+ 1:1 Еҳ. 21:18, 3 Подш. 2:26

+ 1:2 4 Подш. 22:1, Ирм. 3:6, Ирм. 25:3, Саф. 1:1

+ 1:3 4 Подш. 23:36, 4 Подш. 24:18, Ирм. 39:2, 4 Подш. 25:8-11

+ 1:4 Иш. 49:1, Ғал. 1:15, Иш. 49:6, Аъм. 9:15

+ 1:6 Хур. 4:10

+ 1:8 Ҳиз. 2:6, Ҳиз. 3:11, Мат. 10:28, Ирм. 15:20

+ 1:9 Иш. 6:7, Дон. 10:16, Ирм. 5:14
+ 1:10 Ирм. 18:7, Ирм. 31:28
+ 1:11 Ом. 7:8, Ом. 8:2
+ 1:13 Зак. 6:6

+ 1:14 Ирм. 4:6, Ирм. 6:1, Ирм. 10:22, Ирм. 13:20, Ирм. 47:2, Ҳиз. 26:7

+ 1:15 Ирм. 25:9

+ 1:17 3 Подш. 18:46

+ 1:18 Иш. 50:7, Ирм. 6:27, Ирм. 15:20, Ҳиз. 3:8-9

+ 2:2 Ирм. 3:4, Ҳиз. 16:8, Так. Шар. 2:7

+ 2:3 Хур. 19:6, Хур. 28:36, Так. Шар. 7:6, Яъқ. 1:18, Ваҳй 14:4

+ 2:5 Мик. 6:3, 4 Подш. 17:15, Рум. 1:21

+ 2:6 Так. Шар. 8:15

+ 2:7 Так. Шар. 8:7, Так. Шар. 11:11, Иб. 18:25, Ад. 35:33, Ҳиз. 36:17

+ 2:8 Ирм. 23:13
+ 2:9 Хур. 20:5-6
+ 2:10 Иш. 21:16-17

+ 2:11 Иш. 37:19, Ирм. 16:20, Заб. 105:20, Рум. 1:23

+ 2:13 Заб. 35:10, Ирм. 17:13, Юҳ. 4:10

+ 2:15 Иш. 5:29, Ирм. 4:7, Наҳум 2:11, Ирм. 9:11, Ирм. 46:19

+ 2:18 Иш. 30:2, Иш. 31:1, Ирм. 2:18, Ҳиз. 16:28, Ҳиз. 23:12

+ 2:20 Ирм. 30:8, Ҳиз. 34:27, Ҳиз. 6:13, Ҳиз. 16:15-16, Ҳуш. 4:13

+ 2:21 Иш. 5:1, Заб. 79:9, Мат. 21:33
+ 2:22 Айюб 9:30, Ҳиз. 24:12
+ 2:24 Ҳуш. 8:9
+ 2:25 Так. Шар. 32:16, Ирм. 3:13, Ирм. 18:12
+ 2:26 Ирм. 32:32
+ 2:27 Дов. 10:10
+ 2:28 Так. Шар. 32:37, Ирм. 11:12-13

+ 2:30 Иш. 9:13, Ирм. 5:3, 3 Подш. 18:4, 2 Вак. 24:21, Мат. 23:37, Аъм. 7:52

+ 2:32 Иш. 61:10, Так. Шар. 32:18, Иш. 17:10, Ирм. 3:21, Ҳуш. 8:14

+ 2:33 Ирм. 22:20, Ирм. 30:14
+ 2:34 4 Подш. 21:16, 4 Подш. 24:4, Ирм. 19:4
+ 2:36 Иш. 30:3-5
+ 3:1 Так. Шар. 24:1-4
+ 3:2 Иш. 13:20, Ҳиз. 16:25
+ 3:3 Так. Шар. 28:24, Ом. 4:7
+ 3:5 Заб. 102:9, Нав. 3:31

+ 3:6 4 Подш. 22:1, Ирм. 1:2, Ҳиз. 6:13, Ҳиз. 16:15-16, Ҳуш. 4:13

+ 3:8 Так. Шар. 24:1, Иш. 50:1, 4 Подш. 17:19, Ҳиз. 23:11

+ 3:9 Хур. 34:15
+ 3:10 Ҳиз. 23:4
+ 3:11 Ҳиз. 16:51
+ 3:12 Заб. 102:9
+ 3:13 Ҳиз. 6:13, Ҳиз. 16:15-16, Ҳуш. 4:13
+ 3:15 Ирм. 23:4
+ 3:16 Хур. 25:10

+ 3:18 Иш. 11:13, Ирм. 50:4, Ҳиз. 37:19, Ҳуш. 1:11

+ 3:20 Ҳуш. 3:1
+ 3:21 Так. Шар. 32:18, Иш. 17:10, Ирм. 2:32
+ 3:22 Иш. 57:18, Ирм. 30:17
+ 3:25 Эзр. 9:6-7, Заб. 105:6
+ 4:1 2 Вак. 30:6, Юил 2:12
+ 4:2 Так. Шар. 6:13, Ирм. 5:2, Ирм. 9:24

+ 4:3 Ҳуш. 10:12, Мат. 13:7, Марқ. 4:7, Ибр. 6:8

+ 4:4 Так. Шар. 10:16, Так. Шар. 30:6, Рум. 2:29, Ирм. 21:11

+ 4:5 Ҳуш. 5:8, Ҳуш. 8:1
+ 4:6 Ирм. 1:14, Ҳиз. 26:7
+ 4:7 Иш. 5:29, Ирм. 2:15, Наҳум 2:11
+ 4:8 Иш. 22:12, Юил 1:13
+ 4:10 Ирм. 14:13, Ҳиз. 14:9
+ 4:12 Ирм. 51:1, Ҳуш. 4:19, Ҳуш. 13:15

+ 4:13 Ҳиз. 38:9, Иш. 5:28, Нав. 4:19, Ҳаб. 1:8

+ 4:14 Заб. 50:4, Иш. 1:16, Яъқ. 4:8
+ 4:17 4 Подш. 25:1-4
+ 4:18 Ирм. 2:17
+ 4:19 Иш. 16:11
+ 4:20 Ҳиз. 7:26, Ирм. 10:20
+ 4:22 Так. Шар. 32:28
+ 4:23 Ҳас. 1:2, Иш. 5:30
+ 4:24 Ҳиз. 38:20, Наҳум 1:5
+ 4:25 Ирм. 9:10
+ 4:26 Заб. 106:34
+ 4:27 Ирм. 5:10
+ 4:28 Иш. 24:4, Ҳуш. 4:3, Юил 1:10, Иш. 50:3
+ 4:30 Нав. 1:19, Ҳиз. 23:22, Ҳиз. 23:40

+ 4:31 Иш. 13:8, Ирм. 6:24, Ирм. 13:21, Ирм. 22:23, Мик. 4:9-10, Иш. 1:15, Нав. 1:17

+ 5:1 Иш. 59:16, Ҳиз. 22:30, Ҳас. 18:26
+ 5:2 Так. Шар. 6:13, Ирм. 4:2
+ 5:3 Ирм. 2:30, Ом. 4:6, Ҳаҷ. 2:17
+ 5:4 Ирм. 8:7
+ 5:5 Ирм. 2:20

+ 5:6 Иш. 5:29, Ирм. 2:15, Ҳуш. 13:7-8, Наҳум 2:11

+ 5:7 Так. Шар. 32:21, 2 Вак. 13:9, Хур. 23:13, Еҳ. 23:6

+ 5:8 Хур. 20:14, Хур. 20:17, Ҳиз. 22:11
+ 5:9 Ирм. 9:9
+ 5:10 Ирм. 4:27
+ 5:12 Иш. 28:15, Ирм. 6:14, Ирм. 14:13
+ 5:13 2 Вак. 36:16, Зак. 1:4
+ 5:14 Ирм. 1:9, Ваҳй 11:5
+ 5:15 Ҳаб. 1:6, Так. Шар. 28:49
+ 5:16 Заб. 5:10
+ 5:17 Иб. 26:16, Так. Шар. 28:51
+ 5:19 Ирм. 13:22, Ирм. 16:10, Ирм. 22:8

+ 5:21 Так. Шар. 32:6, Так. Шар. 29:4, Иш. 6:9, Марқ. 8:18

+ 5:22 Ирм. 10:7, Ваҳй 15:4, Ҳас. 1:9, Айюб 38:8-11, Заб. 32:7, Заб. 103:9

+ 5:23 Хур. 32:9, Заб. 77:8
+ 5:24 Так. Шар. 11:14
+ 5:26 Заб. 63:5, Мас. 1:11, Мас. 12:6
+ 5:28 Иш. 1:23
+ 5:29 Ирм. 5:9, Ирм. 9:9

+ 5:31 Ирм. 6:13, Ирм. 14:14, Ирм. 29:9, Нав. 2:14, Ҳиз. 13:6

+ 6:1 2 Подш. 14:2, Наҳ. 3:14, Ирм. 1:14, Ҳиз. 26:7

+ 6:4 Юил 3:9
+ 6:6 Так. Шар. 20:19-20, Саф. 3:1
+ 6:7 Заб. 54:10, Ҳиз. 7:23

+ 6:10 Иш. 28:10, Иш. 42:20, Ҳиз. 12:2, Юҳ. 8:43

+ 6:11 Ирм. 20:9

+ 6:12 Так. Шар. 28:30

+ 6:13 Иш. 57:17, Ирм. 5:31, Ирм. 23:11, Мик. 3:11

+ 6:14 Ирм. 23:17, Ҳиз. 13:10, Мик. 3:5
+ 6:15 Саф. 2:1, Ирм. 8:10-12
+ 6:16 Ирм. 18:15, Мат. 11:29
+ 6:17 Ирм. 44:16
+ 6:19 Мас. 1:31

+ 6:20 3 Подш. 10:1, 2 Вак. 9:1, Иш. 1:13, Ом. 5:21, Мал. 1:10

+ 6:21 Ҳиз. 3:20, Ҳиз. 18:24
+ 6:22 Ирм. 1:13, Ирм. 50:41-43
+ 6:24 Иш. 13:8, Ирм. 4:31, Мик. 4:9-10

+ 6:25 Заб. 30:14, Ирм. 20:3, Ирм. 20:10, Ирм. 46:5

+ 6:26 Ом. 8:10, Зак. 12:10, Ирм. 48:8
+ 6:27 Ирм. 9:7, Ирм. 1:18
+ 6:30 Иш. 1:22, Иш. 1:25, Ҳиз. 22:19-20
+ 7:2 Ирм. 19:14, Ирм. 26:2
+ 7:3 Ирм. 18:11, Ирм. 26:13
+ 7:4 Иш. 48:1, Мик. 3:11
+ 7:5 Ирм. 22:3
+ 7:7 Ирм. 25:5
+ 7:9 Ирм. 5:2, Ҳуш. 4:2
+ 7:11 Мат. 21:13, Марқ. 11:17, Луқ. 19:46
+ 7:13 Мас. 1:24, Иш. 65:12, Иш. 66:4
+ 7:15 4 Подш. 17:6, 4 Подш. 17:23

+ 7:16 Хур. 32:10, Так. Шар. 9:14, Ирм. 11:14, Ирм. 14:11

+ 7:20 2 Вак. 34:25
+ 7:21 Ҳуш. 8:13
+ 7:22 1 Подш. 15:22

+ 7:23 Иб. 26:12, Ирм. 11:4, Так. Шар. 4:40, Так. Шар. 5:33, Так. Шар. 18:17

+ 7:24 Заб. 80:11-12
+ 7:25 2 Вак. 36:15
+ 7:26 Ирм. 16:12

+ 7:30 4 Подш. 21:4-5, Ирм. 32:34-35, Иб. 15:31, 2 Вак. 36:14, Ҳиз. 5:11

+ 7:31 Еҳ. 15:8, 4 Подш. 23:10, Ирм. 19:2, Так. Шар. 12:31

+ 7:33 Так. Шар. 28:26, Иш. 17:2

+ 7:34 Ваҳй 18:23, Иб. 26:31, Ирм. 16:9, Ирм. 25:10

+ 8:2 Так. Шар. 4:19, Ҳиз. 8:16, Ирм. 9:22, Ирм. 16:4, Ирм. 25:33

+ 8:3 Айюб 3:21, Ваҳй 9:6
+ 8:7 Ирм. 5:4
+ 8:8 Иш. 10:1
+ 8:10 Так. Шар. 28:30
+ 8:11 Ҳиз. 13:10, Мик. 3:5
+ 8:12 Саф. 2:1, Ирм. 6:12-15
+ 8:13 Иш. 1:30
+ 8:14 Ирм. 9:15, Ирм. 23:15, Нав. 3:15
+ 8:15 Айюб 30:26, Ирм. 14:19
+ 8:16 Айюб 39:20-25

+ 8:17 Ад. 21:6, Так. Шар. 32:24, Заб. 57:5-6, Воиз 10:11

+ 8:19 Мик. 4:9, Так. Шар. 32:21
+ 8:21 Ирм. 14:17
+ 8:22 Ирм. 46:11
+ 9:1 Ирм. 13:17, Нав. 1:2, Нав. 1:16
+ 9:2 Заб. 54:8

+ 9:3 Заб. 63:4, Дов. 2:10, Айюб 18:21, Ҳуш. 4:1, 2 Тас. 1:8

+ 9:4 Ирм. 12:6, Мик. 7:5

+ 9:7 Ирм. 6:27

+ 9:8 Заб. 27:3, Заб. 61:5, Мас. 26:23, Мик. 6:12

+ 9:9 Ирм. 5:9, Ирм. 5:29

+ 9:10 Юил 1:19-20, Ирм. 4:25

+ 9:11 Иш. 25:2, Ирм. 2:15, Ирм. 34:22, Ирм. 46:19

+ 9:15 Ирм. 8:14, Ирм. 23:15, Ваҳй 8:11
+ 9:16 Иб. 26:33, Так. Шар. 28:64, Ирм. 49:37
+ 9:17 Ом. 5:16
+ 9:18 Ирм. 14:17
+ 9:22 Ирм. 8:2
+ 9:23 Мас. 3:5, Мас. 21:30
+ 9:24 Яъқ. 1:9, 1 Қӯр. 1:31, 2 Қӯр. 10:17
+ 9:26 Ирм. 49:32, Так. Шар. 10:16, Ирм. 4:4
+ 10:4 Иш. 40:19-20, Иш. 41:7
+ 10:5 Заб. 113:12-15, Иш. 46:7, Иш. 41:23-24
+ 10:6 Хур. 15:11, Заб. 85:8
+ 10:7 Ирм. 5:22, Ваҳй 15:4
+ 10:9 3 Подш. 10:22
+ 10:11 Заб. 95:5

+ 10:12 Айюб 9:8, Заб. 103:2, Заб. 135:5, Мас. 3:19

+ 10:13 Айюб 38:22, Заб. 134:7, Ирм. 51:16

+ 10:14 Заб. 96:7, Иш. 42:17, Заб. 134:17, Ҳаб. 2:18-19, Рум. 1:25

+ 10:16 Ад. 18:20, Заб. 15:5, Так. Шар. 32:9, Ирм. 51:15-19

+ 10:19 Ирм. 14:17, Ирм. 30:12
+ 10:20 Ирм. 4:20
+ 10:21 Ҳиз. 34:2, Ҳиз. 34:5-6
+ 10:22 Ирм. 1:14, Ҳиз. 26:7
+ 10:23 Мас. 16:1, Мас. 20:24, Дон. 5:23
+ 10:24 Заб. 6:2, Заб. 37:2

+ 10:25 Ирм. 10:25, Ваҳй 16:1, Заб. 13:4, Заб. 78:6-7

+ 11:3 Так. Шар. 27:26

+ 11:4 Так. Шар. 4:20, 3 Подш. 8:51, Иб. 26:12, Ирм. 7:22

+ 11:5 Хур. 3:8, Ҳас. 17:2, Ҳас. 26:3
+ 11:8 Иб. 26:14-45, Так. Шар. 28:15-65
+ 11:9 Ҳиз. 22:25
+ 11:10 Так. Шар. 31:16

+ 11:11 1 Подш. 8:18, Мас. 1:28, Иш. 1:15, Ҳиз. 8:18, Мик. 3:4

+ 11:12 Иш. 57:13, Ирм. 2:28
+ 11:13 Ирм. 2:28
+ 11:14 Ирм. 7:16, Ирм. 14:11

+ 11:15 Мас. 2:14, Мас. 10:23, Мас. 15:21, Иш. 1:11-12

+ 11:16 Заб. 51:10, Рум. 11:17
+ 11:17 Иш. 5:2, Ирм. 2:21
+ 11:19 Иш. 53:7

+ 11:20 1 Подш. 16:7, Ирм. 17:10, Ирм. 20:12, Ваҳй 2:23, Ирм. 15:15, Ирм. 20:12

+ 11:21 Иш. 30:10, Ом. 2:11, Мик. 2:6, Еҳ. 21:18, Ирм. 1:1

+ 12:1 Эзр. 9:15, Дон. 9:7, Юҳ. 17:25, Ваҳй 16:5, Айюб 12:6, Айюб 21:7, Заб. 72:3, Заб. 91:8, Мас. 24:19, Ҳаб. 1:13, Мал. 3:15

+ 12:2 Иш. 29:13

+ 12:3 Заб. 16:3, Заб. 138:1

+ 12:4 Иш. 40:24, Ирм. 9:10, Ирм. 23:10, Юил 1:10, Рум. 8:22, Ирм. 4:25, Ҳуш. 4:3

+ 12:6 Ирм. 9:4, Мас. 26:25

+ 12:9 Иш. 46:11, Иш. 56:9, Ҳиз. 39:17, Ваҳй 19:17-18

+ 12:10 Иш. 5:1-2
+ 12:13 Так. Шар. 28:38, Мик. 6:15
+ 12:14 Ҳиз. 25
+ 12:15 Ирм. 48:47, Ирм. 49:6
+ 12:16 Ирм. 4:2
+ 13:1 Хур. 28:39, Иб. 16:4
+ 13:13 Иш. 51:17
+ 13:14 Зак. 11:6

+ 13:16 Иш. 5:30, Иш. 8:22, Ом. 8:9, Юҳ. 11:10, Юҳ. 12:35

+ 13:17 Ирм. 9:1, Зак. 10:3, Зак. 13:7

+ 13:18 4 Подш. 24:12, Ирм. 22:26, Айюб 19:9, Ирм. 13:18, Нав. 5:16

+ 13:20 Ирм. 1:14, Ирм. 6:22
+ 13:21 Иш. 13:8, Ирм. 4:31, Мик. 4:9-10
+ 13:22 Ирм. 5:19
+ 13:24 Заб. 1:4, Заб. 82:14
+ 13:25 Айюб 20:29
+ 13:26 Иш. 47:3, Наҳум 3:5, Ҳаб. 2:16
+ 13:27 Ирм. 5:8, Иш. 1:16
+ 14:2 Иш. 3:26
+ 14:4 Ирм. 3:3, Юил 1:11
+ 14:7 Заб. 24:11, Заб. 78:9
+ 14:8 Заб. 70:5, Ирм. 17:13
+ 14:10 Ҳуш. 8:13, Ҳуш. 9:9
+ 14:11 Ирм. 7:16, Ирм. 11:14

+ 14:12 Мас. 1:28, Иш. 1:15, Мик. 3:4, Ирм. 6:20, Так. Шар. 32:24, Ирм. 16:4, Ирм. 24:10, Ирм. 32:24, Ҳиз. 5:17, Ҳиз. 14:21

+ 14:13 Иш. 28:15, Ирм. 5:12
+ 14:14 Ирм. 5:31, Ҳиз. 13:6, Марқ. 13:6
+ 14:15 Так. Шар. 18:20
+ 14:16 Заб. 78:3
+ 14:17 Ирм. 13:17, Ирм. 8:21
+ 14:18 Ҳиз. 7:15
+ 14:19 Нав. 5:22, Ирм. 8:15
+ 14:20 Заб. 105:6, Дон. 9:5, Дон. 9:8
+ 14:21 Иб. 26:42
+ 14:22 Иб. 26:4, Ҳиз. 34:26, Зак. 10:1
+ 15:1 Хур. 32:11-14, 1 Подш. 7:10, Заб. 98:6
+ 15:2 Ирм. 43:11, Зак. 11:9, Ваҳй 13:10
+ 15:3 Иб. 26:16-22, Ваҳй 6:8

+ 15:4 4 Подш. 21:3-7, 4 Подш. 21:11, Ирм. 34:17

+ 15:5 Иш. 51:19, Наҳум 3:7
+ 15:9 1 Подш. 2:5, Ом. 8:9
+ 15:10 Айюб 3:3, Ирм. 20:14, Хур. 22:25
+ 15:13 Ирм. 17:2
+ 15:14 Ирм. 16:13, Так. Шар. 32:22
+ 15:15 Ирм. 11:20, Заб. 68:8

+ 15:16 Ҳиз. 3:1-3, Ваҳй 10:9-10, Заб. 118:111, Заб. 118:162

+ 15:17 Нав. 3:28

+ 15:18 Ирм. 30:12, Айюб 6:15

+ 15:20 Иш. 50:7, Ирм. 1:18, Ҳиз. 3:8-9, Ирм. 1:8

+ 16:4 Ирм. 8:2, Ирм. 25:33, Ирм. 14:12, Ҳиз. 5:17, Ҳиз. 14:21, Так. Шар. 28:26

+ 16:5 Ҳиз. 24:16

+ 16:6 Иб. 19:28, Так. Шар. 14:1

+ 16:9 Иш. 24:8, Ирм. 7:34, Ҳиз. 26:13, Ҳуш. 2:11, Ом. 8:10, Ваҳй 18:23

+ 16:10 Ирм. 5:19
+ 16:11 Так. Шар. 29:24-26, Ирм. 22:9
+ 16:12 Ирм. 7:26
+ 16:13 Так. Шар. 4:28, Так. Шар. 28:36
+ 16:15 Ирм. 23:7-8
+ 16:16 Ҳаб. 1:14-15

+ 16:17 2 Вак. 16:9, Заб. 89:8, Мас. 5:21, Ирм. 32:19

+ 16:18 Иш. 40:2, Ваҳй 18:6

+ 16:19 Заб. 27:7, Заб. 31:3, Ирм. 17:17, Ом. 2:4

+ 16:20 Иш. 37:19, 1 Қӯр. 8:4
+ 17:1 Айюб 19:24, Хур. 27:2
+ 17:2 Так. Шар. 16:21, Ирм. 15:13
+ 17:4 Так. Шар. 32:22
+ 17:5 Заб. 117:8, Заб. 145:3, Иш. 31:3
+ 17:6 Ирм. 48:6
+ 17:7 Заб. 70:5
+ 17:8 Заб. 1:3

+ 17:10 1 Вақ. 28:9, 1 Вақ. 29:17, Заб. 25:2, Мас. 17:3, Ирм. 32:19

+ 17:11 Заб. 38:7

+ 17:13 Заб. 70:5, Ирм. 14:18, Заб. 35:10, Ирм. 2:13, Юҳ. 4:10

+ 17:15 Иш. 5:19
+ 17:17 Ирм. 16:19
+ 17:18 Заб. 34:4, Заб. 39:15
+ 17:21 Наҳ. 13:15
+ 17:22 Хур. 20:8
+ 17:25 Ирм. 22:4
+ 17:26 Иб. 7:12, 2 Вак. 33:16
+ 17:27 Ҳиз. 20:48, Ҳуш. 8:14, Ом. 2:5
+ 18:1 Зак. 11:13
+ 18:3 Мат. 27:9-10

+ 18:6 Айюб 10:9, Айюб 33:6, Иш. 29:16, Иш. 45:9, Иш. 64:8, Рум. 9:20-24

+ 18:7 Ирм. 1:10, Ирм. 31:28, Ирм. 42:10

+ 18:8 Хур. 32:14, 2 Подш. 24:16, Ҳиз. 18:21, Юн. 3:10

+ 18:10 1 Подш. 2:30

+ 18:11 Ирм. 36:3, Юн. 3:8, Ирм. 7:3, Ирм. 26:13

+ 18:12 Ирм. 2:25
+ 18:15 Ирм. 2:31, Ирм. 6:16
+ 18:16 Ирм. 25:9, Иб. 26:32
+ 18:17 Ҳуш. 13:15
+ 18:18 Ирм. 11:19
+ 18:20 Заб. 34:12, Мас. 17:13, Заб. 118:85
+ 18:21 Заб. 108:9-10
+ 18:22 Заб. 139:6
+ 18:23 Заб. 63:3, Наҳ. 4:5, Заб. 68:28
+ 19:1 Ирм. 18:2
+ 19:2 Еҳ. 15:8, 4 Подш. 23:10, Ирм. 7:31-32
+ 19:3 1 Подш. 3:11, 4 Подш. 21:12
+ 19:4 4 Подш. 21:16, 4 Подш. 24:4, Ирм. 2:34
+ 19:5 Иб. 18:21, Так. Шар. 12:31
+ 19:7 Так. Шар. 28:26, Ирм. 7:33
+ 19:8 Саф. 2:15

+ 19:9 Иб. 26:29, Так. Шар. 28:53, Нав. 2:20, Нав. 4:10, Ҳиз. 5:10

+ 19:11 Заб. 2:9, Иш. 30:14, Ирм. 7:32
+ 19:13 Так. Шар. 4:19, Ирм. 32:29, Саф. 1:5
+ 19:14 Ирм. 7:2, Ирм. 26:2
+ 20:2 Ирм. 29:26
+ 20:3 Ирм. 6:25
+ 20:5 4 Подш. 24:13-14
+ 20:6 Ирм. 14:14
+ 20:7 Ҳиз. 14:9, Заб. 118:50, Нав. 3:14
+ 20:9 Айюб 32:20, Заб. 38:3, Ирм. 6:11
+ 20:10 Ирм. 6:25, Ирм. 46:5
+ 20:11 Ирм. 1:8, Ирм. 23:40

+ 20:12 1 Подш. 16:7, Ирм. 11:20, Ваҳй 2:23, Ирм. 15:15

+ 20:13 Заб. 108:30-31
+ 20:14 Айюб 3:3, Ирм. 15:10
+ 20:16 Ҳас. 19:24-25
+ 20:17 Айюб 3:10-11
+ 20:18 Айюб 3:20

+ 21:1 Ирм. 38:1, 4 Подш. 25:18, Ирм. 29:25, Ирм. 37:3, Ирм. 52:24

+ 21:2 4 Подш. 25:1, Заб. 104:2

+ 21:5 Ҳиз. 20:33

+ 21:7 Ирм. 37:17, Ирм. 39:5, Ирм. 52:9, Так. Шар. 28:50, Ҳиз. 5:11

+ 21:8 Так. Шар. 30:15
+ 21:9 Ирм. 38:2, Ирм. 39:18, Ирм. 45:5
+ 21:10 2 Вак. 36:19

+ 21:11 Иш. 1:17, Мик. 6:8, Зак. 7:9-10, Ирм. 4:4

+ 21:13 Ирм. 49:4
+ 21:14 Ҳиз. 20:47
+ 22:3 Иш. 1:17, Ирм. 7:5-6, Ирм. 21:12
+ 22:4 Ирм. 17:25
+ 22:5 Ирм. 44:6, Ирм. 49:13
+ 22:7 Иш. 37:24, Ирм. 6:6
+ 22:8 Иб. 26:32, 3 Подш. 9:8, 2 Вак. 7:21
+ 22:9 Так. Шар. 29:24-26, Ирм. 16:11
+ 22:10 2 Вак. 35:24-25
+ 22:12 4 Подш. 23:34
+ 22:13 Иб. 19:13, Так. Шар. 24:15, Ҳаб. 2:12
+ 22:15 4 Подш. 23:25, Иш. 3:10
+ 22:16 Мас. 31:9
+ 22:18 4 Подш. 23:36
+ 22:19 Ирм. 36:30
+ 22:20 Ад. 27:12, Так. Шар. 32:49
+ 22:23 Ирм. 4:31

+ 22:24 Иш. 49:18, Ҳиз. 5:11, Саф. 2:9, Рум. 14:11, Эст. 8:8, Сур. Сур. 8:6, Ҳаҷ. 2:23, 4 Подш. 24:8-12, Ирм. 24:1

+ 22:26 4 Подш. 24:12, Ирм. 13:18
+ 22:28 Ирм. 48:38
+ 22:29 Иш. 1:2
+ 22:30 Ирм. 36:30
+ 23:1 Ҳиз. 34:1-10, Зак. 11:16-17
+ 23:3 Так. Шар. 30:3, Ирм. 32:37, Ҳиз. 34:13
+ 23:4 Ирм. 3:15
+ 23:5 Ҳуш. 3:5, Ҳиз. 34:23
+ 23:6 Ирм. 32:37, Ҳиз. 28:26, Ирм. 33:14-16
+ 23:8 Ирм. 16:14-15

+ 23:11 Ирм. 6:13, Ирм. 7:30, Ирм. 32:34, Саф. 3:4

+ 23:12 Заб. 34:6, Заб. 72:18, Мас. 4:19

+ 23:13 Ирм. 2:8

+ 23:14 Ирм. 29:23, Ҳиз. 13:22, Ҳас. 18:20, Ҳас. 19:24, Иш. 1:10, Ҳиз. 16:46

+ 23:15 Ирм. 8:14, Ирм. 9:15, Ваҳй 8:11
+ 23:16 Ҳиз. 13:2
+ 23:17 Ирм. 6:14, Ҳиз. 13:10, Мик. 3:5
+ 23:18 Айюб 15:8
+ 23:19 3 Подш. 19:11, Ҳиз. 1:4
+ 23:20 Ирм. 30:23-24
+ 23:21 Ирм. 5:31, Ирм. 14:14, Ҳиз. 13:6
+ 23:23 Заб. 138:7-12
+ 23:24 Иш. 66:1
+ 23:25 Так. Шар. 13:1, Зак. 10:2
+ 23:27 Дов. 3:27

+ 23:30 Так. Шар. 18:20, Ирм. 14:15, Ҳиз. 13:8

+ 23:32 Мик. 3:5

+ 23:40 Ирм. 20:11

+ 24:1 Ом. 8:1, Мик. 7:1, 4 Подш. 24:12-15, Ҳиз. 17:12

+ 24:2 Ирм. 29:16
+ 24:6 Ирм. 31:28, Ирм. 42:10
+ 24:7 Так. Шар. 30:6, Ирм. 32:39
+ 24:8 Ирм. 21:1
+ 24:9 Так. Шар. 28:37
+ 24:10 Ирм. 14:12, Ҳиз. 5:17, Ҳиз. 14:21
+ 25:1 4 Подш. 24:1, Ирм. 36:1, Дон. 1:1
+ 25:3 Ирм. 1:2, Ирм. 7:13, Ирм. 26:5
+ 25:4 2 Вак. 24:19
+ 25:5 Ирм. 7:7
+ 25:6 Хур. 20:3-4

+ 25:9 Ирм. 1:15, Ирм. 27:6, Ирм. 43:10, Ирм. 18:16

+ 25:10 Воиз 12:4, Ирм. 7:34

+ 25:11 Ирм. 29:10, Дон. 9:2, Зак. 1:12, Зак. 7:5

+ 25:13 Ирм. 46

+ 25:14 Ирм. 27:7, Ирм. 50:9, Ирм. 51:28

+ 25:15 Заб. 74:8, Иш. 51:17, Уб. 1:16, Ваҳй 14:10

+ 25:16 Ирм. 47:6
+ 25:17 Иш. 51:22, Наҳум 3:11
+ 25:19 Ирм. 46:25

+ 25:20 Ҳас. 22:21, Айюб 1:1, Нав. 4:21, Ирм. 47:1

+ 25:21 Ирм. 48
+ 25:22 Иш. 23:1, Ирм. 27:3, Ирм. 47:4
+ 25:23 Ҳас. 22:21, Иш. 21:13, Ирм. 49:8
+ 25:25 Ирм. 49:34-39
+ 25:27 Ҳиз. 38:21
+ 25:28 Ирм. 49:12
+ 25:29 1 Пет. 4:17, Ҳиз. 38:22
+ 25:30 Юил 3:16, Ом. 1:2
+ 25:32 Ирм. 23:19, Ирм. 30:23
+ 25:33 Иш. 66:16, Ирм. 8:2, Ирм. 16:4
+ 25:34 Ирм. 4:8
+ 26:1 4 Подш. 23:36

+ 26:2 Ирм. 7:2, Ирм. 19:14, Так. Шар. 4:2, Ваҳй 22:18

+ 26:3 Ирм. 18:8, Ирм. 36:3, Юн. 3:10
+ 26:4 Иб. 26:14, Так. Шар. 28:15
+ 26:5 Ирм. 25:3-4
+ 26:10 Ирм. 36:10

+ 26:13 Ирм. 7:3, Ирм. 18:11, Так. Шар. 30:2-3, Юн. 3:10

+ 26:14 Еҳ. 9:25
+ 26:17 Аъм. 5:34
+ 26:18 Мик. 3:12
+ 26:19 2 Вак. 32:26, Хур. 32:14
+ 26:20 Еҳ. 9:17, 1 Подш. 7:1
+ 26:21 4 Подш. 23:36
+ 26:22 Ирм. 36:12, Ирм. 36:25
+ 26:24 4 Подш. 22:12
+ 27:1 4 Подш. 24:18
+ 27:2 Ирм. 28:10
+ 27:3 Ирм. 25:21-22
+ 27:5 Иш. 45:12, Дон. 4:14

+ 27:6 Иш. 44:28, Иш. 45:1, Ирм. 25:9, Ирм. 43:10, Дон. 2:38, Дон. 4:19

+ 27:7 Ирм. 52:31, Ирм. 25:12-14
+ 27:8 Ирм. 28:10, Ҳиз. 34:27, Ирм. 14:20
+ 27:9 Ирм. 29:8
+ 27:10 Ирм. 5:31
+ 27:12 Ирм. 38:17
+ 27:13 Ирм. 14:12
+ 27:16 Ирм. 28:3
+ 27:19 4 Подш. 24:14-15
+ 27:22 4 Подш. 25:13, Эзр. 1:7, Ирм. 29:10
+ 28:1 4 Подш. 24:18, Еҳ. 9:3, Еҳ. 21:17
+ 28:2 Так. Шар. 28:48, Ирм. 27:8
+ 28:3 Ирм. 27:16
+ 28:9 Ирм. 6:14, Так. Шар. 18:22
+ 28:10 Ирм. 27:2
+ 28:14 Ирм. 27:6
+ 28:15 Ирм. 29:31-32
+ 29:1 Ҳиз. 8:1
+ 29:2 4 Подш. 24:12, Ирм. 24:1
+ 29:7 Эзр. 6:10, 1 Тим. 2:1-2
+ 29:8 Ирм. 27:9, Ирм. 27:15
+ 29:9 Ирм. 5:31

+ 29:10 Ирм. 25:11-12, Дон. 9:2, Зак. 1:12, 2 Вак. 36:22, Эзр. 1:1

+ 29:12 3 Подш. 8:48, 2 Вак. 6:38, Дон. 9:3
+ 29:13 1 Вақ. 28:9, 2 Вак. 15:2, Иш. 55:6
+ 29:14 Так. Шар. 4:29, Так. Шар. 30:3
+ 29:16 Ирм. 24:3, Ирм. 24:8
+ 29:18 Ирм. 14:12, Ирм. 15:4, Ирм. 18:16
+ 29:19 2 Вак. 24:19, Ирм. 25:4
+ 29:21 Ирм. 5:31
+ 29:22 Иш. 65:15
+ 29:23 Ирм. 23:14
+ 29:24 4 Подш. 25:18, Ирм. 21:1
+ 29:26 4 Подш. 9:11, Ҳуш. 9:7, Ирм. 20:2
+ 29:31 Ирм. 28:15-16
+ 30:2 Ирм. 36:2, Ҳаб. 2:2, Зак. 5:1

+ 30:3 Так. Шар. 30:3, Ирм. 29:14, Ирм. 12:15, Ҳиз. 20:42

+ 30:6 Иш. 13:8, Юил 2:6, Наҳум 2:10
+ 30:7 Юил 2:11, Саф. 1:14, Дон. 12:1
+ 30:8 Ирм. 2:20, Ирм. 27:8, Ҳиз. 34:27
+ 30:9 Ҳиз. 23:5, Ҳиз. 34:23-24, Ҳиз. 37:24

+ 30:10 Иш. 41:8, Иб. 26:6, Ирм. 46:27, Ҳиз. 39:26, Мик. 4:4

+ 30:11 Ирм. 46:27-28
+ 30:12 Ирм. 15:18
+ 30:16 Иш. 33:1
+ 30:17 Ирм. 3:22, Ирм. 33:6, Ҳуш. 6:1
+ 30:19 Ҳиз. 36:10
+ 30:22 Иб. 26:12
+ 30:23 3 Подш. 19:11, Ҳиз. 1:4
+ 30:24 Ирм. 23:19-20
+ 31:3 Так. Шар. 7:8, Мал. 1:2
+ 31:4 Хур. 15:20
+ 31:5 Иш. 65:21
+ 31:6 Иш. 2:3
+ 31:8 Ирм. 3:18

+ 31:9 Ирм. 50:4, Хур. 4:22, Ҳуш. 11:1, Мал. 1:6

+ 31:10 Иш. 40:11
+ 31:11 Хур. 13:13, Иб. 25:49, Иш. 49:24
+ 31:12 Иш. 58:11
+ 31:13 Заб. 29:12
+ 31:15 Мат. 2:18
+ 31:18 Нав. 5:21
+ 31:20 Хур. 4:22, Ҳуш. 11:1, Мал. 1:6
+ 31:22 Ирм. 49:4
+ 31:23 Ирм. 29:14, Заб. 121:6

+ 31:27 Иш. 49:19, Ҳиз. 36:11, Зак. 2:4, Зак. 10:8

+ 31:28 Ирм. 1:10, Ирм. 18:7, Ирм. 24:6, Ирм. 42:10

+ 31:29 Нав. 5:7, Ҳиз. 18:2-4
+ 31:30 Так. Шар. 24:16
+ 31:31 Луқ. 22:20, 2 Қӯр. 3:6
+ 31:32 Ирм. 3:14

+ 31:33 Ирм. 32:40, Ҳиз. 37:26, Так. Шар. 6:6, Иш. 51:7, Рум. 2:15-16, Иб. 26:12

+ 31:34 Ҳуш. 2:20, Иш. 43:25, Ибр. 8:8-12, Ибр. 10:16-17

+ 31:35 Ҳас. 1:16, Айюб 38:33, Иш. 51:15
+ 31:36 Ирм. 33:20-26
+ 31:37 Ирм. 33:26, Рум. 11:1
+ 31:38 Наҳ. 3:1, 4 Подш. 14:13
+ 31:40 Ирм. 7:31-32, 2 Вак. 23:15, Наҳ. 3:28
+ 32:1 4 Подш. 24:18
+ 32:2 4 Подш. 25:1, Наҳ. 3:25
+ 32:5 Ирм. 21:10, Ирм. 34:3, Ирм. 38:3

+ 32:7 Ирм. 22:11, Еҳ. 21:18, Ирм. 1:1, Иб. 25:25, Ад. 27:11

+ 32:8 Иб. 25:25, Ад. 27:11, Рут 4:4
+ 32:12 Ирм. 36:4, Ирм. 43:3, Ирм. 45:1
+ 32:17 Ҳас. 18:14, Айюб 42:2, Мат. 19:26
+ 32:18 Хур. 20:5, Хур. 34:7, Так. Шар. 5:9
+ 32:19 2 Вак. 16:9, Ирм. 16:17, Ирм. 17:10
+ 32:20 Заб. 134:9
+ 32:21 Хур. 6:6, Так. Шар. 4:34
+ 32:22 Хур. 3:8, Так. Шар. 26:15
+ 32:23 Дон. 9:10-14
+ 32:24 Ирм. 14:12, Ҳиз. 5:17
+ 32:26 Ҳас. 18:14

+ 32:29 2 Вак. 36:19, Ирм. 21:10, Ирм. 19:13, Саф. 1:5

+ 32:30 Ирм. 3:25

+ 32:32 Ирм. 2:26

+ 32:34 4 Подш. 21:4-5, Ирм. 7:30-31, Ирм. 23:11

+ 32:35 Иб. 18:21, Так. Шар. 18:10, Так. Шар. 12:31

+ 32:36 Ирм. 21:10

+ 32:37 Так. Шар. 30:3, Иш. 11:12, Ҳиз. 11:17, Саф. 3:20, Ирм. 23:6, Ҳиз. 28:26

+ 32:38 Иб. 26:12
+ 32:39 Ҳиз. 11:19
+ 32:40 Иш. 55:3, Ирм. 31:33, Ҳиз. 16:60
+ 32:41 Иш. 62:5, Саф. 3:17, Так. Шар. 28:63
+ 32:42 Зак. 8:15
+ 32:44 Ирм. 29:14
+ 33:1 Ирм. 32:2
+ 33:3 Иш. 48:6
+ 33:4 Так. Шар. 31:17
+ 33:6 Ирм. 3:22, Ирм. 30:17, Ҳуш. 6:1
+ 33:7 Ирм. 29:14
+ 33:8 Иб. 16:30, Ҳиз. 36:25, Зак. 13:1
+ 33:10 Ирм. 32:43
+ 33:11 Ирм. 7:34, Ирм. 16:9, Заб. 105:1
+ 33:15 Ҳуш. 3:5, Ҳиз. 34:23
+ 33:16 Ирм. 32:37, Ҳиз. 28:26, Ирм. 23:5-6
+ 33:17 2 Подш. 7:16
+ 33:19 Ҳас. 8:22
+ 33:21 Заб. 88:34
+ 33:22 Ҳас. 15:5, Ҳас. 22:17, 3 Подш. 4:20
+ 33:25 Заб. 73:17, Заб. 103:19
+ 33:26 Ирм. 31:37, Ирм. 29:14
+ 34:1 4 Подш. 25:1, Ирм. 39:1, Ирм. 52:4
+ 34:2 4 Подш. 24:18, Ирм. 32:1, Ирм. 21:10
+ 34:3 Ирм. 32:3-5
+ 34:5 Ирм. 38:20, Ирм. 39:7, 2 Вак. 16:14
+ 34:7 Еҳ. 10:3, Еҳ. 10:10
+ 34:9 Иб. 25:39-46
+ 34:13 Хур. 20:2, Иб. 26:13
+ 34:14 Хур. 21:2, Так. Шар. 15:12
+ 34:17 Ирм. 14:12, Ирм. 15:4
+ 34:20 Так. Шар. 28:26, Ирм. 7:33
+ 34:21 Ирм. 37:5, Ирм. 37:11
+ 34:22 Ирм. 37:8, Ирм. 4:7
+ 35:1 4 Подш. 23:36, Ирм. 25:1
+ 35:2 1 Вақ. 2:55, 1 Вақ. 9:26, 1 Вақ. 9:33
+ 35:6 4 Подш. 10:15, 4 Подш. 10:23
+ 35:11 4 Подш. 24:1, Ирм. 46:2
+ 35:15 Хур. 20:3, Ирм. 18:11, Ирм. 25:5
+ 35:17 Иш. 50:2
+ 36:1 4 Подш. 24:1, Ирм. 25:1, Ирм. 45:1

+ 36:2 Ирм. 30:1, Ҳаб. 2:2, Зак. 5:1, Ирм. 1:2

+ 36:3 Ҳиз. 12:3, Ирм. 18:11, Ирм. 26:3, Юн. 3:10

+ 36:4 Ирм. 32:12
+ 36:9 Эзр. 8:21, 2 Вак. 20:3, Юн. 3:5
+ 36:10 Ирм. 26:10, 1 Вақ. 9:26, 1 Вақ. 9:33
+ 36:12 Ирм. 26:22
+ 36:22 Ом. 3:15
+ 36:24 Еҳ. 7:6
+ 36:26 Ирм. 26:20-23
+ 36:29 Ирм. 26:9
+ 36:30 Ирм. 22:30, 4 Подш. 22:19
+ 37:1 4 Подш. 24:17, Ҳиз. 17:13
+ 37:2 2 Вак. 36:12
+ 37:3 Ирм. 38:1, Ирм. 21:1
+ 37:4 Ирм. 32:2
+ 37:5 Ирм. 34:21
+ 37:6 Нав. 4:17
+ 37:8 Ирм. 34:22
+ 37:13 Зак. 14:10, Ирм. 38:19
+ 37:15 Ирм. 38:6
+ 37:17 Ирм. 21:7
+ 37:19 Ирм. 28:2
+ 37:21 Ирм. 32:2, Ирм. 38:9, Ирм. 52:6
+ 38:1 Ирм. 37:3, Ирм. 21:1
+ 38:2 Так. Шар. 30:15, Ирм. 21:9
+ 38:3 Ирм. 32:3
+ 38:4 Ирм. 26:11, Ирм. 37:15
+ 38:5 2 Подш. 3:39
+ 38:6 Ҳас. 37:24, Зак. 9:11, Заб. 68:15
+ 38:7 Ирм. 39:16, Аъм. 8:27, Ирм. 37:13
+ 38:9 Ирм. 52:6
+ 38:17 Ирм. 27:12
+ 38:18 Ирм. 21:10
+ 38:19 Ирм. 37:13
+ 38:20 Ирм. 34:5
+ 38:22 Ирм. 38:6
+ 38:23 Ирм. 39:6
+ 38:26 Ирм. 37:20
• 39:1 4 Подш. 25:1-21, Ирм. 52:4-16
+ 39:1 Так. Шар. 28:52
+ 39:2 Ирм. 1:3

+ 39:5 Еҳ. 5:10, Ад. 34:11, 4 Подш. 23:33, Ирм. 21:7

+ 39:7 Ирм. 34:4-5
+ 39:8 Ирм. 21:10, Ҳиз. 16:41, Наҳ. 1:3
+ 39:9 Ирм. 40:1, Ирм. 52:12
+ 39:14 4 Подш. 22:12, Ирм. 26:24, Ирм. 40:5
+ 39:15 Ирм. 32:2, Ирм. 33:1
+ 39:16 Ирм. 38:7
+ 39:17 Ирм. 22:25
+ 39:18 Ирм. 21:9
+ 40:1 Ирм. 39:11, Еҳ. 18:25, Ирм. 31:15
+ 40:2 Так. Шар. 29:24-28
+ 40:3 Ирм. 44:23, Дон. 9:10-12
+ 40:5 4 Подш. 22:12
+ 40:6 Еҳ. 18:26
• 40:7 4 Подш. 25:22-26
+ 40:7 4 Подш. 22:12, Ирм. 39:14, Ирм. 40:5
+ 40:8 Еҳ. 18:26
+ 40:13 Ирм. 40:8, Ирм. 42:1, Ирм. 43:2
+ 41:1 Еҳ. 18:26, Ирм. 40:14
+ 41:2 4 Подш. 25:25
+ 41:5 Еҳ. 17:7, Еҳ. 18:1, 3 Подш. 16:24
+ 41:9 3 Подш. 15:16
+ 41:11 Ирм. 40:15
+ 41:12 2 Подш. 2:13
+ 41:15 Ирм. 40:14
+ 42:1 Ирм. 40:13
+ 42:2 1 Подш. 7:8, 1 Подш. 12:19
+ 42:5 Ҳас. 31:50, Дов. 11:10
+ 42:6 Ирм. 7:23
+ 42:10 Ирм. 24:6, Ирм. 31:28
+ 42:14 Ирм. 4:19, Ирм. 43:7
+ 42:16 Ҳиз. 11:8
+ 43:2 Ирм. 40:13, Ирм. 42:1, Ирм. 42:19
+ 43:3 Ирм. 32:12
+ 43:6 Ирм. 39:10, Ирм. 40:7, Ирм. 40:5
+ 43:7 Ирм. 2:16

+ 43:10 Иш. 44:28, Иш. 45:1, Ирм. 25:9, Ирм. 27:6

+ 43:11 Ирм. 44:13, Ирм. 15:2, Зак. 11:9, Ваҳй 13:10

+ 43:12 Ирм. 46:25, Ҳиз. 30:13
+ 44:1 Ирм. 43:8, Ирм. 46:14
+ 44:3 Так. Шар. 16:14, Ирм. 19:4
+ 44:4 2 Вак. 36:15-16
+ 44:9 3 Подш. 11:8, 4 Подш. 11:1
+ 44:12 Ирм. 42:15-17
+ 44:13 Ирм. 43:11
+ 44:16 Ирм. 6:17, Ирм. 42:13-14
+ 44:17 Ирм. 19:13
+ 44:22 Ҳиз. 8:6, 4 Подш. 22:19
+ 44:23 Ирм. 40:3
+ 44:27 Ирм. 31:28
+ 44:28 Ҳиз. 6:8
+ 44:30 Ирм. 46:17, Ҳиз. 30:21

+ 45:1 Ирм. 32:12, 4 Подш. 24:1, Ирм. 36:1, Ирм. 36:23

+ 45:2 Ирм. 36:26
+ 45:5 Ирм. 21:9, Ирм. 39:18
+ 46:1 Ирм. 25:13

+ 46:2 Иш. 19:1, Ҳиз. 29:1, Юил 3:19, 4 Подш. 23:29, 2 Вак. 35:20, Ирм. 25:1, Ирм. 36:1, Ирм. 45:1

+ 46:5 Ирм. 6:25, Ирм. 20:10

+ 46:10 Иш. 13:19, Юил 1:15, Саф. 1:7, Иш. 1:24, Так. Шар. 32:42, Ирм. 46:2

+ 46:11 Ирм. 8:22, Ҳиз. 30:21
+ 46:12 Наҳум 2:5
+ 46:14 Ирм. 2:16, Ирм. 44:1, Ҳиз. 30:13
+ 46:16 Иб. 26:37
+ 46:17 Иш. 30:7

+ 46:18 Ирм. 4:2, Дов. 4:6, 3 Подш. 18:42, Ирм. 48:15

+ 46:19 Ҳиз. 29:12, Ҳиз. 30:23, Ирм. 2:15, Ирм. 9:11, Ирм. 44:1

+ 46:20 Ҳуш. 10:11
+ 46:24 Ирм. 1:14-15
+ 46:25 Ҳиз. 30:14, Наҳум 3:8, Ирм. 25:19
+ 46:26 Иш. 19:22, Ҳиз. 29:13

+ 46:27 Иш. 41:8, Ирм. 30:10, Иб. 26:6, Ҳиз. 39:26, Мик. 4:4

+ 46:28 Ирм. 30:10-11

+ 47:1 Иш. 14:29, Ирм. 25:20, Ҳиз. 25:15, Юил 3:4, Ом. 1:6, Саф. 2:4, Зак. 9:5

+ 47:2 Ирм. 1:14, Ҳиз. 26:7

+ 47:4 Иш. 23:1, Ҳиз. 26:2, Юил 3:4, Ом. 1:9, Зак. 9:4, Ҳас. 10:14, Ом. 9:7

+ 47:6 Так. Шар. 32:41, Ирм. 25:16

+ 47:7 Ҳиз. 14:17

+ 48:1 Иш. 15:1, Иш. 25:10, Ирм. 25:21, Ҳиз. 25:8, Ом. 2:1, Саф. 2:8, Ад. 32:3, Ад. 32:37-38

+ 48:5 Иш. 15:5
+ 48:6 Ирм. 17:6
+ 48:7 Ад. 21:29, Ирм. 49:3-4
+ 48:8 Ирм. 6:26
+ 48:11 Саф. 1:12
+ 48:13 Иш. 16:14
+ 48:15 Ирм. 46:18
+ 48:18 Ад. 21:30
+ 48:19 Так. Шар. 2:35, Еҳ. 13:9
+ 48:26 Ирм. 25:27, Ирм. 51:39, Иш. 19:14
+ 48:27 Саф. 2:8
+ 48:28 Сур. Сур. 2:14
+ 48:29 Иш. 16:6
+ 48:31 Иш. 16:7-10
+ 48:32 Ад. 21:32
+ 48:34 Ад. 32:37, Иш. 15:4
+ 48:37 Ирм. 47:5
+ 48:38 Ирм. 22:28

+ 48:40 Так. Шар. 28:49, Ирм. 49:22, Ҳиз. 17:3

+ 48:41 Ирм. 49:22
+ 48:43 Иш. 24:17-18
+ 48:44 Ом. 5:19
+ 48:45 Ад. 24:17
+ 48:46 Ад. 21:28-29
+ 48:47 Ирм. 12:15, Ирм. 49:6, Ирм. 49:39

+ 49:1 Ҳиз. 21:28, Ҳиз. 25:1, Ом. 1:13, Саф. 2:8, 3 Подш. 11:5, 3 Подш. 11:33

+ 49:2 Так. Шар. 3:11, 2 Подш. 12:26
+ 49:3 Ирм. 48:2, Ирм. 48:6-7, Ом. 1:15
+ 49:4 Ирм. 31:22, Ирм. 21:13
+ 49:6 Ирм. 12:15, Ирм. 48:47, Ирм. 49:39
• 49:7 Уб. 1:1-9

+ 49:7 Иш. 34:5, Ҳиз. 25:12-14, Ҳиз. 35, Ом. 1:11-12, Уб. 1:1-16, Мал. 1:3-4, Ҳас. 36:15, Айюб 2:11

+ 49:8 Ҳас. 25:3, Ирм. 25:23
+ 49:12 Ирм. 25:28-29
+ 49:13 Ирм. 22:5, Ирм. 48:24
+ 49:16 Ад. 24:21, Ҳаб. 2:9
+ 49:17 Ҳиз. 35:3, Ҳиз. 35:7, Ҳиз. 35:9

+ 49:18 Ҳас. 19:24, Так. Шар. 29:23, Саф. 2:9, Ирм. 50:40

+ 49:19 Ирм. 12:5, Айюб 9:19, Ирм. 50:44-46

+ 49:20 Иш. 14:24

+ 49:22 Так. Шар. 28:49, Ҳиз. 17:3, Ирм. 48:40-41

+ 49:23 Иш. 17:1, Ом. 1:3, Зак. 9:1, 4 Подш. 18:34

+ 49:24 Ирм. 48:41

+ 49:26 Ирм. 50:30

+ 49:27 3 Подш. 15:18, 4 Подш. 6:24, Ирм. 17:27, Ом. 1:4

+ 49:28 Заб. 119:5, Иш. 21:16, Иш. 60:7, Иш. 11:14

+ 49:29 Айюб 15:21, Ирм. 6:25
+ 49:31 Дов. 18:9-10, Ҳиз. 38:11
+ 49:32 Ирм. 9:26
+ 49:33 Ирм. 9:11

+ 49:34 4 Подш. 24:18, Ҳас. 14:1, Иш. 21:2, Ҳиз. 32:24, Дон. 8:2, Ирм. 25:25

+ 49:36 Дон. 7:2, Ваҳй 7:1
+ 49:37 Ирм. 9:16
+ 49:39 Ирм. 12:15, Ирм. 48:47, Ирм. 49:6
+ 50:1 Иш. 13:1, Иш. 21:1, Иш. 47:1

+ 50:2 Иш. 46:1, Ирм. 51:44, 1 Подш. 5:4, Иш. 21:9

+ 50:3 Ирм. 1:15, Ирм. 51:62

+ 50:4 Иш. 11:13, Ирм. 3:18, Ҳиз. 37:19, Ҳуш. 1:11, Ирм. 31:9, Ҳуш. 3:5

+ 50:5 Ирм. 32:40

+ 50:6 Заб. 118:176, Иш. 53:6, Зак. 10:2, 1 Пет. 2:25, Ҳиз. 34:2

+ 50:8 Иш. 48:20, Ирм. 51:6, Ирм. 51:45, Зак. 2:6-7, Ваҳй 18:4

+ 50:9 Ирм. 25:12-14
+ 50:13 Ирм. 18:16
+ 50:14 Иш. 21:2
+ 50:15 Ирм. 51:58, Заб. 136:8, Ваҳй 18:6
+ 50:16 Иш. 13:14

+ 50:17 Иш. 53:6, Зак. 10:2, 4 Подш. 17:6, 4 Подш. 25:1

+ 50:18 Иш. 10:12, Иш. 14:25
+ 50:19 Ҳиз. 34:13, Мик. 7:14
+ 50:20 Иш. 33:24
+ 50:21 Ҳиз. 23:23
+ 50:22 Ирм. 51:54
+ 50:23 Ирм. 51:20
+ 50:25 Иш. 13:5
+ 50:28 Ирм. 51:11

+ 50:29 Иш. 13:18, Ҳиз. 35:15, Уб. 1:15, Ҳаб. 2:8

+ 50:30 Ирм. 49:26
+ 50:32 Ирм. 17:27
+ 50:33 Иш. 14:17, Иш. 42:22
+ 50:37 Иш. 19:16, Ирм. 51:30, Наҳум 3:13
+ 50:38 Иш. 44:27

+ 50:39 Айюб 30:29, Иш. 13:21, Иш. 34:13, Мик. 1:8

+ 50:40 Ҳас. 19:24, Так. Шар. 29:23, Саф. 2:9, Ирм. 49:19

+ 50:41 Ирм. 1:15, Ирм. 6:22-24
+ 50:43 Иш. 13:8, Ирм. 4:31, Мик. 4:9-10
+ 50:44 Ирм. 12:5, Айюб 9:19, Ирм. 49:19-21
+ 50:45 Иш. 14:24
+ 51:1 Ирм. 4:11, Ҳуш. 4:19, Ҳуш. 13:15
+ 51:4 Ирм. 49:26
+ 51:5 Иш. 54:7
+ 51:6 Ирм. 50:8, Ҳас. 19:15

+ 51:7 Ваҳй 14:8, Ваҳй 17:2, Нав. 4:21, Ҳаб. 2:15

+ 51:8 Ваҳй 14:8, Ваҳй 18:9
+ 51:11 Иш. 13:17, Дон. 5:31, Ирм. 50:28
+ 51:13 Ваҳй 17:1
+ 51:14 Ом. 6:8
+ 51:15 Айюб 9:8, Заб. 103:2
+ 51:16 Айюб 38:22, Заб. 134:7, Ирм. 51:16
+ 51:17 Иш. 42:17, Заб. 134:17, Ҳаб. 2:18-19

+ 51:19 Ад. 18:20, Заб. 15:5, Так. Шар. 32:9, Ирм. 10:12-16

+ 51:20 Ирм. 50:23

+ 51:27 Ирм. 4:5, Ҳуш. 5:8, Ҳуш. 8:1, Ҳас. 8:4, 4 Подш. 19:37

+ 51:28 Иш. 13:17, Ирм. 25:14
+ 51:29 Ирм. 50:45
+ 51:30 Иш. 19:16, Наҳум 3:13, Ом. 1:5
+ 51:33 Иш. 21:10
+ 51:34 Заб. 73:13-14
+ 51:36 Иш. 44:27
+ 51:37 Иш. 13:20-22
+ 51:38 Наҳум 2:11-12
+ 51:43 Ирм. 50:12, Ирм. 50:40
+ 51:44 Иш. 46:1, Ирм. 50:2
+ 51:45 Ирм. 50:8
+ 51:47 Ирм. 50:2
+ 51:48 Ваҳй 18:20
+ 51:51 Нав. 1:10
+ 51:52 Ҳиз. 26:15
+ 51:53 Иш. 14:13
+ 51:54 Ирм. 50:22
+ 51:56 Иш. 59:18
+ 51:58 Ирм. 50:15, Ҳаб. 2:13
+ 51:59 Ирм. 28:1
+ 51:62 Ирм. 50:3
+ 51:63 Ваҳй 18:21
• 52:1 4 Подш. 24:18, 2 Вак. 36:11-21
+ 52:1 4 Подш. 23:31
+ 52:3 Ҳиз. 17:15
+ 52:4 Так. Шар. 28:52

+ 52:9 Ад. 34:11, 4 Подш. 23:33, Ирм. 21:7, Ҳиз. 23:24

+ 52:10 Саф. 1:8
+ 52:11 Так. Шар. 28:36, 4 Подш. 20:18
+ 52:12 Ирм. 32:1, Ирм. 39:9, Ирм. 40:1
+ 52:13 Иб. 26:31, Ҳиз. 16:41
+ 52:14 Наҳ. 1:3

+ 52:17 3 Подш. 7:15-37, 2 Вак. 4:1-15, Ирм. 27:19

+ 52:18 3 Подш. 7:45, 3 Подш. 7:50
+ 52:20 3 Подш. 7:47
+ 52:21 3 Подш. 7:15-22

+ 52:24 1 Вақ. 6:14, Эзр. 7:1, Ирм. 21:1, Ирм. 29:25, Ирм. 37:3

+ 52:28 4 Подш. 24:12-14

• 52:31 4 Подш. 25:27-30

+ 52:31 4 Подш. 24:12, 4 Подш. 24:15, Ирм. 27:7

Навҳаҳои Ирмиё

КИТОБИ

НАВҲАҲОИ ИРМИЁ

- 1
- 2
- 3
- 4
- 5

БОБИ ЯКУМ

Андӯҳ дар бораи Ерусалими валангоршуда.

1^1Чӣ гуна он шаҳре ки серодам буд,
яккаву танҳо нишастааст,
он шаҳре ки дар миёни халқҳо бузург буд,
мисли бевазане шудааст,
он шаҳре ки бар кишварҳо хукмфармо буд,
хироҷгузор гардидааст!
2Шабонгоҳ вай зор-зор мегирьяд,
ва ашкҳои вай бар рухсораҳои вай аст.
Аз байни ҳамаи ошиқонаш барои
вай тасаллидиҳандае нест:
ҳамаи ёронаш ба вай хиёнат кардаанд,
ба вай душман шудаанд+.
3Яҳудо аз боиси мазаллат
ва меҳнати сахт ҷалои ватан шудааст;
вай дар миёни бутпарастон нишаста,
фароғат намеёбад;
ҳамаи таъқибкунандагонаш дар миёни тангиҳо
ба вай даррасидаанд+.
4Роҳҳои Сион мотам гирифтааст,
чунки мардум дар идҳо ба зиёрат намеоянд;
ҳамаи дарвозаҳояш хароб шудааст;
коҳинонаш оҳу воҳ мекунанд,
дӯшизагонаш ғамгинанд,
ва худаш талхком аст.
5Адуёнаш сарбаланд шудаанд,
душманонаш комронӣ мекунанд,
зеро ки Худованд варо аз боиси
гуноҳҳои бисьёраш ғамгин кардааст;
кӯдаконаш пешопеши аду
ба асирӣ рафтаанд+.
6Ва аз духтари Сион тамоми ҳашамати
вай нест шудааст;
мирони вай, мисли ғизолоне
ки чарогоҳ наёфта бошанд,
бемаҷол гардида,
пешопеши таъқибкунанда равона шудаанд.
7Ерусалим дар айёми мусибатҳо ва уқубатҳои
худ ҳамаи нозу неъматҳои худро,
ки аз қадимулайём дошт, ба ёд меоварад,
дар сурате ки қавми вай ба дасти душман афтодааст,
ва мададгоре барои вай нест;
адуён ба вай нигариста,
ба ҳоли харобиҳояш механданд+.
8Ерусалим гуноҳи азиме кардааст,
аз ин сабаб кароҳатангез шудааст:
ҳамаи онҳое ки варо мӯҳтарам медоштанд,
ба вай беэътиноӣ мекунанд,
зеро ки урьёнии варо дидаанд;
худаш низ оху воҳ мекунад ва рӯ ба қафо мегардонад+.

9Наҷосати вай бар домани вай буд,
лекин ояндаи худро ба ёд намеовард;
бинобар ин ба таври хайратангез ба залолат афтодааст,
ва тасаллидиҳандае барои вай нест.

«Худовандо! Мазаллати маро бубин,
зеро ки душман мутакаббир шудааст»+.

10Аду ба ҳамаи нозу неъматҳои
вай дасти тааддӣ дароз кардааст:

вай дидааст, ки ба қудси вай ғайрияхудиён даромадаанд,
ки дар бораи онҳо Ту амр фармудаӣ,
ки ба ҷамоати Ту дохил нашаванд+.

11Тамоми қавми вай оҳу воҳ карда, нон мечӯянд,
нозу неъматҳои худро дар бадали хӯрок додаанд,
то ки зинда бимонанд.

«Худовандо! Назар андоз ва бубин,
ки ман чӣ гуна залил шудаам»+.

12«Бигзор ин ба шумо, эй ҳамаи роҳгузарон, рӯй надиҳад.

Назар андозед ва бубинед, ки оё дарде мисли дарди ман ҳаст,
ки он ба сари ман омадааст,
ва Худованд дар рӯзи шиддати ғазаби Худ маро ғамгин кардааст?

13Аз афроз Ӯ оташе ба устухонҳоям фиристода,
онҳоро бирьён кардааст;
доме барои пойҳоям ниҳода,
маро ба қафо баргардонидааст;
маро маъюс ва дардманди ҳаррӯза сохтааст+.
14Юғи гуноҳҳоям, ки бо дасти Ӯ
ба ҳам барбаста бофта шудааст,
бар гарданам баромада,
маро бемаҷол кардааст;
Худованд маро ба дастҳое таслим кардааст,
ки наметавонам пеши онҳо истодагӣ намоям+.

15Ҳамаи баҳодурони маро Худованд андаруни ман вожгун кардааст:

ҷамъомадеро бар зидди ман даъват намудааст,
то ки ҷавонони маро несту нобуд кунанд;
духтари бокираи Яҳудоро
Худованд дар чархушт поймол кардааст.
16Дар ҳаққи инҳо ман гирья мекунам:
аз чашмам, аз чашмам об мерезад,
зеро тасаллидиҳандае ки ҷонамро қувват медода бошад,
аз ман дур шудааст;
писаронам хонавайрон шудаанд,
зеро ки душман зӯр баромадааст»+.
17Сион дастҳои худро дароз мекунад,
лекин тасаллидиҳандае барои вай нест:
Худованд дар ҳаққи Яъқуб амр фармудааст,
ки ӯро адуёнаш иҳота кунанд;

Ерусалим дар миёни онҳо кароҳатангез шудааст+.

18«Худованд одил аст,
зеро ки аз амри Ӯ саркашӣ кардаам.

Бишнавед, эй ҳамаи қавмҳо,
ва дарди маро бубинед:

дӯшизагонам ва ҷавононам
ба асирӣ рафтаанд+.

19Дӯстдорони худро даъват намудам, лекин онҳо дар ҳаққи ман хиёнат карданд;
коҳинонам ва пиронам дар шаҳр ҷон доданд,
дар ҳолате ки барои худ хӯрок меҷустанд, то ки зинда бимонанд+.

20Худовандо, назар андоз, зеро ки дар тангӣ ҳастам:

амъоям ҷӯш мезанад,
дилам андарунам чаппа шудааст,
зеро ки бағоят саркашӣ кардаам;
аз берун шамшер нобуд мекард,
чунон ки дар хона мамот ҳукмфармо буд+.
21Мешунаванд, ки ман оҳу воҳ мекунам,
аммо тасаллидиҳандае барои ман нест;
ҳамаи душманонам мусибати маро шунида шод шудаанд,
ки Ту инро дар ҳаққи ман кардаӣ.

Кошки он рӯзи эълонкардаи Худро меовардӣ,
ва онҳо мисли ман мешуданд!

22Бигзор тамоми шарорати онҳо пеши назари Ту биёяд,
ва ба онҳо ончунон амал кунӣ, чунон ки ба ман барои ҳамаи гуноҳҳоям амал кардаӣ;
зеро ки оҳу фиғонам бисьёр аст, ва дилам пурдард аст»+.

БОБИ ДУЮМ

Набӣ барои валангор шудани Яҳудо навҳа мекунад.

2^1Чӣ гуна Худованд дар вақти ғазаби Худ духтари Сионро бо абрҳои тира пӯшонидааст,
шукӯҳи Исроилро
аз осмон ба замин афкандааст
ва пойандози Худро дар рӯзи ғазаби Худ ба ёд наовардааст!+

2Худованд ҳамаи масканҳои Яъқубро талаф намуда,
раҳме накардааст,
қалъаҳои духтари Яҳудоро
дар вақти хашми Худ хароб намуда,
ба замин яксон кардааст,
давлат ва мирони онро поймол гардондааст;+
3Дар шиддати ғазаби Худ тамоми
шохи Исроилро шикастааст,
ямини Худро аз омадани душман баргардонидааст
ва Яъқубро мисли забонаҳои оташе
ки ҳамаи чизҳои давру пешро фурӯ мебарад, сӯзонидааст;+

4Камони Худро мисли душман зеҳ кардааст,
бо ямини Худ мисли аду ба қиём бархостааст
ва ҳамаи назаррабоёнро куштааст;
бар хаймаи духтари Сион
хашми Худро мисли оташ рехтааст+.
5Худованд мисли душман шуда,
Исроилро талаф намудааст:
ҳамаи қасрҳои онро талаф намуда,
калъаҳои онро хароб кардааст
ва барои духтари Яҳудо нолаву
фиғонро афзудааст;
6Ва хаймаи Худро мисли боғ аз миён бардошта,
ҷамъомадгоҳи Худро хароб кардааст.
Худованд дар Сион рӯзҳои ид
ва шанберо фаромӯш кунонидааст
ва дар шиддати ғазаби Худ подшоҳ
ва коҳинро хорузор намудааст.
7Худованд қурбонгоҳи Худро тарк карда,
қудси Худро хор дидааст;
ҳисорҳои қасрҳои онро ба дасти душманон
таслим намудааст:
онҳо дар хонаи Худованд, ба монанди рӯзи ид,
овоз бардоштаанд.
8Худованд қарор додааст,
ки ҳисори духтари Сионро хароб кунад;
шоқул кашида, дасти Худро
аз талаф кардан бознадоштааст;
ва истеҳком ва ҳисорро, ки якҷоя ба хок яксон шудаанд,
кисвати сӯгворӣ пӯшонидааст.
9Дарвозаҳои он ба замин фурӯ рафтааст;
ғалақаҳои онро вайрон карда шикастааст;
подшоҳи он ва мирони он дар миёни ғайрияҳудиён мебошанд;
шариате нест; анбиёи он низ
рӯъёе аз ҷониби Худованд намеёбанд+.
10Пирони духтари Сион
бар замин хомӯш нишастаанд,
бар сари худ хокистар пошида,
палос пӯшидаанд;
дӯшизагони Ерусалим
сари худро сӯи замин хам кардаанд+.
11Чашмонам аз ашк оҷиз шудааст,
амъоям ҷӯш мезанад,
ҷигарам аз шикасти духтари қавми ман
бар замин мерезад,
вақте ки кӯдакон ва ширмакон
дар кӯчаҳои шаҳр беҳуш шуда меғалтанд.
12Ба модарони худ мегӯянд:
«Нон ва шароб куҷост?» —
дар ҳолате ки мисли маҷрӯҳон
дар кӯчаҳои шаҳр аз ҳуш рафта,
дар оғӯши модарони худ
ҷон медиҳанд+.
13Чӣ шаҳодате барои ту бидиҳам,
чӣ қиёсе барои ту биёварам,
эй духтари Ерусалим?

Чиро ба ту ташбеҳ намоям, то ки туро тасаллӣ диҳам,
эй духтари бокираи Сион?
Зеро ки шикасти ту мисли баҳр бузург аст,
ва кист, ки туро тавонад шифо диҳад?
14Анбиёи ту чизҳои ботил ва беаслро
барои ту пешгӯӣ намудаанд
ва гуноҳатро ошкор накардаанд,
то ки хавфи асирии туро пешгирӣ намоянд,
балки нубувватҳои ботил ва хаёлҳои хомро барои ту изҳор кардаанд+.

15Ҳамаи роҳгузарон дар ҳаққи ту
даст бар ҳам месоянд,
ҳуштак кашида,
ба ҳоли духтари Ерусалим сар меҷунбонанд:
«Оё ҳамин аст шаҳре
ки онро камоли зебоӣ,
шодии тамоми замин мегуфтанд?»+
16Ҳамаи душманонат
даҳони худро бар ту кушодаанд,
ҳуштак кашида ва дандон ғиҷиррос занонда,
мегӯянд: «Онро талаф кардем!

Ҳай-ҳай, ин ҳамон рӯз аст, ки дар интизораш будем
ва ҳоло ба он ноил шудаем, онро ба чашми худ дидаем!»+

17Худованд он чи қарор дода буд,
иҷро кардааст; амреро,
ки аз қадимулайём фармуда буд, ба амал овардааст:

хароб намуда, раҳме накардааст
ва душманро бар ту шод гардонда,
шохи адуёнатро баланд бардоштааст+.
18Дили онҳо сӯи Худованд фарьёд мекунад:
эй ҳисори духтари Сион!
Рӯзу шаб мисли ҷӯйбор ашк рез,
ба худат оромӣ надеҳ,
гавҳараки чашмат қарор наёбад+.
19Шабонгоҳ, дар аввали посҳо,
бархоста фиғон бардор;
ба ҳузури Худованд дили
худро мисли об рехта холӣ кун;
дастҳои худро дар бораи ҷони кӯдаконат,
ки дар сари ҳар кӯча
аз гуруснагӣ беҳуш мешаванд,
сӯи Ӯ боло бардор:+
20«Худовандо! Назар андоз ва бубин,
ки чунин амалро ба кӣ кардаӣ?
Оё равост, ки занон меваи батни худро, —
кӯдаконеро, ки ба сад ноз парварда буданд, — бихӯранд?

Оё равост, ки коҳин ва набӣ
дар қудси Худованд кушта шаванд+?
21Наврасон ва пирон
бар хоки кӯчаҳо хобидаанд;
дӯшизагонам ва ҷавононам
аз дами шамшер афтодаанд;
Ту онҳоро дар рӯзи ғазаби худ куштаӣ,
ба қатл расондаӣ ва раҳме накардаӣ;

22Даҳшатҳои маро аз гирду атроф, ба монанди рӯзи ид,
даъват намудаӣ;
ва касе набуд, ки дар рӯзи ғазаби Худованд
гурехта ва зинда монда бошад:

онҳоеро, ки ба сад ноз парварда ва калон карда будам,
душмани ман талаф намудааст».

БОБИ СЕЮМ

Ирмиё андӯҳгин асм,

лекин дар андӯҳи худ тасаллӣ меёбад.

3^1Ман одаме ҳастам,
ки аз асои ғазаби Ӯ мазаллат дидаам+.
2Ӯ маро бурда, ба торикӣ даровардааст,
ва на ба рӯшноӣ;+
3Фақат ба зидди ман тамоми рӯз гашта —
баргашта дасти Худро нигаронидааст;
4Гӯшт ва пӯсти маро реш-реш карда,
устухонҳои маро шикастааст;+
5Бар ман иморат сохта,
маро бо заҳр ва мусибат иҳота намудааст;+
6Маро дар зулмот сокин гардондааст,
мисли онҳое ки аз қадим мурдаанд;+
7Гирдогирди ман тавора кашидааст,
то ки натавонам берун равам;
ишкели маро вазнин кардааст;
8Агарчи фарьёд ва истиғоса менамоям,
дуои маро пешгирӣ кардааст;+

9Роҳҳои маро бо харсангҳо бандубаст намудааст,
пайроҳаҳои маро каҷ кардааст+.
10Ӯ барои ман хирси каминвар аст,
шерест, ки дар ҷои ниҳонӣ бошад;+
11Роҳҳои маро каҷ карда, маро даридааст,
маро маъюс намудааст;
12Камони Худро зеҳ карда,
маро ҳадафе барои тир қарор додааст;+
13Тирҳои таркаши Худро
ба гурдаҳои ман фурӯ фиристодааст+.
14Барои тамоми қавми худ хандахариш шудаам,
калимаи тамасхури ҳаррӯзаи онҳо гардидаам+.
15Ӯ маро аз талхиҳо сер кардааст,
маро аз явшон сероб намудааст;+
16Дандонҳоямро бо сангреза шикастааст,
маро бо хокистар пӯшонидааст.
17Ва ҷонам аз осоиштагӣ дур шудааст:
некрӯзиро фаромӯш кардаам.
18Ва гуфтам, ки қувватам
ва умеде ки аз Худованд доштам, барбод рафтааст.

19Мазаллат ва дилшикастагии маро,
явшон ва заҳрро ба ёд овар.

20Нағз ба ёд меоварам,
ва ҷонам андаруни ман маъюс шудааст.

21Ба дили худ чунин ҷавоб хоҳам гардонд
ва бинобар ин умедвор хоҳам буд:

22Эҳсонҳои Худованд поён надорад,
ва марҳаматҳои Ӯ беинтиҳост;

23Онҳо ҳар субҳ аз нав зоҳир мешавад:

вафои Ту бузург аст+.

24«Худованд насибаи ман аст, — мегӯяд ҷони ман, —
бинобар ин ба Ӯ умедвор хоҳам буд»+.
25Худованд барои умедворони худ,
барои ҳар ҷоне ки толиби Ӯст, нек аст:
26Хуб мешавад, ки ба наҷоти Худованд
сокитона умедвор бошанд.
27Барои одамизод хуб аст,
ки юғро дар ҷавонии худ бардошта бошад:
28Вай танҳо нишаста, сукут хоҳад кард,
зеро ки Худованд юғро бар вай ниҳодааст;+
29Даҳони худро бар хок хоҳад ниҳод:
эҳтимол дорад, ки умеде бошад;

30Ба касе ки варо мезанад, рухсори худро хоҳад дошт
ва аз нанг сер хоҳад шуд+.
31Зеро ки Худованд ба сурати абадӣ
тарк нахоҳад кард,+
32Балки, агар ғамгин кунад,
аз рӯи эҳсонкории бузурги Худ
марҳамат хоҳад намуд,+
33Зеро ки Ӯ банӣ-одамро на ба дилхоҳи Худ
ҷазо дода ғамгин мекунад.
34Вақте ки ҳамаи бандиёни заминро
бо пойҳои худ пахш мекунанд,
35Вақте ки одамро ба ҳузури Ҳаққи Таоло
ноҳақ доварӣ менамоянд,

36Вақте ки дар муҳокимаи даъвои одам каҷкорӣ мекунанд, —
магар инро Худованд намебинад?

37Кист, ки чизе гуфта бошаду он чиз иҷро шуда бошад,
бе он ки Худованд амр фармояд+?

38Оё бадиҳо ва некиҳо аз амри Ҳаққи Таоло
ба вуқӯъ намеояд+?

39Одами зинда чӣ ҳақ дорад гила кунад,
вақте ки аз гуноҳҳои худаш ҷазо бинад?

40Пас, роҳҳои худро бояд тафтиш ва таҳқиқ кунем
ва сӯи Худованд баргардем,
41Дилҳои худро сӯи Худое ки дар осмон аст,
бо дастҳо боло кунем:+
42«Мо гуноҳ кардаем ва саркашӣ намудаем,
Ту наомурзидаӣ;+
43Худро бо ғазаб пӯшонида,
моро таъқиб намудаӣ,
куштаӣ, раҳме накардаӣ;
44Худро бо абр пӯшонидаӣ,
то ки дуо нагзарад;
45Моро дар миёни қавмҳо
хокрӯба ва ахлот гардондаӣ.
46Ҳамаи душманони мо
даҳони худро бар мо кушодаанд+.
47Даҳшат ва дом,
харобӣ ва шикаст насиби мо шудааст+.
48Аз шикасти духтари қавми ман
аз чашмам ҷӯйбори об мерезад+.
49Чашмам ашкбор аст ва бас намекунад,
бе он ки танаффусе намояд,+
50То даме ки Худованд
аз осмон назар андозад ва бубинад.
51Чашмам аз барои ҳамаи духтарони шаҳри
ман ҷони маро ба дард меоварад.
52Онҳое ки ноҳақ ба ман душманӣ доранд,
маро мисли мурғе сайд карданӣ шуданд;+
53Ҳаётамро дар чоҳ нобуд карда,
маро сангборон намуданд+.
54Об аз сарам гузашт;
гуфтам: „Корам тамом шуд“+.
55Аз даруни чоҳи чуқур исми Туро,
эй Худованд, хондам+.
56Овози маро шунидӣ:
„Пас, гӯши Худро аз фарьёд
ва истиғосаи ман напӯшон“.
57Дар рӯзе ки Туро хондам,
наздик шуда гуфтӣ: „Натарс!“
58Даъвоҳои ҷони маро Ту, эй Худованд,
ҳимоят кардӣ, ҳаёти маро раҳонидӣ+.

59Ноинсофиеро, ки дар ҳаққи ман содир мешавад, Ту,
эй Худованд, мебинӣ;
пас, доди маро бидеҳ!
60Тамоми интиқомҷӯии онҳоро,
тамоми дасисакории онҳоро дар ҳаққи ман мебинӣ;+

61Таҳқири онҳоро, тамоми дасисакории онҳоро
дар ҳаққи ман Ту, эй Худованд, мешунавӣ,
62Низ суханони мухолифонам ва андешаҳоеро,
ки онҳо ҳар рӯз ба муқобили ман доранд.
63Шинухези онҳоро бубин,
ки ман ашӯлаи онҳо гардидаам.
64Сазояшонро, эй Худованд,
мувофиқи аъмоли дастҳошон ба онҳо баргардон;
65Ба онҳо маҳзунии дил бидеҳ;
нафрини Ту бар онҳо бод.
66Бо ғазаби Худ, эй Худованд,
онҳоро таъқиб намо ва аз зери осмон маҳв кун».

БОБИ ЧОРУМ

Мусибат ва шармандагии Яҳудо.

4^1Чӣ гуна тилло хира шудааст,
зари холис тағьир ёфтааст,
сангҳои гаронбаҳо
дар сари ҳар кӯча партофта шудааст!+
2Чӣ гуна фарзандони азизи Сион,
ки ба зари холис баробар буданд,
мисли кӯзаи сафолине
ки амали дасти кулол аст, ҳисоб шудаанд!+
3Шағолон низ пистон берун оварда,
бачаҳои худро мемаконанд,
лекин духтари қавми ман, мисли шутурмурғҳо дар биёбон, бераҳм шудааст.

4Забони бачаи ширмак
аз ташнагӣ ба комаш часпидааст;
кӯдакон нон мепурсанд, —
касе ба онҳо намедиҳад+.
5Онҳое ки нуқлу наво мехӯрданд,
дар кӯчаҳо бемаҷол шудаанд;
онҳое ки бар бистари абрешимин парвариш меёфтанд,
ахлоттӯдаҳоро ба оғӯш мекашанд.
6Ва маъсияти духтари қавми ман
аз гуноҳи Садӯм бузургтар аст,
ки он дар як мижа задан вожгун шуд,
бе он ки касе дастҳояшро ба он расонда бошад+.

7Сарварони вай аз барф тозатар
ва аз шир сафедтар буданд;
баданашон аз марҷон сурхтар,
қаду қоматашон мисли ёқути кабуд буд;

8Ва акнун чеҳраашон аз ангишт сиёҳтар шудааст,
ба тавре ки дар кӯчаҳо онҳоро намешиносанд;
пӯсташон ба устухонашон часпида,
мисли чӯб хушк шудааст+.

9Куштаҳои шамшер назар ба куштаҳои гуруснагӣ хушбахттар буданд,
чунки аз теғ хуншор шуда, зуд мурдаанд,
назар ба онҳое ки аз камии маҳсулоти
киштзор бо азоби бисьёр ҷон додаанд+.
10Дастҳои занони раҳмдил
бачаҳои худро пухтаанд,
то ки дар вақти шикасти духтари қавми ман
барояшон хӯрок шавад+.
11Худованд хашми Худро ба анҷом расондааст,
шиддати ғазаби Худро фурӯ рехтааст
ва оташе дар Сион афрӯхтааст,
ки он асосҳои варо хӯрдааст+.
12Подшоҳони замин ва ҳамаи
сокинони дуньё бовар намекарданд,
ки аду ва душман
ба дарвозаҳои Ерусалим дохил хоҳад шуд,
13Аз боиси хатоҳои анбиёи он
ва гуноҳҳои коҳинони он,
ки хуни одилонро
андаруни он мерехтанд;+
14Мисли кӯрон дар кӯчаҳо мегаштанд,
дар ҳолате ки ба хун олуда буданд,
ба тавре ки ба либосҳои онҳо касе наметавонист бирасад+.

15«Дур шавед! Палид аст!» — дод мегуфтанд дар ҳаққи онҳо, —

«Дур шавед, дур шавед, нарасед!»

Ва онҳо чунин сарсон ва овора шуда мегаштанд,
ва дар миёни халқҳо дар бораи онҳо мегуфтанд:

«Дигар дар ин ҷо сокин нахоҳанд шуд».

16Хашми Худованд онҳоро пароканда хоҳад кард,
дигар ба онҳо назари нек нахоҳад кард:

дар он ҷо коҳинонро рӯихотир намекунанд
ва ба пирон раҳм надоранд+.

17Чашмони мо ҳанӯз
ба мадад беҳуда чор мешуд:

дар чашмдошти худ ба халқе умедвор будем,
ки вай наметавонист моро наҷот диҳад+.

18Қадамҳои моро камин мекарданд,
ба дараҷае ки мо дар кӯчаҳои худ наметавонистем роҳ равем;
охири мо наздик мешуд,
рӯзҳои мо анҷом меёфт;
ҳақиқатан охири мо фаро расида буд+.
19Таъқибкунандагони мо аз уқобҳои
осмон тезравтар буданд:
бар кӯҳҳо моро таъқиб мекарданд,
дар биёбон барои мо камин месохтанд+.
20Масеҳи Худованд, ки рӯҳи ҳаёти мо буд,
дар чоҳи онҳо афтод,
ки дар бораи ӯ мегуфтем: «Ба зери сояи ӯ
дар миёни халқҳо зиндагӣ хоҳем кард»+.
21Шодӣ ва хурсандӣ намо, эй духтари Адӯм,
ки дар замини Ус сокин ҳастӣ!
Ин коса ба ту низ хоҳад расид:
маст гардида, урьён хоҳӣ шуд+.

22Эй духтари Сион! Маъсияти ту акнун тамом шудааст:

Ӯ туро дигар ҷалои ватан нахоҳад кард.

Аммо маъсияти туро, эй духтари Адӯм,

Ӯ ба ҷазо мустаҳиқ намуда, гуноҳҳоятро ошкор хоҳад кард+.

БОБИ ПАНҶУМ

Тазаррӯи қавми мазлум дар бораи марҳамат ва мадад.

5^1Худовандо! Он чи ба мо рӯй додааст, ба ёд овар;
назар андоз ва нанги моро бубин.

2Мероси мо аз они аҷнабиён,
хонаҳои мо аз они бегонагон шудааст+.

3Ятим шудаем ва падар надорем;
модарони мо мисли бевазанон шудаанд.

4Оби худро ба нуқра харида менӯшем,
ҳезуми мо дар бадали пул ба даст медарояд.

5Моро бунигарданӣ зада пеш мекунанд,
хаста мешавем, — фароғат кардан намемонанд.

6Ба Миср ва Ашшур даст кафча кардем,
то ки аз нон сер шавем+.

7Падарони мо гуноҳ кардаанд; онҳо аз дуньё чашм пӯшидаанд,
валекин мо аз барои маъсияташон гирифтори ҷазо шудаем+.

8Ғуломон бар мо ҳукмфармо шудаанд;
касе нест, ки моро аз дасташон халосӣ диҳад.
9Ҷони худро ба каф гирифта,
ба зери хавфи шамшери аҳли биёбон нони худро пайдо мекунем.

10Пӯсти мо аз тафси гуруснагӣ
мисли танӯр сӯхтааст.
11Занонро дар Сион беисмат мекунанд,
дӯшизагонро — дар шаҳрҳои Яҳудо+.
12Мирон бо дасти онҳо ба дор кашида мешаванд,
пирон эҳтиром надоранд+.
13Ҷавонон сангҳои осиёро мебардоранд,
ва наврасон зери бори ҳезум беҳуш шуда меғалтанд+.

14Пирон дигар назди дарвоза наменишинанд;
ҷавонон сурудгӯӣ намекунанд.
15Дилхушии мо хотима ёфтааст;
рақси мо ба мотам мубаддал шудааст+.
16Тоҷи сари мо фурӯ ғалтидааст;
вой бар ҳоли мо, ки гуноҳ кардаем!+
17Барои ин доим дили мо дард мекунад,
барои инҳо чашмони мо хира шудааст:
18Барои кӯҳи Сион, ки хароб шудааст,
ва шағолон бар он гаштугузор мекунанд.
19Лекин Ту, эй Худованд, то абад қоим ҳастӣ,
ва тахти Ту то абадуддаҳр аст+.
20Чаро моро ба сурати абадӣ фаромӯш кардаӣ,
ба муддати дуру дароз тарк намудаӣ+?
21Худовандо! Моро сӯи Худ баргардон,
ва мо хоҳем баргашт;
рӯзҳои моро мисли пештара таҷдид намо+.
22Наход ки моро тамоман рад карда,
бениҳоят бар мо хашмгин шуда бошӣ+?

+ 1:2 Ирм. 9:1, Воиз 4:1, Иш. 51:19, Наҳум 3:7, Ҳиз. 23:22-26

+ 1:3 Ирм. 52:27

+ 1:5 Ирм. 30:14-15, Дон. 9:16, Так. Шар. 28:41, 2 Вак. 36:20

+ 1:7 Уб. 1:12-13
+ 1:8 Ҳиз. 16:37, Ҳиз. 23:29, Ҳуш. 2:10
+ 1:9 Нав. 1:2
+ 1:10 Ирм. 51:51, Так. Шар. 23:3-4

+ 1:11 Ирм. 38:9, Ирм. 52:6, Нав. 2:12, Нав. 4:4

+ 1:13 Айюб 30:30, Заб. 101:3, Ҳиз. 17:20, Ҳуш. 7:12

+ 1:14 Иш. 10:27, Наҳум 1:13
+ 1:16 Ирм. 9:1, Ирм. 13:17
+ 1:17 Иш. 1:15, Ирм. 4:31
+ 1:18 Ирм. 12:1
+ 1:19 Ирм. 3:1-2, Ирм. 4:30
+ 1:20 Так. Шар. 32:25, Ҳиз. 7:15
+ 1:22 Заб. 108:15
+ 2:1 Иш. 14:15
+ 2:2 Заб. 88:41
+ 2:3 Заб. 73:11, Заб. 78:5, Заб. 88:47
+ 2:4 Нав. 3:12
+ 2:9 Ирм. 51:30, Ом. 1:5, 1 Подш. 3:1

+ 2:10 Еҳ. 7:6, 1 Подш. 4:12, Наҳ. 9:1, Айюб 2:8, Айюб 2:13, Ҳиз. 3:15, Ҳиз. 7:18

+ 2:12 Ирм. 38:9, Ирм. 52:6, Нав. 1:11, Нав. 4:4

+ 2:14 Ирм. 5:31, Ҳиз. 13:6
+ 2:15 Айюб 27:23, Айюб 34:37, Заб. 47:3
+ 2:16 Нав. 3:46, Заб. 34:25, Заб. 34:21
+ 2:17 Иб. 26:14, Так. Шар. 28:15, Нав. 2:17
+ 2:18 Заб. 41:4

+ 2:19 1 Подш. 7:6, 2 Подш. 14:14, 2 Подш. 23:16

+ 2:20 Иб. 26:29, Так. Шар. 28:53, Нав. 4:10, Ирм. 19:9, Ҳиз. 5:10

+ 3:1 Ирм. 20:18
+ 3:2 Иш. 5:30
+ 3:4 Иш. 38:13
+ 3:5 Айюб 19:12
+ 3:6 Заб. 87:7, Заб. 142:3
+ 3:8 Заб. 21:2
+ 3:9 Айюб 19:8
+ 3:10 Ҳуш. 13:8

+ 3:12 Нав. 2:4, Так. Шар. 32:23, Айюб 16:12-13

+ 3:13 Так. Шар. 32:23, Айюб 6:4, Заб. 37:3
+ 3:14 Айюб 30:9, Ирм. 20:7
+ 3:15 Ирм. 8:14, Ирм. 9:15, Ирм. 23:15
+ 3:23 Заб. 35:6
+ 3:24 Заб. 15:5, Заб. 72:26
+ 3:28 Ирм. 15:17
+ 3:30 Иш. 50:6, Мат. 5:39
+ 3:31 Иш. 57:16, Ирм. 3:5, Мик. 7:18
+ 3:32 Заб. 105:45
+ 3:37 Аъм. 5:38
+ 3:38 Айюб 2:10, Иш. 45:7, Ом. 3:6
+ 3:41 Наҳ. 8:6, Заб. 133:2
+ 3:42 Дон. 9:5
+ 3:46 Нав. 2:16
+ 3:47 Иш. 24:17, Ирм. 48:43
+ 3:48 Ирм. 13:17, Нав. 1:16

+ 3:49 Ҳас. 11:5, Заб. 13:2, Заб. 32:14, Иш. 63:15

+ 3:52 Заб. 10:1
+ 3:53 Ирм. 38:6
+ 3:54 Заб. 68:2, Юн. 2:4, Юн. 2:6
+ 3:55 Заб. 129:1
+ 3:58 Заб. 118:154
+ 3:60 Ирм. 11:19
+ 4:1 Нав. 2:19
+ 4:2 Заб. 2:9, Ирм. 19:11

+ 4:4 Ирм. 38:9, Ирм. 52:6, Нав. 1:11, Нав. 2:12

+ 4:6 Ҳас. 19:24
+ 4:8 Айюб 30:30
+ 4:9 Иш. 22:2

+ 4:10 Иб. 26:29, Так. Шар. 28:57, 4 Подш. 6:29, 4 Подш. 25:3, Ирм. 19:9, Ҳиз. 5:10

+ 4:11 Так. Шар. 32:22, Ирм. 17:27
+ 4:13 Ирм. 5:31, Ирм. 23:21
+ 4:14 Ад. 19:16
+ 4:16 Нав. 5:12
+ 4:17 Заб. 118:82, Заб. 118:123
+ 4:18 Ҳиз. 7:2-3, Ом. 8:2
+ 4:19 Ирм. 4:13, Ҳаб. 1:8
+ 4:20 Ҳиз. 19:4

+ 4:21 Ҳас. 22:21, Айюб 1:1, Ирм. 25:20, Ирм. 25:15, Ирм. 51:7, Ҳаб. 2:15

+ 4:22 Иш. 40:2, Уб. 1:10
+ 5:2 Заб. 78:1
+ 5:6 Ҳуш. 12:1
+ 5:7 Ирм. 31:29, Ҳиз. 18:1
+ 5:11 Иш. 13:6, Зак. 14:2
+ 5:12 Нав. 4:16
+ 5:13 Дов. 16:21
+ 5:15 Ирм. 16:9, Ҳуш. 2:11, Ом. 8:10
+ 5:16 Заб. 88:40, Ирм. 13:18
+ 5:19 Заб. 9:8, Заб. 101:13, Заб. 144:13
+ 5:20 Заб. 12:2
+ 5:21 Ирм. 31:18, Заб. 50:12
+ 5:22 Ирм. 14:19

Ҳизқиёл

КИТОБИ

ҲИЗҚИЁЛИ НАБӢ

- 1
- 2
- 3
- 4
- 5
- 6
- 7
- 8
- 9
- 10
- 11
- 12
- 13
- 14
- 15
- 16
- 17
- 18
- 19
- 20
- 21
- 22
- 23
- 24
- 25
- 26
- 27
- 28
- 29
- 30
- 31
- 32
- 33
- 34
- 35
- 36
- 37
- 38
- 39
- 40
- 41
- 42
- 43
- 44
- 45
- 46
- 47
- 48

БОБИ ЯКУМ

Сарсухан.

1^1•Ва чунин воқеъ шуд, ки дар соли сиюм, дар рӯзи панҷуми моҳи чорум, вақте ки ман дар миёни ҷалои ватан шудагон назди наҳри Кабар будам, осмон кушода шуд, ва ман рӯъёҳои Худоро дидам+.

Рӯъёи ҷалоли Худованд.

2Дар рӯзи панҷуми моҳ, ки соли панҷуми ҷалои ватан шудани подшоҳ Еҳӯёкин буд,+

3Каломи Худованд бар Ҳизқиёл ибни Бузии коҳин дар замини калдониён назди наҳри Кабар нозил шуд; ва дасти Худованд дар он ҷо бар ӯ ниҳода шуд+.

4Ва ман дидам, ва инак боди тунде аз шимол вазид, ва абри бузург ва оташи фурӯзон, ва дурахше гирдогирдаш буд; ва аз дарунаш, яъне аз даруни оташ, чизе мисли барқ дурахшон буд+.

5Ва аз дарунаш сурати чор ҳайвон ба назар менамуд; ва намудашон чунин буд: онҳо монанди одамизод буданд+.

6Ва ҳар якеро чор рӯй буд; ва ҳар яке аз онҳо чор бол дошт.

7Ва пойҳошон пои мустақим буд; ва кафи пойҳошон мисли кафи пои гӯсола буд, ва мисли миси сайқалдор медурахшид+.

8Ва дастҳои одамӣ аз таҳти болҳошон дар чор тарафашон намудор буд; ва ҳар чорашон рӯйҳои худ ва болҳои худро доштанд.

9Болҳошон ба якдигар пайваста буд; дар вақти роҳ рафтанашон ба ин самту он самт рӯй намегардониданд, балки ҳар яке ба самти рӯ ба рӯи худ мерафтанд.

10Ва сурати рӯйҳошон чунин буд: рӯйҳои одамӣ аз тарафи пеш, ва рӯйҳои шер аз тарафи рост дар ҳар чорашон, ва рӯйҳои гов аз тарафи чап дар ҳар чорашон, ва рӯйҳои уқоб аз тарафи ақиб дар ҳар чорашон+.

11Рӯйҳошон ҳамин гуна буд. Ва болҳошон чунон аз боло паҳн шуда буд, ки ду боли ҳар яке ба якдигар мепайваст, ва ду боли дигар баданҳошонро мепӯшонид+.

12Дар вақти роҳ рафтанашон рӯй намегардониданд, балки ҳар яке ба самти рӯ ба рӯи худ мерафтанд; ба ҳар ҷое ки рӯҳ мехост бираванд, мерафтанд.

13Ва сурати ин ҳайвонҳо чунин буд: намудашон мисли ахгарҳои оташи сӯзон, мисли намуди машъалҳо; ин оташ дар фазои байни ҳайвонҳо дар ҳаракат буд, ва дурахше дошт, ва аз даруни оташ барқ мебаромад+.

14Ва ҳайвонҳо ин сӯю он сӯ мисли намуди барқ дар давиш буданд.

15Ва чун ба ҳайвонҳо назар кардам, инак як чарх назди ҳар ҳайвони соҳиби чор рӯй бар замин буд.

16Намуди чархҳо ва сохташон монанди забарҷад буд, ва ҳар чорашон як сурат доштанд; ва намуду сохти онҳо мисли он буд, ки гӯё чархе тақотӯи чарх бошад+.

17Онҳо чун роҳ мерафтанд, метавонистанд ба чор самти худ бираванд, бе он ки дар вақти рафтанашон рӯй гардонанд.

18Ва чанбарҳошон хеле баланд ва воҳиманок буд, ва чанбарҳои ҳар чорашон гирдогирд пур аз чашмон буд+.

19Ва ҳангоме ки ҳайвонҳо роҳ мерафтанд, чархҳо низ назди онҳо роҳ мерафт; ва ҳангоме ки ҳайвонҳо аз замин баланд мешуданд, чархҳо низ баланд мешуд.

20Ба ҳар ҷое ки рӯҳ мехост бираванд, мерафтанд; ва чархҳо низ баробари онҳо баланд мешуд, зеро ки рӯҳи ҳайвонҳо дар чархҳо буд.

21Ҳангоме ки онҳо мерафтанд, инҳо низ мерафт, ва ҳангоме ки онҳо меистоданд, инҳо низ меистод; ва ҳангоме ки онҳо аз болои замин баланд мешуданд, чархҳо низ баробари онҳо баланд мешуд, зеро ки рӯҳи ҳайвонҳо дар чархҳо буд.

22Ва сурати фалак бар сари ҳайвонҳо чунин буд: мисли булӯри саҳмгине бар сари онҳо аз боло паҳн шуда буд+.

23Ва зери фалак болҳои онҳо сӯи якдигар рост бардошта шуда буд; ҳар якеро ду бол аз он тараф мепӯшонид, ва ҳар якеро ду бол аз ин тарафи баданашон мепӯшонид.

24Ва ҳангоме ки онҳо мерафтанд, ман садои болҳои онҳоро, ки мисли садои обҳои бисьёр, мисли садои Қодири Бечун, мисли садои ғалоғулаи лашкаргоҳ буд, шунидам; вақте ки онҳо меистоданд, болҳои худро мефуроварданд+.

25Ва аз болои фалак, ки бар сари онҳо буд, садое ба гӯш мерасид, вақте ки онҳо истода, болҳои худро мефуроварданд.

26Ва дар фалаке ки бар сари онҳо буд, сурати тахте дида мешуд, ки намуди санги ёқути кабудро дошт; ва бар сурати тахт сурате мисли намуди одамизод бар болои он буд+.

27Ва чизе мисли барқ дурахшон дидам, ки доирае мисли намуди оташ гирдогирди он буд, — аз намуди камари ӯ ба тарафи боло; ва аз намуди камари ӯ ба тарафи поён мисли намуди оташ дидам, ва дурахше гирдогирдаш буд+.

28Чунон ки намуди рангинкамон дар абр дар рӯзи борон мешавад, намуди дурахш гирдогирдаш ончунон буд; ин — намуди сурати ҷалоли Худованд буд; ва ҳамин ки онро дидам, бар рӯи худ афтодам, ва овози Ӯро шунидам, ки сухан меронд.

БОБИ ДУЮМ

Даъват шудани набӣ ва аз Рӯҳ пур шудани ӯ.

2^1Ва ба ман гуфт: «Эй писари одам! Бар пойҳои худ биист, ва Ман бо ту сухан хоҳам ронд»+.

2Ва ҳангоме ки ба ман сухан меронд, Рӯҳи Худо ба ман дохил шуда, маро бар пойҳоям бархезонид, ва ман Ӯро, ки ба ман сухан меронд, шунидам+.

Ба набӣ аз улув супориш дода шуд.

3Ва ба ман гуфт: «Эй писари одам! Ман туро назди банӣ-Исроил мефиристам, назди сибтҳои исьёнгаре ки ба Ман осӣ шудаанд; онҳо ва падаронашон пеши Ман то худи имрӯз гуноҳкор мебошанд,+

4Ва ин мардум рӯйнатан ва сахтдил ҳастанд, ва Ман туро назди онҳо мефиристам, то ки ба онҳо бигӯӣ: „Худованд Худо чунин мегӯяд“!

5Ва онҳо хоҳ бишнаванд ва хоҳ аз шунидан рӯй тобанд, — зеро ки онҳо хонадони исьёнгар мебошанд, — вале хоҳанд донист, ки набие дар миёни онҳо буд+.

6Ва ту, эй писари одам, аз онҳо натарс ва аз суханони онҳо ҳаросон нашав, зеро ки хорҳо ва нешҳо дар гирди ту ҳастанд, ва ту дар миёни каждумон нишастаӣ; лекин аз суханони онҳо ҳаросон нашав ва аз рӯйҳои онҳо натарс, зеро ки онҳо хонадони исьёнгар мебошанд+.

7Ва суханони Маро ба онҳо бигӯй, хоҳ бишнаванд ва хоҳ аз шунидан рӯй тобанд, зеро ки онҳо исьёнгар мебошанд.

8Вале ту, эй писари одам, он чиро, ки Ман ба ту мегӯям, бишнав; мисли ин хонадони исьёнгар осӣ нашав; даҳони худро бикшо ва он чиро, ки Ман ба ту медиҳам, бихӯр».

9Ва ман назар кардам, ва инак дасте сӯи ман ёзонида шудааст, ва инак тӯморе дар он мебошад+.

10Ва онро пеши ман воз кард, ва рӯй ва пушти он навишта шуда буд, ва навҳа ва нола ва оҳу воҳ дар он навишта шуда буд+.

БОБИ СЕЮМ

Ҳизқиёл ба вазифаи посбони хонадони Исроил гузошта шуд ва сазовори дидани ҷалоли Худованд гардид.

3^1Ва ба ман гуфт: «Эй писари одам! Он чиро, ки меёбӣ, бихӯр; ин тӯморро бихӯр, ва рафта, ба хонадони Исроил бигӯй»+.

2Ва ман даҳони худро кушодам, ва он тӯморро Ӯ ба ман хӯронид.

3Ва ба ман гуфт: «Эй писари одам! Шиками худро бихӯрон ва амъои худро аз ин тӯморе ки Ман ба ту медиҳам, пур кун». Ва ман хӯрдам, ва дар даҳонам мисли асал ширин буд.

4Ва ба ман гуфт: «Эй писари одам! Бархоста, назди хонадони Исроил бирав ва суханони Маро ба онҳо баён намо;

5Зеро назди қавме ки нутқаш муғлақ ва забонаш душворфаҳм бошад, фиристода намешавӣ, балки назди хонадони Исроил;

6На назди қавмҳои бисьёри нутқашон муғлақ ва забонашон душворфаҳм, ки суханонашонро наметавонӣ бифаҳмӣ; агар ҳатто назди онҳо туро мефиристодам, онҳо ба ту гӯш меандохтанд;

7Валекин хонадони Исроил намехоҳанд ба ту гӯш андозанд, чунки намехоҳанд ба Ман гӯш андозанд, зеро ки тамоми хонадони Исроил пешонии сахт ва дили сангин доранд.

8Инак Ман рӯи туро ба муқобили рӯи онҳо сахт, ва пешонии туро ба муқобили пешонии онҳо сахт гардонидаам+.

9Пешонии туро мисли алмосе ки аз санги хоро сахттар аст, гардонидаам; аз онҳо натарс ва аз рӯйҳошон ҳаросон нашав, зеро ки онҳо хонадони исьёнгар мебошанд»+.

10Ва ба ман гуфт: «Эй писари одам! Ҳамаи суханони Маро, ки ба ту мегӯям, дар дили худ ҷой деҳ ва бо гӯшҳои худ бишнав,

11Ва бархоста, назди ҷалои ватан шудагон, назди писарони қавми худ бирав, ва ба онҳо сухан ронда, бигӯй: „Худованд Худо чунин мегӯяд“! — хоҳ бишнаванд ва хоҳ аз шунидан рӯй тобанд»+.

12Ва маро Рӯҳи Худо боло бардошт, ва аз ақиби худ садои ғулғулаи азиме шунидам: «Муборак аст ҷалоли Худованд аз макони Ӯ!»+

13Ва садои болҳои ҳайвонҳоро, ки ба ҳамдигар бармехӯрд, ва садои чархҳоро, ки назди онҳо буд, ва садои ғулғулаи азиме+.

14Ва Рӯҳи Худо маро бардошта бурд, ва ман бо талхӣ ва изтироби рӯҳи худ мерафтам, ва дасти Худованд бар ман қавӣ буд+.

15Ва назди ҷалои ватан шудагони Тал-Абиб, ки дар соҳили наҳри Кабар сокин буданд, ва ба ҷойҳое ки онҳо менишастанд, омадам; ва он ҷо дар миёни онҳо ҳафт рӯз нишастам, дар ҳолате ки моту мабҳут будам+.

16•Ва чунин воқеъ шуд, ки баъд аз гузаштани ҳафт рӯз каломи Худованд бар ман нозил шуда, гуфт:

17«Эй писари одам! Ман туро барои хонадони Исроил дидбон таъин намудаам, ва ту каломро аз даҳони Ман шунида, онҳоро аз Ман огоҳ хоҳӣ намуд+.

18Ҳангоме ки Ман ба шарире бигӯям: „Албатта хоҳӣ мурд!“ — вале ту ӯро огоҳ накунӣ, ва сухане нагӯӣ барои он ки шарирро аз роҳи шариронаи ӯ огоҳ намоӣ, то ки ӯ зинда монад, он шарир дар гуноҳи худ хоҳад мурд, аммо хуни ӯро Ман аз дасти ту талаб хоҳам кард.

19Валекин агар ту шариреро огоҳ намоӣ, ва ӯ аз шарорати худ ва аз роҳи шариронаи худ тавба накунад, ӯ дар гуноҳи худ хоҳад мурд, ва ту ҷони худро наҷот додаӣ+.

20Ва агар одиле аз адолати худ даст кашида, ноинсофона амал намояд, ва Ман санги пешпое пеши ӯ бигузорам, то ки ӯ бимирад, — азбаски ту ӯро огоҳ нанамудаӣ, ӯ дар гуноҳи худ хоҳад мурд, ва аъмоли одилонае ки ӯ ба ҷо овардааст, ба ёд оварда нахоҳад шуд, валекин хуни ӯро Ман аз дасти ту талаб хоҳам кард+.

21Ва ту агар одилеро огоҳ намоӣ, то ки он одил гуноҳ накунад, ва ӯ гуноҳ накарда бошад, ӯ албатта зинда хоҳад монд, чунки огоҳиро қабул кардааст, ва ту ҷони худро наҷот додаӣ».

Рӯъёи дуюми ҷалоли Худованд.

22Ва дар он ҷо дасти Худованд бар ман ниҳода шуд, ва Ӯ ба ман гуфт: «Бархоста, сӯи даштрӯя бирав, ва дар он ҷо Ман бо ту сухан хоҳам ронд»+.

23Ва ман бархоста, сӯи даштрӯя равона шудам, ва инак дар он ҷо ҷалоли Худованд, мисли ҷалоле ки назди наҳри Кабар дида будам, истодааст, ва ман бар рӯи худ афтодам+.

24Ва Рӯҳи Худо дар ман дохил шуда, маро ба поҳоям бархезонид, ва бо ман сухан ронда, ба ман гуфт: «Рафта, худро андаруни хонаи худ бибанд.

25Ва ту, эй писари одам, — инак танобҳо бар ту ниҳода, туро бо онҳо бандубаст хоҳанд кард, ва ту ба миёни онҳо нахоҳӣ рафт+.

26Ва Ман забони туро ба комат хоҳам часпонид, ва ту лол гардида, барои онҳо носеҳ нахоҳӣ буд, зеро ки онҳо хонадони исьёнгар мебошанд+.

27Ва ҳангоме ки бо ту сухан ронам, даҳони туро воз хоҳам кард, ва ту ба онҳо хоҳӣ гуфт: „Худованд Худо чунин мегӯяд!“ Ҳар кӣ шунидан хоҳад — бишнавад, ва ҳар кӣ рӯй тофтан хоҳад — рӯй тобад, зеро ки онҳо хонадони исьёнгар мебошанд+.

БОБИ ЧОРУМ

Масал дар бораи хишти хом;

аломати муҳосираи Ерусалим.

4^1Ва ту, эй писари одам, барои худ хишти хоме бигир, ва онро пеши худ бимон, ва шаҳреро, ки Ерусалим бошад, бар он нақш каш;

2Ва онро муҳосира намо, ва истеҳкомоте ба муқобили он бисоз, ва хокрезе назди он барпо кун, ва ӯрдугоҳҳо бар зидди он барқарор намо, ва манҷаниқҳо дар гирди он ҷойгир кун+.

3Ва ту барои худ тобаи оҳанине бигир, ва онро чун девори оҳанине дар мобайни худат ва ин шаҳр бимон, ва рӯи худро ба сӯи он нигарон, ва он дар муҳосира хоҳад буд, ва ту онро муҳосира намо; ин аломате барои хонадони Исроил хоҳад буд.

4Ва ту бар паҳлуи чапи худ бихоб, ва гуноҳи хонадони Исроилро бар он бимон: мувофиқи адади рӯзҳое ки бар он бихобӣ, гуноҳи онҳоро хоҳӣ бардошт.

5Ва Ман солҳои гуноҳи онҳоро бо адади рӯзҳо барои ту муайян намудаам, ки сесаду навад рӯз хоҳад буд, ва ту гуноҳи онҳоро хоҳӣ бардошт.

6Ва ҳангоме ки инро ба анҷом расонӣ, дубора бар паҳлуи рости худ бихоб, ва гуноҳи хонадони Яҳудоро чил рӯз хоҳӣ бардошт: як рӯзро ба ҷои як сол, як рӯзро ба ҷои як сол Ман барои ту муқаррар намудаам+.

7Ва рӯи худро ба муҳосираи Ерусалим нигарон, дар ҳолате ки бозун ту бараҳна бошад, ва дар бораи он нубувват намо.

8Ва инак Ман бар ту танобҳо ниҳодаам, ва ту то даме ки рӯзҳои муҳосираи худро ба анҷом нарасонӣ, аз як паҳлуи худ ба паҳлуи дигарат нахоҳӣ гашт+.

9Ва ту гандум ва ҷав, ва лӯбиё ва адас, ва арзан ва ҷуворӣ барои худ бигир, ва онҳоро дар як зарф биомез, ва аз онҳо хӯроке барои худ бипаз, ва дар муддати рӯзҳое ки бояд бар паҳлуи худ бихобӣ, яъне сесаду навад рӯз, онро хоҳӣ хӯрд.

10Ва хӯроке ки мехӯрӣ, мувофиқи вазн, яъне рӯзе бист сиқл хоҳад буд; вақт-вақт онро хоҳӣ хӯрд.

11Ва обро мувофиқи андоза хоҳӣ нӯшид, ки ба шашьяки ҳин баробар бошад; вақт-вақт онро хоҳӣ нӯшид.

12Ва қурсҳои нони ҷав хоҳӣ хӯрд; ва онро дар пеши назари онҳо бар саргини одам хоҳӣ пухт».

13Ва Худованд гуфт: «Банӣ-Исроил нони наҷиси худро дар миёни халқҳое ки наздашон онҳоро пароканда мекунам, ҳамин тавр хоҳанд хӯрд»+.

14Ва ман гуфтам: «Ё Худоё Худовандо! Ҷони ман ҳаргиз наҷис нашудааст, ва аз кӯдакии худ то алҳол лоша ва даридашударо нахӯрдаам; ва гӯшти ганда ба даҳонам надаромадааст»+.

15Ва ба ман гуфт: «Бидон, ки Ман ба ту саргини говро ба ҷои саргини одам иҷозат медиҳам; ва ту нони худро бар он хоҳӣ пухт».

16Ва ба ман гуфт: «Эй писари одам! Инак Ман муттакои нонро дар Ерусалим дарҳам хоҳам шикаст, ва нонро мувофиқи вазн ва бо ғами фардо хоҳанд хӯрд; ва обро мувофиқи андоза бо маъюсӣ хоҳанд нӯшид+.

17Зеро ки нон ва оби онҳо камӣ хоҳад кард; ва онҳо бо навмедӣ ба ҳамдигар назар хоҳанд кард, ва дар гуноҳи худ талаф хоҳанд шуд.

БОБИ ПАНҶУМ

Масал дар бораи теғи тез; аломати қаҳтӣ, вабо ва ҷанг.

5^1Ва ту, эй писари одам, теги тезе барои худ бигир, покуи сартарошонро барои худ бигир, ва онро бар сари худ ва бар риши худ бирон; ва тарозуе барои худ гирифта, мӯйҳоро тақсим намо.

2Сеякашро андаруни шаҳр ба оташ бисӯзон, вақте ки рӯзҳои муҳосира ба анҷом расад; ва сеякашро гирифта, дар атрофи он бо теғ бизан, ва сеякашро ба бод пароканда намо, ва Ман аз ақиби онҳо шамшер хоҳам кашид+.

3Ва адади каме аз он мӯйҳо гирифта, онҳоро дар домани худ бибанд+.

4Ва аз онҳо боз бигир, ва онҳоро ба даруни оташ биандоз, ва онҳоро дар оташ бисӯзон; оташе аз он ба сӯи тамоми хонадони Исроил берун хоҳад омад».

5Худованд Худо чунин мегӯяд: ин Ерусалим аст, ки Ман онро дар миёни халқҳо ҷойгир кардаам, ва дар гирди он — кишварҳоро.

6Валекин он ба зидди дастурҳои Ман бадтар аз халқҳо, ва ба зидди фароизи Ман бадтар аз кишварҳое ки дар гирди он мебошанд, исьён кард; зеро ки онҳо аз дастурҳои Ман нафрат карданд, ва фароизи Маро пайравӣ нанамуданд+.

7Бинобар ин Худованд Худо чунин мегӯяд: азбаски шумо назар ба халқҳое ки дар гирди шумо мебошанд, зиёдтар бетартибӣ кардед, ва аз дастурҳои Ман нафрат намудед, ва фароизи Маро пайравӣ накардед, ва ҳатто бар тибқи дастурҳои халқҳое ки дар гирди шумо мебошанд, амал нанамудед,

8Бинобар ин Худованд Худо чунин мегӯяд: инак Ман низ ба ту зид ҳастам, ва андаруни ту дар пеши назари халқҳо довариҳо хоҳам намуд;+

9Ва бар ту, ба сабаби тамоми аъмоли зишти ту, корҳое хоҳам кард, ки ҳаргиз накардаам, ва мисли онҳо дигар нахоҳам кард+.

10Бинобар ин падарон андаруни ту писаронро хоҳанд хӯрд, ва писарон падарони худро хоҳанд хӯрд, ва Ман бар ту довариҳо хоҳам намуд, ва тамоми бақияи туро ба сӯи ҳар бод пароканда хоҳам кард+.

11Бинобар ин ба ҳаёти Худам қасам ки, мегӯяд Худованд Худо, азбаски ту хонаи муқаддаси Маро бо тамоми қабоҳати худ ва бо тамоми аъмоли зишти худ палид кардаӣ, Ман низ эътино нахоҳам кард, ва чашмам риққат нахоҳад овард, Ман низ раҳм нахоҳам кард+.

12Сеяки мардумонат андаруни ту аз вабо хоҳанд мурд ва аз қаҳтӣ ба ҳалокат хоҳанд расид; ва сеяки дигар дар гирди ту аз шамшер хоҳанд афтод; ва сеяки боқиро Ман ба сӯи ҳар бод пароканда намуда, аз ақиби онҳо шамшер хоҳам кашид+.

13Ва чун ғазабам ба итмом расад, ва хашми Худро бар онҳо фурӯ резам, он гоҳ Ман тасаллӣ хоҳам ёфт, ва онҳо, баъд аз он ки хашми Худро бар онҳо фурӯ рехта ба итмом расонам, хоҳанд донист, ки Ман, ки Худованд ҳастам, дар қаҳри Худ сухан рондаам+.

14Ва туро дар миёни халқҳое ки дар гирди ту мебошанд, дар назари ҳар роҳгузар ба харобӣ ва шармандагӣ гирифтор хоҳам кард.

15Ва ҳангоме ки бар ту бо хашм ва ғазаб ва мазамматҳои сахт довариҳо намоям, ин барои халқҳое ки дар гирди ту мебошанд, сабаби нанг ва дашном ва ибрат ва даҳшат хоҳад буд; Ман, ки Худованд ҳастам, гуфтам+.

16Ҳангоме ки Ман тирҳои шадиди қаҳтиро, ки барои ҳалокат мебошанд, бифиристам, Ман онҳоро барои талаф кардани шумо хоҳам фиристод, ва қаҳтиро бар шумо торафт сахт хоҳам кард, ва муттакои нони шуморо дарҳам хоҳам шикаст;+

17Ва бар шумо қаҳтӣ ва ҳайвони даррандаро хоҳам фиристод, то ки туро бефарзанд гардонанд, ва вабо ва хун андаруни ту гузар хоҳанд кард, ва шамшере бар ту равона хоҳам намуд; Ман, ки Худованд ҳастам, гуфтам+.

БОБИ ШАШУМ

Муроҷиат ба кӯҳҳои Исроил.

6^1Ва каломи Худованд бар ман нозил шуда, гуфт:

2«Эй писари одам! Рӯи худро ба кӯҳҳои Исроил нигаронида, дар бораи онҳо нубувват намо,+

3Ва бигӯй: эй кӯҳҳои Исроил, каломи Худованд Худоро бишнавед! Худованд Худо ба кӯҳҳо ва теппаҳо, ба водиҳо ва дараҳо чунин мегӯяд: инак Ман шамшере бар шумо меоварам, ва баландиҳои шуморо нест хоҳам кард.

4Ва қурбонгоҳҳои шумо валангор гардида, ҳайкалҳои шамсии шумо шикаста хоҳад шуд, ва мақтулони шуморо пеши бутҳои шумо хоҳам партофт+.

5Ва лошаҳои банӣ-Исроилро пеши бутҳои онҳо хоҳам гузошт; ва устухонҳои шуморо дар гирди қурбонгоҳҳои шумо пош хоҳам дод+.

6Дар ҳамаи иқоматгоҳҳои шумо шаҳрҳо хароб, ва баландиҳо валангор хоҳад шуд, то ки қурбонгоҳҳои шумо хароб ва валангор шавад, ва бутҳои шумо шикаста нобуд гардад, ва ҳайкалҳои шамсии шумо нест шавад, ва аъмоли шумо маҳв гардад.

7Ва андаруни шумо мақтулон хоҳанд афтод, ва шумо хоҳед донист, ки Ман Худованд ҳастам.

Худованд бақияро маҳфуз хоҳад дошт.

8Валекин бақияе нигоҳ хоҳам дошт, ва ҳангоме ки шумо дар кишварҳо пароканда гардед, аз шумо дар миёни халқҳо растагорони шамшер хоҳанд буд+.

9Ва растагорони шумо дар миёни халқҳо, дар ҷойҳое ки онҳоро ба асирӣ бурдаанд, Маро ба ёд хоҳанд овард, ки Ман дили зинокори онҳоро, ки аз Ман дур шуда буд, ва чашмони онҳоро, ки аз паси бутҳошон зино мекард, дарҳам шикастаам, ва онҳо барои бадиҳое ки илова ба тамоми аъмоли зишти худ кардаанд, аз худашон нафрат хоҳанд дошт,+

10Ва хоҳанд донист, ки Ман Худованд ҳастам, ва Ман беҳуда нагуфтаам, ки бар онҳо ин мусибатро хоҳам овард».

Мамлакат ба харобӣ дучор гардидааст.

11Худованд Худо чунин мегӯяд: «Каф ба каф бизан ва бо пои худ заминро бикӯб, ва бигӯй: эй вой аз тамоми аъмоли зишти хонадони Исроил, ки аз шамшер, қаҳтӣ ва вабо хоҳанд афтод!+

12Касе ки дур бошад, аз вабо хоҳад мурд, ва касе ки наздик бошад, аз шамшер хоҳад афтод, ва касе ки дар муҳосира боқӣ монда бошад, аз қаҳтӣ хоҳад мурд; ва Ман ғазаби Худро бар онҳо ба итмом хоҳам расонид.

13Ва хоҳед донист, ки Ман Худованд ҳастам, вақте ки мақтулони онҳо дар миёни бутҳои онҳо, дар гирди қурбонгоҳҳои онҳо, бар ҳар теппаи баланд, бар ҳамаи қуллаҳои кӯҳҳо, ва зери ҳар дарахти сабзу хуррам, ва зери ҳар дарахти пистаи сершоха, дар ҷое ки барои ҳамаи бутҳои худ атри гуворо меоварданд, биафтанд+.

14Ва Ман дасти Худро бар онҳо дароз карда, заминро дар ҳамаи иқоматгоҳҳои онҳо бештар аз биёбони Диблото валангор ва харобазор хоҳам гардонид; ва хоҳанд донист, ки Ман Худованд ҳастам».

БОБИ ҲАФТУМ

Доварии саҳмгини Худо бар Исроил фаро расидааст.

7^1Ва каломи Худованд бар ман нозил шуда, гуфт:

2«Ва ту, эй писари одам! Худованд Худо ба замини Исроил чунин мегӯяд: интиҳост! Бар чор канори замин интиҳо омадааст!+

3Алҳол интиҳо бар туст, ва Ман ғазаби Худро бар ту мефиристам, ва туро бар тибқи рафторат доварӣ хоҳам намуд, ва мувофиқи тамоми аъмоли зиштат ба ту талофӣ хоҳам дод.

4Ва чашмам бар ту риққат нахоҳад овард, ва Ман раҳм нахоҳам кард, балки ба ту бар тибқи рафтор ва аъмоли зишти ту, ки андаруни туст, подош хоҳам дод; ва хоҳед донист, ки Ман Худованд ҳастам»+.

5Худованд Худо чунин мегӯяд: «Фалокат, инак фалокати беназир меояд.

6Интиҳо меояд, интиҳо меояд; он ба зидди ту қиём намудааст; инак, меояд.

7Завол сӯи ту меояд, эй сокини замин! Вақт мерасад, он рӯз наздик аст, ки дар ивази нидоҳои шодиёна бар кӯҳҳо ҳарҷумарҷ барпо мешавад+.

8Алҳол хашми Худро ба зудӣ бар ту фурӯ хоҳам рехт, ва ғазаби Худро бар ту ба итмом хоҳам расонид, ва туро бар тибқи рафторат доварӣ хоҳам намуд, ва мукофоти тамоми аъмоли зиштатро ба ту хоҳам дод.

9Ва чашмам риққат нахоҳад овард, ва Ман раҳм нахоҳам кард; ба ту бар тибқи рафтор ва аъмоли зишти ту, ки андаруни туст, подош хоҳам дод; ва хоҳед донист, ки Ман Худованди ҷазодиҳанда ҳастам+.

10Инак он рӯз! Инак меояд: завол берун омадааст, чӯбдаст ғунча бастааст, бадқасдӣ гул кардааст.

11Зулм қиём намуда, чӯбдасти шарорат гардидааст; на аз онҳо, ва на аз анбӯҳи онҳо, ва на аз ғулғулаи онҳо осоре нахоҳад монд, ва касе боқӣ нахоҳад монд, ки ба онҳо навҳа кунад.

12Вақт расидааст, он рӯз омадааст; касе ки харида бошад, бигзор шодӣ накунад, ва касе ки фурӯхта бошад, бигзор мотам нагирад, зеро ки ғазаб бар тамоми анбӯҳи онҳост.

13Зеро касе ки фурӯхта бошад, сӯи чизе ки фурӯхтааст, нахоҳад баргашт, гарчанде ки ҷони онҳо ҳанӯз дар қайди ҳаёт бошад; чунки рӯъё дар бораи тамоми анбӯҳи онҳост, ва касе нахоҳад баргашт, ва ҳар кас ҷонашро ба гуноҳи худаш барбод хоҳад дод, ва онҳо истодагӣ натавонанд кард+.

14Карнай навохтаанд, ва ҳама чизро муҳайё кардаанд, валекин касе ба ҷанг намеравад; зеро ки ғазаби Ман бар тамоми анбӯҳи онҳост.

15Шамшер аз берун аст, ва вабо ва қаҳтӣ — аз дарун; касе ки дар саҳрост, аз шамшер хоҳад мурд, ва касе ки дар шаҳр аст, қаҳтӣ ва вабо кори варо тамом хоҳанд кард+.

16Растагорони онҳо хоҳанд гурехт, ва бар кӯҳҳо мисли кабӯтарони дараҳо хоҳанд буд; ҳар яке аз онҳо ба сабаби гуноҳи худ оҳу нола хоҳанд кард+.

17Ҳамаи дастҳо бемаҷол, ва ҳамаи зонуҳо мисли об беҳол хоҳад шуд+.

18Ва палос дар бар хоҳанд кард, ва ларза онҳоро фаро хоҳад гирифт; ва бар ҳамаи рӯйҳо хиҷолат дида хоҳад шуд, ва мӯйсари ҳамаашон тарошида хоҳад шуд+.

19Нуқраи худро онҳо ба кӯчаҳо хоҳанд партофт, ва тиллои онҳо чизи наҷисе ҳисоб хоҳад ёфт; нуқра ва тиллои онҳо дар рӯзи қаҳри Худованд онҳоро халосӣ натавонад дод; онҳо ҷони худро аз он сер, ва амъои худро пур натавонанд кард, зеро ки он ба гуноҳи онҳо сабаб шудааст+.

20Ва асбоби зебу зинати худро, ки аз он мебошад, онҳо боиси ифтихор гардонидаанд, ва бутҳои зишт ва қабеҳи худро аз он сохтаанд; барои ҳамин ҳам Ман онро барояшон ба чизи наҷисе табдил хоҳам дод.

21Ва онро ба дасти бегонаҳо барои ғорат, ва ба шарирони замин барои тороҷ хоҳам супурд; ва онҳо онро палид хоҳанд кард.

22Ва рӯи Худро аз онҳо хоҳам гардонид, ва ниҳонгоҳи Маро палид хоҳанд кард; ва тороҷгарон ба он дохил шуда, онро палид хоҳанд кард.

23Занҷир бисоз, зеро ки замин аз ҷиноятҳои хунин пур шудааст, ва шаҳр аз зулм мамлӯ аст+.

24Ва Ман шариртарини халқҳоро хоҳам овард, ва хонаҳои онҳоро соҳиб хоҳанд шуд; ва ба ғурури зӯроварон хотима хоҳам дод, ва ҷойҳои муқаддаси онҳо палид хоҳад шуд+.

25Таҳлука меояд; ва сулҳу осоиштагӣ талаб хоҳанд кард, вале ёфт нахоҳад шуд.

26Фалокат бар фалокат меояд, ва овоза бар овоза ба гӯш мерасад; ва рӯъёе аз набӣ талаб хоҳанд кард, вале дастур аз коҳин, ва машварат аз пирон барҳам хоҳад хӯрд+.

27Подшоҳ мотам хоҳад гирифт, ва раис пероҳани саргумӣ хоҳад пӯшид, ва дастҳои қавми замин ба ларза хоҳад омад; бар тибқи рафторашон бо онҳо амал хоҳам кард, ва мувофиқи ҷиноятҳошон онҳоро доварӣ хоҳам намуд; ва онҳо хоҳанд донист, ки Ман Худованд ҳастам».

БОБИ ҲАШТУМ

Рӯъёи сеюми ҷалол.

8^1Ва чунин воқеъ шуд, ки дар соли шашум, дар рӯзи панҷуми моҳи шашум, ман дар хонаи худ нишаста будам, ва пирони Яҳудо пеши ман нишаста буданд, ва дар он ҷо дасти Худованд Худо бар ман фурӯд омад+.

2Ва ман дидам, ки инак сурате мисли намуди оташ буд; аз намуди камараш то поён — оташ, ва аз камараш то боло мисли намуди дурахше, мисли барқе буд+.

3Ва чизе мисли даст дароз карда, маро аз мӯи сарам қапид, ва Рӯҳи Худо маро дар мобайни замин ва осмон бардошт, ва маро дар рӯъёҳои Худо ба Ерусалим, ба даҳани дарвозаи дохилӣ, ки рӯ ба ҷониби шимол буд, овард, ки дар он ҷо бути рашки рашкангез гузошта шуда буд+.

4Ва инак дар он ҷо ҷалоли Худои Исроил мисли он намуде буд, ки ман дар даштрӯя дида будам+.

5Ва ба ман гуфт: «Эй писари одам! Чашмонатро ба тарафи роҳи шимолӣ баланд кун». Ва ман чашмонамро ба тарафи роҳи шимолӣ баланд кардам, ва инак ба тарафи шимолии дарвозаи қурбонгоҳ ин бути рашкро назди даромадгоҳ дидам.

6Ва ба ман гуфт: «Эй писари одам! Оё ту он чиро, ки онҳо мекунанд, мебинӣ? Он корҳои зишти азимеро, ки хонадони Исроил дар ин ҷо мекунанд, то ки Ман аз хонаи муқаддаси Худ дур шавам? Валекин ту боз корҳои зишти азимтарро хоҳӣ дид».

7Ва маро назди даромадгоҳи саҳн овард, ва ман назар кардам, ва инак сӯрохе дар девор буд.

8Ва ба ман гуфт: «Эй писари одам! Деворро бикан». Ва ман деворро кандам, ва инак даромадгоҳе пайдо шуд+.

9Ва ба ман гуфт: «Дохил шав ва корҳои зишти нафратангезро, ки онҳо дар ин ҷо мекунанд, бубин».

10Ва ман дохил шуда, дидам, ва инак ҳар гуна нақшҳои хазандагон ва ҳайвонҳои наҷис, ва ҳамаи бутҳои хонадони Исроил бар девор гирдогирд ҳак карда шудааст+.

11Ва ҳафтод нафар аз пирони хонадони Исроил пеши онҳо истодаанд, ва Яазаньё ибни Шофон дар миёни онҳо истодааст, ва ҳар яке маҷмари худро дар даст дорад, ва бӯи абри бухур боло мебарояд.

12Ва ба ман гуфт: «Оё ту, эй писари одам, он чиро, ки пирони хонадони Исроил дар торикӣ, ҳар яке дар ҳуҷраҳои бутпарастии худ мекунанд, дидӣ? Зеро ки мегӯянд: „Худованд моро намебинад, Худованд ин заминро тарк кардааст“»+.

13Ва ба ман гуфт: «Боз корҳои зишти азимтарро, ки онҳо мекунанд, хоҳӣ дид».

14Ва маро ба даҳани дарвозаи хонаи Худованд, ки ба тарафи шимол буд, овард, ва инак дар он ҷо заноне нишастаанд, ки барои Таммуз[*] навҳагарӣ мекунанд.

15Ва ба ман гуфт: «Оё дидӣ, эй писари одам? Боз корҳои зишти аз ин азимтарро хоҳӣ дид».

16Ва маро ба саҳни дохилии хонаи Худованд овард, ва инак назди дари даромади толори маъбади Худованд, дар миёни равоқ ва қурбонгоҳ, тақрибан бисту панҷ кас истодаанд, ки пуштҳошон ба толори маъбади Худованд ва рӯйҳошон ба тарафи шарқ мебошад, ва онҳо ба тарафи шарқ ба офтоб саҷда мекунанд+.

17Ва ба ман гуфт: «Оё дидӣ, эй писари одам? Оё барои хонадони Яҳудо кардани чунин корҳои зишт, ки дар ин ҷо мекунанд, кам аст, ки боз онҳо заминро аз зулм пур мекунанд ва ба роҳи бутпарастӣ баргашта, Маро ба ғазаб меоваранд? Инак онҳо навдаеро ба биниҳои худ медоранд.

18Бинобар ин Ман низ бо ғазаб амал хоҳам намуд: чашмам риққат нахоҳад овард, ва Ман раҳм нахоҳам кард, ва ҳарчанд ба гӯшҳои Ман бо овози баланд бихонанд, онҳоро иҷобат нахоҳам намуд»+.

БОБИ НӮҲУМ

Рӯъёи куштори бузург дар Ерусалим.

9^1Ва бо овози баланде ба самъи ман хонда, гуфт: «Бигзор амалдорони шаҳр наздик шаванд, ва ҳар кас олати ҳалокатовари худро дар дасташ дошта бошад».

2Ва инак шаш нафар аз роҳи дарвозаи боло, ки рӯ ба ҷониби шимол буд, омаданд, ва ҳар кадомро олати харобкунандааш дар дасташ буд, ва дар миёни онҳо як мард либоси катон дар тан дошт, ва дар камараш лавозимоти хатнависӣ буд; ва онҳо омада, назди қурбонгоҳи мисин истоданд+.

3Ва ҷалоли Худои Исроил аз болои каррубӣ, ки бар он буд, ба остонаи маъбад баромад; ва он мардро, ки либоси катон дар тан дошт, ва лавозимоти хатнависӣ дар камараш буд, даъват намуд.

4Ва Худованд ба вай гуфт: «Аз миёнаи шаҳр, яъне аз миёнаи Ерусалим гузар намо, ва бар пешонии одамоне ки дар бораи ҳамаи корҳои зиште ки андаруни он карда мешавад, оҳу фиғон мекунанд, аломате бигузор»+.

5Ва ба онҳо ба самъи ман гуфт: «Аз ақиби ин мард дар шаҳр гузар кунед ва зарба занед: бигзор чашмонатон риққат наоварад, ва раҳм накунед+.

6Пирон, ҷавонон ва духтарон, ва кӯдакон ва занонро кушта нобуд кунед, валекин ба ҳар касе ки бар худ аломат дорад, наздик нашавед, ва аз хонаи муқаддаси Ман оғоз намоед». Ва онҳо аз пироне ки пеши хона буданд, оғоз карданд+.

7Ва ба онҳо гуфт: «Маъбадро палид кунед ва саҳнҳоро аз мақтулон пур карда, берун равед». Ва онҳо берун рафтанд, ва дар шаҳр зарба задан гирифтанд.

8Ва ҳангоме ки онҳо зарба мезаданд, ва ман боқӣ мондам, бар рӯи худ афтода, фарьёд кашидам, ва гуфтам: «Ё Худоё Худовандо! Оё Ту, чун ғазабатро бар Ерусалим фурӯ резӣ, тамоми бақияи Исроилро несту нобуд хоҳӣ кард?»+

9Ва ба ман гуфт: «Гуноҳи хонадони Исроил ва Яҳудо бағоят азим аст, ва ин замин аз хун пур шудааст, ва ин шаҳр аз беадолатӣ пур аст; зеро ки онҳо мегӯянд: „Худованд ин заминро тарк кардааст, ва Худованд намебинад“+.

10Бинобар ин чашми ман низ риққат нахоҳад овард, ва Ман раҳм нахоҳам кард: подоши рафторашонро бар сарашон хоҳам овард»+.

11Ва инак марде ки либоси катон дар тан дошт, ва лавозимоти хатнависӣ дар камараш буд, ҷавоб гардонда, гуфт: «Ҳар он чи Ту амр фармудӣ, ба ҷо овардам».

БОБИ ДАҲУМ

Рӯъёи чархҳои иборат аз сангҳои ёқути кабуд бо каррубиён.

10^1•Ва ман дидам, ва инак бар фалаке ки болои сари каррубиён буд, чизе мисли санги ёқути кабуд, мисли намуди сурати тахт бар онҳо намудор шуд.

2Ва Худо ба марде ки либоси катон дар тан дошт, муроҷиат намуда, гуфт: «Дар миёни чархҳои зери каррубиён дохил шав ва муштҳоятро аз ахгарҳои оташе ки дар миёни каррубиён аст, пур карда, бар шаҳр парто». Ва ӯ дар пеши назари ман дохил шуд+.

3Ва ҳангоме ки он мард дохил шуд, каррубиён ба тарафи рости маъбад истода буданд, ва абр саҳни дохилиро пур кард+.

4Ва ҷалоли Худованд аз болои каррубӣ ба остонаи маъбад баромад, ва абр хонаро пур кард, ва саҳн аз дурахши ҷалоли Худованд пур шуд.

5Ва садои болҳои каррубиён то саҳни берунӣ шунида шуд, ба монанди овози Худои Қодир, вақте ки Ӯ сухан меронад.

6Ва ҳангоме ки Ӯ ба марди катонпӯш амр фармуда гуфт: «Оташро аз миёни чархҳо, аз миёни каррубиён бигир», он мард дохил шуда, назди чарх истод,

7Ва каррубие дасти худро аз миёни каррубиён ба оташе ки дар миёни каррубиён буд, дароз кард, ва онро бардошта, ба ҳавучҳои марди катонпӯш дод, ва ӯ онро гирифта, берун рафт.

Тасвири намуди каррубиён.

8Ва дидам, ки дар зери болҳои каррубиён тарҳи дасти одам намудор шуд.

9Ва ман дидам, ва инак чор чарх назди каррубиён, яъне як чарх назди як каррубӣ, ва чархи дигар назди каррубии дигар намудор шуд, ва намуди чархҳо мисли санги забарҷад буд.

10Ва намудашон тавре буд, ки ҳар чорашон як сурат доштанд, гӯё ки чархе тақотӯи чарх бошад.

11Онҳо чун роҳ мерафтанд, ба чор самти худ мерафтанд, дар вақти рафтанашон рӯй намегардониданд, зеро ба самте ки сар сӯи он менигарист, мерафтанд, ва дар вақти рафтанашон рӯй намегардониданд.

12Ва тамоми ҷисмашон, ва пуштҳошон, ва дастҳошон, ва болҳошон, ва чархҳо, — чархҳои ҳар чорашон, — гирдогирд пур аз чашмон буд+.

13Ин чархҳо, чунон ки ба гӯши ман расид, ғилдирак номида шуданд.

14Ва ҳар якеро чор рӯй буд: як рӯяш — рӯи каррубӣ, ва рӯи дуюмаш — рӯи одам, ва сеюмаш — рӯи шер, ва чорумаш — рӯи уқоб.

15Ва каррубиён сууд карданд. Ин ҳамон ҳайвоне буд, ки назди наҳри Кабар дида будам+.

16Ва ҳангоме ки каррубиён роҳ мерафтанд, чархҳо низ назди онҳо роҳ мерафтанд; ва ҳангоме ки каррубиён болҳои худро бармеафроштанд, то аз болои замин сууд намоянд, чархҳо низ аз назди онҳо рӯй намегардониданд:

17Ҳангоми истоданашон меистоданд, ва ҳангоми сууд карданашон бо онҳо сууд мекарданд, зеро ки рӯҳи ҳайвон дар онҳо буд.

18Ва ҷалоли Худованд аз болои остонаи маъбад берун омад, ва бар каррубиён истод,

19Ва каррубиён болҳои худро барафроштанд, ва дар пеши назари ман аз замин сууд карда, берун рафтанд, ва чархҳо назди онҳо буданд; ва дар даҳани дарвозаи шарқии хонаи Худованд истоданд, ва ҷалоли Худои Исроил аз боло бар онҳо буд+.

20Ин ҳамои ҳайвоне буд, ки зери пои Худои Исроил назди наҳри Кабар дида будам, ва ман донистам, ки инҳо каррубиёнанд.

21Ҳар якеро чор рӯй буд, ва ҳар яке чор бол дошт; ва сурати дастҳои одам зери болҳошон буд.

22Ва сурати рӯйҳошон ҳамон рӯйҳое буд, ки назди наҳри Кабар дида будам; намуди онҳо айни ҳамон буд; ҳар кадомашон ба самти рӯи худ мерафтанд.

БОБИ ЁЗДАҲУМ

Рӯъё дар бораи ҷазо додани сардорон.

11^1Ва Рӯҳи Худо маро бардошта, назди дарвозаи шарқии хонаи Худованд, ки рӯ ба ҷониби шарқ буд, овард, ва инак ба даҳани дарвоза бисту панҷ мард буданд; ва ман дар миёни онҳо сарварони қавм — Яазаньё ибни Аззур ва Фалатьё ибни Баноёро дидам+.

2Ва Худованд ба ман гуфт: «Эй писари одам! Инҳо касоне ҳастанд, ки тадбирҳои шарирона меандешанд, ва дар ин шаҳр машваратҳои бад медиҳанд,

3Ва мегӯянд: „Вақти хонасозӣ наздик нест; ин шаҳр дег аст, ва мо — гӯшт“.

4Бинобар ин ба муқобили онҳо нубувват намо, эй писари одам, нубувват намо!»

5Ва Рӯҳи Худованд бар ман нозил шуда, ба ман гуфт: «Бигӯй, ки Худованд чунин мегӯяд: шумо, эй хонадони Исроил, ин тавр сухан меронед, валекин андешаҳои дили шуморо Ман медонам.

6Бисьёр касонро шумо дар ин шаҳр куштаед, ва кӯчаҳои онро аз мақтулон пур кардаед+.

7Бинобар ин Худованд Худо чунин мегӯяд: мақтулони шумо, ки андаруни он гузоштаед, гӯшт мебошанд; ва он — дег аст; валекин шуморо ман аз даруни он берун хоҳам овард.

8Шумо аз шамшер метарсед, вале Ман шамшерро бар шумо хоҳам овард, мегӯяд Худованд Худо+.

9Ва шуморо аз даруни он берун хоҳам овард, ва шуморо ба дасти бегонаҳо хоҳам супурд, ва бар шумо доварӣ хоҳам кард.

10Аз шамшер хоҳед афтод; назди сарҳади Исроил бар шумо доварӣ хоҳам кард, ва шумо хоҳед донист, ки Ман Худованд ҳастам.

11Ин шаҳр барои шумо дег нахоҳад буд, ва шумо андаруни он гӯшт нахоҳед буд; назди сарҳади Исроил бар шумо доварӣ хоҳам кард.

12Ва шумо хоҳед донист, ки Ман Худованд ҳастам, ки шумо бар тибқи фароизи Ман рафтор накардед ва дастурҳои Маро ба ҷо наовардед, балки бар тибқи дастурҳои халқҳое ки дар гирди шумо мебошанд, амал кардед».

13Ва чунин воқеъ шуд, ки чун нубувват менамудам, Фалатьё ибни Баноё мурд; ва ман бар рӯи худ афтодам ва бо овози баланд фарьёд зада, гуфтам: «Ё Худоё Худовандо! Наҳод ки Ту бақияи Исроилро тамоман несту нобуд мекунӣ?»+

Ваъдаи маҳфуз доштани бақия.

14Ва каломи Худованд бар ман нозил шуда, гуфт:

15«Эй писари одам! Бародаронат, бародаронат, одамони наздикат, ва тамоми хонадони Исроил саросар касоне мебошанд, ки дар бораи онҳо сокинони Ерусалим мегӯянд: „Онҳо аз Худованд дур шудаанд; ин замин ба мо барои тасарруф дода шудааст“.

16Бинобар ин бигӯй: „Худованд Худо чунин мегӯяд: агарчи Ман онҳоро дур андохтаам, ва агарчи онҳоро дар кишварҳо пароканда кардаам, валекин Ман барои онҳо дар кишварҳое ки ба он ҷо омадаанд, андак замоне паноҳгоҳи муқаддасе будам“+.

17Бинобар ин бигӯй: „Худованд Худо чунин мегӯяд: ва Ман шуморо аз миёни қавмҳо ҷамъ хоҳам кард, ва шуморо аз кишварҳое ки дар онҳо пароканда шудаед, фароҳам хоҳам овард, ва замини Исроилро ба шумо хоҳам дод“+.

18Ва ба он ҷо хоҳанд омад, ва тамоми бутҳои қабеҳи онро, ва тамоми санамҳои зишти онро аз он дур хоҳанд кард.

19Ва Ман ба онҳо дили ягонае хоҳам дод, ва рӯҳи тозае андаруни онҳо хоҳам ниҳод, ва дили сангинро аз ҷисми онҳо дур хоҳам кард, ва дили гӯштӣ ба онҳо хоҳам бахшид,+

20То ки бар тибқи фароизи Ман рафтор намоянд ва дастурҳои Маро риоя кунанд ва онҳоро ба ҷо оваранд, ва онҳо қавми Ман хоҳанд буд, ва Ман Худои онҳо хоҳам буд+.

21Валекин дар ҳаққи онҳое ки дилашон ба бутҳои қабеҳ ва зишташон моил мешавад, Ман подоши рафтори онҳоро бар сарашон хоҳам овард, мегӯяд Худованд Худо»+.

Ҷалоли Худованд Ерусалимро тарк мекунад.

22Ва каррубиён болҳои худро барафроштанд, ва чархҳо назди онҳо буданд, ва ҷалоли Худои Исроил аз боло бар онҳо буд+.

23Ва ҷалоли Худованд аз даруни шаҳр сууд кард, ва бар кӯҳе ки ба тарафи шарқии шаҳр воқеъ аст, таваққуф намуд+.

24Ва дар рӯъё Рӯҳи Худо маро бардошт ва ба кишвари калдониён назди ҷалои ватан шудагон овард; ва рӯъёе ки ман дидам, аз ман ғоиб шуд;+

25Ва ман тамоми калимоти Худовандро, ки Ӯ ба ман зоҳир сохт, ба ҷалои ватан шудагон баён намудам.

БОБИ ДУВОЗДАҲУМ

Рӯъё дар бораи наздик будани асирӣ.

12^1Ва каломи Худованд бар ман нозил шуда, гуфт:

2«Эй писари одам! Ту андаруни хонадони исьёнгар сукунат дорӣ, ки онҳо чашмон барои дидан доранд, вале намебинанд, ва онҳо гӯшҳо барои шунидан доранд, вале намешунаванд, зеро ки онҳо хонадони исьёнгар мебошанд+.

3Ва ту, эй писари одам, барои худ бисоти ҷалои ватанро муҳайё намо, ва рӯзона дар пеши назари онҳо муҳоҷират кун, ва аз макони худ ба макони дигар дар пеши назари онҳо муҳоҷират кун; шояд инро дида, фаҳм кунанд, агарчи хонадони исьёнгар мебошанд+.

4Ва бисоти худро, ҳамчун бисоти ҷалои ватан, рӯзона дар пеши назари онҳо берун овар, ва худат шомгоҳ дар пеши назари онҳо, ҳамчун касоне ки барои ҷалои ватан берун мераванд, берун рав.

5Дар пеши назари онҳо барои худ рахнае дар девор карда, аз он берун овар+.

6Дар пеши назари онҳо бар китфат бимон, дар торикӣ берун овар, рӯи худро бипӯшон, то ки заминро набинӣ, зеро ки туро аломате барои хонадони Исроил гардонидаам».

7Ва ман тавре ки ба ман амр фармуда шуд, амал кардам: бисоти худро, ҳамчун бисоти ҷалои ватан, рӯзона берун овардам, ва шомгоҳ барои худ бо даст рахнае дар девор кардам; дар торикӣ берун овардам, дар пеши назари онҳо бар китфам гузоштам.

8Ва бомдодон каломи Худованд бар ман нозил шуда, гуфт:

9«Эй писари одам! Оё хонадони Исроил, ки хонадони исьёнгар мебошанд, ба ту нагуфтанд: „Ин чӣ кор аст, ки мекунӣ?“+

10Ба онҳо бигӯй: „Худованд Худо чунин мегӯяд: ин ваҳй дар бораи раисест, ки дар Ерусалим мебошад, ва дар бораи тамоми хонадони Исроил, ки андаруни он сокинанд“+.

11Бигӯй: „Ман аломате барои шумо ҳастам; чунон ки амал кардам, ончунон ба онҳо амал карда хоҳад шуд: онҳо ҷалои ватан шуда, ба асирӣ хоҳанд рафт“.

12Ва раисе ки дар миёни онҳост, дар торикӣ бисоти худро бар китфаш гузошта, берун хоҳад рафт; рахнае дар девор хоҳанд кард, то ки ӯро аз он берун оваранд; ӯ рӯи худро хоҳад пӯшонид, то ки заминро бо чашми худ набинад.

13Ва Ман доми Худро бар ӯ хоҳам афканд, ва ӯ дар тӯри Ман хоҳад афтод, ва ӯро ба Бобил, ба замини калдониён хоҳам овард, ва ӯ онро нахоҳад дид, ва дар он ҷо хоҳад мурд+.

14Ва ҳамаи онҳоеро, ки дар гирду пеши ӯ ҳастанд, мададгорони ӯ ва тамоми қӯшуни ӯро ба сӯи ҳар бод пароканда намуда, аз ақиби онҳо шамшер хоҳам кашид+.

15Ва ҳангоме ки онҳоро дар миёни халқҳо пароканда намоям ва онҳоро дар кишварҳо парешон созам, онҳо хоҳанд донист, ки Ман Худованд ҳастам+.

16Валекин адади камеро аз онҳо аз шамшер, аз қаҳтӣ ва аз вабо боқӣ хоҳам гузошт, то ҳамаи корҳои зишти худро дар миёни халқҳое ки ба он ҷо мераванд, ҳикоят кунанд, ва хоҳанд донист, ки Ман Худованд ҳастам»+.

Асирии Исроил даранг нахоҳад кард.

17Ва каломи Худованд бар ман нозил шуда, гуфт:

18«Эй писари одам! Нони худро бо ларза бихӯр, ва оби худро бо изтироб ва андӯҳ бинӯш.

19Ва ба қавми ин замин бигӯй: „Худованд Худо дар ҳаққи сокинони Ерусалим, дар ҳаққи замини Исроил чунин мегӯяд: онҳо нони худро бо андӯҳ хоҳанд хӯрд, ва оби худро бо яъс хоҳанд нӯшид, чунки замини онҳо аз боиси ситамгарии ҳамаи сокинонаш аз фаровонии он маҳрум хоҳад шуд+.

20Ва шаҳрҳои маскун хароб хоҳад гардид, ва ин замин валангор хоҳад шуд, ва хоҳед донист, ки Ман Худованд ҳастам“».

21Ва каломи Худованд бар ман нозил шуда, гуфт:

22«Эй писари одам! Шуморо дар замини Исроил ин зарбулмасал чист, ки мегӯед: „Айём тӯл мекашад, ва ҳар рӯъё нест мешавад“+?

23Бинобар ин ба онҳо бигӯй: „Худованд Худо чунин мегӯяд: Ман ин зарбулмасалро барҳам хоҳам дод, ва онро дигар дар Исроил истеъмол нахоҳанд кард“; лекин ба онҳо бигӯй: айём наздик аст, ва иҷрои ҳар рӯъё қариб.

24Зеро ки ҳеҷ рӯъё ботил ва пешгӯии тамаллуқомез дар хонадони Исроил дигар нахоҳад буд+.

25Зеро Ман, ки Худованд хастам, сухан хоҳам гуфт, ва сухане ки Ман бигӯям, ба амал хоҳад омад, ва дигар даранг нахоҳад кард, зеро ки дар айёми шумо, эй хонадони исьёнгар, сухане хоҳам гуфт ва онро ба ҷо хоҳам овард, мегӯяд Худованд Худо»+.

26Ва каломи Худованд бар ман нозил шуда, гуфт:

27«Эй писари одам! Инак хонадони Исроил мегӯянд: „Рӯъёе ки ӯ мебинад, барои айёми кашол аст, ва ӯ барои замонхои дур нубувват мекунад“+.

28Бинобар ин ба онҳо бигӯй: „Худованд Худо чунин мегӯяд: ҳеҷ каломи Ман дигар даранг нахоҳад кард: сухане ки Ман бигӯям, ба амал хоҳад омад, мегӯяд Худованд Худо“».

БОБИ СЕЗДАҲУМ

Фош кардани анбиёи козиб.

13^1Ва каломи Худованд бар ман нозил шуда, гуфт:

2«Эй писари одам! Дар бораи анбиёи Исроил, ки нубувват мекунанд, нубувват намо, ва ба онҳое ки ба дилхоҳи худ нубувват мекунанд, бигӯй: „Каломи Худовандро бишнавед!“»+

3Худованд Худо чунин мегӯяд: «Вой бар ҳоли анбиёи разиле ки рӯҳи худро пайравӣ менамоянд, бе он ки рӯъёе дида бишанд!

4Анбиёи ту, эй Исроил, мисли рӯбоҳон дар харобазор мебошанд.

5Шумо ба рахнаҳо набаромадед ва деворе барои хонадони Исроил барпо накардед, то ки онҳо дар рӯзи Худованд дар ҷанг истодагӣ намоянд+.

6Рӯъёи ботил мебинанд ва бардурӯғ фол кушода, мегӯянд: „Худо мегӯяд“, ва ҳол он ки онҳоро Худованд нафиристодааст; ва умедвор мешаванд, ки суханашон ба амал хоҳад омад+.

7Оё шумо рӯъёи ботил надидед, ва бардурӯғ фол кушода, нагуфтед: „Худованд мегӯяд“, ва ҳол он ки Ман чизе нагуфтаам?»

8Бинобар ин Худованд Худо чунин мегӯяд. «Азбаски шумо суханони ботил гуфтаед ва рӯъёи бардурӯғ дидаед, ба ин сабаб инак Ман ба шумо зид ҳастам, мегӯяд Худованд Худо+.

9Ва дасти Ман бар анбиёе ки рӯъёи ботил мебинанд ва бардурӯғ фол мекушоянд, тӯло хоҳад буд; онҳо дар шӯрои қавми Ман дохил нахоҳанд буд, ва дар дафтари хонадони Исроил навишта нахоҳанд шуд, ва ба замини Исроил нахоҳанд омад; ва хоҳед донист, ки Ман Худованд ҳастам+.

10Азбаски онҳо қавми Маро дар иштибоҳ андохта, мегуфтанд: „Сулҳу осоиштагӣ“, ва ҳол он ки сулҳу осоиштагӣ набуд, ва ҳангоме ки ин қавм таворае месохтанд, онҳо онро бо лои нобоб андова мекарданд,+

11Пас ба онҳое ки бо лои нобоб андова мекунанд, бигӯй, ки он тавора хоҳад афтод; борони сел хоҳад борид, ва шумо, эй сангҳои жола, фурӯ хоҳед рехт, ва боди сахт онро хоҳад шикофт+.

12Ва инак, ҳангоме ки он девор фурӯ ғалтад, оё ба шумо нахоҳанд гуфт: „Куҷост он андовае ки андуда будед?“

13Бинобар ин Худованд Худо чунин мегӯяд: Ман дар ғазаби Худ боди сахтро ба шикофтан амр хоҳам кард, ва дар хашми Ман борони сел хоҳад борид, ва сангҳои жола низ дар ғазаби ҳалокатовар.

14Ва Ман он деворро, ки шумо бо лои нобоб андова кардаед, хароб намуда, бар замин фурӯ хоҳам ғалтонид, ба тавре ки таҳкурсии он намоён гардад, ва ҳангоме ки он фурӯ ғалтад, шумо андаруни он ба ҳалокат хоҳед расид, ва хоҳед донист, ки Ман Худованд ҳастам+.

15Ва Ман ғазаби Худро бар он девор ва бар онҳое ки онро бо лои нобоб андова кардаанд, ба итмом расонида, ба шумо хоҳам гуфт: ин девор нест шуд, ва онҳое ки онро андова карда буданд, несту нобуд гардиданд,

16Яъне он анбиёи Исроил, ки дар бораи Ерусалим нубувват мекунанд ва барояш рӯъёи сулҳу осоиштагиро мебинанд, ва ҳол он ки сулҳу осоиштагӣ нест, мегӯяд Худованд Худо.

17Ва ту, эй писари одам, рӯи худро ба тарафи духтарони қавми худ, ки ба дилхоҳи худ нубувват мекунанд, бигардон ва дар ҳаққи онҳо нубувват намо.

18Ва бигӯй: „Худованд Худо чунин мегӯяд: вой бар ҳоли онҳое ки бозубандҳои ҷоду барои ҳар бозуе медӯзанд, ва чодирҳо барои сари ҳар қомате месозанд, то ки ҷонҳоро сайд кунанд! Оё шумо ҷонҳои қавми Маро сайд мекунед, то ки ҷонҳои худро зинда нигоҳ доред?

19Ва Маро пеши қавми Ман барои як мушт ҷав ва як бурда нон беҳурмат мекунед, ва ба қавми Ман, ки ба суханони дурӯғ гӯш медиҳанд, дурӯғ гуфта, ҷонҳоеро, ки набояд бимиранд, мемиронед, ва ҷонҳоеро, ки набояд зинда монанд, зинда мемононед+.

20Бинобар ин Худованд Худо чунин мегӯяд: инак Ман ба бозубандҳои ҷодуи шумо зид ҳастам, ки ба воситаи онҳо ҷонҳоро мисли паррандагон сайд мекунед, ва Ман онҳоро аз болои бозуҳотон хоҳам канд, ва ҷонҳоеро, ки шумо сайд мекунед, раҳоӣ хоҳам дод, то ки он ҷонҳо парида раванд.

21Ва чодирҳои шуморо хоҳам дарронид, ва қавми Худро аз дасти шумо раҳо хоҳам кард, ва онҳо дар дастатон дигар мавриди сайд нахоҳанд буд, ва хоҳед донист, ки Ман Худованд ҳастам.

22Азбаски шумо дили марди одилро ба воситаи дурӯғи худ ғамгин мекунед, — ва ҳол он ки Ман намехостам ғамгин намоям, — ва дастҳои марди шарирро тақвият медиҳед, бе он ки вай аз рафтори бади худ тавба карда, зинда монад,+

23Бинобар ин дигар рӯъёҳои ботил нахоҳед дид ва фол нахоҳед кушод, ва Ман қавми Худро аз дасти шумо раҳо хоҳам кард, ва хоҳед донист, ки Ман Худованд ҳастам“»+.

БОБИ ЧОРДАҲУМ

Дар бораи пирони Ерусалим.

14^1Ва назди ман чанд нафар аз пирони Исроил омаданд, ва ба ҳузури ман нишастанд+.

2Ва каломи Худованд бар ман нозил шуда, гуфт:

3«Эй писари одам! Ин одамон бутҳои худро ба дили худ роҳ додаанд, ва васвасаи гуноҳи худро пеши рӯи худ гузоштаанд; оё месазад, ки Ман ба саволи онҳо ҷавоб гардонам+?

4Бинобар ин бо онҳо сухан ронда, ба онҳо бигӯй: „Худованд Худо чунин мегӯяд: ҳар касе ки аз хонадони Исроил бутҳои худро ба дили худ роҳ диҳад, ва васвасаи гуноҳи худро пеши рӯи худ бигузорад, ва назди набӣ биёяд, — Ман, ки Худованд ҳастам, ба касе ки омадааст, бо вуҷуди бисьёрии бутҳояш, ҷавоб хоҳам гардонид,

5То хонадони Исроил бо дили худ фаҳм кунанд, ки ҳамаашон ба воситаи бутҳои худ аз Ман дур шудаанд“.

6Бинобар ин ба хонадони Исроил бигӯй: „Худованд Худо чунин мегӯяд: тавба карда, аз бутҳои худ даст кашед, ва рӯйҳои худро аз ҳамаи корҳои зишти худ гардонед+.

7Зеро ҳар касе ки аз хонадони Исроил ва аз ғарибоне ки дар Исроил иқомат доранд, аз пайравии Ман дур шавад, ва бутҳои худро ба дили худ роҳ диҳад, ва васвасаи гуноҳи худро пеши рӯи худ бигузорад, ва назди набӣ омада, ба воситаи ӯ ба Ман савол диҳад, — Ман, ки Худованд ҳастам, Худам ба вай ҷавоб хоҳам гардонид.

8Ва Ман рӯи Худро ба зидди он кас хоҳам нигаронид, ва ӯро вожгун хоҳам кард, то ки аломате ва зарбулмасале гардад, ва ӯро аз миёни қавми Худ маҳв хоҳам намуд, ва хоҳед донист, ки Ман Худованд ҳастам+.

9Ва агар набие фирефта шуда, сухане гӯяд, Ман, ки Худованд ҳастам, он набиро фирефта намудаам, ва дасти Худро бар ӯ дароз карда, ӯро аз миёни қавми Худ — Исроил — барҳам хоҳам дод+.

10Ва онҳо бори гуноҳи худро хоҳанд бардошт: гуноҳи саволдиҳанда чӣ гунае ки бошад, гуноҳи набӣ ҳамон гуна хоҳад буд,

11То ки хонадони Исроил минбаъд аз пайравии Ман дур нашаванд, ва худро дигар бо ҳар навъ маъсиятҳои худ палид насозанд, балки қавми Ман бошанд, ва Ман Худои онҳо бошам, мегӯяд Худованд Худо“»+.

Ерусалим амон нахоҳад ёфт.

12Ва каломи Худованд бар Ман нозил шуда, гуфт:

13«Эй писари одам! Агар замине пеши Ман гуноҳ карда, ба дараҷаи хиёнат бирасад, ва Ман дасти Худро бар он дароз карда, муттакои нони онро бишканам, ва қаҳтӣ бар он фиристода, инсон ва ҳайвонро аз он маҳв намоям,+

14Ва агар ин се мард: Нӯҳ, Дониёл ва Айюб андаруни он бошанд, — онҳо бо адолати худ фақат ҷонҳои худро раҳо хоҳанд кард, мегӯяд Худованд Худо+.

15Ва агар ҳайвоноти даррандае ба он замин бифиристам, ки онро бефарзанд гардонанд, ва он ба харобазоре мубаддал шавад, ба тавре ки аз тарси он ҳайвонот касе аз он гузар накунад,

16Гарчанде ки ин се мард андаруни он бошанд, ба ҳаёти Худам қасам ки, мегӯяд Худованд Худо, онҳо писарон ва духтарони худро раҳо нахоҳанд кард: танҳо худашон раҳоӣ хоҳанд ёфт, ва он замин ба харобазоре мубаддал хоҳад шуд+.

17Ё агар шамшере ба сари он замин биёрам ва бигӯям: „Эй шамшер, аз ин замин убур намо!“, ва инсону ҳайвонро аз он маҳв намоям,+

18Гарчанде ки ин се мард андаруни он бошанд, ба ҳаёти Худам қасам ки, мегӯяд Худованд Худо, онҳо писарон ва духтаронро раҳо нахоҳанд кард, балки танҳо худашон раҳоӣ хоҳанд ёфт.

19Ё агар вабое ба он замин бифиристам, ва ғазаби Худро бар он бо хун фурӯ резам, то ки инсон ва ҳайвонро аз он маҳв намоям,

20Гарчанде ки Нӯҳ, Дониёл ва Аӣюб андаруни он бошанд, ба ҳаёти Худам қасам ки, мегӯяд Худованд Худо, онҳо писаре ва духтареро раҳо нахоҳанд кард: онҳо бо адолати худ фақат ҷонҳои худро раҳо хоҳанд кард.

21Зеро ки Худованд Худо чунин мегӯяд: ҳарчанд ки чор қасоси сахти Худ: шамшер ва қаҳтӣ ва ҳайвоноти дарранда ва ваборо бар Ерусалим бифиристам, то ки инсон ва ҳайвонро аз он маҳв намоям,+

22Вале инак бақияе дар он иборат аз писарон ва духтароне ки берун оварда мешаванд, боқӣ хоҳанд монд; инак онҳо назди шумо берун хоҳанд омад, ва шумо рафтор ва кирдори онҳоро хоҳед дид, ва дар мусибате ки бар Ерусалим овардаам, яъне дар ҳар чизе ки Ман ба сари он овардаам, тасаллӣ хоҳед ёфт+.

23Ва онҳо шуморо тасаллӣ хоҳанд дод, зеро ки рафтор ва кирдори онҳоро хоҳед дид; ва хоҳед донист, ки ҳар он чи Ман дар он кардаам, беҳуда накардаам, мегӯяд Худованд Худо».

БОБИ ПОНЗДАҲУМ

Рӯъё дар бораи токе ки дар оташ андохта шуд.

15^1Ва каломи Худованд бар ман нозил шуда, гуфт:

2«Эй писари одам! Дарахти ток аз ҳар дарахт чӣ бартарӣ дорад, ва навдаи он, ки дар миёни дарахтони ҷангал бошад+?

3Оё чӯбе аз он барои кардани коре гирифта мешавад? Оё мехе аз он мегиранд, то ки чизе бар он биовезанд?

4Инак, онро барои сӯзонидан дар оташ меандозанд, ва оташ ду нӯгашро месӯзонад, ва миёнаи он нимсӯз мешавад; оё он барои коре боб аст?

5Инак, вақте ки он том буд, барои коре боб набуд, алалхусус баъд аз он ки оташ онро сӯзонидааст, ва он нимсӯз шудааст, оё он барои коре боб аст?

6Бинобар ин Худованд Худо чунин мегӯяд: чунон ки дарахти токро дар миёни дарахтони ҷангал Ман барои сӯзонидан ба оташ гирифтор кардаам, ончунон сокинони Ерусалимро гирифтор хоҳам кард+.

7Ва рӯи Худро ба зидди онҳо хоҳам нигаронид: онҳо аз як оташ берун омадаанд, вале оташи дигар онҳоро хоҳад сӯзонид. Ва чун рӯи Худро ба зидди онҳо нигаронам, хоҳед донист, ки Ман Худованд ҳастам.

8Ва ба сабаби хиёнате ки онҳо кардаанд, Ман ин заминро харобазор хоҳам сохт, мегӯяд Худованд Худо».

БОБИ ШОНЗДАҲУМ

Дар бораи қабоҳатҳо дар Ерусалим.

16^1Ва каломи Худованд бар ман нозил шуда, гуфт:

2«Эй писари одам! Ерусалимро аз корҳои зишташ огоҳ намо,+

3Ва бигӯй: Худованд Худо ба Ерусалим чунин мегӯяд: насаб ва зодгоҳи ту аз замини Канъон аст; падарат амӯрӣ ва модарат ҳиттӣ буд+.

4Ва таваллуди ту чунин аст: дар рӯзе ки зоида шудӣ, нофатро набуриданд, ва туро дар об барои татҳир ғусл надоданд, ва намакоб намолиданд, ва парпеч накарданд.

5Чашме бар ту нигоҳубин накард, то ки ба ту дилсӯзӣ намуда, яке аз ин корҳоро барои ту ба ҷо оварад; балки дар рӯзе ки ту зоида шудӣ, аз ҳаёти ту нафрат карда, туро бар рӯи саҳро партофтанд.

6Ва Ман аз пешат гузар карда, туро дар хунҳоят ҷӯлида дидам, ва ба ту гуфтам: „Дар хунҳоят зинда бимон!“ Ва ба ту гуфтам: „Дар хунҳоят зинда бимон!“+

7Ва туро мисли набототи саҳро бағоят афзун кардам, ва ту нумӯ ёфта, калон шудӣ ва ба камоли ҳусну адо расидӣ: пистонҳоят баланд ва мӯйҳоят дароз шуд, вале ҳанӯз бараҳна ва урьён будӣ.

8Ва Ман аз пешат гузар карда, туро дидам, ва инак, замони ту замони муҳаббат буд, ва Ман сояи Худро бар ту паҳн кардам, ва урьёнии туро пӯшонидам, ва ба ту қасам хӯрдам, ва бо ту аҳд бастам, мегӯяд Худованд Худо, ва ту аз они Ман шудӣ+.

9Ва туро дар об ғусл додам, ва хунҳоятро аз баданат шустам, ва туро бо равған тадҳин намудам.

10Ва туро пероҳани гулдӯзӣ, ва кафши чармин, ва рӯймоли катони нозук, ва ҷомаи абрешимин пӯшонидам.

11Ва туро бо асбоби зинат оро дода, дастпонаҳо бар дастҳоят ва тавқ бар гарданат наҳодам.

12Ва ҳалқа бар биният, ва гӯшвораҳо бар гӯшҳоят, ва афсари ҷалол бар сарат гузоштам+.

13Ва ту бо тилло ва нуқра зинат ёфтӣ, ва либосат аз катони нозук ва абрешим ва матои гулдӯзӣ иборат буд; орди маҳин ва асал ва равған мехӯрдӣ, ва ҳусну адоят ниҳоятдараҷа афзуда, ту сазовори шавкати подшоҳӣ гардидӣ+.

14Ва номи ту ба сабаби ҳуснат дар миёни халқҳо шӯҳрат ёфт, зеро ки он ба хотири шавкате ки Ман ба ту бахшида будам, комил гардид, мегӯяд Худованд Худо.

15Валекин ту бар ҳусни худ таваккал намудӣ, ва аз номи худ истифода бурда, зино кардӣ, ва зинои худро бар ҳар роҳгузаре фурӯ рехтӣ, ва ҳуснат аз они вай шуд+.

16Ва аз либосҳои худ гирифта, барои худ баландиҳои рангин сохтӣ, ва бар онҳо зино кардӣ, ки чунин ҳодиса ҳаргиз рӯй надодааст ва набояд рӯй диҳад.

17Ва асбоби зинати худро аз тилло ва нуқраи Ман, ки ба ту дода будам, гирифта, бутҳои нарина барои худ сохтӣ, ва бо онҳо зино кардӣ+.

18Ва либосҳои гулдӯзии худро гирифта, бар он бутҳо пӯшондӣ, ва равған ва бухури Маро пеши онҳо гузоштӣ.

19Ва нони Маро, ки ба ту дода будам, орди маҳин ва равған ва асалеро, ки хӯроки ту гардонида будам, ту пеши онҳо ҳамчун хушбӯии дилпазире гузоштӣ, ва чунин шуд, мегӯяд Худованд Худо+.

20Ва писарону духтаронатро, ки барои Ман зоида будӣ, гирифта, ба сифати хӯроки бутҳо забҳ кардӣ. Оё зинокории ту кам буд,

21Ки писарони Маро кушта, ба онҳо додӣ, ба тавре ки барояшон онҳоро аз оташ гузарондӣ+.

22Ва дар тамоми аъмоли зишт ва зинокории худ ту айёми ҷавонии худро ба ёд наовардӣ, ки он вақт бараҳна ва урьён буда, дар хунҳоят ҷӯлида мехобидӣ.

23Ва Худованд Худо мегӯяд: эй вой бар ту, вой бар ту, ки баъд аз ҳамаи бадкирдориҳои худ

24Ту теппаҳо барои худ сохтӣ, ва баландиҳо дар ҳар майдон барои худ барпо кардӣ.

25Дар сари ҳар роҳ баландиҳои худро сохта, ҳусни худро нангин кардӣ, ва барои ҳар роҳгузаре пойҳои худро кушода, зиноҳоятро афзун намудӣ+.

26Ва бо ҳамсоягони худ — писарони Миср, ки узви бузург доранд, зино кардӣ, ва зинокории худро афзуда, хашми Маро ба ҷӯш овардӣ+.

27Ва инак Ман дасти Худро бар ту ёзонида, насибаатро кам кардам, ва туро ба иштиёқи бадхоҳонат — духтарони фалиштӣ, ки аз рафтори фоҳишонаи ту шарм доштанд, супурдам.

28Ва азбаски сер нашудӣ, бо писарони Ашшур зино кардӣ; вале бо онҳо низ зино карда, сер нашудӣ+.

29Ва зинокории худро то замини тоҷирон, яъне калдониён, афзун кардӣ, вале бо ин низ сер нашудӣ+.

30Дили ту чӣ қадар бемаҷол шуда бошад — мегӯяд Худованд Худо, — ки тамоми ин аъмолро, ки аъмоли зани фоҳишаи худсар аст, ба ҷо овардаӣ!

31Вақте ки ту теппаҳои худро дар сари ҳар роҳ сохтӣ, ва баландиҳои худро дар ҳар майдон барпо кардӣ, мисли фоҳишаҳои дигар набудӣ, чунки музди зиноятро тамасхур менамудӣ,

32Балки зани зинокоре будӣ, ки ба ҷои шавҳари худ бегонаҳоро мепазирад+.

33Ба ҳамаи фоҳишагон музди зино медиҳанд, валекин ту ба ҳамаи ошиқонат музди зиноятро медодӣ, ва онҳоро бо ришва мехаридӣ, то ки аз ҳар тараф назди ту барои зинокорихоят биёянд+.

34Ва рафтори ту дар зинокорият бар акси занони дигар буд: касе толиби зинои ту набуд, аз ин рӯ ту музди зино медодӣ, вале касе ба ту музди зино намедод, ва рафторат ҳамин тавр бар акси дигарон буд.

35Бинобар ин, эй фоҳиша, каломи Худовандро бишнав!

36Худованд Худо чунин мегӯяд: аз барои он ки аврати ту кушода шуд, ва урьёнии ту дар зинокориҳоят пеши ошиқони ту ва пеши ҳамаи бутҳои қабеҳи ту ошкор гардид, ва аз барои хуни писаронат, ки ба онҳо додӣ, —

37Аз барои ҳамин, инак Ман ҳамаи ошиқонатро, ки бо онҳо кайфу сафо мекардӣ, ва ҳамаи онҳоеро, ки дӯст медоштӣ, бо ҳамаи онҳое ки бад медидӣ, ҷамъ хоҳам кард; ва онҳоро аз ҳар тараф ба муқобили ту ҷамъ карда, урьёнии туро пеши онҳо ошкор хоҳам кард, то ки онҳо урьёнии туро бубинанд+.

38Ва бар ту чун бар заноне ки зино мекунанд ва хун мерезанд, доварӣ хоҳам намуд, ва хунатро бо ғазаб ва рашк хоҳам рехт+.

39Ва туро ба дасти ошиқонат хоҳам супурд, ва онҳо теппаҳоятро вайрон ва баландиҳоятро хароб хоҳанд кард, ва либосҳоятро аз ту хоҳанд кашид, ва асбоби зебу зинататро хоҳанд гирифт, ва туро бараҳна ва урьён хоҳанд гузошт+.

40Ва издиҳомеро ба зидди ту бархезонида, бо сангҳо туро сангсор хоҳанд намуд, ва бо шамшерҳои худ туро пора-пора хоҳанд кард+.

41Ва хонаҳоятро ба оташ хоҳанд сӯзонид, ва дар пеши назари занони бисьёр бар ту доварӣ хоҳанд кард, ва Ман ба зинокории ту хотима хоҳам дод, ва ту дигар музди зино нахоҳӣ дод+.

42Ва хашми Худро бар ту фурӯ хоҳам нишонид, ва рашки Ман аз ту хоҳад баргашт, ва Ман ором шуда, дигар ғазаб нахоҳам кард+.

43Аз барои он ки айёми ҷавонии худро ба ёд наовардӣ, ва Маро бо ҳамаи ин хашмгин кардӣ, инак Ман низ подоши рафторатро бар сарат овардам, мегӯяд Худованд Худо. Оё ту ин фисқу фуҷурро ба замми ҳамаи корҳои зишти худ ба амал наовардӣ?

44Инак, ҳар кӣ масал мезанад, дар ҳаққи ту масал зада, хоҳад гуфт: „Духтар чӣ гуна аст, модар намуна аст“+.

45Ту духтари модари худ ҳастӣ, ки вай аз шавҳар ва писаронаш нафрат дошт; ва ту хоҳари хоҳарони худ ҳастӣ, ки онҳо аз шавҳарон ва писарони худ нафрат доштанд. Модари шумо ҳиттӣ буд, ва падари шумо — амӯрӣ+.

46Ва хоҳари калонии ту Сомария аст, ки бо духтаронаш дар шимоли ту сукунат дорад; ва хоҳари хурдии ту, ки дар ҷануби ту сокин аст, Садӯм бо духтаронаш мебошад+.

47Оё ту бо роҳҳои онҳо нарафтӣ ва мисли корҳои зишти онҳо амал накардӣ? Ин ба назари ту кам буд, ки дар тамоми рафтори худ аз онҳо зиёдтар ба фисқу фуҷур дода шудӣ+.

48Ба ҳаёти Худам қасам ки, мегӯяд Худованд Худо, хоҳарат Садӯм, худаш ва духтаронаш, он корҳоро накардаанд, ки ту ва духтаронат кардаед+.

49Инак, гуноҳи хоҳарат Садӯм аз ин иборат буд: кибриё, фаровонии нон ва фароғати комил барои вай ва духтаронаш буд, вале мискину бенаворо вай дастгирӣ накард+.

50Ва онҳо гирифтори ғурур гардида, пеши Ман корҳои зишт карданд, ва инро дида, онҳоро маҳв намудам+.

51Ва Сомария нисфи гуноҳҳои туро содир нанамудааст, ва ту корҳои зишти худро аз онҳо зиёд кардӣ, ва бо ҳамаи корҳои зишти худ, ки ба амал овардӣ, хоҳаронатро сафед намудӣ+.

52Пас ту низ, ки хоҳаронатро маҳкум менамудӣ, бори нанги худро бардор; назар ба гуноҳҳои ту, ки аз онҳо зиёдтар корҳои зишт кардӣ, онҳо аз ту сафедтар мебошанд; пас ту низ, ки хоҳаронатро сафед намудӣ, хиҷил шав ва бори нанги худро бардор.

53Ва Ман асорати онҳоро: асорати Садӯм ва духтаронаш, ва асорати Сомария ва духтаронаш, ва дар миёни онҳо асорати асирони туро хоҳам баргардонид,+

54То ки ту бори нанги худро бардорӣ, ва аз ҳар чи кардаӣ, нангин шавӣ, чунки онҳоро тасаллӣ додаӣ.

55Ва хоҳаронат: Садӯм ва духтаронаш ба вазъияти пештараи худ хоҳанд баргашт; ва Сомария ва духтаронаш ба вазъияти пештараи худ хоҳанд баргашт; ва ту ва духтаронат ба вазъияти пештараи худ хоҳед баргашт.

56Оё хоҳарат Садӯм дар айёми кибриёи ту вирди забони ту набуд,

57Пеш аз он ки шарорати ту ошкор гардид, мисли он замоне ки духтарони Арам ва тамоми гирду атрофи он туро мазаммат мекарданд, ва духтарони фалиштиён, ки аз ҳар ҷониб аз ту нафрат доштанд?

58Пас ҷазои фисқу фуҷур ва корҳои зишти худро ту акнун хоҳӣ кашид, мегӯяд Худованд.

59Зеро ки Худованд Худо чунин мегӯяд: Ман бо ту ончунон амал хоҳам кард, ки ту амал кардаӣ, яъне савгандро хор дониста, аҳдро шикастаӣ.

60Валекин Ман аҳди Худро, ки дар айёми ҷавоният бо ту бастаам, ба ёд хоҳам овард, ва аҳди ҷовидоние бо ту аз нав барқарор хоҳам кард+.

61Ва ту рафтори худро ба ёд оварда, хиҷил хоҳӣ шуд, вақте ки хоҳарони калонӣ ва хурдии худро қабул намоӣ, ва Ман онҳоро ба ту ҳамчун духтарон бидиҳам, вале на бар тибқи аҳди ту,+

62Балки Ман аҳди Худро бо ту аз нав барқарор хоҳам кард, ва ту хоҳӣ донист, ки Ман Худованд ҳастам,+

63То ки ту ба ёд оварда, хиҷил шавӣ, ва минбаъд ба сабаби нанги худ даҳонатро накушоӣ, вақте ки Ман ҳар чиро, ки ту кардаӣ, ба ту биомурзам, мегӯяд Худованд Худо».

БОБИ ҲАФДАҲУМ

Масал дар бораи уқоби бузург.

17^1Ва каломи Худованд бар ман нозил шуда, гуфт:

2«Эй писари одам! Муаммое бигӯй ва масале дар бораи хонадони Исроил бизан,

3„Ва бигӯй: Худованд Худо чунин мегӯяд: уқоби бузург, ки болҳояш калон, дарозустухон ва пур аз парҳои рангин буд, ба Лубнон омад ва сари арзро гирифт+.

4Сари навдаҳои онро канда, ба замини тоҷирон овард, онро дар шаҳри савдогарон гузошт.

5Ва аз тухми он замин гирифта, онро дар мазрааи бороваре кошт, назди обҳои фаровон ҷойгир кард, чунон ки дарахти бедро мешинонанд+.

6Ва он нумӯ ёфта, токи васеи пастқомате шуд, ки навдаҳояш сӯи вай моил буд, ва решаҳояш дар зери вай буд, ва он ба токе мубаддал гардида, шохаҳо расонид ва навдаҳо дод+.

7Ва уқоби бузурги дигаре буд, ки болҳои калон ва парҳои бисьёр дошт; ва инак, ин ток решаҳояшро бар вай печонид, ва навдаҳояшро аз ҷӯякҳое ки дар онҳо ҷойгир шуда буд, сӯи вай равона кард, то ки вай онро об диҳад.

8Он дар мазрааи хубе, назди обҳои фаровон шинонида шуда буд, то ки шохаҳо расонида, мева диҳад ва токи боҳашамате гардад.

9Бигӯй: Худованд Худо чунин мегӯяд: оё он муваффақият хоҳад ёфт? Вай, охир, решаҳои онро хоҳад барканд, ва меваи онро пора-пора ва хушк хоҳад кард; ҳамаи баргҳои тару тозаи он хушк хоҳад шуд; ва он бе қуввати бузурге ва мардуми зиёде решакан карда хоҳад шуд.

10Ва инак, агарчи он шинонида шуда бошад, оё муваффақият хоҳад ёфт? Охир, ҳамин ки боди шарқӣ ба он бирасад, он тамоман хушк хоҳад шуд, дар ҷӯякҳои нумӯи худ хоҳад хушкид“»+.

Муроҷиат ба хонадони исьёнгар.

11Ва каломи Худованд бар ман нозил шуда, гуфт:

12«Ба хонадони исьёнгар бигӯй: „оё намедонед, ки инҳо чӣ маънӣ дорад? Бигӯй: инак подшоҳи Бобил ба Ерусалим омад, ва подшоҳи он ва сарварони онро гирифт, ва онҳоро назди худ ба Бобил овард+.

13Ва аз насли подшоҳ гирифт, ва бо ӯ аҳд баст, ва ӯро қасам дод, ва зӯроварони заминро гирифта бурд,+

14То ки мамлакат сарпаст гардида, қомат баланд накунад, ва аҳди варо риоя намуда, дар он устувор бошад.

15Валекин ӯ ба зидди вай исьён карда, қосидони худро ба Миср фиристод, то ки ба ӯ аспон ва мардуми зиёде бидиҳанд. Оё ӯ муваффақият хоҳад ёфт? Оё касе ки ин корҳоро кардааст, метавонад ҷон ба саломат барад? Ва оё касе ки аҳдро поймол намудааст, метавонад ҷон ба саломат барад+?

16Ба ҳаёти Худам қасам ки, мегӯяд Худованд Худо, ӯ дар макони ҳамон подшоҳе ки ӯро подшоҳ таъин кардааст, ва ӯ қасами варо хор дида, аҳди варо поймол намудааст, назди вай андаруни Бобил хоҳад мурд+.

17Ва фиръавн ӯро дар ҷанг бо қуввати бузурге ва мардуми зиёде дастгирӣ нахоҳад кард, вақте ки хокрез барпо намоянд ва истеҳкомот бисозанд, то ки ҷонҳои бисьёрро несту нобуд кунанд+.

18Ва ӯ қасамро хор дид, то ки аҳдро поймол намояд; ва инак, агарчи дасти байат дода буд, ҳамаи ин корҳоро кард, пас ҷон ба саломат нахоҳад бурд.

19Бинобар ин Худованд Худо чунин мегӯяд: ба ҳаёти Худам қасам ки савганди Маро, ки ӯ хор дид, ва аҳди Маро, ки ӯ поймол намуд, Ман бар сари ӯ хоҳам овард.

20Ва доми Худро бар ӯ хоҳам афканд, ва ӯ дар тӯри Ман хоҳад афтод; ва Ман ӯро ба Бобил хоҳам овард, ва дар он ҷо барои хиёнате ки дар ҳаққи Ман кард, бар ӯ доварӣ хоҳам намуд+.

21Ва ҳамаи гурезаҳои ӯ дар ҳамаи фавҷҳояш аз шамшер хоҳанд афтод, ва боқимондагон ба сӯи ҳар бод пароканда хоҳанд шуд; ва хоҳед донист, ки Ман, ки Худованд ҳастам, гуфтам“+.

22Худованд Худо чунин мегӯяд: „Ва Ман навдае аз сари арзи баланд гирифта, онро хоҳам шинонид: аз миёни шохаҳои сари он Ман навдаи тару тозае хоҳам барканд, ва онро бар кӯҳи баланди ростбаромадае хоҳам шинонид.

23Бар кӯҳи сарбаланди Исроил онро хоҳам шинонид, ва он, шохаҳо расонида, мева хоҳад дод, ва арзи боҳашамате хоҳад шуд, ва ҳар навъ мурғон, ҳар гуна болдорон дар таги он сокин хоҳанд шуд, дар сояи навдаҳояш лона хоҳанд сохт+.

24Ва ҳамаи дарахтони саҳро хоҳанд донист, ки Ман, ки Худованд ҳастам, дарахти баландро паст мекунам, дарахти пастро баланд месозам, дарахти сабзро мехушконам, ва дарахти хушкро сабзу хуррам мегардонам. Ман, ки Худованд ҳастам, гуфтам ва ба амал хоҳам овард“»+.

БОБИ ҲАЖДАҲУМ

Дастурҳои гуногун ба Исроиле ки ба асирӣ рафтааст.

18^1•Ва каломи Худованд бар ман нозил шуда, гуфт:

2«Чаро шумо ин масалро дар замини Исроил зада, мегӯед:

„Падарон ғӯра хӯрдаанд,
вале дандонҳои писарон кунд шудааст“+?

3Ба ҳаёти Худам қасам ки, мегӯяд Худованд Худо, минбаъд шуморо касе нахоҳад буд, ки ин масалро дар Исроил ба забон оварад+.

4Инак ҳамаи ҷонҳо аз они Ман аст; хоҳ ҷони падар ва хоҳ ҷони писар аз они Ман аст; ҷоне ки гуноҳ карда бошад, хоҳад мурд+.

5Ва касе агар одил бошад ва адлу инсофро ба амал оварад:

6Бар кӯҳҳо нахӯрад, ва чашмонашро сӯи бутҳои хонадони Исроил баланд накунад, ва зани ёри худро палид насозад, ва ба зани ҳоиза наздикӣ нанамояд,+

7Ва ҳеҷ касро ба танг наоварад, ба қарздор гарави варо баргардонад, ғорат накунад, нони худро ба гуруснае бидиҳад ва бараҳнаро либосе бипӯшонад,+

8Пулашро ба фоида надиҳад ва суд нагирад, аз ноинсофӣ даст кашад, дар миёни одамон доварии ҳақиқиро ба ҷо оварад,+

9Бар тибқи фароизи Ман рафтор кунад ва дастурҳои Маро нигоҳ дошта, дар роҳи ростӣ амал намояд, чунин кас одил аст, ва ҳатман зинда хоҳад монд, мегӯяд Худованд Худо+.

10Аммо агар ӯ писари ҷафокор ва хунрезе ба дуньё оварда бошад, ки вай яке аз ин корҳои бадро бикунад,

11Вале ҳамаи ин корҳои некро накунад, балки бар кӯҳҳо низ бихӯрад, ва зани ёри худро палид созад,

12Мискин ва бенаворо фиреб диҳад, ғорат намояд, гаравро барнагардонад, ва чашмонашро сӯи бутҳо баланд кунад, корҳои зиштро ба ҷо оварад,

13Пулашро ба фоида диҳад ва суд гирад, оё вай зинда хоҳад монд? Вай зинда нахоҳад монд! Модоме ки вай ҳамаи ин корҳои зиштро ба ҷо овардааст, албатта хоҳад мурд, хунаш бар гарданаш хоҳад буд+.

14Ва агар ӯ писаре ба дуньё оварда бошад, ки вай ҳамаи гуноҳҳоеро, ки падараш ба амал меоварад, дидааст, ва онҳоро дида, мисли онҳо амал накунад:

15Бар кӯҳҳо наҳӯрад, ва чашмонашро сӯи бутҳои хонадони Исроил баланд накунад, зани ёрашро палид насозад,

16Ва касеро фиреб надиҳад, гарав нагирад, ғорат накунад, нони худро ба гуруснае бидиҳад ва бараҳнаро либосе бипӯшонад,

17Ба мискин дасти тааддӣ дароз накунад, фоида ва суд нагирад, дастурҳои Маро ба ҷо оварад ва бар тибқи фароизи Ман рафтор намояд, вай барои гуноҳи падараш нахоҳад мурд, балки ҳатман зинда хоҳад монд.

18Падари вай, азбаски бо истисмор машғул буд, бародарашро ғорат менамуд, ва андаруни қавми худ корҳои бад мекард, инак ӯ ба гуноҳи худ хоҳад мурд.

19Вале шумо мегӯед: „Чаро писар гуноҳи падарро намебардорад?“ Чунки писар адлу инсофро ба амал овардааст, тамоми фароизи Маро риоя намудааст, ва онҳоро ба ҷо меоварад, — вай ҳатман зинда хоҳад монд+.

20Ҷоне ки гуноҳ карда бошад, хоҳад мурд: писар бори гуноҳи падарро нахоҳад бардошт, ва падар бори гуноҳи писарро нахоҳад бардошт; адолати одил бар худаш хоҳад буд, ва шарорати шарир бар худаш хоҳад буд+.

21Ва агар шарир аз ҳамаи гуноҳҳое ки ба амал овардааст, тавба кунад, ва тамоми фароизи Маро риоя намояд ва адлу инсофро ба амал оварад, ҳатман зинда хоҳад монд, ӯ нахоҳад мурд.

22Ҳамаи ҷиноятҳое ки ӯ ба амал овардааст, дар ҳаққи ӯ ба ёд оварда нахоҳад шуд; ӯ бо адолате ки ба амал овардааст, зинда хоҳад монд.

23Оё Ман мавти шарирро хоҳонам? — мегӯяд Худованд Худо. — Балки онро хоҳонам, ки ӯ аз рафтори худ тавба карда, зинда монад+.

24Ва агар одиле аз адолати худ даст кашида, ноинсофӣ кунад, яъне мисли ҳамаи корҳои зиште ки шарир мекунад, амал намояд, оё ӯ зинда хоҳад монд? Тамоми аъмоли одилонае ки ӯ ба ҷо овардааст, ба ёд оварда нахоҳад шуд; ӯ дар хиёнати худ, ки ба амал овардааст, ва дар гуноҳи худ, ки кардааст, хоҳад мурд+.

25Вале шумо мегӯед: „Роҳи Худованд боинсоф нест!“ Лутфан, эй хонадони Исроил, бишнавед! Оё роҳи Ман боинсоф нест? Роҳҳои шумо, охир, боинсоф нест.

26Агар одил аз адолати худ даст кашида, ноинсофӣ кунад, аз боиси он хоҳад мурд; ӯ аз боиси ноинсофие ки кардааст, хоҳад мурд.

27Ва агар шарир аз шарорате ки ба амал овардааст, тавба кунад, ва адлу инсофро ба ҷо оварад, ӯ ҷони худро зинда нигоҳ хоҳад дошт.

28Ӯ, ки назар андохта, аз ҳамаи ҷиноятҳои худ, ки ба амал оварда буд, тавба кардааст, ҳатман зинда хоҳад монд, ӯ нахоҳад мурд.

29Вале хонадони Исроил мегӯянд: „Роҳи Худованд боинсоф нест!“ Оё роҳҳои Ман боинсоф нест, эй хонадони Исроил? Роҳҳои шумо, охир, боинсоф нест!

30Бинобар ин Ман ҳар яке аз шуморо, эй хонадони Исроил, бар тибқи роҳҳояш доварӣ хоҳам намуд, мегӯяд Худованд Худо; тавба карда, аз ҳамаи ҷиноятҳои худ даст кашед, то ки ин барои шумо васвасаи гуноҳ нашавад+.

31Ҳамаи ҷиноятҳои худро, ки ба амал овардаед, аз худ дур андозед, ва дили тоза ва рӯҳи тозае барои худ ба вуҷуд оваред; ва чаро шумо, эй хонадони Исроил, бимиред+?

32Зеро ки Ман мавти шахси мирандаро хоҳон нестам, мегӯяд Худованд Худо; тавба кунед, ва зинда хоҳед монд!»

БОБИ НУЗДАҲУМ

Андӯҳ дар бораи сарварони Исроил.

19^1Ва ту дар ҳаққи раисони Исроил навҳа намо, ва бигӯй:

2«Модарат чӣ модашере буд!
Дар миёни шерон мехобид,
андаруни шерони ҷавон бачаҳояшро мепарварид+.
3Ва яке аз бачаҳояшро калон кард,
ки вай шери ҷавон шуд,
ва даридани нахҷирро ёд гирифт;
одамонро мехӯрд.
4Ва халқҳо овозаи варо шуниданд;
вай дар чоҳи онҳо афтод;
ва дар бинияш ҳалқа зада,
варо ба замини Миср бурданд+.
5Ва модараш, ки дар интизор буд,
чун дид, ки умедаш барбод рафт,
як бачаи дигарашро гирифта,
онро шери ҷавон гардонид+.
6Ва он андаруни шерон мегашт,
шери ҷавоне шуд,
ва даридани нахҷирро ёд гирифт;
одамонро мехӯрд.
7Ва қасрҳои онҳоро хароб,
ва шаҳрҳошонро вайрон мекард;
ва замин ва ҳар чи дар он буд,
аз овози наъраи он валангор гардид.
8Ва халқҳо аз кишварҳои
гирду атроф ба вай ҳуҷум карданд,
ва тӯри худро бар вай партофтанд:
вай дар чоҳи онҳо дастгир шуд;+
9Ва дар бинияш ҳалқа зада,
онро дар қафас ҷойгир карданд,
ва онро назди подшоҳи Бобил бурданд;
онро дар тӯр андохта бурданд,
то ки овозаш дигар бар кӯҳҳои Исроил шунида нашавад.

10Модарат, ту барин,
мисли ток назди обҳо шинонида шуда буд,
аз обҳои фаровон сермева ва сершоха буд;+

11Ва шохаҳои бақувват барои чӯбдастҳои султонон дошт,
ва қадаш дар миёни навдаҳои пурбарг бағоят баланд шуд,
бо баландии худ ва бо шохаҳои бисьёри худ ба назар намоён буд.

12Вале бо ғазаб решакан карда бар замин андохта шуд,
ва боди шарқӣ онро хушконид;
шохаҳои бақуввати он шикаста, хушк шуд,
ва оташ онҳоро сӯзонид+.
13Ва алҳол он дар биёбон,
дар замини хушк ва ташна шинонида шудааст.
14Ва аз танаи навдаҳояш оташ берун омада,
меваи онро сӯзонид, ва як шохаи бақувват барои чӯбдасти султон боқӣ намондааст».

Ин суруди навҳа аст,
ва суруди навҳа хоҳад буд.

БОБИ БИСТУМ

Худованд аз Исроил барои беитоатии вай интиқом гирифт.

20^1Ва чунин воқеъ шуд, ки дар соли ҳафтум, дар рӯзи даҳуми моҳи панҷум, чанд нафар аз пирони Исроил барои талабидани Худованд омаданд, ва пеши ман нишастанд+.

2Ва каломи Худованд бар ман нозил шуда, гуфт:

3«Эй писари одам! Бо пирони Исроил сухан ронда, ба онҳо бигӯй: „Худованд Худо чунин мегӯяд: оё шумо барои талабидани Ман омадаед? Ба ҳаёти Худам қасам ки талабиши шуморо иҷобат нахоҳам кард, мегӯяд Худованд Худо“+.

4Оё бар онҳо доварӣ хоҳӣ кард, доварӣ хоҳӣ кард, эй писари одам? Пас аъмоли зишти падарони онҳоро ба онҳо баён намо+.

5Ва ба онҳо бигӯй: „Худованд Худо чунин мегӯяд: дар он рӯзе ки Исроилро баргузидам, ва дасти Худро барои насли хонадони Яъқуб боло бардоштам[*], ва Худро ба онҳо дар замини Миср зоҳир сохтам, ва дасти Худро барои онҳо боло бардошта, гуфтам: «Ман Худованд Худои шумо ҳастам!» —+

6Дар он рӯз дасти Худро барои онҳо боло бардоштам, ки онҳоро аз замини Миср ба замине ки барояшон хуш кардаам, берун оварам, ба замине ки шир ва асал дар он ҷорист, ба замине ки гузини ҳамаи заминҳост+.

7Ва ба онҳо гуфтам: ҳар кадоматон қабоҳатҳои пеши чашмони худро дур андозед ва бо бутҳои Миср худро палид насозед: Ман Худованд Худои шумо ҳастам+.

8Валекин онҳо ба зидди Ман исьён карданд, ва нахостанд ба Ман гӯш диҳанд: ҳеҷ кадомашон қабоҳатҳои пеши чашмони худро дур наандохтанд, ва бутҳои Мисрро тарк накарданд; ва Ман гуфтам, ки ғазаби Худро бар онҳо фурӯ хоҳам рехт, ва хашми Худро андаруни замини Миср бар онҳо ба итмом хоҳам расонид.

9Вале ба хотири исми Худ амал кардам, то ки он дар пеши назари халқҳо хор нашавад, — халқҳое ки онҳо дар миёнашон буданд, ва Ман Худро дар пеши назарашон ба онҳо зоҳир сохтам, то ки онҳоро аз замини Миср берун оварам+.

10Ва Ман онҳоро аз замини Миср берун овардам, ва онҳоро ба биёбон бурдам,+

11Ва фароизи Худро ба онҳо додам, ва дастурҳои Худро ба онҳо эълон намудам, ки ҳар кӣ онҳоро ба ҷо оварад, ба воситаи онҳо зинда хоҳад монд+.

12Ва шанбеҳои Худро низ ба онҳо бахшидам, то аломате дар миёни Ман ва онҳо бошад, ва онҳо бидонанд, ки Ман, ки Худованд ҳастам, онҳоро тақдис менамоям+.

13Валекин хонадони Исроил дар биёбон ба зидди Ман исьён карданд: бар тибқи фароизи Ман рафтор нанамуданд ва аз дастурҳои Ман, ки ҳар кӣ онҳоро бо ҷо оварад, ба воситаи онҳо зинда хоҳад монд, нафрат карданд, ва шанбеҳои Маро бағоят хор шумурданд; ва Ман гуфтам, ки ғазаби Худро бар онҳо фурӯ рехта, онҳоро дар биёбон маҳв хоҳам кард+.

14Вале ба хотири исми Худ амал кардам, то ки он дар пеши назари халқҳо хор нашавад, — халқҳое ки онҳоро дар пеши назарашон берун овардам.

15Ва низ дасти Худро барои онҳо дар биёбон боло бардоштам, ки онҳоро ба замине ки додаам, наоварам, ба замине ки шир ва асал дар он ҷорист, ба замине ки гузини ҳамаи заминҳост,+

16Чунки онҳо аз дастурҳои Ман нафрат карданд, ва бар тибқи фароизи Ман рафтор нанамуданд, ва шанбеҳои Маро хор шумурданд, зеро ки дили онҳо пайрави бутҳошон буд+.

17Вале чашми Ман бар онҳо риққат оварда, аз нобуд карданашон даст кашидам, ва онҳоро дар биёбон маҳв накардам.

18Ва ба писарони онҳо дар биёбон гуфтам: бар тибқи фароизи падарони худ рафтор накунед, ва дастурҳои онҳоро нигоҳ надоред, ва худро бо бутҳои онҳо палид насозед+.

19«Ман Худованд Худои шумо ҳастам: бар тибқи фароизи Ман рафтор кунед, ва дастурҳои Маро нигоҳ доред ва онҳоро ба ҷо оваред;+

20Ва шанбеҳои Маро тақдис намоед, то ки аломате дар миёни Ман ва шумо бошад, ва бидонед, ки Ман Худованд Худои шумо ҳастам»+.

21Вале писарон ба зидди Ман исьён карданд: бар тибқи фароизи Ман рафтор нанамуданд, ва дастурҳои Маро нигоҳ надоштанд, то ки онҳоро ба ҷо оваранд, ва ҳол он ки ҳар кӣ онҳоро ба ҷо оварад, ба воситаи онҳо зинда хоҳад монд; шанбеҳои Маро хор шумурданд; ва Ман гуфтам, ки ғазаби Худро бар онҳо фурӯ рехта, хашми Худро бар онҳо дар биёбон ба итмом хоҳам расонид+.

22Валекин дасти Худро ақиб кашида, ба хотири исми Худ амал кардам, то ки он дар пеши назари халқҳо хор нашавад, — халқҳое ки онҳоро дар пеши назарашон берун овардам.

23Ман низ дасти Худро барои онҳо дар биёбон боло бардоштам, ки онҳоро дар миёни халқҳо пароканда намоям ва онҳоро дар кишварҳо парешон созам,+

24Чунки онҳо дастурхои Маро ба ҷо наоварданд, ва аз фароизи Ман нафрат карданд, ва шанбеҳои Маро хор шумурданд, ва чашмони онҳо ба сӯи бутҳои падаронашон нигарон буд.

25Ва Ман низ ба онҳо фароизе додам, ки некӯ набуд, ва дастурҳое ки ба воситаи онҳо наметавонистанд зинда монанд+.

26Ва онҳоро вогузоштам, ки ба воситаи ҳадияҳои худашон, яъне ба воситаи аз оташ гузаронидани ҳар раҳимкушо, палид шаванд, то ки онҳоро хонавайрон созам, ва онҳо бидонанд, ки Ман Худованд хастам“+.

27Бинобар ин, эй писари одам, бо хонадони Исроил сухан ронда, ба онҳо бигӯй: „Худованд Худо чунин мегӯяд: боз бо ин Маро падарони шумо таҳқир намуда, дар ҳаққи Ман хиёнат карданд:

28Ҳангоме ки Ман онҳоро ба замине овардам, ки дасти Худро боло бардошта будам, то онро ба онҳо бидиҳам, онҳо ҳар теппаи баланд ва ҳар дарахти сершохаро дида, қурбониҳои худро дар он ҷо забҳ карданд, ва қурбониҳои ғазабангези худро ба он ҷо оварданд, ва атри гуворои худро дар он ҷо гузоштанд, ва хадияҳои рехтании худро дар он ҷо рехтанд+.

29Ва Ман ба онҳо гуфтам: «ин бома[*], ки шумо ба он меравед, чист?» Ба ин сабаб номи он то имрӯз Бома хонда мешавад“.

30Бинобар ин ба хонадони Исроил бигӯй: „Худованд Худо чунин мегӯяд: дар сурате ки шумо худро бо рафтори падарони худ палид месозед, ва қабоҳати онҳоро пайравӣ намуда, зино мекунед,

31Ва ба воситаи овардани ҳадияҳои худ ва аз оташ гузаронидани писарони худ шумо худро бо ҳамаи бутҳои худ то имрӯз палид месозед, оё Ман шуморо, эй хонадони Исроил, иҷобат намоям? Ба ҳаёти Худам қасам ки, мегӯяд Худованд Худо, шуморо иҷобат нахоҳам намуд+.

32Ва он чи дилхоҳи шумост, яъне он чи шумо мегӯед: «Мисли халқҳо ва мисли қабилаҳои кишварҳо гардида, ба чӯбу санг ибодат хоҳем кард», он ҳаргиз иҷро нахоҳад шуд+.

Дар бораи доварии оянда бар Исроил.

33Ба ҳаёти Худам қасам ки, мегӯяд Худованд Худо, бо дасти қавӣ ва бозуи тӯлонӣ ва хашми ҷӯшон бар шумо салтанат хоҳам ронд;+

34Ва шуморо аз миёни қавмҳо берун хоҳам овард, ва шуморо аз кишварҳое ки дар онҳо пароканда шудаед, бо дасти қавӣ ва бозуи тӯлонӣ ва хашми ҷӯшон ҷамъ хоҳам кард;+

35Ва шуморо ба биёбони қавмҳо хоҳам овард, ва дар он ҷо бар шумо рӯ ба рӯ доварӣ хоҳам кард;+

36Чунон ки бар падарони шумо дар биёбони замини Миср доварӣ кардаам, ончунон бар шумо доварӣ хоҳам кард, мегӯяд Худованд Худо+.

37Ва шуморо аз зери чӯбдаст хоҳам гузаронид, ва шуморо ба банди аҳд дохил хоҳам кард.

38Ва онҳоеро, ки осӣ шуда, ба зидди Ман ҷиноят кардаанд, аз миёни шумо ҷудо хоҳам намуд; онҳоро аз замини иқоматгоҳашон берун хоҳам овард, вале ба замини Исроил ворид нахоҳанд шуд, ва хоҳед донист, ки Ман Худованд ҳастам+.

39Валекин шумо, эй хонадони Исроил, — Худованд Худо чунин мегӯяд, — дар сурате ки ба Ман гӯш намедиҳед, пас ҳар кадоматон назди бутҳои худ рафта, онҳоро ибодат намоед, вале баъд аз ин исми муқаддаси Маро дигар бо ҳадияҳо ва бутҳои худ палид насозед,+

40Зеро ки бар кӯҳи муқаддаси Ман, бар кӯҳи баланди Исроил, — мегӯяд Худованд Худо, — тамоми хонадони Исроил, ҳамаи онҳое ки дар замин сокин бошанд, Маро дар он ҷо ибодат хоҳанд кард, ва Ман дар он ҷо ба онҳо таваҷҷӯҳ хоҳам намуд, ва дар он ҷо пешкашҳои шумо ва навбарҳои бахшишҳои шуморо бо ҳар чизе ки тақдис менамоед, хоҳам талабид+.

41Ҳангоме ки шуморо аз миёни кавмҳо берун оварам, ва шуморо аз кишварҳое ки дар онҳо пароканда шудаед, ҷамъ кунам, он гоҳ ба атри гуворои шумо таваҷҷӯҳ хоҳам намуд, ва ба воситаи шумо пеши назари халқҳо қудсият хоҳам ёфт+.

42Ва ҳангоме ки шуморо ба замини Исроил биёрам, ба замине ки дасти Худро боло бардошта будам, то онро ба падарони шумо бидиҳам, он гоҳ хоҳед донист, ки Ман Худованд ҳастам+.

43Ва дар он ҷо шумо роҳҳои худ ва тамоми аъмоли худро, ки ба воситаи онҳо палид шудаед, ба ёд хоҳед овард, ва барои ҳамаи корҳои баде ки кардаед, аз худатон пеши назари худ нафрат хоҳед кард+.

Масал дар бораи ҷангали саҳрои ҷануб.

44Ва ҳангоме ки Ман бо шумо, эй хонадони Исроил, на бар тибқи рафтори бадатон ва аъмоли фосиқонаатон, балки ба хотири исми Худ амал намоям, он гоҳ хоҳед донист, ки Ман Худованд ҳастам, мегӯяд Худованд Худо“»+.

45Ва каломи Худованд бар ман нозил шуда, гуфт:

46«Эй писари одам! Рӯи худро ба самти ҷануб бигардон, ва дар бораи ҷануб ваъз гӯй, ва дар бораи ҷангали саҳрои ҷануб нубувват намо,

47Ва ба ҷангали ҷануб бигӯй: „каломи Худовандро бишнав! Худованд Худо чунин мегӯяд: инак Ман ба ту оташ мезанам, ва он ҳар дарахти сабз ва ҳар дарахти хушки туро хоҳад сӯзонид, ва алангаи сӯзони он хомӯш нахоҳад шуд, ва ҳамаи рӯйҳо аз ҷануб то шимол аз он хоҳад сӯхт+.

48Ва тамоми башар хоҳанд дид, ки Ман, ки Худованд ҳастам, ба он оташ задаам, ва он хомӯш нахоҳад шуд“»+.

49Ва ман гуфтам: «Ё Худоё Худовандо! Онҳо дар ҳаққи ман мегӯянд: „Оё ӯ бо масалҳо ҳарф мезанад?“»+

БОБИ БИСТУ ЯКУМ

Шамшери тез ба Яҳудо ва ба банӣ-Аммӯн таҳдид мекунад.

21^1Ва каломи Худованд бар ман нозил шуда, гуфт:

2«Эй писари одам! Рӯи худро ба самти Ерусалим бигардон, ва дар бораи хонаҳои муқаддас ваъз гӯй, ва дар бораи замини Исроил нубувват намо+.

3Ва ба замини Исроил бигӯй: „Худованд чунин мегӯяд: инак Ман ба ту рӯ меоварам, ва шамшери Худро аз ғилофаш кашида, одил ва шарирро аз даруни ту маҳв хоҳам кард+.

4Азбаски одил ва шарирро аз даруни ту маҳв менамоям, шамшери Ман бар ҳар башар аз ҷануб то шимол аз гилофаш берун хоҳад омад,+

5Ва тамоми башар хоҳанд донист, ки Ман, ки Худованд ҳастам, шамшери Худро аз ғилофаш баровардам, ва он дигар нахоҳад баргашт“.

6Ва ту, эй писари одам, ҳамчун шикастакамар оҳ каш, ва бо талхӣ пеши назари онҳо оҳ каш.

7Ва чун ба ту гӯянд: „Аз чӣ сабаб оҳ мекашӣ?“ — бигӯй: „Ба сабаби овозае ки меояд“, ва он гоҳ ҳар дил обу адо шуда, ҳамаи дастҳо бемаҷол хоҳад гардид, ва ҳар рӯҳ андӯҳгин шуда, ҳамаи зонуҳо ба ларзиш хоҳад омад. Инак он меояд ва воқеъ хоҳад шуд, мегӯяд Худованд Худо»+.

8Ва каломи Худованд бар ман нозил шуда, гуфт:

9«Эй писари одам, нубувват намуда, бигӯй:

„Худованд чунин мегӯяд: бигӯй:

шамшер, шамшер тез карда,
сайқал зада шудааст;+

10Барои қатли беамон тез карда,
барои барқ задан сайқал зада шудааст.

Оё мо шодӣ кунем, ки асои писари Ман аз тамоми дарахт нафрат мекунад“?

11Ва Ӯ онро барои сайқал задан дод, то ки онро ба каф гирад; ва он, яъне шамшер, тез карда ва сайқал зада шудааст, то ки ба дасти қотил дода шавад.

12Фарьёд ва навҳа намо, эй писари одам! Зеро ки он бар қавми Ман, бар ҳамаи сарварони Исроил меояд; онҳо бо кавми Ман гирифтори шамшер хоҳанд шуд, бинобар ин дасти афсӯс бар рони худ бизан.

13Зеро ки имтиҳон аст. Ва чӣ хоҳад буд, агар асои нафраткунанда низ наояд? — мегӯяд Худованд Худо.

14Ва ту, эй писари одам, нубувват намо ва каф ба каф бизан; ва шамшер дуто ва сето мешавад: ин шамшер барои қатли шаҳидони бисьёр аст, шамшери қатли азим аст, ки андаруни онҳо зада медарояд.

15Барои он ки дилҳо обу адо, ва шумораи мақтулон зиёд шавад, Ман назди ҳар дарвозаи онҳо шамшери дудама хоҳам гузошт, — оҳ, шамшери барроқе ки барои куштор тез карда шуда бошад!

16Тез гардида, рӯи худро ба тарафи рост бигардон, ба тарафи чап рӯй овар! Рухсорат ба кадом тараф нигаронида шудааст?

17Ва Ман низ каф ба каф хоҳам зад, ва ғазаби Худро сокит хоҳам кард. Ман, ки Худованд ҳастам, гуфтам».

18Ва каломи Худованд бар ман нозил шуда, гуфт:

19«Ва ту, эй писари одам, ду роҳ барои худ тасвир намо, ки аз онҳо шамшери подшоҳи Бобил бояд бигзарад, — ҳар дуяш аз як сарзамин берун меояд; ва нақши дастро бикаш; дар сари ҳар роҳ нақши шаҳрро бикаш.

20Роҳе тасвир намо, то ки шамшер сӯи Раббаи банӣ-Аммӯн ва сӯи Яҳудо ва Ерусалими истеҳкомдор биёяд+.

21Зеро ки подшоҳи Бобил бар дуроҳа, яъне дар сари ду роҳ истодааст, то ки фол кушояд: тирҳоро ба ҳам зада меомезад, ба бутҳо савол медиҳад, ба ҷигар нигоҳ мекунад.

22Дар дасти рости ӯ фоли „Ерусалим“ аст, то ки манҷаниқҳо барпо намояд, барои куштор даҳон кушояд, дар гулбонг овоз баланд кунад, манҷаниқҳоро дар рӯ ба рӯи дарвозаҳо барпо намояд, хокрез созад, истеҳкомот бино кунад+.

23Аммо ин фол ба назари мардуми Ерусалим, ки барояшон басе қасам хӯрда буданд, фоли ботил менамояд, вале ӯ гуноҳи онҳоро ба ёд меоварад, то ки ба дасташ афтанд.

24Бинобар ин Худованд Худо чунин мегӯяд: азбаски худатон маъсияти худро ба ёд оварда, ҷиноятҳои худро ошкор кардед, то ки гуноҳҳои худро дар тамоми аъмоли худ ба назар намоён созед, азбаски худатон инро ёдоварӣ намудед, бинобар ин ба даст хоҳед афтод.

25Ва ту, эй раиси Исроил, ки ба туфайли шарорати худ бадном шудаӣ, ва ба сабаби авҷ гирифтани маъсияти ту рӯзи сазои ту расидааст!+

26Худованд Худо чунин мегӯяд: аммома аз сарат дур карда ва тоҷат бардошта хоҳад шуд, ин ҳолат дигар давом нахоҳад кард: он чи паст аст, баланд хоҳад шуд, ва он чи баланд аст, паст хоҳад гардид.

27Онро харобазор, харобазор хоҳам гардонид, ба дараҷае ки ҳаргиз воқеъ нашудааст, то вақти омадани он касе ки ҳақ аз они ӯст, ва Ман онро ба ӯ хоҳам дод.

28Ва ту, эй писари одам, нубувват намуда, бигӯй: „Худованд Худо дар бораи банӣ-Аммӯн ва дар бораи нанги онҳо чунин мегӯяд, яъне бигӯй: шамшер, шамшер барои куштор кашида шудааст, то интиҳои дараҷа сайқал дода шудааст, то ки барроқ бошад,+

29Дар сурате ки рӯъёҳои ботил барои ту дидаанд, ва фолҳои бардурӯғ барои ту задаанд, то ки туро бар гардани шарирони бадноме бимонанд, ки ба сабаби авҷ гирифтани маъсияташон рӯзи сазои онҳо расидааст+.

30Онро ба ғилофаш баргардон! Дар маконе ки офарида шудаӣ, дар замини зодгоҳи ту бар ту доварӣ хоҳам кард,+

31Ва хашми Худро бар ту фурӯ хоҳам рехт, оташи ғазаби Худро бар ту хоҳам дамид, ва туро ба дасти мардуми ваҳшие ки ба куштан моҳиранд, хоҳам супурд,

32Ва ту тӯъмаи оташ хоҳӣ шуд, ва хунат андаруни он замин хоҳад монд, ва зикр нахоҳӣ ёфт, зеро Ман, ки Худованд ҳастам, гуфтам“»+.

БОБИ БИСТУ ДУЮМ

Як-як ном бурдани гуноҳҳои Исроил.

22^1Ва каломи Худованд бар ман нозил шуда, гуфт:

2«Ва ту, эй писари одам, оё доварӣ хоҳӣ кард, оё бар шаҳри хунрез доварӣ хоҳӣ кард? Пас тамоми аъмоли зишти онро ба он баён намо,+

3Ва бигӯй: „Худованд Худо чунин мегӯяд: эй шаҳре ки андаруни худ хун мерезӣ, то ки замони сазои ту фаро расад; эй, ки бар худ бутҳо сохтаӣ, то ки палид гардӣ!

4Бо хуне ки рехтаӣ, айбдор шудаӣ, ва бо бутҳое ки сохтаӣ, палид гардидаӣ, ва рӯзҳои худро наздик овардаӣ, ва ба фарҷоми солҳои худ расидаӣ; бинобар ин туро мавриди нанг пеши халқҳо ва мавриди тамасхур пеши ҳамаи кишварҳо гардонидаам:+

5Онҳое ки ба ту наздиканд ва аз ту дуранд, туро тамасхур намуда, хоҳанд гуфт: «Эй, ки номи худро палид сохтаӣ!», «Эй, ки аз низоъ пур шудаӣ!»

6Инак раисони Исроил, ҳар яке алоқадри қуввати худ, андаруни ту барои хунрезӣ чидду ҷаҳд менамуданд.

7Падар ва модарро андаруни ту хорӣ медоданд, ғарибро андаруни ту ба танг меоварданд, ятим ва беваро андаруни ту ба ранҷу озор дучор мекарданд+.

8Чизҳои муқаддаси Маро ту хор мешумурдӣ, ва шанбеҳои Маро поймол менамудӣ+.

9Бӯҳтонгӯён андаруни ту буданд, то ки хун бирезанд; андаруни ту бар кӯҳҳо хӯрок мехӯрданд, андаруни ту ба фисқу фуҷур дода мешуданд+.

10Аврати падарро андаруни ту ошкор месохтанд, ба номӯси занони ҳоиза андаруни ту таҷовуз мекарданд+.

11Яке бо зани ёри худ кори зишт мекард, дигаре келини худро бо фисқу фуҷур палид месохт, сеюмӣ ба номӯси хоҳари худ, яъне духтари падари худ, андаруни ту таҷовуз менамуд+.

12Андаруни ту ришва мехӯрданд, то ки хун бирезанд; ту фоида ва суд мехӯрдӣ, ва ба моли ёри худ бо ситам тамаъ менамудӣ, вале Маро фаромӯш кардӣ, мегӯяд Худованд Худо+.

13Ва инак, Ман дар бораи тамаъкорие ки кардаӣ, ва дар бораи хуне ки андаруни худат рехтаӣ, кафи Худро мезанам.

14Оё дар айёме ки Ман подоши туро бидиҳам, дилат матин ва дастҳоят қавӣ хоҳад буд? Ман, ки Худованд ҳастам, гуфтам ва ба амал хоҳам овард.

15Ва туро дар миёни халқҳо пароканда ва дар кишварҳо парешон хоҳам намуд, ва қабоҳати туро аз ту нест хоҳам кард+.

16Ва худро ту пеши назари халқҳо нафратангез хоҳӣ кард, ва хоҳӣ донист, ки Ман Худованд ҳастам“».

Масал дар бораи кӯра.

17Ва каломи Худованд бар ман нозил шуда, гуфт:

18«Эй писари одам! Хонадони Исроил барои Ман ғаш гардидаанд; ҳамаи инҳо — мис ва қалъагӣ ва оҳан ва қӯрғошим — андаруни кӯра ғашши нуқра шудаанд+.

19Бинобар ин Худованд Худо чунин мегӯяд: азбаски ҳамаатон ғаш гардидаед, бинобар ин Ман шуморо андаруни Ерусалим ҷамъ хоҳам кард.

20Чунон ки нуқра ва мис ва оҳан ва қӯрғошим ва қалъагиро андаруни кӯра ҷамъ карда, оташ бар онҳо медаманд, то ки гудохта шаванд, ончунон Ман шуморо дар хашму ғазаби худ ҷамъ карда, дар он хоҳам гузошт ва шуморо хоҳам гудохт.

21Ва шуморо ҷамъ карда, оташи ғазаби худро бар шумо хоҳам дамид, ва шумо андаруни он гудохта хоҳед шуд.

22Чунон ки нуқра андаруни кӯра гудохта мешавад, ончунон шумо андаруни он гудохта хоҳед шуд, ва хоҳед донист, ки Ман, ки Худованд ҳастам, ғазаби Худро бар шумо фурӯ рехтаам».

23Ва каломи Худованд бар ман нозил шуда, гуфт:

24«Эй писари одам! Ба вай бигӯй: „ту замине ҳастӣ, ки нопок шудаӣ, ва дар рӯзи ғазаб бар ту борон нахоҳад борид+.

25Суиқасди анбиёи он андаруни он мисли шери ғурронест, ки нахҷирро медарад; онҳо ҷонҳоро меҳӯранд, молу мулк ва чизҳои гаронбаҳоро мегиранд, бевагонро андаруни он афзун мекунанд+.

26Коҳинони он шариати Маро поймол, ва чизҳои муқаддаси Маро палид месозанд, чизи муқаддасро аз ғайримуқаддас ҷудо намекунанд, ва чизи палидро аз пок фарқ наменамоянд, ва аз шанбеҳои Ман чашми худро мепӯшанд, ва Ман андаруни онҳо беҳурмат шудаам+.

27Сарварони он андаруни он мисли гургоне мебошанд, ки нахҷирро медаранд; онҳо хун мерезанд, ҷонҳоро нобуд мекунанд, то ки ҳирси худро қонеъ гардонанд+.

28Ва анбиёи он барои онҳо бо лои нобоб андова карда, рӯъёҳои ботил мебинанд ва барои онҳо фоли дурӯғ зада, мегӯянд: «Худованд Худо чунин мегӯяд», ва ҳол он ки Худованд чизе ба онҳо нагуфтааст+.

29Қавми ин замин якдигарро беамон зулм ва тороҷ менамоянд, мискин ва бенаворо фиреб медиҳанд, ва дар ҳаққи ғариб ноинсофона ситам мекунанд.

30Ва Ман дар миёни онҳо касеро ҷустам, ки деворро таъмир намояд ва дар рахнаи он ба ҳузури Ман барои ин замин биистад, то ки онро хароб накунам, валекин чунин касро наёфтам+.

31Пас, хашми Худро бар онҳо фурӯ хоҳам рехт, бо оташи ғазаби Худ онҳоро несту нобуд хоҳам кард, подоши рафторашонро бар сарашон хоҳам овард, мегӯяд Худованд Худо“»+.

БОБИ БИСТУ СЕЮМ

Масал дар бораи Оҳола ва Оҳолиба.

23^1Ва каломи Худованд бар ман нозил шуда, гуфт:

2«Эй писари одам! Ду зан духтарони як модар буданд.

3Ва онҳо дар Миср зинокор шуда, дар ҷавонии худ зино карданд; дар он ҷо синаҳои онҳоро молиш доданд, ва дар он ҷо пистонҳои бакорати онҳоро фишурданд+.

4Ва номҳои онҳо: калонӣ Оҳола ва хоҳараш Оҳолиба буд; ва онҳо занони Ман буда, писарон ва духтарон зоиданд; ва номҳои онҳо: Оҳола — Сомария, ва Оҳолиба — Ерусалим буд.

5Ва Оҳола зино кард, дар сурате ки ҳанӯз аз они Ман буд; ва ба хушдорони худ, ба сипоҳиёни Ашшур дил дод, —+

6Ба онҳое ки либоси лоҷвард мепӯшиданд; ба волиён ва сардорон, ки саросар ҷавонони дилпазир, форисони аспсавор буданд;

7Ва бо онҳо, ки саросар баргузидагони банӣ-Ашшур буданд, ба зинокории худ дода шуд, ва бо ҳамаи бутҳои касоне ки ба онҳо дил дода буд, худро палид сохт.

8Вале аз зинокории худ, ки бо мисриён дошт, даст накашид, зеро ки онҳо бо ӯ дар айёми ҷавонии ӯ хуфтухоб доштанд, ва пистонҳои бакораташро мефишурданд, ва шаҳавоти худро бар ӯ фурӯ мерехтанд.

9Бинобар ин Ман ӯро ба дасти хушдоронаш, яъне ба дасти банӣ-Ашшур, ки ба онҳо дил дода буд, супурдам+.

10Онҳо аврати ӯро кушоданд, писарон ва духтаронашро гирифтанд, ва ӯро бо шамшер куштанд, ва номаш барои занон ибрат шуд, ва ӯро ба ҷазо мустаҳиқ карданд.

11Ва хоҳараш Оҳолиба инро дид, ва дар шаҳватпарастии худ аз вай бештар фосид шуд, ва аз зинокории хоҳараш зиёдтар зино кард+.

12Ба банӣ-Ашшур дил дод, — ба волиён ва сардорони сипоҳиён, ки либоси зебо мепӯшиданд, форисони аспсавор ва саросар ҷавонони дилпазир буданд+.

13Ва дидам, ки ӯ палид гардид: роҳи ҳар дуяшон як буд.

14Вале ӯ зинокории худро боз ҳам зиёд кард; ва мардони бар девор ҳак кардашударо, яъне суратҳои калдониёнро, ки бо ранги ҷӯша кашида шуда буд, дид,+

15Ки камарбандҳо бар камарашон ва аммомаҳои дарознӯг бар сарашон буд, ва ҳамаашон намуди саркардагонро доштанд, — суратҳои банӣ-Бобил, ки замини калдониён зодгоҳашон буд.

16Ва ҳамин ки чашмаш ба онҳо афтод, дил дод, ва назди онҳо ба замини калдониён қосидонашро фиристод.

17Ва банӣ-Бобил назди ӯ ба ҷогаҳи ишқбозӣ дохил шуда, бо зинокории худ ӯро палид сохтанд; ва чун аз онҳо палид шуд, ҷони ӯ аз онҳо нафрат пайдо кард+.

18Ва азбаски ошкоро ба зинокорӣ дода шуд, ва аврати худро кушод, ҷони Ман аз ӯ нафрат пайдо кард, чунон ки ҷони Ман аз хоҳараш нафрат пайдо карда буд.

19Ва ӯ зинокории худро афзун кард, дар холате ки айёми ҷавонии худро ба ёд меовард, ки он вақт дар замини Миср ба зино дода шуда буд+.

20Ва ҳамчун сурриягон ба онҳо дил дод, ки узви онҳо мисли узви харои ва нутфарезии онҳо мисли нутфарезии аспон буд.

21Ва ту фисқу фуҷури айёми ҷавонии худро аз нав оғоз намудӣ, ки он вақт мисриён пистонҳои туро ба хотири синаҳои ҷавонии ту мефишурданд».

22Бинобар ин, эй Оҳолиба, Худованд Худо чунин мегӯяд: «Инак Ман хушдоронатро, ки ҷонат аз онҳо нафрат пайдо кардааст, ба зидди ту барангехта, онҳоро аз ҳар тараф бар ту хоҳам овард,+

23Яъне банӣ-Бобил ва ҳамаи калдониёнро аз қабилаҳои фақуд ва шуа ва куа, ва тамоми банӣ-Ашшурро ҳамроҳи онҳо, ки ҳамаашон ҷавонони дилпазир, волиён ва сардорон мебошанд, саросар саркардагон ва номдорони аспсаворанд+.

24Ва бо аслиҳа ва аспон ва аробаҳо ва анбӯҳи қавмҳо, бо ҷавшанҳо, сипарҳо ва хӯдҳо бар ту омада, туро иҳота хоҳанд кард, ва Ман туро ба доварии онҳо хоҳам супурд, ва онҳо туро мувофиқи аҳкоми худ доварӣ хоҳанд намуд+.

25Ва Ман рашки Худро ба зидди ту хоҳам нигаронид, ва ба ту бо ғазаб амал хоҳанд кард: бинӣ ва гӯшҳоятро хоҳанд бурид, ва бақияи ту аз шамшер хоҳад афтод; онҳо писарон ва духтарони туро хоҳанд гирифт, ва бақияи ту ба оташ хоҳад сӯхт.

26Ва либосҳои туро хоҳанд кашид, ва колои зебу зинати туро хоҳанд гирифт+.

27Ва фисқу фуҷури ту ва зинокории туро, ки аз замини Миср овардаӣ, аз ту нест хоҳам кард; ва чашмони худро сӯи онҳо баланд нахоҳӣ кард, ва Мисрро дигар ба ёд нахоҳӣ овард+.

28Зеро ки Худованд Худо чунин мегӯяд: инак Ман туро ба дасти онҳое ки бад мебинӣ, ба дасти касоне ки ҷонат аз онҳо нафрат пайдо кардааст, хоҳам супурд.

29Ва онҳо ба ту бо адоват амал намуда, тамоми молу мулки туро хоҳанд гирифт, ва туро дар ҳолати бараҳна ва урьён тарк хоҳанд кард, ва аврати пурзинои ту ва фисқу фуҷури ту ва зинокории ту кушода хоҳад шуд.

30Ин амалҳо ба ту карда хоҳад шуд барои он ки ту бо халқҳо зино намуда, худро бо бутҳои онҳо палид сохтаӣ+.

31Ту бо роҳи хоҳари худ рафтаӣ, ва Ман косаи ӯро ба дасти ту хоҳам дод+.

32Худованд Худо чунин мегӯяд:

Ту косаи амиқу васеи хоҳари худро хоҳӣ нӯшид,
ва мавриди истеҳзо ва тамасхур хоҳӣ гардид,
чунки гунҷоиши он бузург аст.
33Аз мастӣ ва андӯҳ пур хоҳӣ шуд:
косаи даҳшат ва харобист,
косаи хоҳарат Сомария!
34Ва онро нӯшида, то охир холӣ хоҳӣ кард,
ва шикастапораҳои онро хоҳӣ лесид,
ва синаҳои худро чок хоҳӣ кард,
зеро ки Ман гуфтам, мегӯяд Худованд Худо+.

35Бинобар ин Худованд Худо чунин мегӯяд: азбаски ту Маро фаромӯш кардӣ, ва пушти худро ба тарафи Ман гардондӣ, пас ту низ подоши фисқу фуҷур ва зинокории худро бардор!»+

36Ва Худованд ба ман гуфт: «Эй писари одам! Оё мехоҳӣ бар Оҳола ва Оҳолиба доварӣ намоӣ? Пас, аъмоли зишташонро ба онҳо баён намо+.

37Зеро ки онҳо зино карданд, ва дастҳошон хунолуд аст, ва бо бутҳои худ зино карданд, ва писарони худро низ, ки барои Ман зоида буданд, ба сифати хӯроки бутҳо аз оташ гузарониданд+.

38Боз ин корҳоро дар ҳаққи Ман карданд: дар ҳамон рӯз хонаи муқаддаси Маро палид сохтанд, ва шанбеҳои Маро поймол карданд+.

39Ва ҳангоме ки писарони худро барои бутҳои худ забҳ карданд, дар ҳамон рӯз ба хонаи муқаддаси Ман омаданд, то ки онро палид созанд; ва инак андаруни хонаи Ман онҳо чунин амал карданд!+

40Ва ҳатто назди одамоне ки аз дур омада буданд, кас мефиристоданд; назди онҳо қосиде фиристода шуд, ва инак онҳо омаданд, ва ту худро барояшон шустушӯй менамудӣ, сурма ба чашмонат мекашидӣ, ва худро бо колои зебу зинат оро медодӣ,+

41Ва бар ҷогаҳи боҳамашате менишастӣ, ки суфрае назди он ороста буд, ва бухур ва равғани Маро бар он мегузоштӣ.

42Ва садои хуше назди он танинандоз буд, ва илова бар одамоне ки аз аҳолии мавзеъҳои гуногун буданд, сабоиён аз биёбон оварда мешуданд, ва дастпонаҳо бар дастҳошон ва тоҷҳои зебо бар сарҳошон мегузоштанд.

43Ва Ман гуфтам: оё ин зани фарсуда боз бо зинокорӣ машғул хоҳад шуд? Оё хушдоронаш алҳол бо ӯ зино хоҳанд кард? Вале ӯ зинокории худро давом медод.

44Ва назди ӯ меомаданд; чунон ки назди зани фоҳиша меоянд, ончунон назди ин занони пурфисқу фуҷур, яъне назди Оҳола ва Оҳолиба меомаданд.

45Ва мардони одил бар онҳо доварӣ хоҳанд кард, чунон ки бар занони зинокор ва хунрез доварӣ мекунанд, зеро ки онҳо зинокоранд, ва дастҳошон хунолуд аст+.

46Зеро ки Худованд Худо чунин мегӯяд: ҷамоатро ба зидди онҳо барангез, ва онҳоро ба даҳшат ва тороҷ бисупор.

47Ва ҷамоат онҳоро сангборон хоҳанд кард, ва бо шамшерҳои худ онҳоро пора-пора хоҳанд намуд, ва писарону духтарони онҳоро хоҳанд кушт, ва хонаҳои онҳоро ба оташ хоҳанд сӯзонид+.

48Ва Ман фисқу фуҷурро аз ин замин барҳам хоҳам дод, ва ҳамаи занон дарси ибрат хоҳанд гирифт, ва мисли шумо ба фисқу фуҷур машғул нахоҳанд шуд+.

49Ва сазои фисқу фуҷури шуморо бар шумо бор хоҳанд кард, ва шумо барои гуноҳҳои бутпарастии худ ҷазо хоҳед кашид, ва хоҳед донист, ки Ман Худованд Худо ҳастам»+.

БОБИ БИСТУ ЧОРУМ

Масал дар бораи деги ҷӯшон.

24^1Ва дар соли нӯҳум, дар рӯзи даҳуми моҳи даҳум, каломи Худованд бар ман нозил шуда, гуфт:

2«Эй писари одам! Номи имрӯзро барои худ бинавис, номи ҳамин рӯзро: маҳз дар ҳамин рӯз подшоҳи Бобил Ерусалимро муҳосира кардааст+.

3Барои хонадони исьёнгар масале бизан, ва ба онҳо бигӯй: „Худованд Худо чунин мегӯяд:

деге бимон, онро бимон ва об низ дар он бирез+.

4Порчаҳои онро, яъне ҳамаи порчаҳои хуби рон
ва китфро дар он ҷамъ намо,
бо устухонҳои беҳтарин онро пур кун.
5Гӯсфандони беҳтаринро бигир,
ва устухонҳоро низ дар таги он даргирон;
онро тавре биҷӯшон,
ки устухонҳояш низ андаруни он бипазад.
6Бинобар ин Худованд Худо чунин мегӯяд:
вой бар ҳоли шаҳри хунрез!

Вой бар ҳоли деге ки занги он андаруни он мебошад,
ва занги он аз даруни он набаромадааст!

Порчаҳояшро паи ҳам берун овар,
бе он ки бар онҳо қуръа партоӣ+.

7Зеро ки хуни вай андаруни вай буд:

онро вай бар сахраи суфтае бимонд,
онро бар замин нарехт,
то ки бо хок пӯшонида шавад+.

8Барои он ки ғазабамро барафрӯхта, интиқом гирам,

Ман хуни варо бар сахраи суфта монондам,
то ки пӯшонида нашавад.
9Бинобар ин Худованд Худо чунин мегӯяд:
вой бар ҳоли шаҳри хунрез!
Ман низ гулханро бузург хоҳам кард+.
10Ҳезуми зиёде оварда ва оташ даргиронида,
гӯштро ҳил-ҳил хоҳам пазонид,
ва ин гӯштобро сахт ҷӯшонида, хоҳам сӯзонид,
ба тавре ки устухонҳо низ сӯхта тамом шавад.
11Ва онро бар ахгарҳояш холӣ хоҳам гузошт,
то ки тафсида, миси он бисӯзад,
ва палидии он андаруни он гудохта шавад,
ва занги он нест гардад.
12Зӯрзаниҳоро рад кард,
ва занги бисьёраш аз он берун наомад,
пас занги он дар оташ нест хоҳад шуд+.
13Дар фисқу фуҷур ту он қадар палид гаштӣ,
ки ҳарчанд Ман туро тоза кардам,
аз палидии худ тоза нашудӣ;
то хашми Худро Ман бар ту ба итмом нарасонам,
ту дигар тоза нахоҳӣ шуд.

14Ман, ки Худованд ҳастам, гуфтам: ин фаро хоҳад расид, ва Ман инро ба амал хоҳам овард; ботил нахоҳам кард, ва риққат нахоҳам овард, ва пушаймон нахоҳам шуд; бар тибқи рафторат ва бар тибқи аъмолат бар ту доварӣ хоҳам кард, мегӯяд Худованд Худо“»+.

15Ва каломи Худованд бар ман нозил шуда, гуфт:

16«Эй писари одам! Инак Ман ҳаловати чашмонатро бо вабое аз ту хоҳам гирифт, вале ту навҳа ва гирья накун, ва ашки ту бигзор ҷорӣ нашавад;+

17Хомӯшона оҳ каш, барои мурдагон мотам нагир: аммомаи худро бар сарат бипечон, пойафзоли худро ба пойҳоят бипӯш, ва ришу мӯйлабатро напӯшон, ва нони азодоронро нахӯр»+.

18Ва бомдодон ман бо қавм сухан рондам, дар сурате ки занам шомгоҳ вафот карда буд; ва бомдодон он чиро, ки ба ман амр фармуда шуд, ба ҷо овардам.

19Ва қавм ба ман гуфтанд: «Шояд ба мо бигӯӣ, ки он чи ту мекунӣ, барои мо чӣ маънӣ дорад?»+

20Ва ман ба онҳо гуфтам: «Каломи Худованд бар ман нозил шуда, гуфт:

21„Ба хонадони Исроил бигӯй: Худованд Худо чунин мегӯяд: инак Ман хонаи муқаддаси Худро, ки ҷалоли қуввати шумо, ҳаловати чашмони шумо ва марҳами ҷони шумост, ба хорӣ таслим хоҳам намуд, ва писарону духтарони шумо, ки онҳоро дар Яҳудо тарк кардаед, аз шамшер хоҳанд афтод+.

22Ва шумо ончунон ки ман амал намудаам, амал хоҳед намуд: ришу мӯйлаби худро нахоҳед пӯшонид, ва нони азодоронро нахоҳед хӯрд;

23Ва аммомаи шумо бар саратон, ва пойафзоли шумо бар пойҳотон хоҳад буд, ва шумо навҳа ва гирья нахоҳед кард, балки ба сабаби гуноҳҳои худ обу адо гардида, пеши якдигар оҳ хоҳед кашид+.

24Ва Ҳизқиёл барои шумо аломате хоҳад буд: ҳар коре ки ӯ кардааст, шумо низ хоҳед кард; ҳангоме ки ин фаро расад, хоҳед донист, ки Ман Худованд Худо ҳастам“»+.

25«Ва ту, эй писари одам! Охир, дар он рӯзе ки Ман аз онҳо истеҳкомашон, шодии шавкаташон, ҳаловати чашмонашон ва марҳами ҷонашон, яъне писарону духтаронашонро бигирам,

26Дар он рӯз растагоре назди ту хоҳад омад, то хабаре ба гӯшат бирасонад;+

27Дар он рӯз ба ҳузури он растагор даҳонат воз хоҳад шуд, ва ту сухан хоҳӣ ронд, ва дигар лол нахоҳӣ шуд; ва барои онҳо аломате хоҳӣ буд, ва хоҳанд донист, ки Ман Худованд ҳастам»+.

БОБИ БИСТУ ПАНҶУМ

Нубувват дар бораи банӣ-Аммӯн.

25^1Ва каломи Худованд бар ман нозил шуда, гуфт:

2«Эй писари одам! Рӯи худро ба тарафи банӣ-Аммӯн бигардон ва дар ҳаққи онҳо нубувват намо;+

3Ва ба банӣ-Аммӯн бигӯй: каломи Худованд Худоро бишнавед! Худованд Худо чунин мегӯяд: азбаски ту дар бораи хонаи муқаддаси Ман, ҳангоме ки он ба хорӣ дучор шуд, ва дар бораи замини Исроил, ҳангоме ки он валангор шуд, ва дар бораи хонадони Яҳудо, ҳангоме ки онҳо ҷалои ватан гардиданд, „ҳай-ҳай!“ гуфтӣ,+

4Бинобар ин, инак Ман туро ба тасарруфи мардуми шарқ хоҳам дод, ва онҳо бошишгоҳҳои худро дар ту барпо хоҳанд намуд, ва масканҳои худро дар ту хоҳанд сохт, ва меваҳои туро хоҳанд хӯрд, ва шири туро хоҳанд нӯшид.

5Ва Ман Раббаро ба чарогоҳи уштурон, ва замини банӣ-Аммӯнро ба хобгоҳи рамаҳо табдил хоҳам дод, ва хоҳед донист, ки Ман Худованд ҳастам+.

6Зеро ки Худованд Худо чунин мегӯяд: азбаски ту чапак задӣ ва пой кӯфтӣ, ва бо тамоми нафрате ки аз замини Исроил дар дили худ дорӣ, шодӣ кардӣ,

7Бинобар ин, инак Ман дасти Худро бар ту дароз хоҳам кард ва туро ба тороҷи халқҳо хоҳам супурд, ва туро аз миёни қавмҳо маҳв хоҳам намуд, ва туро аз миёни кишварҳо барҳам хоҳам дод; туро несту нобуд хоҳам кард, ва хоҳӣ донист, ки Ман Худованд ҳастам+.

Доварии оянда бар Мӯоб.

8Худованд Худо чунин мегӯяд: азбаски Мӯоб ва Сеир мегӯянд, ки „инак хонадони Яҳудо монанди ҳамаи халқҳо мебошанд!“ —

9Бинобар ин, инак Ман паҳлуи Мӯобро аз шаҳрҳо, яъне аз шаҳрҳои истеҳкомдори сарҳади он, ки ҷалоли ин кишваранд, чунончи: Байт-Яшимут, Баал-Маӯн ва Қирьётаим, воз хоҳам кард+

10Барои мардуми шарқ, илова бар замини банӣ-Аммӯн; Мӯобро ба тасарруфи онҳо хоҳам дод, то ки банӣ-Аммӯн дигар дар миёни халқҳо зикр наёбанд;+

11Ва бар Мӯоб доварӣ хоҳам намуд, ва хоҳанд донист, ки Ман Худованд ҳастам.

Доварӣ бар Адӯм.

12Худованд Худо чунин мегӯяд: азбаски Адӯм аз хонадони Яҳудо сахт интиқом гирифтааст ва аз онҳо интиқом гирифта, бағоят гуноҳкор шудааст,+

13Бинобар ин Худованд Худо чунин мегӯяд: Ман дасти Худро бар Адӯм дароз хоҳам кард, ва одамону чорпоёнро аз он маҳв хоҳам сохт, ва онро валангор хоҳам намуд; аз Темон то Дадон аз шамшер хоҳанд афтод+.

14Ва интиқоми Худро аз Адӯм бо дасти қавми Худ Исроил хоҳам гирифт, ва бар тибқи хашм ва ғазаби Ман ба Адӯм амал хоҳам кард, ва интиқоми Маро хоҳанд донист, мегӯяд Худованд Худо.

Доварӣ бар фалиштиён.

15Худованд Худо чунин мегӯяд: азбаски фалиштиён интиқом гирифтаанд ва бо нафрате ки дар дили худ доранд, сахт интиқом гирифтаанд, то ки бо адовати доимӣ валангор кунанд,

16Бинобар ин Худованд Худо чунин мегӯяд: инак Ман дасти Худро бар фалиштиён дароз карда, критиёнро маҳв хоҳам сохт, ва бақияи онҳоро аз соҳили баҳр нест хоҳам намуд;+

17Ва бо ҷазоҳои ғазаболуд аз онҳо интиқоми сахт хоҳам гирифт, ва ҳангоме ки интиқоми Худро аз онҳо бигирам, хоҳанд донист, ки Ман Худованд ҳастам».

БОБИ БИСТУ ШАШУМ

Доварии оянда бар Сӯр.

26^1Ва дар соли ёздаҳум, дар рӯзи якуми моҳ, каломи Худованд бар ман нозил шуда, гуфт:

2«Эй писари одам! Азбаски Сӯр дар бораи Ерусалим гуфтааст: „Ҳай-ҳай! Дарвозаи қавмҳо шикаст хӯрд; ҳама чиз ба ман мегузарад; ман пур мешавам, чунки вай хароб шуд“,+

3Бинобар ин Худованд Худо чунин мегӯяд: инак Ман, эй Сӯр, ба ту зид ҳастам! Ва халқҳои бисьёрро ба муқобили ту хоҳам бархезонид, чунон ки баҳр мавҷҳояшро бармехезонад.

4Ва онҳо ҳисорҳои Сӯрро вайрон хоҳанд кард, ва бурҷҳои онро хароб хоҳанд намуд, ва Ман хоки онро аз он хоҳам рӯфт, ва онро ба сахраи суфтае табдил хоҳам дод.

5Он андаруни баҳр маконе барои паҳн кардани тӯрҳои моҳигирӣ хоҳад гардид; зеро ки Ман гуфтам, мегӯяд Худованд Худо; ва он тӯъмаи тороҷи халқҳо хоҳад шуд+.

6Ва деҳоти атрофи Сӯр, ки дар саҳро мебошанд, ба дами шамшер кушта хоҳанд шуд, ва хоҳанд донист, ки Ман Худованд ҳастам+.

7Зеро ки Худованд Худо чунин мегӯяд: инак Ман Набукаднесар подшоҳи Бобил, подшоҳи подшоҳонро аз шимол бар Сӯр бо аспон ва аробаҳо ва саворон ва бо ҷамоат ва қавми зиёде хоҳам овард+.

8Деҳоти атрофи туро ӯ дар саҳро ба дами шамшер хоҳад кушт; ва истеҳкомот ба муқобили ту хоҳад сохт, ва хокрез ба муқобили ту барпо хоҳад кард, ва сипарҳо ба муқобили ту ба вуҷуд хоҳад овард;+

9Ва манҷаниқҳои худро назди ҳисорҳои ту барқарор хоҳад намуд, ва бурҷҳои туро бо табарзинҳои худ вайрон хоҳад кард+.

10Аз бисьёрии аспони ӯ туро ғубор хоҳад пӯшонид; ҳангоме ки ӯ ба дарвозаҳоят дарояд, чунон ки ба шаҳри рахнадор медароянд, аз садои саворон ва чархҳо ва аробаҳо ҳисорҳоят ба ларза хоҳад омад.

11Бо сумҳои аспонаш ҳамаи кӯчаҳоятро поймол хоҳад кард; қавматро ба дами шамшер хоҳад кушт, ва биноҳои ёдгории ҷалоли ту бо замин яксон хоҳад шуд.

12Ва дорони туро тороҷ хоҳанд кард, ва молҳои туро ба яғмо хоҳанд бурд, ва ҳисорҳои туро вайрон хоҳанд намуд, ва хонаҳои дилпазири туро хароб хоҳанд кард, ва сангҳо ва чӯб ва хоки туро андаруни об хоҳанд андохт.

13Ва Ман ба ғулғулаи сурудҳоят хотима хоҳам дод; ва садои барбатҳоят дигар шунида нахоҳад шуд+.

14Ва туро ба сахраи суфтае табдил хоҳам дод; маконе барои паҳн кардани тӯрҳои моҳигирӣ хоҳӣ шуд; дигар бино нахоҳӣ ёфт; зеро Ман, ки Худованд ҳастам, гуфтам, мегӯяд Худованд Худо+.

15Худованд Худо ба Сӯр чунин мегӯяд: охир, аз садои фурӯ ғалтидани ту, вақте ки андаруни ту маҷрӯҳон оҳу нола кунанд, ва куштори азиме ба амал ояд, ҷазираҳо ба ларза хоҳад омад+.

16Ва ҳамаи ҳокимони баҳр аз тахтҳои худ фурӯд хоҳанд омад, ва ҷомаҳои зебои худро дур хоҳанд кард, ва либосҳои гулдӯзии худро хоҳанд кашид; тарсу бим дар бар хоҳанд кард, бар замин хоҳанд нишаст, ва ҳар лаҳза хоҳанд ларзид, ва аз боиси ту моту мабҳут хоҳанд шуд;+

17Ва дар ҳаққи ту навҳа хоҳанд кард, ва ба ту хоҳанд гуфт:

„Эй, ки аз баҳрҳо маскун будӣ,
чӣ гуна ба ҳалокат расидаӣ, —
ин шаҳри шӯҳратманде ки дар баҳр пурзӯр буд,
ва худаш ва сокинонаш ҳайбати худро
бар ҳамаи сокинони баҳр ҷорӣ карда буданд!+
18Акнун, дар рӯзи фурӯ ғалтидани ту,
ҷазираҳо ба ларза хоҳад омад,
ва ҷазираҳое ки дар баҳр мебошад,
аз риҳлати ту ба даҳшат хоҳад афтод“.

19Зеро ки Худованд Худо чунин мегӯяд: чун туро монанди шаҳрҳои ғайримаскун ба шаҳри вайронае табдил диҳам, ва вартаро бар ту барорам, то ки обҳои бисьёр туро бипӯшонад,

20Он гоҳ туро бо ҳамаи онҳое ки дар гӯр фурӯд меоянд, назди қавми қадимӣ фурӯд хоҳам овард, ва туро дар асфалҳои замин, дар вайронаҳои абадӣ, бо онҳое ки дар гӯр фурӯд омадаанд, ҷойгир хоҳам кард, то ки дигар маскун нашавӣ; ва ҷалолро бар замини зиндагон зоҳир хоҳам сохт+.

21Туро рамзи даҳшат хоҳам гардонид, ва ба олами адам хоҳӣ рафт; ва туро ҷустуҷӯ хоҳанд кард, вале дигар то абад ёфт нахоҳӣ шуд, мегӯяд Худованд Худо»+.

БОБИ БИСТУ ҲАФТУМ

Навҳа дар бораи Сӯр.

27^1Ва каломи Худованд бар ман нозил шуда, гуфт:

2«Ва ту, эй писари одам, дар ҳаққи Сӯр навҳа намо,+

3Ва ба Сӯр бигӯй: эй, ки назди бандарҳои баҳр сокин шудаӣ, ва бар ҷазираҳои бисьёр бо қавмҳо тиҷорат мекунӣ! Худованд Худо чунин мегӯяд:

эй Сӯр! Ту гуфтаӣ: „Ман камоли зебоӣ ҳастам!“

4Худуди ту дар дили баҳр аст;
бинокоронат зебоии туро мукаммал кардаанд:

5Ҳамаи тахтаҳоятро аз сарви Санир тайёр кардаанд;
арзи Лубнонро гирифтаанд, то ки дагале бар ту бисозанд+.

6Белҳоятро аз булутҳои Бошон сохтаанд;
тахтаҳои рӯйбастатро аз дарахти шамшоди ҷазираҳои Киттим сохта, бо оҷ мурассаъ кардаанд;+

7Катони гулдӯзии Миср бодбони ту буд,
то ки ливое барои ту бошад.

Матои лоҷвард ва арғувон аз ҷазираҳои Алишо чодири ту буд.

8Сокинони Сидӯн ва Арвад белкашҳои ту буданд;
донишмандони ту, эй Сӯр, ки дар ту буданд,
суккондорони ту буданд+.

9Пирони Ҷабал ва донишмандони он дар ту буданд,
рахнаҳои туро таъмир мекарданд;
ҳама гуна киштиҳои баҳр ва маллоҳонашон
дар ту буданд, то бо ту додугирифт намоянд+.

10Форс ва Луд ва Фут дар қӯшуни ту ҷанговарони ту буда, сипар ва хӯд бар ту меовехтанд; онҳо туро шавкат мебахшиданд+.

11Банӣ-Арвад бо қӯшуни ту бар ҳисорҳоят гирдогирд меистоданд, ва ҷаммодон дар бурҷҳои ту буданд; онҳо сипарҳои худро бар ҳисорҳоят гирдогирд овехта, зебоии туро мукаммал мекарданд.

12Таршиш ба сабаби фаровонии ҳар навъ дороии он бо ту тиҷорат мекард ва дар ивази молҳоят нуқра, оҳан, қалъагӣ ва қӯрғошим медод+.

13Ёвон, Тубол ва Мошак тоҷирони ту буда, дар ивази молҳоят ҷонҳои одам ва колои мисин медоданд+.

14Аз хонадони Туҷармо дар ивази молҳоят аспони ёбу ва саворӣ ва хачирон медоданд+.

15Банӣ-Дадон тоҷирони ту буданд; аз ҷазираҳои бисьёр молҳо ба дасти ту медаромад; дандонҳои ашкии фил ва обнус ба ту инъом мекарданд+.

16Аҳли Арам бо ту, ба сабаби фаровонии маснӯотат, тиҷорат менамуданд; дар ивази молҳоят санги баҳрамон, матоъҳои арғувон, гулдӯзӣ ва катони нозук, ва марҷон ва ёқути руммонӣ медоданд.

17Яҳудо ва замини Исроил бо ту тиҷорат мекарданд; дар ивази молҳоят гандуми Минит ва ҳалво ва асал ва равған ва баласон медоданд+.

18Димишқ, ба сабаби фаровонии маснӯотат ва аз бисьёрии ҳар гуна дороӣ, бо ту бо шароби Ҳалбун ва пашми сафед тиҷорат мекард+.

19Ва Дон ва Ёвон дар ивази молҳоят калоба медоданд; оҳани сайқалдор, пӯсти дарахти хушбӯй ва наи атрогин дар миёни молҳоят буд+.

20Дадон бо ту бо зинпӯшҳои зебо барои маркабҳо тиҷорат менамуд.

21Араб ва ҳамаи раисони Қедор бо ту додугирифт доштанд: бо гӯсфандони парворӣ ва қӯчқорҳо ва нарбузҳо бо ту тиҷорат мекарданд+.

22Тоҷирони Шабо ва Раъмо бо ту тиҷорат доштанд; ҳар атриёти беҳтарин ва ҳар навъ сангҳои гаронбаҳо ва тилло дар ивази молҳоят медоданд+.

23Ҳорон ва Канна ва Адан, ва тоҷирони Шабо, ва Ашшур ва Килмод бо ту додугирифт доштанд+.

24Онҳо бо либосҳои зебо, ва ҷомаҳои лоҷвард ва гулдӯзӣ, ва сандуқҳои пур аз матоъҳои рангин, ки бо танобҳо маҳкам баста шуда буд, дар бозорҳоят бо ту тиҷорат мекарданд.

25Киштиҳои Таршиш қофилаҳои тиҷорати ту буданд,
ва ту пур шуда, дар дили баҳрҳо бағоят гарон гардидӣ+.

26Белкашҳоят туро ба обҳои азим бурданд,
боди шарқӣ туро дар дили баҳрҳо дарҳам шикаст+.

27Дороият ва молҳоят, тиҷоратат,
маллоҳонат ва суккондоронат,
онҳое ки рахнаҳоятро таъмир мекарданд,
ва онҳое ки бо ту додугирифт доштанд,
ва ҳамаи ҷанговароне ки дар ту буданд,
ва тамоми ҷамоате ки андаруни ту буданд,
дар рӯзи шикасти ту дар дили баҳрҳо меафтанд.
28Аз садои фиғони суккондоронат
чарогоҳҳои гирду атроф ба ларза меояд.
29Ва ҳамаи белкашҳо, маллоҳон,
ҳамаи суккондорони баҳр аз киштиҳои худ фуромада, дар замин меистанд+.

30Ва дар ҳаққи ту овози худро баланд карда,
бо талхӣ фарьёд мезананд,
ва хок бар сари худ рехта, дар хокистар меғеланд;+

31Ва барои ту мӯйсари худро тамоман тарошида, палос мепӯшанд,
ва бо талхии ҷон барои ту зор-зор гириста, навҳа мекунанд;

32Ва дар гирьяи худ барои ту овозандозӣ мекунанд
ва навҳа намуда, мегӯянд:
„Кист мисли Сӯр,
ки андаруни баҳр хомӯш гардидааст!+
33Ҳангоме ки молҳоят аз баҳрҳо берун меомад,
қавмҳои бисьёрро сер мекардӣ,
бо фаровонии дороӣ ва тиҷорати худ
подшоҳони заминро бой мегардондӣ+.
34Алҳол, ки дар баҳрҳо,
дар умқҳои обҳо шикаст хӯрдаӣ,
молҳои ту ва тамоми ҷамоати ту
андаруни ту фурӯ ғалтидаанд.
35Ҳамаи сокинони ҷазираҳо
дар бораи ту моту мабҳут шудаанд,
ва подшоҳонашон бисьёр ба ҳаяҷон омада,
пажмурдарӯй гардидаанд+.

36Тоҷирони қавмҳо дар бораи ту хайрон шуда ҳуштак мекашанд;
ту мавриди даҳшат гардидаӣ,
ва то абад дигар нахоҳӣ буд“»+.

БОБИ БИСТУ ҲАШТУМ

Набӣ подшоҳи Сӯрро мазаммат менамояд.

28^1Ва каломи Худованд бар ман нозил шуда, гуфт:

2«Эй писари одам! Ба раиси Сӯр бигӯй: „Худованд Худо чунин мегӯяд:

азбаски дили ту мағрур шудааст,
ва ту мегӯӣ: «Ман Худо ҳастам,
бар нишемангоҳи худоён нишастаам»,
ва ҳол он ки ту одамизод ҳастӣ ва на Худо,
валекин дили худро мисли худоён пиндоштаӣ,+
3Инак, ту аз Дониёл ҳакимтар ҳастӣ,
ва ҳеҷ сирре аз ту пӯшида нест;+
4Бо ҳикмат ва хиради худ
сарват барои худ ғун кардаӣ,
ва тиллову нуқра дар ганҷинаҳои худ андӯхтаӣ;+

5Бо фаровонии ҳикмати худ,
ба воситаи тиҷорати худ сарвати худро афзун кардаӣ,
ва дили ту аз сарвати ту мағрур шудааст,

6Бинобар ин Худованд Худо чунин мегӯяд:

азбаски ту дили худро мисли дили худоён пиндоштаӣ,

7Бинобар ин, инак Ман аҷнабиён,
золимтарини халқҳоро бар ту хоҳам овард,
ва онҳо шамшерҳои худро бар зебоии ҳикмати ту кашида,
латофати туро поймол хоҳанд кард;+

8Туро дар гӯр фурӯд хоҳанд овард,
ва ту бо мавти мақтулон дар дили баҳрҳо хоҳӣ мурд.

9Оё ту ба ҳузури қотили худ хоҳӣ гуфт:

«Ман Худо ҳастам?» Ва ҳол он ки ту дар дасти кушандаи худ
одамизод хоҳӣ буд, ва на Худо.

10Аз дасти аҷнабиён бо мавти номахтунон хоҳӣ мурд,
зеро ки Ман гуфтам, мегӯяд Худованд Худо“»+.

11Ва каломи Худованд бар ман нозил шуда, гуфт:

12«Эй писари одам! Дар ҳаққи подшоҳи Сӯр навҳа намо ва ба ӯ бигӯй: „Худованд Худо чунин мегӯяд:

ту нигини мукаммал, пуррагин ҳикмат ва камоли ҳусн ҳастӣ+.

13Ту дар Адан, дар боғи Худо будӣ;
либосҳои ту бо ҳар гуна санги гаронбаҳо:

лаъл, ёқути зард ва алмос, забарҷад, ҷазъ ва яшм,
ёқути кабуд, баҳрамон ва зумуррад мурассаъ буд,
ва санъати дафҳо ва найҳоят барои ту аз тилло буд,
ва ҳамааш дар рӯзи офариниши ту муҳайё шуда буд+.

14Ту каррубии бузургҷуссае ҳастӣ, ки бо болҳоят соя афкандаӣ,
ва Ман туро бар кӯҳи муқаддас ҷойгир кардам;
мисли яке аз худоён будӣ, ва андаруни сангҳои оташин роҳ мепаймудӣ+.

15Ту аз рӯзи офариниши худ дар роҳҳоят комил будӣ,
то вақте ки маъсияти ту ошкор гардид.
16Дар баробари вусъат ёфтани тиҷорати ту
ботинат аз ситам пур шуд, ва ту гуноҳ кардӣ,
ва Ман туро аз кӯҳи Худо сарнагун сохтам,
ва туро, эй каррубии сояафкан,
аз даруни сангҳои оташин нест кардам.
17Дили ту аз зебоии ту мағрур шуд,
ту ҳикмати худро аз боиси латофати худ нобуд кардӣ;

Ман туро бар замин задам, пеши подшоҳон вожгун намудам,
то ба ту бо нафрат назар андозанд.

18Бо фаровонии гуноҳҳои худ,
бо ноинсофии тиҷорати худ ту маконҳои муқаддаси худро палид кардӣ;
ва Ман аз даруни ту оташе берун хоҳам овард,
ки он туро хоҳад сӯзонид,
ва Ман туро дар пеши назари ҳамаи бинандагонат
бар рӯи замин хокистар хоҳам гардонид.

19Ҳамаи онҳое ки дар миёни қавмҳо туро мешинохтанд,
дар бораи ту моту мабҳут хоҳанд шуд;
ту мавриди даҳшат гардидаӣ,
ва то абад дигар нахоҳӣ буд“»+.

Доварӣ бар Сидӯн.

20Ва каломи Худованд бар ман нозил шуда, гуфт:

21«Эй писари одам! Рӯи худро ба тарафи Сидӯн бигардон, ва дар ҳаққи он нубувват намо+.

22Ва бигӯй: „Худованд Худо чунин мегӯяд:

Инак Ман ба ту, эй Сидӯн, зид ҳастам,
ва андаруни ту ҷалол хоҳам ёфт;
ва чун бар он доварӣ намуда, ба воситаи он тақдис ёбам,
хоҳанд донист, ки Ман Худованд ҳастам.

23Ва вабо бар он, ва хун бар кӯчаҳояш хоҳам фиристод,
ва шаҳидон андаруни он аз шамшере
ки аз ҳар ҷониб бар он меояд, хоҳанд афтод;
ва хоҳанд донист, ки Ман Худованд ҳастам+.

24Ва он дигар барои хонадони Исроил аз миёни ҳамаи атрофиёнашон, ки аз онҳо нафрат доранд, янтоқи халанда ва хори дардовар нахоҳад буд; ва хоҳанд донист, ки Ман Худованд Худо ҳастам+.

Худованд ваъда медиҳад, ки Исроилро аз парокандагӣ ҷамъ оварад.

25Худованд Худо чунин мегӯяд: ҳангоме ки Ман хонадони Исроилро аз миёни қавмҳое ки андарунашон пароканда шудаанд, ҷамъ оварам ва ба воситаи онҳо дар назари халқҳо тақдис ёбам, онҳо дар замини худашон, ки ба бандаи худ Яъқуб додаам, сокин хоҳанд шуд;+

26Ва дар он дар амният сокин шуда, хонаҳо бино хоҳанд кард ва токҳо хоҳанд шинонид ва дар амният сокин хоҳанд шуд; ҳангоме ки бар ҳамаи атрофиёнашон, ки аз онҳо нафрат доранд, доварӣ намоям, хоҳанд донист, ки Ман Худованд Худои онҳо ҳастам“»+.

БОБИ БИСТУ НӮҲУМ

Нубувват дар бораи Миср.

29^1Дар соли даҳум, дар рӯзи дувоздаҳуми моҳи даҳум, каломи Худованд бар ман нозил шуда, гуфт:

2«Эй писари одам! Рӯи худро ба тарафи фиръавн подшоҳи Миср бигардон, ва дар ҳаққи ӯ ва тамоми Миср нубувват намо+.

3Сухан ронда, бигӯй: „Худованд Худо чунин мегӯяд:

инак Ман ба ту, эй фиръавн подшоҳи Миср, зид ҳастам!

Эй тимсоҳи бузург, ки андаруни наҳрҳои худ хобида, мегӯӣ:

«Наҳри ман аз они ман аст,
ва ман онро ба вуҷуд овардаам»+.
4Вале Ман чангакҳо дар ҷоғҳоят хоҳам андохт,
ва моҳиёни наҳрҳоятро ба пулакчаҳоят хоҳам часпонид,
ва туро аз даруни наҳрҳоят хоҳам баровард,
бо ҳамаи моҳиёни наҳрҳоят,
ки ба пулакчаҳои ту часпида бошанд+.
5Ва туро дар биёбон хоҳам партофт,
туро бо ҳамаи моҳиёни наҳрҳоят;
ту бар рӯи саҳро хоҳӣ афтод, ва дигар ҷамъ карда ва фароҳам оварда нахоҳӣ шуд;
туро тӯъмаи ҳайвоноти замин ва мурғони ҳаво
хоҳам гардонид+.
6Ва ҳамаи сокинони Миср хоҳанд донист,
ки Ман Худованд ҳастам,
чунки онҳо барои хонадони Исроил асои наин буданд+.

7Вақте ки туро ба даст гирифтанд,
ту пора шуда, тамоми китфашонро маҷрӯҳ сохтӣ;
ва ҳангоме ки бар ту такья карданд,
ту шикаста, тамоми камари онҳоро бемаҷол гардондӣ.

8Бинобар ин Худованд Худо чунин мегӯяд: инак Ман бар ту шамшер хоҳам овард, ва аз миёни ту инсон ва ҳайвонро несту нобуд хоҳам кард+.

9Ва замини Миср валангор ва харобазор хоҳад гардид, ва хоҳанд донист, ки Ман Худованд ҳастам, чунки мегуфт: «Наҳр аз они ман аст, ва ман онро ба вуҷуд овардаам».

10Бинобар ин, инак Ман ба ту ва ба наҳрҳоят зид ҳастам, ва замини Мисрро аз Миҷдӯл то Асвон ва то сарҳади Ҳабаш тамоман харобу валангор хоҳам сохт+.

11Пои инсон аз он гузар нахоҳад кард, ва пои ҳайвон аз он гузар нахоҳад кард; ва он чил сол маскун нахоҳад шуд.

12Ва замини Мисрро андаруни заминҳои вайронаю валангор, валангор хоҳам кард, ва шаҳрҳояш андаруни шаҳрҳои хароба чил сол вайронаю валангор хоҳад буд; ва аҳли Мисрро дар миёни халқҳо пароканда хоҳам сохт, ва дар миёни кишварҳо парешон хоҳам кард+.

13Зеро ки Худованд Худо чунин мегӯяд: баъд аз тамом шудани чил сол аҳли Мисрро аз миёни қавмон, ки дар он ҷо пароканда шудаанд, ҷамъ хоҳам кард;+

14Ва асирони Мисрро хоҳам баргардонид, ва онҳоро ба замини Фатрус, ба замини зодгоҳашон хоҳам овард, ва дар он ҷо мамлакати заифе хоҳанд буд+.

15Он пасттарини мамлакатҳо хоҳад буд ва дигар бар халқҳо бартарӣ нахоҳад дошт; ва Ман онҳоро хурд хоҳам гардонид, то ки бар халқҳо хукмронӣ накунанд.

16Ва он дигар барои хонадони Исроил пушту паноҳе нахоҳад буд, ки маъсияташонро ба ёд меоварда бошад, ки он вақт онҳо ба он муроҷиат карда буданд; ва хоҳанд донист, ки Ман Худованд Худо ҳастам“»+.

17Ва чунин воқеъ шуд, ки дар соли бисту ҳафтум, дар рӯзи якуми моҳи якум, каломи Худованд бар ман нозил шуда, гуфт:

18«Эй писари одам! Набукаднесар подшоҳи Бобил лашкари худро назди Сӯр меҳнати азиме фармуд; ҳар калла бемӯй ва ҳар китф захмдор гардид, вале худаш ва лашкараш аз Сӯр барои меҳнате ки назди он ба ҷо оварданд, ҳеҷ музде пайдо накарданд.

19Бинобар ин Худованд Худо чунин мегӯяд: инак Ман замини Мисрро ба Набукаднесар подшоҳи Бобил хоҳам дод, ва ӯ дороии онро хоҳад бурд, ва ғанимати онро ба ғанимат хоҳад гирифт ва тороҷкардаи онро тороҷ хоҳад кард, ва ин барои лашкараш музде хоҳад шуд+.

20Барои амалиёте ки ӯ назди он ба ҷо овардааст, Ман замини Мисрро ба ӯ хоҳам дод, чунки он корро барои Ман кардаанд, мегӯяд Худованд Худо.

21Дар он рӯз Ман шохе барои хонадони Исроил хоҳам рӯёнид, ва даҳони туро андаруни онҳо хоҳам кушод, ва хоҳанд донист, ки Ман Худованд ҳастам».

БОБИ СИЮМ

Дар бораи он ки Мисрро дар рӯзи Худованд чӣ мусибатҳо дар пеш аст.

30^1Ва каломи Худованд бар ман нозил шуда, гуфт:

2«Эй писари одам! Нубувват намуда, бигӯй: „Худованд Худо чунин мегӯяд:

зор-зор гириста, бигӯед: «Вой бар он рӯз!»
3Зеро ки он рӯз наздик аст,
ва рӯзи Худованд наздик аст;
рӯзи тира, замони халқҳо фаро мерасад+.
4Ва шамшер бар Миср меояд,
ва Ҳабашро тарсу бим фаро хоҳад гирифт,
вақте ки дар Миср шаҳидон фурӯ ғалтанд,
ва дороии онро бигиранд,
ва асосҳои он хароб гардад+.

5Ҳабаш ва Фут ва Луд ва тамоми омезиши қабилаҳо ва Куб, ва аҳли замини аҳд ҳамроҳи онҳо аз шамшер хоҳанд афтод+.

6Худованд чунин мегӯяд:

ва мададгорони Миср фурӯ хоҳанд ғалтид,
ва кибриёи қуввати он аз Миҷдӯл то Асвон паст хоҳад шуд;
дар он аз шамшер хоҳанд афтод, мегӯяд Худованд Худо+.

7Ва он андаруни кишварҳои вайронаю валангор, валангор хоҳад шуд, ва шаҳрҳои он андаруни шаҳрҳои хароба хоҳад буд+.

8Ва хоҳанд донист, ки Ман Худованд ҳастам; ҳангоме ки Ман бар Миср оташ занам, ҳамаи ёваронаш шикаст хоҳанд хӯрд+.

9Дар он рӯз аз ҳузури Ман қосидон бо киштиҳо берун хоҳанд рафт, то ки ҳабашиёни бепарворо ба ҳарос андозанд; ва онҳоро, мисли рӯзи Миср, тарсу бим фаро хоҳад гирифт, зеро ки инак он фаро мерасад.

10Худованд Худо чунин мегӯяд: ва Ман ба анбӯҳи Миср ба воситаи Набукаднесар подшоҳи Бобил хотима хоҳам дод+.

11Ӯ ва қавми ӯ бо ӯ, золимтарини халқҳо, барои несту нобуд кардани ин замин оварда хоҳанд шуд, ва онҳо шамшери худро бар Миср кашида, заминро аз мақтулон пур хоҳанд кард.

12Ва Ман наҳрҳоро хоҳам хушконид, ва заминро ба дасти шарирон хоҳам супурд; ва заминро бо ҳар чи дар он аст, бо дасти аҷнабиён валангор хоҳам кард; Ман, ки Худованд ҳастам, гуфтам+.

13Худованд Худо чунин мегӯяд: ва Ман бутҳоро нест хоҳам кард, ва санамҳоро аз Нӯф барҳам хоҳам дод, ва раисе аз замини Миср дигар нахоҳад буд, ва Ман замини Мисрро ба ҳарос хоҳам андохт+.

14Ва Фатрусро ба харобазор табдил хоҳам дод, ва оташ бар Суан хоҳам зад, ва доварӣ бар Нӯ хоҳам кард+.

15Ва ғазаби Худро бар Син, ки истеҳкоми Миср аст, фурӯ хоҳам рехт, ва анбӯҳи Нӯро маҳв хоҳам кард.

16Ва ҳангоме ки бар Миср оташ занам, Син ба ларза хоҳад омад, ва Нӯ рахнадор хоҳад шуд, ва Нӯф ҳамеша ба ҳуҷуми душманон дучор хоҳад гардид.

17Ҷавонони Ӯн ва Фибаст аз шамшер хоҳанд афтод, ва бақияи онҳо ба асирӣ хоҳанд рафт+.

18Ва дар Таҳфанаҳес рӯз торик хоҳад шуд, вақте ки Ман юғи Мисрро дарҳам шиканам, ва кибриёи қуввати он хотима ёбад; абрҳо онро хоҳад пӯшонид, ва деҳоти атрофи он ба асирӣ хоҳанд рафт+.

19Ва ҳангоме ки бар Миср доварӣ намоям, хоҳанд донист, ки Ман Худованд ҳастам“»+.

Дар ҷанги Миср ва Бобил Худованд тарафдори Бобил аст.

20Ва чунин воқеъ шуд, ки дар соли ёздаҳум, дар рӯзи ҳафтуми моҳи якум, каломи Худованд бар ман нозил шуда, гуфт:

21«Эй писари одам! Ман бозуи фиръавн подшоҳи Мисрро дарҳам шикастаам; ва инак он ҷароҳатбандӣ карда нашудааст, то ки шифо ёбад, ва тахтабанде бар он гузошта нашудааст, то ки барои нигоҳ доштани шамшер пайванд ва қавӣ гардад+.

22Бинобар ин Худованд Худо чунин мегӯяд: инак Ман ба фиръавн подшоҳи Миср зид ҳастам, ва бозуҳои ӯро, ҳам сиҳҳаташ ва ҳам шикастаашро, дарҳам хоҳам шикаст, ва шамшерро аз дасти ӯ хоҳам ғалтонид.

23Ва аҳли Мисрро дар миёни халқҳо пароканда хоҳам сохт, ва онҳоро дар кишварҳо парешон хоҳам кард+.

24Ва бозуҳои подшоҳи Бобилро боқувват хоҳам кард, ва шамшери худро ба дасти ӯ хоҳам дод, ва бозуҳои фиръавнро дарҳам хоҳам шикаст, то ки ба ҳузури душман бо оҳу нолаи шаҳидон оҳу нола кунад.

25Ва бозуҳои подшоҳи Бобилро тақвият хоҳам дод, вале бозуҳои фиръавн фурӯ хоҳад ғалтид; ва хоҳанд донист, ки Ман Худованд ҳастам, вақте ки шамшери Худро ба дасти подшоҳи Бобил бидиҳам, ва ӯ онро бар замини Миср дароз кунад.

26Ва аҳли Мисрро дар миёни халқҳо пароканда хоҳам сохт, ва онҳоро дар кишварҳо парешон хоҳам кард; ва хоҳанд донист, ки Ман Худованд ҳастам».

БОБИ СИЮ ЯКУМ

Нубувват дар бораи фиръавн.

31^1Ва чунин воқеъ шуд, ки дар соли ёздаҳум, дар рӯзи якуми моҳи сеюм, каломи Худованд бар ман нозил шуда, гуфт:

2«Эй писари одам! Ба фиръавн подшоҳи Миср ва ба анбӯҳи ӯ бигӯй: „дар бузургии худ ту ба кӣ монандӣ дорӣ+?

3Инак, ашшур[*] арзест дар Лубнон, ки дорои шохаҳои зебост, ва мисли бешаи серсоя аст, ва қоматаш баланд аст, ва дар миёни анбӯҳи шохаҳо сар афрохтааст+.

4Обҳо онро сабзонидааст, варта онро баланд кардааст: вай наҳрҳояшро гирдогирди киштзори худ ҷорӣ намудааст, ва ҷӯйҳояшро сӯи ҳамаи дарахтони саҳро фиристодааст.

5Бинобар ин қомати он аз ҳамаи дарахтони саҳро баландтар шудааст, ва шохаҳои он афзудааст, ва навдаҳои теппаҳои он аз обҳои бисьёр нашъунамо ёфта, дароз шудааст.

6Дар миёни шохаҳои он ҳамаи мурғони ҳаво лона месохтанд, ва зери навдаҳояш тамоми ҳайвоноти саҳро бача меоварданд, ва дар сояи он ҳар навъ халқҳои сершумор сукунат доштанд+.

7Ва он бо бузургии худ, бо дарозии шохаҳои худ хушнамуд гардид, зеро ки решаҳояш назди обҳои бисьёр буд.

8Арзҳои боғи Худо онро наметавонист пинҳон созад; сарвҳо ба шохаҳои он монандӣ надошт, ва қастонаҳо мисли навдаҳои он набуд; ҳеҷ як дарахти боғи Худо дар зебоии худ ба он монанд набуд+.

9Ман онро бо фаровонии шохаҳояш зебо гардонидаам, ба тавре ки ҳамаи дарахтони Адан, ки дар боғи Худо мебошанд, аз он ҳасад мебурданд.

10Бинобар ин Худованд Худо чунин мегӯяд: азбаски қомати ту баланд шудааст, ва ту дар миёни анбӯҳи шохаҳо сар афрохтаӣ, ва дилат аз баландии қадат мағрур гардидааст,+

11Бинобар ин Ман онро ба дасти зӯровари халқҳо хоҳам супурд, то ки ба он бар тибқи шарорати он амал кунад; ва онро бадар хоҳам ронд.

12Ва аҷнабиён, золимтарини халқҳо, онро бурида, фурӯ хоҳанд ғалтонид; шоҳахои он бар кӯҳҳо ва дар ҳамаи дараҳо хоҳад афтод, ва навдаҳои он дар ҳамаи рӯдхонаҳои замин хоҳад шикаст, ва ҳамаи қавмҳои замин аз зери сояи он фурӯд омада, онро тарк хоҳанд кард+.

13Бар шикастапораҳои он ҳар навъ мурғони ҳаво сокин хоҳанд шуд, ва дар миёни навдаҳояш ҳар гуна ҳайвоноти саҳро хоҳанд буд,+

14То ки ҳеҷ яке аз дарахтони назди обҳо аз қади баланди худ мағрур нашавад, ва дар миёни анбӯҳи шоҳаҳо сар наафрозад, ва ҳамаи дарахтони обхӯр кибриёи худро ба сабаби баландии худ афзун накунанд; зеро ки ҳамаи онҳо дар асфалуссофилин андаруни банӣ-одаме ки дар гӯр фурӯд омадаанд, маҳкуми мамот мебошанд+.

15Худованд Худо чунин мегӯяд: дар рӯзе ки вай дар гӯр фурӯд ояд, Ман вартаро сӯгдор гардонида, барои вай либоси мотамӣ хоҳам пӯшонид, ва ҷараёни наҳрҳояшро хоҳам боздошт, ва обҳои бисьёр аз ҳаракат хоҳад монд; ва Лубнонро барои вай шикастадил хоҳам кард, ва ҳамаи дарахтони саҳро барояш пажмурда хоҳанд шуд.

16Аз садои фурӯ ғалтиданаш халқҳоро ба ларза хоҳам овард, вақте ки варо бо онҳое ки дар гӯр фурӯд меоянд, дар дӯзах фурӯд оварам, ва он гоҳ ҳамаи дарахтони Адан, ки гузину беҳтарини Лубнон мебошанд, яъне ҳамаи обхӯрон дар асфалуссофилин тасаллӣ хоҳанд ёфт+.

17Онҳо низ ҳамроҳи вай сӯи мақтулони шамшер дар дӯзах фурӯд хоҳанд омад; ва мададгорони вай низ, ки дар сояи вай андаруни халқҳо сокин буданд.

18Пас, ба кадоме аз дарахтони Адан ту дар ҷалол ва бузургии худ монандӣ доштӣ? Валекин бо дарахтони Адан дар асфалуссофилин фурӯд оварда хоҳӣ шуд, андаруни номахтунон бо мақтулони шамшер хоҳӣ хобид; ин фиръавн аст бо тамоми анбӯҳи вай, мегӯяд Худованд Худо“»+.

БОБИ СИЮ ДУЮМ

Андӯҳ дар бораи тақдири фиръавн.

32^1Ва чунин воқеъ шуд, ки дар соли дувоздаҳум, дар рӯзи якуми моҳи дувоздаҳум, каломи Худованд бар ман нозил шуда, гуфт:

2«Эй писари одам! Дар ҳаққи фиръавн подшоҳи Миср навҳа намо ва ба ӯ бигӯй:

„эй, ки худро шери жаёни халқҳо мепиндоштӣ!
Вале ту мисли тимсоҳе дар баҳрҳо ҳастӣ,
ва дар наҳрҳои худ ҷавлон менамоӣ,
ва обҳоро бо пойҳои худ лой мекунӣ,
ва наҳрҳошонро лойқазор мегардонӣ“+.
3Худованд Худо чунин мегӯяд:
Ман тӯри Худро дар ҷамъомади қавмҳои бисьёр
бар ту хоҳам густурд,
ва онҳо туро бо тӯри Ман хоҳанд баровард+.
4Ва туро бар замин хоҳам партофт,
бар рӯи саҳро хоҳам андохт,
ва ҳар навъ мурғони ҳаворо дар ту ҷойгир хоҳам кард,
ва ҳайвоноти тамоми заминро аз ту сер хоҳам сохт+.

5Ва гӯшти туро бар кӯҳҳо хоҳам партофт,
ва дараҳоро аз лошаҳоят пур хоҳам кард.
6Ва замини обьёрии туро бо ҳуни ту,
ки аз кӯҳҳо ҷорӣ мешавад, обьёрӣ хоҳам намуд;
ва рӯдхонаҳо аз ту пур хоҳад шуд.

7Ва ҳангоме ки ту хомӯш шавӣ, осмонро хоҳам пӯшонид,
ва ситораҳои онро торик хоҳам кард;
офтобро бо абр хоҳам пӯшонид,
ва моҳ рӯшноии худро нахоҳад дод+.
8Ҳамаи найирҳои нурафкани осмонро
бар ту сиёҳ хоҳам гардонид,
ва торикӣ бар замини ту хоҳам овард,
мегӯяд Худованд Худо+.

9Ва дили қавмҳои бисъёрро ба изтироб хоҳам андохт, вақте ки хабари шикасти туро ба халқҳо, ба заминҳое ки ту намешинохтӣ, бирасонам.

10Ва қавмҳои бисьёрро дар ҳаққи ту моту мабҳут хоҳам сохт, ва подшоҳони онҳо дар ҳаққи ту бағоят ба ларза хоҳанд омад, вақте ки шамшери Худро пеши рӯяшон ҷавлон диҳам; ва онҳо дар рӯзи фурӯ ғалтидани ту ҳар яке барои ҷони худ ҳар лаҳза хоҳанд ларзид+.

11Зеро ки Худованд Худо чунин мегӯяд: шамшери подшоҳи Бобил бар ту хоҳад омад+.

12Бо шамшери зӯроварон, ки ҳамаашон золимтарини халқҳо мебошанд, анбӯҳи туро фурӯ хоҳам ғалтонид;

ва онҳо кибриёи Мисрро несту нобуд хоҳанд кард,
ва тамоми анбӯҳи он ба ҳалокат хоҳанд расид+.

13Ва ҳамаи чорпоёни онро назди обҳои фаровон маҳв хоҳам намуд,
ва пои одамизод дигар онҳоро лой нахоҳад кард,
ва суми чорпоён онҳоро лой нахоҳад кард.

14Он гоҳ обҳои онҳоро софу зулол гардонида,
наҳрҳои онҳоро мисли равған ҷорӣ хоҳам намуд, мегӯяд Худованд Худо.

15Ҳангоме ки замини Мисрро вайронаю валангор намоям,
ва замин аз ҳар чи дар он аст, тиҳӣ гардад,
ва ҳангоме ки ҳамаи сокинони онро ба ҳалокат бирасонам,
он гоҳ хоҳанд донист, ки Ман Худованд ҳастам+.

Суруди навҳагарӣ дар бораи Миср.

16Навҳае ки хоҳанд хонд, ҳамин аст, ва духтарони халқҳо онро хоҳанд хонд; дар ҳаққи Миср ва дар ҳаққи анбӯҳаш онро хоҳанд хонд, мегӯяд Худованд Худо».

17Ва чунин воқеъ шуд, ки дар соли дувоздаҳум, дар рӯзи понздаҳуми моҳ, каломи Худо бар ман нозил шуда, гуфт:

18«Эй писари одам! Дар ҳаққи анбӯҳи Миср навҳа намо ва онро, — ҳам онро ва ҳам духтарони халқҳои кабирро, — ба асфалуссофилин фурӯд овар, то бо онҳое бошанд, ки дар гӯр фурӯд омадаанд+.

19„Ту аз кӣ хубтарӣ? Фурӯд ой ва бо номахтунон бихоб“+.

20Андаруни мақтулони шамшер фурӯ хоҳанд ғалтид: шамшер супурда шудааст; ӯро бо тамоми анбӯҳаш бикашед.

21Гузини зӯроварон аз даруни дӯзах дар ҳаққи ӯ ва мададгоронаш хоҳанд гуфт: „Инак, ин номахтунон, ин мақтулони шамшер фурӯд омада, хобидаанд!“+

22Дар он ҷо Ашшур ва тамоми ҷамоати ӯ мебошанд, ки қабрҳошон гирдогирди ӯст; ҳамаашон мақтулоне ҳастанд, ки аз шамшер афтодаанд+.

23Қабрҳои ӯ дар ақсои гӯристон ҷойгир шудааст, ва ҷамоати ӯ гирдогирди қабри ӯст; ҳамаашон мақтулоне ҳастанд, ки аз шамшер афтодаанд, дар сурате ки дар замини зиндагон ҳамаро дар даҳшат меандохтанд+.

24Дар он ҷо Элом аст, ва тамоми анбӯҳаш гирдогирди кабри ӯст; ҳамаашон мақтулоне ҳастанд, ки аз шамшер афтодаанд, ва дар ҳолати номахтунӣ ба асфалуссофилин фурӯд омадаанд, дар сурате ки дар замини зиндагон ҳамаро дар даҳшат меандохтанд, ва алҳол бо онҳое ки дар гӯр фурӯд омадаанд, бори нанги худро мебардоранд+.

25Ба ӯ бо тамоми анбӯҳаш андаруни мақтулон ҷойхобе додаанд; қабрҳошон гирдогирди ӯст; ҳамаашон номахтуноне ҳастанд, ки ба дами шамшер кушта шудаанд, дар сурате ки дар замини зиндагон дар даҳшат меандохтанд, ва алҳол бо онҳое ки дар гӯр фурӯд омадаанд, бори нанги худро мебардоранд, ва андаруни мақтулон ҷойгир шудаанд.

26Дар он ҷо Мошак ва Тубол ва тамоми анбӯҳашон мебошанд, ки қабрҳошон гирдогирди онҳост; ҳамаашон номахтуноне ҳастанд, ки ба дами шамшер кушта шудаанд, дар сурате ки дар замини зиндагон ҳамаро дар даҳшат меандохтанд+.

27Ва онҳо, ки аз миёни номахтунон фурӯ ғалтидаанд, бо зӯровароне наҳоҳанд хобид, ки бо аслиҳаи ҷангии худ дар дӯзах фурӯд омадаанд, ва шамшерҳои худро зери сарашон гузоштаанд. Гуноҳи онҳо бар устухонҳошон хоҳад буд, зеро ки дар замини зиндагон зӯроваронро дар даҳшат меандохтанд.

28Ту низ андаруни номахтунон шикаст хоҳӣ хӯрд, ва бо мақтулони шамшер хоҳӣ хобид+.

29Дар он ҷо Адӯм, подшоҳонаш ва ҳамаи раисонаш мебошанд, ки бо вуҷуди зӯроварии худ бо мақтулони шамшер ҷойгир шудаанд; онҳо бо номахтунон ва бо онҳое ки дар гӯр фурӯд омадаанд, хобидаанд+.

30Дар он ҷо ҳокимони шимол ва ҳамаи сидӯниён мебошанд, ки бо вуҷуди даҳшати худ, аз зӯроварии худ хиҷил гардида, бо мақтулон фурӯд омадаанд, ва бо мақтулони шамшер дар ҳолати номахтунӣ хобидаанд, ва алҳол бо онҳое ки дар гӯр фурӯд омадаанд, бори нанги худро мебардоранд+.

31Фиръавн онҳоро дида, дар хусуси тамоми анбӯҳи худ тасаллӣ хоҳад ёфт; фиръавн ва тамоми лашкари ӯ мақтулони шамшер хоҳанд буд, мегӯяд Худованд Худо.

32Зеро ки Ман ӯро вогузоштаам, ки дар замини зиндагон ҳамаро дар даҳшат андозад, ва ӯ, яъне фиръавн ва тамоми анбуҳаш, андаруни номахтунон бо мақтулони шамшер хобонида хоҳад шуд, мегӯяд Худованд Худо».

БОБИ СИЮ СЕЮМ

Дастуру машваратҳо ба асироне ки дар Бобил мебошанд.

33^1•Ва каломи Худованд бар ман нозил шуда, гуфт:

2«Эй писари одам! Бо писарони қавми худ сухан ронда, ба онҳо бигӯй: агар Ман бар замине шамшер оварам, ва қавми он замин касеро аз миёни худ гирифта, ӯро барои худ дидбон таъин кунанд,+

3Ва ӯ шамшерро, ки бар он замин меояд, бубинад, ва шох навохта, қавмро огоҳ намояд,+

4Ва агар касе садои шохро шунида, эҳтиёт нашавад, он гоҳ шамшер омада, ӯро гирифтор хоҳад кард, ва хуни ӯ бар гардани ӯ хоҳад буд+.

5Ӯ садои шохро шунид, вале зҳтиёт нашуд, хунаш бар гарданаш хоҳад буд; ва агар зҳтиёт мешуд, ҷони худро раҳо мекард.

6Ва агар дидбон шамшерро, ки меояд, бубинад, вале шох нанавозад ва қавмро огоҳ нанамояд, ва шамшер омада, ҷонеро аз миёни онҳо гирифтор кунад, вай дар гуноҳи худ гирифтор шудааст, вале хуни варо аз дасти дидбон талаб хоҳам кард.

7Ва ту, эй писари одам! Ман туро барои хонадони Исроил дидбон таъин намудаам, ва ту каломро аз даҳони Ман шунида, онҳоро аз Ман огоҳ хоҳӣ намуд+.

8Ҳангоме ки Ман ба шарире бигӯям: „Эй шарир, албатта хоҳӣ мурд!“ — вале ту сухане нагӯӣ барои он ки шарирро аз роҳи ӯ огоҳ намоӣ, он шарир дар гуноҳи худ хоҳад мурд, аммо хуни ӯро Ман аз дасти ту талаб хоҳам кард.

9Валекин агар ту шариреро аз роҳи ӯ огоҳ намоӣ, то ки аз он тавба кунад, ва ӯ аз роҳи худ тавба накунад, ӯ дар гуноҳи худ хоҳад мурд, ва ту ҷони худро наҷот додаӣ+.

10•Ва ту, эй писари одам, ба хонадони Исроил бигӯй: „Шумо сухан ронда, чунин мегӯед: модоме ки маъсиятҳо ва гуноҳҳои мо бар гардани мост, ва мо дар онҳо обу адо шуда истодаем, пас чӣ тавр мо зинда хоҳем монд?“+

11Ба онҳо бигӯй: „ба ҳаёти Худам қасам ки, мегӯяд Худованд Худо, Ман мурдани шарирро хоҳон нестам, балки онро, ки шарир аз роҳи худ тавба карда, зинда монад. Аз роҳҳои бади худ тавба кунед, тавба кунед, эй хонадони Исроил! Пас чаро бимиред?“+

12Ва ту, эй писари одам, ба писарони қавми худ бигӯй: „адолати одил ӯро дар рӯзе ки гуноҳкор шавад, раҳо нахоҳад кард, ва шарорати шарир дар рӯзе ки ӯ аз шарорати худ тавба кунад, сабаби ҳалокати ӯ нахоҳад шуд; ва одил дар рӯзе ки гуноҳ кунад, ба туфайли адолати худ зинда нахоҳад монд.

13Ҳангоме ки Ман дар бораи одил гӯям: «Ӯ албатта зинда хоҳад монд», ва ӯ ба адолати худ эътимод намуда, ноинсофӣ кунад, тамоми адолати ӯ ба ёд оварда нахоҳад шуд, ва ӯ дар ноинсофие ки кардааст, хоҳад мурд+.

14Ва ҳангоме ки Ман ба шарир гӯям: «Албатта хоҳӣ мурд», ва ӯ аз гуноҳи худ тавба карда, аз рӯи адлу инсоф амал намояд,

15Яъне ин шарир моли гаравиро баргардонад, баҳои он чиро, ки дуздидааст, адо кунад, бар тибқи фароизи ҳаёт рафтор намояд, бе он ки ноинсофие ба амал оварад, ӯ албатта зинда хоҳад монд ва нахоҳад мурд+.

16Ҳамаи гуноҳҳое ки ӯ кардааст, ба ёд оварда нахоҳад шуд; модоме ки ӯ аз рӯи адлу инсоф амал намудааст, албатта зинда хоҳад монд“.

17Валекин писарони қавми ту мегӯянд: „Роҳи Худованд дуруст нест“, ва ҳол он ки роҳи худашон дуруст нест.

18Агар одил аз адолати худ баргашта, ноинсофие ба амал оварад, ӯ аз боиси он хоҳад мурд.

19Ва агар шарир аз шарорати худ тавба карда, аз рӯи адлу инсоф амал намояд, ӯ аз боиси он зинда хоҳад монд.

20Валекин шумо мегӯед: „Роҳи Худованд дуруст нест“. Ман бар ҳар яке аз шумо, эй хонадони Исроил, мувофиқи рафтору кирдораш доварӣ хоҳам намуд».

21Ва чунин воқеъ шуд, ки дар соли дувоздаҳуми ҷалои ватан шудани мо, дар рӯзи панҷуми моҳи даҳум, растагоре аз Ерусалим назди ман омада, гуфт: «Шаҳр мусаххар шуд».

22Ва дасти Худованд шомгоҳ, пеш аз омадани он растагор, бар ман ниҳода шуда буд, ва Ӯ даҳони маро пеш аз он ки вай бомдодон назди ман ояд, кушода буд; ва даҳонам кушода шуд, ва ман дигар лол набудам+.

Дар бораи онҳое ки каломро мешунаванд, лекин бар тибқи он рафтор намекунанд.

23Ва каломи Худованд бар ман нозил шуда, гуфт:

24«Эй писари одам! Сокинони ин вайронаҳои замини Исроил сухан ронда, мегӯянд: „Иброҳим як нафар буд ва ин заминро мерос гирифт; ва мо бисьёр ҳастем, ба мо ин замин мерос дода шудааст“+.

25Бинобар ин ба онҳо бигӯй: „Худованд Худо чунин мегӯяд: гӯштро бо хуни он мехӯред, ва чашмони худро сӯи бутҳои худ баланд мекунед, ва хун мерезед, — оё ин заминро мерос хоҳед гирифт+?

26Бар шамшери худ такья менамоед, корҳои зишт мекунед ва зани якдигарро палид месозед, — оё ин заминро мерос хоҳед гирифт“?

27Ба онҳо чунин бигӯй: „Худованд Худо чунин мегӯяд: ба ҳаёти Худам қасам ки онҳое ки дар вайронаҳо мебошанд, аз шамшер хоҳанд афтод; ва онҳоеро, ки дар саҳро ҳастанд, барои хӯрок ба ҳайвонот хоҳам дод; ва онҳое ки дар қалъаҳо ва мағораҳо мебошанд, аз вабо хоҳанд мурд+.

28Ва ин заминро вайронаю валангор хоҳам гардонид, ва кибриёи қувваташ хотима хоҳад ёфт; ва кӯҳҳои Исроил харобазор хоҳад шуд, ба тавре ки роҳгузаре нахоҳад буд.

29Ва хоҳанд донист, ки Ман Худованд ҳастам, вақте ки ин заминро барои ҳамаи корҳои зиште ки кардаанд, вайронаю валангор гардонам“+.

30Ва ту, эй писари одам, писарони қавми ту дар сояи деворҳо ва назди дарҳои хонаҳо дар бораи ту сухан меронанд, ва ҳар яке ба дигаре, ҳар кас ба бародараш, сухан ронда, мегӯяд: „Биёед ва бишнавед, ки чӣ каломе аз ҷониби Худованд берун омадааст“.

31Ва назди ту мисли ҷамъомади қавм меоянд, ва қавми Ман ба ҳузури ту нишаста, суханони туро мешунаванд, вале онҳоро ба ҷо намеоваранд; зеро ки онҳо бо даҳони худ ишқбозӣ мекунанд, аммо дилашон пайрави ҳирсашон мебошад+.

32Ва инак, ту барои онҳо мисли суруди ишқбозӣ ҳастӣ, ки овози хуше дорӣ ва ба хубӣ менавозӣ; ва суханонатро мешунаванд, вале онҳоро ба ҷо намеоваранд.

33Валекин вақте ки фаро расад, — инак, фаро мерасад, — хоҳанд донист, ки набие андаруни онҳо буд»+.

БОБИ СИЮ ЧОРУМ

Нубувват дар бораи чӯпонони бевафои Исроил.

34^1Ва каломи Худованд бар ман нозил шуда, гуфт:

2«Эй писари одам! Дар бораи чӯпонони Исроил нубувват намо, ва нубувват намуда, ба онҳо, яъне ба чӯпонон, бигӯй: „Худованд Худо чунин мегӯяд: вой бар ҳоли чӯпонони Исроил, ки худашонро мечарониданд! Ва ҳол он ки чӯпонон бояд рамаро чаронанд+.

3Шумо равғани дунба мехӯрдед ва либоси пашмин мепӯшидед, гӯсфанди парвориро мекуштед, аммо рамаро намечаронидед+.

4Камқувватонро қувват надодед, ва касалеро табобат накардед, ва шикастапойро тахтабанд накардед, ва рондашударо барнагардонидед, ва гумшударо наҷустед, ва онҳоро бо зӯроварӣ ва сангдилӣ идора намудед.

5Ва онҳо бе чӯпон монда, пароканда шуданд, ва тӯъмае барои ҳар ҳайвони саҳро гардиданд, ва пароканда шуданд+.

6Гӯсфандони Ман бар ҳамаи кӯҳҳо ва бар ҳар теппа овора шуда гаштаанд; ва бар тамоми рӯи замин гӯсфандони Ман пароканда шудаанд, ва касе аҳволи онҳоро намепурсад ва онҳоро ҷустуҷӯ намекунад.

7Бинобар ин, эй чӯпонон, каломи Худовандро бишнавед.

8Ба ҳаёти Худам қасам ки, мегӯяд Худованд Худо, азбаски гӯсфандони Ман ба тороҷ дода шудаанд, ва гӯсфандони Ман бе чӯпон монда, тӯъмае барои ҳар ҳайвони саҳро гардидаанд, ва чӯпонони Ман аҳволи рамаи Маро напурсидаанд, ва чӯпонони Ман худашонро чаронидаанд, валекин рамаи Маро начаронидаанд,+

9Бинобар ин, эй чӯпонон, каломи Худовандро бишнавед+.

10Худованд Худо чунин мегӯяд: инак Ман ба чӯпонон зид ҳастам, ва рамаи Худро аз дасти онҳо хоҳам талабид, ва онҳоро аз чаронидани рама дур хоҳам кард, ва он чӯпонон худашонро дигар нахоҳанд чаронид; ва рамаи Худро аз даҳони онҳо раҳо хоҳам намуд, ва тӯъмае барои онҳо нахоҳанд буд.

Салтанати Исроил ва тахти Довуд аз нав бароқарор хоҳад шуд.

11Зеро ки Худованд Худо чунин мегӯяд: инак Ман Худам гӯсфандони Худро хоҳам талабид ва аз аҳволашон хабар хоҳам гирифт;+

12Чунон ки чӯпон аз аҳволи рамаи худ хабар мегирад, дар он рӯзе ки дар миёни гӯсфандони парокандаи худ мебошад, ончунон Ман аз аҳволи гӯсфандони Худ хабар хоҳам гирифт, ва онҳоро аз ҳар ҷое ки дар рӯзи абру меғ пароканда шуда буданд, раҳо хоҳам кард+.

13Ва онҳоро аз миёни қавмҳо берун хоҳам овард, ва аз кишварҳо ҷамъ хоҳам кард, ва ба замини худашон хохам овард, ва бар кӯҳҳои Исроил, дар рӯдхонаҳо ва дар ҳамаи ободониҳои ин замин хоҳам чаронид+.

14Дар чарогоҳи хуб онҳоро хоҳам чаронид, ва қӯраи онҳо бар кӯҳҳои баланди Исроил хоҳад буд; он ҷо онҳо дар қӯраи хубе хоҳанд хобид, ва дар чарогоҳи сералаф бар кӯҳҳои Исроил хоҳанд чарид+.

15Ман гӯсфандони Худро хоҳам чаронил ва Ман онҳоро хоҳам хобонид, мегӯяд Худованд Худо.

16Гумшударо хоҳам ҷуст, ва рондашударо хоҳам баргардонид, ва шикастапойро тахтабанд хоҳам кард, ва касалро қувват хоҳам дод, ва фарбеҳу зӯроварро нест хоҳам кард; аз рӯи инсоф хоҳам чаронид+.

17Ва ба шумо, эй гӯсфандони Ман, Худованд Худо чунин мегӯяд: инак Ман дар миёни гӯсфанд ва гӯсфанд, бар қӯчқорон ва бар нарбузон доварӣ хоҳам намуд+.

18Оё барои шумо кам аст, ки бар чарогоҳи хуб чарида, бақияи чарогоҳи худро бо пойҳои худ поймол мекунед? Ва оби таҳнишиншударо нӯшида, бақияи онро бо пойҳои худ лой мекунед,

19Ба тавре ки гӯсфандони Ман бар он чи зери пойҳои шумо поймол шудааст, мечаранд, ва он чиро, ки аз пойҳои шумо лой шудааст, менӯшанд?

20Бинобар ин Худованд Худо ба онҳо чунин мегӯяд: инак Ман Худам дар миёни гӯсфанди фарбеҳ ва гӯсфанди лоғар доварӣ хоҳам намуд.

21Азбаски шумо бо паҳлу ва китфи худ тела медиҳед, ва бо шохҳотон ҳамаи камқувватонро мезанед, то даме ки онҳоро берун бароред,+

22Пас Ман гӯсфандони Худро наҷот хоҳам дод, ва онҳо дигар ба тороҷ дода нахоҳанд шуд; ва дар миёни гӯсфанд ва гӯсфанд доварӣ хоҳам намуд.

23Ва як чӯпонро бар онҳо хоҳам гузошт, ва ӯ онҳоро хоҳад чаронид, яъне бандаи Худ Довудро; ӯ онҳоро хоҳад чаронид, ва ӯ чӯпони онҳо хоҳад шуд+.

24Ва Ман, ки Худованд ҳастам, Худои онҳо хоҳам буд, ва бандаи Ман Довуд андаруни онҳо раис хоҳад буд; Ман, ки Худованд ҳастам, гуфтам+.

25Ва барои онҳо аҳди сулҳу осоиштагӣ хоҳам баст, ва ҳайвоноти даррандаро аз ин замин нест хоҳам кард, ва онҳо дар биёбон дар амният сокин хоҳанд шуд, ва дар ҷангалҳо хоҳанд хобид+.

26Ва ба онҳо ва ба атрофи теппаи Худ баракат хоҳам бахшид, ва боронро дар мавсимаш хоҳам боронид: боронҳои баракат хоҳад буд+.

27Ва дарахти саҳро бори худро хоҳад овард, ва замин ҳосили худро хоҳад дод, ва онҳо бар замини худ дар амният хоҳанд буд, ва хоҳанд донист, ки Ман Худованд ҳастам, вақте ки чӯбҳои юғи онҳоро дарҳам шиканам, ва онҳоро аз дасти ғуломкунандагонашон бираҳонам+.

28Ва онҳо дигар ба тороҷи халқҳо дода нахоҳанд шуд, ва ҳайвоноти замин онҳоро нахоҳанд хӯрд, ва дар амният сокин хоҳанд шуд, ва касе онҳоро ба ҳарос нахоҳад андохт.

29Ва барои онҳо боғистони номие барпо хоҳам кард, ва дигар дар ин замин аз қаҳтӣ нобуд нахоҳанд шуд, ва дигар бори нанги халқҳоро нахоҳанд бардошт.

30Ва хоҳанд донист, ки Ман — Худованд Худои онҳо — бо онҳо ҳастам, ва онҳо, хонадони Исроил, қавми Ман мебошанд, мегӯяд Худованд Худо.

31Ва шумо рамаи Ман, гӯсфандони чарогоҳи Ман ҳастед, шумо одамизод ҳастед; Ман Худои шумо мебошам, мегӯяд Худованд Худо“»+.

БОБИ СИЮ ПАНҶУМ

Нубувват дар бораи кӯҳи Сеир.

35^1Ва каломи Худованд бар ман нозил шуда, гуфт:

2«Эй писари одам! Рӯи худро ба самти кӯҳи Сеир бигардон ва дар ҳаққи он нубувват намо,+

3Ва ба он бигӯй: „Худованд Худо чунин мегӯяд:

инак Ман ба ту, эй кӯҳи Сеир, зид ҳастам,
ва дасти Худро бар ту дароз карда,
туро вайронаю валангор хоҳам сохт+.
4Шаҳрҳоятро ба харобазор табдил хоҳам дод,
ва ту валангор хоҳӣ шуд,
ва хоҳӣ донист, ки Ман Худованд ҳастам+.

5Азбаски ту адовати доимӣ доштӣ, ва банӣ-Исроилро дар вақти мусибаташон, дар ниҳояти гуноҳашон ба дами шамшер несту нобуд кардӣ,+

6Бинобар ин ба ҳаёти Худам қасам ки, мегӯяд Худованд Худо, туро ғарқи хун хоҳам кард, ва хун туро таъқиб хоҳад намуд; модоме ки адовати ту ташнаи хун буд, аз ин рӯ хун туро таъқиб хоҳад намуд+.

7Ва кӯҳи Сеирро вайронаю валангор хоҳам сохт, ва равандаю ояндаро аз он нест хоҳам кард.

8Ва кӯҳҳои онро аз мақтулони он пур хоҳам кард; дар теппаҳо ва дараҳо ва ҳамаи рӯдхонаҳои ту мақтулони шамшер хоҳанд афтод.

9Туро ба харобазори абадӣ табдил хоҳам дод, ва шаҳрҳои ту маскун нахоҳад шуд; ва хоҳед донист, ки Ман Худованд ҳастам.

10Азбаски ту гуфтӣ: «Ин ду халқ ва ин ду кишвар аз они ман хоҳад шуд, ва онро тасарруф хоҳем кард», ва ҳол он ки Худованд он ҷо буд,

11Бинобар ин ба ҳаёти Худам қасам ки, мегӯяд Худованд Худо, ба андозаи хашм ва ҳасаде ки ту дар адовати худ нисбат ба онҳо нишон додаӣ, бо ту амал хоҳам кард, ва Худро ба онҳо зоҳир хоҳам сохт, вақте ки бар ту доварӣ намоям,+

12Ва хоҳӣ донист, ки Ман, ки Худованд ҳастам, ҳамаи дашномҳои туро, ки дар ҳаққи кӯҳҳои Исроил ба забон рондӣ, шунидаам, яъне гуфтӣ: «Валангор шудааст! Барои хӯрдани мо дода шудааст!»+

13Ва шумо бо даҳони худ бар Ман такаббур намудед ва суханони худро бар зидди Ман мағрурона афзун кардед, ва Ман шунидаам.

14Худованд Худо чунин мегӯяд: дар сурате ки тамоми дуньё шодӣ мекунад, Ман туро валангор хоҳам сохт.

15Чунон ки ту бар мероси хонадони Исроил, вақте ки он валангор шуд, шодӣ кардӣ, ончунон Ман бо ту амал хоҳам намуд; кӯҳи Сеир ва тамоми Адӯм саросар валангор хоҳад шуд, ва хоҳанд донист, ки Ман Худованд ҳастам“»+.

БОБИ СИЮ ШАШУМ

Муроҷиат ба кӯҳҳои Исроил; онҳо аз нав маскун хоҳанд шуд.

36^1«Ва ту, эй писари одам, дар бораи кӯҳҳои Исроил нубуваат намо ва бигӯй: эй кӯҳҳои Исроил! Каломи Худовандро бишнавед+.

2Худованд Худо чунин мегӯяд: азбаски душман дар ҳаққи шумо мегӯяд: „Ҳай-ҳай! Баландиҳои қадимӣ ҳам мероси мо шудааст“,

3Бинобар ин нубувват намо ва бигӯй: Худованд Худо чунин мегӯяд: азбаски шуморо валангор кардаанд ва аз ҳар ҷониб мехоҳанд фурӯ баранд, то ки мероси бақияи халқҳо шуда, вирди забон ва мавриди бӯҳтони мардум гардед,

4Бинобар ин, эй кӯҳҳои Исроил, каломи Худованд Худоро бишнавед: Худованд Худо ба кӯҳҳо ва теппаҳо, ба рӯдхонаҳо ва дараҳо, ба вайронаҳои хало ва шаҳрҳои матрук, ки гирифтори тороҷ ва мавриди тамасхури бақияи халқҳои гирду атроф гардидаанд, чунин мегӯяд, —+

5Бинобар ин Худованд Худо чунин мегӯяд: Ман бо оташи рашки Худ дар ҳаққи бақияи халқҳо ва дар ҳаққи тамоми Адӯм сухан рондаам, ки онҳо замини Маро бо шодии ҳар дил ва бо нафрати амиқ мероси худ гардонидаанд, то ки чарогоҳҳои онро ба тороҷ диҳанд+.

6Бинобар ин дар бораи замини Исроил нубувват намо, ва ба кӯҳҳо ва теппаҳо, ба рӯдхонаҳо ва дараҳо бигӯй: Худованд Худо чунин мегӯяд: инак Ман дар рашк ва хашми Худ сухан рондаам, чунки шумо бори нанги халқҳоро бардоштаед.

7Бинобар ин Худованд Худо чунин мегӯяд: Ман дасти Худро бардоштаам, ки халқҳое ки дар гирду атрофи шумо ҳастанд, худашон бори нанги худро хоҳанд бардошт.

8Ва шумо, эй кӯҳҳои Исроил, шохаҳои худро хоҳед рӯёнид ва меваҳои худро барои қавми Ман — Исроил — хоҳед овард, зеро ки онҳо ба қарибӣ хоҳанд омад.

9Зеро инак Ман сӯи шумо назар дӯхтаам, ва ба шумо рӯ меоварам, ва шумо шудгор ва кишт карда хоҳед шуд.

10Ва Ман бар шумо мардуми бисьёрро, — тамоми хонадони Исроилро саросар, — сокин хоҳам кард, ва шаҳрҳо маскун, ва харобаҳо обод хоҳад шуд+.

11Ва бар шумо одамон ва ҳайвонотро афзун хоҳам намуд, ва онҳо афзун ва боровар хоҳанд шуд; ва шуморо мисли айёми пештараатон маскун хоҳам кард, ва бар шумо бештар аз замони аввалаи шумо таваҷҷӯҳ хоҳам намуд, ва хоҳед донист, ки Ман Худованд ҳастам+.

12Ва одамонро, яъне қавми Худ — Исроилро, сӯи шумо равона хоҳам кард, ва онҳо туро тасарруф хоҳанд намуд, ва ту мероси онҳо хоҳӣ шуд, ва дигар ин фарзандони худро талаф нахоҳӣ кард+.

13Худованд Худо чунин мегӯяд: азбаски ба шумо мегӯянд: „Ту мардумхӯр ҳастӣ ва халқҳои худро талаф мекардӣ“,+

14Бинобар ин минбаъд мардумхӯр нахоҳӣ буд, ва халқҳоятро дигар талаф нахоҳӣ кард, мегӯяд Худованд Худо.

15Ва Ман дигар таҳқири халқҳоро ба ту нахоҳам шунавонид, ва бори нанги халқҳоро ту дигар нахоҳӣ бардошт, ва халқҳоятро дигар талаф нахоҳӣ кард, мегӯяд Худованд Худо».

Дар бораи гуноҳҳои пештараи Исроил ва дар оянда аз нав баркарор шудани вай.

16Ва каломи Худованд бар ман нозил шуда, гуфт:

17«Эй писари одам! Ҳангоме ки хонадони Исроил бар замини худ сокин буданд, онро бо рафтор ва кирдори худ палид сохтанд; рафтори онҳо дар назари Ман мисли палидии ҳайз буд+.

18Ва Ман аз боиси хуне ки онҳо бар замин рехтанд, ва онро бо бутҳои худ палид сохтанд, хашми Худро бар онҳо фурӯ рехтам+.

19Ва онҳоро дар миёни халқҳо пароканда кардам, ва онҳо дар кишварҳо парешон шуданд; бар тибқи рафтор ва кирдорашон Ман бар онҳо доварӣ намудам+.

20Ва ҳангоме ки онҳо назди халқҳое расиданд, ки ба он ҷо рафта буданд, исми муқаддаси Маро беҳурмат карданд, чунки дар ҳаққи онҳо мегуфтанд: „Инҳо қавми Худованд ҳастанд ва аз замини Ӯ берун омадаанд“.

21Ва Ман ба исми муқаддаси Худ афсӯс хӯрдам, ки онро хонадони Исроил дар миёни халқҳое ки наздашон омада буданд, беҳурмат карданд+.

22Бинобар ин ба хонадони Исроил бигӯй: „Худованд Худо чунин мегӯяд: на ба хотири шумо, эй хонадони Исроил, инро ба амал меоварам, балки ба хотири исми муқаддаси Худ, ки онро дар миёни халқҳое ки наздашон омада будед, беҳурмат кардед.

23Ва Ман исми бузурги дар миёни халқҳо беҳурматшудаи Худро, ки шумо онро андаруни онҳо беҳурмат кардед, тақдис хоҳам намуд, ва ҳангоме ки дар пеши назари халқҳо ба воситаи шумо тақдис ёбам, онҳо хоҳанд донист, ки Ман Худованд ҳастам+.

24Ва шуморо аз миёни халқҳо хоҳам гирифт, ва шуморо аз ҳамаи кишварҳо ҷамъ хоҳам кард, ва шуморо ба замини шумо хоҳам овард+.

25Ва оби пок бар шумо хоҳам пошид, ва шумо пок хоҳед шуд; аз ҳамаи палидиҳотон ва аз ҳамаи бутҳотон шуморо пок хоҳам кард+.

26Ва дили тоза ба шумо хоҳам дод, ва рӯҳи тоза андаруни шумо хоҳам ниҳод; ва дили сангинро аз ҷисми шумо дур хоҳам кард, ва дили гӯштин ба шумо хоҳам бахшид+.

27Ва рӯҳи Худро андаруни шумо хоҳам ниход, ва шуморо водор хоҳам намуд, ки бар тибқи фароизи Ман рафтор кунед, ва дастурҳои Маро риоя намоед ва ба ҷо оваред+.

28Ва дар замине ки ба падарони шумо додаам, сукунат хоҳед дошт, ва қавми Ман хоҳед буд, ва Ман Худои шумо хоҳам буд+.

29Ва шуморо аз ҳамаи палидиҳои шумо наҷот хоҳам дод; ва ғалладонаро хонда, онро фаровон хоҳам гардонид, ва шуморо ба қаҳтӣ гирифтор нахоҳам кард+.

30Ва меваи дарахтон ва ҳосили саҳроро афзун хоҳам кард, то ки дигар дар миёни халқҳо бори нанги қаҳтиро набардоред+.

31Ва ҳангоме ки рафтори бади худ ва кирдори зишти худро ба ёд оваред, барои гуноҳҳо ва каҷкориҳои худ аз худатон нафрат пайдо хоҳед кард+.

32Бидонед, ки Ман инро на ба хотири шумо ба амал меоварам, мегӯяд Худованд Худо; аз рафтори худ шарм кунед ва хиҷил шавед, эй хонадони Исроил!

33Худованд Худо чунин мегӯяд: дар рӯзе ки шуморо аз ҳамаи гуноҳҳотон пок намоям, Ман шаҳрҳоро маскун хоҳам гардонид, ва харобаҳо обод хоҳад шуд;

34Ва замини харобае ки дар назари ҳар раҳгузар вайронаю валангор буд, кор карда хоҳад шуд;

35Ва хоҳанд гуфт: «Ин замине ки хароба буд, мисли боғи Адан шудааст, ва ин шаҳрҳое ки хароба ва вайронаю валангор буд, ҳисордор ва маскун гардидааст»+.

36Ва халқҳое ки дар гирду пеши шумо боқӣ мондаанд, хоҳанд донист, ки Ман, ки Худованд ҳастам, вайронаҳоро бино кардаам, ва харобазорро дарахт шинонидаам; Ман, ки Худованд ҳастам, гуфтам ва ба амал овардам.

37Худованд Худо чунин мегӯяд: боз инро хонадони Исроил аз Ман дархост хоҳанд кард, ки барояшон ба амал оварам: онҳоро мисли рамаи одамон афзун хоҳам кард, —+

38Мисли рамаи қурбонӣ, мисли рамаи Ерусалим дар рӯзҳои иди он; ҳамчунин шаҳрҳои хароба аз рамаи одамон пур хоҳад шуд, ва хоҳанд донист, ки Ман Худованд ҳастам“»+.

БОБИ СИЮ ҲАФТУМ

Рӯъёи даштрӯяе ки аз устухонҳои мурдагон пур буд.

37^1Дасти Худованд бар ман ниҳода шуд, ва маро дар рӯҳи Худованд берун овард, ва маро андаруни даштрӯя гузошт, ва он аз устухонҳо пур буд+.

2Ва маро гирдогирди онҳо гардонид; ва инак онҳо бар рӯи даштрӯя бағоят бисьёр буд, ва инак онҳо бағоят хушк буд.

3Ва ба ман гуфт: «Эй писари одам! Оё ин устухонҳо зинда хоҳад шуд?» Ва ман гуфтам: «Худоё Худовандо! Инро Ту медонӣ»+

4Ва ба ман гуфт: «Дар бораи ин устухонҳо нубувват намо, ва ба онҳо бигӯй: „эй устухонҳои хушк, каломи Худовандро бишнавед!

5Худованд Худо ба ин устухонҳо чунин мегӯяд: инак Ман рӯҳ дар шумо дохил мекунам, ва шумо зинда хоҳед шуд+.

6Ва пайҳо бар шумо ба вуҷуд меоварам, ва гӯшт бар шумо мерӯёнам, ва пӯст бар шумо мепӯшонам, ва рӯҳ дар шумо дохил мекунам, ва шумо зинда хоҳед шуд, ва хоҳед донист, ки Ман Худованд ҳастам“».

7Ва ман нубувват намудам, чунон ки ба ман амр фармуда шуд; ва ҳангоме ки нубувват намудам, садое баромад, ва инак ғулғулае ба амал омад, ва устухонҳо ба ҳамдигар, яъне ҳар устухон ба устухони худаш, наздик омад.

8Ва ман дидам, ва инак пайҳо бар онҳо пайдо шуд, ва гӯшт баромад, ва пӯст онҳоро аз боло пӯшонид, вале рӯҳ дар онҳо набуд.

9Ва ба ман гуфт: «Ба рӯҳ нубувват намо, эй писари одам, нубувват намо, ва ба рӯҳ бигӯй: „Худованд Худо чунин мегӯяд: аз ҷониби чор бод биё, эй рӯҳ, ва ба ин мақтулон бидам, ва онҳо зинда хоҳанд шуд“».

Эзоҳи ин рӯъё.

10Ва ман нубувват намудам, чунон ки ба ман амр фармуда шуд; ва рӯҳ дар онҳо дохил шуд, ва онҳо зинда шуданд, ва бар пойхои худ истоданд, ба сони лашкари бағоят, бағоят бузург+.

11Ва ба ман гуфт: «Эй писари одам! Ин устухонҳо тамоми хонадони Исроил мебошанд. Инак, онҳо мегӯянд: „Устухонҳои мо хушк шуд, ва умеди мо барбод рафт; мо маҳв шудаем“.

12Бинобар ин нубувват намо ва ба онҳо бигӯй: „Худованд Худо чунин мегӯяд: инак Ман қабрҳои шуморо мекушоям, ва шуморо, эй қавми Ман, аз қабрҳотон мебарорам, ва шуморо ба замини Исроил меоварам,+

13Ва хоҳед донист, ки Ман Худованд ҳастам, вақте ки қабрҳои шуморо бикшоям ва шуморо, эй қавми Ман, аз қабрҳотон барорам.

14Ва рӯҳи Худро дар шумо дохил хоҳам кард, ва шумо зинда хоҳед шуд, ва шуморо дар заминатон ҷой хоҳам дод, ва хоҳед донист, ки Ман, ки Худованд ҳастам, гуфтам ва ба амал овардам, мегӯяд Худованд“»+.

Рӯъёи ду чӯбдаст.

15Ва каломи Худованд бар ман нозил шуда, гуфт:

16«Ва ту, эй писари одам, чӯбдасте барои худ бигир, ва бар он бинавис: „Барои Яҳудо ва барои банӣ-Исроил, ки ба ӯ ҳамроҳ шудаанд“. Ва чӯбдасти дигаре бигир, ва бар он бинавис: „Барои Юсуф“; ин чӯбдаст аз они Эфроим ва тамоми хонадони Исроил аст, ки ба ӯ ҳамроҳ шудаанд.

17Ва онҳоро ба якдигар наздик кун, то ки барои ту мисли як чӯбдаст бошанд; ва онҳо дар дасти ту якто хоҳанд буд.

18Ва ҳангоме ки писарони қавмат ба ту савол дода, гӯянд: „Шояд ба мо бигӯӣ, ки инҳо барои ту чӣ маъно дорад?“ —+

19Ба онҳо бигӯй: „Худованд Худо чунин мегӯяд: инак Ман чӯбдасти Юсуфро, ки дар дасти Эфроим ва сибтҳои Исроили ҳамроҳонаш мебошад, хоҳам гирифт, ва онҳоро бар он, яъне бар чӯбдасти Яҳудо хоҳам пайваст, ва онҳоро як чӯбдаст хоҳам гардонид, ва онҳо дар дасти Ман якто хоҳанд буд“+.

20Ва чӯбдастҳо, ки бар онҳо хоҳӣ навишт, бигзор пеши назари онҳо дар дасти ту бошад.

21Ва ба онҳо бигӯй: „Худованд Худо чунин мегӯяд: инак Ман банӣ-Исроилро аз миёни халқҳое ки онҳо наздашон рафтаанд, хоҳам гирифт, ва онҳоро аз ҳар ҷо ҷамъ хоҳам кард, ва онҳоро ба заминашон хоҳам овард+.

22Ва онҳоро дар ин замин, бар кӯҳҳои Исроил, ба як халқ табдил хоҳам дод, ва як подшоҳ барои ҳамаи онҳо подшоҳӣ хоҳад кард; ва онҳо дигар ду халқ нахоҳанд буд, ва дигар ба ду мамлакат тақсим нахоҳанд шуд.

23Ва худро дигар бо бутҳошон ва бо қабоҳатҳошон ва бо ҳар гуна ҷиноятҳошон палид нахоҳанд сохт, ва Ман онҳоро аз ҳамаи иқоматгоҳҳошон, ки дар он ҷо гуноҳ кардаанд, наҷот хоҳам дод, ва онҳоро пок хоҳам кард, ва онҳо қавми Ман хоҳанд буд, ва Ман Худои онҳо хоҳам буд+.

24Ва бандаи Ман Довуд подшоҳи онҳо хоҳад буд, ва як чӯпон барои ҳамаи онҳо хоҳад буд, ва бар тибқи дастурҳои Ман рафтор хоҳанд кард, ва фароизи Маро риоя хоҳанд намуд ва онҳоро ба ҷо хоҳанд овард+.

25Ва дар замине ки Ман ба бандаи Худ Яъқуб додаам, ва падаронашон дар он сокин буданд, маскан хоҳанд гирифт; ва онҳо ва писаронашон ва писарони писаронашон дар он то абад сукунат хоҳанд дошт, ва бандаи Ман Довуд то абад раиси онҳо хоҳад буд+.

26Ва Ман бо онҳо аҳди сулҳу осоиштагӣ хоҳам баст, ки бо онҳо аҳди ҷовидонӣ хоҳад буд; ва онҳоро баракат дода, афзун хоҳам намуд, ва хонаи муқаддаси Худро андаруни онҳо то абад барқарор хоҳам кард+.

27Ва маскани Ман бар онҳо хоҳад буд, ва Ман Худои онҳо хоҳам буд, ва онҳо қавми Ман хоҳанд буд+.

28Ва халқҳо хоҳанд донист, ки Ман Худованде ҳастам, ки Исроилро тақдис менамоям, вақте ки хонаи муқаддаси Ман андаруни онҳо то абад барқарор гардад“»+.

БОБИ СИЮ ҲАШТУМ

Нубувват дар бораи Ҷуҷ.

38^1Ва каломи Худованд бар ман нозил шуда, гуфт:

2«Эй писари одам! Рӯи худро ба самти Ҷуҷ, ки дар замини Моҷуҷ сарраиси Мошак ва Тубол аст, бигардон, ва дар бораи ӯ нубувват намо+.

3Ва бигӯй: „Худованд Худо чунин мегӯяд: инак Ман ба ту, эй Ҷуҷ, сарраиси Мошак ва Тубол, зид ҳастам.

4Ва Ман туро густох хоҳам сохт, ва сӯлуқ дар ҷоғҳоят хоҳам андохт; ва туро бо тамоми лашкарат берун хоҳам овард, бо аспон ва савороне ки ҳамаашон либосҳои зебо пӯшида бошанд, бо ҷамоати сершуморе ки ҳамаашон ҷавшан ва сипар дошта, бо шамшерҳо мусаллаҳ бошанд;+

5Форс, Хабаш ва Фут бо онҳо буда, ҳамаашон сипар ва хӯд дошта бошанд;+

6Ҷумар бо ҳамаи фавҷҳояш, хонадони Туҷарма, ақсои шимол бо ҳамаи фавҷҳояш, — қавмҳои бисьёр ҳамроҳи ту бошанд+.

7Омода ва тайёр бош, — ту ва тамоми ҷамоате ки назди ту ҷамъ шудаанд; ва онҳо туро посбонӣ хоҳанд кард.

8Баъд аз айёми зиёде тафаққуд карда хоҳӣ шуд; дар солҳои охир ту ба замине хоҳӣ омад, ки он аз шамшер фориғ гардида, аз миёни қавмҳои бисьёр бар кӯҳҳои Исроил, ки ҳамеша харобазор буданд, ҷамъ карда шудааст, ва он аз миёни қавмҳо берун оварда шудааст, ва ҳамаашон дар амният сукунат доранд+.

9Ва баромада, мисли тундбоде хоҳӣ омад, мисли абре ин заминро хоҳӣ пӯшонид, — ту ва ҳамаи фавҷҳоят, ва халқҳои бисьёре ҳамроҳи ту+.

10Худованд Худо чунин мегӯяд: дар он рӯз чунин воқеъ хоҳад шуд, ки фикрҳо дар дилат пайдо шуда, ту тадбири баде хоҳӣ андешид,

11Ва хоҳӣ гуфт: «Ба замини беҳисоре мебароям, бар касони осоиштае ки дар амният сокин буда, ҳамаашон бе ҳисоре зиндагӣ мекунанд ва ғалақаю дарвоза надоранд», —+

12То ки толону тороҷ намоӣ ва ғанимат бигирӣ, ва дасти худро ба харобаҳои аз нав ободшуда ва ба қавми аз миёни халқҳо ҷамъомадае ки соҳиби чорво ва молу мулк гардидаанд ва бар қуллаи замин сукунат доранд, дароз кунӣ.

13Шабо ва Дадон ва тоҷирони Таршиш ва ҳамаи шерони ҷавони он ба ту хоҳанд гуфт: «Оё ту барои толону тороҷ омадаӣ, ва оё барои гирифтани ғанимат ҷамоати худро ҷамъ кардаӣ, то ки нуқра ва тиллоро бирабоӣ, чорво ва молу мулкро бигирӣ, ва ғанимати бузурге ба даст оварӣ?»“+

14Бинобар ин, эй писари одам, нубувват намо, ва ба Ҷуҷ бигӯй: „Худованд Худо чунин мегӯяд: дар он рӯз, охир, вақте ки қавми Ман — Исроил — дар амният сокин бошанд, ту инро хоҳӣ донист,

15Ва аз макони худ, аз ақсои шимол хоҳӣ омад, — ту ва қавмҳои бисьёр ҳамроҳи ту, ки ҳамаашон аспсавор, ҷамоати бузург ва лашкари сершумор мебошанд.

16Ва бар қавми Ман — Исроил — мисли абре ки заминро мепӯшонад, хоҳӣ баромад; ин дар айёми охирин рӯй хоҳад дод, ва Ман туро ба замини Худ хоҳам овард, то ки халқҳо Маро бидонанд, вақте ки ба воситаи ту, эй Ҷуҷ, Худро дар пеши назари онҳо тақдис намоям+.

17Худованд Худо чунин мегӯяд: оё ту он кас нестӣ, ки дар айёми қадим ман ба воситаи бандагони Худ, — анбиёи Исроил, ки дар он айём солҳои бисьёр нубувват мекарданд, — дар хусуси ту гуфта будам, ки туро бар онҳо хоҳам овард+?

18Ва дар он рӯз, яъне дар рӯзе ки Ҷуҷ ба замини Исроил биёяд, чунин воқеъ хоҳад шуд, мегӯяд Худованд Худо, ки ғазаби Ман дар ҳини қаҳри Ман аланга хоҳад гирифт.

19Ва Ман дар рашки Худ ва дар оташи Худ гуфтаам, ки албатта дар он рӯз зилзилаи бузурге дар замини Исроил рӯй хоҳад дод+.

20Ва моҳиёни дарьё ва мурғони ҳаво ва ҳайвоноти саҳро, ва ҳамаи хазандагоне ки бар замин мехазанд, ва ҳар одаме ки бар рӯи замин аст, ба ҳузури Ман хоҳанд ларзид, ва кӯҳҳо хароб хоҳад шуд, ва сахраҳо фурӯ хоҳад ғалтид, ва ҳар ҳисор бар замин хоҳад афтод+.

21Ва шамшере ба зидди ӯ бар кӯҳҳои Худ хоҳам хонд, мегӯяд Худованд Худо; ва шамшери ҳар кас ба муқобили бародараш хоҳад буд+.

22Ва бо вабо ва хун ӯро сазо хоҳам дод, ва бар ӯ ва фавҷҳояш ва бар қавмҳои бисьёре ки бо ӯ мебошанд, борони сел ва жолаи сангин ва оташ ва кибрит хоҳам боронид+.

23Ва Ман дар пеши назари халқҳои бисьёр бузургӣ ва қудсият ва шӯҳрат пайдо хоҳам кард, ва хоҳанд донист, ки Ман Худованд ҳастам“+.

БОБИ СИЮ НӮҲУМ

Давоми он.

39^1Ва ту, эй писари одам, дар бораи Ҷуҷ нубувват намо ва бигӯй: „Худованд Худо чунин мегӯяд: инак Ман ба ту, эй сарраиси Мошак ва Тубол, зид ҳастам+.

2Ва Ман туро густох хоҳам сохт, ва туро ба ҷунбиш хоҳам овард, ва туро аз ақсои шимол бароварда, бар кӯҳҳои Исроил хоҳам овард+.

3Ва камони туро аз дасти чапат зада бароварда, тири туро аз дасти ростат хоҳам афтонид+.

4Бар кӯҳҳои Исроил фурӯ хоҳӣ ғалтид, — ту, ва ҳамаи фавҷҳоят, ва қавмҳое ки бо ту мебошанд; туро ба ҳар навъ мурғони соҳибчангол ва ҳайвоноти саҳро барои хӯрок хоҳам дод+.

5Бар рӯи саҳро фурӯ хоҳӣ ғалтид, зеро ки Ман гуфтам, мегӯяд Худованд Худо.

6Ва бар Моҷуҷ ва бар онҳое ки дар ҷазираҳо дар амният сукунат доранд, оташе хоҳам фиристод, ва хоҳанд донист, ки Ман Худованд ҳастам+.

7Ва исми муқаддаси Худро андаруни қавми Худ — Исроил — зоҳир хоҳам сохт, ва дигар нахоҳам гузошт, ки исми муқаддаси Маро беҳурмат кунанд; ва халқҳо хоҳанд донист, ки Ман Худованди Қуддуси Исроил ҳастам+.

8Инак, ин фаро мерасад ва ба амал меояд, мегӯяд Худованд Худо, ин ҳамон рӯз аст, ки дар бораи он Ман сухан рондаам.

9Ва сокинони шаҳрҳои Исроил берун хоҳанд омад, ва оташ даргиронида, яроқро: сипарҳо, ҷавшанҳо, камонҳо, тирҳо, калтакҳо ва найзаҳоро хоҳанд сӯзонид, ва ҳафт сол оташро бо онҳо давом хоҳанд дод+.

10Ва аз саҳро ҳезум нахоҳанд овард, ва аз ҷангалҳо нахоҳанд бурид, зеро ки бо яроқ оташро хоҳанд даргиронид; ва ғораткунандагони худро ғорат хоҳанд кард, ва тороҷкунандагони худро тороҷ хоҳанд кард, мегӯяд Худованд Худо+.

11Ва дар он рӯз чунин воқеъ хоҳад шуд: мавзее дар он ҷо барои қабр дар Исроил, яъне дараи Аборимро ба тарафи шарқии баҳр ба Ҷуҷ хоҳам дод, ва он барои раҳгузарон садди роҳ хоҳад шуд, ва дар он ҷо Ҷуҷ ва тамоми анбӯҳи ӯро дафн хоҳанд намуд, ва онро «Дараи анбӯҳи Ҷуҷ» хоҳанд номид.

12Ва хонадони Исроил онҳоро дар давоми ҳафт моҳ дафн хоҳанд намуд, то ки заминро тоза кунанд.

13Ва тамоми қавми замин онҳоро дафн хоҳанд намуд, ва он рӯзе ки Ман ҷалол ёбам, барояшон рӯзи тазаккур хоҳад буд.

14Ва шахсони доимие таъин хоҳанд намуд, ки дар замин гардиш кунанд ва бо мадади раҳгузарон онҳоеро, ки бар рӯи замин боқӣ мондаанд, дафн намоянд, то ки онро тоза кунанд; баъд аз гузаштани ҳафт моҳ онҳо ба ҷустуҷӯ шурӯъ хоҳанд намуд.

15Ва чун касе аз онҳое ки дар замин гардиш мекунанд, устухони одамро бинад, нишоне назди он хоҳад гузошт, то ки дафнкунандагон онро дар дараи анбӯҳи Ҷуҷ дафн намоянд.

16Ва номи шаҳр низ Ҳамуна[*] хоҳад буд; пас заминро тоза хоҳанд кард.“

17Ва ту, эй писари одам, — Худованд Худо чунин мегӯяд: — ба ҳар навъ мурғон ва ба тамоми ҳайвоноти саҳро бигӯй: „Ҷамъ шуда биёед, аз ҳар тараф назди қурбонии Ман, ки онро ҳамчун қурбонии бузурге барои шумо бар кӯҳҳои Исроил забҳ менамоям, ғун шавед, то ки гӯшт бихӯред ва хун бинӯшед+.

18Гӯшти зӯроваронро хоҳед хӯрд ва хуни раисони заминро хоҳед нӯшид: қӯчқорон, баррагон, нарбузон ва говон, ки ҳамаашон парвориёни Бошон мебошанд+.

19Ва аз қурбонии Ман, ки барои шумо забҳ менамоям, то серӣ равғани дунба хоҳед хӯрд ва то мастӣ хун хоҳед нӯшид.

20Ва дар сари суфраи Ман аз аспон ва саворон, аз зӯроварон ва ҳар навъ мардони ҷангӣ сер хоҳед шуд“, мегӯяд Худованд Худо.

21Ва Ман ҷалоли Худро дар миёни халқҳо зоҳир хоҳам сохт, ва ҳамаи халқҳо доварии Маро, ки ба амал овардаам, ва дасти Маро, ки бар онҳо ниҳодаам, хоҳанд дид,

22Ва хонадони Исроил аз ҳамон рӯз ва минбаъд хоҳанд донист, ки Ман Худованди онҳо ҳастам+.

23Ва халқҳо хоҳанд донист, ки хонадони Исроил аз боиси гуноҳи худашон ҷалои ватан шуданд, аз боиси он ки дар ҳаққи Ман хиёнат карданд, ва Ман рӯи Худро аз онҳо пинҳон доштам, ва онҳоро ба дасти душманонашон супурдам, ва ҳамаашон аз шамшер афтоданд+.

24Мувофиқи нопокии онҳо ва мувофиқи ҷиноятҳошон Ман ба онҳо амал намудам, ва рӯи Худро аз онҳо пинҳон доштам.

25Бинобар ин Худованд Худо чунин мегӯяд: акнун асирони Яъқубро хоҳам баргардонид, ва бар тамоми хонадони Исроил раҳм хоҳам кард, ва барои исми муқаддаси Худ рашк хоҳам намуд+.

26Ва онҳо нанги худро, ва тамоми хиёнати худро, ки дар ҳаққи Ман кардаанд, фаромӯш хоҳанд намуд, вақте ки дар замини худ дар амният сокин шаванд, ва касе набошад, ки онҳоро ба ҳарос андозад,+

27Вақте ки Ман онҳоро аз миёни қавмҳо баргардонам, ва онҳоро аз кишварҳои душманонашон ҷамъ оварам, ва Худро ба воситаи онҳо дар пеши назари халқҳои бисьёр тақдис намоям,+

28Ва хоҳанд донист, ки Ман Худованд Худои онҳо ҳастам, ки онҳоро дар миёни халқҳо ҷалои ватан кардам, ва онҳоро ба замини худашон ҷамъ овардам, ва касеро аз онҳо дигар дар он ҷо боқӣ нахоҳам гузошт,

29Ва рӯи Худро дигар аз онҳо пинҳон нахоҳам дошт, зеро ки рӯҳи Худро бар хонадони Исроил фурӯ рехтаам, мегӯяд Худованд Худо»+.

БОБИ ЧИЛУМ

Рӯъёи марде бо нае барои андоза.

40^1•Дар соли бисту панҷуми ҷалои ватан шудани мо, дар ибтидои сол, дар рӯзи даҳуми моҳ, дар соли чордаҳум баъд аз хароб шудани шаҳр, дар худи ҳамон рӯз дасти Худованд бар ман ниҳода шуд, ва Ӯ маро ба он ҷо бурд+.

2Дар рӯъёҳои Худо маро ба замини Исроил овард, ва маро бар кӯҳи бағоят баланде гузошт, ки бар он аз ҷануб мисли биноҳои шаҳр намоён буд+.

3Ва маро ба он ҷо овард, ва инак марде намоён шуд, ки намудаш мисли намуди мис буд, ва дар дасташ ресмоне аз катон, ва нае барои андоза кардан буд, ва ӯ назди дарвоза меистод+.

4Ва он мард ба ман гуфт: «Эй писари одам! Бо чашмони худ бубин ва бо гӯшҳои худ бишнав, ва дили худро ба ҳар чизе ки ба ту нишон диҳам, равона намо, зеро ту ба ин ҷо барои он оварда шудаӣ, ки ба ту нишон диҳам; ҳар он чи ту мебинӣ, ба хонадони Исроил маълум намо»+.

Рӯъёи маъбади оянда.

5Ва инак, берун аз маъбад ҳисоре гирдогирд буд; ва дар дасти он мард наи андозаи шашзироӣ буд, ки ҳар зироаш аз як зироъ[*] ва як қабза иборат буд; ва ӯ фарохии биноро як най[*] ва қадашро як най андоза кард+.

6Ва назди дарвозае ки рӯ ба ҷониби шарқ буд, омада, ба зинаҳояш баромад, ва остонаи дарвозаро андоза кард, ки фарохияш як най буд, ва остонаи дигарро, ки фарохияш як най буд+.

7Ва ҳар ҳуҷра як най дарозӣ ва як най фарохӣ дошт, ва масофаи байни хуҷраҳо панҷ зироъ буд; ва остонаи дарвоза назди равоқи дарвоза аз дарун як най буд.

8Ва равоқи дарвозаро аз дарун як най андоза кард.

9Ва равоқи дарвозаро ҳашт зироъ, ва арконашро ду зироъ андоза кард, ва равоқи дарвоза аз дарун буд.

10Ва ҳуҷраҳои ин дарвозаи шарқӣ сето аз ин тараф ва сето аз он тараф буд, ва ҳар се як хел андоза доштанд; ва аркони ҳар ду тараф як хел андоза доштанд.

11Ва фарохии даҳани дарвозаро даҳ зироъ, ва дарозии дарвозаро сездаҳ зироъ андоза кард.

12Ва девораи пеши ҳуҷраҳо як зироъ буд, ва як зироъ девора аз он тараф буд; ва ҳуҷра шаш зироъ аз ин тараф ва шаш зироъ аз он тараф андоза дошт.

13Ва дарвозаро аз боми як ҳуҷра то боми дигараш андоза кард: фарохии он бисту панҷ зироъ шуд; ҳар дари даромад рӯ ба рӯи дари дигар буд.

14Ва арконро шаст зироъ сохт, ва ҳамчунин арконеро, ки дар саҳн ва назди дарвозаҳо гирдогирд мавҷуд буд.

15Ва аз болои дарвозаи даромадгоҳ то пеши равоқи дарвозаи дохилӣ панҷоҳ зироъ буд.

16Ва дар ҳуҷраҳо ва аркони даруни дарвозахона гирдогирд тирезаҳои шабакадор буд, ва ҳамчунин дар равоқҳо гирдогирд рӯ ба дарун тирезаҳо буд, ва бар аркон — нақши нахлҳо+.

17Ва ӯ маро ба саҳни берунӣ овард, ва инак — утоқҳо ва сангфарше гирдогирди саҳн сохта шудааст; сӣ утоқ бар он сангфарш буд+.

18Ва сангфарше дар паҳлуи дарвозаҳо мувофиқи дарозии дарвозаҳо буд; ин сангфарши поёнӣ буд.

19Ва фарохии саҳнро аз пеши дарвозаи поёнӣ то канори берунии саҳни дохилӣ сад зироъ андоза кард, — ҳам ба самти шарқӣ ва ҳам ба самти шимолӣ.

20Ва дарозӣ ва фарохии дарвозаи саҳни беруниро, ки рӯ ба ҷониби шимол буд, андоза кард.

21Ва ҳуҷраҳояш сето аз ин тараф ва сето аз он тараф буд; ва арконаш ва равоқҳояш мисли андозаи дарвозаи якум буд: дарозияш панҷоҳ зироъ, ва фарохияш бисту панҷ зироъ.

22Ва тирезаҳояш ва равоқҳояш ва нақши нахлҳояш мисли андозаи дарвозае буд, ки рӯ ба ҷониби шарқ буд; ва бо ҳафт зина ба он мебаромаданд, ва равоқҳояш пеши онҳо буд.

23Ва саҳни дохилӣ дарвозаҳое дошт, ки рӯ ба рӯи дарвозаҳои шимолӣ ва шарқӣ буд; ва аз дарвоза то дарвоза сад зироъ андоза кард.

24Ва маро ба тарафи ҷануб бурд, ва инак дарвозаи ҷанубӣ; ва арконаш ва равоқҳояшро андоза кард, ки мисли он андозаҳо буд.

25Ва тирезаҳо дар он ва дар равоқҳояш гирдогирд мисли он тирезаҳо буд; дарозияш панҷоҳ зироъ ва фарохияш бисту панҷ зироъ буд.

26Ва зинапояи он ҳафт зина дошт, ва равоқҳояш пеши онҳо буд; ва нақши нахлҳо бар арконаш яке аз ин тараф ва дигаре аз он тараф буд.

27Ва саҳни дохилӣ дарвозаи ҷанубӣ дошт; ва аз он дарвоза то ин дарвозаи ҷанубӣ сад зироъ андоза кард.

28Ва маро аз дарвозаи ҷанубӣ ба саҳни дохилӣ овард, ва дарвозаи ҷанубиро андоза кард, ки мисли он андозаҳо буд+.

29Ва ҳуҷраҳояш ва арконаш ва равоқҳояш мисли он андозаҳо буд, ва дар он ва дар равоқҳояш гирдогирд тирезаҳо буд; дарозияш панҷоҳ зироъ, ва фарохияш бисту панҷ зироъ буд.

30Ва равоқҳо гирдогирд буд; дарозияш бисту панҷ зироъ, ва фарохияш панҷ зироъ буд.

31Ва равоқҳояш рӯ ба ҷониби саҳни берунӣ буд, ва нақши нахлҳо бар арконаш буд; ва зинапояи он ҳашт зина дошт.

32Ва маро ба саҳни дохилӣ овард, ки ба самти шарқ буд; ва дарвозаро андоза кард, ки мисли он андозаҳо буд.

33Ва ҳуҷраҳояш ва арконаш ва равоқҳояш мисли он андозаҳо буд, ва дар он ва дар равоқҳояш гирдогирд тирезаҳо буд; дарозияш панҷоҳ зироъ ва фарохияш бисту панҷ зироъ буд.

34Ва равоқҳояш рӯ ба ҷониби саҳни берунӣ буд, ва нақши нахлҳо бар арконаш аз ин тараф ва аз он тараф буд; ва зинапояи он ҳашт зина дошт.

35Ва маро ба дарвозаи шимолӣ овард; ва мисли он андозаҳо андоза кард.

36Ҳуҷраҳояш, арконаш ва равоқҳояш буд, ва дар он гирдогирд тирезаҳо буд; дарозияш панҷоҳ зироъ, ва фарохияш бисту панҷ зироъ буд.

37Ва арконаш рӯ ба ҷониби саҳни берунӣ буд, ва нақши нахлҳо бар арконаш аз ин тараф ва аз он тараф буд; ва зинапояи он ҳашт зина дошт.

38Ва назди аркони дарвозаҳо утоқе буд, ки дари даромад дошт; дар он ҷо қурбониҳои сӯхтаниро мешустанд+.

39Ва дар равоқи дарвоза ду миз аз ин тараф ва ду миз аз он тараф буд, то ки бар онҳо қурбониҳои сӯхтанӣ ва қурбониҳои гуноҳ ва қурбониҳои ҷурмро забҳ кунанд+.

40Ва дар пахлуи зинаи назди даҳани дарвозаи шимолӣ аз тарафи берун ду миз буд; ва дар паҳлуи дигар, ки назди равоқи дарвоза буд, ду миз меистод.

41Чор миз аз ин тараф ва чор миз аз он тараф, дар паҳлуи дарвоза буд, ҷамъ ҳашт миз, ки бар онҳо забҳ мекарданд.

42Ва чор миз аз сангҳои тарошида барои қурбониҳои сӯхтанӣ буд, ки якуним зироъ дарозӣ ва якуним зироъ фароҳӣ ва як зироъ баландӣ дошт, ва бар онҳо олатҳоеро мегузоштанд, ки қурбониҳои сӯхтанӣ ва қурбониҳои дигарро ба воситаи онҳо забҳ мекарданд.

43Ва чангақҳо ба дарозии як қабза дар гирдогирди хона овезон буд, ва гӯшти қурбониҳо бар мизҳо буд.

Утоқҳо барои муғанниён ва коҳинон.

44Ва аз беруни дарвозаи дохилӣ, дар саҳни дохилие ки дар паҳлуи дарвозаи шимолӣ буд, утоқҳои муғанниён воқеъ буд, ва онҳо рӯ ба ҷониби ҷануб буд; яке аз онҳо дар паҳлуи дарвозаи шарқӣ рӯ ба ҷониби шимол буд+.

45Ва ӯ ба ман гуфт: ин утоқе ки рӯ ба ҷониби ҷануб аст, барои коҳинонест, ки ба тартиботи маъбад нигаҳбонӣ мекунанд.

46Ва утоқе ки рӯ ба ҷониби шимол аст, барои коҳинонест, ки ба тартиботи қурбонгоҳ нигаҳбонӣ мекунанд; инҳо писарони Содӯқ, аз банӣ-Левӣ мебошанд, ки ба Худованд наздик меоянд, то ба Ӯ хизмат кунанд+.

47Ва ӯ саҳнро андоза кард, ки дарозияш сад зироъ ва фарохияш сад зироъ, яъне мураббаъ буд; ва қурбонгоҳ пеши маъбад буд+.

Дар бораи равоқи маъбад.

48Ва маро ба равоқи маъбад овард, ва аркони равоқро панҷ зироъ аз ин тараф ва панҷ зироъ аз он тараф андоза кард; ва фарохии дарвоза се зироъ аз ин тараф ва се зироъ аз он тараф буд.

49Дарозии равоқ бист зироъ, ва фарохияш ёздаҳ зироъ буд, ва бо зинаҳо назди он мебаромаданд; ва танбаҳо назди аркон, якто аз ин тараф ва якто аз он тараф буд+.

БОБИ ЧИЛУ ЯКУМ

Тасвири маъбад.

41^1Ва маро ба толори маъбад овард; ва арконро андоза кард, ки шаш зироъ фарохӣ аз ин тараф ва шаш зироъ фарохӣ аз он тараф дошт, ва ин фарохии хайма буд.

2Ва фарохии дари даромад даҳ зироъ, ва паҳлуҳои дари даромад панҷ зироъ аз ин тараф ва панҷ зироъ аз он тараф буд; ва дарозияшро чил зироъ, ва фарохияшро бист зироъ андоза кард+.

3Ва ба хонаи дарун даромада, рукни дари даромадро ду зироъ андоза кард; ва дари даромад шаш зироъ, ва фарохии дари даромад ҳафт зироъ буд.

4Ва дарозияшро бист зироъ, ва фарохияшро бист зироъ, рӯ ба ҷониби толори маъбад, андоза кард; ва ба ман гуфт: ин қудси қудсҳост+.

5Ва девори маъбадро шаш зироъ андоза кард; ва фарохии хоначаҳое ки дар гирдогирди маъбад буданд, чор зироъ буд+.

6Ва хоначаҳо, — хонача бар хонача, — се қабат, ва дар ҳар қабат сӣ адад буд, ва дар деворе ки барои хоначаҳо гирдогирди маъбад буд, дохил мешуд, то ки дар он ҷойгир шавад, валекин дар девори худи маъбад ҷойгир нашавад+.

7Ва хоначаҳо болотар ва болотар торафт фарох мешуд, зеро ки сатҳи маъбад болотар ва болотар гирдогирди маъбад афзоиш меёфт, бинобар ин фарохии маъбад дар боло зиёд буд; ва ба ҳамин тариқ аз қабати поён ба қабати миёна ва аз он ба қабати боло мебаромаданд.

8Ва гирдогирди маъбад суфаи баланде дидам; таҳкурсии хоначаҳо як наи пурра, яъне шаш зирои калон буд.

9Фарохии деворе ки аз берун барои хоначаҳо буд, панҷ зироъ буд; ва ҳамчунин барои фосилае ки дар миёни хоначаҳои маъбад буд.

10Ва дар миёни утоқҳо гирдогирди маъбад аз ҳар тараф бист зироъ масофат буд.

11Ва дарҳои даромади хоначаҳо рӯ ба ҷониби он фосила буд, як дари даромад рӯ ба ҷониби шимол, ва дари дигар рӯ ба ҷониби ҷануб; ва фарохии он ҷои фосила гирдогирд панҷ зироъ буд.

12Ва биное ки дар пеши ялангӣ аз ҷониби ғарб буд, ҳафтод зироъ фарохӣ дошт, ва девори бино гирдогирд панҷ зироъ фарохӣ дошт: ва дарозии он навад зироъ буд.

13Ва маъбадро андоза кард, ки дарозияш сад зироъ буд, ва дарозии ялангӣ ва бино ва деворҳояш низ сад зироъ буд+.

14Ва фарохии тарафи шарқии маъбад бо ялангии назди он сад зироъ буд.

15Ва дарозии биноро то пеши ялангие ки дар ақибаш буд, бо айвонҳояш аз ин тараф ва аз он тараф сад зироъ андоза кард; ва толори дохилии маъбад ва равоқҳои саҳнро низ.

16Остонаҳо, ва тирезаҳои шабакадор, ва айвонҳо гирдогирд — дар се қисми маъбад дар рӯ ба рӯи остона — аз замин то тирезаҳо гирдогирд рӯйбасти чӯбин дошт; ва тирезаҳо тахтапӯш буд+.

17То болои дари даромад ва то маъбади дохилӣ ва берунӣ, ва бар ҳамаи деворҳо гирдогирд, аз дарун ва аз берун, тахтаҳои калон-калон буд.

18Ва нақши каррубиён ва нахлҳо бар онҳо ҳак карда шуда буд, ва дар мобайни ҳар ду каррубӣ нахле буд, ва ҳар каррубӣ ду рӯй дошт+.

19Ва рӯи одам ба ҷониби нахл аз ин тараф, ва рӯи шер ба ҷониби нахл аз он тараф буд; дар тамоми маъбад гирдогирд ҳамин тавр сохта шуда буд+.

20Аз замин то болои дари даромад каррубиён ва нахлҳо бар девори толори маъбад ҳак карда шуда буд.

21Паҳлударии толори маъбад мураббаъ буд, ва намуди даромадгоҳи қудс мисли намуди он буд+.

22Курбонгоҳи чӯбине буд, ки се зироъ баландӣ ва ду зироъ дарозӣ дошт; ва гӯшаҳояш, ва дарозияш ва деворҳояш аз чӯб буд. Ва ба ман гуфт: ин мизест, ки дар ҳузури Худованд мебошад.

23Ва толори маъбад, ва қудс ду дар дошт.

24Ва ҳар дар ду табақа дошт; ин ду табақа мутаҳаррик буд, дуто дар як дар, ва дуто дар дари дигар+.

25Ва бар онҳо, яъне бар дарҳои толори маъбад, каррубиён ва нахлҳо ҳак карда шуда буд, ончунон ки бар деворҳо ҳак карда шуда буд; ва соябони чӯбин дар пеши равоқ аз берун буд+.

26Ва тирезаҳои шабакадор, бо нақши нахлҳо аз ин тараф ва аз он тараф, бар паҳлуҳои равоқ буд, ва ҳамчунин бар хоначаҳои маъбад ва бар соябонҳо+.

БОБИ ЧИЛУ ДУЮМ

Давоми он.

42^1Ва маро ба саҳни берунӣ бо роҳи самти шимолӣ баровард; ва маро назди утоқҳое ки дар рӯ ба рӯи ялангӣ ва дар рӯ ба рӯи бино ба тарафи шимол буд, овард, —+

2Ба тарафи пеши иморате ки сад зироъ дарозӣ дошта, дар ҷониби дари даромади шимолӣ воқеъ буд, ва панҷоҳ зироъ фарохӣ дошт.

3Рӯ ба рӯи бист зирое ки аз они саҳни дохилӣ буд, ва рӯ ба рӯи сангфарше ки аз они саҳни берунӣ буд, айвоне рӯ ба рӯи айвоне дар қабатҳои сеюм буд.

4Ва дар пеши утоқҳо роҳе ба тарафи саҳни дарунӣ буд, ки даҳ зироъ фарохӣ дошт, ва роҳраве ки як зироъ буд, ва дарҳои онҳо ба тарафи шимолӣ буд.

5Ва утоқҳои боло тангтар буданд, зеро ки айвонҳо аз онҳо, назар ба утоқҳои поён ва миёнаи бино, бештар мегирифтанд.

6Зеро ки онҳо сеқабата буданд, ва сутунҳо мисли сутунҳои саҳнҳо надоштанд; бинобар ин аз заминашон, назар ба утоқҳои поён ва миёна, бештар гирифта шуда буд.

7Ва деворе ки ба берун рӯ ба рӯи утоқҳо, сӯи саҳни берунӣ, ба тарафи пеши утоқҳо буд, панҷоҳ зироъ дарозӣ дошт,

8Зеро дарозии утоқҳое ки дар саҳни берунӣ буд, панҷоҳ зироъ буд; ва инак тарафи пеши толори маъбад сад зироъ буд.

9Ва дар поёни ин утоқҳо аз тарафи шарқӣ даромадгоҳе буд, ки аз он ба онҳо аз саҳни берунӣ омада дохил мешуданд;

10Он баробари фарохии девори саҳн буда, аз пеши ялангӣ мегузашт ва пеши бинои утоқҳо мерафт.

11Ва роҳи тарафи пеши онҳо мисли намуди роҳи утоқҳои самти шимолӣ буд, ҳам дарозияшон ва ҳам фарохияшон; ва ҳамаи баромадгоҳҳои онҳо, ва сохти онҳо, ва дарҳои даромади онҳо ҳамон хел буд.

12Ва мисли дарҳои даромади утоқҳои самти ҷанубӣ даре бар сари роҳ буд, бар сари роҳе ки пеши девори сарбастаи шарқӣ буд, ва мардум бо ин роҳ омада дохил мешуданд.

13Ва ба ман гуфт: «Утоқҳои шимолӣ ва утоқҳои ҷанубӣ, ки пеши ялангӣ мебошанд, утоқҳои муқаддасанд, ва коҳиноне ки ба Худованд наздик меоянд, қурбониҳои муқаддасро дар онҳо мехӯранд; қурбониҳои муқаддасро, яъне ҳадияи ордӣ, қурбонии гуноҳ ва курбонии ҷурмро дар он ҷо мегузоранд, зеро ки ин макон муқаддас аст+.

14Ҳангоме ки коҳинон меоянд, аз ин қудс ба саҳни берунӣ намебароянд, балки либосҳои худро, ки бо онҳо хизмат мекунанд, дар он ҷо мегузоранд, зеро ки онҳо муқаддас мебошанд; ва либосҳои дигар пӯшида, ба маконе ки аз они қавм аст, наздик мешаванд»+.

15Ва баъд аз он ки андоза кардани маъбад ва саҳни дохилиро анҷом дод, маро аз дарвозае ки рӯ ба ҷониби шарқ буд, берун овард, ва онро гирдогирд андоза кард.

16Тарафи шарқиро бо наи андоза андоза кард; бо наи андоза панҷсад най гирдогирд андоза кард.

17Тарафи шимолиро бо наи андоза панҷсад най гирдогирд андоза кард.

18Тарафи ҷанубиро бо наи андоза панҷсад най андоза кард.

19Ба тарафи ғарбӣ гашта, бо наи андоза панҷсад най андоза кард.

20Ҳар чор тарафи онро андоза кард; ҳисоре гирдогирди он буд, ки дарозияш панҷсад ва фарохияш панҷсад най буд, то ки чизи муқаддасро аз ғайримуқаддас ҷудо кунад+.

БОБИ ЧИЛУ СЕЮМ

Давоми он.

43^1Ва маро назди дарвоза овард, назди дарвозае ки рӯ ба ҷониби шарқ буд+.

Рӯъёи ҷалоли Худо, ки маъбадро пур мекунад.

2Ва инак, ҷалоли Худои Исроил аз тарафи шарқ омад, ва овози Ӯ мисли овози обҳои бисьёр буд, ва замин аз ҷалоли Ӯ мунаввар шуд+.

3Ва мисли намуди он рӯъёе буд, ки ман дида будам, яъне мисли он рӯъёе ки дар вақти омаданам барои харобии ин шаҳр, дида будам, ва рӯъёҳо мисли он рӯъёе буд, ки назди наҳри Кабар дида будам; ва бар рӯи худ афтодам+.

4Ва ҷалоли Худованд аз дарвозае ки рӯ ба ҷониби шарқ буд, ба маъбад даромад.

5Ва Рӯҳи Худо маро бардошта, ба саҳни дохилӣ овард, ва инак ҷалоли Худованд маъбадро пур кард+.

6Ва касеро шунидам, ки ба ман аз даруни маъбад сухан меронд; ва марде назди ман истода буд.

Маъбад — макони тахти малакути оянда.

7Ва ба ман гуфт: «Эй писари одам! Ин аст макони тахти Ман ва макони кафи пойҳои Ман, ки дар он Ман дар миёни банӣ-Исроил то абад сокин хоҳам шуд; ва хонадони Исроил, ҳам худашон ва ҳам подшоҳонашон, дигар исми муқаддаси Маро бо зинокории худ ва бо лошаҳои подшоҳони худ ва бо баландиҳои худ палид нахоҳанд кард,+

8Дар сурате ки онҳо остонаи худро назди остонаи Ман ва паҳлударии худро назди паҳлударии Ман месохтанд, ва фақат деворе дар мобайни Ман ва онҳо буд, ва онҳо исми муқаддаси Маро бо корҳои зишти худ, ки ба ҷо меоварданд, палид карданд, ва Ман онҳоро дар хашми Худ ба ҳалокат расондам.

9Акнун онҳо зиноҳои худ ва лошаҳои подшоҳони худро аз Ман дур хоҳанд кард, ва Ман дар миёни онҳо то абад сокин хоҳам шуд.

10Ту, эй писари одам, хонадони Исроилро дар бораи ин маъбад огоҳӣ бидеҳ, то ки аз гуноҳҳои худ шарм намоянд ва тарҳи онро андоза кунанд+.

11Ва агар онҳо аз ҳар коре ин кардаанд, шарм намоянд, сурати маъбад ва тарҳи онро, ва баромадгоҳҳояш ва даромадгоҳҳояш ва ҳамаи тасвирҳояш, ва тамоми фароизаш ва ҳамаи тасвирҳояш ва ҳамаи қонунҳояшро ба онҳо баён намо ва пеши назари онҳо бинавис, то ки тамоми сурати он ва тамоми фароизи онро риоя намоянд, ва бар тибқи онҳо амал кунанд.

12Ин аст қонуни маъбад: бар сари кӯҳ тамоми ҳудуди он гирдогирд қудси қудсҳо мебошад; ана ҳамин аст қонуни маъбад».

Андозаҳои қурбонгоҳ.

13Ва инҳост андозаҳои қурбонгоҳ ба ҳисоби зироъҳо, ки он ҳам ҳар зироъ аз як зироъ ва як қабза иборат аст: доманаш — як зироъ, ва фарохияш — як зироъ, ва ҳошияи гирдогирди лабаш — як ваҷаб, — ва ин пояи қурбонгоҳ аст;+

14Ва аз домане ки бар рӯи замин аст, то барҷастагии поён — ду зироъ, ва фарохияш — як зироъ; ва аз ин барҷастагии хурд то барҷастагии калон — чор зироъ, ва фарохияш — як зироъ;

15Ва оташдонаш — чор зироъ, ва аз оташдон ба сӯи боло — чор шох+.

16Ва оташдон дувоздаҳ зироъ дарозӣ ва дувоздаҳ зироъ фарохӣ дошт; аз ҳар чор тарафаш мураббаъ буд.

17Ва барҷастагӣ чордаҳ зироъ дарозӣ ва чордаҳ зироъ фарохӣ аз ҳар чор тарафаш дошт; ва ҳошияи гирди он ним зироъ, ва домани он гирдогирд як зироъ, ва зинаҳои он рӯ ба ҷониби шарқ буд+.

18Ва ба ман гуфт: «Эй писари одам! Худованд Худо чунин мегӯяд: ин аст фароизи қурбонгоҳ дар рӯзе ки сохтани он ба анҷом расад, то ки қурбонии сӯхтанӣ бар он биёранд ва хун бар он бипошанд+.

Дар бораи овардани қурбониҳо.

19Ва ба коҳинони левизодае ки аз насли Содӯқ буда, ба Ман наздик меоянд, то ба Ман хизмат кунанд, мегӯяд Худованд Худо, гӯсолаи наре барои қурбонии гуноҳ бидеҳ+.

20Ва аз хунаш гирифта, бар чор шохи он, ва бар чор гӯшаи барҷастагӣ, ва бар ҳошияи гирди он бипош; ва онро аз гуноҳ пок намо, ва онро кафорат бикун+.

21Ва он гӯсоларо барои қурбонии гуноҳ бигир, ва онро дар макони муайяни маъбад, берун аз қудс бисӯзон+.

22Ва дар рӯзи дуюм нарбузи беайберо барои қурбонии гуноҳ забҳ намо; ва бигзор қурбонгоҳро аз гуноҳ пок кунанд, чунон ки бо гӯсола пок карданд.

23Ва ҳангоме ки сӯзонидани қурбониҳои гуноҳро ба анҷом расонӣ, гӯсолаи нари беайбе, ва қӯчқори беайбе аз миёни рама қурбонӣ намо.

24Ва онҳоро ба ҳузури Худованд қурбонӣ намо: ва бигзор коҳинон бар онҳо намак пошанд, ва онҳоро қурбонии сӯхтанӣ барои Худованд бароранд+.

25Ҳафт рӯз бузи нареро чун қурбонии гуноҳ барои ҳар рӯз забҳ намо; ва бигзор гӯсолаи наре ва қӯчқореро аз рама, ки ҳар дуяш беайб бошад, қурбонӣ кунанд+.

26Бигзор ҳафт рӯз қурбонгоҳро кафорат кунанд, ва онро пок созанд, ва онро тақдис намоянд.

27Ва ҳангоме ки ин рӯзҳо ба итмом расад, дар рӯзи ҳаштум ва баъд аз он коҳинон қурбониҳои сӯхтанӣ ва қурбониҳои саломатии шуморо бар қурбонгоҳ бароранд ва Ман ба шумо таваҷҷӯҳ хоҳам намуд, мегӯяд Худованд Худо»+.

БОБИ ЧИЛУ ЧОРУМ

Дар бораи дарвозаи маъбад.

44^1Ва маро назди дарвозаи саҳни берунии маъбад, ки рӯ ба ҷониби шарқ буд, гардонда овард, вале он баста буд.

2Ва Худованд ба ман гуфт: «Ин дарвоза баста хоҳад буд, кушода нахоҳад шуд, ва касе ба он нахоҳад даромад, зеро ки Худованд Худои Исроил ба он даромад, ва он баста хоҳад буд.

3Аммо раис, азбаски вай раис аст, дар он хоҳад нишаст, то ки ба ҳузури Худованд нон бихӯрад; аз роҳи равоқи ин дарвоза хоҳад даромад, ва аз он роҳ хоҳад баромад».

Ҷалол хонаи Худовандро пур мекунад.

4Ва маро аз роҳи дарвозаи шимолӣ пеши маъбад овард, ва назар кардам, ва инак, ҷалоли Худованд хонаи Худовандро пур карда буд, ва ман бар рӯи худ афтодам+.

5Ва Худованд ба ман гуфт: «Эй писари одам! Диққат намо, ва бо чашмони худ бубин, ва ҳар он чи Ман дар бораи тамоми фароизи хонаи Худованд ва ҳамаи қонунҳояш ба ту бигӯям, бо гӯшҳои худ бишнав; ва ба даромадгоҳи маъбад ва ба ҳамаи баромадгоҳҳои хонаи муқаддас диққат намо+.

6Ва ба ин исьёнгарон, яъне ба хонадони Исроил бигӯй: „Худованд Худо чунин мегӯяд: бас аст шуморо, эй хонадони Исроил, тамоми он корҳои зиштатон,+

7Вақте ки аҷнабиёни дорои дили номахтун ва ҷисми номахтунро меовардед, то ки дар хонаи муқаддаси Ман истода, хонаи Маро палид созанд, ва шумо ғизои Маро, яъне чарбу ва хунро бо ёрии онҳо қурбонӣ менамудед, ва онҳо, илова бар ҳамаи корҳои зишти шумо, аҳди Маро поймол мекарданд;+

8Ва шумо хизмати навбатдориро назди чизҳои муқаддаси Ман ба ҷо наовардед, балки аҷнабиёнро ба ҷои худ гузоштед, то ки хизмати Маро дар навбатдории хонаи муқаддаси Ман ба ҷо оваранд.

Дар бораи коҳинон дар маъбади оянда.

9Худованд Худо чунин мегӯяд: ҳеҷ як аҷнабӣ, ки дили номахтун ва ҷисми номахтун дорад, набояд ба хонаи муқаддаси Ман дохил шавад, ҳеҷ яке аз он аҷнабиёне низ, ки дар миёни банӣ-Исроил ҳастанд,

10Балки левизодагоне ки дар вақти гумроҳии Исроил аз Ман дур шудаанд, яъне онҳое ки Маро тарк карда, бутҳои худро пайравӣ намудаанд, ҷазои гуноҳи худро хоҳанд кашид.

11Ва онҳо дар хонаи муқаддаси Ман хизматгузор гардида, вазифаи дарвозабонҳои маъбад ва мулозимони маъбадро ба ҷо хоҳанд овард; онҳо қурбониҳои сӯхтанӣ ва қурбониҳои дигарро барои қавм забҳ хоҳанд кард, ва ба ҳузури онҳо барои иҷрои хизматашон хоҳанд истод.

12Азбаски ба онҳо ба хузури бутҳошон хизмат мекарданд, ва барои хонадони Исроил васвасаи гуноҳ гардиданд, бинобар ин дасти Худро бардошта қасам хӯрдам, мегӯяд Худованд Худо, ки онҳо бори гуноҳи худро хоҳанд бардошт;

13Ва ба Ман наздик нахоҳанд омад, то ки барои Ман каҳонат намоянд ва ба ҳамаи чизҳои муқаддаси Ман, яъне ба қурбониҳои муқаддастарин наздик оянд, балки бори нанги худ ва корҳои зишти худро, ки ба ҷо овардаанд, хоҳанд бардошт;

14Ва Ман онҳоро нигаҳбонони навбатдории маъбад, барои ҳар хизмати он ва барои ҳар коре ки дар он ба ҷо оварда мешавад, таъин хоҳам намуд.

15Валекин коҳинони левизодаи банӣ-Содӯқ, ки дар вақти аз Ман дур шудани банӣ-Исроил хизмати навбатдории хонаи муқаддаси Маро ба ҷо меоварданд, — онҳо ба Ман наздик хоҳанд омад, то ки ба Ман хизмат кунанд, ва онҳо ба ҳузури Ман хоҳанд истод, то ки ҷарбу ва хунро барои Ман қурбонӣ намоянд, мегӯяд Худованд Худо+.

16Онҳо ба хонаи муқаддаси Ман дохил хоҳанд шуд, ва онҳо ба мизи Ман наздик хоҳанд омад, то ки ба Ман хизмат кунанд; ва онҳо навбатдориро барои Ман ба ҷо хоҳанд овард+.

17Ва чун ба дарвозаи саҳни дохилӣ дароянд, либоси катон бояд бипӯшанд; ва ҳангоме ки назди дарвозаи саҳни дохилӣ ва дар маъбад хизмат кунанд, бар онҳо либоси пашмин набояд бошад.

18Аммомаҳои катон бар сари онҳо бояд бошад, ва шалвори катон бар камарашон бояд бошад; бо чизе ки арақ оварад, камарро набояд банданд+.

19Ва ҳангоме ки ба саҳни берунӣ, ба саҳни берунӣ назди қавм берун оянд, либосҳои худро, ки бо онҳо хизмат мекунанд, бояд кашида, дар утоқҳои муқаддас бимонанд, ва либосҳои дигар бипӯшанд, то ки бо либосҳои худ қавмро тақдис нанамоянд+.

20Ва бояд сари худро натарошанд, ва гесӯ намонанд, балки мӯйсари худро қайчӣ кунанд+.

21Ва ҳеҷ як коҳин, вақте ки ба саҳни дохилӣ медарояд, набояд шароб нӯшад+.

22Ва зани бева ва талоқ додашударо набояд барои худ ба занӣ гиранд, балки бокираеро, ки аз насли хонадони Исроил бошад, ва беваеро, ки беваи коҳин бошад, бигиранд;+

23Ва фарқи байни чизи муқаддас ва ғайримуқаддасро бояд ба қавми Ман таълим диҳанд, ва фарқи байни чизи палид ва покро ба онҳо бифаҳмонанд;+

24Ва дар мурофиаҳо ба доварӣ истода, мувофиқи дастурҳои Ман доварӣ намоянд, ва қонунҳо ва фароизи Маро оид ба ҳамаи идҳои Ман риоя кунанд, ва шанбеҳои Маро тақдис намоянд+.

25Ва ҳеҷ яке аз онҳо набояд ба одами мурда наздик омада худро палид созад; фақат барои падар ва модар, писар ва духтар, бародар ва хоҳаре ки шавҳар накарда бошад, метавонанд худро палид созанд+.

26Ва баъд аз он ки ӯ пок шавад, барои ӯ ҳафт рӯз шумурданашон лозим аст+.

27Ва дар рӯзе ки ӯ ба саҳни дохилии қудс дарояд, то ки дар қудс хизмат кунад, ӯ бояд қурбонии гуноҳи худро биёрад, мегӯяд Худованд Худо+.

28Ва ин насибаи онҳо хоҳад буд: Ман насибаи онҳо хоҳам буд; ва мулке ба онҳо дар Исроил надиҳед: Ман мулки онҳо хоҳам буд+.

29Ҳадияи ордӣ ва қурбониҳои гуноҳ ва ҷурмро онҳо хоҳанд хӯрд; ва тамоми вақф дар Исроил аз они онҳо хоҳад буд+.

30Ва ибтидои тамоми навбарҳои ҳама чиз, ва ҳар пешкаши ҳар чиз аз тамоми пешкашҳои шумо аз они коҳинон хоҳад буд; ва ибтидои хамири худро ба коҳин бидиҳед, то ки баракат бар хонаи ту қарор ёбад+.

31Ҳеҷ як лоша ва даридашударо, хоҳ аз паррандагон бошад хоҳ аз чорпоён, коҳинон набояд бихӯранд+.

БОБИ ЧИЛУ ПАНҶУМ

Тақсимоти қитъаҳои замин.

Қисме ки ба Худованд бахшида шудааст.

45^1Ва ҳангоме ки заминро барои тасарруф бо қуръа тақсим кунед, қитъаи муқаддасе аз замин, ки бисту панҷ ҳазор зироъ дарозӣ ва даҳ ҳазор зироъ фарохӣ дошта бошад, барои Худованд пешкаш намоед; он дар тамоми ҳудудаш гирдогирд муқаддас хоҳад буд+.

2Аз ин барои қудс мураббае ба андозаи панҷсад зироъ бар панҷсад зироъ гирдогирд хоҳад буд; ва майдоне гирдогирди он ба андозаи панҷоҳ зироъ+.

3Ва аз паҳлуи ин андоза дарозии бисту панҷ ҳазор зироъ ва фарохии даҳ ҳазор зироъро андоза намо, ва дар он ҷо хонаи муқаддас, кудси қудсҳо хоҳад буд.

4Ин барои коҳиноне ки дар хонаи муқаддас хизмат мекунанд ва барои хизмат кардан ба Худованд наздик меоянд, китъаи муқаддасе аз замин хоҳад буд, ва маконе барои хонаҳои онҳо ва ҷои тақдисьёфтае барои хонаи муқаддас хоҳад буд+.

5Ва дарозии бисту панҷ ҳазор зироъ ва фарохии даҳ ҳазор зироъ барои левизодагоне ки дар хонаи муқаддас хизмат мекунанд, хоҳад буд, то ки мулки онҳо барои бист утоқ бошад+.

6Ва мулки шаҳрро, ки фарохияш панҷ ҳазор зироъ ва дарозияш бисту панҷ ҳазор зироъ бошад, дар рӯ ба рӯи пешкаши муқаддас бидиҳед; он аз они тамоми хонадони Исроил хоҳад буд+.

Ҳиссаи раис.

7Ва мулк барои раис аз ин тараф ва аз он тарафи пешкаши муқаддас ва мулки шаҳр, аз паҳлуи пешкаши муқаддас ва аз паҳлуи мулки шаҳр, аз ҷониби ғарбӣ ба сарҳади марзи ғарбӣ ва аз ҷониби шарқӣ ба сарҳади марзи шарқӣ хоҳад буд, ва дарозии он баробари ҳар ҳисса аз сарҳади ғарбӣ то сарҳади шарқӣ хоҳад буд+.

8Ин ҳиссаи замин мулки ӯ дар Исроил хоҳад буд, то ки раисони Ман қавми Маро дигар ба танг наоваранд, ва заминро ба хонадони Исроил бар тибқи сибтҳои онҳо бидиҳанд.

9Худованд Худо чунин мегӯяд: бас аст шуморо, эй раисони Исроил! Зулм ва ғоратро дур кунед, ва адлу инсоф ба амал оваред; бедодии худро аз сари қавми Ман бардоред, мегӯяд Худованд Худо+.

10Бигзор шуморо тарозуи дуруст ва эфаи дуруст ва бати дуруст бошад+.

11Эфа ва бат бояд як гунҷоиш дошта бошанд: бат ба даҳьяки ҳӯмер баробар бошад; ва эфа низ ба даҳьяки ҳӯмер, — андозаи он мувофиқи ҳӯмер хоҳад буд.

12Ва дар сикл бист ҷеро[*] хоҳад буд; бист сикл, бисту панҷ сикл, даҳ ва панҷ сикл, — инҳо ба минои шумо ҳамроҳ хоҳад шуд+.

13Пешкаше ки шумо бояд бидиҳед, ин аст: шашьяки эфа аз ҳар ҳӯмери гандум, ва шашьяки эфа аз ҳар ҳӯмери ҷав.

14Ва қарордод дар бораи равған: бат андозаи равған аст; даҳьяки бат аз ҳар кӯр бидиҳанд; даҳ бат як ҳӯмер аст, зеро ки як ҳӯмер даҳ бат дорад.

15Ва як гӯсфанд аз рамаи дорои дусад сар гӯсфанд аз чарогоҳи сероби Исроил, барои ҳадияи ордӣ ва қурбонии сӯхтанӣ ва қурбониҳои саломатӣ бидиҳанд, то ки барояшон кафорат гардад, мегӯяд Худованд Худо.

16Тамоми қавми замин вазифадор мебошанд ин пешкашро ба раиси Исроил бидиҳанд.

17Ва раис вазифадор аст қурбониҳои сӯхтанӣ ва ҳадияҳои ордӣ ва ҳадияҳои рехтаниро дар идхо ва навмоҳҳо ва шанбеҳо, дар ҳамаи мавсимҳои хонадони Исроил бидиҳад; ӯ қурбонии гуноҳ ва ҳадияи ордӣ ва қурбонии сӯхтанӣ ва қурбониҳои саломатиро барои кафорати хонадони Исроил хоҳад овард+.

18Худованд Худо чунин мегӯяд: дар рӯзи аввали моҳи якум гӯсолаи нари беайбе бигир, ва хонаи муқаддасро аз гуноҳ пок намо+.

19Ва бигзор коҳин аз хуни он қурбонии гуноҳ гирифта, бар паҳлудариҳои ин хона, ва бар чор гӯшаи барҷастагии қурбонгоҳ, ва бар паҳлудариҳои дарвозаи саҳни дохилӣ бипошад+.

20Ва дар рӯзи ҳафтуми моҳ барои ҳар касе ки саҳван ва ё аз рӯи соддадилӣ гуноҳ карда бошад, ҳамин тавр амал намо; ва хонаро кафорат кунед.

21Дар рӯзи чордаҳуми моҳи якум барои шумо фисҳ, иди ҳафтрӯза, хоҳад буд, ки дар он бояд фатир бихӯранд+.

22Ва дар он рӯз раис бояд барои худаш ва барои қавми замин нарговеро ҳамчун қурбонии гуноҳ биёрад;

23Ва дар ҳафт рӯзи ид, дар ҳар рӯзи ин ҳафт рӯз, ҳафт наргов ва ҳафт қӯчқори беайбро барои Худованд ҳамчун қурбонии сӯхтанӣ биёрад: ва ҳар рӯз нарбузеро ҳамчун қурбонии гуноҳ биёрад;+

24Ва ҳадияи ордиро ба андозаи як эфа бо ҳар наргов ва як эфа бо ҳар қӯчқор, ва равғанро ба андозаи як ҳин бо ҳар эфа биёрад+.

25Дар рӯзи понздаҳуми моҳи ҳафтум, дар ид, ӯ бояд ҳафт рӯз мисли инҳо, яъне: чунин қурбонии гуноҳ, чунин қурбонии сӯхтанӣ, чунин ҳадияи ордӣ ва чунин миқдори равған биёрад+.

БОБИ ЧИЛУ ШАШУМ

Курбониҳое ки раис ва қавм меоваранд.

46^1Худованд Худо чунин мегӯяд: дарвозаи саҳни дохилӣ, ки рӯ ба ҷониби шарқ аст, бояд дар шаш рӯзи кор баста бошад, ва дар рӯзи шанбе кушода шавад, ва дар рӯзи навмоҳ кушода шавад.

2Ва раис бо роҳи равоқи дарвоза аз саҳни берунӣ дохил шуда, назди паҳлудариҳои ин дарвоза меистад, ва коҳинон қурбонии сӯхтании ӯ ва қурбониҳои саломатии ӯро забҳ менамоянд, ва ӯ бар остонаи дарвоза саҷда карда, берун меояд; ва дарвоза то шомгоҳ баста намешавад+.

3Ва қавми замин дар шанбеҳо ва навмоҳҳо дар даҳани он дарвоза ба ҳузури Худованд саҷда хоҳанд кард.

4Ва қурбонии сӯхтание ки раис барои Худованд дар рӯзи шанбе меоварад, шаш гӯсфанди беайб ва як қӯчқори беайб хоҳад буд;+

5Ва ҳадияи ордӣ як эфа бо қӯчқор бояд биёрад; ва ҳадияи ордӣ бо гӯсфандон ба андозае ки аз дасташ ояд; ва равған ба андозаи як ҳин бо ҳар эфа бояд биёрад.

6Ва дар рӯзи навмоҳ гӯсолаи нари беайб, ва шаш гӯсфанд ва як қӯчқор, ки беайб бошанд, бояд қурбонӣ кунад+.

7Ва ҳадияи ордӣ як эфа бо наргов, ва як эфа бо қӯчқор бояд биёрад, ва бо гӯсфандон — ба андозае ки аз дасташ ояд; ва равған ба андозаи як ҳин бо ҳар эфа бояд биёрад.

8Ва ҳангоме ки раис меояд, бо роҳи равоқи дарвоза бояд дохил шавад, ва бо ҳамон роҳ берун равад.

9Ва ҳангоме ки қавми замин дар мавсимҳо ба ҳузури Худованд меоянд, ҳар кӣ аз дарвозаи шимолӣ барои ибодат дохил шуда бошад, бояд аз дарвозаи ҷанубӣ берун равад, ва ҳар кӣ аз дарвозаи ҷанубӣ дохил шуда бошад, бояд аз дарвозаи шимолӣ берун равад; набояд аз дарвозае ки дохил шудааст, баргардад, балки аз дарвозаи рӯ ба рӯи он бояд берун равад+.

10Ва раис андаруни онҳо бояд бошад: ҳангоме ки онҳо дохил мешаванд, ӯ низ дохил шавад, ва ҳангоме ки онҳо берун мераванд, ӯ низ берун равад.

11Ва дар идҳо ва мавсимҳо ҳадияи ордӣ як эфа бо наргов ва як эфа бо кӯчқор бояд биёрад, ва бо гӯсфандон ба андозае ки аз дасташ ояд; ва равған як ҳин бо ҳар эфа бояд биёрад.

12Ва ҳангоме ки раис қурбонии ихтиёрӣ мекунад, яъне барои Худованд ба таври ихтиёрӣ қурбонии сӯхтанӣ ё қурбониҳои саломатӣ меоварад, бигзор дарвозаеро, ки рӯ ба ҷониби шарқ аст, барои ӯ кушоянд, ва ӯ қурбонии сӯхтании худ ва қурбониҳои саломатии худро забҳ намояд, чунон ки дар рӯзи шанбе забҳ менамояд; ва ӯ берун равад, ва баъд аз рафтанаш дарвозаро бибанданд+.

13Ва барраи яксолаи беайберо ҳар рӯз барои Худованд ҳамчун қурбонии сӯхтанӣ биёр; ҳар субҳ онро қурбонӣ намо+.

14Ва ба замми он ҳар субҳ ҳадияи ордӣ ба андозаи шашьяки эфа, ва равған ба андозаи сеяки ҳин биёр, то ки орд дар он омехта шавад; ин ҳадияи ордӣ барои Худованд бар тибқи фароизи абадӣ ба таври доимӣ хоҳад буд.

15Бигзор барра ва ҳадияи ордӣ ва равғанро ҳар субҳ ҳамчун қурбонии сӯхтании доимӣ биёранд.

16Худованд Худо чунин мегӯяд: агар раис ба яке аз писарони худ бахшише диҳад, ин мероси вай ҳисоб ёфта, аз они писаронаш хоҳад шуд: ин мулки ирсии онҳо хоҳад буд.

17Вале агар аз мулки ирсии худ ба яке аз ғуломонаш бахшише диҳад, то соли озодӣ аз они вай хоҳад буд, ва ба раис хоҳад баргашт; аммо мулки ирсие ки ӯ ба писаронаш дода бошад, аз они онҳо хоҳад буд+.

18Валекин раис ҳақ надорад аз насибаи қавм гирифта, онҳоро аз мулкашон маҳрум созад, балки фақат аз мулки худаш метавонад ба писаронаш мерос диҳад, то ки ҳеҷ кас аз қавми Ман аз мулки худ ронда нашавад“»+.

Маконе ки дар он ҷо қурбониҳоро мепухтанд.

19Ва маро аз даромадгоҳе ки дар паҳлуи дарвоза буд, ба утоқҳои муқаддаси коҳинон, ки рӯ ба ҷониби шимол буд, овард, ва инак, дар он ҷо ба ҳар ду канор ба самти ғарбӣ маконе буд.

20Ва ба ман гуфт: «Ин маконест, ки коҳинон дар он ҷо қурбонии ҷурм ва қурбонии гуноҳро меҷӯшонанд, ва ҳадияи ордиро мепазанд, бе он ки онро ба саҳни берунӣ бароварда, қавмро тақдис намоянд».

21Ва маро ба саҳни берунӣ баровард, ва маро аз чор гӯшаи саҳн гузаронд; ва инак, саҳне дар гӯшаи саҳн, саҳне дар гӯшаи саҳн буд.

22Дар ҳар чор гӯшаи саҳн саҳнҳои болокушодае буданд, ки чил зироъ дарозӣ ва сӣ зироъ фарохӣ доштанд; ҳар чор саҳни гӯшаро андозаи баробар буд.

23Ва дар гирди онҳо, дар гирди ҳар чорашон қаторҳои санг буд; ва дар зери он қаторҳо гирдогирд оташдонҳо сохта шуда буд.

24Ва ба ман гуфт: «Инҳо хонаи пухтупаз аст, ки хизматгузорони маъбад дар он ҷо қурбониҳои қавмро мепазанд».

БОБИ ЧИЛУ ҲАФТУМ

Дар бораи обе ки аз таги маъбад ҷорӣ мешавад.

47^1Ва маро назди даромадгоҳи маъбад овард, ва инак, аз таги остонаи маъбад об ба тарафи шарқ ҷорӣ буд, зеро ки маъбад рӯ ба ҷониби шарқ буд; ва об аз таг, аз паҳлуи ҷанубии маъбад, аз тарафи ҷанубии қурбонгоҳ ҷараён дошт+.

2Ва маро аз дарвозаи шимолӣ берун овард, ва маро бо роҳи берунӣ ба сӯи дарвозаи берунӣ, бо роҳе ки рӯ ба ҷониби шарқ аст, давр занонд; ва инак, об аз паҳлуи ҷанубӣ чорӣ мешуд.

3Ҳангоме ки он мард ба ҷониби шарқ берун омад, ресмон дар дасташ буд; ва ҳазор зироъ андоза кард, ва маро аз об гузаронд; об то буҷулаки пой буд+.

4Ва ҳазор зироъ андоза кард, ва маро аз об гузаронд; об то сари зону буд. Ва ҳазор зироъ андоза кард, ва маро гузаронд; об то камар буд.

5Ва ҳазор зироъ андоза кард, — наҳре буд, ки аз он наметавонистам убур намоям, зеро ки об бағоят баланд шуда буд, обе ки аз он фақат шино кардан мумкин буд, наҳре ки аз он қадам зада гузаштан ғайриимкон буд.

6Ва ба ман гуфт: «Оё дидӣ, эй писари одам?» Ва маро бурда, ба сохили наҳр баргардонид.

7Ва ҳангоме ки баргаштам, инак дар соҳили наҳр, аз ин тараф ва аз он тараф, хеле бисьёр дарахтон буд.

8Ва ба ман гуфт: «Ин обҳо сӯи ноҳияи шарқӣ ҷорӣ мешавад, ва ба водии Урдун фурӯд омада, ба баҳри Намак медарояд; ҳамин ки ба баҳр дарояд, обҳои он солим мегардад+.

9Ва чунин воқеъ хоҳад шуд, ки ҳар ҷони зиндаи хазанда дар ҳар ҷое ки ҷараёни он наҳр дохил шавад, зинда хоҳад монд, ва моҳӣ бағоят фаровон хоҳад шуд, зеро ки ба он ҷо ин обҳо омада, он солим хоҳад шуд, ва ба ҳар ҷое ки ин наҳр дохил шавад, ҳар чиз зинда хоҳад монд.

10Ва моҳигирон назди он хоҳанд истод; аз Айн-Ҷадӣ то Айн-Аҷлоим макони паҳн кардани тӯрҳои онҳо хоҳад шуд; моҳии онҳо аз ҷинсҳои гуногун ва мисли моҳии баҳри Кабир бағоят фаровон хоҳад буд+.

11Вале ботлоқҳо ва ҳавзҳои он солим нагардида, барои намак гузошта хоҳад шуд.

12Ва бар соҳили наҳр, аз ин тараф ва аз он тараф, ҳар навъ дарахтони ғизоовар хоҳанд рӯид; баргҳои онҳо пажмурда нахоҳад шуд, ва меваи онҳо тамомият нахоҳад дошт: ҳар моҳ меваи тоза пайдо хоҳад шуд, зеро ки оби он аз маъбад ҷорӣ мешавад; меваи онҳо барои хӯрок ва баргҳои онҳо барои даво хоҳад буд»+.

Дар бораи ҳудуди замин.

13•Худованд Худо чунин мегӯяд: «Ин аст ҳудуде ки заминро мувофиқи он ба дувоздаҳ сибти Исроил ҳамчун мулки ирсӣ тақсим хоҳед кард: ба Юсуф ду ҳисса.

14Ва шумо, ҳар яке баробари дигаре, онро тасарруф хоҳед намуд, чунки Ман дасти Худро бардошта қасам ёд кардаам, ки онро ба падарони шумо бидиҳам; ва ин замин насиби шумо хоҳад шуд+.

15Ва ҳудуди замин ин аст: дар канори шимолӣ аз баҳри Кабир бо роҳи Ҳатлун то даромадгоҳи Садад,

16Ҳамот, Берута ва Сиброим, ки дар миёни сарҳади Димишқ ва сарҳади Ҳамот аст, ва Ҳасар-Ҳатихун, ки назди сарҳади Ҳаврон аст.

17Ва сарҳад аз баҳр то Ҳасар-Энон, ҳудуди Димишқ, ва ба самти шимол ҳудуди Ҳамот хоҳад буд; ва ин аст канори шимолӣ.

18Ва канори шарқӣ дар миёни Ҳаврон ва Димишқ ва дар миёни Ҷилъод ва замини Исроил Урдун хоҳад буд; аз ин сарҳад то баҳри Шарқӣ андоза намоед; ва ин аст канори шарқӣ.

19Ва канори ҷанубӣ, ба тарафи ҷануб, аз Томор то обҳои Марибут-Қодеш ва наҳри сӯи баҳри Кабир хоҳад буд; ва ин аст канори ҷанубӣ ба тарафи ҷануб+.

20Ва канори ғарбӣ баҳри Кабир аз сарҳади ҷанубӣ то даромадгоҳи Ҳамот хоҳад буд; ин аст канори ғарбӣ.

21Ва ин заминро барои худ бар тибқи сибтҳои Исроил тақсим кунед.

22Ва чунин хоҳад шуд, ки онро ҳамчун мулки ирсӣ барои худатон ва барои ғарибоне ки андаруни шумо сукунат доранд ва андаруни шумо фарзандон ба дуньё овардаанд, бо куръа тақсим хоҳед кард; ва онҳо назди шумо, дар миёни банӣ-Исроил, бояд мисли мардуми маҳаллӣ ба шумор раванд, ва бо шумо, андаруни сибтҳои Исроил, мулки ирсиро бо қуръа тақсим кунанд+.

23Ва чунин хоҳад шуд, ки дар кадом сибте ки ғариб сукунат дошта бошад, дар он ҷо мулки ирсии варо хоҳед дод, мегӯяд Худованд Худо».

БОБИ ЧИЛУ ҲАШТУМ

Тақсимоти замин дар миёни сибтҳо.

48^1Ва ин аст номҳои сибтҳо: аз канори сарҳади шимолӣ ба дарозии роҳи Ҳатлун ва даромадгоҳи Ҳамот ва Ҳасар-Энон, аз он тарафи сарҳади шимолии Димишқ, назди Ҳамот, — аз канори шарқӣ то канори ғарбӣ аз они ӯ хоҳад буд, — барои Дон як ҳисса+.

2Ва назди сарҳади Дон, аз канори шарқӣ то канори ғарбӣ, — барои Ошер як ҳисса+.

3Ва назди сарҳади Ошер, аз канори шарқӣ то канори ғарбӣ, — барои Нафтолӣ як ҳисса+.

4Ва назди сарҳади Нафтолӣ, аз канори шарқӣ то канори ғарбӣ, — барои Менашше як ҳисса+.

5Ва назди сарҳади Менашше, аз канори шарқӣ то канори ғарбӣ, — барои Эфроим як ҳисса+.

6Ва назди сарҳади Эфроим, аз канори шарқӣ то канори ғарбӣ, — барои Реубен як ҳисса+.

7Ва назди сарҳади Реубен, аз канори шарқӣ то канори ғарбӣ, — барои Яҳудо як ҳисса+.

8Ва назди сарҳади Яҳудо, аз канори шарқӣ то канори ғарбӣ, пешкаше ки медиҳед, хоҳад буд: фарохии он бисту панҷ ҳазор зироъ ва дарозии он мисли яке аз ҳиссаҳо, аз канори шарқӣ то канори ғарбӣ; ва андаруни он хонаи муқаддас хоҳад буд+.

9Пешкаше ки барои Худованд медиҳед, дарозияш бисту панҷ ҳазор зироъ ва фарохияш даҳ ҳазор зироъ хоҳад буд+.

Қитъаи коҳинон.

10Ва ин пешкаши муқаддас барои инҳо хоҳад буд: барои коҳинон ба тарафи шимолӣ дарозияш бисту панҷ ҳазор зироъ, ва ба тарафи ғарбӣ фарохияш даҳ ҳазор зироъ, ва ба тарафи шарқӣ фарохияш даҳ ҳазор, ва ба тарафи ҷанубӣ дарозияш бисту панҷ ҳазор; ва хонаи муқаддаси Худованд андаруни он хоҳад буд.

11Ин барои коҳинони тақдисьёфтаи банӣ-Содӯқ хоҳад буд, ки онҳо хизмати навбатдории Маро ба ҷо овардаанд ва дар вақти гумроҳ шудани банӣ-Исроил гумроҳ нашудаанд, чунон ки левизодагон гумроҳ шуда буданд+.

12Ва ин барои онҳо пешкаши алоҳидае аз пешкаши замин, яъне қудси қудсҳо, назди сарҳади левизодагон хоҳад буд.

13Ва ҳиссаи левизодагон, дар рӯ ба рӯи сарҳади коҳинон, бисту панҷ ҳазор зироъ дарозӣ ва даҳ ҳазор зироъ фароҳӣ хоҳад дошт; тамоми дарозии он бисту панҷ ҳазор ва фарохии он даҳ ҳазор хоҳад буд+.

14Ва чизе аз он нахоҳанд фурӯхт ва иваз нахоҳанд кард, ва ин навбари замин ба дигарон гузаронида нахоҳад шуд, зеро ки он барои Худованд муқаддас аст.

15Ва панҷ ҳазоре ки аз фарохии он ба дарозии бисту панҷ ҳазор боқӣ мемонад, сатҳи ғайримуқаддас барои шаҳр, яъне барои истиқоматгоҳҳо ва барои майдонҳои холӣ хоҳад буд, ва шаҳр андаруни он вуҷуд хоҳад дошт+.

16Ва ин аст андозаҳои он: канори шимолӣ чор ҳазору панҷсад зироъ, ва канори ҷанубӣ чор ҳазору панҷсад, ва канори шарқӣ чор ҳазору панҷсад, ва канори ғарбӣ чор ҳазору панҷсад+.

17Ва майдони холӣ дар гирди шаҳр аз шимол дусаду панҷоҳ зироъ, ва аз ҷануб дусаду панҷоҳ, ва аз шарқ дусаду панҷоҳ, ва аз ғарб дусаду панҷоҳ хоҳад буд.

18Ва он чи аз дарозии он дар рӯ ба рӯи пешкаши муқаддас, — даҳ ҳазор зироъ аз шарқ ва даҳ ҳазор аз ғарб, — боқӣ мемонад, дар рӯ ба рӯи пешкаши муқаддас мебошад, ва ҳосилоти он барои хӯроки коркунони шаҳр хоҳад буд.

19Ва коркунони шаҳр аз ҳамаи сибтҳои Исроил буда, онро кишт хоҳанд кард.

20Тамоми пешкашро, ки бисту панҷ ҳазор зироъ бар бисту панҷ ҳазор, яъне мураббаъ хоҳад буд, ҳамчун пешкаши муқаддас бо якҷоягии мулки шаҳр ҷудо кунед.

Қитъаи раис.

21Ва он чи аз ин тараф ва аз он тарафи пешкаши муқаддас ва мулқи шаҳр боқӣ мемонад, аз они раис хоҳад буд, яъне назди бисту панҷ ҳазори пешкаш то сарҳади шарқӣ, ва аз ғарб — назди бисту панҷ ҳазор то сарҳади ғарбӣ, дар рӯ ба рӯи ҳиссаҳо, аз они раис хоҳад буд; ва пешкаши муқаддас, ва хонаи муқаддас андаруни он хоҳад буд+.

22Ва он чи аз мулки левизодагон ва аз мулки шаҳр андаруни мулки раис аст, яъне он чи дар миёни сарҳади Яҳудо ва сарҳади Биньёмин мебошад, аз они раис хоҳад буд.

23Ва барои сибтҳои боқӣ: аз канори шарқӣ то канори ғарбӣ, — барои Биньёмин як ҳисса+.

24Ва назди сарҳади Биньёмин, аз канори шарқӣ то канори ғарбӣ, — барои Шимъӯн як ҳисса+.

25Ва назди сарҳади Шимъӯн, аз канори шарқӣ то канори ғарбӣ, — барои Иссокор як ҳисса+.

26Ва назди сарҳади Иссокор, аз канори шарқӣ то канори ғарбӣ, — барои Забулун як ҳисса+.

27Ва назди сарҳади Забулун, аз канори шарқӣ то канори ғарбӣ, — барои Ҷод як ҳисса+.

28Ва назди сарҳади Ҷод, дар канори ҷанубӣ, ба тарафи ҷануб, аз Томор то обҳои Марибут-Қодеш ва наҳри сӯи баҳри Кабир сарҳад хоҳад буд+.

29Ин аст замине ки ба сибтҳои Исроил ҳамчун мулки ирсӣ тақсим хоҳед кард, ва ин аст ҳиссаҳои онҳо, мегӯяд Худованд Худо.

Дар бораи шаҳр ва дарвозаҳои он.

30Ва ин аст баромадгоҳҳои шаҳр: дар канори шимолӣ чор ҳазору панҷсад зироъ масофа;+

31Ва дарвозаҳои шаҳр бо номҳои сибтҳои Исроил хонда хоҳад шуд; се дарвоза дар шимол: як дарвозаи Реубен, як дарвозаи Яҳудо, як дарвозаи Левӣ.

32Ва дар канори шарқӣ чор ҳазору панҷсад зироъ, ва се дарвоза: як дарвозаи Юсуф, як дарвозаи Биньёмин, як дарвозаи Дон.

33Ва дар канори ҷанубӣ чор ҳазору панҷсад зироъ масофа, ва се дарвоза: як дарвозаи Шимъӯн, як дарвозаи Иссокор, як дарвозаи Забулун.

34Дар канори ғарбӣ чор ҳазору панҷсад зироъ; дарвозаҳо сето: як дарвозаи Ҷод, як дарвозаи Ошер, як дарвозаи Нафтолӣ.

35Гирдогирд ҳаждаҳ ҳазор зироъ; ва номи шаҳр аз он рӯз: «Худованд он ҷост» хоҳад буд+.

* 8:14 Таммуз — худои бобилӣ-шумерӣ, ки рамзи қуввати табиат ҳисоб меёфт, қуввате ки дар фасли зимистон хобида, баъд боз аз гармии офтоб бедор мешудааст.

* 20:5 Дастро боло бардоштан маънои қасам хӯрданро дорад.

* 20:29 Бома — баландӣ; макони баланд; минбар.

* 31:3 Ашшур — дарахти теашшур (шамшод) дар назар дошта шудааст, ки яке аз навъҳои дараҳти арз аст.

* 39:16 Ҳамуна — анбӯҳ.

* 40:5 Зироъ — андозаи дарозии қадимӣ, ки аз б қабза (ҳар қабза — тақрибан 10 сантиметр) иборат буд. Ин — зирои хурд буд. Ғайр аз ин, зирои калон буд, ки аз 7 қабза иборат буд.

* 40:5 Най — андозаи дарозии қадимӣ, ки аз б зирои калон (ё тақрибан 4 метр) иборат буд.

* 45:12 Ҷеро — пули майдаи қадимӣ, ки баробари аз бист як қисми сиқл (тақрибан 0,75 грамм) буд.

• 1:1 Ҳиз. 10:7-20

+ 1:1 Ҳиз. 3:15, Ҳиз. 10:15, Ҳиз. 43:3, Аъм. 7:56, Аъм. 10:11, Ваҳй 19:11, Ҳиз. 8:3, Ҳиз. 40:2

+ 1:2 4 Подш. 24:15

+ 1:3 3 Подш. 18:46, Ҳиз. 3:14, Ҳиз. 3:22, Ҳиз. 8:1, Ҳиз. 33:22, Ҳиз. 37:1, Ҳиз. 40:1, Ваҳй 1:10

+ 1:4 3 Подш. 19:11, Ирм. 23:19, Ирм. 30:23
+ 1:5 Ҳиз. 8:2, Ваҳй 4:6-8
+ 1:7 Ҳиз. 1:7, Ҳиз. 40:3, Дон. 10:6
+ 1:10 Ваҳй 4:7
+ 1:11 Иш. 6:2
+ 1:13 Заб. 103:4
+ 1:16 Дон. 10:6
+ 1:18 Ваҳй 4:8
+ 1:22 Ҳас. 1:7-8, Ҳиз. 10:1, Ваҳй 4:6
+ 1:24 Ҳиз. 43:2, Ваҳй 1:15
+ 1:26 Хур. 24:10, Ҳиз. 10:1, Дон. 7:13

+ 1:27 Ҳиз. 8:2, Ҳас. 9:13, Ваҳй 4:3, Ваҳй 10:1

+ 2:1 Дон. 8:17
+ 2:2 Ҳиз. 3:24
+ 2:3 Ҳиз. 20:21

+ 2:5 Ҳиз. 3:11, Ҳиз. 33:33, Зак. 2:9, Зак. 4:9, Зак. 6:15

+ 2:6 Ирм. 1:8, Ҳиз. 3:11, Мик. 7:4

+ 2:9 Ҳиз. 8:3, Дон. 10:10, Зак. 5:1, Ваҳй 10:2

+ 2:10 Ваҳй 5:1
+ 3:1 Ирм. 15:16, Ваҳй 10:9-10
+ 3:8 Ирм. 1:18
+ 3:9 Зак. 7:12, Иш. 50:7, Ирм. 1:18
+ 3:11 Ҳиз. 2:5, Ҳиз. 2:7

+ 3:12 4 Подш. 2:16, Ҳиз. 8:3, Ҳиз. 11:1, Ҳиз. 11:24, Ҳиз. 43:5, Аъм. 8:39

+ 3:13 Ҳиз. 1:11, Ҳиз. 1:15, Ҳиз. 1:24

+ 3:14 3 Подш. 18:46, Ҳиз. 1:3

+ 3:15 Ҳиз. 1:1, Ҳиз. 10:15, Ҳиз. 43:3, Айюб 2:13, Нав. 2:10

• 3:16 Ҳиз. 33:1-9

+ 3:17 Иш. 21:6, Ирм. 6:17, Ҳуш. 9:8, Ҳаб. 2:1, 2 Вак. 19:10

+ 3:19 Ҳиз. 33:9

+ 3:20 Ирм. 6:21, Ҳиз. 18:24

+ 3:22 3 Подш. 18:46, Ҳиз. 1:3, Ҳиз. 8:4, Ҳиз. 37:1

+ 3:23 Ҳиз. 2:1-2
+ 3:25 Ҳиз. 4:8
+ 3:26 Айюб 29:10, Заб. 136:6
+ 3:27 Ҳиз. 24:27
+ 4:2 4 Подш. 25:1, Ҳиз. 17:17
+ 4:6 Ад. 14:34

+ 4:8 4 Подш. 25:1-3, Ирм. 39:1-2, Ирм. 52:4-6, Ҳиз. 3:25

+ 4:13 Дон. 1:8, Ҳуш. 9:3

+ 4:14 Иб. 11:2, Так. Шар. 14:3, Аъм. 10:14, Хур. 22:31, Иб. 11:39, Иб. 22:8

+ 4:16 Иб. 26:26, Иш. 3:1, Ҳиз. 5:16, Ҳиз. 14:13, Ҳиз. 12:19

+ 5:2 Ҳиз. 4:8, Ҳиз. 5:12
+ 5:3 Ирм. 40:6, Ирм. 52:16
+ 5:6 Ҳиз. 16:47-48
+ 5:8 Ҳиз. 13:8
+ 5:9 Дон. 9:12

+ 5:10 Иб. 26:29, Так. Шар. 28:57, Нав. 4:10, Ирм. 19:9, Иб. 26:33, Так. Шар. 4:27, Так. Шар. 28:64, Наҳ. 1:8, Ирм. 9:16, Ҳиз. 12:14-15, Зак. 2:6, Зак. 7:14

+ 5:11 Иб. 15:31, 2 Вак. 36:14, Ирм. 7:30, Ҳиз. 8:5-6, Иш. 49:18, Саф. 2:9, Ҳиз. 7:4, Ҳиз. 8:18, Ҳиз. 9:10

+ 5:12 Ҳиз. 5:2
+ 5:13 Ҳиз. 16:42
+ 5:15 Так. Шар. 28:37
+ 5:16 Так. Шар. 32:23, Иб. 26:26, Ҳиз. 4:16
+ 5:17 Так. Шар. 32:24, Ҳиз. 14:21, Ваҳй 6:8
+ 6:2 Ҳиз. 21:2-3, Ҳиз. 36:1
+ 6:4 2 Вак. 14:5
+ 6:5 Иб. 26:30, 4 Подш. 23:16
+ 6:8 Ҳиз. 12:16, Ҳиз. 14:22

+ 6:9 Хур. 34:15, Ҳиз. 16:61, Ҳиз. 20:43, Ҳиз. 36:31

+ 6:11 Ҳиз. 5:12
+ 6:13 Ирм. 2:20, Ҳуш. 4:13
+ 7:2 Нав. 4:18, Ом. 8:2

+ 7:4 Ҳиз. 5:11, Ҳиз. 7:9, Ҳиз. 8:18, Ҳиз. 9:10

+ 7:7 Саф. 1:14-15
+ 7:9 Ҳиз. 5:11
+ 7:13 Иб. 25:13-14

+ 7:15 Так. Шар. 32:25, Нав. 1:21, Ҳиз. 5:12, Ҳиз. 6:11, Ирм. 14:18

+ 7:16 Иш. 38:14, Наҳум 2:7
+ 7:17 Иш. 13:7, Ҳиз. 21:7
+ 7:18 Иш. 15:2-3
+ 7:19 Мас. 11:4, Саф. 1:18
+ 7:23 Заб. 54:10, Ирм. 6:7
+ 7:24 Ҳаб. 1:7
+ 7:26 Ирм. 4:20

+ 8:1 Ҳиз. 14:1, Ҳиз. 20:1, 3 Подш. 18:46, Ҳиз. 1:3

+ 8:2 Ҳиз. 1:5, Ҳиз. 1:27-28

+ 8:3 Ҳиз. 2:9, 3 Подш. 18:12, Ҳиз. 3:12, Ҳиз. 1:1, Ҳиз. 11:1, Ҳиз. 40:2, 3 Подш. 18:12, Ҳиз. 3:12, Аъм. 8:39

+ 8:4 Ҳиз. 37:1
+ 8:8 Ҳиз. 12:5
+ 8:10 Хур. 20:4-5, Так. Шар. 4:16-18
+ 8:12 Заб. 9:32, Иш. 29:15, Ҳиз. 9:9

+ 8:16 Ҳиз. 40:28, 3 Подш. 6:3, Юил 2:17, Ирм. 8:2

+ 8:18 Ҳиз. 5:11, Ҳиз. 7:4, Ҳиз. 9:10, 1 Подш. 8:18, Айюб 27:8-9, Иш. 1:15, Мик. 3:4

+ 9:2 4 Подш. 15:35, 2 Вак. 23:20, Дон. 10:5, Ваҳй 1:13

+ 9:4 Заб. 118:136, Ваҳй 7:3-4

+ 9:5 Ҳиз. 5:11

+ 9:6 Так. Шар. 28:49-50, 2 Вак. 36:17, Хур. 12:13

+ 9:8 Ҳиз. 11:13

+ 9:9 Ҳиз. 7:23, Заб. 9:32, Иш. 29:15, Ҳиз. 8:12

+ 9:10 Ҳиз. 5:11, Ҳиз. 7:4, Ҳиз. 8:18, Ҳуш. 13:14, Ҳиз. 11:21

• 10:1 Ҳиз. 1:4-28
+ 10:2 Ҳиз. 9:2
+ 10:3 3 Подш. 8:10
+ 10:12 Ваҳй 4:6
+ 10:15 Ҳиз. 1:1, Ҳиз. 3:15, Ҳиз. 43:3
+ 10:19 Ҳиз. 11:22

+ 11:1 3 Подш. 18:12, Ҳиз. 3:12, Ҳиз. 10:19, Ҳиз. 8:16

+ 11:6 Ҳиз. 7:23, Ҳиз. 24:7
+ 11:8 Ирм. 42:16
+ 11:13 Ҳиз. 9:8
+ 11:16 Иш. 8:14, Ваҳй 21:22

+ 11:17 Так. Шар. 30:3, Иш. 11:12, Ирм. 32:37, Саф. 3:20

+ 11:19 Ирм. 32:39, Ҳиз. 18:31, Ҳиз. 36:26
+ 11:20 Иб. 26:12, Ҳиз. 14:11, Зак. 13:9
+ 11:21 Ҳиз. 9:10
+ 11:22 Ҳиз. 10:19
+ 11:23 Зак. 14:4
+ 11:24 3 Подш. 18:12, Ҳиз. 3:12

+ 12:2 Иш. 42:18-20, Ирм. 5:21, Мат. 13:13, Марқ. 8:18

+ 12:3 Ирм. 36:3
+ 12:5 Ҳиз. 8:8
+ 12:9 Ҳиз. 21:7, Ҳиз. 24:19, Ҳиз. 37:18
+ 12:10 2 Вак. 36:11-13, Ҳиз. 21:25

+ 12:13 Ҳиз. 17:20, Ҳиз. 19:8, Ҳиз. 32:3, Ҳуш. 7:12

+ 12:14 Иб. 26:33, Ҳиз. 5:10
+ 12:15 Ҳиз. 6:7
+ 12:16 Ҳиз. 6:8, Ҳиз. 14:22
+ 12:19 Ҳиз. 4:16

+ 12:22 Иш. 5:19, 2 Пет. 3:4, Ҳиз. 16:44, Ҳиз. 18:2

+ 12:24 Ҳиз. 13:23, Мик. 3:6
+ 12:25 Иш. 55:11
+ 12:27 Дон. 10:14
+ 13:2 Ирм. 23:16, Ирм. 23:26
+ 13:5 Ҳиз. 22:30

+ 13:6 Ирм. 5:31, Ирм. 14:14, Ирм. 23:21, Ҳиз. 22:28

+ 13:8 Ирм. 23:30, Ҳиз. 5:8
+ 13:9 Ҳиз. 20:38, Ҳиз. 6:7
+ 13:10 Ирм. 6:14, Ирм. 8:11, Мик. 3:5
+ 13:11 Иш. 28:2, Иш. 28:17, Ҳиз. 38:22
+ 13:14 Ҳиз. 6:7
+ 13:19 Мас. 28:21
+ 13:22 Ирм. 23:14, Ҳиз. 18:21
+ 13:23 Ҳиз. 12:24, Мик. 3:6
+ 14:1 Ҳиз. 8:1, Ҳиз. 20:1
+ 14:3 4 Подш. 3:13, Ҳиз. 20:3, Ҳиз. 20:31
+ 14:6 Ҳиз. 18:30
+ 14:8 Так. Шар. 28:37, Ҳиз. 5:15, Ҳиз. 6:7
+ 14:9 3 Подш. 22:22-23, Ирм. 20:7
+ 14:11 Иб. 26:12, Ҳиз. 11:20, Зак. 13:9

+ 14:13 Иб. 26:25-26, Иш. 3:1, Ҳиз. 4:16, Ҳиз. 5:16-17

+ 14:14 Ҳас. 6:9, Айюб 1:1, Дон. 1:6, Дон. 6:4

+ 14:16 Ҳиз. 5:11
+ 14:17 Ҳиз. 29:8
+ 14:21 Ирм. 14:12, Ҳиз. 5:17, Ваҳй 6:8
+ 14:22 Ҳиз. 6:8, Ҳиз. 12:16
+ 15:2 Ҳиз. 17:6

+ 15:6 Ирм. 4:12, Ирм. 51:1, Ҳиз. 19:10, Ҳуш. 4:19

+ 16:2 Ҳиз. 20:4, Ҳиз. 22:2
+ 16:3 Ҳас. 15:16, Так. Шар. 7:1, Дов. 1:26
+ 16:6 Так. Шар. 32:10
+ 16:8 Рут 3:9, Хур. 19:5
+ 16:12 Ҳас. 24:22
+ 16:13 Так. Шар. 32:13-14

+ 16:15 Иб. 17:7, Иш. 1:21, Ҳиз. 23:3, Ирм. 2:20, Ҳуш. 1:2

+ 16:17 Ҳиз. 7:20, Ҳиз. 23:40-41
+ 16:19 Ҳуш. 2:8
+ 16:21 Ҳиз. 20:26, Ҳиз. 23:37
+ 16:25 Ирм. 3:2
+ 16:26 Ҳиз. 20:7, Ҳиз. 23:19

+ 16:28 4 Подш. 16:7-18, Ирм. 2:18, Ҳиз. 23:12

+ 16:29 Ҳиз. 23:14-17
+ 16:32 Ҳуш. 3:1
+ 16:33 Ҳуш. 8:9

+ 16:37 Ҳиз. 23:22, Нав. 1:8, Ҳиз. 23:29, Ҳуш. 2:10

+ 16:38 Иб. 20:10, Так. Шар. 22:22, Ҳиз. 23:45

+ 16:39 Ҳиз. 23:26, Ҳуш. 2:3

+ 16:40 Ҳиз. 23:47

+ 16:41 4 Подш. 25:9, Ирм. 39:8, Ирм. 52:13, Ҳиз. 23:27

+ 16:42 Ҳиз. 5:13
+ 16:44 Ҳиз. 12:22, Ҳиз. 18:2
+ 16:45 Ҳиз. 16:3
+ 16:46 Ҳас. 18:20, Иш. 1:10, Ирм. 23:14
+ 16:47 Ҳиз. 5:6-7
+ 16:48 Ҳиз. 5:11
+ 16:49 Ҳас. 13:10
+ 16:50 Ҳас. 13:13, Ҳас. 18:20
+ 16:51 Ирм. 3:11
+ 16:53 Ҳиз. 29:14, Ҳиз. 39:25
+ 16:60 Иб. 26:42, Иш. 55:3, Ирм. 32:40
+ 16:61 Ҳиз. 6:9, Ҳиз. 20:43, Ҳиз. 36:31
+ 16:62 Ҳиз. 6:7

+ 17:3 Так. Шар. 28:49, Ирм. 48:40, Ирм. 49:22

+ 17:5 Так. Шар. 8:7
+ 17:6 Ҳиз. 15:2-3
+ 17:10 Ҳиз. 19:12
+ 17:12 4 Подш. 24:12-15, Ирм. 24:1-2
+ 17:13 4 Подш. 24:17, Ирм. 37:1
+ 17:15 4 Подш. 24:20, 2 Вак. 36:13
+ 17:16 Ҳиз. 5:11
+ 17:17 4 Подш. 25:1, Ҳиз. 4:2, Ирм. 37:5

+ 17:20 Ҳиз. 12:13, Ҳиз. 17:20, Ҳиз. 32:3, Ҳуш. 7:12

+ 17:21 Ҳиз. 5:10

+ 17:23 Ҳиз. 20:40, Ҳиз. 31:6, Дон. 4:9, Мат. 13:32, Марқ. 4:32

+ 17:24 Ҳиз. 20:47

• 18:1 Ҳиз. 33:10-20

+ 18:2 Ирм. 31:29, Нав. 5:7, Ҳиз. 12:22, Ҳиз. 16:44

+ 18:3 Ҳиз. 5:11
+ 18:4 Хур. 32:33, Так. Шар. 24:16
+ 18:6 Ҳиз. 22:9, Хур. 20:14, Иб. 18:19
+ 18:7 Хур. 22:26
+ 18:8 Хур. 22:25, Заб. 14:5

+ 18:9 Иб. 18:5, Ҳиз. 20:11, Рум. 10:5, Ғал. 3:12

+ 18:13 Иб. 20:9, Иб. 20:11, Ҳиз. 33:4

+ 18:19 Хур. 20:5

+ 18:20 Так. Шар. 24:16, 4 Подш. 14:6, Рум. 2:9, Иш. 3:10-11

+ 18:23 2 Пет. 3:9, 1 Тим. 2:4, 1 Тим. 2:6
+ 18:24 Ҳиз. 3:20
+ 18:30 Ҳиз. 14:6
+ 18:31 Ҳиз. 11:19, Ҳиз. 36:26
+ 19:2 Ҳас. 49:9
+ 19:4 Нав. 4:20
+ 19:5 4 Подш. 23:34, 4 Подш. 23:36

+ 19:8 Ҳиз. 12:13, Ҳиз. 17:20, Ҳиз. 32:3, Ҳуш. 7:12

+ 19:10 Ҳиз. 15:2, Ҳиз. 15:6

+ 19:12 Ирм. 4:12, Ирм. 51:1, Ҳиз. 17:10, Ҳуш. 4:19

+ 20:1 Ҳиз. 8:1, Ҳиз. 14:1

+ 20:3 4 Подш. 3:13, Ҳиз. 14:3, Ҳиз. 20:31, Ҳиз. 5:11

+ 20:4 Ҳиз. 22:2, Ҳиз. 23:36, Ҳиз. 16:2, Ҳиз. 22:2

+ 20:5 Хур. 6:7
+ 20:6 Хур. 3:8
+ 20:7 Иб. 18:3, Ҳиз. 16:26, Ҳиз. 23:19
+ 20:9 Заб. 105:8, Иш. 48:11
+ 20:10 Хур. 13:18, Хур. 13:20
+ 20:11 Иб. 18:5, Ҳиз. 18:9
+ 20:12 Ҳиз. 37:28, Ҳиз. 38:23, Хур. 20:8-11

+ 20:13 Иб. 19:30, Иб. 26:2, Ҳиз. 22:8, Ҳиз. 23:38, Хур. 32:10-14, Ад. 14:12-20

+ 20:15 Ад. 14:28-30, Заб. 94:11
+ 20:16 Заб. 77:37
+ 20:18 2 Вак. 30:7, Еҳ. 24:14
+ 20:19 Так. Шар. 5:32-33
+ 20:20 Хур. 20:8
+ 20:21 Ҳиз. 2:3
+ 20:23 Так. Шар. 28:64
+ 20:25 Заб. 80:13
+ 20:26 Ҳиз. 16:20-21, Ҳиз. 6:7
+ 20:28 Ҳиз. 6:13

+ 20:31 Ҳиз. 16:20-21, 4 Подш. 3:13, Ҳиз. 14:3, Ҳиз. 20:3, Ҳиз. 5:11

+ 20:32 Так. Шар. 4:28, 4 Подш. 19:18
+ 20:33 Ирм. 21:5
+ 20:34 Ирм. 31:8
+ 20:35 Ҳуш. 2:14
+ 20:36 Ад. 14:20-23, Ад. 14:28-30
+ 20:38 Ҳиз. 13:9
+ 20:39 Ҳиз. 39:7, Ҳиз. 43:7
+ 20:40 Иш. 56:7, Ҳиз. 17:23

+ 20:41 Ҳиз. 11:17, Ҳиз. 28:25, Ҳиз. 36:23, Ҳиз. 39:27

+ 20:42 Хур. 6:8
+ 20:43 Ҳиз. 6:9, Ҳиз. 16:61, Ҳиз. 36:31
+ 20:44 Заб. 102:10

+ 20:47 Ирм. 21:14, Ҳиз. 17:24, Луқ. 23:31, Ҳиз. 21:4

+ 20:48 Иш. 34:9-10, Ирм. 17:27
+ 20:49 Ҳиз. 17:2, Ҳиз. 24:3
+ 21:2 Ҳиз. 6:2

+ 21:3 Так. Шар. 32:41, Ирм. 47:6, Айюб 9:22, Воиз 9:2

+ 21:4 Ҳиз. 20:47
+ 21:7 Ҳиз. 12:9, Ҳиз. 7:17
+ 21:9 Так. Шар. 32:41

+ 21:20 Так. Шар. 3:11, 2 Подш. 12:26, Ҳиз. 25:4-5

+ 21:22 4 Подш. 25:1, Ирм. 39:1, Ирм. 52:4, Ҳиз. 4:2

+ 21:25 2 Вак. 36:13, Ҳиз. 12:10, Ҳиз. 35:5, Луқ. 1:52

+ 21:28 Ирм. 49:1-6, Ом. 1:13-15, Саф. 2:8
+ 21:29 Ҳиз. 13:6
+ 21:30 Ҳас. 19:30-37
+ 21:32 Ҳиз. 25:10

+ 22:2 Ҳиз. 20:4, Ҳиз. 23:36, Ҳиз. 16:2, Ҳиз. 20:4

+ 22:4 Ҳиз. 5:14

+ 22:7 Хур. 20:12, Хур. 22:21, Так. Шар. 24:17, Иш. 10:2

+ 22:8 Ҳиз. 20:13, Ҳиз. 23:38

+ 22:9 Иб. 19:16, Ҳиз. 18:6

+ 22:10 Ҳас. 35:22, Ҳас. 49:4, Так. Шар. 22:30, Так. Шар. 27:20

+ 22:11 Хур. 20:14, Хур. 20:17, Ирм. 5:8, Иб. 18:7-16

+ 22:12 Так. Шар. 27:25, Хур. 22:25, Иб. 25:36

+ 22:15 Ҳиз. 5:10
+ 22:18 Иш. 1:25, Зак. 13:9, Мал. 3:3
+ 22:24 3 Подш. 8:35
+ 22:25 Ирм. 11:9, Ҳиз. 19:3

+ 22:26 Ирм. 23:11, Саф. 3:4, Иб. 10:10, Иб. 11:47, Мал. 2:8, Ирм. 17:27

+ 22:27 Саф. 3:3
+ 22:28 Ҳиз. 13:6, Ҳиз. 13:10
+ 22:30 Заб. 105:23, Ҳиз. 13:5
+ 22:31 Ҳиз. 9:10
+ 23:3 Иб. 17:7, Иш. 1:21, Ҳиз. 16:15
+ 23:5 Ҳуш. 2:5
+ 23:9 4 Подш. 17:5-6
+ 23:11 4 Подш. 17:19, Ирм. 3:8, Ирм. 3:11
+ 23:12 Ирм. 2:18, Ҳиз. 16:28
+ 23:14 Наҳум 2:3, Ҳиз. 16:29
+ 23:17 Иш. 57:8
+ 23:19 Ҳиз. 16:26, Ҳиз. 20:7
+ 23:22 Ҳиз. 16:37
+ 23:23 Ирм. 50:21
+ 23:24 4 Подш. 25:6
+ 23:26 Ҳиз. 16:39
+ 23:27 Ҳиз. 16:41
+ 23:30 Хур. 34:15
+ 23:31 Иш. 51:17
+ 23:34 Заб. 74:9
+ 23:35 3 Подш. 14:9
+ 23:36 Ҳиз. 20:4, Ҳиз. 22:2
+ 23:37 Ҳиз. 16:38, Ҳиз. 16:20-21, Ҳиз. 20:26

+ 23:38 Иб. 15:31, 2 Вак. 36:14, Ҳиз. 5:11, Ирм. 7:30, Ҳиз. 20:13, Ҳиз. 22:8

+ 23:39 Ҳиз. 23:11
+ 23:40 Ирм. 4:30, Ҳиз. 16:17-18, Ҳуш. 2:13
+ 23:45 Ҳиз. 16:38
+ 23:47 Ҳиз. 16:40, 2 Вак. 36:17-19
+ 23:48 Ҳиз. 16:41
+ 23:49 Ҳиз. 6:7
+ 24:2 4 Подш. 25:1, Ирм. 39:1, Ирм. 52:4
+ 24:3 Ҳиз. 11:3, Ҳиз. 11:7
+ 24:6 Ҳиз. 22:2, Наҳум 3:1

+ 24:7 Иб. 17:13, Так. Шар. 12:16, Так. Шар. 12:24

+ 24:9 Наҳум 3:1, Иш. 30:33
+ 24:12 Ирм. 2:22
+ 24:14 Ҳиз. 5:11
+ 24:16 Ирм. 16:5
+ 24:17 Иб. 10:6, Иб. 21:10, Так. Шар. 26:14
+ 24:19 Ҳиз. 12:9, Ҳиз. 21:7
+ 24:21 2 Вак. 36:17, Ҳиз. 23:47
+ 24:23 Ҳиз. 4:17, Ҳиз. 33:10
+ 24:24 Ҳиз. 6:7
+ 24:26 Ҳиз. 33:21-22
+ 24:27 Ҳиз. 3:26-27

+ 25:2 Ирм. 49:1-6, Ҳиз. 21:28, Ом. 1:13-15, Саф. 2:8

+ 25:3 Саф. 2:8

+ 25:5 2 Подш. 11:1, 2 Подш. 12:26, Ҳиз. 21:20

+ 25:7 Ҳиз. 6:14

+ 25:9 Иш. 15:1, Иш. 25:10, Ирм. 48:1, Ом. 2:1-3, Саф. 2:8, Еҳ. 13:17-19

+ 25:10 Ҳиз. 21:32

+ 25:12 2 Вак. 28:17

+ 25:13 Иш. 34:5, Ирм. 49:7-22, Ҳиз. 32:29, Ҳиз. 35, Ом. 1:11-12, Уб. 1:1-16, Мал. 1:3-4, Ҳас. 36:34, Айюб 2:11, Иш. 21:13

+ 25:16 1 Подш. 30:14, 2 Подш. 8:18, Иш. 14:29, Юил 3:4, Ом. 1:6, Саф. 2:4

+ 26:2 Иш. 23:1, Ирм. 47:4, Юил 3:4, Ом. 1:9, Зак. 9:4

+ 26:5 Ҳиз. 47:10

+ 26:6 Ҳиз. 6:7

+ 26:7 4 Подш. 24:1, Ирм. 25:1, Дон. 1:1, Эзр. 7:12, Дон. 2:37, Ваҳй 17:14

+ 26:8 Ҳиз. 4:2

+ 26:9 Ҳиз. 21:22

+ 26:13 Иш. 24:8, Ирм. 7:34, Ирм. 16:9, Ваҳй 18:22

+ 26:14 Ҳиз. 47:10
+ 26:15 Ирм. 51:52
+ 26:16 Юн. 3:6, Ҳиз. 27:35, Ҳиз. 32:10
+ 26:17 Ҳиз. 27:2
+ 26:20 Ҳиз. 31:14, Ҳиз. 32:23, Заб. 26:13
+ 26:21 Ҳиз. 27:36, Ҳиз. 28:19
+ 27:2 Ҳиз. 26:17, Ҳиз. 28:12
+ 27:5 Так. Шар. 3:9, 1 Вақ. 5:23
+ 27:6 Иш. 2:13, Зак. 11:2
+ 27:8 Ҳас. 10:18
+ 27:9 Еҳ. 13:5, 3 Подш. 15:18, Заб. 82:8
+ 27:10 Ҳиз. 30:5, Ҳиз. 38:5
+ 27:12 3 Подш. 10:22, Ҳиз. 38:13

+ 27:13 Ҳас. 10:2, Ҳиз. 32:26, Ҳиз. 38:2, Ҳиз. 39:1

+ 27:14 Ҳас. 10:3, Ҳиз. 38:6
+ 27:15 Ҳас. 10:7, Иш. 21:13
+ 27:17 Дов. 11:33
+ 27:18 Иш. 7:8
+ 27:19 Хур. 30:24
+ 27:21 Заб. 119:5, Сур. Сур. 1:5, Иш. 60:7
+ 27:22 3 Подш. 10:1, 2 Вак. 9:1
+ 27:23 Ҳас. 11:31, Ом. 1:5
+ 27:25 Заб. 47:8, Иш. 2:16
+ 27:26 Заб. 47:8
+ 27:29 Ваҳй 18:17
+ 27:30 Айюб 2:8, Нав. 2:10, Ваҳй 18:19
+ 27:32 Ваҳй 18:18
+ 27:33 Ваҳй 18:3
+ 27:35 Ҳиз. 26:16, Ҳиз. 32:10
+ 27:36 Ирм. 18:16, Ҳиз. 26:21, Ҳиз. 28:19

+ 28:2 Ҳиз. 26:2, Ҳиз. 27:2, Иш. 14:14, 2 Тас. 2:4

+ 28:3 Ҳиз. 14:14, Дон. 1:17
+ 28:4 Зак. 9:3
+ 28:7 Ҳиз. 31:12, Ҳаб. 1:7
+ 28:10 Ҳиз. 31:18, Ҳиз. 32:19
+ 28:12 Ҳиз. 26:17, Ҳиз. 27:2-3

+ 28:13 Ҳас. 2:8-9, Иш. 51:3, Ҳиз. 31:8-9, Хур. 28:17-20

+ 28:14 Ҳас. 3:24
+ 28:19 Ҳиз. 26:21, Ҳиз. 27:36
+ 28:21 Иш. 23:2, Юил 3:4
+ 28:23 Ҳиз. 5:17
+ 28:24 Ад. 33:55, Еҳ. 23:13, Ҳиз. 6:7
+ 28:25 Ҳиз. 11:17, Ҳиз. 20:41

+ 28:26 Ирм. 23:6, Ирм. 32:37, Иш. 65:21, Ом. 9:14, Мик. 4:4

+ 29:2 Иш. 19:1, Ирм. 46:2, Ҳиз. 30:4, Ҳиз. 31:2, Ҳиз. 32:2, Юил 3:19

+ 29:3 Заб. 73:13-14, Иш. 27:1, Иш. 51:9, Ҳиз. 32:2

+ 29:4 Ҳиз. 38:4, Ом. 4:2, Ҳаб. 1:15, 4 Подш. 19:28, Иш. 37:29

+ 29:5 Так. Шар. 28:26, 1 Подш. 17:44
+ 29:6 Ҳиз. 6:7, 4 Подш. 18:21, Иш. 36:7
+ 29:8 Ҳиз. 14:17
+ 29:10 Ҳиз. 30:6
+ 29:12 Ҳиз. 30:7, Ҳиз. 30:23, Ҳиз. 30:26
+ 29:13 Ирм. 46:26
+ 29:14 Ҳиз. 16:53
+ 29:16 Ҳиз. 6:7
+ 29:19 Ирм. 46:13, Ирм. 46:26, Ҳиз. 30:10
+ 30:3 Иш. 13:6, Юил 1:15, Уб. 1:15, Саф. 1:7
+ 30:4 Ҳиз. 29:8
+ 30:5 Ҳиз. 27:10, Ҳиз. 38:5
+ 30:6 Ҳиз. 29:10
+ 30:7 Ҳиз. 29:12
+ 30:8 Ҳиз. 6:7
+ 30:10 Ирм. 46:26, Ҳиз. 29:19
+ 30:12 Иш. 19:6
+ 30:13 Ирм. 43:12, Ирм. 46:25, Иш. 19:13

+ 30:14 Ҳиз. 29:14, Ад. 13:22, Ирм. 46:25, Ом. 6:2

+ 30:17 Ҳас. 41:45, Ҳас. 46:20, Иш. 19:18
+ 30:18 Ирм. 2:16
+ 30:19 Ҳиз. 6:7
+ 30:21 Ирм. 46:11
+ 30:23 Ҳиз. 29:12
+ 31:2 Ҳиз. 29:2, Ҳиз. 30:4, Ҳиз. 32:2
+ 31:3 Дов. 9:15, Дон. 4:7-9

+ 31:6 Ҳиз. 17:23, Дон. 4:9, Мат. 13:32, Марқ. 4:32

+ 31:8 Ҳас. 2:8, Иш. 51:3, Ҳиз. 28:13
+ 31:10 Дон. 4:27, Дон. 5:20
+ 31:12 Ҳиз. 28:7, Ҳаб. 1:7
+ 31:13 Ҳиз. 32:4
+ 31:14 Ҳиз. 26:20, Ҳиз. 32:18
+ 31:16 Иш. 14:8-9
+ 31:18 Ҳиз. 28:10, Ҳиз. 32:19

+ 32:2 Ҳиз. 29:2, Ҳиз. 30:4, Ҳиз. 31:2, Ҳиз. 29:3

+ 32:3 Ҳиз. 12:13, Ҳиз. 17:20, Ҳиз. 19:8, Ҳуш. 7:12

+ 32:4 Ҳиз. 31:13
+ 32:7 Иш. 13:10, Юил 2:31, Ваҳй 6:12
+ 32:8 Хур. 10:22, Иш. 5:3
+ 32:10 Ҳиз. 26:16
+ 32:11 Ирм. 46:26
+ 32:12 Ҳиз. 28:7
+ 32:15 Ҳиз. 6:7
+ 32:18 Ҳиз. 26:20, Ҳиз. 31:14
+ 32:19 Ҳиз. 28:10, Ҳиз. 31:18
+ 32:21 Ҳиз. 28:10, Ҳиз. 31:18, Иш. 14:9-10
+ 32:22 Ҳиз. 31:15
+ 32:23 Наҳум 1:14, Заб. 26:13, Ҳиз. 26:20

+ 32:24 Ҳас. 14:1, Иш. 21:2, Ирм. 49:34, Дон. 8:2

+ 32:26 Ҳас. 10:2, Ҳиз. 27:13, Ҳиз. 38:2, Ҳиз. 39:1

+ 32:28 Ҳиз. 28:10
+ 32:29 Ҳиз. 25:12-14
+ 32:30 Иш. 23:2
• 33:1 Ҳиз. 3:16-21

+ 33:2 Иш. 21:6, Ирм. 6:17, Ҳуш. 9:8, Ҳаб. 2:1

+ 33:3 Ҳуш. 5:8, Юил 2:1, Ом. 3:6
+ 33:4 Иб. 20:9, Иб. 20:11, Ҳиз. 18:13
+ 33:7 2 Вак. 19:10
+ 33:9 1 Тим. 4:16
• 33:10 Ҳиз. 18
+ 33:10 Ҳиз. 4:17, Ҳиз. 24:23

+ 33:11 Ҳиз. 16:48, 2 Пет. 3:9, 1 Тим. 2:4, 1 Тим. 2:6

+ 33:13 Ҳиз. 3:20

+ 33:15 Хур. 22:26, Иб. 6:2-5

+ 33:22 3 Подш. 18:46, Ҳиз. 1:3, Ҳиз. 24:26-27

+ 33:24 Иш. 51:2
+ 33:25 Ҳас. 9:4, Иб. 3:17, Ҳиз. 22:3
+ 33:27 Ҳиз. 5:11, Так. Шар. 28:26
+ 33:29 Ҳиз. 6:7
+ 33:31 Ҳиз. 8:1, Ҳиз. 14:1, Ҳиз. 20:1

+ 33:33 Ҳиз. 2:5, Зак. 2:9, Зак. 4:9, Зак. 6:15

+ 34:2 Ирм. 23:1-4, Ирм. 50:6, Зак. 11:16-17

+ 34:3 Заб. 13:4, Мик. 3:3, Зак. 11:5

+ 34:5 Ад. 27:17, 3 Подш. 22:17, Мат. 9:36, Марқ. 6:34

+ 34:8 Ҳиз. 5:11
+ 34:9 Ҳиз. 13:8, Ҳиз. 13:21
+ 34:11 Иш. 40:11, Мик. 5:4, Юҳ. 10:11
+ 34:12 Ҳиз. 30:3
+ 34:13 Так. Шар. 30:3, Ҳиз. 11:17
+ 34:14 Заб. 22:2
+ 34:16 Мик. 4:6-7
+ 34:17 Зак. 10:3, Мат. 25:32-33
+ 34:21 Так. Шар. 33:17, Дон. 8:4

+ 34:23 Ҳиз. 37:24, Юҳ. 10:16, Ирм. 23:5, Ирм. 30:9, Ҳуш. 3:5, Мик. 5:4

+ 34:24 Иб. 26:12

+ 34:25 Иш. 54:10, Ҳиз. 37:26, Ҳуш. 2:18, Иб. 26:6

+ 34:26 Иб. 26:4, Ирм. 14:22, Зак. 10:1, Мал. 3:10

+ 34:27 Ирм. 2:20, Ирм. 27:8, Ирм. 30:8

+ 34:31 Заб. 73:1, Заб. 99:3, Зак. 9:16, Юҳ. 10:14

+ 35:2 Ҳас. 32:3

+ 35:3 Иш. 34:5, Ирм. 49:7-22, Ҳиз. 25:12-14, Уб. 1:1-16, Мал. 1:3-4

+ 35:4 Ҳиз. 6:7
+ 35:5 Ҳиз. 21:25, Ом. 1:11
+ 35:6 Ҳиз. 5:11, Ҳас. 9:6
+ 35:11 Ҳиз. 5:11
+ 35:12 Заб. 136:7
+ 35:15 Ирм. 50:29, Уб. 1:15, Ҳаб. 2:8
+ 36:1 Ҳиз. 6:2-3, Так. Шар. 32:13, Иш. 58:14
+ 36:4 Мик. 6:2
+ 36:5 Ҳиз. 35:15
+ 36:10 Ирм. 30:19

+ 36:11 Ҳас. 1:28, Иш. 49:19, Ирм. 31:27, Зак. 2:4, Зак. 10:8, Айюб 42:12

+ 36:12 Ҳиз. 5:17
+ 36:13 Ад. 13:32
+ 36:17 Иб. 18:25, Ирм. 2:7
+ 36:18 Ҳиз. 5:11, Ҳиз. 22:3
+ 36:19 Иб. 26:33, Ҳиз. 5:10
+ 36:21 Заб. 105:8, Иш. 48:11, Ҳиз. 20:9
+ 36:23 Ҳиз. 20:41
+ 36:24 Так. Шар. 30:3, Ҳиз. 11:17

+ 36:25 Иш. 4:4, Юил 3:21, Иб. 16:30, Ирм. 33:8, Зак. 13:1

+ 36:26 Ҳиз. 11:19, Ҳиз. 18:31
+ 36:27 Ҳиз. 37:14
+ 36:28 Иб. 26:12, Ҳиз. 11:20
+ 36:29 Ҳиз. 37:23, Ҳиз. 34:29
+ 36:30 Иб. 26:4
+ 36:31 Ҳиз. 6:9, Ҳиз. 16:61, Ҳиз. 20:43

+ 36:35 Ҳас. 2:8, Иш. 51:3, Ҳиз. 28:13, Ҳиз. 31:8-9

+ 36:37 Ҳиз. 34:31

+ 36:38 2 Вак. 35:7, Ҳиз. 6:7

+ 37:1 3 Подш. 18:46, Ҳиз. 1:3, Ҳиз. 3:22, Ҳиз. 8:4

+ 37:3 1 Қӯр. 15:35
+ 37:5 Ҳас. 2:7
+ 37:10 Ваҳй 11:11
+ 37:12 Иш. 26:19, Дон. 12:2, Юҳ. 5:21
+ 37:14 Ҳиз. 36:27
+ 37:18 Ҳиз. 12:9, Ҳиз. 21:7, Ҳиз. 24:19

+ 37:19 Иш. 11:13, Ирм. 3:18, Ирм. 50:4, Ҳуш. 1:11

+ 37:21 Так. Шар. 30:3, Ҳиз. 11:17

+ 37:23 Ҳиз. 14:11, Ҳиз. 36:25, Иб. 26:12, Ҳиз. 11:20

+ 37:24 Ирм. 30:10, Ирм. 23:5, Ҳиз. 34:23-24, Юҳ. 10:16

+ 37:25 Юил 3:20

+ 37:26 Ҳиз. 34:25, Ҳуш. 2:18

+ 37:27 Зак. 2:10-11, Ваҳй 21:3, Иб. 26:11-12, Ҳиз. 11:20

+ 37:28 Ҳиз. 6:7, Ҳиз. 20:12

+ 38:2 Ҳас. 10:2, Ҳиз. 27:13, Ҳиз. 32:26, Ҳиз. 39:1

+ 38:4 4 Подш. 19:28, Ҳиз. 29:4, Ом. 4:2, Ҳаб. 1:15

+ 38:5 Ҳиз. 27:10
+ 38:6 Ҳас. 10:3, Ҳиз. 27:14
+ 38:8 Ҳиз. 34:28
+ 38:9 Ирм. 4:13
+ 38:11 Дов. 18:9-10, Ирм. 49:31
+ 38:13 3 Подш. 10:1, Ҳиз. 27:15, Ҳиз. 27:22
+ 38:16 Ҳиз. 20:41
+ 38:17 Ирм. 6:22-23
+ 38:19 Ом. 1:1, Ҳаҷ. 2:6, Ваҳй 16:18
+ 38:20 Ирм. 4:24, Наҳум 1:5
+ 38:21 Ирм. 25:27, Ирм. 25:29

+ 38:22 Ҳиз. 5:17, Ҳиз. 14:16, Ҳас. 19:24, Айюб 18:15, Заб. 10:6, Ҳиз. 13:11, Ҳиз. 13:13

+ 38:23 Ҳиз. 20:12, Ҳиз. 6:7

+ 39:1 Ҳас. 10:2, Ҳиз. 27:13, Ҳиз. 32:26, Ҳиз. 38:2

+ 39:2 Ҳиз. 38:6, Ҳиз. 38:15
+ 39:3 Заб. 75:3
+ 39:4 Так. Шар. 28:26
+ 39:6 Ҳиз. 28:18, Ҳиз. 30:8, Ваҳй 20:9
+ 39:7 Ҳиз. 20:39, Ҳиз. 43:7
+ 39:9 Иш. 2:4, Иш. 9:5, Ҳуш. 2:18, Мик. 4:3
+ 39:10 Зак. 2:9
+ 39:17 Иш. 34:6, Саф. 1:7, Ваҳй 19:17-18
+ 39:18 Ом. 4:1
+ 39:22 Юил 2:27
+ 39:23 Так. Шар. 29:24-28
+ 39:25 Ирм. 30:3, Ҳиз. 20:9

+ 39:26 Иб. 26:6, Ирм. 30:10, Ирм. 46:27, Мик. 4:4

+ 39:27 Ҳиз. 20:41
+ 39:29 Иш. 32:15, Иш. 44:3, Юил 2:28
• 40:1 3 Подш. 6, 2 Вак. 3
+ 40:1 Ҳиз. 33:21, 3 Подш. 18:46, Ҳиз. 1:3
+ 40:2 Ҳиз. 1:1, Ҳиз. 8:3, Ваҳй 21:10

+ 40:3 Ҳиз. 1:7, Ҳиз. 47:3, Зак. 2:1, Ваҳй 11:1, Ваҳй 21:15

+ 40:4 Ҳиз. 44:5
+ 40:5 Ҳиз. 42:20
+ 40:6 Ҳиз. 43:1

+ 40:16 3 Подш. 6:4, Ҳиз. 41:16, Ҳиз. 41:26, Ҳиз. 41:18

+ 40:17 Ҳиз. 41:6, Ҳиз. 42:1
+ 40:28 Ҳиз. 8:16
+ 40:38 2 Вак. 4:6
+ 40:39 Иб. 1:3, Иб. 4:2-3, Иб. 5:1-6
+ 40:44 1 Вақ. 6:31-32
+ 40:46 3 Подш. 2:35, Ҳиз. 43:19
+ 40:47 Ҳиз. 41:13-15
+ 40:49 3 Подш. 6:3
+ 41:2 3 Подш. 6:17
+ 41:4 3 Подш. 6:20, 2 Вак. 3:8
+ 41:5 3 Подш. 6:5, 3 Подш. 6:8
+ 41:6 Ҳиз. 40:17, 3 Подш. 6:6
+ 41:13 Ҳиз. 40:47
+ 41:16 3 Подш. 6:4, Ҳиз. 40:16

+ 41:18 3 Подш. 6:29, 3 Подш. 7:36, Ҳиз. 40:16

+ 41:19 Ҳиз. 1:10, Ҳиз. 10:14
+ 41:21 Хур. 25:23-30
+ 41:24 3 Подш. 6:34
+ 41:25 3 Подш. 7:6
+ 41:26 3 Подш. 6:4
+ 42:1 Ҳиз. 40:17
+ 42:13 Ад. 18:9
+ 42:14 Иб. 6:11, Ҳиз. 44:19
+ 42:20 Ҳиз. 40:5
+ 43:1 Ҳиз. 40:6

+ 43:2 Ҳиз. 10:18, Ҳиз. 11:22-23, Ҳиз. 1:24, Ваҳй 1:15, Ваҳй 18:1

+ 43:3 Ҳиз. 1:1, Ҳиз. 3:15, Ҳиз. 10:15, Ҳиз. 2:1

+ 43:5 Ҳиз. 3:12, Ҳиз. 8:16

+ 43:7 1 Вақ. 28:2, Иш. 60:13, Иш. 66:1, Ҳиз. 20:39, Ҳиз. 39:7

+ 43:10 Ҳиз. 40:4
+ 43:13 Хур. 27:1-8
+ 43:15 Хур. 27:2, 3 Подш. 1:50, 3 Подш. 2:28
+ 43:17 Хур. 20:26
+ 43:18 Иб. 1:5
+ 43:19 3 Подш. 2:35, Ҳиз. 40:46, Ҳиз. 45:18
+ 43:20 Хур. 29:12, Иб. 8:15, Ҳиз. 45:19
+ 43:21 Хур. 29:14
+ 43:24 Иб. 2:13
+ 43:25 Хур. 29:35, Иб. 8:33
+ 43:27 Иб. 1:3, Иб. 3:1
+ 44:4 Ҳиз. 1:28
+ 44:5 Ҳиз. 40:4
+ 44:6 Ҳиз. 45:9
+ 44:7 Аъм. 21:28, Иб. 3:11
+ 44:15 3 Подш. 2:35, Ҳиз. 40:46
+ 44:16 Ҳиз. 41:21
+ 44:18 Хур. 28:39-43, Иб. 16:4
+ 44:19 Иб. 6:11, Иб. 16:23, Ҳиз. 42:14
+ 44:20 Иб. 21:5, Ад. 6:5
+ 44:21 Иб. 10:9
+ 44:22 Иб. 21:7, Иб. 21:13
+ 44:23 Иб. 10:10, Иб. 11:47
+ 44:24 Так. Шар. 17:9, Так. Шар. 19:17
+ 44:25 Иб. 21:1-3
+ 44:26 Ад. 19:11-12
+ 44:27 Иб. 4:3
+ 44:28 Ад. 18:20, Так. Шар. 10:9
+ 44:29 Иб. 27:21, Ад. 18:14

+ 44:30 Хур. 23:19, Хур. 34:26, Так. Шар. 26:2, Ад. 15:20, Мал. 3:10

+ 44:31 Хур. 22:31, Иб. 11:39, Иб. 22:8, Ҳиз. 4:14

+ 45:1 Ҳиз. 47:21
+ 45:2 Ҳиз. 48:9-10
+ 45:4 Ҳиз. 48:11-12
+ 45:5 Ҳиз. 48:13
+ 45:6 Ҳиз. 48:15
+ 45:7 Ҳиз. 48:21
+ 45:9 Ҳиз. 44:6, Ад. 36:7, 3 Подш. 21:1-16
+ 45:10 Иб. 19:36, Так. Шар. 25:13, Мас. 11:1
+ 45:12 Хур. 30:13
+ 45:17 Ад. 28:9-15
+ 45:18 Иб. 16:16

+ 45:19 Хур. 12:7, Хур. 29:12, Иб. 8:15, Ҳиз. 43:20

+ 45:21 Иб. 23:5-6
+ 45:23 Иб. 23:8, Ад. 28:15
+ 45:24 Иб. 2:1
+ 45:25 Иб. 23:34
+ 46:2 Ҳиз. 44:3
+ 46:4 Ад. 28:9-10, Ҳиз. 45:17
+ 46:6 Ад. 28:11-15
+ 46:9 Хур. 23:14-17, Так. Шар. 16:16
+ 46:12 Иб. 7:16, Иб. 22:23
+ 46:13 Хур. 29:38, Ад. 28:3
+ 46:17 Иб. 25:10
+ 46:18 Ад. 36:7, 3 Подш. 21:1-16
+ 47:1 Юил 3:18, Зак. 14:8, Ваҳй 22:1
+ 47:3 Ҳиз. 40:3
+ 47:8 Так. Шар. 3:17, Еҳ. 3:16
+ 47:10 Еҳ. 15:62, Иш. 15:8, Ҳиз. 26:5
+ 47:12 Ҳас. 2:9, Ваҳй 22:2
• 47:13 Ад. 34:1-15
+ 47:14 Ҳас. 12:7
+ 47:19 Ҳиз. 48:28
+ 47:22 Иш. 14:1
+ 48:1 Ад. 2:25-31, Еҳ. 19:40
+ 48:2 Еҳ. 19:24
+ 48:3 Еҳ. 19:32
+ 48:4 Еҳ. 16:1, Еҳ. 16:5
+ 48:5 Еҳ. 17:7
+ 48:6 Еҳ. 13:15
+ 48:7 Еҳ. 15:1
+ 48:8 Ҳиз. 45:1-6
+ 48:9 Ҳиз. 45:2-3
+ 48:11 3 Подш. 2:35, Ҳиз. 40:46, Ҳиз. 44:10
+ 48:13 Ҳиз. 45:4
+ 48:15 Ҳиз. 45:6
+ 48:16 Ваҳй 21:16
+ 48:21 Ҳиз. 45:7
+ 48:23 Еҳ. 18:11
+ 48:24 Еҳ. 19:1
+ 48:25 Еҳ. 19:17
+ 48:26 Еҳ. 19:10
+ 48:27 Еҳ. 13:24
+ 48:28 Ҳиз. 47:19
+ 48:30 Ваҳй 21:13
+ 48:35 Иш. 60:14, Юил 3:21

Дониёл

КИТОБИ

ДОНИЁЛИ НАБӢ

- 1
- 2
- 3
- 4
- 5
- 6
- 7
- 8
- 9
- 10
- 11
- 12

БОБИ ЯКУМ

Шарҳи ҳоли Дониёл.

1^1Дар соли сеюми подшоҳии Еҳӯёқим, подшоҳи Яҳудо, Набукаднесар, подшоҳи Бобил, ба Ерусалим омад ва онро муҳосира кард+.

2Ва Худованд Еҳӯёқим, подшоҳи Яҳудоро бо як қисми зарфҳои хонаи Худо ба дасти ӯ таслим кард, ва ӯ онҳоро ба замини Шинъор, ба хонаи худои худ овард, ва зарфҳоро дар ганҷхонаи худои худ гузошт+.

3Ва подшоҳ ба Ашфаназ, сардори хоҷасароёни худ, амр фармуд, ки аз банӣ-Исроил, аз насли шоҳон ва аъёну ашроф амрадонеро биёрад,

4Ки ҳеҷ нуқсони ҷисмонӣ надошта бошанд, ва зеботалъат, ва дар хикмат моҳир, ва соҳиби дониш ва дар таълим ҳушфаҳм бошанд, ва барои хизмат дар қасри подшоҳ қувват дошта бошанд, — ва ба онҳо забон ва адабиёти калдониёнро таълим диҳад.

5Ва подшоҳ барои онҳо хӯроки ҳаррӯзаро аз суфраи подшоҳӣ ва аз шаробе ки худаш менӯшид, таъин намуд, ва амр фармуд, ки онҳоро се сол тарбият диҳанд, ва баъд аз гузаштани ин мӯҳлат онҳо дар ҳузури подшоҳ хоҳанд истод.

6Ва дар миёни онҳо Дониёл, Ҳананьё, Мишоил ва Азарьё буданд+.

7Ва сардори хоҷасароён ба онҳо номҳои дигар дод: Дониёлро Балтшасар, Хананьёро Шадрак, Мишоилро Мешак ва Азарьёро Абднаҷу ном ниҳод+.

8Вале Дониёл дар дили худ аҳд кард, ки худро бо хӯроки суфраи подшоҳ ва бо шаробе ки ӯ менӯшад, палид накунад, бинобар ин аз сардори хоҷасароён иҷозат пурсид, то ки палид нашавад+.

9Ва Худо эҳсон ва марҳаматро дар хузури сардори хоҷасароён ба Дониёл ато намуд+.

10Ва сардори хоҷасароён ба Дониёл гуфт: «Ман аз оғои худ, подшоҳ, ки хӯрок ва шароби шуморо худаш таъин намудааст, метарсам, ки шояд ӯ чеҳраҳои шуморо назар ба амрадони ҳамсолатон лоғартар бубинад, ва шумо сари маро ба ҳузури подшоҳ дар хатар хоҳед андохт».

11Ва Дониёл ба пешхизмати дастархончӣ, ки ӯро сардори хоҷасароён бар Дониёл, Ҳананьё, Мишоил ва Азарьё баргумошта буд, гуфт:

12«Лутфан, бандагонатро даҳ рӯз озмоиш намо: ба мо сабзавот барои хӯрдан бидиҳанд, ва об барои нӯшидан;+

13Ва чеҳраҳои моро ба ҳузури ту бо чеҳраҳои амрадоне ки хӯроки суфраи подшоҳро мехӯранд, муқоиса намоянд, ва чун бубинӣ, бар тибқи он бо бандагонат амал намо».

14Ва ӯ дар ин хусус ба сухани онҳо гӯш андохт, ва даҳ рӯз онҳоро озмоиш кард.

15Ва баъд аз гузаштани даҳ рӯз чеҳраҳои онҳо, назар ба амрадоне ки хӯроки суфраи подшоҳро мехӯрданд, зеботар, ва баданҳошон фарбеҳтар шуда буд.

16Ва пешхизмати дастархончӣ хӯрокашон ва шароберо, ки бояд бинӯшанд, гирифта, ба онҳо сабзавот медод.

17Ва Худо ба ин чор амрадон дониш ва фаҳмиши ҳар адабиёт ва ҳикматро ато фармуд, ва Дониёл ба ҳар гуна рӯъёҳо ва хобҳо сарфаҳм мерафт+.

18Ва баъд аз итмоми айёме ки подшоҳ барои овардани онҳо муайян намуда буд, сардори хоҷасароён онҳоро ба ҳузури Набукаднесар овард.

19Ва подшоҳ бо онҳо гуфтугӯ кард, ва аз миёни ҳамаи онҳо касе мисли Дониёл, Ҳананьё, Мишоил ва Азарьё ёфт нашуд, ва онҳо ба ҳузури подшоҳ истоданд.

20Ва дар ҳар масъалаи ҳикмат ва маърифат, ки подшоҳ аз онҳо пурсон мекард, онҳоро аз ҳамаи ғайбдонон ва афсунгароне ки дар тамоми мамлакати ӯ буданд, даҳчандон болотар ёфт+.

21Ва Дониёл то соли якуми подшоҳ Куруш буд+.

БОБИ ДУЮМ

Рӯъёи Набукаднесар.

Ҳакимон таъбири онро наметавонанд ошкор кунанд.

2^1Ва дар соли дуюми подшоҳии Набукаднесар, Набукаднесар хобҳо медид, ва рӯҳи ӯ музтариб шуд, ва хобаш аз ӯ дур шуд+.

2Ва подшоҳ амр фармуд, ки ғайбдонон ва афсунгарон ва дуохонон ва мунаҷҷимонро бихонанд, то ки онҳо ба подшоҳ хобҳои ӯро бигӯянд. Ва онҳо омада, ба ҳузури подшоҳ истоданд.

3Ва подшоҳ ба онҳо гуфт: «Хобе дидам, ва рӯҳи ман музтариб шуд — мехоҳам хобро бидонам».

4Ва мунаҷҷимон ба подшоҳ ба забони арамӣ гуфтанд: «То абад зинда бош, эй подшоҳ! Хобро ба бандагони худ бигӯй, ва мо таъбири онро баён хоҳем кард»+.

5Подшоҳ ба мунаҷҷимон ҷавоб гардонда, гуфт: «Аз ҷониби ман чунин қароре қабул шудааст, ки агар хоб ва таъбири онро ба ман ошкор накунед, пора-пора хоҳед шуд, ва хонаҳотон харобазор хоҳад гардид,+

6Вале агар хоб ва таъбири онро ошкор кунед, тӯҳфаҳо ва инъомҳо ва ҷалоли азиме аз ҷониби ман пайдо хоҳед кард; пас, хоб ва таъбири онро ба ман бигӯед»+.

7Бори дигар онҳо ҷавоб гардонда, гуфтанд: «Подшоҳ хобро ба бандагони худ бигӯяд, ва мо таъбири онро баён хоҳем кард».

8Подшоҳ ҷавоб гардонда, гуфт: «Ман яқин медонам, ки шумо фурсат меҷӯед, чун мебинед, ки аз ҷониби ман чунин қароре қабул шудааст,

9Ки агар хобро ба ман ошкор накунед, барои шумо фақат як ҳукмнома аст. Суханони дурӯғу ботилро шумо ният доштед ба хузури ман бигӯед, то ки вақт мурур намояд; пас, хобро ба ман бигӯед, ва ман хоҳам донист, ки таъбири онро метавонед ба ман ошкор кунед»+.

10Мунаҷҷимон ба ҳузури подшоҳ ҷавоб гардонда, гуфтанд: «Касе бар рӯи замин нест, ки инро тавонад ба подшоҳ ошкор кунад, дар сурате ки ҳеҷ подшоҳи бузург ва пуриқтидор чунин чизро аз ҳеҷ ғайбдон, афсунгар ва мунаҷҷим талаб накардааст.

11Ва он чи подшоҳ талаб мекунад, чунон мушкил аст, ки ғайр аз худоёне ки масканашон бо башар нест, ҳеҷ каси дигар наметавонад онро ба ҳузури подшоҳ ошкор кунад».

12Аз ин сабаб подшоҳ ба ғазаб омада, бағоят хашмгин шуд ва амр фармуд, ки ҳамаи ҳакимони Бобилро несту нобуд кунанд+.

13Ва фармон дода шуд, ки ҳакимон бояд кушта шаванд; ва Дониёл ва рафиқонашро ҷустуҷӯ мекарданд, то он шахсонро ба қатл расонанд.

14Он гоҳ Дониёл ба сардори посбонони подшоҳ — Арьюк, ки барои куштани ҳакимони Бобил берун омада буд, бо машварат ва ҳикмат муроҷиат намуд;

15Ба Арьюк, ки мансабдоре ба ҳузури подшоҳ буд, рӯ оварда, гуфт: «Чаро аз ҷониби подшоҳ чунин фармони сахт дода шудааст?» Он гоҳ Арьюк асли масъаларо ба Дониёл баён намуд.

16Ва Дониёл омада, аз подшоҳ илтимос кард, ки ба ӯ мӯҳлат бидиҳад, то таъбири хобро ба подшоҳ ошкор намояд.

17Он гоҳ Дониёл ба хонаи худ рафта, ба рафиқонаш Ҳананьё, Мишоил ва Азарьё дар ин бобат хабар дод,+

18То аз Худои осмон дар бораи ин роз марҳамат талаб кунанд, то ки Дониёл ва рафиқонаш бо дигар ҳакимони Бобил несту нобуд нашаванд.

Роз ба Дониёл ошкор шуд.

19Дар он шаб ин роз ба Дониёл дар рӯъё ошкор шуд, ва Дониёл Худои осмонро муборак хонд,

20Ва Дониёл сухан ронда, гуфт:

«Исми Худо аз азал то абад муборак бод,
ки ҳикмат ва қудрат аз они Ӯст!

21Ва Ӯ вақтҳо ва замонҳоро тағьир медиҳад,
подшоҳонро сарнагун мекунад ва подшоҳонро барқарор менамояд,
ба ҳакимон ҳикмат ва ба оқилон дониш мебахшад+.

22Ӯ чизҳои амиқ ва ниҳонро ошкор мекунад, он чиро,
ки дар зулмот аст, медонад, ва нур бо Ӯ сокин аст+.

23Ман туро, эй Худои падаронам, шукрона ва ҳамд мегӯям,
барои он ки ҳикмат ва қудрат ба ман бахшидаӣ, ва алҳол он чиро, ки аз ту илтимос намудем, ба ман ошкор кардӣ, зеро ки масъалаи подшоҳро ба мо ошкор кардӣ».

24Баъд аз ин, Дониёл назди Арьюк, ки подшоҳ қатли ҳакимони Бобилро ба вай супурда буд, рафт; ва омада, ба вай гуфт: «Ҳакимони Бобилро ба қатл нарасон; маро ба ҳузури подшоҳ бибар, ва ман таъбири хобро ба ӯ баён хоҳам кард».

25Он гоҳ Арьюк фавран Дониёлро ба ҳузури подшоҳ овард, ва ба ӯ чунин гуфт: «Ман шахсеро аз асирони Яҳудия пайдо кардам, ки вай метавонад таъбири хобро ба подшоҳ бигӯяд».

26Дар ҷавоб подшоҳ ба Дониёл, ки Балтшасар ном дошт, гуфт: «Оё ту метавонӣ хоберо, ки ман дидаам, бо таъбири он ба ман бигӯӣ?»

27Дониёл ба ҳузури подшоҳ ҷавоб гардонда, гуфт: «Розеро, ки подшоҳ пурсидааст, ҳакимон, афсунгарон, ғайбдонон ва ҷодугарон наметавонанд ба подшоҳ баён намоянд.

28Аммо Худое дар осмон ҳаст, ки Ошкоркунандаи розҳост, ва Ӯ подшоҳ Набукаднесарро аз он чи дар айёми охир ба вуқӯъ хоҳад омад, огоҳ кардааст. Хоби ту ва рӯъёи сари ту бар бистари ту ин буд:+

29Ту, эй подшоҳ, бар бистари худ дар он хусус фикру хаёл кардаӣ, ки баъд аз ин чиҳо ба вуқӯъ хоҳад омад, — ва Ошкоркунандаи розҳо туро аз он чи ба вуқӯъ хоҳад омад, огоҳ кардааст.

30Валекин ба ман на аз сабаби ҳикмате ки бештар аз ҳамаи зиндаҳо дорам, ин роз ошкор шудааст, балки аз барои он ки таъбири хоб ба подшоҳ маълум шавад, ва ту фикру хаёли дили худро бидонӣ+.

Хоби фаромӯшгардида ба ёди подшоҳ оварда шуд.

31Ту, эй подшоҳ, чунин рӯъёе дидаӣ: инак, як ҳайкали бузург; ин ҳайкали бузург, ки бисьёр дурахшон буд, дар рӯ ба рӯи ту меистод, ва намуди саҳмгине дошт.

32Сари ин ҳайкал аз тиллои холис, сина ва бозуҳояш аз нуқра, шикам ва ронҳояш аз мис буд;

33Соқҳояш аз оҳан, пойҳояш қисман аз оҳан ва қисман аз гил буд.

34Ту дидаӣ, ки санге канда шуд, бе он ки дасте расида бошад, ва пойҳои оҳанин ва гилини ҳайкалро зад ва онҳоро гард-гард кард.

35Он гоҳ оҳан, гил, мис, нуқра ва тилло якбора гард-гард шуда, мисли коҳрезаи хирмангоҳи тобистон гардид, ва бод онҳоро гирифта бурд, ва ному нишоне аз онҳо боқӣ намонд; ва он санг, ки ҳайкалро зада буд, ба кӯҳи бузурге табдил ёфта, тамоми заминро пур кард.

Хобро таъбир кардани Дониёл.

36Хоб ҳамин аст, ва таъбири онро ба ҳузури подшоҳ хоҳем гуфт.

37Ту, эй подшоҳ, шоҳаншоҳе ҳастӣ, ки Худои осмон ба ту салтанат, қудрат, тавоноӣ ва ҷалол бахшидааст;+

38Ва дар ҳар ҷое ки банӣ-одам, ҳайвоноти саҳро ва мурғони ҳаво сукунат доранд, онҳоро ба дасти ту супурда, туро бар ҳамаи онҳо ҳукмраво гардонидааст, — он сари тилло ту ҳастӣ+.

39Баъд аз ту салтанати дигаре барпо хоҳад шуд, ки аз салтанати ту пасттар бошад, ва салтанати сеюми дигаре, — салтанати мисин, — ки он бар тамоми замин ҳукмфармо хоҳад шуд+.

40Ва салтанати чорум мисли оҳан қавӣ хоҳад буд; чунон ки оҳан ҳама чизро пора-пора ва гард-гард мекунад, он низ, мисли ҳамин оҳани шикананда, ҳамаи ин чизҳоро пора-пора хоҳад кард ва хоҳад шикаст+.

41Ва ин ки ту пойҳо ва ангуштонро дидаӣ, ки қисман аз гили кулолгар ва қисман аз оҳан буд, ин яъне мамлакати тақсимшудаест, ки қадаре аз қуввати оҳан дар он хоҳад буд, чунон ки ту оҳани бо гили кулолӣ омехтаро дидаӣ.

42Ва чунон ки ангуштони пойҳо қисман аз оҳан ва қисман аз гил буд, ончунон ин салтанат қисман қавӣ ва қисман зудшикан хоҳад буд.

43Ва ин ки ту оҳани бо гили кулолӣ омехтаро дидаӣ, ин яъне онҳо бо насли одам омезиш хоҳанд ёфт, валекин бо ҳамдигар пайванд нахоҳанд шуд, чунон ки оҳан бо гил пайванд намешавад.

44Ва дар айёми он подшоҳон Худои осмон салтанате барпо хоҳад кард, ки он то абад барҳам нахоҳад хӯрд; ва ин салтанат ба қавми дигаре супурда нахоҳад шуд: он ҳамаи ин салтанатҳоро гард-гард ва несту нобуд хоҳад кард, вале худаш то абад хоҳад истод+.

45Чунон ки ту дидаӣ, ки санге аз кӯҳ канда шуд, бе он ки дасте расида бошад, ва охан, мис, гил, нуқра ва тиллоро пора-пора кард, ончунон Худои бузург подшоҳро аз он чи баъд аз ин ба вуқӯъ хоҳад омад, огоҳ кардааст. Пас, хоб дуруст ва таъбири он амин аст!»

Ба бузургӣ расидани Дониёл.

46Он гоҳ подшоҳ Набукаднесар рӯйнокӣ афтода, ба Дониёл саҷда бурд ва амр фармуд, ки барои ӯ ҳадияҳо ва бухур биёранд+.

47Подшоҳ ба Дониёл ҷавоб гардонда, гуфт: «Ба ростӣ Худои шумо Худои худоён ва Хукмфармои подшоҳон ва Ошкоркунандаи розҳо мебошад, зеро ки ту тавонистӣ ин розро ошкор намоӣ!»+

48Он гоҳ подшоҳ ба Дониёл бузургӣ бахшид ва инъомҳои сершумор ва гаронбаҳо ба ӯ дод, ва ӯро ҳоким бар тамоми вилояти Бобил, ва раиси сардорон бар ҳамаи ҳакимони Бобил таъин намуд.

49Ва Дониёл аз подшоҳ илтимос кард, ва ӯ Шадрак, Мешак ва Абднаҷуро бар корҳои вилояти Бобил гузошт. Ва Дониёл дар боргоҳи подшоҳ буд.

БОБИ СЕЮМ

Ғурури Набукаднесар ва подош барои он.

Ҳайкали тилло.

3^1Подшоҳ Набукаднесар ҳайкале аз тилло сохт, ки қадаш шаст зироъ ва бараш шаш зироъ буд; онро дар водии Дуро дар вилояти Бобил барқарор намуд+.

2Ва подшоҳ Набукаднесар фиристод, ки ҳокимон, сардорон ва волиён, мушовирон, хазинадорон, доварон, муваккалони бошишгоҳҳо ва ҳамаи ҳукуматдорони вилоятҳоро ҷамъ кунанд, то онҳо ба расми кушоди ҳайкале ки подшоҳ Набукаднесар барқарор намуда буд, биёянд.

3Он гоҳ ҳокимон, сардорон ва волиён, мушовирон, хазинадорон, доварон, муваккалони бошишгоҳҳо ва ҳамаи ҳукматдорони вилоятҳо ба расми кушоди ҳайкале ки подшоҳ Набукаднесар барқарор намуда буд, ҷамъ шуданд, ва дар рӯ ба рӯи ҳайкале ки Набукаднесар барқарор намуда буд, истоданд.

4Ва ҷарчӣ бо овози баланд нидо кард: «Ба шумо, эй қавмон, умматҳо ва забонҳо, фармон медиҳем:

5Чун садои шайпур, сурнай, тор, чилтор, чанг, қӯшнай ва дигар асбоби мусиқиро бишнавед, афтода, ба ҳайкали тиллое ки подшоҳ Набукаднесар барқарор намудааст, саҷда баред.

6Ва ҳар кӣ наафтад ва саҷда набарад, дарҳол андаруни кӯраи оташи сӯзон андохта хоҳад шуд»+.

7Бар тибқи ин, ҳамин ки ҳамаи қавмҳо садои шайпур сурнай, тор, чилтор, чанг ва дигар асбоби мусиқиро шуниданд, — ҳамаи қавмҳо, умматҳо ва забонҳо ба ҳайкали тиллое ки подшоҳ Набукаднесар барқарор намуда буд, саҷда бурданд.

Се ҷавони яҳудӣ аз саҷда бурдан ба ҳайкал сар тофтанд.

8Дар айни замон баъзе калдониён дар ҳаққи яҳудиён чуғӯл карданд:+

9Онҳо ба подшоҳ Набукаднесар шикояткунон гуфтанд: «Эй подшоҳ, то абад зинда бош!+

10Ту, эй подшоҳ, фармон додаӣ, ки ҳар кӣ садои шайпур, сурнай, тор, чилтор, чанг, қӯшнай ва дигар асбоби мусиқиро бишнавад, афтода, ба ҳайкали тилло саҷда барад.

11Ва ҳар кӣ наафтад ва саҷда набарад, андаруни кӯраи оташи сӯзон андохта хоҳад шуд.

12Шахсони яҳудие ҳастанд, ки ту онҳоро бар корҳои вилояти Бобил таъин намудаӣ, яъне Шадрак, Мешак ва Абднаҷу; ин шахсон туро, эй подшоҳ, писанд намекунанд, худоёни туро ибодат наменамоянд ва ба ҳайкали тиллое ки ту барқарор кардаӣ, саҷда намебаранд»+.

13Он гоҳ Набукаднесар бо хашм ва ғазаб фармон дод, ки Шадрак, Мешак ва Абднаҷуро биёранд; ин шахсонро ба ҳузури подшоҳ оварданд+.

14Набукаднесар ба онҳо хитоб намуда, гуфт: «Эй Шадрак, Мешак ва Абднаҷу, оё шумо қасдан худоёни маро ибодат намекунед ва ба ҳайкали тиллое ки ман барқарор намудаам, саҷда намебаред?

15Алҳол, агар шумо тайёр бошед, пас чун садои шайпур, сурнай, тор, чилтор, чанг, қӯшнай ва дигар асбоби мусиқиро бишнавед, афтода, ба ҳайкали тиллое ки ман сохтаам, саҷда баред, хуб хоҳад буд; вале агар саҷда набаред, дарҳол андаруни кӯраи оташи сӯзон андохта хоҳед шуд; ва кист он Худое ки шуморо тавонад аз дасти ман раҳо кунад?»+

16Шадрак, Мешак ва Абднаҷу ба подшоҳ ҷавоб гардонда, гуфтанд: «Эй Набукаднесар! Моро ҳоҷати он нест, ки дар ин бора ба ту ҷавоб диҳем.

17Моро Худое ҳаст, ки Ӯро ибодат менамоем, ва Ӯ қодир аст моро аз кӯраи оташи сӯзон бираҳонад, ва аз дасти ту, эй подшоҳ, низ раҳо хоҳад кард.

18Ва ҳатто агар на ин тавр аст, туро, эй подшоҳ, маълум бод, ки мо худоёни туро ибодат нахоҳем кард ва ба ҳайкали тиллои ту, ки барқарор намудаӣ, саҷда нахоҳем бурд».

Кӯраи оташи сӯзон ба онҳо осебе нарасонд.

19Он гоҳ Набукаднесар бар Шадрак, Мешак ва Абднаҷу пур аз ғазаб гардид, ва намуди рӯяш дигаргун шуд, ва хитоб намуда, амр фармуд, ки кӯраро аз оташи муқаррарӣ ҳафтчандон бештар оташ дардиҳанд+.

20Ва ба пурзӯртарин мардони лашкари худ фармон дод, ки Шадрак, Мешак ва Абднаҷуро бандубаст намуда, дар кӯраи оташи сӯзон биандозанд.

21Он гоҳ ин шахсонро дар ҷомаҳо, кулоҳҳо, аммомаҳо ва либосҳои онҳо бандубаст карданд ва андаруни кӯраи оташи сӯзон андохтанд.

22Азбаски фармони подшоҳ сахт буд, ва кӯра ниҳоятдараҷа оташ дардода шуда буд, он касонро, ки Шадрак, Мешак ва Абднаҷуро дар оташ андохтанд, шарораи оташ кушт.

23Ва он се шахс, яъне Шадрак, Мешак ва Абднаҷу, дар ҳолате ки бандубаст шуда буданд, андаруни кӯраи оташи сӯзон афтоданд.

24Он гоҳ подшоҳ Набукаднесар мутаҳайир шуда, саросемавор бархост ва ба мушовиронаш хитоб намуда, гуфт: «Оё мо се шахси бандубастшударо андаруни оташ наандохтем?» Онҳо ба подшоҳ ҷавоб гардонда, гуфтанд: «Хақ асту рост, эй подшоҳ!»

25Ӯ дар ҷавоб гуфт: «Ман, охир, чор мардро мебинам, ки бе бандубаст андаруни оташ гардиш мекунанд, ва ҳеҷ осебе ба онҳо нарасидааст; ва намуди марди чорум ба писари Худо монанд аст»+.

Набукаднесар Худои Исроилро муборак хонд ва Ӯро мадҳ намуд.

26Он гоҳ Набукаднесар ба даҳани кӯраи оташи сӯзон наздик омад ва хитоб намуда, гуфт: «Эй Шадрак, Мешак ва Абднаҷу, эй бандагони Худои Таоло, берун омада, наздик шавед!» Он гоҳ Шадрак, Мешак ва Абднаҷу аз даруни оташ берун омаданд+.

27Ва ҳокимон, сардорон ва волиён ва мушовирони подшоҳ ҷамъ шуда, он мардонро диданд, ки оташ ба баданҳои онҳо таъсир накардааст, ва мӯи сарашон парт нашудааст, ва ҷомаҳошон тағьир наёфтааст, ва ҳатто бӯи оташ ба онҳо нарасидааст.

28Набукаднесар хитоб намуда, гуфт: «Муборак аст Худои Шадрак, Мешак ва Абднаҷу, ки фариштаи Худро фиристода, бандагони Худро наҷот додааст, ки онҳо ба Ӯ таваккал доштанд, ва ба фармони подшоҳ муқобилият намуданд, ва баданҳои худро нисор карданд, то ки ба ҳеҷ худои дигар, ҷуз Худои худашон, ибодат ва саҷда нанамоянд.

29Ва аз ҷониби ман фармон дода мешавад, ки аз ҳар қавм, уммат ва забон касе ки дар ҳаққи Худои Шадрак, Мешак ва Абднаҷу сухани носазое бигӯяд, пора-пора карда хоҳад шуд, ва хонаи вай харобазор хоҳад гардид, зеро худои дигаре нест, ки мисли Ӯ тавонад наҷот диҳад»+.

30Он гоҳ подшоҳ ба Шадрак, Мешак ва Абднаҷу дар вилояти Бобил бузургӣ бахшид.

31Подшоҳ Набукаднесар ба ҳамаи қавмҳо, умматҳо ва забонҳое ки бар тамоми замин сокинанд: осоиштагии шумо афзун бод!+

32Аломот ва мӯъҷизотеро, ки Худои Таоло ба ман нишон додааст, ман салоҳ донистам баён намоям.

33Чӣ бузург аст аломоти Ӯ ва чӣ аҷоиб аст мӯъҷизоти Ӯ! Малакути Ӯ малакути ҷовидонист, ва салтанати Ӯ то абад аст!+

БОБИ ЧОРУМ

Фармони подшоҳ.

4^1Ман, ки Набукаднесар ҳастам, дар хонаи худ ором будам ва дар қасри худ зиндадил.

2Хобе дидам, ки маро ҳаросон кард, ва андешаҳои болои бистарам ва рӯъёҳои сарам маро ба изтироб афканд+.

3Ва фармоне аз ҷониби ман дода шуд, ки ҳамаи ҳакимони Бобилро ба хузури ман биёранд, то ки онҳо таъбири хобро ба ман бигӯянд.

Се рӯъёи Набукаднесар.

4Он гоҳ ғайбдонон, афсунгарон, мунаҷҷимон ва ҷодугарон омаданд, ва ман хобро ба онҳо гуфтам, вале онҳо таъбири онро натавонистанд ба ман баён намоянд+.

5Ва ниҳоят Дониёл, ки номаш мисли номи худои ман Балтшасар аст, ва рӯҳи худоёни муқаддас дар ӯст, ба ҳузури ман омад, ва ман хобро ба ӯ гуфтам+.

6«Эй Балтшасар, ки раиси ғайбдонон ҳастӣ, чун медонам, ки рӯҳи худоёни муқаддас дар туст, ва ҳеҷ розе аз ту пӯшида нест! Чунин аст рӯъёҳои хобе ки ман дидаам, ва таъбири онро ба ман бигӯй:

7Дар рӯъёҳои сарам бар бистарам медидам,
ва инак дарахте дар васати дуньё мебошад,
ва баландии азиме дорад+.
8Ин дарахт бузург ва мустаҳкам гардида,
баландияш то ба осмон расид,
ва то ақсои тамоми дуньё намоён мешуд.
9Баргҳояш зебо, ва мевааш фаровон,
ва ғизо барои ҳама дар он буд;
ҳайвоноти саҳро дар зери он паноҳ меёфтанд,
ва мурғони ҳаво бар шохаҳояш лона месохтанд,
ва тамоми башар аз он ғизо мегирифтанд.
10Дар рӯъёҳои сарам бар бистарам медидам,
ва инак фариштаи муқаддасе аз осмон фурӯд омад,

11Ва бо овози баланд фарьёд зада, гуфт:

„Дарахтро бибуред ва шохаҳояшро бишканед,
баргҳояшро биафшонед ва меваашро пароканда намоед;
бигзор ҳайвонот аз зераш,
ва мурғон аз шохаҳояш дур шаванд.
12Аммо решаи асосиашро дар замин бимонед,
ва бигзор ӯ бо бандҳои оҳан
ва мис дар миёни сабзаи саҳро аз шабнами осмон тар шавад,
ва бо ҳайвонот насиби ӯ алафи замин бошад;
13Дили инсон аз ӯ кашида гирифта шавад,
ва дили ҳайвон ба ӯ дода шавад,
ва ҳафт замон бар ӯ бигзарад.
14Ин гап аз рӯи қарордоди фариштагон аст,
ва ин масъала аз рӯи ҳукми муқаддасон аст,
то зиндагон бидонанд,
ки Ҳаққи Таоло бар салтанати одамизод ҳукмфармост,
ва онро ба ҳар кӣ бихоҳад, медиҳад,
ва пасттарини одамонро бар он таъин мекунад“+.

15Ин хобро ман, ки подшоҳ Набукаднесар ҳастам, дидаам, ва ту, эй Балтшасар, таъбири онро бигӯй, чунки ҳамаи ҳакимони Бобил натавонистанд таъбири онро ба ман бифаҳмонанд, валекин ту метавонӣ, зеро ки рӯҳи худоёни муқаддас дар туст»+.

Таъбири ин се рӯъё.

16Он гоҳ Дониёл, ки Балтшасар ном дорад, ягон соат моту мабҳут шуд, ва фикру хаёлаш ӯро ба ҳарос андохт. Подшоҳ хитоб намуда, гуфт: «Эй Балтшасар, хоб ва таъбири он бигзор туро ба ҳарос наандозад!» Балтшасар ҷавоб гардонда, гуфт: «Эй оғои ман, ин хоб ба душманонат, ва таъбири он ба бадхоҳонат бошад!+

17Дарахте ки ту дидаӣ, ки бузург ва мустаҳкам гардида, баландияш то ба осмон расид, ва ба тамоми дуньё намоён мешуд,

18Ва баргҳояш зебо, ва мевааш фаровон, ва ғизо барои ҳама дар он буд, ва ҳайвоноти саҳро дар зери он сокин буданд, ва мурғони ҳаво бар шохаҳояш лона месохтанд, —

19Ин ту ҳастӣ, эй подшоҳ, ки бузург ва мустаҳкам гардидаӣ, ва бузургии ту афзуда, то ба осмон расидааст, ва салтанати ту — то ба ақсои замин+.

20Ва ин ки подшоҳ фариштаи муқаддасро дидааст, ки вай аз осмон фурӯд омада, гуфтааст: „Ин дарахтро бурида, несту нобуд кунед, аммо решаи асосиашро дар замин бимонед, ва бигзор ӯ бо бандҳои оҳан ва мис дар миёни сабзаи саҳро аз шабнами осмон тар шавад, ва бо ҳайвоноти саҳро насиби ӯ бошад, то ки ҳафт замон бар ӯ бигзарад“, —

21Ҳамин аст таъбири он, эй подшоҳ, ва ҳамин аст қарордоди Ҳаққи Таоло, ки ба сари оғоям подшоҳ меояд.

22Ва туро аз миёни одамон бадар хоҳанд ронд, ва маскани ту бо ҳайвоноти саҳро хоҳад буд, ва туро мисли говон алаф хоҳанд хӯронид, ва туро аз шабнами осмон тар хоҳанд кард, ва ҳафт замон бар ту хоҳад гузашт, то эътироф кунӣ, ки Ҳаққи Таоло бар салтанати одамизод хукмфармост, ва онро ба ҳар кӣ бихоҳад, медиҳад.

23Ва ин ки амр фармудаанд, ки решаи асосии дарахтро бимонед, ин яъне салтанати ту боқӣ хоҳад монд, агар эътироф кунӣ, ки осмон хукмронӣ менамояд.

24Аммо, эй подшоҳ, бигзор машварати ман ба ту писанд ояд, ва ту хатоҳои худро бо аъмоли нек, ва гуноҳҳои худро бо шафқат ба камбағалон қатъ намо, — бо ин роҳ оромии ту тӯл хоҳад ёфт»+.

25Ҳамаи ин ба подшоҳ Набукаднесар рӯй дод.

26Баъд аз гузаштани дувоздаҳ моҳ, бар қасри хисравӣ дар Бобил сайру гардиш карда,

27Подшоҳ ба сухан оғоз намуд ва гуфт: «Ин, охир, Бобили бузург аст, ки ман онро барои хонаи салтанат бо тавоноии қудрати худ ва ба шарафи ҷалоли худ бино кардаам!»

Се рӯъё ба амал омад; беморӣ ва сиҳатьёбии подшоҳ.

28Ин сухан ҳанӯз ба забони подшоҳ буд, ки овозе аз осмон баромад: «Дар ҳаққи ту, эй подшоҳ Набукаднесар, мегӯем: салтанат аз ту дур шудааст!

29Ва туро аз миёни одамон бадар хоҳанд ронд, ва маскани ту бо ҳайвоноти саҳро хоҳад буд, ва туро мисли говон алаф хоҳанд хӯронид, ва ҳафт замон бар ту хоҳад гузашт, то эътироф кунӣ, ки Ҳаққи Таоло бар салтанати одамизод ҳукмфармост, ва онро ба ҳар кӣ бихоҳад, медиҳад».

30Дар ҳамон соат ин чиз бар Набукаднесар ба амал омад, ва ӯ аз миёни одамон бадар ронда шуд, ва мисли говон алаф хӯрд, ва аз шабнами осмон баданаш тар шуд, ба тавре ки мӯйҳояш мисли парҳои уқоб, ва нохунҳояш мисли чанголи мурғон калон шуд.

31Ва баъд аз итмоми он айём ман, ки Набукаднесар ҳастам, чашмонамро сӯи осмон бардоштам, ва ақлам ба ман баргашт, ва Ҳаққи Таолоро муборак хондам, ва Ҳайи Лоямутро ситоиш намудам ва ҳамд гуфтам,

ки салтанати Ӯ ҷовидонист
ва малакути Ӯ то абад аст+.
32Ва ҳамаи сокинони замин ҳеҷ ҳисоб меёбанд,
ва Ӯ ба лашкари осмон
ва сокинони замин бар тибқи иродаи Худ амал мекунад,
ва касе нест, ки дасти Ӯро рад намояд
ва ба Ӯ бигӯяд: «Чӣ мекунӣ?»+

33Дар ҳамон вақт ақлам ба ман баргашт, ва ба шарафи салтанати ман шукӯҳ ва шавкатам ба ман баргашт, ва маро мушовирон ва акобири ман талабиданд, ва бар салтанати худ аз нав барқарор гардидам, ва кибриёи ман афзунтар шуд+.

34Алҳол ман, ки Набукаднесар ҳастам, Подшоҳи осмонро ҳамд ва сано ва такбир мегӯям, ки тамоми аъмоли Ӯ ростист, ва роҳҳои Ӯ адолат аст, ва Ӯ касонеро, ки бо ғурур роҳ мераванд, метавонад паст кунад.

БОБИ ПАНҶУМ

Тақдири Дониёл дар замони подшоҳии Балшасар ва Дорьёвеш.

5^1Подшоҳ Балшасар барои ҳазор нафар акобири худ базми бузурге орост, ва дар ҳузури он ҳазор нафар шароб нӯшид+.

2Бо кайфи шароб Балшасар фармон дод, ки зарфҳои тилло ва нуқраеро, ки падараш Набукаднесар аз маъбади Ерусалим берун оварда буд, биёранд, то ки подшоҳ ва акобираш, манкӯҳаҳояш ва сурриягонаш аз онҳо бинӯшанд+.

3Он гоҳ зарфҳои тиллоро, ки аз қудси хонаи Худо, ки дар Ерусалим аст, гирифта шуда буд, оварданд, ва подшоҳ ва акобираш, манкӯҳаҳояш ва сурриягонаш аз онҳо нӯшиданд, —

4Шароб менӯшиданд ва худоёнеро, ки аз тилло ва нуқра, мис, оҳан, чӯб ва санг буд, ҳамд мегуфтанд+.

Навиштае бар девор.

5Дар ҳамон соат ангуштҳои дасти одам пайдо шуда, дар рӯ ба рӯи чароғдон, бар гаҷи девори қасри подшоҳ навишт, ва подшоҳ кафи дастро, ки менавишт, дид.

6Он гоҳ ранги рӯи подшоҳ канд, ва фикру хаёлаш ӯро ҳаросон кард, бандҳои камараш бемаҷол гардид, ва зонуҳояш ларзида, ба хам мехӯрд+.

7Подшоҳ бо овози баланд фарьёд зад, ки афсунгарон, мунаҷҷимон ва ҷодугаронро биёранд. Подшоҳ ба ҳакимони Бобил хитоб намуда, гуфт, ки «ҳар касе ки ин навиштаро бихонад ва маънояшро ба ман бифаҳмонад, ҷомаи арғувон пӯшонида хоҳад шуд, ва тавқи заррин бар гарданаш овехта хоҳад шуд, ва ҳокими сеюм дар мамлакат таъин хоҳад гардид»+.

8Он гоҳ ҳамаи ҳакимони Бобил омаданд, вале натавонистанд навиштаро бихонанд ва маънои онро ба подшоҳ бифаҳмонанд+.

9Подшоҳ бағоят ҳаросон шуд, ва ранги рӯяш канд, ва акобираш мушавваш гардиданд.

10Малика суханони подшоҳ ва акобирашро шунида, ба базмгоҳ даромад; малика хитоб намуда, гуфт: «Эй подшоҳ, то абад зинда бош! Бигзор фикру хаёлат туро ҳаросон накунад, ва ранги рӯят наканад+.

11Шахсе дар мамлакати ту ҳаст, ки рӯҳи худоёни муқаддас дар ӯст, ва дар айёми падарат рӯшноӣ ва хирад ва ҳикмат, ба монанди ҳикмати худоён дар ӯ ёфт шудааст, ва подшоҳ Набукаднесар, падарат, ӯро раиси ғайбдонон, афсунгарон, мунаҷҷимон ва ҷодугарон таъин намудааст, — худи падарат, эй подшоҳ!+

12Азбаски рӯҳи олидараҷа ва дониш, ва лаёқати таъбир кардани хобҳо, ҳал намудани муаммоҳо ва кушодани гиреҳҳо дар ин Дониёл ёфт шудааст, ва подшоҳ ӯро Балтшасар ном ниҳодааст, пас бигзор алҳол Дониёлро бихонанд, ва ӯ таъбирро баён хоҳад кард»+.

13Он гоҳ Дониёлро ба ҳузури подшоҳ оварданд, ва подшоҳ ба Дониёл хитоб намуда, гуфт: «Оё ту ҳамон Дониёл аз байни асирони Яҳудия ҳастӣ, ки падарам подшоҳ аз Яҳудия оварда буд?

14Ва дар бораи ту шунидаам, ки рӯҳи худоён дар туст, ва рӯшноӣ ва хирад ва ҳикмати олидараҷа дар ту ёфт шудааст.

15Ва алҳол, ҳакимон ва афсунгаронро ба ҳузури ман оварданд, то ки ин навиштаро бихонанд ва маънояшро ба ман бифаҳмонанд, валекин натавонистанд ин маъноро бигӯянд.

16Ва ман дар бораи ту шунидам, ки ба ҳалли муаммоҳо ва кушодани гиреҳҳо қодир ҳастӣ. Пас, агар алҳол тавонӣ навиштаро бихонӣ ва маънои онро ба ман бифаҳмонӣ, ҷомаи арғувон хоҳӣ пӯшид, ва тавқи заррин бар гарданат овехта хоҳад шуд, ва ҳокими сеюм дар мамлакат таъин хоҳӣ гардид».

Таъбири навиштаи асроромез.

17Он гоҳ Дониёл ба ҳузури подшоҳ ҷавоб гардонда, гуфт: «Инъомҳои ту бигзор аз они ту бошад, ва мукофоти худро ба дигаре бидеҳ, аммо навиштаро ба подшоҳ хоҳам хонд ва маънояшро ба ӯ хоҳам фаҳмонд+.

18Эй подшоҳ! Худои Таоло ба падарат Набукаднесар салтанат ва бузургӣ ва ҷалол ва шавкат бахшид,

19Ва аз боиси бузургие ки ба ӯ дода буд, ҳамаи қавмҳо, умматҳо ва забонҳо аз ӯ дар тарсу ларз буданд: ҳар киро мехост — мекушт, ва ҳар киро мехост — зинда мемононд, ҳар киро мехост — баланд мебардошт, ва ҳар киро мехост — ба залолат меандохт.

20Вале вақте ки дилаш пурғурур ва рӯҳаш барои бадкорӣ сахт шуд, ӯ аз тахти салтанати худ сарнагун гардида, ҷалолаш аз ӯ гирифта шуд,+

21Ва ӯ аз миёни банӣ-одам бадар ронда шуд, ва дилаш мисли дили ҳайвон гардид, ва масканаш бо гӯрхарон шуд; ӯро мисли говон алаф мехӯронданд, ва аз шабнами осмон баданаш тар мешуд, то эътироф кард, ки Худои Таоло бар салтанати одамизод ҳукмфармост, ва ҳар киро бихоҳад, бар он таъин мекунад+.

22Ва ту, эй писари ӯ Балшасар, дили худро ба тавозӯъ моил накардӣ, гарчанде ки ҳамаи инро медонистӣ;

23Ва худро бар Худованди осмон баланд гирифтӣ, ва зарфҳои хонаи Ӯро ба ҳузури ту оварданд, ва ту ва акобири ту, манкӯҳаҳоят ва сурриягонат аз онҳо шароб нӯшидед, ва худоёнеро, ки аз нуқра ва тилло, мис ва оҳан, чӯб ва санг ҳастанд, ва намебинанд, намешунаванд ва намедонанд, ҳамд гуфтӣ, вале Худоеро, ки ҷонат дар дасти Ӯст, ва ҳамаи роҳҳоят пеши назари Ӯст, ҷалол надодӣ+.

24Он гоҳ аз ҷониби Ӯ кафи дасте фиристода шуд, ва ин навишта тасвир ёфт.

25Ва ин аст навиштае ки тасвир ёфтааст: МНЭ, МНЭ, ТКЕЛ, ВУФАРСИН.

26Чунин аст маънои ин суханон: МНЭ — Худо айёми салтанати туро ҳисоб карда, ба он хотима додааст;

27ТКЕЛ — ту бар тарозу баркашида шудаӣ, ва вазни ту бағоят сабук баромадааст;+

28ФРС — салтанати ту тақсим карда, ба Модай ва Форс дода шудааст».

29Он гоҳ Балшасар фармон дод, ва Дониёлро ҷомаи арғувон пӯшонданд, ва тавқи заррин бар гарданаш овехтанд, ва дар ҳаққи ӯ эълон карданд, ки ҳокими сеюм дар мамлакат мешавад.

30Дар ҳамон шаб Балшасар, подшоҳи калдониён, кушта шуд.

31Ва Дорьёвеши модаӣ соҳиби салтанат гардид, дар ҳолате ки шасту дусола буд+.

БОБИ ШАШУМ

Соҳиби салтанат гардидани Дорьёвеш, ва фармони ӯ.

6^1Дорьёвеш салоҳ донист, ки саду бист ҳоким бар мамлакат таъин намояд, то ки онҳо бар тамоми мамлакат бошанд.

2Ва бар онҳо — се нозир, ки Дониёл яке аз онҳо буд, то ки он ҳокимон ба онҳо ҳисобот диҳанд, ва ҳеҷ зараре ба подшоҳ нарасад.

3Дониёл дар миёни он нозирон ва ҳокимон мумтоз буд, чунки рӯҳи олидараҷае дошт, ва подшоҳ ният дошт, ки ӯро бар тамоми мамлакат таъин намояд+.

4Нозирон ва ҳокимон баҳона меҷустанд, то ки аз ҷиҳати идораи мамлакат айбе ба гардани Дониёл бор кунанд, вале ҳеҷ айбе ва фасоде натавонистанд пайдо кунанд, зеро ки ӯ амин буд, ва ҳеҷ хато ва фасоде дар ӯ ёфт нашуд+.

5Пас он шахсон гуфтанд: «Дар ҳаққи ин Дониёл ҳеҷ айбе пайдо нахоҳем кард, магар ин ки дар шариати Худои ӯ ба муқобили ӯ чизе пайдо кунем».

6Он нозирон ва ҳокимон назди подшоҳ ҷамъ омада, ба ӯ чунин гуфтанд: «Эй подшоҳ Дорьёвеш, то абад зинда бош!+

7Ҳамаи нозирони мамлакат, сардорон ва ҳокимон, мушовирон ва волиён маслиҳатро ба як ҷо монданд, ки ба ҳузури подшоҳ қасам ёд кунанд ва чунин фармони манъро дастгирӣ намоянд, ки ҳар кӣ то сӣ рӯз аз ягон худо ё одам, ҷуз аз ту, эй подшоҳ, илтимосе кунад, дар чоҳи шерон андохта шавад.

8Алҳол, эй подшоҳ, ин манъро тасдиқ кун ва фармонеро имзо намо, ки тағьирнопазир бошад, мувофиқи шариати Модай ва Форс, ки мансух намешавад»+.

9Ва подшоҳ Дорьёвеш он фармон ва он манъро имзо намуд.

10Чун Дониёл фаҳмид, ки чунин фармон имзо шудааст, ба хонаи худ омад; тирезаҳои болохонаи ӯ ба самти Ерусалим кушода буд, ва ӯ рӯзе се карат зону зада, дуо мегуфт ва Худои худро ҳамд мехонд, чунон ки ӯ пеш аз ин ҳам мекард+.

11Он гоҳ ин шахсон бо ғавғо омада, Дониёлро дар ҳолате ёфтанд, ки назди Худои худ дуо гуфта, марҳамат металабид.

12Ва онҳо назди подшоҳ омада, дар бораи фармони манъи подшоҳ сухан ронданд: «Ту, охир, фармонеро имзо намудӣ, ки ҳар кӣ то сӣ рӯз аз ягон худо ё одам, ҷуз аз ту, эй подшоҳ, илтимосе кунад, дар чоҳи шерон андохта шавад?» Подшоҳ ҷавоб гардонда, гуфт: «Ин сухан дуруст аст, мувофиқи шариати Модай ва Форс, ки мансух намешавад».

13Пас онҳо ба подшоҳ ҷавоб гардонда, гуфтанд: «Ин Дониёл, ки аз асирони Яҳудия аст, ба ту, эй подшоҳ, ва ба фармони манъе ки имзо намудаӣ, эътино намекунад, балки рӯзе се карат дуои худро мегӯяд»+.

14Вақте ки подшоҳ ин суханро шунид, аз худаш бисьёр норозӣ шуд, ва дар дили худ аҳд кард, ки Дониёлро бираҳонад, ва то ғуруби офтоб барои раҳонидани ӯ саъю кӯшиш намуд.

15Лекин он шахсон назди подшоҳ ҷамъ омада, ба подшоҳ гуфтанд: «Бидон, эй подшоҳ, ки қонуни Модай ва Форс ин аст, ки ҳеҷ манъ ва фармонро, ки подшоҳ муқаррар намудааст, тағьир додан мумкин нест».

16Он гоҳ подшоҳ фармон дод, ва Дониёлро оварда, дар чоҳи шерон андохтанд. Подшоҳ ба Дониёл хитоб намуда, гуфт: «Худои ту, ки Ӯро ҳамеша ибодат менамоӣ, туро халос хоҳад кард».

17Ва санге оварда, онро дар даҳани чоҳ гузоштанд, ва подшоҳ онро бо нигини худ ва бо нигини акобири худ мӯҳр зад, то фармоне ки дар бораи Дониёл дода шудааст, тағьир дода нашавад+.

18Сонӣ подшоҳ ба қасри худ рафта, шабро бо рӯзадорӣ гузаронд, ва асбоби ишрати ӯро ба ҳузури ӯ наоварданд, ва хобаш аз ӯ гурехт.

19Бомдодон, баробари кафидани чашми рӯз, подшоҳ бархоста, шитобон сӯи чоҳи шерон рафт.

20Ва ҳангоме ки ба чоҳ наздик шуд, бо овози маҳзунона сӯи Дониёл фарьёд зад, ва подшоҳ ба Дониёл хитоб намуда, гуфт: «Эй Дониёл, бандаи Худои Ҳай! Худои ту, ки Ӯро ҳамеша ибодат менамоӣ, оё тавонист туро аз шерон халос кунад?»

21Он гоҳ Дониёл ба подшоҳ гуфт: «Эй подшоҳ, то абад зинда бош!+

22Худои ман фариштаи Худро фиристода, даҳони шеронро баст, ва онҳо ба ман осебе нарасонданд, чунки ба ҳузури Ӯ дар ман гуноҳе ёфт нашуд, пеши ту низ, эй подшоҳ, ман ҷинояте накардаам».

23Он гоҳ подшоҳ бағоят шод шуда, амр фармуд, ки Дониёлро аз чоҳ берун оваранд; ва Дониёлро аз чоҳ берун оварданд, дар ҳолате ки ба ӯ ҳеҷ осебе нарасида буд, зеро ки ӯ ба Худои худ имон дошт+.

Фармони Дорьёвеш.

24Ва подшоҳ амр фармуд, ва он шахсонро, ки дар ҳаққи Дониёл чуғӯл карда буданд, оварда, дар чоҳи шерон андохтанд, — ҳам худашонро, ҳам бачагон ва занонашонро; ва ҳанӯз ба таги чоҳ нарасида буданд, ки шерон ба онҳо ҳамла оварда, ҳамаи устухонҳошонро пора-пора карданд+.

25Баъд аз ин, подшоҳ Дорьёвеш ба ҳамаи қавмҳо, умматҳо ва забонҳое ки дар тамоми мамлакат сокин буданд, навишт: «Саломатии шумо афзун бод!+

26Аз ҷониби ман фармон дода мешавад, ки дар тамоми салтанати мамлакати ман ба ҳузури Худои Дониёл ларзон ва тарсон бошанд;

зеро ки Ӯ Худои Ҳай ва Қайюми Ҷовидвуҷуд аст,
ва малакути Ӯ безавол аст,
ва салтанати Ӯ беинтиҳост+.
27Ӯ халос мекунад ва наҷот медиҳад,
ва бар осмон ва замин аломот ва мӯъҷизот ба амал меоварад,
ва Ӯ Дониёлро аз панҷаи шерон раҳоӣ додааст»+.

28Ва ин Дониёл дар салтанати Дорьёвеш ва дар салтанати Куруши форсӣ комьёб гардид+.

БОБИ ҲАФТУМ

Рӯъёҳои Дониёл: дар рӯъё падид омадани ҳайвонҳо.

7^1Дар соли якуми Балшасар, подшоҳи Бобил, Дониёл бар бистари худ хобе ва рӯъёҳои сари худро дид; он гоҳ хобро навишта, асли масъаларо баён кард+.

2Дониёл ба сухан оғоз намуда, гуфт: «Шабона дар рӯъёи худ дидам, ва инак, чор боди осмон бар баҳри бузург ҳамла оварданд,+

3Ва чор ҳайвони калон, ки аз ҳамдигар фарқ доштанд, аз баҳр берун омаданд+.

Ҳайвони якум — салтанати Набукаднесар.

4Якуми онҳо мисли шер буд, вале болҳои уқобро дошт; ва дидам, ки болҳои он канда шуд, ва он аз замин бардошта шуд, ва мисли одамизод бар пойҳояш гузошта шуд, ва дили одамӣ ба он дода шуд.

Ҳайвони дуюм — салтанати Форс.

5Ва инак, ҳайвони дигари дуюм, ки мисли хирс буд, ва дар як тараф меистод, ва дар даҳони он, дар миёни дандонҳояш, се дандони ашкӣ буд, ва ба он чунин гуфтанд: „Бархез ва гӯшти бисьёре бихӯр!“

Ҳайвони сеюм — салтанати Мақдуния.

6Баъд аз он дидам, ва инак, ҳайвони дигаре ки мисли паланг буд, ва бар тахтапушташ чор боли мурғро дошт; ва ин ҳайвон чор калла дошт, ва салтанат ба он дода шуда буд+.

Ҳайвони чорум — салтанати Рум.

7Баъд аз он дар рӯъёҳои шаб дидам, ва инак, ҳайвони чорум, ки саҳмгин ва даҳшатангез ва бисьёр бақувват буд, ва дандонҳои калони оҳанин дошт; вай мехӯрд ва пора-пора мекард, ва боқимондаро бо пойҳои худ поймол менамуд, ва аз ҳамаи ҳайвонҳое ки пеш аз вай буданд, фарқ дошт, ва шохаш даҳто буд+.

Салтанатҳои даҳ подшоҳ ва шохи майда.

8Ба он шохҳо менигаристам, ва инак, як шохи дигари майдае аз миёни онҳо баромад, ва сето аз шохҳои пештара пеши он решакан гардид, ва инак, дар ин шох чашмоне буд мисли чашмони одамизод, ва даҳоне буд, ки густохона сухан меронд+.

Атиқулайём ва Писар.

9Ва дидам, ки тахтҳо барқарор гардид;
ва Атиқулайём нишаста буд;
либоси Ӯ мисли барф сафед,
ва мӯйсари Ӯ мисли пашм пок буд;
тахти Ӯ — шарораҳои оташ,
чархҳои он — оташи сӯзон;+

10Наҳри оташ аз пеши Ӯ ҷорӣ шуда, берун меомад;
ҳазорон-ҳазор ба ӯ хизмат мекарданд,
ва беварҳо-бевар ба ҳузури ӯ меистоданд;
доварӣ ба муҳокима нишаст,
ва дафтарҳо кушода шуд+.

11Он гоҳ ман дидам, ки аз боиси садои суханони густохонае ки он шох мегуфт, дар пеши назарам он ҳайвон кушта шуд, ва ҷасадаш нобуд гардида, дар оташ андохта шуд+.

12Ва ҳайвонҳои боқӣ аз салтанаташон дур карда шуданд, валекин дарозии умр то замоне ва муддате ба онҳо дода шуд.

13Дар рӯъёҳои шаб ман дидам,
ва инак, мисли Писари одам бо абрҳои осмон меомад,
ва то Атиқулайём расид,
ва ба ҳузури Ӯ наздик оварданд+.

14Ва салтанат ва ҷалол ва малакут ба Ӯ дода шуд,
то ки ҳамаи қавмҳо, умматҳо ва забонҳо Ӯро ибодат намоянд;
салтанати Ӯ салтанати ҷовидонист, ки завол нахоҳад ёфт
ва малакути Ӯ нест нахоҳад шуд+.

Таъбири падид омадани ҳайвонҳо.

15Рӯҳи ман, Дониёл, андаруни ҷасадам мушавваш гардид, ва рӯъёҳои сарам маро ҳаросон кард+.

16Ман ба яке аз истодагон наздик шуда, ҳақиқатро дар бораи ҳамаи ин аз ӯ пурсидам, ва ӯ ба ман сухан ронда, асли масъаларо ба ман фаҳмонд:

17„Ин ҳайвонҳои калон, ки чорто ҳастанд, чор подшоҳанд, ки аз замин хоҳанд бархост.

18Ва муқаддасони Ҳаққи Таоло салтанатро хоҳанд пазируфт, ва салтанатро то абад ва то абадулобод мерос хоҳанд гирифт“+.

19Он гоҳ ман хостам ҳақиқатро дар бораи ҳайвони чорум бидонам, ки он аз ҳамаи дигарон фарқ дошта, бағоят саҳмгин буд: дандонҳояш оҳанин ва чанголаш мисин буд, вай мехӯрд ва пора-пора мекард ва боқимондаро бо пойҳои худ поймол менамуд;

20Ва дар бораи даҳ шохе ки бар сари он буд, ва дар бораи шохи дигаре ки баромад, ва се шох пеши он решакан гардид, — дар бораи ҳамон шохе ки чашмон ва даҳоне дошт, ки густохона сухан меронд, ва намуди он аз дигарон калонтар буд.

21Ва ман дидам, ки он шох бо муқаддасон ҷангида, бар онҳо ғолиб меомад,+

22То даме ки Атиқулайём омад, ва доварӣ ба муқаддасони Ҳаққи Таоло супурда шуд, ва замоне фаро расид, ва малакутро муқаддасон мерос гирифтанд.

23Чунин гуфт: „Ҳайвони чорум салтанати чорум бар замин хоҳад буд, ки он аз ҳамаи салтанатҳо фарқ хоҳад дошт, ва тамоми заминро хоҳад хӯрд, ва онро поймол намуда, пора-пора хоҳад кард+.

24Ва даҳ шох, ин яъне аз он салтанат даҳ подшоҳ хоҳанд бархост, ва подшоҳи дигаре баъд аз онҳо хоҳад бархост, ва ӯ аз подшоҳони аввалин фарқ хоҳад дошт, ва се подшоҳро сарнагун хоҳад кард,

25Ва суханон бар зидди Ҳаққи Таоло хоҳад гуфт, ва муқаддасони Ҳаққи Таолоро мазлум хоҳад кард, ва дар роҳи тағьир додани мӯҳлатҳо ва шариат хоҳад кӯшид, ва онҳо то замоне ва ду замон ва нисфи замон ба дасти ӯ супурда хоҳанд шуд.

26Ва доварӣ ба муҳокима хоҳад нишаст, ва салтанати ӯро аз ӯ гирифта, то охир несту нобуд хоҳанд кард.

27Ва малакут ва салтанат ва кибриёи малакутҳо дар таҳти тамоми осмон ба муқаддасон, яъне ба қавми Ҳаққи Таоло дода хоҳад шуд, ки малакути Ӯ малакути ҷовидонист, ва ҳамаи салтанатҳо ба Ӯ хизмат ва итоат хоҳанд кард“+.

28Фарҷоми сухан то ин ҷост. Фикрҳои ман, Дониёл, маро бағоят мушавваш намуд, ва ранги рӯям дигаргун шуд, вале ин гапро дар дили худ нигоҳ доштам»+.

БОБИ ҲАШТУМ

Дар рӯъё падид омадани қӯчқоре назди наҳр ва нарбузе.

8^1Дар соли сеюми салтанати подшоҳ Балшасар, ба ман, Дониёл, рӯъёе зоҳир шуд, баъд аз он ки бори аввал ба ман зоҳир шуда буд+.

2Ва дар рӯъё дидам, — ман худро дар Шушани пойтахт, ки дар вилояти Элом воқеъ аст, дидам; — ва дар рӯъё дидам, ки ман назди наҳри Улой мебошам+.

3Ва чашмонамро боло бардошта, дидам, ки инак, қӯчқоре назди наҳр истодааст, ва он ду шох дорад, ва шохҳояш баланд аст, вале яке аз дигаре баландтар аст, ва баландтараш дертар баромад.

4Дидам, ки ин қӯчқор ба самти ғарб ва шимол ва ҷануб шох мезанад, ва ҳеҷ ҳайвоне наметавонад пеши он истодагӣ намояд, ва касе нест, ки аз дасти он халос кунад; ва он ҳар чи мехост, мекард, ва бузург мешуд.

5Ва ман назар мекардам, ва инак, нарбузе аз ғарб бар рӯи тамоми замин меояд; пойҳояш ба замин намерасид; ва шохе дар мобайни чашмони нарбуз намоён буд.

6Ва ба тарафи он қӯчқори соҳиби ду шох, ки дида будам назди наҳр истодааст, равона шуд ва бо шиддати хашми худ сӯи он давид.

7Ва онро дидам, ки ба қӯчқор наздик шуда, бо ғазаб ба он ҳамла овард, ва қӯчқорро зада, ду шохи онро шикаст; ва қӯчқорро маҷоле набуд, ки пеши он истодагӣ намояд, ва он варо бар замин афканда, поймол намуд, — ва касе набуд, ки қӯчқорро аз дасташ халос кунад+.

8Ва нарбуз ниҳоятдараҷа бузург шуд, ва ҳангоме ки пурзӯр гардид, шохи калонаш шикаст, ва дар ҷои он чор шох пайдо шуд, ки сӯи чор боди осмон нигаронида шуда буд+.

9Ва аз яке аз онҳо як шохи майдае баромад, ки ба самти ҷануб ва ба самти шарқ ва ба самти замини дилписанд бағоят бузург шуд+.

10Ва ин шох то лашкари осмон бузург шуд, ва як қисми лашкар ва ситорагонро бар замин афканда, поймол намуд+.

11Ва он то Сарвари лашкар бузург шуд, ва қурбонии доимӣ аз Ӯ гирифта шуд, ва макони муқаддаси Ӯ тарк карда шуд;+

12Ва ба қурбонии доимӣ ба василаи маъсият хотима дода хоҳад шуд; ва ростӣ бар замин афканда хоҳад шуд; ва ин шох дар тамоми кораш комьёб гардид.

13Ва ман муқаддасеро шунидам, ки сухан мегуфт, ва ин муқаддас ба фалонӣ сухан ронда, гуфт: «Рӯъё дар бораи қурбонии доимӣ ва дар бораи маъсияти харобиовар, ки қудс ва лашкарро поймол намудааст, то ба кай хоҳад буд?»+

14Ва ба ман гуфт: «То ду ҳазору сесад шом ва субҳ; ва он гоҳ адл дар қудс барқарор хоҳад шуд».

15Ва воқеъ шуд вақте ки ман, Дониёл, ин рӯъёро дидам, ва маънои онро меҷустам, — инак, дар рӯ ба рӯям мисли қиёфаи марде намудор шуд.

16Ва ман аз даруни Улой овози одамиро шунидам, ки хитоб намуда, мегуфт: «Эй Ҷаброил! Ба вай ин рӯъёро бифаҳмон»+.

17Ва ӯ ба он ҷо, ки ман истода будам, омад, ва чун омад, ман ҳаросон шуда, бар рӯи худ афтодам; ва ӯ ба ман гуфт: «Бидон, эй писари одам, ки ин рӯъё ба замони охир тааллуқ дорад»+.

18Ва ҳангоме ки ӯ ба ман сухан мегуфт, ман рӯй бар замин мадҳуш будам; вале ӯ ба ман даст расонд, ва маро дар ҷое ки истода будам, ба по хезонд+.

19Ва гуфт: «Инак, ман туро аз он чи дар охири ғазаб рӯй хоҳад дод, огоҳ менамоям, чунки ин замон ба охир хоҳад расид+.

20Қӯчқори соҳиби ду шох, ки ту дидаӣ, подшоҳони Модай ва Форс мебошанд.

21Ва он нарбуз подшоҳи Юнон аст, ва шохи калоне ки дар мобайни чашмони ӯ буд, подшоҳи аввалин аст+.

22Ва ин ки он шох шикаст ва дар ҷояш чортои дигар баромад, ин яъне аз он халқ чор салтанат барпо хоҳанд шуд, вале қувваташон мисли куввати ӯ нахоҳад буд.

23Ва дар охири салтанати онҳо,
вақте ки осиён бадкории худро ба анҷом мерасонанд,
подшоҳи бешарм ва дасисакоре хоҳад бархост;

24Ва қувваташ бузург хоҳад буд, вале на ба сабаби қуввати худи ӯ;
ва харобиҳои аҷибе ба амал хоҳад овард,
ва дар аъмолаш комьёб хоҳад шуд,
ва зӯроварон ва қавми муқаддасонро ба ҳалокат хоҳад расонд;+

25Ва ба туфайли ақлаш
дар дасисакорӣ муваффақият ба даст хоҳад овард,
ва дар дили худ мағрур хоҳад шуд,
ва бисьёр осоиштагонро ба ҳалокат хоҳад расонд,
ва бар зидди Сарвари сарварон қиём хоҳад кард,
ва бе он ки дасте расида бошад, шикаст хоҳад хӯрд+.

26Ва рӯъёи оид ба шом ва субҳ,
ки дар бораи он сухан рафт, дуруст аст,
валекин ту ин рӯъёро пинҳон намо,
зеро ки он баъд аз айёми зиёде ба вуқӯъ хоҳад омад»+.

27Ва ман, Дониёл, музтариб шуда, якчанд рӯз бемор хобидам; ва чун бархостам, ба корҳои подшоҳ машғул шудам; ва аз рӯъё дар ҳайрат будам, вале касе инро пай набурд.

БОБИ НӮҲУМ

Рӯъё дар бораи ҳафтод ҳафтсола.

9^1Дар соли аввали Дорьёвеш ибни Аҳашверӯш аз насли Модай, ки бар мамлакати калдониён подшоҳ шуда буд, —+

2Дар соли аввали подшоҳии ӯ ман, Дониёл, дар китобҳо ба шумораи солҳо диққат додам, ки каломи Худованд дар бораи он ба Ирмиёи набӣ нозил шуда буд, ки ба харобии Ерусалим ҳафтод сол пур хоҳад шуд+.

Дуо дар бораи қавми Исроил.

3Ва ман рӯи худро сӯи Худованд Худо нигаронидам, то ки бо дуо ва тазаррӯъҳо, ба василаи рӯзадорӣ ва палос ва хокистар илтимос намоям+.

4Ва пеши Худованд Худои худ дуо гуфта ва эътироф намуда, гуфтам: «Лутфан, эй Худованд, Худои бузург ва саҳмгин, ки аҳд ва марҳаматро ба дӯстдорони Худ ва ба риоякунандагони аҳкоми Худ нигоҳ медорӣ!+

5Мо гуноҳ кардаем ва гумроҳ шудаем, шарирона рафтор намудаем ва осӣ гардидаем, аз аҳкоми Ту ва аз дастурҳои Ту рӯй гардондаем,+

6Ва ба бандагонат анбиё, ки ба исми Ту ба подшоҳони мо, ба сарварон ва падарони мо ва ба тамоми қавми мамлакат сухан меронданд, гӯш надодаем+.

7Адолат аз они Туст, эй Худованд, ва хиҷолат аз они мост, чунон ки имрӯз низ ҳамин тавр аст, — аз они мардони Яҳудо ва сокинони Ерусалим ва ҳамаи исроилиёни наздик ва дур, дар ҳамаи кишварҳое ки Ту онҳоро барои хиёнате ки дар ҳаққи Ту кардаанд, ба он ҷо пароканда намудаӣ.

8Худовандо! Хиҷолат аз они мост, — аз они подшоҳони мо ва сарварони мо ва падарони мо, чунки ҳамаи мо пеши Ту гуноҳ кардаем.

9Аммо Худованд Худои мо дорои раҳм ва омурзишҳост, гарчанде ки ба Ӯ осӣ шудаем,+

10Ва ба овози Худованд Худои мо гӯш надодаем, то бар тибқи таълимоти Ӯ, ки ба воситаи бандагонаш анбиё ба мо пешниҳод кардааст, рафтор намоем.

11Ва тамоми Исроил Тавроти Туро вайрон кардаанд ва аз он рӯй гардондаанд, то ки ба овози Ту гӯш надиҳанд, ва аз ин сабаб лаънат ва савганде ки дар Тавроти Мусои бандаи Худо навишта шудааст, бар мо рехта шуд, зеро ки мо пеши Ӯ гуноҳ кардаем+.

12Ва Ӯ каломи Худро, ки дар ҳаққи мо ва дар ҳаққи доварони мо, ки бар мо доварӣ мекарданд, гуфта буд, иҷро намуда, бар мо мусибати бузурге овард, ки мисли он зери тамоми осмон ба амал наомадааст, чунон ки дар Ерусалим ба амал омадааст;+

13Тамоми ин мусибат, чунон ки дар Тавроти Мусо навишта шудааст, бар мо омадааст; валекин мо пеши Худованд Худои мо тазаррӯъ накардаем, то ки аз маъсиятҳои худ даст кашем ва ростии Туро дарк намоем+.

14Ва Худованд бар ин мусибат исрор намуда, онро бар мо овард, зеро ки Худованд Худои мо дар ҳамаи корҳое ки мекунад, одил аст, вале мо ба овози ӯ гӯш надодаем+.

15Ва алҳол, эй Худованд Худои мо, ки қавми Худро аз замини Миср бо дасти қавӣ берун оварда, барои Худ, чунон ки имрӯз аст, исм пайдо кардаӣ, — мо гуноҳ кардаем, шарирона рафтор намудаем+.

16Худовандо! Лутфан, бар ҳасби тамоми адолати Ту, бигзор хашми Ту ва ғазаби Ту аз шаҳри Ту Ерусалим, аз кӯҳи муқаддаси Ту баргардад, зеро ки аз боиси гуноҳҳои мо ва маъсиятҳои падарони мо Ерусалим ва қавми Ту дар назари ҳамаи онҳое ки дар гирду пеши мо ҳастанд, шармсор гардидааст+.

17Ва алҳол, эй Худои мо, дуои бандаи Худ ва тазаррӯъҳои ӯро бишнав, ва рӯи Худро бар қудси вайронаи Худ, ба хотири Худованд, мунаввар намо+.

18Гӯши Худро, эй Худои ман, хам намо ва бишнав, ва чашмони Худро бикшо ва бар вайронаҳои мо ва бар шаҳре ки ба исми Ту хонда шудааст, бингар; зеро ки мо на ба сабаби адолати худ, балки ба сабаби марҳаматҳои зиёди Ту тазаррӯъҳои худро пеши пои Ту меандозем+.

19Худовандо, бишнав! Худовандо, биомурз! Худовандо, гӯш дода, ба амал овар! Ба хотири Худат, эй Худои ман, даранг накун, зеро ки шаҳри Ту ва қавми Ту ба исми Ту хонда шудаанд»+.

Ҷаброил маънои ҳафтсолаҳоро таъбир мекунад.

20Ва ҳанӯз ман сухан мерондам, ва дуо мегуфтам, ва гуноҳи худам ва гуноҳи қавми ман Исроилро эътироф менамудам, ва тазаррӯи худро пеши пои Худованд Худои ман, бар кӯҳи муқаддаси Худои ман меандохтам, —+

21Ва ҳанӯз ман дар дуо сухан мерондам, он мард Ҷаброил, ки ӯро дар рӯъёи аввал дида будам, зуд парвоз намуда, қариби вақти ҳадияи шом ба ман расид,+

22Ва зеҳни маро равшан карда, гуфт: «Эй Дониёл! Алҳол берун омадам, то туро фаҳмиш биомӯзам.

23Дар аввали тазаррӯъҳоят каломе баромад, ва ман омадам, ки хабар диҳам, зеро ки ту дилхоҳ ҳастӣ; пас, ба он калом диққат намо ва рӯъёро бифаҳм+.

24Ҳафтод ҳафтсола барои қавми ту ва барои шаҳри муқаддаси ту муқаррар карда шудааст, то ки ҷиноят хотима ёбад, ва гуноҳ нест шавад, ва маъсият кафорат шавад, ва адолати ҷовидонӣ барқарор шавад, ва рӯъёи набӣ муҷассам гардад, ва қудси қудсҳо тадҳин карда шавад+.

25Пас бидон ва бифаҳм, ки аз вақти баромадани калом дар бораи аз нав барқарор ва бино кардани Ерусалим то вақти Масеҳи Раис ҳафт ҳафтсола хоҳад гузашт; ва шасту ду ҳафтсола кӯчаҳо ва хандақҳо аз нав барқарор ва бино хоҳад шуд, ва ин дар замонҳои тангӣ хоҳад буд.

26Ва баъд аз шасту ду ҳафтсола Масеҳ талаф хоҳад шуд, ва нахоҳад буд; ва қавми раиси оянда шаҳр ва қудсро хароб хоҳад кард, вале охири ӯ зуд фаро хоҳад расид, ва то охири ҷанг вайронаҳо насиб шудааст+.

27Ва ӯ аҳдро бо мардуми бисьёр як ҳафтсола мустаҳкам хоҳад кард, ва қурбонию ҳадияро дар нисфи ин ҳафтсола барҳам хоҳад дод; ва харобкунанда дар сояи қабоҳатҳо вуҷуд хоҳад дошт, то даме ки ҳалокати қатъӣ ба сари харобкунанда биёяд»+.

БОБИ ДАҲУМ

Рӯъёи ҷалоли Худо.

10^1Дар соли сеюми Куруш, подшоҳи Форс, ба Дониёл, ки Балтшасар ном дошт, ваҳй омад, — ваҳйе ки ҳақиқӣ буд ва ҷанги калоне дошт; ва ӯ ваҳйро фаҳмид ва ба рӯъё сарфаҳм рафт+.

2Дар он айём ман, Дониёл, се ҳафта мотам доштам.

3Нони болаззат нахӯрдаам, ва гӯшту шароб ба даҳонам надаромадааст, ва равғане ба баданам намолидаам, то даме ки он се ҳафта пур шуд.

4Ва дар рӯзи бисту чоруми моҳи якум ман дар канори наҳри бузурги Даҷла будам+.

5Ва чашмони худро боло бардошта, дидам: инак, марде ки ҷомаи катон дар бар, ва камарбанде аз тиллои Уфоз бар камар дошт+.

6Ва ҷасади ӯ мисли забарҷад буд, ва чеҳрааш мисли барқи дурахшон, ва чашмонаш мисли машъалҳои сӯзон, ва дасту пойҳояш монанди миси сайқалдор, ва садои гуфтораш мисли ғулғулаи селоб+.

7Ва танҳо ман, Дониёл, ин рӯъёро дидам, ва касоне ки бо ман буданд, ин рӯъёро надидаанд, аммо ларзаи азиме онҳоро фаро гирифт, ва онҳо гурехтанд, то ки пинҳон шаванд+.

8Ва ман танҳо мондам, ва ин рӯъёи бузургро медидам, вале мачолам намонд, ва ранги рӯям канда, дигаргун шуд, ва ман тамоман беқувват гаштам.

9Ва садои гуфторашро шунидам; ва чун садои гуфторашро шунидам, ман дар холати мадҳушӣ рӯйнокӣ афтода, рӯй бар замин хобидам+.

10Ва инак дасте ба ман расида, маро бар зонуҳо ва кафи дастҳоям ларзон-ларзон бархезонд+.

11Ва ӯ ба ман гуфт: «Эй Дониёл, марди дилписанд! Суханонеро, ки ман ба ту мегӯям, бифаҳм, ва бар пойҳои худ биист, зеро ки алҳол назди ту фиристода шудаам». Ва чун ин суханонро ба ман гуфт, ман бархостам, дар ҳолате ки ларзон будам+.

12Ва ӯ ба ман гуфт: «Натарс, эй Дониёл, зеро аз рӯзи аввале ки дили худро ба он ниҳодӣ, ки бифаҳмӣ ва пеши Худои худ рӯзадор бошӣ, суханони ту мустаҷоб шуд, ва ман барои он суханони ту омадаам+.

13Валекин малаки салтанати Форс бисту як рӯз ба ман муқобилат намуд, ва инак Микоил, ки яке аз малакҳои аввалин аст, ба мадади ман расид, ва ман дар он ҷо, назди подшоҳони Форс мондам+.

14Ва омадаам, то туро аз он чи дар айёми охир ба қавми ту воқеъ хоҳад шуд, хабардор намоям, зеро ки боз рӯъёе барои он айём ҳаст»+.

15Ва чун ба ман чунин суханонро гуфт, бар рӯи худ ба замин афтодам ва лол шудам.

16Ва инак махлуқе ба сурати банӣ-одам ба лабҳоям даст расонд, ва ман даҳон кушода, ба сухан даромадам, ва ба махлуқе ки пеши ман истода буд, гуфтам: «Эй оғоям! Аз ин рӯъё банд аз бандам ҷудо шуд, ва ман тамоман беқувват гаштаам+.

17Пас чӣ гуна бандаи ин оғоям бо ин оғоям тавонад сухан ронад? Ман, охир, ҳанӯз қуввате надорам, ва рамақе дар ман намондааст».

18Ва махлуқи одаммонанд боз ба ман даст расонда, маро тақвият намуд,

19Ва гуфт: «Натарс, эй марди дилписанд! Салом бар ту бод! Қавидил ва далер бош!» Ва чун инро гуфт, қувват гирифтам ва гуфтам: «Бигӯ, эй оғоям, зеро ки ту маро тақвият намудаӣ»+.

20Ва ӯ гуфт: «Оё ту медонӣ, барои чӣ назди ту омадаам? Алҳол бармегардам, то ки бо малаки Форс ҷанг кунам; ва ман чун берун равам, малаки Юнон хоҳад омад+.

21Аммо туро аз он чи дар китоби ҳақиқат навишта шудааст, хабардор хоҳам кард; ва касе нест, ки маро ба зидди инҳо тақвият намояд, магар ки малаки шумо Микоил.

БОБИ ЁЗДАҲУМ

Нубувватҳо дар бораи подшоҳони замони баъдина.

11^1Ва дар соли якуми Дорьёвеши модаӣ ман низ истода будам, то ки ӯро тақвият ва дастгирӣ намоям+.

2Ва алҳол ҳақиқатро ба ту огоҳ менамоям: инак, боз се подшоҳ дар Форс хоҳанд бархост, ва чорумин бо сарвати бузург аз ҳама бартарӣ хоҳад дошт, ва чун бо давлати худ қавӣ гардад, ҳамаро ба муқобили салтанати Юнон ба по хоҳад бархезонд+.

3Ва подшоҳи пуриқтидоре хоҳад бархост, ва бо қуввати азиме салтанат хоҳад ронд, ва бар тибқи иродаи худ амал хоҳад кард+.

4Ва чун қомат рост кунад, салтанаташ шикаст хоҳад хӯрд, ва ба чор боди осмон тақсим хоҳад шуд, вале на ба ворисони ӯ ва на монанди ҳокимияте ки ӯ дошт; зеро ки салтанати ӯ решакан хоҳад гардид, ва ба дигарон низ, ғайр аз инҳо, насиб хоҳад шуд.

5Ва подшоҳи Ҷануб қавӣ хоҳад шуд, ва яке аз миронаш бар ӯ ғолиб омада, салтанат хоҳад ронд, ва салтанаташ салтанати азиме хоҳад буд.

6Ва баъд аз якчанд сол онҳо ба ҳамдигар наздик хоҳанд шуд, ва духтари подшоҳи Ҷануб назди подшоҳи Шимол хоҳад омад, то сулҳ намояд; вале вай қуввати бозуи худро натавонад нигоҳ дошт, ва ӯ ва бозуи ӯ низ натавонад истодагӣ кард, балки вай ва ҳамроҳонаш ва падараш ва ёвараш дар он замон таслим карда хоҳанд шуд.

7Ва навдае аз решаҳои вай дар ҷои ӯ хоҳад бархост, ва сӯи лашкар омада, ба қалъаи подшоҳи Шимол дохил хоҳад шуд, ва сазои онҳоро хоҳад дод, ва қавӣ хоҳад шуд.

8Ва худоён ва бутҳои рехтаи онҳоро низ бо зарфҳои гаронбаҳои нуқра ва тиллои онҳо ба Миср ба асирӣ хоҳад бурд, ва якчанд сол ӯ аз подшоҳи Шимол болотар хоҳад истод.

9Ва ҳарчанд вай ба мамлакати подшоҳи Ҷануб биёяд ҳам, ба замини худ хоҳад баргашт.

10Ва писарони вай ҷангҷӯӣ намуда ва қӯшуни сершуморе ҷамъ карда, дохил хоҳанд шуд ва мисли селобе зер карда, убур хоҳанд намуд, ва баргашта, то ба ҳадди қалъаи ӯ ҷанг хоҳанд кард+.

11Ва подшоҳи Ҷануб дарғазаб хоҳад шуд, ва берун омада, бо вай, яъне бо подшоҳи Шимол, ҷанг хоҳад кард, вале вай лашкари бузурге барпо хоҳад намуд, ва ин лашкар ба дасти ӯ таслим хоҳад шуд+.

12Ва ҳангоме ки ин лашкар барбод равад, дили ӯ мағрур хоҳад шуд, ва ҳарчанд ӯ беварҳоро талаф намояд, ғолиб нахоҳад шуд.

13Зеро ки подшоҳи Шимол баргашта, лашкари аз аввала бузургтаре барпо хоҳад намуд, ва баъд аз муддати чандинсола бо қӯшуни бузург ва асбобу анҷоми зиёде дохил хоҳад шуд.

14Ва дар он замон бисьёрҳо ба зидди подшоҳи Ҷануб қиём хоҳанд кард, ва баъзе аз осиёни қавми ту сар хоҳанд бардошт, то рӯъё ба амал ояд, вале мағлуб хоҳанд шуд.

15Ва подшоҳи Шимол хоҳад омад, ва сангаргоҳ барпо намуда, шаҳри истеҳкомдорро забт хоҳад кард; ва фавҷҳои Ҷануб, ва сипоҳи баргузидагонаш истодагӣ натавонанд кард, — ӯ қуввате барои истодагӣ нахоҳад дошт+.

16Ва он ки назди ӯ биёяд, бар тибқи иродам худ амал хоҳад кард, ва касе нахоҳад буд, ки тавонад пеши вай истодагӣ намояд; вай дар замини дилписанд ҷойгир хоҳад шуд, ва амнияти он комилан дар дасти вай хоҳад буд+.

17Ва рӯи худро вай ба он хоҳад нигаронид, ки ба авҷи камоли салтанати худ бирасад, ва бо ӯ сулҳ бандад, ва духтарашро ба ӯ ба занӣ бидиҳад, то ки ӯро ба ҳалокат бирасонад, вале ин қасд ба амал нахоҳад омад, ва ӯ аз они вай нахоҳад шуд.

18Ва рӯи худро вай сӯи ҷазираҳо хоҳад нигаронид, ва бисьёреро аз онҳо забт хоҳад намуд, вале сарваре ба забти вай хотима дода, варо нангин хоҳад кард, бе он ки вай қасоси нанги худро тавонад аз ӯ бигирад.

19Пас рӯи худро вай сӯи қалъаҳои замини худ хоҳад баргардонид, валекин шикаст хоҳад хӯрд ва фурӯ ғалтида, нест хоҳад шуд+.

20Ва бар тахти вай шахсе хоҳад бархост, ки золимеро бар хазинаи салтанат таъин хоҳад кард, вале дар зарфи якчанд рӯз шикаст хоҳад хӯрд, аммо на дар талоши рӯ ба рӯ ва на дар корзор.

Рӯъёи шохи майда.

21Ва бар тахти вай манфуре хоҳад бархост, вале шавкати подшоҳиро ба ӯ нахоҳанд дод, ва ӯ хомӯшона омада, салтанатро бо тамаллуқ ба даст хоҳад овард.

22Ва фавҷҳое ки мисли селоб бошанд, аз пеши ӯ нест шуда, шикаст хоҳанд хӯрд, ва раиси аҳду паймон низ.

23Ва бо онҳое ки ба ӯ шарик шуда бошанд, бо фиреб рафтор хоҳад кард, ва бо ёрии мардуми камшумор дастболо ва пурзӯр хоҳад шуд.

24Хомӯшона ба маконҳои пурсарвати мамлакат омада, он чиро, ки падаронаш ва падарони падаронаш накарда буданд, ба амал хоҳад овард; тороҷ ва ғанимат ва молу мулкро ба онҳо тақсим хоҳад кард, ва дар бораи қалъаҳо тадбирҳо хоҳад андешид, вале то расидани фурсат.

25Ва қуввати худро афзун карда, ба лашкари бузурге табдил хоҳад дод, ва дили худро ба зидди подшоҳи Ҷануб хоҳад нигаронид, ва подшоҳи Ҷануб бо лашкари бузург ва бағоят қавӣ ба ҷанг шурӯъ хоҳад намуд, валекин истодагӣ нахоҳад кард, зеро ки ба зидди ӯ дасисаҳо хоҳанд андешид,

26Ва онҳое ки аз суфраи ӯ нон мехӯранд, ӯро ба шикаст дучор хоҳанд кард, ва лашкари ӯ талаф хоҳад шуд, ва шаҳидони зиёде хоҳанд афтод.

27Ва ҳар ду подшоҳ дар дилҳошон ниятҳои бад хоҳанд дошт, ва дар сари як суфра дурӯғ хоҳанд гуфт, вале дасисаи онҳо муваффақият нахоҳад ёфт, зеро ки анҷоми ӯ то вақти муайяне ақиб андохта хоҳад шуд.

28Ва ӯ бо молу мулки зиёде ба замини худ хоҳад баргашт, ва дилаш ба аҳди муқаддас зид хоҳад буд; ва инро ба амал оварда, ба замини худ хоҳад баргашт.

29Дар мӯҳлати муайян боз ба Ҷануб хоҳад омад, вале охираш мисли аввалаш нахоҳад буд.

30Ва киштиҳои Киттим ба зидди ӯ хоҳанд омад, ва ӯ ноумед гардида, хоҳад баргашт, ва аз аҳди муқаддас дарғазаб шуда, ба зидди он амал хоҳад кард; ва баргашта, бо онҳое ки аҳди муқаддасро тарк кардаанд, иттифоқ хоҳад шуд.

31Ва фавҷҳои ӯ бархоста, қудси истеҳкомро палид хоҳанд кард, ва қурбонии доимиро ботил хоҳанд намуд, ва қабоҳати харобкунандаро хоҳанд гузошт+.

32Ва ӯ онҳоеро, ки ба аҳд хиёнат кардаанд, бо тамаллуқ ба худ ҷалб хоҳад намуд; вале қавме ки Худои худро мешиносанд, қавӣ шуда, амал хоҳанд кард.

33Ва хирадмандони қавм бисьёреро панд хоҳанд дод, вале як айёми муайян онҳо аз шамшер ва оташ ва асирӣ ва тороҷ азият хоҳанд кашид;+

34Ва дар ин азияти худ андаке кӯмак хоҳанд ёфт, ва бисьёр касон бо тамаллуқкорӣ ба онҳо ҳамроҳ хоҳанд шуд.

35Ва баъзе аз хирадмандон пешпо хоҳанд хӯрд, то ки онҳо то фаро расидани замони охир аз гудозиш гузашта, покиза ва сафед шаванд, зеро ки мӯҳлат ҳанӯз нарасидааст.

Дар бораи замонҳои охир.

36Ва он подшоҳ бар тибқи иродаи худ амал хоҳад кард, ва худро аз ҳар худо баландтар ва бузургтар хоҳад донист, ва дар ҳаққи Худои худоён куфр хоҳад гуфт, ва комьёб хоҳад шуд, то даме ки ғазаб ба анҷом расад, зеро ки он чи насиб шудааст, ба амал хоҳад омад+.

37Ва ӯ худои падарони худро нахоҳад шинохт, ва худои дилхоҳи занон ва ҳеҷ як худоро писанд нахоҳад кард, зеро ки худро аз ҳама бузургтар хоҳад донист.

38Вале худои истеҳкомотро бар тахти вай иззат хоҳад кард, ва ин худоро, ки падарони ӯ намешинохтанд, бо тилло ва нуқра ва сангҳои гаронбаҳо ва хилъатҳои фохир иззат хоҳад кард.

39Ва қалъаҳои мустаҳкаме ба исми худои бегона бино хоҳад кард, ва ба онҳое ки онро ибодат намоянд, шавкати зиёде хоҳад бахшид, ва онҳоро бар касони бисьёр ҳукмрон хоҳад сохт, ва заминро ҳамчун музд ба онҳо тақсим хоҳад намуд.

40Ва баъд аз муддате подшоҳи Ҷануб бо ӯ муҳориба хоҳад кард, ва подшоҳи Шимол бо аробаҳо ва саворон ва киштиҳои сершумор монанди тундбоде ба вай ҳамла хоҳад овард, ва кишварҳоро мисли селобе зер карда, аз онҳо убур хоҳад намуд.

41Ва ба замини дилписанд дохил хоҳад шуд, ва кишварҳои зиёде азият хоҳанд кашид, вале инҳо аз дасти ӯ халос хоҳанд шуд: Адӯм, Мӯоб ва сарварони банӣ-Аммӯн+.

42Ва дасти худро ба кишварҳо дароз хоҳад кард, ва замини Миср раҳо нахоҳад шуд.

43Ва хазоини тилло ва нуқра ва ҳамаи неъматҳои гаронбаҳои Мисрро тасарруф хоҳад намуд; ва лубиёну ҳабашиён ӯро пайравӣ хоҳанд кард+.

44Валекин овозаҳо аз шарқ ва шимол ӯро ба ҳарос хоҳад андохт, ва ӯ бо хашми азиме берун омада, бисьёреро несту нобуд хоҳад кард.

45Ва хаймаҳои шоҳонаи худро дар миёни баҳр ва кӯҳи қудси дилпазир барпо хоҳад намуд, вале ба заволи худ хоҳад расид, ва касе нахоҳад буд, ки ӯро дастгирӣ намояд.

БОБИ ДУВОЗДАҲУМ

Дар бораи айёми андӯҳи бузург.

12^1Ва дар он замон Микоил, ин малаки бузурге ки ба муҳофизати писарони қавми ту истодааст, хоҳад бархост; ва чунон замони тангӣ хоҳад буд, ки аз вақти пайдоиши халқе то ин вақт мисли он дида нашуда бошад; ва дар он замон қавми ту, ҳамаи онҳое ки дар дафтар навишта шуда бошанд, халосӣ хоҳанд ёфт+.

2Ва бисьёре аз онҳое ки дар хоки замин хобидаанд, бедор хоҳанд шуд: баъзеҳо барои ҳаёти ҷовидонӣ, ва баъзеҳо барои нанг ва хиҷолати ҷовидонӣ+.

3Ва хирадмандон мисли дурахши афлок хоҳанд дурахшид, ва онҳое ки бисьёреро ба адолат ҳидоят намудаанд, — мисли ситорагон хоҳанд буд то абад+.

Рӯъёи охирини Дониёл.

4Аммо ту, эй Дониёл, ин суханонро пинҳон намо, ва ин китобро то замони охир мӯҳр зан; бисьёре ҷустуҷӯ хоҳанд кард, ва дониш афзоиш хоҳад ёфт»+.

5Ва ман, Дониёл, назар кардам, ва инак, ду нафари дигар истодаанд: яке дар ин канори наҳр, дигаре дар он канори наҳр.

6Ва яке аз онҳо ба марди ҷомаи катон дар бар, ки болои обҳои наҳр истода буд, гуфт: «Анҷоми ин аҷоибот кай хоҳад буд?»+

7Ва он марди ҷомаи катон дар барро, ки болои обҳои наҳр истода буд, шунидам, ки дасти рост ва дасти чапи худро сӯи осмон бардошта, ба Ҳайи Лоямут қасам хӯрд, ки то замоне ва ду замон ва нисфи замон хоҳад буд, ва ҳамин ки пора-пора кардани қуввати қавми муқаддас тамом шавад, ҳамаи инҳо анҷом хоҳад ёфт.

8Ва ман шунидам, вале нафаҳмидам, ва гуфтам: «Эй оғоям! Фарҷоми инҳо чӣ хоҳад буд?»

9Ва гуфт: «Бирав, эй Дониёл, зеро ки ин суханон бояд то замони охир пинҳон ва сарбамӯҳр бошад.

10Бисьёре покиза ва сафед хоҳанд шуд ва аз гудозиш хоҳанд гузашт, вале шарирон ба шарорат машғул хоҳанд шуд, ва ҳамаи шарирон фаҳм нахоҳанд кард; аммо хирадмандон хоҳанд фаҳмид+.

11Ва аз замони ботил кардани қурбонии доимӣ ва гузоштани қабоҳати харобкунанда ҳазору дусаду навад рӯз хоҳад гузашт+.

12Хушо касе ки интизорӣ бикашад ва ба ҳазору сесаду сиву панҷ рӯз бирасад!

13Вале ту то охири умрат амин бош, ва баъд фароғат хоҳӣ кард, ва дар охирзамон барои гирифтани насибаи худ қиём хоҳӣ намуд»+.

+ 1:1 4 Подш. 24:1, Ирм. 25:1, 2 Вак. 36:5-7
+ 1:2 4 Подш. 24:13, 2 Вак. 36:10
+ 1:6 Ҳиз. 14:14, Ҳиз. 14:20
+ 1:7 4 Подш. 23:34, 4 Подш. 24:17
+ 1:8 Ҳиз. 4:13, Ҳуш. 9:3
+ 1:9 Ҳас. 39:21
+ 1:12 Рум. 14:2
+ 1:17 Ҳас. 41:12
+ 1:20 Ҳас. 41:8, Ҳас. 41:24
+ 1:21 Дон. 6:28, Дон. 10:1
+ 2:1 Ҳас. 41:8

+ 2:4 3 Подш. 1:31, Дон. 3:9, Дон. 5:10, Дон. 6:6, Дон. 6:21

+ 2:5 Эзр. 6:11, Дон. 3:29
+ 2:6 Дон. 5:7, Дон. 5:16
+ 2:9 Эст. 4:11
+ 2:12 Дон. 3:13, Дон. 3:19
+ 2:17 Дон. 1:6
+ 2:21 Айюб 12:18, Дон. 5:20
+ 2:22 Айюб 12:22, Воиз 12:14, 1 Қӯр. 4:5
+ 2:28 Ҳас. 40:8, Дон. 10:14
+ 2:30 Ҳас. 41:16
+ 2:37 Эзр. 7:12, Ҳиз. 26:7, Ваҳй 17:14
+ 2:38 Ирм. 27:6
+ 2:39 Зак. 6:1
+ 2:40 Дон. 7:7, Дон. 7:23
+ 2:44 Ҳаҷ. 2:22, Ибр. 12:28
+ 2:46 Аъм. 10:25, Аъм. 16:29, Аъм. 14:13
+ 2:47 Так. Шар. 10:17, 4 Подш. 5:15
+ 3:1 Ҳас. 11:2
+ 3:6 Ваҳй 13:15
+ 3:8 Дон. 6:12-13
+ 3:9 3 Подш. 1:31
+ 3:12 Дон. 2:49
+ 3:13 Дон. 2:12
+ 3:15 4 Подш. 18:35
+ 3:19 Дон. 2:12
+ 3:25 Иш. 43:2
+ 3:26 Аъм. 16:17
+ 3:29 Эзр. 6:11, Дон. 2:5
+ 3:31 Дон. 6:25, 1 Пет. 1:2, 2 Пет. 1:2
+ 3:33 Дон. 2:44
+ 4:2 Дон. 2:1, Дон. 7:15
+ 4:4 Дон. 2:2, Дон. 2:10-11

+ 4:5 Дон. 1:7, Ҳас. 41:38, Дон. 5:11, Дон. 5:14

+ 4:7 Дов. 9:15, Ҳиз. 31:3-7, Марқ. 4:32
+ 4:14 Ирм. 27:5
+ 4:15 Ҳас. 41:8
+ 4:16 1 Подш. 25:26, 2 Подш. 18:32
+ 4:19 Ирм. 27:6
+ 4:24 Мас. 16:6, Аъм. 8:22, 2 Тим. 2:25
+ 4:31 Дон. 2:44, Дон. 6:26

+ 4:32 Заб. 61:10, Иш. 40:17, Айюб 23:13, Иш. 14:27

+ 4:33 2 Вак. 33:13

+ 5:1 Дон. 7:1, Дон. 8:1, Ҳас. 40:20, Эст. 1:3, Эст. 2:18, Марқ. 6:21

+ 5:2 Дон. 1:2
+ 5:4 Заб. 113:12-15
+ 5:6 Наҳум 2:10
+ 5:7 Дон. 2:2, Дон. 4:6
+ 5:8 Ҳас. 41:8
+ 5:10 3 Подш. 1:31, Дон. 2:4
+ 5:11 Ҳас. 41:38, Дон. 4:5, Дон. 2:48
+ 5:12 Дон. 1:7, Дон. 4:5, Дон. 1:17
+ 5:17 4 Подш. 5:16
+ 5:20 Дон. 4:27-30
+ 5:21 Дон. 4:31

+ 5:23 Айюб 12:10, Ирм. 10:23, Аъм. 12:23, Ваҳй 16:9

+ 5:27 Айюб 31:6, Заб. 61:10
+ 5:31 Ирм. 51:11, Дон. 9:1
+ 6:3 Ҳас. 41:40, Эст. 10:3
+ 6:4 Ҳиз. 14:14
+ 6:6 3 Подш. 1:31, Дон. 2:4
+ 6:8 Эст. 1:19, Эст. 8:8

+ 6:10 Заб. 136:5-6, 3 Подш. 8:48, 2 Вак. 6:38, Заб. 118:23

+ 6:13 Дон. 3:8
+ 6:17 Мат. 27:66, Ваҳй 20:3
+ 6:21 3 Подш. 1:31, Дон. 2:4
+ 6:23 Дон. 3:25

+ 6:24 Так. Шар. 19:19, Эст. 7:9, Заб. 7:16, Мас. 11:5

+ 6:25 Дон. 3:31
+ 6:26 Дон. 4:31
+ 6:27 Дон. 3:33

+ 6:28 2 Вак. 36:22, Эзр. 1:1, Иш. 44:28, Иш. 45:1

+ 7:1 Дон. 5:1, Дон. 8:1
+ 7:2 Ирм. 49:36, Ваҳй 7:1
+ 7:3 Ваҳй 13:1-2
+ 7:6 Ваҳй 13:2
+ 7:7 Ваҳй 12:3, Ваҳй 17:3, Ваҳй 17:12
+ 7:8 Дон. 8:9, Ваҳй 9:7, Ваҳй 13:5

+ 7:9 Ваҳй 20:4, 3 Подш. 22:19, Иш. 6:1, Ваҳй 4:2, Ваҳй 1:14

+ 7:10 Так. Шар. 33:2, Ваҳй 5:11, Ваҳй 20:12

+ 7:11 Ваҳй 19:20

+ 7:13 Ҳиз. 1:26, Ваҳй 1:13, Мат. 26:64, Марқ. 14:62, Ваҳй 1:7, Ваҳй 14:14

+ 7:14 Заб. 109:1-2, Иш. 9:6, Мат. 28:18, Дон. 7:27, Уб. 1:21, Зак. 14:9, Луқ. 1:33, 1 Қӯр. 15:24, Ваҳй 11:15

+ 7:15 Дон. 4:2
+ 7:18 Мат. 25:34
+ 7:21 Дон. 8:24, Ваҳй 13:7
+ 7:23 Дон. 2:43
+ 7:27 Дон. 7:14
+ 7:28 Луқ. 2:19, Луқ. 2:51
+ 8:1 Дон. 5:1, Дон. 7:1
+ 8:2 Наҳ. 1:1, Эст. 1:2
+ 8:7 Дон. 11:11
+ 8:8 Дон. 7:3
+ 8:9 Дон. 7:8
+ 8:10 Ваҳй 12:4
+ 8:11 Хур. 29:38-42, Дон. 11:31, Дон. 12:11
+ 8:13 Дон. 12:6
+ 8:16 Дон. 9:21, Луқ. 1:19, Луқ. 1:26
+ 8:17 Ваҳй 1:17, Ҳиз. 2:1
+ 8:18 Дон. 10:9, Зак. 4:1
+ 8:19 Дон. 11:36
+ 8:21 Дон. 11:3
+ 8:24 Дон. 7:21, Ваҳй 13:7
+ 8:25 Айюб 34:20
+ 8:26 Дон. 10:14
+ 9:1 Дон. 5:31, Дон. 6:1, Дон. 11:1

+ 9:2 Ирм. 25:11, Ирм. 29:10, Зак. 1:12, Зак. 7:5

+ 9:3 Эст. 4:3

+ 9:4 Иб. 26:40, 3 Подш. 8:47, 2 Вак. 6:37, Наҳ. 9:2, Наҳ. 1:5, Наҳ. 9:32, Так. Шар. 7:9

+ 9:5 Эзр. 9:6-7, Наҳ. 1:7
+ 9:6 Наҳ. 9:34
+ 9:9 Наҳ. 9:17
+ 9:11 Так. Шар. 8:19-20, Так. Шар. 28:15
+ 9:12 Ҳиз. 5:9
+ 9:13 Иб. 26:14-45, Так. Шар. 28:15-68
+ 9:14 Наҳ. 9:33
+ 9:15 Хур. 32:11

+ 9:16 Заб. 30:2, Заб. 70:2, Заб. 43:14, Заб. 78:4, Мик. 6:16

+ 9:17 Ад. 6:25

+ 9:18 4 Подш. 19:16, Наҳ. 1:6

+ 9:19 Заб. 78:9, Луқ. 18:13, Заб. 24:10, Заб. 78:9

+ 9:20 Наҳ. 1:6

+ 9:21 Иш. 65:24, Дон. 8:16, Луқ. 1:19, Луқ. 1:26, Хур. 29:39

+ 9:23 Дон. 10:11, Дон. 10:19

+ 9:24 Наҳ. 11:1, Иш. 48:2, Мат. 4:5, Мат. 27:53

+ 9:26 Мат. 24:6-14

+ 9:27 Дон. 11:31, Дон. 12:11, Мат. 24:15, Марқ. 13:14

+ 10:1 2 Вак. 36:22, Эзр. 1:1, Иш. 44:28, Иш. 45:1, Дон. 1:7, Дон. 4:5

+ 10:4 Ҳас. 2:14

+ 10:5 Ҳиз. 9:2, Ваҳй 1:13

+ 10:6 Ҳиз. 1:14, Ҳиз. 1:16, Мат. 28:3, Ваҳй 1:14, Ваҳй 19:12, Ҳиз. 1:7, Ваҳй 1:15

+ 10:7 Аъм. 9:7

+ 10:9 Дон. 8:18, Зак. 4:1, Юҳ. 18:6, Ваҳй 1:17

+ 10:10 Ҳиз. 2:9, Ҳиз. 8:3
+ 10:11 Дон. 9:23, Дон. 10:19
+ 10:12 Дон. 9:23

+ 10:13 Дон. 10:21, Дон. 12:1, Яҳ. 1:9, Ваҳй 12:7

+ 10:14 Дон. 2:28, Дон. 8:26, Ҳаб. 2:3
+ 10:16 Иш. 6:7, Ирм. 1:9
+ 10:19 Дон. 9:23, Дон. 10:11
+ 10:20 Дон. 12:1
+ 11:1 Дон. 5:31, Дон. 6:1, Дон. 9:1
+ 11:2 Дон. 10:21
+ 11:3 Дон. 7:6, Дон. 8:5, Дон. 8:21
+ 11:10 Иш. 8:8, Иш. 30:28
+ 11:11 Дон. 8:7
+ 11:15 Ҳиз. 4:2
+ 11:16 Дон. 8:9
+ 11:19 Ҳиз. 26:21

+ 11:31 Дон. 8:11, Дон. 9:27, Мат. 24:15, Марқ. 13:14

+ 11:33 Дон. 12:3, Дон. 12:10

+ 11:36 2 Тас. 2:4, Так. Шар. 10:17, Дон. 2:47, Ваҳй 13:5, Дон. 8:19

+ 11:41 Иш. 11:14

+ 11:43 2 Вак. 12:3, Ҳиз. 30:4, Наҳум 3:9

+ 12:1 Дон. 10:13, Яҳ. 1:9, Ваҳй 12:7, Ирм. 30:7, Мат. 24:21, Марқ. 13:19, Ваҳй 16:18, Хур. 32:32, Хур. 32:33, Дон. 10:21, Ваҳй 20:12

+ 12:2 Иш. 26:19, Ҳиз. 37:12, Мат. 25:46, Юҳ. 5:28-29, Аъм. 24:15

+ 12:3 Дон. 11:33, Дон. 12:10, Мат. 13:43, Айюб 11:17, Айюб 22:28, Мас. 4:18, Иш. 60:3

+ 12:4 Иш. 8:16, Иш. 29:11, Ваҳй 5:1, Ваҳй 10:4, Ваҳй 22:10

+ 12:6 Дон. 10:5, Дон. 8:13

+ 12:10 Дон. 11:35, Ваҳй 22:11, Дон. 11:33, Дон. 12:3, Заб. 106:43, Ҳуш. 14:10

+ 12:11 Дон. 8:11, Дон. 9:27, Дон. 11:31

+ 12:13 Иш. 57:2

Ҳушаъ

КИТОБИ

ҲУШАИ НАБӢ

- 1
- 2
- 3
- 4
- 5
- 6
- 7
- 8
- 9
- 10
- 11
- 12
- 13
- 14

БОБИ ЯКУМ

Маъсияти Исроил ва ҷазои вай.

1^1Каломи Худованд, ки дар айёми Узиё, Ютом, Оҳоз ва Ҳизқиё, подшоҳони Яҳудо, ва дар айёми Ёробъом ибни Юош, подшоҳи Исроил, бар Ҳушаъ ибни Баэрӣ нозил шуд+.

Никоҳи рамзӣ; таваллуд ёфтани Изреъил.

2Ибтидои каломи Худованд ба Ҳушаъ. Ва Худованд ба Ҳушаъ гуфт: «Бирав, зани зинокор ва фарзандони зиноро барои худ бигир; зеро ки ин замин дар ҳаққи Худованд хиёнат намуда, бениҳоят саргарми зино шудааст»+.

3Ва ӯ рафта, духтари Диблоим — Ҷумарро гирифт, ки вай ҳомила шуда, писаре барои ӯ зоид.

4Ва Худованд ба ӯ гуфт: «Насли ӯро Изреъил бихон, зеро ки пас аз муддати каме Ман интиқоми хуни Изреъилро аз хонадони Еҳу хоҳам гирифт ва ба подшоҳии хонадони Исроил хотима хоҳам дод;+

5Ва дар он рӯз чунин воқеъ хоҳад шуд, ки Ман камони Исроилро дар водии Изреъил хоҳам шикаст»+.

6Ва боз вай ҳомила шуда, духтаре зоид, ва Худованд гуфт: «Номи варо Лӯ-Руҳома[*] бихон, зеро ки Ман бар хонадони Исроил дигар марҳамат нахоҳам кард ва онҳоро нахоҳам омурзид;+

7Валекин бар хонадони Яҳудо марҳамат хоҳам кард, ва онҳоро бо қудрати Худованд Худои онҳо наҷот хоҳам дод, ва онҳоро ба воситаи камон ва шамшер ва корзор ва аспон ва саворон наҷот нахоҳам дод»+.

8Ва ҳангоме ки вай Лӯ-Руҳомаро аз сина ҷудо кард, ҳомила шуда, писаре зоид.

9Ва Ӯ гуфт: «Номи ӯро Лӯ-Аммӣ[*] бихон, зеро ки шумо қавми Ман нестед, ва Ман барои шумо нахоҳам буд.

10Вале шумораи банӣ-Исроил
мисли реги дарьё хоҳад буд,
ки онро на чен кардан мумкин аст ва на шумурдан;
ва чунин воқеъ хоҳад шуд,
ки ба ҷои он ки ба онҳо гуфта мешуд:

„Шумо қавми Ман нестед“,
ба онҳо гуфта хоҳад шуд:

„Писарони Худои Ҳай ҳастед“+.

11Ва банӣ-Яҳудо ва банӣ-Исроил бо ҳам ҷамъ хоҳанд шуд,
ва як сардорро барои худ таъин намуда,
аз он замин хоҳанд баромад;
зеро ки рӯзи Изреъил бузург аст+.

БОБИ ДУЮМ

Таҷдиди ояндаи Исроил ва баракат ёфтани вай.

Исроил барои зинокориҳои худ ҷазо ёфт.

2^1Ба бародарони худ бигӯед: „Аммӣ“[*],
ва ба хоҳарони худ: „Руҳома“[*]+.

2Бо модари худ муҷодила кунед, муҷодила, зеро ки вай зани Ман нест, ва Ман шавҳари вай нестам,
ва бигзор вай зинои худро аз чеҳрааш
ва фаҳши худро аз миёни пистонҳояш нест кунад,+

3Мабодо либосашро кашида, луб-луч намоям, ва мисли он ки дар рӯзи таваллудаш буд, гардонам,
ва монанди биёбоне варо валангор созам,
ва ба замини хушкидае варо табдил диҳам,
ва аз ташнагӣ варо бикушам+.

4Ва бар фарзандони вай марҳамат нахоҳам кард, зеро ки онҳо фарзандони зино мебошанд,+

5Зеро ки модари онҳо саргарми зино шудааст,
онҳоро ҳомила гардида, худро расво кардааст,
чунки гуфтааст: „Аз паи хушдоронам,
ки нон ва об, пашм ва катон,
равған ва машрубот ба ман медиҳанд, хоҳам рафт“.

6Бинобар ин Ман роҳи туро бо хорҳо хоҳам баст,
ва таворае пеши вай барпо хоҳам кард,
ва ҷоддаҳои худро вай нахоҳад ёфт.

7Ва ҳарчанд вай аз паи хушдорони худ афтад, ба онҳо нахоҳад расид,
ва ҳарчанд онҳоро ҷустуҷӯ намояд, нахоҳад ёфт,
ва хоҳад гуфт: „Рафта, назди шавҳари якуми худ бармегардам,
зеро ки дар он вақт, назар ба ҳозира, барои ман беҳтар буд“+.

8Валекин вай намедонист, ки Ман будам,
ки ғалла ва шароб ва равғанро ба вай медодам,
ва нуқра ва тиллоро барои вай афзун мекардам,
ки Баалро аз он месохтанд+.
9Бинобар ин Ман ғаллаи Худро дар вақташ
ва шароби худро дар мавсимаш гашта хоҳам гирифт,
ва пашм ва катони Худро,
ки урьёнии вай бо он пӯшонида шудааст,
кашида хоҳам гирифт.
10Ва алҳол аврати варо пеши
чашми хушдоронаш ошкор хоҳам сохт,
ва касе варо аз дасти Ман раҳо нахоҳад кард+.
11Ва ба тамоми хурсандии вай:
ба идҳо, навмоҳҳо, шанбеҳо
ва ҳамаи мавсимҳои вай хотима хоҳам дод+.
12Ва токҳо ва дарахтони анҷири варо,
ки гуфта буд: „Инҳо музди ман аст,
ки хушдоронам ба ман додаанд“,
валангор хоҳам кард,
ва онҳоро ба ҷангал табдил хоҳам дод,
ва ҳайвоноти саҳро онҳоро хоҳанд хӯрд+.

13Ва аз боиси айёми Баалҳо варо ҷазо хоҳам дод,
ки он вақт вай барояшон бухур месӯзонид,
ва худро бо ҳалқаҳои гӯшу бинӣ
ва бо гарданбандҳо оро медод,
ва аз паи хушдоронаш мерафт, вале Маро
фаромӯш карда буд, мегӯяд Худованд+.

Исроил, — зани зинокор, — ислоҳ хоҳад шуд.

14Бинобар ин, инак Ман варо мафтун намуда, ба биёбон хоҳам овард,
ва суханони дилпазир ба вай хоҳам гуфт+.

15Ва токҳои варо аз он ҷо ба вай хоҳам дод,
ва водии Охӯрро[*] дарвозаи умед хоҳам гардонид;
ва дар он ҷо вай, чун дар айёми ҷавониаш
ва чун дар рӯзи баромаданаш аз замини Миср, суруд хоҳад хонд.

16Ва дар он рӯз чунин воқеъ хоҳад шуд, мегӯяд Худованд,
ки ту Маро хоҳӣ хонд: „Ишӣ“[*],
ва дигар Маро нахоҳӣ хонд: „Баалӣ“[*].

17Ва номҳои Баалҳоро аз даҳони вай дур хоҳам кард,
ва онҳо дигар бо номҳои худ зикр нахоҳанд ёфт+.

18Ва дар он рӯз Ман барои онҳо[*] бо ҳайвоноти саҳро
ва мурғони ҳаво
ва ҳашароти замин аҳд хоҳам баст,
ва камон ва шамшер ва корзорро аз замин барҳам хоҳам дод,
ва онҳоро дар амният хоҳам хобонид+.
19Ва туро то абад номзади Худ хоҳам гардонид,
ва туро бо адолат ва инсоф
ва эҳсон ва марҳамат номзади Худ хоҳам гардонид;+

20Ва туро бо садоқат номзади Худ хоҳам гардонид,
ва ту Худовандро хоҳӣ шинохт+.

21Ва дар он рӯз чунин воқеъ хоҳад шуд, ки Ман иҷобат хоҳам намуд, мегӯяд Худованд,

Ман осмонро иҷобат хоҳам намуд, ва он заминро иҷобат хоҳад намуд,

22Ва замин ғалла ва шароб ва равғанро иҷобат хоҳад намуд,
ва онҳо Изреъилро иҷобат хоҳанд намуд.

23Ва барои Худам варо дар замин зироат хоҳам кард,
ва бар Лӯ-Руҳома марҳамат хоҳам намуд,
ва ба Лӯ-Аммӣ хоҳам гуфт:

„Ту қавми Ман ҳастӣ“,
ва ӯ хоҳад гуфт: „Ту Худои ман ҳастӣ“»+.

БОБИ СЕЮМ

Муҳаббати беинтиҳои Худо шароратро мағлуб хоҳад кард.

3^1Ва Худованд ба ман гуфт: «Бори дигар рафта, занеро, ки маҳбубаи ёрест ва зинокорӣ мекунад, дӯст бидор, мисли он ки Худованд банӣ-Исроилро дӯст медорад, ва ҳол он ки онҳо ба худоёни дигар рӯ меоваранд ва кулчаҳои мавизиро дӯст медоранд».

2Ва ман варо ба понздаҳ сиқл нуқра ва як ҳӯмер ҷав ва як летех[*] ҷав барои худ харидам+.

3Ва ба вай гуфтам: «Рӯзҳои бисьёр маро интизор шав, зино накун ва аз они марди дигар набош, ва ман низ барои ту хоҳам буд».

4Зеро ки банӣ-Исроил айёми зиёде бе подшоҳ ва бе сарвар, ва бе қурбонӣ ва бе сутуни назди қурбонгоҳ, ва бе эфӯд[*] ва трофим[*] хоҳанд буд.

5Баъд аз он банӣ-Исроил тавба намуда, Худованд Худои худ ва Довуд подшоҳи худро ҷустуҷӯ хоҳанд кард, ва дар айёми онир бо тарс сӯи Худованд ва эҳсони Ӯ хоҳанд шитофт+.

БОБИ ЧОРУМ

Фош кардани гуноҳҳои Исроил.

4^1Каломи Худовандро бишнавед, эй банӣ-Исроил!

Зеро ки Худованд бо сокинони ин замин муҷодила дорад,
чунки на ростӣ ҳаст, ва на марҳамат,
ва на шинохтани Худо бар ин замин+.

2Қасам хӯрдан ва қасамро шикастан, ва қатл ва дуздӣ ва зино кардан бағоят паҳн шудааст, ва ҷараёни хун бо ҷараёни хун мепайвандад.

3Бинобар ин замин мотам мегирад,
ва ҳар сокини он, бо ҳайвоноти саҳро
ва мурғони ҳаво, бемаҷол мегардад,
ва моҳиёни баҳр низ нобуд мешаванд+.

4Аммо бигзор ҳеҷ кас муҷодила нанамояд, ва ҳеҷ кас мазаммат накунад;
зеро ки қавми ту мисли касоне мебошанд, ки бо коҳин муҷодила доранд.

5Ва ту рӯзона пешпо хоҳӣ хӯрд,
ва набӣ низ бо ту шабона пешпо хоҳад хӯрд,
ва Ман модари туро нобуд хоҳам кард.

6Қавми Ман аз камии дониш нобуд шудаанд; азбаски ту аз дониш нафрат кардӣ,

Ман низ аз ту нафрат кардам, то ки дигар барои Ман каҳонат нанамоӣ;
ва азбаски ту шариати Худои худро фаромӯш кардӣ,

Ман низ писарони туро фаромӯш хоҳам кард+.

7Ҳар қадар онҳо сершумор гардиданд, ҳамон қадар бештар пеши Ман гуноҳ карданд;
пас ҷалоли онҳоро ба нанг табдил хоҳам дод.
8Гуноҳи қавми Ман ризқу рӯзии онҳост,
ва ҷонашон ба маъсияти онҳо иштиёқманд аст+.
9Ва қисмати коҳин мисли қавм хоҳад буд;
ва ӯро мувофиқи роҳҳояш ҷазо хоҳам дод,
ва подоши онҳоро бар тибқи аъмолашон хоҳам баргардонид+.

10Ва хоҳанд хӯрд, вале сер нахоҳанд шуд;
зино хоҳанд кард, вале афзун нахоҳанд гардид,
зеро ки риояи аҳди Худовандро тарк кардаанд+.

11Зино ва шароб ва машрубот дилҳоро рабудааст+.

Бутпарастии Исроил.

12Қавми Ман ба дарахти худ савол медиҳанд, ва асояшон ба онҳо ҷавоб мегардонад,

зеро ки рӯҳи зинокорӣ онҳоро дар иштибоҳ андохтааст,
ва онҳо дар ҳаққи Худои худ хиёнат кардаанд+.

13Бар қуллаҳои кӯҳҳо онҳо қурбонӣ мекунанд, ва бар талҳо, зери дарахтони булут ва сафедор ва писта,
ки сояи хуб дорад, бухур месӯзонанд;
бинобар ин духтарони шумо зино мекунанд,
ва келинҳои шумо саргарми фаҳш мешаванд+.

14Ман духтарони шуморо, ки зино мекунанд, ва келинҳои шуморо, ки саргарми фаҳш мешаванд, ҷазо нахоҳам дод,
зеро ки худи мардҳои онҳо бо фоҳишаҳо хилват мегузинанд,
ва бо зинокорон қурбонӣ мекунанд,
ва қавми нофаҳм гумроҳ мешаванд+.
15Агар ту, эй Исроил, зино мекунӣ,
бигзор Яҳудо гуноҳкор нашавад;
ва шумо ба Ҷилҷол наравед,
ва ба Байт-Овин набароед,
ва ба ҳаёти Худованд қасам ёд накунед+.

16Зеро ки Исроил мисли гови саркаш қиём намудааст;
оё ҳоло Худованд онҳоро
мисли гӯсфанде дар чарогоҳи васеъ хоҳад чаронид?

17Эфроим ба бутҳо часпидааст;
ӯро ба ҳоли худ вогузор!
18Вақте ки шаробнӯшии онҳо ба анҷом расад,
онҳо саргарми зино мешаванд;
сарварони онҳо расвоиро бисьёр дӯст медоранд.
19Бод онҳоро бо болҳояш фаро хоҳад гирифт,
ва онҳо аз қурбониҳои худ хиҷил хоҳанд шуд+.

БОБИ ПАНҶУМ

Худованд таҳдид менамояд, ки ғазаби Худро бар ҳар ду мамлакат фурӯ резад.

5^1Инро бишнавед, эй коҳинон,
ва диққат диҳед, эй хонадони Исроил,
ва гӯш андозед, эй хонадони подшоҳ,
зеро ки доварӣ бар шумост,
чунки шумо доме барои Мисфо будед,
ва тӯре ки бар Тобӯр паҳн карда шуда буд+.
2Ва гумроҳон чоҳро чуқур канданд,
вале Ман ҳамаашонро ҷазо хоҳам дод+.

3Ман Эфроимро мешиносам, ва Исроил аз Ман ниҳон нест;
зеро ки ҳоло ту, эй Эфроим, саргарми зино шудаӣ,
ва Исроил палид гардидааст.
4Кирдорҳошон намегузорад,
ки онҳо сӯи Худои худ руҷӯъ намоянд,
зеро ки рӯҳи зинокорӣ андаруни онҳост,
ва онҳо Худовандро намешиносанд+.

5Ва ифтихори Исроил пеши назари Ӯ сарпаст шудааст,
ва Исроил ва Эфроим дар гуноҳи худ пешпо мехӯранд,

Яҳудо низ бо онҳо пешпо хоҳад хӯрд+.

6Бо гӯсфандон ва говони худ
ба ҷустуҷӯи Худованд хоҳанд омад, вале Ӯро нахоҳанд ёфт:

Ӯ аз онҳо дур шудааст+.

7Онҳо дар ҳаққи Худованд хиёнат кардаанд, чунки фарзандони бегона ба дуньё овардаанд; алҳол онҳоро бо молу мулкашон дар зарфи як моҳ фурӯ хоҳад бурд.

8Дар Ҷабъа шох навозед, дар Ромо — карнай;
дар Байт-Овин бонг занед:
«Дар ақиби туст, эй Биньёмин!»+

9Эфроим дар рӯзи ҷазо валангор хоҳад шуд; дар миёни сибтҳои Исроил Ман ба таври яқин эълон намудам.

10Сарварони Исроил монанди дуркунандагони ҳудуд мебошанд:

ғазаби Худро бар онҳо мисли об фурӯ хоҳам рехт+.

11Эфроим мазлум гардида, дар доварӣ шикаст хӯрдааст,
зеро хост, ки амри беҳударо пайравӣ намояд.
12Ва Ман мисли куя барои Эфроим
ва мисли фасод барои хонадони Яҳудо шудаам.
13Ва Эфроим бемории худро,
ва Яҳудо ҷароҳати худро дид,
ва Эфроим назди Ашшур рафт,
ва назди подшоҳ Ёриб[*] кас фиристод,
вале вай наметавонад шуморо шифо диҳад,
ва ҷароҳати шуморо муолиҷа намояд+.
14Зеро ки Ман мисли шер барои Эфроим
ва мисли шербача барои хонадони Яҳудо хоҳам буд;

Ман, Ман медарам ва меравам,
бардошта мебарам, ва халоскунандае нахоҳад буд+.

15Ман рафта, ба макони Худ бармегардам,
то даме ки онҳо ба гуноҳи худ иқрор шаванд, ва толиби рӯи Ман гарданд;
дар тангии худ онҳо бо зудӣ ба Ман рӯ хоҳанд овард+.

БОБИ ШАШУМ

Ғазаби Худо ба тавба кардан водор менамояд.

6^1«Биёед, сӯи Худованд руҷӯъ намоем,
зеро ки Ӯ даридааст, ва моро шифо хоҳад бахшид,

Ӯ зарба задааст, ва моро ҷароҳатбандӣ хоҳад кард;+

2Баъд аз ду рӯз моро зинда хоҳад кард;
дар рӯзи сеюм моро ба по хоҳад бархезонид,
ва мо дар ҳузури Ӯ зиндагӣ хоҳем кард;+

3Ва Худовандро хоҳем шинохт ва барои шинохтани Ӯ ҷидду ҷаҳд хоҳем кард;
зуҳури Ӯ мисли шафақи субҳ аст,
ва Ӯ назди мо мисли борон, мисли борони охири баҳор,
ки заминро сероб мекунад, хоҳад омад».

4Бо ту чӣ кунам, эй Эфроим?

Бо ту чӣ кунам, эй Яҳудо?

Тақвои шумо, охир, мисли абри субҳ
ва мисли шабнамест, ки бо зудӣ ғоиб мешавад+.

5Бинобар ин Ман онҳоро ба воситаи анбиё зарба задам,
бо суханони даҳони Худ онҳоро куштам,
ва доварӣ дар ҳаққи ту мисли нур равшан хоҳад шуд+.

6Зеро ки Ман марҳаматро хоҳон ҳастам ва на забҳро,
ва шинохтани Худоро бештар аз қурбониҳои сӯхтанӣ+.

7Валекин онҳо, мисли Одам, аҳдро шикастанд: дар он ҷо ба Ман хиёнат карданд.

8Ҷилъод, шаҳри бадкирдорон,
хунолуд аст+.

9Ва чунон ки дастаи роҳзанон дар сари роҳи касе камин мегирад,
ончунон гурӯҳи коҳинон дар роҳи Шакем одамкушӣ мекунанд,
зеро ки қасди бади худро ба амал меоваранд+.

10Дар хонадони Исроил Ман корҳои зиштро дидаам;
дар он ҷо Эфроим саргарми зино шудааст, Исроил палид гардидааст.

11Барои ту низ, эй Яҳудо, дарав насиб шудааст, ҳангоме ки Ман асирони қавми Худро баргардонам+.

БОБИ ҲАФТУМ

Худованд ба Исроил эълон менамояд,

ки варо ҷазо дар пеш аст.

7^1Чун Исроилро шифо доданӣ шавам,
гуноҳи Эфроим ва бадкориҳои Сомария ошкор хоҳад гардид,
зеро ки рафторашон козибона аст;
ва дуздон медароянд,
ва дастаи роҳзанон дар берун ҳуҷум мекунанд.
2Ва дар дили худ намегӯянд,
ки Ман тамоми шарорати онҳоро дар хотир нигоҳ доштаам;
алҳол корҳои бадашон онҳоро иҳота намудааст, онҳо ба ҳузури Ман ошкор аст.

3Бо шарорати худ онҳо подшоҳро,
ва бо суханони козибонаи худ сарваронро хурсанд мекунанд.

4Ҳамаи онҳо саргарми зино мебошанд,
мисли танӯре ки нонпаз онро оташ медиҳад,
ва аз вақти хамир кардан
то вақти расидани он аз оташ додан бозмеистад.

5Дар «рӯзи подшоҳи мо» сарварон аз гармии шароб бемор шуданд,
ва ӯ дасти худро ба ин масхарабозон дароз кард.

6Зеро ки онҳо дар камингарии худ дили
худро монанди танӯр мегардонанд:
тамоми шаб нонпазашон мехобад,
бомдодон вай мисли оташи аланганок дармегирад.

7Ҳамаи онҳо мисли танӯр тафсида,
доварони худро фурӯ мебаранд;
ҳамаи подшоҳони онҳо фурӯ меғалтанд,
ва дар миёни онҳо касе нест, ки Маро бихонад+.

8Эфроим бо қавмҳо аралаш шуда рафтааст;

Эфроим ноне гардидааст, ки рӯи дигараш ба оташ баргардонида нашудааст+.

9Бегонаҳо қуввати ӯро хӯрдаанд, ва ӯ намедонад;
мӯйсараш низ сафед шудааст, ва ӯ намедонад+.

10Ва ифтихори Исроил пеши назари ӯ сарпаст шудааст,
вале онҳо бо ин ҳама сӯи Худованд Худои худ руҷӯъ намекунанд
ва Ӯро толиб намешаванд+.

11Ва Эфроим мисли кабӯтари соддадили нофаҳме гардидааст:

Мисрро мехонанд, сӯи Ашшур мераванд+.

12Ҳангоме ки онҳо мераванд, Ман тӯри Худро бар онҳо хоҳам андохт,
мисли мурғони ҳаво онҳоро фурӯд хоҳам овард; чунон ки ба ҷамоаташон шунавонидаам, онҳоро азият хоҳам дод+.

13Вой бар ҳоли онҳо, зеро ки аз Ман дур шуданд;
хонавайронӣ бар онҳо бод, зеро ки дар ҳаққи Ман ҷиноят карданд.

Ва оё мумкин аст, ки Ман онҳоро раҳо кунам?

Ва ҳол он ки онҳо бар зидди Ман суханони дурӯғ гуфтанд!

14Ва онҳо бо дили худ сӯи Ман истиғоса набурданд,
ҳангоме ки бар бистарҳои худ фиғон мекашиданд;
барои ғалла ва шароб ҷамъ шуда,
бар зидди Ман исьён мекунанд+.

15Ва Ман онҳоро адаб омӯхта, бозуҳошонро тақвият додам,
вале онҳо дар ҳаққи Ман андешаҳои бад карданд.

16Онҳо руҷӯъ намоянд ҳам, на ба сӯи Худои Таолост;
онҳо мисли камони ҳилагар мебошанд;
сарваронашон аз боиси забони густохонаи худ ба дами шамшер хоҳанд афтод;
ба ин сабаб онҳо дар замини Миср хандахариш хоҳанд шуд+.

БОБИ ҲАШТУМ

Душманон Исроилро барои бутпарастӣ таъқиб мекунанд.

8^1Шохро ба даҳонат бигир!

Вай мисли уқоб бар хонаи Худованд ҳуҷум хоҳад кард,
зеро ки онҳо аҳди Маро шикастанд,
ва бар зидди шариати Ман ҷиноят карданд+.

2Онҳо сӯн Ман истиғоса хоҳанд бурд:

«Эй Худои ман! Мо, Исроил, Туро мешиносем»+.

3Исроил некиро тарк кардааст,
пас душман варо таъқиб хоҳад кард.

4Онҳо подшоҳонро таъин карданд, вале на аз ҷониби Ман;
сарваронро таъин карданд, вале бе розигии Ман;
аз нуқра ва тиллои худ бутҳо барои худ сохтанд,
то ки ба ҳалокат дучор шаванд+.

5Гӯсолаи ту вожгун шудааст, эй Сомария!

Ғазаби Ман бар онҳо аланга гирифтааст; то ба кай онҳо наметавонанд пок шаванд+?

6Зеро ки он аз Исроил аст,
ва ҳунарманде онро сохтааст, ва он — худо нест;
зеро ки гӯсолаи Сомария шикаста, пора-пора хоҳад шуд.

7Азбаски онҳо бодро коштанд,
бинобар ин тундбодро хоҳанд даравид;
онро ҳосиле нест: хӯшаҳояш орд нахоҳад дод,
агар диҳад ҳам, бегонаҳо онро хоҳанд хӯрд+.
8Исроил фурӯ бурда шудааст;
алҳол онҳо дар миёни халқҳо
мисли зарфи нодаркоре мебошанд+.

9Зеро ки онҳо мисли гӯрхари танҳое назди Ашшур рафтаанд;

Эфроим ба воситаи тӯҳфаҳо ошиқонро пайдо кардааст+.

10Гарчанде ки ба халқҳо тӯҳфа медиҳанд,
алҳол Ман онҳоро ҷамъ хоҳам кард,
ва дере нагузашта аз юғи
подшоҳи сарварон ба ларза хоҳанд омад.

11Зеро ки Эфроим қурбонгоҳҳои бисьёре барои кафорати гуноҳ сохт, —
ин қурбонгоҳҳо барои ӯ сабаби гуноҳ гардид.

12Муҳимтарин аҳкоми шариати Худро барои ӯ навиштам,
дар назараш чизи бегонае ба шумор рафт.

13Дар хусуси қурбониҳои сӯхтании Ман бошад, беҳтар аст, ки забҳ карда, гӯшташро бихӯранд: Худованд онро хоҳон нест.

Бинобар ин Ӯ гуноҳи онҳоро ба ёд хоҳад овард ва барои маъсияташон ҷазо хоҳад дод:

онҳо ба Миср хоҳанд баргашт+.

14Ва Исроил Холиқи худро фаромӯш карда, қасрҳо бино намудааст,
ва Яҳудо бисьёр шаҳрҳои ҳисордор сохтааст;
валекин Ман ба шаҳрҳои вай оташ хоҳам фиристод,
то ки кӯшкҳои варо бисӯзонад+.

БОБИ НӮҲУМ

Шодиҳо тамом шудааст; вақти подош фаро расидааст.

9^1Эй Исроил, мисли қавмҳо то ба дараҷаи ваҷд шодӣ накун,
зеро ки ту зино намуда аз Худои худ дур шудӣ:

болои ҳар хирман музди зиноро дӯст доштӣ+.

2Хирман ва чархушт онҳоро ғизо нахоҳад дод,
ва шаробе ки дар он ҳаст, дилхуш нахоҳад кард.

3Дар замини Худованд сокин нахоҳанд шуд:

Эфроим ба Миср хоҳад баргашт,
ва дар Ашшур онҳо хӯроки палид хоҳанд хӯрд+.

4Барои Худованд шароб нахоҳанд рехт,

Ва қурбониҳошон писандидаи Ӯ нахоҳад буд, балки барои худашон мисли нони мотамдорон хоҳад буд:

ҳар кӣ аз онҳо бихӯрад, палид хоҳад шуд, зеро ки нони онҳо барои шикамсерии худашон мебошад,
ба хонаи Худованд он дохил нахоҳад шуд+.

5Пас шумо дар рӯзи мавсим
ва дар рӯзи иди Худованд чӣ хоҳед кард?

6Зеро ки инак, онҳо ба сабаби хонавайронӣ рафтаанд;

Миср онҳоро ҷамъ хоҳад овард, Муф онҳоро қабр хоҳад кард;
ганҷинаҳои нуқраи онҳоро газна пахш хоҳад кард,
дар хаймаҳои онҳо мушхор хоҳад рӯид.
7Айёми ҷазо наздик меояд,
айёми подош фаро мерасад, —

Исроил хоҳанд донист, ки оё набӣ беақл буд ва оё соҳиби рӯҳ девона буд, — ба сабаби гуноҳи бисьёр ва адовати бузурги ту+.

8Дидбони Эфроим аз ҷониби Худои ман набӣ буд,
ки дар сари ҳамаи роҳҳояш доми сайёд ниҳода шуд,
ва адоват дар хонаи Худои ӯ ҳукмфармост+.
9Онҳо, мисли айёми Ҷабъа,
ба умқи бадкирдорӣ расидаанд;
Ӯ гуноҳи онҳоро ба ёд хоҳад овард,
барои маъсияташон ҷазо хоҳад дод+.

10Исроилро мисли ангуре дар биёбон пайдо кардам;
падарони шуморо мисли навбари анҷир дар ибтидои он дидам;
лекин онҳо ба Баал-Фаӯр омаданд, ва саргарми расвоӣ шуданд,
ва монанди маъшуқаҳошон нафратангез гардиданд+.

11Ҷалоли Эфроим мисли мурғе парида хоҳад рафт:

зоидан, ҳомиладорӣ ва бордоршавӣ нахоҳад буд.

12Ҳатто агар фарзандони худро калон кунанд ҳам,
онҳоро нобуд хоҳам кард, ба тавре ки одаме боқӣ нахоҳад монд;
зеро ки вой бар ҳоли онҳо, вақте ки аз онҳо низ дур шавам.

13Эфроим, вақте ки дидам,
мисли Сӯр дар мавзеи зебое ҷойгир шудааст;
вале Эфроим писаронашро барои қотил берун хоҳад овард+.

14Худовандо, ба онҳо ҳар чи медиҳӣ, бидеҳ:

раҳими бачапарто ва пистонҳои хушк ба онҳо бидеҳ.

15Тамоми шарорати онҳо дар Ҷилҷол аст,
ки дар он ҷо Ман аз онҳо
барои кирдорҳои бадашон нафрат намудаам;
аз хонаи Худ онҳоро бадар хоҳам ронд;
онҳоро дигар дӯст нахоҳам дошт;
ҳамаи сарварони онҳо фитнагар мебошанд+.

16Эфроим шикаст хӯрдааст; решаи онҳо хушк шудааст, —
онҳо мева нахоҳанд дод; ҳатто агар зоянд ҳам,
самари марғуби батни онҳоро хоҳам кушт.

17Худои ман онҳоро тарк хоҳад кард, чунки Ӯро нашниданд;
пас дар миёни халқҳо овора хоҳанд шуд+.

БОБИ ДАҲУМ

Бе адолат наҷот нест.

10^1Исроил токи сершохаест,
ки меваи ба худаш муносибе меоварад;
ба андозаи фаровонии меваи худ қурбонгоҳҳои зиёде сохтааст;
баробари афзудани нозу неъмати заминаш сутунҳоро хубтар зебу зинат додаанд+.

2Дили онҳо пур аз тамаллуқ аст,
акнун гирифтори ҷазо хоҳанд шуд:

Ӯ қурбонгоҳҳои онҳоро вайрон,
ва сутунҳои онҳоро вожгун хоҳад кард.

3Зеро ки онҳо алҳол мегӯянд: «Мо подшоҳ надорем,
чунки мо аз Худованд натарсидем,
ва ин подшоҳ чӣ метавонад ба мо бикунад?»

4Сухан мегӯянд, қасамҳои дурӯғ ёд мекунанд, аҳд мебанданд;
ва доварӣ мисли гиёҳи заҳрдор бар огардҳои саҳро гул мекунад.

5Аз боиси гӯсолаи Байт-Овин
сокинони Сомария ба ҳарос хоҳанд афтод,
зеро ки қавмаш барои он мотам мегиранд,
ва коҳинонаш барои ҷалоли он,
ки аз он гирифта шудааст, ба ларза меоянд+.
6Худи он низ ба Ашшур ҳамчун ҳадия
ба подшоҳ бурда хоҳад шуд;
Эфроим хиҷолат хоҳад кашид,
ва Исроил аз дасисаҳояш шарманда хоҳад гардид.

7Сомария ва подшоҳаш
мисли кафке бар рӯи об нест хоҳанд шуд.

8Ва баландиҳои Овин — ҷои гуноҳи Исроил — маҳв хоҳанд шуд;
хору хас бар қурбонгоҳҳои онҳо хоҳад рӯид,
ва онҳо ба кӯҳҳо хоҳанд гуфт:

«Моро бипӯшонед», ва ба талҳо: «Бар мо биафтед»+.

9Аз айёми Ҷабъа гуноҳ кардаӣ, эй Исроил;
дар он ҷо онҳо истодагӣ карданд:

ҷанг дар Ҷабъа ба муқобили ноинсофон ба онҳо нарасид+.

10Бар тибқи иштиёқи Худ онҳоро ҷазо хоҳам дод,
ва қавмҳо ба муқобили онҳо ҷамъ хоҳанд омад,
ва онҳоро ба ду ҳалқаи юғ хоҳанд баст.

11Ва Эфроим ғуноҷини омӯхташудаест, ки хирманкӯбиро дӯст медорад,
ва Ман юғро бар гардани зебои вай баста, бар Эфроим низ гузоштам,
то ки Яҳудо шудгор кунад, ва Яъқуб барои худ мола намояд+.

12Барои худ аз рӯи инсоф кишт кунед,
ва бар тибқи марҳамат дарав намоед;
киштзорро барои худ шудгор кунед,
ва он гоҳ вақти он аст, ки Худовандро толиб шавед,
то ки Ӯ омада, борони адолат бар шумо биборонад+.

13Аммо шумо шароратро кишт кардед, ноинсофиро дарав намудед,
меваи кизбро хӯрдед;
зеро ки ту ба роҳи худ, ба анбӯҳи баҳодурони худ таваккал намудӣ+.

14Ва ошӯбе дар миёни қавми ту хоҳад бархост,
ва ҳамаи қалъаҳоят валангор хоҳад шуд,
мисли он ки Шалмон Байт-Арбилро дар рӯзи ҷанг валангор кардааст;
модар бо фарзандонаш кушта пора-пора карда шудааст+.

15Байт-Ил, ба сабаби шарорати бузурги шумо,
ба шумо ҳамин тавр амал хоҳад кард;
дар вақти шафақи субҳ подшоҳи Исроил ба ҳалокат хохад расид.

БОБИ ЁЗДАҲУМ

Дар бораи марҳамати бузурги Худо.

11^1Вақте ки Исроил навҷавоне буд, Ман ӯро дӯст доштам;
ва писари Худро аз Миср даъват намудам+.

2Ҳар қадар бештар онҳоро даъват мекарданд,
ҳамон қадар бештар аз пеши онҳо дур мерафтанд:

барои Баалҳо қурбонӣ мекарданд,
ва барои санамҳо бухур месӯзониданд.

3Ва ҳол он ки Ман Эфроимро ба по хезонида ба роҳравӣ одат кунондам,
бар бозуҳоям ӯро бардоштам,
вале онҳо надонистанд, ки Ман онҳоро шифо додаам+.

4Бо риштаҳои инсонӣ, бо танобҳои муҳаббат онҳоро пеш кашидам;
ва барояшон мисли касоне будам, ки юғро аз ҷоғашон боло мебардоранд;
ва навозишкорона ба вай хӯрок медодам+.

5Ба замини Миср нахоҳад баргашт, вале Ашшур подшоҳи ӯст;
зеро ки онҳо нахостанд руҷӯъ намоянд.

6Ва шамшер дар шаҳрҳояш чарх зад.

ва деҳоти варо маҳв кард,
ва онҳоро ба сабаби дасисаҳошон фурӯ бурд.

7Ва қавми Ман ҳанӯз моиланд, ки ба Ман осӣ шаванд;
ва ҳангоме ки онҳоро ба сӯи Худои Таоло даъват менамоянд,
онҳо бо якҷоягӣ баланд намешаванд.

8Чӣ гуна туро таслим кунам, эй Эфроим?

Чӣ гуна туро бисупорам, эй Исроил?

Чӣ гуна туро мисли Адмо таслим кунам,
мисли Сабӯим вожгун созам?

Дили Ман андаруни Ман вайрон шудааст,
риққатҳои Ман якбора ба ҷӯш омадааст.

9Бар ҳасби оташи ғазаби Худ амал нахоҳам кард,
ба маҳв кардани Эфроим шурӯъ нахоҳам намуд;
зеро ки Ман Худо ҳастам ва на одамизод;
дар миёни ту Қуддус ҳастам;
ва дар авҷи ғазаб назди ту нахоҳам омад+.
10Худовандро онҳо пайравӣ хоҳанд кард;
Ӯ мисли шер наъра хоҳад зад;
вақте ки Ӯ наъра занад,
фарзандон аз он тарафи баҳр хоҳанд шитофт+.
11Мисли мурғон аз Миср,
ва мисли кабӯтарон аз замини Ашшур хоҳанд шитофт;
ва онҳоро дар хонаҳошон ҷойгир хоҳам намуд, мегӯяд Худованд+.

12Маро Эфроим бо кизб,
ва Исроил бо макр иҳота кардааст;
ва Яҳудо ҳанӯз бо Худо,
бо Қуддуси амин саркашӣ мекунад.

БОБИ ДУВОЗДАҲУМ

Яъқуби сарқабила ба қавми худ намунаи ибрати ҳаётро нишон додааст.

12^1Эфроим бод мепаймояд
ва аз паи боди шарқӣ медавад,
тамоми рӯз кизб ва ситамро афзун мекунад;
ва онҳо бо Ашшур аҳд мебанданд,
ва равған ба Миср бурда мешавад+.
2Ва Худованд бо Яҳудо низ талош хоҳад кард,
ва Яъқубро бар тибқи роҳҳояш ба ҷазо мустаҳиқ хоҳад кард:

ба ӯ мувофиқи аъмолаш подош хоҳад дод.

3Дар шиками модар ӯ пошнаи бародари худро қапид;
ва дар авҷи қувваташ бо Худо гӯштин гирифт+.

4Ва ӯ бо фаришта гӯштин гирифта, ғолиб омад;
ӯ гириста, пеши Худо тазаррӯъ намуд;
дар Байт-Ил низ Худо ӯро ёфт,
ва дар он ҷо бо ӯ гуфтугӯ кард+.

5Ва Худованд Худои лашкарҳост:

Худованд исми Ӯст+.

6«Ту низ сӯи Худои худ руҷӯъ намо,
марҳамат ва инсофро риоят бикун,
ва ҳамеша ба Худои худ таваккал намо»+.

7Вай савдогарест, ки дар дасташ тарозуи макр мебошад,
ва ситамро дӯст медорад+.

8Вале Эфроим мегӯяд: «Дуруст аст, ки ман сарватдор шудаам,
барои худ молу мулк пайдо кардаам;
дар тамоми дороии ман ноинсофие ки гуноҳ бошад,
назди ман нахоҳанд ёфт»+.

9Валекин Ман Худованд Худои ту аз замини Миср ҳастам;
боз туро мисли айёми ид дар хаймаҳо ҷойгир хоҳам кард.

10Ва Ман ба анбиё сухан рондам,
ва рӯъёҳоро афзун кардам,
ва ба воситаи анбиё масалҳоро ба кор бурдам.
11Модоме ки Ҷилъод пур аз ҷафо гардидааст,
пас инҳо бар абас будааст;
дар Ҷилҷол онҳо говҳоро қурбонӣ мекарданд,
ва қурбонгоҳҳои онҳо мисли сангтӯдаҳои
назди огардҳои саҳро буд+.
12Ва Яъқуб ба саҳрои Арам гурехт,
ва Исроил барои зан хизмат кард,
ва барои зан чӯпонӣ намуд+.

13Ва Худованд ба воситаи набӣ Исроилро аз Миср берун овард,
ва ба воситаи набӣ ӯро нигаҳбонӣ намуд+.

14Эфроим хашми бағоят сахте ба вуҷуд овард, пас Худовандаш хуни варо бар вай боқӣ хоҳад гузошт,
ва нанги варо ба вай хоҳад баргардонид+.

БОБИ СЕЗДАҲУМ

Дар бораи ҳалокатоварии гуноҳ ва халосӣ ёфтан аз мамот.

13^1Вақте ки Эфроим сухан меронд, ҳама меларзиданд;
ӯ дар Исроил сарбаланд буд;
валекин аз боиси Баал гуноҳкор шуд, ва ба ҳалокат расид+.

2Ва алҳол онҳо гуноҳҳои худро афзун мекунанд,
ва аз нуқраи худ барои худ бутҳо
ва санамҳоро мувофиқи фаҳмиши худ сохтаанд,
ки ҳамааш амали санъаткорон аст;
дар бораи онҳо мегӯянд: «Одамоне ки қурбонӣ мекунанд, гӯсолаҳоро мебӯсанд»+.

3Бинобар ин онҳо мисли абри субҳ хоҳад буд,
ва мисли шабнаме ки зуд нест мешавад,
ва мисли коҳе ки бод аз хирман мебарад,
ва мисли дуде ки аз дудбаро баромада пароканда мегардад+.

4Валекин Ман Худованд Худои ту аз замини Миср ҳастам,
ва ту ғайр аз Ман худои дигарро нашинохтаӣ,
ва ғайр аз Ман наҷотдиҳандае нест+.
5Ман туро дар биёбон,
дар замини аз офтоб сӯхтае шинохтам+.
6Онҳо ба хубӣ чарида, сер шуданд;
ва чун сер шуданд, дилашон мағрур гардид,
ва ба ин сабаб Маро фаромӯш карданд+.

7Пас Ман барояшон мисли шер хоҳам буд, мисли паланг дар сари роҳашон камин хоҳам гирифт+.

8Мисли хирсе ки аз бачаҳояш маҳрум шуда бошад,
ба онҳо ҳамла хоҳам кард, ва сандуқи синаи онҳоро хоҳам дарид,
ва мисли шер онҳоро дар он ҷо хоҳам хӯрд;
ҳайвоноти саҳро онҳоро хоҳанд дарид+.

9Худро ба ҳалокат расондаӣ, эй Исроил,
зеро ки такьягоҳи ту фақат дар Ман аст.

10Пас куҷост подшоҳи ту,
то ки туро дар тамоми шаҳрҳоят наҷот диҳад,
ва доварони ту, ки дар бораи онҳо гуфта будӣ:

«Подшоҳ ва сарварон ба ман бидеҳ»+?

11Дар хашми худ подшоҳе ба ту додам,
ва дар ғазаби Худ ӯро гирифтам+.

12Гуноҳи Эфроим гиреҳ баста шудааст,
маъсияти ӯ маҳфуз мондааст.

13Азоби зане ки мезояд, ба сари ӯ хоҳад омад; ӯ писари бохирад нест,
вагар на дар вақти таваллуди тифлон бисьёр даранг намекард+.

14Оё Ман онҳоро аз дӯзах раҳо хоҳам кард?

Ва онҳоро аз марг халосӣ хоҳам дод?

Вабоҳоят куҷост, эй марг?

Тоунҳоят куҷост, эй дӯзах?

Пушаймонӣ аз чашмони Ман ниҳон шудааст+.

15Агарчи ӯ дар миёни найзор мева медод,
боди шарқӣ хоҳад вазид,
яъне боди Худованд аз биёбон баланд хоҳад шуд, —
ва манбаи ӯ хоҳад хушкид,
ва сарчашмаи ӯ валангор хоҳад гардид;
вай ганҷинаи тамоми асбоби гаронбаҳоро тороҷ хоҳад кард+.

БОБИ ЧОРДАҲУМ

Ба Худо руҷӯъ кардани Исроил ва дар оянда ба бузургӣ расидани вай.

14^1Сомария маҳкум хоҳад шуд,
зеро ки ба муқобили Худои худ қиём кардааст:

онҳо ба дами шамшер хоҳанд афтод.

тифлҳошон ба сахра зада кушта хоҳанд шуд,
ва ҳомиладоронашон шикамчок хоҳанд гардид+.

2Эй Исроил, сӯи Худованд Худои худ руҷӯъ намо,
зеро ки ба сабаби гуноҳи худ пешпо хӯрдаӣ+.

3Сухани тавбаро бо худ гирифта, сӯи Худованд руҷӯъ намоед;
ба Ӯ бигӯед: «Ҳамаи гуноҳҳоро биомурз,
ва он чи некӯст, қабул намо;
ва мо, ба ҷои говҳо,
тазаррӯи лабони худро қурбонӣ мекунем+.
4Ашшур моро наҷот нахоҳад дод;
бар аспон савор нахоҳем шуд,
ва дигар ба амали дастҳои худ „худоҳои мо“ нахоҳем гуфт,
зеро ки ятим фақат дар Ту марҳамат хоҳад ёфт»+.

5Муртадии онҳоро шифо хоҳам дод,
аз рӯи марҳамат онҳоро дӯст хоҳам дошт,
зеро ки ғазаби Ман аз онҳо дур шудааст.
6Барои Исроил мисли шабнам хоҳам буд;
вай мисли савсан гул хоҳад кард,
ва мисли арзи Лубнон решаҳои худро хоҳад давонид+.

7Навдаҳояш вусъат ёфта,
зебоии вай мисли дарахти зайтун,
ва накҳати вай мисли ҷангали Лубнон хоҳад шуд.

8Онҳое ки зери сояи вай сокин буданд, баргашта,
гандумзорро аз нав зинда хоҳанд кард,
ва худашон мисли ток гул-гул хоҳанд шукуфт,
ва таърифашон мисли бӯи шароби Лубнон паҳн хоҳад шуд.

9Эфроим хоҳад гуфт: «Маро дигар бо бутҳо чӣ кор аст?» —

Ман ӯро иҷобат намуда, ба ӯ назари нек хоҳам кард;

Ман барояш мисли сарви сабзу хуррам хоҳам буд:

меваи ту аз Ман ёфт хоҳад шуд.

10Касе ки ҳаким аст, бигзор ин чизҳоро фаҳм кунад,
касе ки оқил аст, бигзор онҳоро дарк намояд,
зеро ки роҳҳои Худованд дуруст аст,
ва одилон дар онҳо қадамгузор мебошанд,
валекин гуноҳкорон дар онҳо пешпо мехӯранд+.

* 1:6 Лӯ-Руҳома — Марҳаматнопазир.

* 1:9 Лӯ-Аммӣ — На-Қавми-Ман.

* 2:1 Аммӣ — Қавми-Ман.

* 2:1 Руҳома — Марҳаматпазир.

* 2:15 Охӯр — андӯҳ.

* 2:16 Ишӣ — шавҳари ман.

* 2:16 Баалӣ — оғои ман.

* 2:18 Банӣ-Исроил дар назар дошта шудаанд.

* 3:2 Летех — андозаи вазни ғалладона, ки ба нисфи ҳӯмер ё кӯр, яъне ба дусад литр баробар буд.

* 3:4 Эфӯд — пӯшоки саркоҳин.

* 3:4 Трофим — бутҳои қадимӣ, ки парастишкунандагонашон ба онҳо савол дода, ояндаро мепурсиданд.

* 5:13 Подшоҳ Ёриб — подшоҳи Ашшур дар назар дошта шудааст.

+ 1:1 4 Подш. 14:23, 4 Подш. 15:1, 4 Подш. 16:1, 4 Подш. 18:1, Иш. 1:1, Ом. 1:1, Мик. 1:1

+ 1:2 Ҳуш. 2:4, Ҳиз. 16:15
+ 1:4 4 Подш. 10:11
+ 1:5 Еҳ. 17:16, Дов. 6:33
+ 1:6 1 Пет. 2:10
+ 1:7 1 Подш. 17:47, Зак. 4:6
+ 1:10 Ҳас. 22:17, Иш. 62:4, Рум. 9:26

+ 1:11 Иш. 11:13, Ирм. 3:18, Ирм. 50:4, Ҳиз. 37:19

+ 2:1 Ҳуш. 1:6, Ҳуш. 1:9
+ 2:2 Иш. 50:1
+ 2:3 Ҳиз. 16:39
+ 2:4 Ҳуш. 1:6, Ҳуш. 1:2
+ 2:7 Иш. 54:5, Ирм. 3:14
+ 2:8 Ҳиз. 16:19
+ 2:10 Нав. 1:8, Ҳиз. 16:37, Ҳиз. 23:29

+ 2:11 Ад. 28:9-15, Иш. 24:8, Ирм. 7:34, Ирм. 16:9, Ом. 8:10

+ 2:12 Ҳуш. 9:1, Мик. 1:7

+ 2:13 3 Подш. 16:31-32, Ҳуш. 11:2, Ҳиз. 23:40

+ 2:14 Ҳиз. 20:35, Иш. 40:2

+ 2:17 Хур. 23:13, Зак. 13:2

+ 2:18 Иш. 54:10, Ҳиз. 34:25, Ҳиз. 37:26, Иш. 2:4, Ҳиз. 39:9, Мик. 4:3

+ 2:19 2 Қӯр. 11:2

+ 2:20 Ирм. 31:34

+ 2:23 Ҳуш. 1:10, Ҳуш. 1:6, 1 Пет. 2:10, Ҳуш. 1:9, Рум. 9:25

+ 3:2 Иб. 27:16

+ 3:5 Ирм. 50:4, Ирм. 23:5, Ирм. 33:15, Ҳиз. 34:23

+ 4:1 Иш. 3:14, Мик. 6:2

+ 4:3 Иш. 24:4, Ирм. 4:28, Юил 1:10, Юил 1:18, Саф. 1:3

+ 4:6 Мас. 10:21, Иш. 5:13
+ 4:8 Иб. 10:17
+ 4:9 Иш. 24:2
+ 4:10 Иб. 26:26, Мик. 6:14, Ҳаҷ. 1:6
+ 4:11 Мас. 20:1
+ 4:12 Дов. 18:5, Ҳуш. 5:4
+ 4:13 Ҳиз. 6:13
+ 4:14 Так. Шар. 23:17

+ 4:15 Ҳуш. 9:15, Ҳуш. 12:11, Ом. 4:4, Ом. 5:5

+ 4:19 Ирм. 4:11-12, Ирм. 51:1, Ҳуш. 13:15
+ 5:1 Дов. 4:6
+ 5:2 Ад. 25:2
+ 5:4 Иш. 59:2, Ҳуш. 4:12
+ 5:5 Ҳуш. 7:10
+ 5:6 Иш. 1:11, Ҳуш. 6:6

+ 5:8 Ирм. 4:5, Ҳуш. 8:1, Ҳуш. 9:9, Ҳуш. 4:15, Ҳуш. 10:5, Юил 2:1, Ом. 3:6

+ 5:10 Так. Шар. 19:14

+ 5:13 4 Подш. 15:19, Ҳуш. 7:11, Ҳуш. 8:9, Ҳуш. 12:1, Мик. 1:9, Наҳум 3:19

+ 5:14 Ҳуш. 13:7

+ 5:15 Иб. 26:40-42

+ 6:1 Так. Шар. 30:1-10, 1 Подш. 7:3, 3 Подш. 8:48, Юил 2:12, Так. Шар. 32:39, Айюб 5:18, Заб. 102:3, Заб. 146:3, Ирм. 30:17

+ 6:2 Заб. 70:20
+ 6:4 Ҳуш. 13:3
+ 6:5 Ирм. 23:29, 3 Подш. 19:17
+ 6:6 Мат. 9:13, Мат. 12:7
+ 6:8 Ҳуш. 12:11
+ 6:9 Еҳ. 24:1
+ 6:11 Юил 3:13

+ 7:7 4 Подш. 15:10, 4 Подш. 15:14, 4 Подш. 15:25, 4 Подш. 15:30

+ 7:8 Заб. 105:35
+ 7:9 Иш. 42:25
+ 7:10 Ҳуш. 5:5
+ 7:11 4 Подш. 17:3-4, Ҳуш. 5:13
+ 7:12 Ҳиз. 12:13
+ 7:14 Заб. 77:36-37
+ 7:16 Заб. 77:57
+ 8:1 Ирм. 4:5, Ҳуш. 5:8, Так. Шар. 28:49
+ 8:2 Мат. 7:21-23
+ 8:4 3 Подш. 12:20, Ҳуш. 7:7
+ 8:5 3 Подш. 12:28, Ҳуш. 10:5, Ҳуш. 13:2
+ 8:7 Ҳуш. 10:13
+ 8:8 4 Подш. 17:6

+ 8:9 Ҳуш. 5:13, Ҳуш. 7:11, Ирм. 2:24, Ҳиз. 16:33-34

+ 8:13 Ирм. 7:21, Ирм. 14:10, Так. Шар. 28:68

+ 8:14 Так. Шар. 32:18, Иш. 17:10, Ирм. 3:21, Ирм. 17:27, Ом. 2:5

+ 9:1 Ҳуш. 2:5

+ 9:3 Так. Шар. 28:68, Ҳуш. 8:13, Ҳиз. 4:13, Дон. 1:8

+ 9:4 Так. Шар. 26:14, Ад. 19:11-22
+ 9:7 4 Подш. 9:11, Ирм. 29:26
+ 9:8 Ҳиз. 3:17, Ҳиз. 33:7

+ 9:9 Дов. 19:22, Ҳуш. 10:9, Ирм. 14:10, Ҳуш. 8:13

+ 9:10 Заб. 79:9, Иш. 5:1, Мат. 21:33, Ад. 25:1-5, Заб. 105:28

+ 9:13 Ҳуш. 14:1

+ 9:15 Ҳуш. 4:15, Ҳуш. 12:11, Ом. 4:4, Ом. 5:5

+ 9:17 Так. Шар. 28:64-65

+ 10:1 Заб. 79:9, Иш. 5:1, Мат. 21:33

+ 10:5 3 Подш. 12:28, Ҳуш. 4:15, Ҳуш. 8:5, Ҳуш. 13:2

+ 10:8 Луқ. 23:30, Ваҳй 6:16
+ 10:9 Дов. 19:22, Ҳуш. 9:9
+ 10:11 Ирм. 46:20
+ 10:12 Мас. 11:19, Ғал. 6:8, Ирм. 4:3
+ 10:13 Ҳуш. 8:7
+ 10:14 4 Подш. 17:3-4, Иш. 13:16

+ 11:1 Так. Шар. 7:8, Хур. 4:22, Ирм. 31:9, Мал. 1:6, Мат. 2:15

+ 11:3 Хур. 15:26
+ 11:4 Юҳ. 6:44, Юҳ. 12:32, Хур. 16:14-31
+ 11:9 Ад. 23:19, Иш. 12:6

+ 11:10 Иш. 31:4, Иш. 11:11, Мик. 7:12, Зак. 8:7

+ 11:11 Иш. 60:8, Зак. 10:10
+ 12:1 Иш. 44:20, Ҳуш. 5:13
+ 12:3 Ҳас. 32:24-32

+ 12:4 Ҳас. 28:12, Ҳас. 28:19, Ҳас. 35:9, Ҳас. 35:15

+ 12:5 Хур. 3:15
+ 12:6 Мик. 6:8
+ 12:7 Ом. 8:5, Мик. 6:11
+ 12:8 Зак. 11:5, Ваҳй 3:17
+ 12:11 Ҳуш. 6:8, Ҳуш. 4:15, Ом. 4:4, Ом. 5:5
+ 12:12 Ҳас. 28:5, Ҳас. 29:20
+ 12:13 Хур. 12:50-51, Заб. 76:21
+ 12:14 4 Подш. 17:17
+ 13:1 Ҳуш. 11:2
+ 13:2 3 Подш. 12:28, Ҳуш. 8:5, Ҳуш. 10:5
+ 13:3 Ҳуш. 6:4, Заб. 1:4, Заб. 36:20
+ 13:4 Хур. 20:3, Иш. 43:11, Иш. 45:21
+ 13:5 Так. Шар. 8:15, Так. Шар. 32:10

+ 13:6 Так. Шар. 8:12-14, Так. Шар. 31:20, Заб. 77:11, Заб. 105:21, Мас. 30:9

+ 13:7 Ирм. 5:6, Ҳуш. 5:14
+ 13:8 2 Подш. 17:8, Мас. 17:12, Нав. 3:10
+ 13:10 1 Подш. 8:5, 1 Подш. 8:19
+ 13:11 1 Подш. 8:22, 1 Подш. 15:23
+ 13:13 4 Подш. 19:3

+ 13:14 Заб. 48:16, Иш. 25:8, Иш. 26:19, Ҳиз. 37:12, Ҳиз. 9:10, 1 Қӯр. 15:55

+ 13:15 Ирм. 4:12, Ирм. 51:1, Ҳиз. 19:12, Ҳуш. 4:19

+ 14:1 4 Подш. 18:12, 4 Подш. 8:12, Ҳуш. 9:13, Ом. 1:13

+ 14:2 Ҳуш. 6:1, Ҳуш. 12:6
+ 14:3 Ибр. 13:15
+ 14:4 Ҳуш. 5:13, Заб. 9:35
+ 14:6 Иш. 27:6
+ 14:10 Заб. 106:43, Дон. 12:10

Юил

КИТОБИ

ЮИЛИ НАБӢ

- 1
- 2
- 3

БОБИ ЯКУМ

Ҳашарот мамлакатро валангор мекунад.

1^1Каломи Худованд, ки бар Юил ибни Фатуил нозил шуд.

2Инро бишнавед, эй пирон,
ва гӯш андозед, эй ҳамаи сокинони замин!

Оё дар айёми шумо ва ё дар айёми падаронатон чизе мисли ин рӯй додааст?

3Дар бораи он ба писарони худ ҳикоят кунед,
ва писарони шумо — ба писарони худашон,
ва писарони онҳо — ба насли дигар+.
4Он чи аз гозом* бокӣ монда буд, малах хӯрд,
ва он чи аз малах боқӣ монда буд, елеқ* хӯрд,
ва он чи аз елеқ боқӣ монда буд, ҳасил[*] хӯрд+.

5Бедор шавед, эй мастон, ва гирья кунед,
ва фиғон кашед, эй ҳамаи майнӯшон,
дар бораи шираи ангур,
ки аз даҳонатон кашида гирифта шудааст!+
6Зеро ки халқи зӯровар ва бешуморе
ба замини ман ҳуҷум карданд;
дандонҳои онҳо дандонҳои шер аст,
ва дандонҳои осиёи онҳо — аз они модашер+.
7Токи маро валангор,
ва анҷири маро нобуд карданд;
пӯсти онро тамоман канда партофтанд;
шохаҳои он сафед шудааст.
8Мисли дӯшизае ки барои шавҳари ҷавонии
худ палос пӯшида бошад, навҳа намо.
9Ҳадияи ордӣ ва ҳадияи рехтанӣ
аз хонаи Худованд барҳам хӯрдааст;
коҳинони хизматгузори Худованд мотам гирифтаанд.

10Саҳро тороҷ гардидааст,
замин мотам гирифтааст,
зеро ки гандум талаф шудааст,
шираи ангур хушкидааст,
зайтун пажмурда шудааст+.
11Зироаткорон ошуфта гардидаанд,
токдорон навҳа карданд дар бораи гандум ва ҷав,
зеро ки ҳосили саҳро нобуд шудааст+.
12Ток хушкидааст,
ва анҷир пажмурда шудааст;
анор ва хурмо ва себ,
ҳамаи дарахтони саҳро хушкидааст,
зеро ки шодмонӣ аз банӣ-одам ғоиб гардидааст+.

13Палос пӯшида гирья кунед, эй коҳинон,
навҳа намоед, эй хизматгузорони қурбонгоҳ,
омада дар палос шабро гузаронед,
эй хизматгузорони Худои ман!
Зеро ки ҳадияи ордӣ ва ҳадияи рехтанӣ
аз хонаи Худои шумо барҳам хӯрдааст+.
14Рӯза эълон кунед,
маҷлис даъват намоед,
пирон ва ҳамаи сокинони ин заминро
ба хонаи Худованд Худои худ ҷамъ оваред,
ва сӯи Худованд истиғоса баред+.

Валангор шудани мамлакат — тимсоли рӯзи Худованд.

15Вой бар он рӯз!

Зеро ки рӯзи Худованд наздик аст,
ва мисли таҳлукае аз ҷониби Қодир хоҳад омад+.

16Оё озуқа дар пеши назари мо маҳв нашуд,
ва шодию хурсандӣ — аз хонаи Худои мо+?
17Донаҳо дар таҳти кулӯхҳо пӯсид,
махзанҳо холӣ ва анборҳо хароб гардид,
зеро ки гандум нобуд шудааст.
18Чорпоён чӣ гуна фарьёд мезананд,
ва рамаҳои говон чӣ гуна бетоқатӣ мекунанд,
зеро ки чарогоҳе барояшон нест;
рамаҳои гӯсфандон низ ба ҳоли табоҳ афтодаанд.

19Сӯи Ту, эй Худованд, мехонам,
зеро ки оташ чарогоҳҳоро сӯзонидааст,
ва аланга ҳамаи дарахтони саҳроро фурӯ бурдааст+.

20Чорпоёни саҳро низ сӯи Ту нола мекунанд,
зеро ки ҷӯйҳои об хушкидааст,
ва оташ чарогоҳҳоро сӯзонидааст+.

БОБИ ДУЮМ

Таҷовузи душманон аз шимол.

2^1Дар Сион шох навозед,
ва дар кӯҳи муқаддаси Ман гулбонг занед,
то ки ҳамаи сокинони ин замин ба ларза оянд,
чунки рӯзи Худованд меояд,
зеро ки наздик аст, —+
2Рӯзи торикӣ ва зулмот,
рӯзи абр ва меғ,
мисли шафақи субҳ,
ки бар кӯҳҳо паҳн шуда бошад:
қавми сершумор ва зӯровар,
ки мисли онҳо аз азал набуд,
ва баъд аз онҳо то абад нахоҳад буд+.
3Пеш аз онҳо оташ месӯзонад,
ва баъд аз онҳо аланга фурӯ мебарад;
пеш аз онҳо боғи Адан аст,
ва баъд аз онҳо — биёбони хароба;
ва назди онҳо чизе боқӣ намемонад+.
4Намуди онҳо мисли намуди аспон аст,
ва онҳо мисли савораҳо метозанд+.

5Мисли гулдур-гулдури аробаҳо бар қуллаи кӯҳҳо мерақсанд,
мисли чарс-чарси алангаи оташе ки коҳро месӯзонад,
мисли қавми зӯроваре ки барои ҷанг саф кашида бошанд.

6Аз дидори онҳо қавмҳо ба ларза меоянд;
ранги ҳамаи рӯйҳо мепарад+.
7Мисли паҳлавонон тохт меоваранд,
мисли мардони ҷангӣ ба ҳисор мебароянд,
ва ҳар яке бо роҳҳои худ равона мешаванд,
ва ҷоддаҳои худро тағьир намедиҳанд+.
8Ва якдигарро фишор намедиҳанд,
ҳар яке бо роҳи худ равона мешаванд,
ва бар найзаҳо меафтанд,
лекин осебе намебинанд.
9Ба шаҳр ҳамла мекунанд,
ба ҳисор тохт меоваранд,
ба хонаҳо мебароянд,
аз тирезаҳо мисли дузд дохил мешаванд+.
10Пеш аз омаданашон замин ба ларза меояд,
осмон ба ҳаяҷон меафтад,
офтоб ва моҳ тира мешаванд,
ва ситорагон дурахшонии худро гум мекунанд+.

11Ва Худованд овози Худро пеши лашкари Худ баланд мекунад,
зеро ки ӯрдугоҳи Ӯ бағоят азим аст,
зеро ки иҷрокунандаи каломи Ӯ пуриқтидор аст;
зеро ки рӯзи Худованд бузург ва бағоят саҳмгин аст;
ва кист, ки ба он тоб оварда тавонад+?

Онҳое ки дар мамлакат боқӣ мондаанд,

ба тавба даъват карда мешаванд.

12Вале алҳол низ Худованд мегӯяд:

«Бо тамоми дили худ, бо рӯза ва гирья ва навҳа
сӯи Ман руҷӯъ намоед,+

13Ва дилҳои худро чок кунед ва на либосҳои худро».

Ва сӯи Худованд Худои худ руҷӯъ намоед;
зеро ки Ӯ карим ва раҳим,
собир ва пур аз эҳсон аст,
ва аз бадӣ пушаймон мешавад+.
14Эҳтимол дорад, ки Ӯ боз пушаймон шавад,
ва пас аз он баракате боқӣ бигузорад,
яъне ҳадияи ордӣ ва ҳадияи рехтанӣ
барои Худованд Худои шумо+.
15Дар Сион шох навозед,
рӯза эълон кунед, маҷлис даъват намоед+.
16Қавмро ҷамъ кунед, ҷамоатро даъват намоед,
пиронро фароҳам оваред, кӯдакон ва ширмаконро ҷамъ кунед;
бигзор домод аз хуҷраи худ,
ва арӯс аз чимилиқи худ берун ояд+.
17Бигзор коҳинон, хизматгузорони Худованд,
дар миёни равоқ, ва қурбонгоҳ
гирья кунанд ва бигӯянд:
«Бар қавми Худ, эй Худованд, шафқат намо,
ва мероси Худро ба нанг насупор,
мабодо онҳо мавриди истеҳзои халқҳо гарданд;
чаро дар миёни халқҳо бигӯянд,
ки Худои онҳо куҷост?»+

Худованд ваъда медиҳад,

ки аз мусибатҳо озод кунад.

18Ва он гоҳ рашки Худованд барои замини Ӯ хоҳад омад,
ва Ӯ бар қавми Худ шафқат хоҳад кард+.

19Ва Худованд иҷобат намуда, ба қавми Худ хоҳад гуфт:

«Инак, Ман ба шумо гандум ва шираи ангур
ва равғани зайтун мефиристам,
то ки аз он сер шавед;
ва дигар шуморо дар миёни халқҳо нангин нахоҳам кард.

20Ва душманеро, ки аз шимол омадааст,
аз шумо дур карда, ба замини хушк ва хароба хоҳам ронд:

сафҳои пеши он рӯ ба баҳри шарқӣ,
ва сафҳои охири он рӯ ба баҳри ғарбӣ хоҳад буд,
ва бӯи бади он хоҳад баромад,
ва тааффуни он баланд хоҳад шуд,
зеро ки бисьёр бадӣ кардааст+.
21Натарс, эй замин, шодӣ ва хурсандӣ намо,
зеро ки Худованд бисьёр некӣ кардааст+.
22Натарсед, эй чорпоёни саҳро,
зеро ки чарогоҳҳо месабзад,
дарахт меваи худро меоварад,
анҷир ва ток қуввати худро нишон медиҳанд+.
23Ва шумо, эй писарони Сион,
дар Худованд Худои худ хурсандӣ ва шодӣ кунед,
зеро ки Ӯ борони аввалинро ба шумо ба қадри даркорӣ медиҳад,
ва борони аввалин ва охиринро барои шумо мисли пештара меборонад+.

24Ва хирманҳо аз ғалла пур хоҳад шуд,
ва чархуштҳо аз шираи ангур ва равғани зайтун лабрез хоҳад гардид.

25Ва барои солҳое ки малах,
елеқ ва ҳасил ва гозом, яъне ӯрдуи азими Ман,
ки бар шумо фиристода будам, хӯрдааст,
ба шумо подош хоҳам дод+.

26Ва шумо хӯроки фаровон хӯрда, сер хоҳед шуд,
ва исми Худованд Худои худро,
ки барои шумо корҳои аҷоиб кардааст,
мадҳ хоҳед гуфт,
ва қавми Ман то абад хиҷил нахоҳанд шуд.

27•Ва хоҳед донист, ки Ман андаруни Исроил мебошам,
ва Ман Худованд Худои шумо ҳастам,
ва дигаре нест,
ва қавми Ман то абад хиҷил нахоҳанд шуд+.

Ваъдаи Рӯҳулқудс ва аломатҳои омадани дуюм.

28Ва баъд аз он чунин воқеъ хоҳад шуд,
ки Ман Рӯҳи Худро бар тамоми башар хоҳам рехт,
ва писарони шумо ва духтарони шумо нубувват хоҳанд намуд;
пирони шумо хобҳо хоҳанд дид,
ҷавонони шумо рӯъёҳо хоҳанд дид+.

29Ва дар он айём бар ғуломон
ва канизони шумо низ Рӯҳи Худро хоҳам рехт.

30Ва дар осмон ва замин аломот зоҳир хоҳам кард:

хун ва оташ ва сутунҳои дуд+.
31Офтоб ба торикӣ
ва моҳ ба хун табдил хоҳад ёфт,
пеш аз он ки рӯзи азим ва саҳмгини Худованд фаро расад+.

32Ва чунин воқеъ хоҳад шуд,
ки ҳар кӣ исми Худовандро бихонад,
наҷот хоҳад ёфт,
зеро ки дар кӯҳи Сион ва дар Ерусалим,
чунон ки Худованд гуфтааст,
наҷотьёфтагон хоҳанд буд,
ва дар миёни боқимондагон касоне ки Худованд онҳоро хондааст+.

БОБИ СЕЮМ

Аз нав барқарор кардани Исроил ва доварӣ дар водии Еҳӯшофот.

3^1Зеро ки инак, дар он айём ва дар он замон,
ҳангоме ки асирони Яҳудо ва Ерусалимро баргардонида бошам,+

2Ман ҳамаи халқҳоро ҷамъ карда,
ба водии Еҳӯшофот хоҳам овард,
ва дар он ҷо бар онҳо
барои қавми Худ ва мероси Худ — Исроил доварӣ хоҳам намуд,
ки варо онҳо дар миёни халқҳо пароканда сохта,
замини Маро тақсим кардаанд,+
3Ва бар қавми Ман қуръа партофтаанд,
ва писареро дар ивази фоҳиша додаанд,
ва духтареро дар ивази шароб фурӯхтаанд,
то ки бинӯшанд+.

4Ва шумо низ, эй Сӯр ва Сидӯн ва ҳамаи ноҳияҳои Фалиштӣ, дар ҳаққи Ман чиҳо кардед? Оё шумо мехоҳед Маро ба ҷазо мустаҳиқ намоед? Ва агар шумо Маро ба ҷазо мустаҳиқ намоед, Ман бо осонӣ ва ба зудӣ ҷазои шуморо ба саратон хоҳам баргардонид+.

5Азбаски шумо нуқра ва тиллои Маро гирифтед, ва беҳтарин колои гаронбаҳои Маро ба қасрҳои худ даровардед,+

6Ва писарони Яҳудо ва писарони Ерусалимро ба писарони юнониён фурӯхтед, то ки онҳоро аз ҳудудашон дур кунед, —

7Инак, Ман онҳоро аз маконе ки онҳоро ба он ҷо фурӯхтед, хоҳам бархезонид, ва ҷазои шуморо ба саратон хоҳам баргардонид,

8Ва писарону духтарони шуморо ба дасти писарони Яҳудо хоҳам фурӯхт, то ки онҳоро ба шабоиён, ба халқи дурдасте бифрӯшанд, зеро ки Худованд гуфтааст+.

9Инро дар миёни халқҳо эълон кунед,
омодаи ҷанг шавед, паҳлавононро бархезонед;
бигзор ҳамаи мардони ҷангӣ бархоста, наздик оянд.

10Позаҳои худро барои шамшерҳо,
ва досколаҳои худро барои найзаҳо бишканед;
бигзор камқувват гӯяд: „Ман паҳлавон ҳастам“+.

11Шитоб намоед ва биёед, эй ҳамаи халқҳои гирду атроф, ва ҷамъ шавед;
паҳлавонони Худро, эй Худованд, ба он ҷо фурӯд овар.

12Бигзор халқҳо бархоста, ба водии Еҳӯшофот биёянд,
зеро ки Ман дар он ҷо хоҳам нишаст,
то ки бар ҳамаи халқҳои гирду атроф доварӣ намоям+.

13Досро ба кор андозед, зеро ки ҳосил расидааст; биёед,
пахш кунед, зеро ки ангурдон пур шудааст,
чархуштҳо лабрез гардидааст, зеро ки шарорати онҳо азим аст+.

14Издиҳомҳо, издиҳомҳо дар водии доварӣ;
зеро ки рӯзи Худованд дар водии доварӣ наздик аст+.

15Офтоб ва моҳ тира мешаванд,
ва ситорагон дурахшонии худро гум мекунанд+.
16Ва Худованд аз Сион наъра мезанад,
ва аз Ерусалим овози Худро мебарорад,
ва осмону замин ба ларза меоянд;
вале Худованд паноҳгоҳ барои қавми Худ,
ва истеҳком барои банӣ-Исроил хоҳад буд+.

Яҳудо то абад маскун хоҳад шуд.

17Ва хоҳед донист, ки Ман Худованд Худои шумо ҳастам,
ки дар кӯҳи муқаддаси Худ — Сион сукунат дорам;
ва Ерусалим муқаддас хоҳад буд,
ва бегонагон дигар аз он гузар нахоҳанд кард+.

18Ва дар он рӯз чунин воқеъ хоҳад шуд,
ки аз кӯҳҳо оби ангур хоҳад чакид,
ва бар талҳо шир ҷорӣ хоҳад шуд,
ва ҳамаи рӯдхонаҳои Яҳудо пуроб хоҳанд гардид,
ва чашмае аз хонаи Худованд берун омада,
водии Шиттимро сероб хоҳад кард+.
19Миср вайрона хоҳад шуд,
ва Адӯм ба биёбони хароба табдил хоҳад ёфт,
аз боиси зулме ки дар ҳаққи банӣ-Яҳудо карданд,
яъне хуни бегуноҳонро дар замини онҳо рехтанд+.

20Валекин Яҳудо то абад маскун хоҳад шуд,
ва Ерусалим — то абадуддаҳр+.

21Ва Ман интиқоми хуни онҳоро, ки ҳанӯз нагирифтаам, хоҳам гирифт,
ва Худованд дар Сион сукунат хоҳад дошт»+.

* 1:4 гозом; елеқ; ҳасил — номҳои кирмаки малах дар давраҳои гуногуни тараққӣ карда ба малахи калон табдил ёфтани он.

+ 1:3 Так. Шар. 4:9, Заб. 77:4
+ 1:4 Так. Шар. 28:38, Так. Шар. 28:42
+ 1:5 Иш. 24:11
+ 1:6 Ваҳй 9:8

+ 1:10 Иш. 24:4, Ирм. 4:28, Ҳуш. 4:3, Иш. 24:7

+ 1:11 Ирм. 14:4
+ 1:12 Иш. 24:11
+ 1:13 Ирм. 4:8, Юил 1:9, Юил 2:14
+ 1:14 Юил 2:15-16
+ 1:15 Иш. 13:6, Уб. 1:15, Саф. 1:7
+ 1:16 Так. Шар. 12:6-7
+ 1:19 Ирм. 9:10
+ 1:20 Заб. 103:21
+ 2:1 Ҳуш. 5:8, Ом. 3:6
+ 2:2 Ом. 5:18, Ом. 5:20, Саф. 1:15, Юил 1:6
+ 2:3 Юил 1:19, Ҳас. 2:8
+ 2:4 Ваҳй 9:7, Ваҳй 9:9
+ 2:6 Наҳум 2:10
+ 2:7 Мас. 30:27
+ 2:9 Иш. 33:4
+ 2:10 Юил 3:15, Ваҳй 8:12
+ 2:11 Мал. 3:2, Ваҳй 6:17

+ 2:12 Так. Шар. 30:1-10, 1 Подш. 7:3, 3 Подш. 8:48, Иш. 55:7, Ирм. 4:1, Ҳуш. 6:1, Ҳуш. 12:6

+ 2:13 Хур. 34:6

+ 2:14 2 Подш. 12:22, Ом. 7:3, Ом. 7:6, Юн. 1:6, Юн. 3:9, Юил 1:9, Юил 1:13

+ 2:15 Юил 2:1, Ад. 10:3

+ 2:16 Юил 1:14

+ 2:17 3 Подш. 6:3, Ҳиз. 8:16, Заб. 41:4, Заб. 78:10, Заб. 113:10, Мик. 7:10

+ 2:18 Зак. 1:14, Зак. 8:2
+ 2:20 Зак. 14:8, Иш. 34:3
+ 2:21 Заб. 125:2-3
+ 2:22 Юил 1:18

+ 2:23 Ҳаб. 3:18, Зак. 10:7, Иб. 26:4, Так. Шар. 11:14, Ирм. 5:24

+ 2:25 Юил 1:4
• 2:27 Аъм. 2:17-21
+ 2:27 Хур. 20:2, Ҳиз. 39:18
+ 2:28 Иш. 32:15, Иш. 44:3, Ҳиз. 39:29
+ 2:30 Мат. 24:30, Луқ. 21:11, Ваҳй 8:7
+ 2:31 Иш. 13:10, Ҳиз. 32:7-8, Ваҳй 6:12
+ 2:32 Рум. 10:13, Уб. 1:17
+ 3:1 Ирм. 30:3
+ 3:2 Саф. 3:8, Зак. 14:2, Иш. 66:16
+ 3:3 Уб. 1:11, Наҳум 3:10

+ 3:4 Иш. 23:1, Ирм. 47:4, Ҳиз. 28:21, Ом. 1:9

+ 3:5 2 Вак. 21:16-17
+ 3:8 3 Подш. 10:1, 2 Вак. 9:1
+ 3:10 Иш. 2:4, Мик. 4:3

+ 3:12 Заб. 95:13, Заб. 97:9, Заб. 109:6, Иш. 2:4, Иш. 3:13, Мат. 25:32

+ 3:13 Ҳуш. 6:11, Мат. 13:39, Марқ. 4:29, Ваҳй 14:15, Ваҳй 14:19, Ваҳй 19:15

+ 3:14 Юил 1:15
+ 3:15 Юил 2:10
+ 3:16 Ирм. 25:30, Ом. 1:2, Иш. 25:4
+ 3:17 Иш. 52:1, Наҳум 1:15

+ 3:18 Ом. 9:13, Иш. 30:25, Ҳиз. 47:1, Зак. 14:8, Ад. 25:1

+ 3:19 Иш. 19:1, Ҳиз. 29:2, Иш. 34:5, Ирм. 49:10, Ҳиз. 35:3, Ом. 1:11, Уб. 1:10, Мал. 1:3

+ 3:20 Ҳиз. 37:25

+ 3:21 Иш. 4:4, Ҳиз. 36:25

Омӯс

КИТОБИ

ОМӮСИ НАБӢ

- 1
- 2
- 3
- 4
- 5
- 6
- 7
- 8
- 9

БОБИ ЯКУМ

Доварӣ бар халқҳои ҳамсоя.

1^1Суханони Омӯс, ки аз чӯпонони Тақӯо буд, ва дар айёми Узиё, подшоҳи Яҳудо, ва дар айёми Ёробъом ибни Юош, подшоҳи Исроил, ду сол пеш аз заминҷунбӣ, онҳоро дар бораи Исроил дар рӯъё дид+.

2Ва гуфт:

Худованд аз Сион наъра мезанад,
ва аз Ерусалим овози Худро мешунавонад,
ва чарогоҳҳои чӯпонон мотам мегиранд,
ва қуллаи Кармил хушк мешавад+.
3Худованд чунин мегӯяд:
«Барои се ҷинояти Димишқ,
ва барои чор ҷинояташ
ғазабамро аз он нахоҳам баргардонид,
чунки Ҷилъодро бо ғаллакӯбакҳои оҳанин кӯфтанд+.

4Ва оташе ба хонадони Ҳазоил хоҳам фиристод,
ва қасрҳои Бин-Ҳададро фурӯ хоҳад бурд+.
5Ва ғалақаи Димишқро хоҳам шикаст,
ва сокинонро аз водии Овин,
ва дорандаи чӯбдасти салтанатро аз Байт-Адан маҳв хоҳам кард,
ва қавми Арам ба Қир ба асирӣ хоҳанд рафт», мегӯяд Худованд+.

6Худованд чунин мегӯяд:

«Барои се ҷинояти Ғазза, ва барои чор ҷинояташ ғазабамро аз он нахоҳам баргардонид,
чунки тамоми ҷамоатро ба асирӣ бурданд,
то ки ба Адӯм таслим кунанд+.
7Ва оташе ба ҳисори Ғазза хоҳам фиристод,
ва қасрҳои онро фурӯ хоҳад бурд.
8Ва сокинонро аз Ашдӯд,
ва дорандаи чӯбдасти салтанатро
аз Ашқалӯн маҳв хоҳам кард,
ва дасти Худро бар Эқрӯн хоҳам баргардонид,
ва бақияи фалиштиён нест хоҳанд шуд»,
мегӯяд Худованд Худо+.
9Худованд чунин мегӯяд:

«Барои се ҷинояти Сӯр, ва барои чор ҷинояташ ғазабамро аз он нахоҳам баргардонид,
чунки тамоми ҷамоати асиронро ба Адӯм таслим карданд,
ва аҳди бародариро ба ёд наоварданд+.

10Ва оташе ба ҳисори Сӯр хоҳам фиристод,
ва қасрҳои онро фурӯ хоҳад бурд».

11Худованд чунин мегӯяд:

«Барои се ҷинояти Адӯм, ва барои чор ҷинояташ ғазабамро аз он нахоҳам баргардонид,
чунки бародари худро бо шамшер таъқиб кард,
ва раҳму шафқати худро барҳам дод,
ва хашмаш доимо шиддат меёфт,
ва ғазаби худро ҳамеша нигоҳ медошт+.
12Ва оташе ба Темон хоҳам фиристод,
ва қасрҳои Басраро фурӯ хоҳад бурд».
13Худованд чунин мегӯяд:

«Барои се ҷинояти банӣ-Аммӯн, ва барои чор ҷинояташон ғазабамро аз онҳо нахоҳам баргардонид,
чунки занони ҳомилаи Ҷилъодро шикамчок карданд,
то ки ҳудуди худро васеъ гардонанд+.

14Ва оташе дар ҳисори Рабба хоҳам дардод,
ва қасрҳои онро дар миёни нидоҳои рӯзи корзор,
дар тундбоди рӯзи тӯфон фурӯ хоҳад бурд+.

15Ва подшоҳи онҳо ба асирӣ хоҳад рафт, — вай,
ва миронаш ҳамроҳи вай»,
мегӯяд Худованд+.

БОБИ ДУЮМ

Давоми он.

2^1Худованд чунин мегӯяд:

«Барои се ҷинояти Мӯоб, ва барои чор ҷинояташ ғазабамро аз он нахоҳам баргардонид,
чунки устухонҳои подшоҳи Адӯмро сӯзонида оҳак гардонид+.

2Ва оташе ба Мӯоб хоҳам фиристод,
ки қасрҳои Қариютро фурӯ хоҳад бурд,
ва Мӯоб дар миёни ғавғо
ва нидоҳо ва садои шох хоҳад мурд+.
3Ва доварро аз даруни он маҳв хоҳам кард,
ва ҳамаи миронашро ҳамроҳи вай хоҳам кушт», мегӯяд Худованд.

Доварӣ бар Яҳудо ва Исроил.

4Худованд чунин мегӯяд:

«Барои се ҷинояти Яҳудо, ва барои чор ҷинояташ ғазабамро аз он нахоҳам баргардонид,
чунки шариати Худовандро тарк карданд,
ва фароизи Ӯро риоя нанамуданд,
ва бутҳои онҳо,
ки падаронашон пайравӣ мекарданд,
онҳоро дар иштибоҳ андохт+.
5Ва оташе ба Яҳудо хоҳам фиристод,
ки қасрҳои Ерусалимро фурӯ хоҳад бурд»+.

6Худованд чунин мегӯяд:

«Барои се ҷинояти Исроил, ва барои чор
ҷинояташ ғазабамро аз он нахоҳам баргардонид,
чунки одилро ба нуқра, ва камбағалро дар ивази як ҷуфт кафш мефурӯшанд;+

7Муштоқи онанд, ки ғубори замин бар сари мискинон бошад,
ва бенавоёнро аз роҳ мезананд;
ва мард ва падараш назди як зан мераванд,
то ки исми қуддуси Маро беҳурмат кунанд;+

8Ва бар либосҳои гаравӣ назди ҳар қурбонгоҳ меёзанд,
ва шароби ҷазоёфтагонро дар хонаи Худои худ менӯшанд.

9Ва ҳол он ки Ман амӯриёнро, ки мисли арзҳо баландқомат
ва мисли булутҳо бақувват буданд, пеши онҳо маҳв намудам;
ва меваи онҳоро аз боло ва решаҳои онҳоро аз поён нест кардам+.

10Ва Ман шуморо аз замини Миср берун овардам,
ва шуморо дар биёбон чил сол бурдам,
то ки замини амӯриёнро тасарруф намоед+.
11Ва аз писарони шумо анбиёро,
ва аз ҷавонони шумо назиронро ба миён овардам.

Оё ҳамин тавр нест, эй банӣ-Исроил?» — мегӯяд Худованд+.

12«Валекин шумо назиронро шароб нӯшонидед,
ва ба анбиё фармон дода, гуфтед, ки „нубувват накунед“.

13Инак, Ман шуморо дар ҷое ки мебошед, фишор хоҳам дод,
чунон ки аробаи пур аз бандҳои гандум фишор медиҳад.

14Ва барои тезрав ҷои гурез нахоҳад буд,
ва зӯровар бо қуввати худ ғолиб нахоҳад шуд,
ва паҳлавон ҷонашро ба саломат нахоҳад бурд+.
15Ва камондор истодагӣ нахоҳад кард,
ва тезпо раҳо нахоҳад ёфт,
ва аспсавор ҷонашро ба саломат нахоҳад бурд.
16Ва касе ки ҷасуртарини паҳлавонон бошад,
дар он рӯз бараҳна хоҳад гурехт»,
мегӯяд Худованд.

БОБИ СЕЮМ

Каломи Худованд дар ҳаққи тамоми хонадони Яъқуб.

3^1Ин каломро бишнавед, ки Худованд дар ҳаққи шумо, эй банӣ Исроил, дар ҳаққи ҳар қабилае ки аз замини Миср берун овардаам, ба забон ронда, гуфтааст:+

2«Фақат шуморо Ман аз ҳамаи қабилаҳои замин шинохтам,
бинобар ин шуморо барои ҳамаи гуноҳҳотон ба ҷазо мустаҳиқ хоҳам кард+.

3Оё ду кас якҷоя роҳ мераванд,
бе он ки маслиҳатро ба як ҷо монда бошанд?

4Оё шер дар ҷангал наъра мезанад, агар нахҷире пеши вай набошад?

Оё шербача садояшро аз лонаи худ мебарорад, агар сайде ба даст наоварда бошад?

5Оё мурғ ба доми рӯи замин меафтад, агар тузоқе барои вай набошад?

Оё дом аз рӯи замин бардошта мешавад, агар чизе дар он наафтода бошад?

6Агар дар шаҳр шох навохта шавад, оё қавм ба изтироб намеоянд?

Агар бар шаҳр мусибате ояд, оё онро Худованд ба амал наовардааст+?

7Оре, Худованд Худо коре намекунад,
бе он ки сирри Худро ба бандагонаш анбиё ошкор созад+.

8Шер наъра задааст, — кист, ки ҳаросон нашавад?

Худованд Худо сухан рондааст, — кист, ки нубувват накунад?»+

9Бар қасрҳои Ашдӯд ва бар қасрҳои замини Миср эълон намоед ва бигӯед:

«Бар кӯҳҳои Сомария ҷамъ шавед,
ва бетартибиҳои зиёдеро, ки андаруни он аст,
ва ситамҳоеро, ки дар миёни он аст, бубинед»+.

10«Ва онҳо росткориро намедонанд»,
мегӯяд Худованд,

«самараи зулм ва тороҷро дар қасрҳои худ захира мекунанд»+.

11Бинобар ин Худованд Худо чунин мегӯяд:

«Душман омада, дар гирдогирди замин ҷойгир хоҳад шуд;
ва шукӯҳи туро аз ту фурӯд хоҳад овард,
ва қасрҳои ту гирифтори тороҷ хоҳад шуд»+.

12Худованд чунин мегӯяд: «Чунон ки чӯпон ду соқи по ё нармаи гӯшро аз даҳони шер раҳо мекунад,
ончунон банӣ-Исроил, ки дар Сомария бар гӯшаи бистар
ва бар ҷогаҳи димишқӣ нишастаанд, раҳо хоҳанд шуд».

13«Бишнавед ва ба хонадони Яъқуб шаҳодат диҳед»,
мегӯяд Худованд Худо, Худои лашкарҳо,

14«Зеро дар рӯзе ки Ман Исроилро барои ҷиноятҳояш ба ҷазо мустаҳиқ намоям,
барои қурбонгоҳҳои Байт-Ил низ ба ҷазо мустаҳиқ хоҳам намуд,
ва шохҳои қурбонгоҳ шикаста, бар замин хоҳад афтод+.

15Ва хонаи зимистониро бо якҷоягии хонаи тобистонӣ хароб хоҳам кард,
ва хонаҳои оҷ талаф хоҳад шуд,
ва хонаҳои бисьёр нест хоҳад гардид», мегӯяд Худованд+.

БОБИ ЧОРУМ

Қурбониҳои дар Байт-Ил овардашуда сабаби ғазаби Худованд гардидааст.

4^1«Ин каломро бишнавед, эй модаговони Бошон, ки бар кӯҳи Сомария буда,
бенавоёнро зулм мекунед, камбағалонро ба танг меоваред ва ба оғоёни худ мегӯед:

„Биёред, то ки бинӯшем!“+

2Худованд Худо бо қудсияти Худ қасам хӯрдааст,
ки инак, айёме бар шумо меояд,
ки шуморо бо чангчаҳо хоҳанд кашид,
ва бақияи шуморо — бо қалмоқҳои моҳигирӣ+.

3Ва ҳар яке аз шумо аз рахнаи рӯ ба рӯяш берун хоҳад рафт,
ва ҳарамсарои худро тарк хоҳад кард», мегӯяд Худованд+.

4«Ба Байт-Ил биёед ва ҷиноят кунед,
ба Ҷилҷол омада, ҷиноятро афзун намоед,
ва бомдодон қурбониҳои худро биёред,
ва дар ҳар се рӯз — ушрҳои худро+.
5Ва аз хамири туруш ҳадияи шукрона биёред,
ва ҳадияҳои ихтиёриро нидокунон эълон намоед,
зеро ки инро шумо, эй банӣ-Исроил, дӯст медоред»,
мегӯяд Худованд Худо+.

6«Ва Ман низ тозагии дандонҳоро дар ҳамаи шаҳрҳотон,
ва камии нонро дар ҳамаи маконҳотон ба шумо додам,
валекин сӯи Ман барнагаштед», мегӯяд Худованд+.

7«Ва Ман низ, вақте ки то дарав се моҳ монда буд,
боронро аз шумо боздоштам, ва бар як шаҳр боронидам,
ва бар шаҳри дигар наборонидам;
як қитъаи саҳро шодоб гардид, ва қитъаи дигар,
ки борон бар он наборид, хушк шуд+.

8Ва аҳли ду-се шаҳр сӯи як шаҳр барои нӯшидани об равона шуданд, вале сер нашуданд;
валекин сӯи Ман барнагаштед», мегӯяд Худованд.

9«Шуморо бо боди самум ва хушкоӣ зарба задам;
аксари боғҳо ва токҳо ва дарахтони анҷир ва зайтуни шуморо малах хӯрд;
валекин сӯи Ман барнагаштед», мегӯяд Худованд+.

10«Ваборо аз қабили он ки дар Миср воқеъ шудааст, бар шумо фиристодам;
ҷавонони шуморо ба дами шамшер куштам,
дар сурате ки аспҳотон ба асирӣ афтод;
ва тааффуни ӯрдуҳои шумо баромада, ба димоғатон зад;
валекин сӯи Ман барнагаштед», мегӯяд Худованд+.

11«Андаруни шумо харобӣ ба амал овардам,
монанди харобие ки Худо дар Садӯм ва Амӯро
ба амал овардааст,
ва шумо мисли кундаи нимсӯхтае будед, ки аз миёни оташ бароварда шуда бошад;
валекин сӯи Ман барнагаштед», мегӯяд Худованд,+

12«Бинобар ин бо ту, эй Исроил, чунин амал хоҳам кард;
ва азбаски бо ту чунин амал хоҳам кард, ту,
эй Исроил,
худро омода намо, ки бо Худои худ рӯ ба рӯ шавӣ».

13Зеро, инак Ӯ, ки кӯҳҳоро ба вуҷуд овардааст
ва бодро офаридааст,
ва ба одамизод фикрҳои Худро хабар медиҳад,
рӯшноӣ ва зулмотро ба амал меоварад,
ва бар баландиҳои замин қадамгузор мешавад,
— Худованд Худои лашкарҳо исми Ӯст+.

БОБИ ПАНҶУМ

Андӯҳи Худованд дар бораи Исроил.

5^1Ин каломро, ки ман дар ҳаққи шумо, эй хонадони Исроил, ҳамчун марсия ба забон меронам, бишнавед:

2Дӯшизаи Исроил фурӯ ғалтидааст ва дигар нахоҳад бархост;
бар замини худаш партофта шудааст,
ва касе нест, ки варо бархезонад+.

3Зеро ки Худованд Худо чунин мегӯяд:

«Аз шаҳре ки бо ҳазор нафар берун меояд,
сад нафар барои хонадони Исроил боқӣ хоҳанд монд,
ва аз шаҳре ки бо сад нафар берун меояд,
даҳ нафар боқӣ хоҳанд монд».

4Зеро ки Худованд ба хонадони Исроил чунин мегӯяд:

«Маро толиб бошед, ва хоҳед зист+.

5Вале Байт-Илро толиб набошед, ва ба Ҷилҷол наоед,
ва ба Беэр-Шобаъ нагузаред,
зеро ки Ҷилҷол ба асирӣ хоҳад рафт,
ва Байт-Ил ба ҳеҷу пуч мубаддал хоҳад шуд»+.
6Худовандро толиб бошед, ва хоҳед зист;
мабодо ғазаби Ӯ мисли оташ дар хонадони Юсуф даргирифта,
варо фурӯ барад, ва касе набошад,
ки онро дар Байт-Ил хомӯш кунад+.
7Эй, ки инсофро ба явшон мубаддал менамоед,
ва адолатро бар замин мепартоед!
8Ӯ, ки Парвин ва Ҷабборро офаридааст,
ва зулмотро ба субҳ табдил медиҳад,
ва рӯзро шаби торик мегардонад,
ва обҳои баҳрро даъват менамояд,
ва онҳоро бар рӯи замин мерезад, —
Худованд исми Ӯст+.

9Ӯ ҳалокатро бар зидди зӯровар қувват медиҳад,
ва ҳалокат ба қалъа дохил мешавад.

10Аз касе ки дар маҳкама далел меоварад,
кароҳат доранд, ва аз шахси ростгӯй нафрат мекунанд+.

11Бинобар ин, азбаски бенаворо поймол кардед,
ва аз ғаллаи вай хироҷ гирифтед, —
хонаҳо аз санги тарошида хоҳед сохт,
вале дар онҳо сокин нахоҳед шуд;
токҳои дилпазир хоҳед парварид,
вале шароби онҳоро нахоҳед нӯшид,+

12Зеро медонам, ки ҷиноятҳои шумо чӣ қадар бисьёр,
ва гуноҳҳои шумо чӣ қадар азим аст:

шахси одилро ба танг меоваред, ришва мегиред,
ва нисбат ба камбағалон дар маҳкама каҷкорӣ мекунед+.

13Бинобар ин шахси бохирад дар ин замон хомӯш мемонад,
зеро ки замони бад аст.

14Некиро толиб бошед, на бадиро, то ки зист кунед;
ва он гоҳ Худованд Худои лашкарҳо бо шумо хоҳад буд, чунон ки мегӯед.

15Аз бадӣ нафрат кунед ва некиро дӯст доред,
ва инсофро дар маҳкама аз нав барқарор намоед;
шояд Худованд Худои лашкарҳо бар бақияи Юсуф марҳамат кунад+.

Рӯзи Худованд.

16Бинобар ин Худованд Худо, Худои лашкарҳо чунин мегӯяд:

«Дар ҳамаи майдонҳо навҳа хоҳад буд,
ва дар ҳамаи кӯчаҳо хоҳанд гуфт: „Ҳайҳот! Ҳайҳот!“

Ва зироаткорро барои мотам гирифтан,
ва навҳагаронро барои навҳа кардан хоҳанд хонд+.

17Ва дар ҳамаи токзорҳо навҳа хоҳад буд,
зеро ки Ман андаруни ту хоҳам гузашт», мегӯяд

Худованд+.

18Вой ба ҳоли муштоқони рӯзи Худованд!

Ин рӯзи Худованд ба шумо барои чӣ лозим аст?

Он торикист ва на рӯшноӣ+.

19Мисли ин ки касе аз шер гурехта,
ба хирс дучор шавад, ва ба хона даромада,
дасташро ба девор бимонад, ва море ӯро бигазад.

20Охир, рӯзи Худованд торикист ва на рӯшноӣ,
ва тирагист, ва дурахше дар он нест.

Қурбониҳо бидуни адолати ҳақиқӣ — қабоҳат аст пеши Худованд.

21«Ман аз идҳои шумо кароҳат ва нафрат дорам,
ва қурбониҳои шуморо дар маҷлисҳои қавматон қабул нахоҳам кард+.

22Ҳатто агар қурбониҳои сӯхтанӣ ва ҳадияҳои ордии худро барои Ман биёред,
онҳо дилхоҳи Ман нахоҳад буд,
ва ба қурбонии шукронаи говони парвории шумо назар нахоҳам андохт.

23Ғавғои сурудҳои худро аз Ман дур кун,
ва навозиши барбатҳои туро Ман гӯш нахоҳам кард.

24Бигзор инсоф мисли об,
ва адолат мисли наҳри бепоён ҷӯш зада ҷорӣ гардад!

25Оё шумо, эй хонадони Исроил,
дар биёбон дар зарфи чил сол қурбониҳо
ва ҳадияҳо барои Ман овардед+?

26Балки Сиккути малики худ ва Кийюни бути худ,
яъне кавкаби худоёни худро,
ки барои худ сохта будед, бардошта гаштед.
27Ва шуморо Ман ҷалои ватан карда,
ба он тарафи Димишқ хоҳам ронд»,
мегӯяд Худованд,
ки Худои лашкарҳо исми Ӯст+.

БОБИ ШАШУМ

Вой ба ҳоли онҳое ки дар Сион бепарво мебошанд.

6^1Вой ба ҳоли онҳое ки дар Сион бепарво
ва дар кӯҳи Сомария дилпур мебошанд, —
ин нақибони халқи хуҷиста,
ки хонадони Исроил назди онҳо меоянд!+
2Ба Кална убур намоед ва бубинед,
ва аз он ҷо ба Ҳамоти бузург биравед,
ва ба Ҷати фалиштиён фурӯд оед:
оё онҳо аз ин мамлакатҳо беҳтаранд?
Оё ҳудуди инҳо аз ҳудуди шумо зиёдтар аст+?
3Онҳое ки рӯзи бадро дур меандозанд,
ва ҳокимияти ситамро наздик меоваранд;
4Онҳое ки бар ҷогаҳои оҷ мехобанд,
ва бар бистарҳои худ меёзанд,
ва барраҳои фарбеҳро аз миёни рама
ва гӯсолаҳоро аз пеши охур гирифта мехӯранд;
5Онҳое ки бо навозиши барбат месароянд,
ба гумони он ки мисли Довуд барои худ асбоби мусикӣ ихтироъ мекунанд;

6Онҳое ки аз косаҳо шароб менӯшанд,
ва худро бо равғанҳои беҳтарин
тадҳин менамоянд,
ва дар бораи шикасти Юсуф
афсӯс намехӯранд, —

7Бинобар ин онҳо акнун дар сари асирон ба асирӣ хоҳанд рафт,
ва шавқуни айёшон хотима хоҳад ёфт.
8Худованд Худо ба Зоти Худ қасам мехӯрад,
ва Худованд Худои лашкарҳо мегӯяд:
«Ман аз ифтихори Яъқуб кароҳат дорам,
ва аз қасрҳои ӯ нафрат менамоям,
ва шаҳрро бо ҳар чи дар он аст, таслим хоҳам кард»+.

9Ва чунин воқеъ хоҳад шуд, ки агар даҳ одам дар як хона боқӣ монда бошанд, онҳо низ хоҳанд мурд.

10Ва ҳангоме ки варо хешованди вай ва сӯзонандаи вай бардорад, то ки устухонҳоро аз хона берун оварад, ва ба касе ки дар як гӯшаи хона бошад, бигӯяд: «Оё боз касе бо ту ҳаст?», вай ҷавоб хоҳад дод: «Ҳеҷ кас нест»; ва ӯ хоҳад гуфт: «Хомӯш бош! — то ки исми Худованд зикр карда нашавад».

11Зеро инак, Худованд амр мефармояд, ва хонаи калон гард-гард мешавад, ва хонаи хурд — пора-пора.

12Оё аспон бар сахра метозанд?

Оё онро бо говҳо шудгор кардан мумкин аст?

Зеро ки шумо инсофро ба гиёҳи заҳрдор табдил додаед,
ва самари адолатро — ба явшон.

13Шумо, ки аз ночизе шод мешавед ва мегӯед:

«Оё бо қуввати худ шохҳо барои худ ба даст наовардем?» —

14«Инак Ман», мегӯяд Худованд Худои лашкарҳо,

«халқеро бар зидди шумо, эй хонадони Исроил, бармеангезам,
ва шуморо аз даромадгоҳи Ҳамот то наҳри Аробо ба танг хоҳанд овард».

БОБИ ҲАФТУМ

Се рӯъё дар бораи доварии оянда бар Исроил.

7^1Худованд Худо ба ман чунин рӯъёро намоён кард, ва инак, дар ибтидои рӯидани алафи бевақтӣ Ӯ малахро ба вуҷуд овард, ва ин алафе буд баъд аз даравидани алафи подшоҳ+.

2Ва ҳангоме ки вай алафи заминро хӯрда тамом кард, ман гуфтам:

«Худоё Худовандо! Лутфан, марҳамат намо!

Чӣ гуна Яъқуб қомат рост кунад? Вай бағоят хурд аст».

3Худованд аз ин пушаймон гардид.

«Ин тавр нахоҳад шуд!» — гуфт Худованд+.

4Худованд Худо ба ман чунин рӯъёро намоён кард, ва инак Худованд Худо оташро хонд, ки доварӣ намояд, ва вартаи азимро фурӯ бурд, ва қитъаи саҳроро сӯзонид.

5Ва ман гуфтам:

«Худоё Худовандо! Лутфан, боздор!

Чӣ гуна Яъқуб қомат рост кунад? Вай бағоят хурд аст».

6Худованд аз ин пушаймон гардид.

«Ин тавр низ нахоҳад шуд!» — гуфт Худованд Худо.

7Ба ман чунин рӯъёро намоён кард, ва инак Худованд бар девори амӯдӣ истода буд, ва шоқуле дар дасташ буд.

8Ва Худованд ба ман гуфт: «Эй Омӯс, чӣ мебинӣ?» Гуфтам: «Шоқуле». Ва Худованд гуфт:

«Инак, шоқуле дар миёни қавми Худ Исроил мегузорам, ва дигар аз гуноҳашон гузароӣ нахоҳам кард+.

9Ва баландиҳои Исҳоқ валангор,
ва қудсҳои Исроил хароб хоҳад шуд,
ва бар хонадони Ёробъом бо шамшер қиём хоҳам кард»+.

Коҳини Байт-Ил Омӯсро пеши подшоҳ айбдор мекунад.

10Ва Амасьё, коҳини Байт-Ил, назди Ёробъом, подшоҳи Исроил, кас фиристод, то бигӯяд: «Омӯс дар миёни хонадони Исроил бар зидди ту ошӯб меандозад; замин наметавонад ҳамаи суханони ӯро гунҷоиш диҳад;+

11Зеро ки Омӯс чунин мегӯяд: „Ёробъом ба дами шамшер хоҳад мурд, ва Исроил аз замини худ ба асирӣ бурда хоҳад шуд“»+.

12Ва Амасьё ба Омӯс гуфт: «Эй валӣ! Рафта ба замини Яхудо бигрез, ва дар он ҷо нон бихӯр, ва дар он ҷо нубувват намо;+

13Валекин дар Байт-Ил дигар нубувват накун, зеро ки қудси подшоҳ аст он, ва хонаи салтанат аст он»+.

14Ва Омӯс ҷавоб гардонда, ба Амасьё гуфт: «Ман на набӣ ҳастам ва на писари набӣ, балки рамабон будам ва дарахтони ҷумизро меҷустам+.

15Ва Худованд маро аз хизмати гӯсфандон гирифт, ва Худованд ба ман гуфт: „Рафта, ба қавми Ман Исроил нубувват намо“.

16Ва акнун каломи Худовандро бишнав: ту мегӯӣ: „Дар ҳаққи Исроил нубувват накун ва дар ҳаққи хонадони Исҳоқ сухан нарон“+.

17Бинобар ин Худованд чунин мегӯяд: „Зани ту дар шаҳр гирифтори зино хоҳад шуд, ва писарону духтарони ту ба дами шамшер хоҳанд афтод, ва замини ту бо риштаи андоза тақсим карда хоҳад шуд, ва ту бар замини нопок хоҳӣ мурд, ва Исроил аз замини худ ба асирӣ бурда хоҳанд шуд“».

БОБИ ҲАШТУМ

Сабади пур аз меваҷот — аломати заволи наздики Исроил.

8^1Худованд Худо ба ман чунин рӯъёро намоён кард, ва инак, сабаде пур аз меваҷот+.

2Ва Ӯ гуфт: «Эй Омӯс, ту чӣ мебинӣ?» Гуфтам: «Сабаде пур аз меваҷот». Ва Худованд ба ман гуфт: «Заволи қавми Ман Исроил фаро расидааст; дигар аз гуноҳашон гузароӣ нахоҳам кард+.

3Ва сурудҳои қаср дар он рӯз ба навҳа табдил хоҳад ёфт», мегӯяд Худованд Худо, «лошаҳо бисьёр хоҳад шуд, ва дар ҳар ҷо онҳоро хомӯшона берун хоҳанд партофт».

4Инро бишнавед, эй муштоқони поймол кардани мискинон ва маҳв сохтани бенавоёни замин,

5Ки мегӯед:

«Навмоҳ кай мегузарад, то ки ғалларо бифрӯшем;
ва шанбе кай мегузарад, то ки анборҳои ғалларо бикшоем,
вазнро кам ва қиматро зиёд кунем,
ва бо тарозуи нодуруст фиреб диҳем,+
6Бенавоёнро ба нуқра,
ва мискинонро дар ивази як ҷуфт кафш бихарем,
ва пасмондаи ғалларо бифрӯшем»+.
7Худованд ба ифтихори Яъқуб қасам хӯрдааст:

«Ҳеҷ яке аз аъмоли онҳоро ҳаргиз фаромӯш нахоҳам кард!

8Оё ба ин сабаб замин ба ҷунбиш нахоҳад омад,
ва ҳар сокини он мотам нахоҳад гирифт?

Ва он сар то сараш мисли наҳр баланд хоҳад шуд,
ва мисли дарьёи Нили Миср туғьён хоҳад кард
ва фурӯ хоҳад нишаст»+.

9«Ва дар он рӯз чунин воқеъ хоҳад шуд», мегӯяд Худованд Худо,

«ки ғуруби офтобро дар нисфи рӯз ба амал хоҳам овард,
ва заминро дар айни рӯзи равшан торик хоҳам кард+.

10Ва идҳои шуморо ба мотам,
ва ҳамаи сурудҳои шуморо ба навҳа табдил хоҳам дод,
ва бар ҳар камар палос,
ва бар ҳар сар бемӯӣ хоҳам овард,
ва инро мисли мотами фарзанди ягона,
ва охирашро мисли рӯзи талх хоҳам гардонид+.
11Инак айёме меояд», мегӯяд Худованд Худо,
«ки гуруснагӣ бар замин хоҳам фиристод, —
аммо на гуруснагӣ аз нон ва на ташнагӣ аз об,
балки аз шунидани суханони Худованд+.
12Ва аз баҳр то баҳр,
ва аз шимол то шарқ ҳаракат хоҳанд кард:

гаштугузор намуда, каломи Худовандро ҷустуҷӯ хоҳанд кард,
вале онро нахоҳанд ёфт.
13Дар он рӯз дӯшизагони соҳибҷамол
ва ҷавонон аз ташнагӣ беҳуш хоҳанд шуд;
14Онҳое ки ба гуноҳи Сомария қасам хӯрда,
мегӯянд: „Ба ҳаёти худои ту, эй Дон!“
ва „Ба ҳаёти худои Беэр-Шобаъ!“, —
фурӯ хоҳанд ғалтид ва дигар нахоҳанд бархост»+.

БОБИ НӮҲУМ

Нубуввати охирин дар бораи парокандагӣ.

9^1Худовандро дидам, ки назди қурбонгоҳ истода буд, ва гуфт:

«Сарҳои сутунҳоро бизан, то ки остонаҳо ба ларза ояд,
ва онҳоро бар сари ҳама бишкан, ва боқимондагонро Ман ба дами шамшер хоҳам кушт:

гурезпое аз онҳо нахоҳад гурехт,
ва наҷотталабе аз онҳо наҷот нахоҳад ёфт+.
2Агар дӯзахро рахна карда фурӯд оянд,
дасти Ман онҳоро аз он ҷо хоҳад гирифт;
ва агар ба осмон сууд кунанд,
онҳоро аз он ҷо фурӯд хоҳам овард+.
3Ва агар дар куллаи Кармил пинҳон шаванд,
онҳоро аз он ҷо ҷустуҷӯ намуда, хоҳам гирифт;
ва агар аз пеши назарам дар қаъри баҳр руст шаванд,
дар он ҷо морро амр хоҳам фармуд, ки онҳоро бигазад+.

4Ва агар пешопеши душманони худ ба асирӣ бираванд,
дар он ҷо шамшерро амр хоҳам фармуд, ки онҳоро бикушад,
ва Ман чашми Худро бар онҳо барои бадӣ хоҳам нигаронид, ва на барои некӣ».

5Ва Худованд Худои лашкарҳо чун ба замин бирасад,
он гудохта мешавад, ва ҳамаи сокинонаш мотам мегиранд,
ва он сар то сараш мисли наҳр баланд мешавад,
ва мисли дарьёи Нили Миср фурӯ менишинад+.
6Ӯ кӯшкҳои Худро дар осмон бино кардааст,
ва гунбази Худро бар замин барпо намудааст;
Ӯ обҳои баҳрро даъват мекунад,
ва онҳоро бар рӯи замин фурӯ мерезад;
исми Ӯ Худованд аст+.
7«Оё шумо, эй банӣ-Исроил,
барои Ман мисли писарони ҳабашиён нестед?»
— мегӯяд Худованд. —

«Оё Исроилро аз замини Миср, ва фалиштиёнро аз Кафтӯр,
ва арамиёнро аз Қир берун наовардам+?

8Инак, чашмони Худованд Худо бар мамлакати гуноҳкор аст,
ва Ман онро аз рӯи замин маҳв хоҳам кард;
аммо хонадони Яъқубро куллиятан талаф нахоҳам кард», мегӯяд Худованд.

9«Зеро инак, Ман амр хоҳам фармуд,
ва хонадони Исроилро дар миёни ҳамаи халқҳо хоҳам бехт,
чунон ки ғалла дар ғалбер бехта мешавад,
ва сангчае бар замин намеафтад+.

10Ҳамаи гуноҳкорони қавми Ман ба дами шамшер хоҳанд мурд,
яъне онҳое ки мегӯянд: „Ин офат ба мо нахоҳад расид ва ба сари мо нахоҳад омад“+.

Аз нав барқарор кардани салтанати Довуд.

11Дар он рӯз Ман хаймаи Довудро, ки фурӯ ғалтидааст,
аз нав барпо хоҳам намуд, ва рахнаҳояшро таъмир хоҳам кард,
ва харобиҳояшро аз нав барқарор хоҳам намуд,
ва онро мисли айёми қадим бино хоҳам кард,+
12То ки онҳо бақияи Адӯм ва ҳамаи халқҳоеро,
ки исми Ман бар онҳо ниҳода шудааст,
тасарруф намоянд», мегӯяд Худованд, ки инро ба амал меоварад.

13«Инак, айёме меояд», мегӯяд Худованд,

«ки шудгоркунанда ба даравгар дучор хоҳад омад,
ва пахшкунандаи ангур — ба коранда;
ва кӯҳҳо шираи ангурро хоҳад чаконид,
ва бар ҳамаи теппаҳо шир ҷорӣ хоҳад шуд+.

14Ва асирони қавми Худ Исроилро хоҳам баргардонид,
ва онҳо шаҳрҳои валангоршударо бино карда,
дар онҳо сокин хоҳанд шуд, ва токҳо шинонда,
шароби онҳоро хоҳанд нӯшид, ва боғҳо парвариш намуда,
меваи онҳоро хоҳанд хӯрд,+
15Ва Ман онҳоро дар заминашон хоҳам шинонд,
ва онҳо дигар аз заминашон,
ки ба онҳо додаам, канда нахоҳанд шуд»,
мегӯяд Худованд Худои ту.

+ 1:1 2 Подш. 14:2, 2 Вак. 11:6, Наҳ. 3:5, 4 Подш. 14:23, 4 Подш. 15:1, 2 Вак. 26:1, Иш. 1:1, Ҳуш. 1:1, Зак. 14:5

+ 1:2 Ирм. 25:30, Юил 3:16, Еҳ. 19:26, 3 Подш. 18:19

+ 1:3 Иш. 17:1, Ирм. 49:23, 4 Подш. 10:32-33, Иш. 21:10

+ 1:4 4 Подш. 8:12, 4 Подш. 13:22, Ирм. 49:27

+ 1:5 Ирм. 51:30, Ҳуш. 4:15, Ҳиз. 27:23, 4 Подш. 16:9, Иш. 22:6, Ом. 9:7

+ 1:6 Ирм. 47:1, Ирм. 47:5, 2 Вак. 28:18, Юил 3:6

+ 1:8 1 Подш. 5:1, Ом. 3:9, Саф. 2:4, Зак. 9:5

+ 1:9 Иш. 23:1, Ирм. 47:4, Ҳиз. 26:2, Юил 3:4, Зак. 9:4, 3 Подш. 5:1

+ 1:11 Иш. 34:5, Иш. 63:1, Ирм. 49:7-22, Ҳиз. 25:12-14, Уб. 1:1-16, Мал. 1:3-4, 2 Вак. 28:17, Ҳиз. 35:5

+ 1:13 Ирм. 49:1, Ҳиз. 21:28, Ҳиз. 25:2, Саф. 2:8, 4 Подш. 8:12, Ҳуш. 14:1

+ 1:14 Так. Шар. 3:11, 2 Подш. 12:26

+ 1:15 Ирм. 49:3

+ 2:1 Иш. 15:1, Иш. 25:10, Ирм. 48:1, Ҳиз. 25:8, Саф. 2:8

+ 2:2 Ирм. 48:24
+ 2:4 Иб. 26:14-15, Ирм. 16:19-20
+ 2:5 Ирм. 17:27, Ҳуш. 8:14
+ 2:6 Иб. 25:39, 4 Подш. 4:1, Ом. 8:6

+ 2:7 Айюб 24:4, Иш. 10:2, Иб. 18:8, Так. Шар. 22:30

+ 2:9 Ад. 13:32-33, Еҳ. 24:8

+ 2:10 Хур. 12:51, Так. Шар. 8:2

+ 2:11 Ад. 6:2, Иш. 30:10, Ирм. 11:21, Ом. 7:13, Мик. 2:6

+ 2:14 Заб. 32:16-17
+ 3:1 Хур. 12:51
+ 3:2 Так. Шар. 7:6, Так. Шар. 10:15

+ 3:6 Ҳиз. 33:4, Ҳуш. 5:8, Юил 2:1, Нав. 3:38, Мик. 1:12

+ 3:7 Ҳас. 18:17
+ 3:8 Иш. 31:4, Ад. 22:38
+ 3:9 3 Подш. 21:1
+ 3:10 Иш. 3:14, Мик. 6:10-12

+ 3:11 Так. Шар. 28:52, 4 Подш. 17:5-6, 4 Подш. 18:9-12

+ 3:14 Хур. 27:2, 3 Подш. 13:1-3, 4 Подш. 23:15

+ 3:15 Ирм. 36:22, 3 Подш. 22:39

+ 4:1 Заб. 21:12, Ҳиз. 39:18

+ 4:2 Заб. 88:36, 4 Подш. 19:28, Ҳиз. 29:4, Ҳиз. 38:4, Ҳаб. 1:15

+ 4:3 Ҳиз. 12:5, Ҳиз. 12:12
+ 4:4 Ом. 5:5, Ад. 28:3-4
+ 4:5 Иб. 7:13, Иб. 22:18, Мат. 23:13
+ 4:6 Ирм. 5:3, Ҳаҷ. 2:17
+ 4:7 Ирм. 3:3

+ 4:9 Иб. 26:16, Так. Шар. 28:22, Ҳаҷ. 2:17, 3 Подш. 8:37, 2 Вак. 6:28, Юил 1:4

+ 4:10 Хур. 9:3, Так. Шар. 28:27, Так. Шар. 28:60

+ 4:11 Ҳас. 19:24, Зак. 3:2
+ 4:13 Мик. 1:3
+ 5:2 Иш. 47:1
+ 5:4 Иш. 55:6, Саф. 2:3

+ 5:5 Ҳуш. 4:15, Ҳуш. 9:15, Ҳуш. 12:11, Ом. 4:4, Ом. 8:14

+ 5:6 Так. Шар. 4:24, Ибр. 12:29
+ 5:8 Айюб 9:9, Айюб 38:31, Ом. 4:13
+ 5:10 Мас. 15:12

+ 5:11 Так. Шар. 28:30, Так. Шар. 28:39, Мик. 6:15, Саф. 1:13

+ 5:12 Хур. 23:8, Иш. 29:21
+ 5:15 Заб. 96:10, Рум. 12:9
+ 5:16 Ирм. 9:17
+ 5:17 Хур. 12:12
+ 5:18 Юил 1:15, Юил 2:2, Саф. 1:15

+ 5:21 Иш. 1:11-14, Ирм. 6:20, Мал. 1:10, Иб. 3

+ 5:25 Аъм. 7:42-43
+ 5:27 4 Подш. 17:6
+ 6:1 Иш. 32:9, Саф. 1:12
+ 6:2 Иш. 10:9, Наҳум 3:8
+ 6:8 Ирм. 51:14
+ 7:1 Хур. 10:4, Юил 1:4
+ 7:3 Юил 2:13-14, Юн. 1:6, Юн. 3:9
+ 7:8 Ирм. 1:11, Ирм. 1:13, Ом. 8:2
+ 7:9 4 Подш. 15:8-12
+ 7:10 3 Подш. 12:32
+ 7:11 Ом. 6:7
+ 7:12 Мик. 3:5
+ 7:13 Ом. 2:12, 3 Подш. 12:29-33
+ 7:14 Ом. 1:1
+ 7:16 Иш. 30:10, Мик. 2:6
+ 8:1 Ирм. 24:1, Мик. 7:1

+ 8:2 Ирм. 1:11, Ирм. 1:13, Ом. 7:8, Нав. 4:18, Ҳиз. 7:2-3

+ 8:5 Ад. 28:11, Наҳ. 13:15-16, Иб. 19:36, Мик. 6:10

+ 8:6 Иб. 25:39, 4 Подш. 4:1, Ом. 2:6
+ 8:8 Ом. 9:5
+ 8:9 Ирм. 15:9, Мик. 3:6, Луқ. 23:44

+ 8:10 Ирм. 16:9, Нав. 5:15, Ҳуш. 2:11, Ирм. 6:26, Зак. 12:10

+ 8:11 1 Подш. 3:1, Заб. 73:9
+ 8:14 3 Подш. 12:29-30
+ 9:1 Дов. 16:26-30
+ 9:2 Заб. 138:8-10
+ 9:3 Заб. 67:23
+ 9:5 Заб. 45:7, Ом. 8:8
+ 9:6 Заб. 103:3, Ом. 4:13

+ 9:7 Ирм. 47:4, 4 Подш. 16:9, Иш. 22:6, Ом. 1:5

+ 9:9 Луқ. 22:31
+ 9:10 Ом. 6:3
+ 9:11 Аъм. 15:16-18
+ 9:13 Юил 3:18

+ 9:14 Айюб 3:14, Иш. 58:12, Иш. 61:4, Ирм. 31:5

Убадьё

КИТОБИ

УБАДЬЁИ НАБӢ

- 1

БОБИ ЯКУМ

Зиллати Адӯм.

1^1•Рӯъёи Убадьё.

Худованд Худо дар бораи Адӯм чунин мегӯяд:

«Хабаре аз ҷониби Худованд шунидам,
ки қосиде назди халқҳо фиристода шудааст:

„Бархезед, ва бар зидди вай барои ҷанг бархезем“+.

2Инак, Ман туро дар миёни халқҳо аз ҳама хурд гардонидаам,
ва ту бағоят манфур ҳастӣ.
3Такаббури дилат туро фирефта кардааст;
ту, ки дар шикофҳои сахра сокин ҳастӣ,
ва масканат дар макони баланд аст,
дар дили худ мегӯӣ: „Кист, ки маро ба замин фурӯд оварад?“

4Агарчи ту худро мисли уқобе баланд мекунӣ, ва лонаи худро дар миёни ситорагон месозӣ,

Ман туро аз он ҷо фурӯд хоҳам овард, мегӯяд Худованд+.

5Агар дуздон ё ғоратгарон шаб назди ту меомаданд, —
ту чӣ гуна валангор шудаӣ! —
онҳо, охир, фақат он қадар, ки барояшон кифоят бошад, медуздиданд;
агар ангурчинон назди ту меомаданд,
онҳо, охир, баъзе шингилҳоро боқӣ мегузоштанд.

6Неъматҳои Эсов чӣ гуна кофтуков,
ва ганҷҳои ниҳонии ӯ чӣ гуна ошкор карда шудааст!

7Ҳамаи иттифоқчиёнат туро то сарҳад бадар ронданд;
хайрхоҳонат туро дар иштибоҳ андохта,
бар ту ғолиб омаданд;
хӯрандагони нонат доме дар таги ту ниҳоданд, ва дар ҳаққи ту мегӯянд:

„Хираде дар онҳо нест!“

8Дар он рӯз, охир, мегӯяд Худованд,

Ман ҳакимонро дар Адӯм,
ва хирадро аз кӯҳи Эсов маҳв хоҳам кард.

9Ва баҳодурони ту, эй Темон, ба ҳарос хоҳанд афтод,
то ки ҳар яке аз кӯҳи Эсов аз куштор несту нобуд гардад+.

Гуноҳи азими Адӯм.

10Аз боиси зулме ки ту дар ҳаққи бародарат Яъқуб кардаӣ,
хиҷолат туро хоҳад пӯшонид,
ва ту ба сурати абадӣ маҳв хоҳӣ шуд.
11Дар он рӯзе ки ту дар рӯ ба рӯ меистодӣ,
дар он рӯзе ки бегонагон дороии ӯро тороҷ мекарданд,
ва аҷнабиён ба дарвозаҳои ӯ дохил мешуданд,
ва дар ҳаққи Ерусалим қуръа мепартофтанд, ту низ мисли яке аз онҳо будӣ+.

12Рӯзи бародари худро, рӯзи шикасти ӯро тамошо накун,
ва дар ҳаққи банӣ-Яҳудо дар рӯзи ҳалокати онҳо шодӣ нанамо,
ва дар рӯзи мусибат даҳон ба лоф накушо+.

13Ба дарвозаи қавми Ман дар рӯзи ҳалокаташон дохил нашав,
ту низ дар рӯзи ҳалокаташон бадбахтии онҳоро тамошо накун,
ва дар рӯзи ҳалокаташон ба дороии онҳо даст дароз накун+.

14Ва дар сари чорраҳа наист,
то ки гурезаҳои онҳоро несту нобуд кунӣ;
ва боқимондагони онҳоро дар рӯзи мусибат таслим накун.

Адӯм дар рӯзи Худованд.

15Зеро ки рӯзи Худованд бар ҳамаи халқҳо наздик аст:

чунон ки ту амал кардаӣ, ончунон ба ту амал карда хоҳад шуд;
подоши ту бар сарат хоҳад баргашт+.

16Зеро, чунон ки бар кӯҳи муқаддаси Ман нӯшидаед,
ончунон ҳамаи халқҳо ҳамеша хоҳанд нӯшид,
ва нӯшида, фурӯ хоҳанд бурд,
ва тавре хоҳанд шуд, ки гӯё мутлақо мавҷуд набуданд+.

Наҷот бар кӯҳи Сион.

17Вале бар кӯҳи Сион наҷот хоҳад буд,
ва он муқаддас хоҳад шуд;
ва хонадони Яъқуб мероси худро тасарруф хоҳанд кард+.

18Ва хонадони Яъқуб оташ, ва хонадони Юсуф аланга,
ва хонадони Эсов коҳ хоҳанд буд,
ва дар дохили онҳо даргирифта, онҳоро хоҳанд сӯзонид,
ва бақияе аз хонадони Эсов нахоҳад монд,
зеро ки инро Худованд гуфтааст+.
19Ва аҳли ҷануб кӯҳи Эсовро,
ва аҳли пастӣ замини фалиштиёнро тасарруф хоҳанд кард;
ва саҳрои Эфроим ва саҳрои Сомарияро тасарруф хоҳанд кард;
ва Биньёмин — Ҷилъодро.

20Ва асирони ин лашкари банӣ-Исроил замини канъониёнро то Сорфат тасарруф хоҳанд кард,
ва асирони Ерусалим, ки дар Сефорад мебошанд,
шаҳрҳои ҷанубиро тасарруф хоҳанд кард+.

21Ва наҷотдиҳандагон ба кӯҳи Сион хоҳанд баромад,
то ки бар кӯҳи Эсов доварӣ кунанд;
ва малакут аз они Худованд хоҳад шуд»+.

• 1:1 Ирм. 49:7-22

+ 1:1 Иш. 34:5, Ирм. 49:7-22, Ҳиз. 25:12-14, Ҳиз. 35, Ом. 1:11-12, Мал. 1:3-4

+ 1:4 Ад. 24:21, Ҳаб. 2:9

+ 1:9 Ҳас. 36:5, Айюб 2:11, Ом. 1:12

+ 1:11 4 Подш. 25:13-17, Юил 3:3, Наҳум 3:10, Заб. 136:7

+ 1:12 Мик. 4:11, Мик. 7:8

+ 1:13 Мас. 17:5, Ҳиз. 35:10

+ 1:15 Иш. 13:6, Юил 1:15, Саф. 1:7, Ирм. 50:29, Ҳиз. 35:15, Ҳаб. 2:8

+ 1:16 Ирм. 25:27-28, Заб. 74:8, Иш. 51:17, Ирм. 25:15, Зак. 12:2, Ваҳй 14:10

+ 1:17 Иш. 4:3, Юил 2:32
+ 1:18 Зак. 12:6
+ 1:20 3 Подш. 17:9

+ 1:21 Дон. 7:14, Дон. 7:27, Зак. 14:9, Луқ. 1:33, 1 Қӯр. 15:24, Ваҳй 11:15

Юнус

КИТОБИ

ЮНУСИ НАБӢ

- 1
- 2
- 3
- 4

БОБИ ЯКУМ

Даъват шудани Юнус.

1^1Ва каломи Худованд ба самъи Юнус ибни Амитай расид, ки мегуфт:+

2«Бархез, ба Нинве — шаҳри бузург — бирав ва дар он мавъиза намо, зеро ки бадкории онҳо то ба пеши Ман баромадааст»+.

Гурехтани Юнус. Тӯфони бузурге бар баҳр.

3Ва Юнус бархост, то ки аз пеши Худованд ба Таршиш бигрезад; ва ба Ёфӯ омада, киштие ёфт, ки ба Таршиш рафтанӣ буд, ва киропулии онро дода, савор шуд, то ки ҳамроҳи онҳо аз пеши Худованд ба Таршиш биравад+.

4Вале Худованд боди тунде бар баҳр бархезонд, ва тӯфони бузурге дар баҳр ба амал омад, ва киштӣ ба шикастан наздик буд+.

5Ва маллоҳон ба ҳарос афтода, ҳар яке ба худои худ истиғоса менамуданд, ва асбобу анҷомеро, ки дар киштӣ буд, дар баҳр мепартофтанд, то ки бори худро сабук кунанд; аммо Юнус ба таҳхонаи сафина фуромада, дароз кашид, ва хоби сахташ бурд+.

6Ва сардори киштӣ назди ӯ омада, ба ӯ гуфт: «Туро чӣ шудааст, ки хобидаӣ? Бархез, Худои худро бихон; шояд, Худо моро ёд кунад, ва мо ба ҳалокат нарасем»+.

7Ва ба якдигар гуфтанд: «Биёед, қуръа партоем, то бидонем, ки аз боиси кӣ ин офат ба мо расидааст». Ва қуръа партофтанд, ва қуръа ба номи Юнус афтод+.

8Он гоҳ ба ӯ гуфтанд: «Ба мо бигӯ, ки аз боиси кӣ ин офат ба мо расидааст? Касбу кори ту чист, ва аз куҷо меоӣ? Диёри ту куҷост, ва аз кадом қавм ҳастӣ?»

9Ва ӯ ба онҳо гуфт: «Ман ибрӣ ҳастам, ва аз Худованд Худои осмон, ки баҳр ва хушкиро офаридааст, метарсам»+.

10Ва он одамон сахт ҳаросон шуда, ба ӯ гуфтанд: «Ин чӣ кор аст, ки кардӣ?» Зеро он одамон донистанд, ки ӯ аз пеши Худованд гурехтааст, чунон ки худаш ба онҳо баён намуд.

11Ва ба ӯ гуфтанд: «Бо ту чӣ кунем, то ки баҳр барои мо сокит шавад?» Зеро ки баҳр беш аз пеш мехурӯшид.

Юнус дар баҳри хурӯшон андохта шуд.

12Он гоҳ ӯ ба онҳо гуфт: «Маро бардошта, дар баҳр андозед, — ва баҳр барои шумо сокит хоҳад шуд, зеро ман медонам, ки аз боиси ман ин тӯфони бузург ба сари шумо омадааст».

13Лекин он одамон бошиддат бел задан гирифтанд, то киштиро ба хушкӣ баргардонанд, аммо натавонистанд, зеро ки баҳр беш аз пеш бар зидди онҳо мехурӯшид.

14Он гоҳ сӯи Худованд нидо карда, гуфтанд: «Лутфан, эй Худованд, аз боиси ҷони ин одам ба ҳалокат нарасем, ва хуни бегуноҳро ба гардани мо намон; зеро ки Ту, эй Худованд, он чи бихостӣ, бикардӣ»+.

15Ва Юнусро бардошта, дар баҳр андохтанд; ва баҳр аз талотумаш бозистод+.

16Ва он одамон аз Худованд сахт тарсиданд, ва барои Худованд қурбонӣ карданд, ва назрҳо бастанд+.

БОБИ ДУЮМ

Моҳии бузург Юнусро фурӯ бурд. Дуои Юнус.

2^1Ва Худованд ба моҳии бузурге фармуд, ки Юнусро фурӯ барад; ва Юнус се шабонарӯз дар шиками моҳӣ буд+.

2Ва Юнус аз шиками моҳӣ сӯи Худованд Худои худ дуо кард,

3Ва гуфт:

«Дар тангии худ сӯи Худованд хондам,
ва маро иҷобат намуд;
аз батни дӯзах истиғоса бурдам,
ва Ту овози маро шунидӣ+.
4Ту маро дар қаър, дар дили баҳрҳо андохтӣ,
ва селоб маро иҳота намуд;
ҳамаи туғьёнҳо ва мавҷҳои Ту бар ман гузашт+.
5Ва ман гуфтам: „Аз назари Ту ронда шудаам;
вале қасри қудси Туро боз хоҳам дид“.
6Обҳо маро то ба ҷонам фаро гирифт;
варта маро иҳота намуд; обсабза ба сарам печид+.

7То бехи кӯҳҳо нузул кардам;
замин бо ғалақаҳои худ то ба абад пеши роҳамро гирифт;
лекин Ту, эй Худованд Худои ман, ҳаётамро аз дӯзах баровардӣ.

8Вақте ки ҷонам дар ман аз ҳол мерафт,

Худовандро ба ёд овардам,
ва дуои ман ба даргоҳи Ту, ба қасри қудси Ту расид+.

9Пайравони бутҳои бекора

Эҳсонкунандаи худро тарк мекунанд,+

10Лекин ман бо овози шукрона барои Ту қурбонӣ хоҳам кард;
он чи назр намудаам, адо хоҳам кард.

Наҷот дар дасти Худованд аст!»+

11Ва Худованд ба моҳӣ бигуфт, ва Юнусро ба хушкӣ қай кард.

БОБИ СЕЮМ

Пушаймонии Юнус ва мавъизаи муборак дар Нинве.

3^1Ва каломи Худованд бори дуюм ба гӯши Юнус расид, ки мегуфт:

2«Бархез, ба Нинве — шаҳри бузург — бирав ва он чиро, ки Ман ба ту фармудам, дар он мавъиза намо»+.

3Ва Юнус бархоста, бар тибқи каломи Худованд ба Нинве рафт; ва Нинве шаҳри бузурги Худо буд, ки дар се рӯз давр мезаданд.

4Ва Юнус ба даврзании шаҳр сар карда, як рӯз гашт, ва мавъиза намуда, мегуфт: «Баъд аз чил рӯз Нинве хароб хоҳад шуд!»

5Ва мардуми Нинве ба Худо имон оварданд, ва рӯза эълон карданд, ва аз калонашон то хурдашон палос пӯшиданд+.

6Ва ин гап ба гӯши подшоҳи Нинве расид, ва ӯ аз тахти худ бархоста, ҷомаи салтанатро аз худ дур кард, ва палос пӯшида, бар хокистар нишаст,+

7Ва амр фармуд, ки дар Нинве аз номи подшоҳ ва акобири вай ҷор зада, гӯянд, ки «одамон ва ҳайвонот, говон ва гӯсфандон чизе нахӯранд, ба чарогоҳ нараванд ва об нанӯшанд;

8Ва одамон ва ҳайвонот палоспӯш шаванд, ва бошиддат сӯи Худо бихонанд, ва ҳар кас аз роҳи бади худ ва аз зулми дастҳои худ тавба кунад;+

9Шояд, Худо руҷӯъ намуда, пушаймон шавад, ва аз ғазаби Худ баргардад, ва мо ба ҳалокат нарасем»+.

10Ва Худо аъмоли онҳоро дид, ки аз роҳи бади худ тавба кардаанд; ва Худо аз он офате ки гуфта буд ба онҳо бирасонад, пушаймон шуд, ва нарасонд+.

БОБИ ЧОРУМ

Маҳзун шудани Юнус. Канадона — рамзи ғамхории хирадмандонаи Худо.

4^1Юнус хеле маҳзун шуд, ва қаҳраш омад,

2Ва сӯи Худованд дуо кард ва гуфт: «Эй Худованд! Оё сухани ман ҳамин набуд, вақте ки ҳанӯз дар диёри худ будам? Барои ҳамин ҳам ба гурехтан ба Таршиш шитоб кардам, зеро медонистам, ки Ту Худои бахшанда ва раҳим, собир ва пур аз эҳсон ҳастӣ, ва аз офат пушаймон мешавӣ+.

3Ва акнун, эй Худованд, ҷони маро аз ман бигир, зеро ки мурданам аз зистанам беҳтар аст»+.

4Ва Худованд гуфт: «Оё хуб аст, ки дар қаҳр шавӣ?»

5Ва Юнус аз шаҳр баромада, аз тарафи шарқии шаҳр нишаст, ва дар он ҷо барои худ хаймае сохта, зери он дар соя нишаст, то бубинад, ки дар шаҳр чӣ воқеа мешавад.

6Ва Худованд Худо канадонае рӯёнид, ва он ба болои Юнус қад кашид, то ки бар сари ӯ соя афканда, ӯро аз маҳзунияш раҳо кунад; ва Юнус аз канадона бисьёр шод шуд.

7Ва фардои он, ҳангоми тулӯи шафақи субҳ, Худо ба кирме фармуд, ки канадонаро занад, ва он хушк шуд.

8Вақте ки офтоб баромад, Худо боди шарқии тафсоне вазонид, ва офтоб сари Юнусро зад, ва ӯ беҳол шуд ва ба худ марг талабида, гуфт: «Мурданам аз зистанам беҳтар аст».

9Ва Худо ба Юнус гуфт: «Оё хуб аст, ки барои канадона дар қаҳр шавӣ?» Вай гуфт: «Хуб аст, ки то ба дараҷаи марг дар қаҳр шавам».

10Он гоҳ Худованд гуфт: «Ту канадонаро дареғ медорӣ, ки барои он меҳнат накардаӣ ва онро нарӯёнидаӣ, ки он дар як шаб пайдо шуд ва дар як шаб нобуд шуд:

11Ва оё Ман Нинверо — ин шаҳри бузургро — дареғ надорам, ки дар он бештар аз дувоздаҳ бевар одамоне ки дасти росту чапи худро наметавонанд фарқ кунанд, ва ҳайвоноти бисьёре низ ҳастанд?»

+ 1:1 4 Подш. 14:25
+ 1:2 Наҳум 1:1, Саф. 2:13
+ 1:3 3 Подш. 10:22, Иш. 23:1, Еҳ. 19:46
+ 1:4 Заб. 106:25
+ 1:5 Аъм. 27:18
+ 1:6 Юил 2:13-14, Ом. 7:3, Ом. 7:6, Юн. 3:9
+ 1:7 1 Подш. 14:41-42
+ 1:9 Заб. 94:5, Заб. 145:6
+ 1:14 Так. Шар. 21:8
+ 1:15 Заб. 64:8
+ 1:16 Иш. 19:21
+ 2:1 Мат. 12:40, Мат. 16:4
+ 2:3 Заб. 3:5, Заб. 17:7, Заб. 117:5

+ 2:4 Заб. 87:7, Айюб 22:11, Заб. 17:5, Заб. 41:7, Заб. 68:3

+ 2:6 Заб. 17:5
+ 2:8 Заб. 17:7
+ 2:9 Заб. 31:7
+ 2:10 Заб. 49:14, Заб. 3:9
+ 3:2 Юн. 1:1-2
+ 3:5 2 Вак. 20:3, Эзр. 8:21, Ирм. 36:9
+ 3:6 Айюб 2:8, Ҳиз. 27:30
+ 3:8 Ирм. 18:8-11, Ирм. 36:3

+ 3:9 2 Подш. 12:22, Юил 2:13-14, Ом. 7:3, Ом. 7:6, Юн. 1:6

+ 3:10 Хур. 32:14, 2 Подш. 24:16, Ирм. 18:8
+ 4:2 Хур. 34:6
+ 4:3 Ад. 11:15, 3 Подш. 19:4, Айюб 6:9

Мико

КИТОБИ

МИКОИ НАБӢ

- 1
- 2
- 3
- 4
- 5
- 6
- 7

БОБИ ЯКУМ

Ҷино яти хар ду мамлакат боиси ғазаби Худо гардид.

1^1Каломи Худованд, ки бар Микои мӯраштӣ дар айёми Ютом, Оҳоз ва Ҳизқиё, подшоҳони Яҳудо, нозил шуд, ва ӯ онро дар бораи Сомария ва Ерусалим дар рӯъё дид+.

2Бишнавед, эй ҳамаи қавмҳо, гӯш андоз,
эй замин ва ҳар чи дар он аст!

Ва Худованд Худо ба муқобили шумо шоҳид бошад,
яъне Худованд аз қасри қудси Худ!+

3Зеро инак, Худованд аз макони Худ берун меояд,
ва фурӯд омада, бар баландиҳои замин қадамгузор мешавад+.

4Ва кӯҳҳо дар таҳти Ӯ гудохта мешавад,
ва водиҳо мекафад, мисли мум пеши оташ,
мисли обе ки ба нишебӣ мерезад+.
5Ҳамаи ин аз боиси ҷинояти Яъқуб аст,
ва аз боиси гуноҳҳои хонадони Исроил.

Кист сабабгори ҷинояти Яъқуб? Оё Сомария нест?

Ва кист маркази бутпарастӣ дар Яҳудо? Оё Ерусалим нест?

6Ва Сомарияро ба харобазори саҳро,
ба макони токшинонӣ табдил хоҳам дод;
ва сангҳои онро ба дара андохта,
таҳкурсиҳои онро намоён хоҳам кард.
7Ва ҳамаи санамҳои он пора-пора хоҳад шуд,
ва ҳамаи муздҳои зинои он ба оташ хоҳад сӯхт;
ва ҳамаи бутҳои онро валангор хоҳам кард,
зеро ки онҳоро аз музди зино ҷамъ овардааст,
ва онҳо ба музди зино хоҳад баргашт+.
8Дар ин бора навҳаю вовайло хоҳам кард,
маҷнунвор ва урьён роҳ хоҳам рафт,
мисли шағолҳо нула хоҳам кашид,
ва мисли шутурмурғҳо оҳу воҳ хоҳам кард+.
9Зеро ки шикасти он илоҷнопазир аст,
чунки то Яҳудо омада, ба дарвозаи қавми ман,
ба Ерусалим расидааст+.
10Дар Ҷат хабар надиҳед, сахт гирья накунед;
дар хонаи Афра худро ба хок биғелон+.

11Бо аврати бараҳна гузар кун, эй сокинаи Шофир;
сокинаи Саанон берун намеояд;
дар Байт-Эсел навҳагарист; барои ӯрду заданаш аз шумо макон мегирад.

12Зеро ки сокинаи Морут аз барои дороии худ дар андӯҳ меафтад,
чунки мусибате аз ҷониби Худованд ба дарвозаи Ерусалим фурӯд омадааст+.

13Аспи давандро ба ароба бибанд, эй сокинаи Локиш;
вай ибтидои гуноҳи духтари Сион буд,
зеро ки ҷиноятҳои Исроил дар ту ёфт шудааст+.

14Бинобар ин ту ҷиҳозе ба Мӯрашти Ҷат хоҳӣ дод;
хонаҳои Акзиб чашмаи яъсовар барои подшоҳони Исроил хоҳад буд+.

15Боз ворисе назди ту хоҳам овард, эй сокинаи Морешо;
ҷалоли Исроил то Адулом хоҳад омад+.

16Барои писарони нозпарварди худ мӯи саратро битарош ва бикан;
бемӯии саратро мисли уқоб васеътар бикун,
чунки онҳо аз пеши ту ба асирӣ хоҳанд рафт+.

БОБИ ДУЮМ

Худованд ба Исроил зид шудааст.

2^1Вой ба ҳоли онҳое ки бар бистарҳои худ хабосат меандешанд ва ниятҳои бад доранд,
ва ҳамин ки рӯшноии саҳарӣ фаро расад, онро ба амал меоваранд,
чунки кувват дар дасти онҳост+.

2Ва чун саҳроҳоро тамаъ кунанд, — зер карда мегиранд,
ва хонаҳоро тамаъ кунанд, — бо зӯрӣ тасарруф менамоянд;
ва дар ҳаққи марде ва хонаи вай,
ва шахсе ва мероси вай ситам мекунанд+.

3Бинобар ин Худованд чунин мегӯяд:

«Инак, Ман бар зидди ин қабила мусибате меандешам,
ки шумо гардани худро аз он натавонед берун овард,
ва қомат рост карда мағрурона роҳ нахоҳед рафт,
зеро ки ин замони мусибат аст.

4Дар он рӯз дар ҳаққи шумо масале ба забон хоҳанд ронд,
ва зор-зор гириста навҳа хоҳанд кард,
ва хоҳанд гуфт: „Мо тамоман тороҷ гардидаем;
насибаи қавми ман бадал шудааст.

Чӣ гуна маро аз он дур мекунад?!

Саҳроҳои моро ба шарирон тақсим карда медиҳад“.

5Бинобар ин барои ту касе нахоҳад буд,
ки дар ҷамоати Худованд қуръа барои андоза кардан партояд.

6„Нубувват накунед!“ Нубувват мекунанд:

„Ба инҳо нубувват накунанд, расвоиҳо дур нахоҳад шуд“+.

7Эй, ки номат хонадони Яъқуб аст!

Оё Рӯҳи Худованд ношикеб гардидааст?

Оё инҳо аъмоли Ӯст? Суханони Ман, охир,
ба ҳар касе ки бо роҳи рост равон аст,
некӣ меоварад.

8Ва онҳое ки дирӯз қавми Ман ба шумор мерафтанд,
алҳол ҳамчун душман қиём кардаанд;
шумо аз китфи роҳгузаре курта ва ҷомаро кашида мегиред;
касонеро, ки оромона мегузаранд, тавре ба қалам медиҳед,
ки гӯё аз ҷанг гашта омада бошанд.

9Занони қавми Маро аз хонаҳои дилписандашон бадар меронед;
аз кӯдакони онҳо зинати Маро ба сурати абадӣ мегиред.

10Бархезед ва биравед, зеро ки ин ҷо оромгоҳи шумо нест;
ба сабаби палид шуданаш он шуморо ба ҳалокат хоҳад расонид,
ва ин ҳалокати сахте хохад буд+.

11Агар шахси бодии дурӯғгӯе козибона мегуфт:

„Барои ту дар бораи шароб ва арақ нубувват хоҳам кард“, —
вай набии дилхоҳе барои ин қавм мебуд.

Ваъда ба бақия.

12Тамоми туро, эй Яъқуб, ҷамъ хоҳам кард,
бақияи Исроилро фароҳам хоҳам овард,
онҳоро мисли гӯсфандони дохили қӯра якҷоя хоҳам гузошт;
онҳо мисли рамае ки андаруни чарогоҳаш бошад,
аз бисьёрии одамон ғалоғула хоҳанд бардошт.
13Рахнакунанда пешопеши онҳо баромад;
онҳо низ рахна карда, гузаштанд, дарвозаро рахна карда, аз он берун омаданд;
ва подшоҳашон пешопеши онҳо гузашта рафт,
ва Худованд — дар сари онҳо»+.

БОБИ СЕЮМ

Доварии оянда бар сарварони қавм.

3^1Ва ман гуфтам: бишнавед,
эй сарварони Яъқуб ва доварони хонадони Исроил!

Шумо, охир, вазифадор ҳастед, ки адлу инсофро бидонед+.

2Аммо шумо аз некӣ нафрат мекунед ва бадиро дӯст медоред;
пӯсти онҳоро аз баданашон
ва гӯшти онҳоро аз устухонҳошон меканед.

3Ҳамон касоне ҳастед, ки гӯшти қавми Маро хӯрдаанд,
ва пӯсти онҳоро аз баданашон кандаанд,
ва устухонҳои онҳоро шикастаанд,
ва гӯё ки ба дег меандохта бошанд,
яъне мисли гӯште ки андаруни потила мепазанд, порапора кардаанд+.

4Он гоҳ сӯи Худованд истиғоса хоҳанд бурд,
вале Ӯ онҳоро иҷобат нахоҳад кард,
ва рӯи Худро дар он замон аз онҳо хоҳад пӯшонид,
чунки ба аъмоли бад дода шудаанд+.

5Худованд дар бораи анбиёе ки қавми маро дар иштибоҳ меандозанд,
яъне вақте ки бо дандонҳои худ чизе мехоянд, —
сулҳу осоиштагиро мехонанд,
вале вақте ки касе ба даҳони онҳо чизе намегузорад, —
бар зидди вай ҷанг эълон мекунанд, чунин мегӯяд:+

6«Бинобар ин шаб барои шумо ба ҷои рӯъё,
ва торикӣ барои шумо ба ҷои фолгирӣ хоҳад буд;
ва офтоб бар анбиё ғуруб хоҳад кард,
ва рӯз барояшон торик хоҳад шуд+.

7Ва пешгӯйҳо расво, ва фолгирҳо хиҷил гардида,
ҳамаашон ришу мӯйлаби худро хоҳанд пӯшонид,
чунки аз ҷониби Худованд ҷавобе нахоҳад буд»+.

8Валекин ман ба воситаи Рӯҳи Худованд аз қувват
ва инсоф ва мардонагӣ пур шудаам,
то ки ба Яъқуб дар бораи ҷинояташ
ва ба Исроил дар бораи гуноҳаш сухан ронам+.

9Пас инро бишнавед, эй сарварони хонадони Яъқуб
ва эй доварони хонадони Исроил,
ки аз инсоф нафрат доред
ва ҳар чизи ростро каҷ мекунед,
10Сионро бо хун ва Ерусалимро
бо ноинсофӣ бино мекунед!+

11Сарваронаш ба бадали ришва доварӣ менамоянд,
ва коҳинонаш ба бадали музд таълим медиҳанд,
ва анбиёяш ба бадали нуқра фол мегиранд,
ва ба Худованд таваккал намуда, мегӯянд:
«Худованд, охир, андаруни мост, —
мусибате бар мо нахоҳад омад!»+
12Бинобар ин, аз боиси шумо,
Сион мисли саҳро шудгор хоҳад шуд,
ва Ерусалим ба харобазор,
ва кӯҳи Хона ба баландиҳои ҷангалзор мубаддал хоҳад гардид+.

БОБИ ЧОРУМ

Малакути ояндаи Масеҳ:

а) ҳамаро фаро мегирад, яъне умумиҷаҳонист.

4^1•Ва дар айёми охир чунин воқеъ хоҳад шуд,
ки кӯҳи хонаи Худованд бар сари кӯҳҳо барқарор хоҳад гардид,
ва аз пуштаҳо баланд хоҳад шуд,
ва қавмҳо сӯи он равона хоҳанд шуд.

2Ва халқҳои бисьёр роҳсипор шуда, хоҳанд гуфт:

«Биёед, ба кӯҳи Худованд,
ва ба хонаи Худои Яъқуб бароем,
то ки Ӯ тариқҳои Худро ба мо таълим диҳад,
ва мо бо роҳҳои Ӯ равона шавем».
Зеро ки шариат аз Сион,
ва каломи Худованд аз Ерусалим хоҳад баромад+.

б) бар сулҳу осоиштагӣ асос меёбад.

3Ва Ӯ дар миёни қавмҳои бисьёр доварӣ хоҳад кард,
ва ихтилофоти байни халқҳои азимро то ақсои дурдаст ҳал хоҳад намуд;
ва онҳо шамшерҳои худро барои позаҳо,
ва найзаҳои худро барои досколаҳо хоҳанд шикаст;
ва халқе бар халқе шамшер нахоҳад кашид,
ва ҷангро дигар таълим нахоҳанд гирифт+.

в) ба хама осудаҳолиро ваъда мекунад.

4Ва ҳар яке зери токи худ
ва зери дарахти анҷири худ хоҳанд нишаст,
ва касе онҳоро нахоҳад тарсонид,
зеро ки даҳони Худованди лашкарҳо инро гуфтааст+.

5Зеро ки ҳамаи қавмҳо ҳар яке ба исми худои худ равона мешаванд,
вале мо ба исми Худованд Худои худ то абад равона хоҳем шуд+.

г) Исроил муттаҳид мешавад.

6«Дар он рӯз, мегӯяд Худованд,
лангонро ҷамъ хоҳам кард,
ва рондашудагонро фароҳам хоҳам овард,
ва онҳоеро низ, ки ба сарашон мусибат овардаам+.

7Ва лангонро бақия, ва дуршудагонро халқи азим хоҳам гардонид;
ва Худованд дар кӯҳи Сион бар онҳо аз ҳоло то абад подшоҳӣ хоҳад кард».

8Ва ту, эй бурҷи рама, эй пуштаи духтари Сион!

Салтанати аввала назди ту хоҳад баргашт,
ва подшоҳӣ аз они духтари Ерусалим хоҳад шуд.

Таъхири он ба сабаби асирии Бобил.

9Пас чаро ту ҳоло чунин фарьёд мезанӣ?

Оё дар ту подшоҳ нест?

Оё машваратчии ту нобуд шудааст,
ки дард туро мисли зане ки мезояд, фаро гирифтааст+?

10Аз дард мисли зане ки мезояд,
азият каш ва печутоб хӯр, эй духтари Сион,
зеро ки алҳол аз шаҳр берун рафта, дар саҳро сокин хоҳӣ шуд,
ва ба Бобил омада, дар он ҷо раҳоӣ хоҳӣ ёфт:

дар он ҷо Худованд туро аз дасти душманонат халосӣ хоҳад дод+.

11Ва алҳол халқҳои бисьёр бар зидди ту ҷамъ омада,
мегӯянд: «Сион палид хоҳад шуд,
ва чашмони мо инро хоҳад дид!»
12Вале онҳо фикрҳои Худовандро намедонанд,
ва рои Ӯро намефаҳманд,
зеро ки Ӯ онҳоро мисли бандҳо дар хирмангоҳ ҷамъ кардааст+.

13Бархез ва поймол кун, эй духтари Сион!
Зеро ки Ман шохатро оҳанин,
ва сумҳоятро мисин хоҳам гардонид,
ва ту қавмҳои бисьёрро торумор хоҳӣ кард,
ва ғанимати онҳоро барои Худованд,
ва сарвати онҳоро барои Молики тамоми замин вақф хоҳӣ кард+.

БОБИ ПАНҶУМ

Подшоҳи таваллудьёфта рад гардид.

5^1Алҳол дар фавҷҳо саф бибанд, эй духтари қӯшун!

Моро муҳосира кардаанд;
бари рӯи довари Исроилро бо асо хоҳанд зад.
2ва ту, эй Байт-Лаҳми Эфрот,
ки дар миёни хонаводаҳои Яхудо аз ҳама ҷавонтарӣ!

Аз ту барои Ман Ҳокиме дар Исроил хоҳад баромад,
ва баромади Ӯ аз қадим, аз айёми азал аст+.

3Бинобар ин Ӯ онҳоро то вақте ки зани ҳомила бизояд,
таслим хоҳад кард;
ва бақияи бародаронаш бо банӣ-Исроил хоҳанд баргашт.

Малакути ояндаи Худо.

4Ва Ӯ хоҳад истод ва бо қудрати Худованд,
бо кибриёи исми Худованд Худои Худ хоҳад чаронид,
ва онҳо сокин хоҳанд шуд,
зеро ки алҳол Ӯ то ақсои замин бузург хоҳад шуд+.

5Ва ин сулҳу осоиштагӣ хоҳад буд.

Вақте ки Ашшур ба замини мо омада,
қасрҳои моро поймол кунад, ҳафт чӯпон ва ҳашт ҳокими қавмро бар зидди вай хоҳем бархезонид+.

6Ва онҳо замини Ашшурро бо шамшер хоҳанд чаронид,
ва замини Нимрӯдро — андаруни дарвозаҳои он;
ва Ӯ аз Ашшур раҳоӣ хоҳад дод, вақте ки вай ба замини мо омада, ҳудуди моро поймол кунад.

7Ва бақияи Яъқуб дар миёни қавмҳои бисьёр
мисли шабнаме аз ҷониби Худованд,
мисли борони фаровон бар алаф хоҳад буд,
ва ба касе умедвор нахоҳад шуд,
ва ба банӣ-одам таваккал нахоҳад кард.
8Ва бақияи Яъқуб дар миёни халқҳо,
андаруни қавмҳои бисьёр мисли шере дар миёни ҳайвоноти ҷангал,
мисли шери ҷавоне андаруни рамаҳои гӯсфандон хоҳад буд,
ки он, агар бигзарад, поймол карда медарад,
ва касе нест, ки раҳоӣ диҳад.

9Дасти ту бар душманонат боло хоҳад шуд,
ва ҳамаи адуёнат маҳв хоҳанд гардид.

10«Ва дар он рӯз чунин воқеъ хоҳад шуд, мегӯяд Худованд,
ки аспони туро аз андарунат маҳв,
ва аробаҳои туро нест хоҳам кард;+
11Ва шаҳрҳои мамлакати туро маҳв,
ва ҳамаи қалъаҳои туро валангор хоҳам кард;+
12Ва ҷодуҳоро аз дасти ту маҳв хоҳам кард,
ва онҳое ки аз рӯи намуди абрҳо фол мегиранд, дигар дар ту нахоҳанд буд;+

13Ва санамҳо ва сутунҳои туро аз андаруни ту маҳв хоҳам кард;
ва дигар ба амали дастҳои худ саҷда нахоҳӣ кард;+

14Ва бутҳои Ашераи туро аз андаруни ту барҳам хоҳам дод,
ва шаҳрҳои туро нест хоҳам кард+.

15Ва бо хашм ва ғазаб аз халқҳое ки намешунаванд,
интиқом хоҳам гирифт».

БОБИ ШАШУМ

Мубоҳиса дар миёни Худо ва қавм: пештар ва алҳол.

6^1Он чи Худованд мегӯяд, бишнавед:
«Бархез, назди кӯҳҳо мубоҳиса намо,
ва бигзор пуштаҳо овози туро бишнаванд».
2Худовандро бишнавед, эй кӯҳҳо,
ва шумо, эй асосҳои матини замин,
зеро ки Худованд бо қавми Худ талош дорад,
ва бо Исроил мубоҳиса хоҳад кард+.

3«Эй қавми Ман! Ба ту чӣ кардаам ва бар ту чӣ гароние овардаам?

Ба зидди Ман шаҳодат бидеҳ+.
4Ман туро, охир, аз замини Миср баровардам,
ва туро аз хонаи бандагӣ фидия дода гирифтам,
ва пешопеши ту Мусо, Ҳорун ва Марьямро фиристодам+.

5Эй қавми Ман, ба ёд овар,
ки Болоқ подшоҳи Мӯоб чӣ машварате дод,
ва Билъом ибни Баӯр ба вай чӣ ҷавобе дод,
ва аз Шиттим то Ҷилҷол чиҳо ба вуқӯъ омад,
то ки марҳаматҳои Худовандро бидонӣ»+.
6«Бо чӣ чиз ба ҳузури Худованд биёям
ва пеши Худои Таоло таъзим намоям?
Оё бо қурбониҳои сӯхтанӣ,
бо гӯсолаҳои яксола ба ҳузури Ӯ биёям+?
7Оё Худованд аз ҳазорҳо қӯчқор
ва аз беварҳо наҳри равған розӣ хоҳад шуд?
Оё писари нахустзодаи худро барои ҷиноятам,
ва самари батни худро барои гуноҳи ҷонам бидиҳам?»+

8Ба ту, эй одамизод, гуфта шудааст, ки чӣ чиз некӯст,
ва Худованд аз ту чӣ чизро талаб мекунад,
яъне фақат инро, ки аз рӯи инсоф амал намоӣ,
ва марҳаматро дӯст дорӣ, ва дар ҳузури Худои худ бо фурӯтанӣ роҳ равӣ+.

9Овози Худованд ба шаҳр нидо медиҳад,
ва соҳибҳикмат исми Туро мӯҳтарам медорад:

«Бишнавед, ки чӣ гуна асои мазаммат муҳайёст,
ва кӣ онро таъин намудааст.

10Оё ҳанӯз дар хонаи шарир ганҷҳои шарорат
ва эфаи ноқиси нафратангез мавҷуд нест+?

11Оё бо тарозуи нодуруст ва бо халтаи сангҳои
фиребгарона сафед шудани кас мумкин аст+?

12Азбаски сарватдоронаш пур аз ситам мебошанд,
ва сокинонаш дурӯғгӯӣ мекунанд,
ва забонашон дар даҳонашон аз фиреб иборат аст,+

13Ман низ туро зарбаи ҳалокатовар зада,
барои гуноҳҳоят валангор хоҳам кард.
14Ту хоҳӣ хӯрд, вале сер нахоҳӣ шуд,
ва гуруснагии ту андаруни ту хоҳад монд;
ва пинҳон хоҳӣ сохт, вале халос нахоҳӣ кард,
ва он чиро, ки халос кунӣ,
Ман ба шамшер хоҳам супурд+.
15Ту кишт хоҳӣ кард, вале нахоҳӣ даравид;
ту зайтунро пахш хоҳӣ кард,
вале ба баданат равған нахоҳӣ молид,
ва шираи ангур ҳосил хоҳӣ кард, вале шароб нахоҳӣ нӯшид+.

16Ва фароизи Омрӣ ва тамоми аъмоли хонадони Аҳъоб нигоҳ дошта мешавад,
ва шумо бар тибқи машваратҳои онҳо рафтор мекунед,
то ки туро ба харобӣ,
ва сокинонашро ба истеҳзо гирифтор намоям,
ва нанги қавми Маро шумо хоҳед бардошт»+.

БОБИ ҲАФТУМ

Камшумории порсоён. Ваъдаи марҳамати Худо.

7^1Вой ба ҳоли ман!

Зеро ки мисли анҷоми ғунучини меваҳои тобистон,
мисли чидани шингилҳои охирини ангур гардидаам:

на шингиле барои хӯрдан ҳаст, на навбари анҷир,
ки ҷонам иштиёқманди он аст+.
2Порсо аз замин талаф шудааст,
ва росткоре дар миёни одамон нест;
ҳама барои хунрезӣ камин мегиранд,
якдигарро ба дом медароранд+.

3Ҳар ду дасташонро ба бадӣ кардан нағз одат кунонидаанд:

сарвар ришва металабад,
ва довар ба бадали музд амал мекунад,
ва шахси олиҷоҳ иштиёқи нафси худро баён менамояд,
ва ҳама каҷкорӣ мекунанд+.
4Беҳтарини онҳо мисли хор нешдор аст,
росткори онҳо аз хорбаст бадтар;
рӯзи дидбонони ту, яъне ҷазои ту фаро мерасад;
акнун изтироби онҳо пурзӯр хоҳад шуд+.

5Ба ёр имон наоваред, ба дӯст таваккал накунед;
дари даҳонатро аз ҳамхобаи худ нигоҳдорӣ намо+.

6Зеро ки писар падарро таҳқир мекунад,
духтар ба зидди модари худ,
келин ба зидди модаршӯи худ қиём менамояд:

душманони шахс аҳли байти ӯ мебошанд+.

Овози бақияи қавм дар рӯзҳои охир.

7Вале ман ба Худованд интизорӣ мекашам,
ба Худои наҷоти худ таваккал мекунам:

Худои ман маро иҷобат хоҳад намуд+.

8Ба аҳволи ман шодӣ накун, эй душмани ман!

Зеро, агарчи фурӯ ғалтидаам, хоҳам бархост;
зеро, агарчи дар торикӣ нишастаам, Худованд нур аст барои ман+.

9Ғазаби Худовандро хоҳам бардошт,
зеро ки пеши Ӯ гуноҳ кардаам;
то даме ки Ӯ доди маро бигирад ва доварии маро ба амал оварад,
маро ба рӯшноӣ хоҳад баровард,
ва ман адолати Ӯро хоҳам дид+.
10Ва душманам инро хоҳад дид,
ва ӯро хиҷолат фаро хоҳад гирифт,
ки ӯ ба ман мегӯяд: «Худованд Худои ту куҷост?»

Чашмони ман ӯро хоҳад дид,
вақте ки ӯ мисли лои кӯчаҳо поймол гардад+.
11Рӯзи бино кардани деворҳоят, —
он рӯз ҳанӯз бағоят дур аст.
12Дар он рӯз аз Ашшур ва аз шаҳрҳои Миср,
ва аз Миср то наҳри Фурот, ва аз баҳр то баҳр,
ва аз кӯҳ то кӯҳ назди ту хоҳанд омад+.

13Ва он замин бо сокинонаш, дар натиҷаи аъмолашон,
ба харобазор табдил хоҳад ёфт.
14Қавми Худро бо асои Худ чӯпонӣ намо,
яъне гӯсфандони мероси Худро,
ки дар ҷангале андаруни Кармил ба танҳоӣ сокин мебошанд;
бигзор онҳо мисли айёми қадим дар Бошон ва Ҷилъод бичаранд+.

15«Мисли айёме ки аз Миср берун омадӣ,
корҳои аҷоибе ба вай нишон хоҳам дод»+.
16Халқҳо инро дида,
аз тамоми тавоноии худ хиҷил хоҳанд шуд;
даст бар даҳон хоҳанд гузошт, ва гӯшҳошон кар хоҳад шуд;+

17Мисли мор хокро хоҳанд лесид,
мисли хазандагони замин аз истеҳкомоти худ бо ларза берун хоҳанд омад;
сӯи Худованд Худои мо бо ҳарос хоҳанд омад,
ва аз Ту хоҳанд тарсид+.
18Кист Худое мисли Ту, ки гуноҳро омурзад
ва аз ҷинояти бақияи мероси Худ гузароӣ кунад?

Ӯ ғазаби Худро то абад нигоҳ намедорад,
зеро ки марҳаматро дӯст медорад+.

19Ӯ боз ба мо раҳм хоҳад кард,
маъсиятҳои моро поймол хоҳад намуд.

Ва Ту ҳамаи гуноҳҳои моро дар қаъри баҳр хоҳӣ андохт;+

20Садоқатро ба Яъқуб,
ва марҳаматро ба Иброҳим зоҳир хоҳӣ намуд,
чунон ки аз айёми қадим ба падарони мо қасам хӯрдаӣ+.

+ 1:1 4 Подш. 16:1, 4 Подш. 18:1, Иш. 1:1, Ҳуш. 1:1, Иш. 7:9, Ирм. 23:13-14

+ 1:2 3 Подш. 22:28, Заб. 48:2, Иш. 34:1, Заб. 10:4, Юн. 2:8, Ҳаб. 2:20

+ 1:3 Иш. 26:21, Ом. 4:13
+ 1:4 Заб. 96:5
+ 1:7 1 Подш. 5:4, Ҳуш. 2:12, Ҳуш. 9:1

+ 1:8 Иш. 22:4, Ирм. 9:1, Иш. 20:2, Айюб 30:29, Иш. 13:21, Иш. 34:13, Ирм. 50:39

+ 1:9 Ҳуш. 5:13, Наҳум 3:19
+ 1:10 2 Подш. 1:20
+ 1:12 Ом. 3:6
+ 1:13 4 Подш. 18:14
+ 1:14 Еҳ. 15:44
+ 1:15 1 Подш. 22:1
+ 1:16 Иш. 22:12
+ 2:1 Заб. 35:5, Мик. 2:1
+ 2:2 Иш. 5:8
+ 2:6 Иш. 30:10, Ирм. 11:21, Ом. 2:12
+ 2:10 Иб. 18:25
+ 2:13 Иш. 52:12
+ 3:1 Заб. 81:2-4
+ 3:3 Заб. 13:4, Ҳиз. 34:3

+ 3:4 1 Подш. 8:18, Мас. 1:28, Иш. 1:15, Ирм. 11:11

+ 3:5 Ирм. 23:32, Ирм. 6:14, Ирм. 8:11, Ҳиз. 13:10

+ 3:6 Ҳиз. 12:24, Ҳиз. 13:23, Ом. 8:9
+ 3:7 Зак. 13:4
+ 3:8 Иш. 58:1, Мик. 1:5
+ 3:10 Ҳиз. 22:27, Ҳаб. 2:12

+ 3:11 Иш. 1:23, Ирм. 6:13, Иш. 48:1, Ирм. 7:4

+ 3:12 Заб. 128:3, Ирм. 26:18

• 4:1 Иш. 2:2-4

+ 4:2 Иш. 56:7, Иш. 60:3, Иш. 66:20, Мал. 1:11, Иш. 27:13, Ирм. 31:6, Зак. 8:20-22

+ 4:3 Юил 3:10, Ҳиз. 39:9, Ҳуш. 2:18, Зак. 9:10

+ 4:4 3 Подш. 4:25, Иб. 26:6, Ирм. 30:10, Ирм. 46:27, Ҳиз. 39:26

+ 4:5 Аъм. 14:16

+ 4:6 Саф. 3:19

+ 4:9 Ирм. 8:19, Иш. 13:8, Ирм. 6:24, Ирм. 50:43

+ 4:10 Иш. 39:6

+ 4:12 Иш. 10:7

+ 4:13 3 Подш. 22:11, Еҳ. 3:11, Заб. 96:5, Зак. 4:14, Зак. 6:5

+ 5:2 1 Вақ. 5:2, Мат. 2:6, Юҳ. 7:42
+ 5:4 Иш. 40:11, Саф. 3:13, Заб. 71:8
+ 5:5 Иш. 9:6, Иш. 26:12
+ 5:10 Ҳаҷ. 2:22, Зак. 9:10
+ 5:11 Иш. 17:9, Иш. 27:10
+ 5:12 Так. Шар. 18:10
+ 5:13 Иш. 17:8, Зак. 13:2
+ 5:14 Хур. 34:13, Так. Шар. 16:21
+ 6:2 Ҳиз. 36:4, Иш. 3:14, Ҳуш. 4:1
+ 6:3 Иш. 43:22
+ 6:4 Хур. 12:51, Хур. 15:20, Ад. 12:2
+ 6:5 Ад. 22:5-6, Ад. 23:7-10, Дов. 11:25
+ 6:6 1 Подш. 15:22
+ 6:7 Хур. 13:2, 4 Подш. 3:27

+ 6:8 Так. Шар. 10:12, Иш. 1:17, Ирм. 21:12, Зак. 7:9-10, Ибр. 13:16

+ 6:10 Ом. 3:10, Ом. 8:5
+ 6:11 Иб. 19:35-36, Ҳуш. 12:7
+ 6:12 Ом. 3:10, Ирм. 9:8
+ 6:14 Иб. 26:26, Ҳуш. 4:10, Ҳаҷ. 1:6

+ 6:15 Иб. 26:16, Так. Шар. 28:38-40, Ом. 5:11, Саф. 1:13, Ҳаҷ. 1:6

+ 6:16 3 Подш. 16:25-33, Заб. 43:14, Заб. 78:4, Дон. 9:16

+ 7:1 Иш. 24:13, Ирм. 24:1, Ҳуш. 9:10, Ом. 8:1-2, Марқ. 11:13

+ 7:2 Заб. 11:1, Заб. 13:1-3, Заб. 9:29-30
+ 7:3 Мас. 17:23, Иш. 1:23
+ 7:4 Ҳиз. 2:6
+ 7:5 Ирм. 9:4
+ 7:6 Мат. 10:35-36, Луқ. 12:53
+ 7:7 Нав. 3:25, Нав. 3:26

+ 7:8 Уб. 1:12, Мик. 4:11, Заб. 36:24, Мас. 24:16-18, Заб. 26:1, Заб. 111:4

+ 7:9 Иш. 58:8

+ 7:10 Заб. 41:4, Заб. 78:10, Заб. 113:10, Юил 2:17, 2 Подш. 22:43, Заб. 17:42, Зак. 10:5

+ 7:12 Иш. 11:11-12, Иш. 43:5, Ҳуш. 11:11, Зак. 8:7, Зак. 10:10

+ 7:14 Заб. 22:4, Ирм. 50:19
+ 7:15 Заб. 77:12, Иш. 11:16
+ 7:16 Иш. 26:11, Айюб 21:5, Мас. 30:32

+ 7:17 Ҳас. 3:14, Заб. 71:9, Иш. 49:23, 2 Подш. 22:46, Заб. 17:46

+ 7:18 Хур. 15:11, Заб. 102:9, Хур. 34:6-7
+ 7:19 Иш. 38:17
+ 7:20 Ҳас. 17:2, Ҳас. 26:3, Заб. 104:9

Наҳум

КИТОБИ

НАҲУМИ НАБӢ

- 1
- 2
- 3

БОБИ ЯКУМ

Худованд қуддус аст.

1^1Ваҳй дар бораи Нинве; китоби рӯъёи Наҳуми алкӯшӣ+.

2Худованд Худои ғаюр ва интиқомгир аст;
Худованд интиқомгир ва пурхашм аст;
Худованд аз адуёнаш интиқом мегирад,
ва хашми Худро барои душманонаш нигоҳ медорад+.

3Худованд пурсабр ва бузургқувват аст,
ва беҷазо намегузорад;
роҳи Худованд дар тундбод ва тӯфон аст,
ва абрҳо ғубори пои Ӯст+.

4Бар баҳр итоб менамояд, ва онро хушк мекунад,
ва ҳамаи наҳрҳоро хушконидааст;
Бошон ва Кармил пажмурда гаштааст,
ва гули Лубнон пажмурда гаштааст+.
5Кӯҳҳо аз Ӯ ба ларза омадааст,
ва пуштаҳо гудохта шудааст;
ва замин аз ҳузури Ӯ ҷунбиш кардааст,
ва ҷаҳон ва ҳамаи сокинони он низ+.

6Пеши ғазаби Ӯ кист, ки тавонад истодагӣ кунад?

Ва кист, ки ба хашми Ӯ тавонад тоб оварад?

Қаҳри Ӯ мисли оташ забона мезанад,
ва сахраҳо аз шиддати он пора-пора мешавад+.

7Худованд некӯст — дар рӯзи мусибат паноҳгоҳи мустаҳкам аст,
ва паноҳбарони Худро мешиносад+.

8Ва бо селоби шадиде Ӯ макони онро[*] тамоман ба ҳалокат хоҳад расонид,
ва торикӣ душманони Ӯро таъқиб хоҳад кард+.
9Дар бораи Худованд шумо чӣ андеша доред?
Ӯ тамоман ба ҳалокат хоҳад расонид,
ва мусибат бори дигар ба миён нахоҳад омад.
10Зеро, азбаски мисли хорҳо ба ҳам печидаанд
ва мисли майзадагон масту мадҳуш шудаанд,
онҳо мисли коҳи хушк комилан хоҳанд сӯхт+.
11Машваратчии шарире
ки дар бораи Худованд андешаи бад дорад,
аз ту берун омадааст.
12Худованд чунин мегӯяд:
«Ҳарчанд онҳо пурзӯр ва сершумор бошанд ҳам,
вале шикаст хӯрда, аз назар ғоиб хоҳанд шуд;
ва туро, эй Яҳудо, ки ба азият дучор намудаам,
дигар азият нахоҳам дод.

13Ва алҳол юғи варо аз гардани ту хоҳам шикаст,
ва бандҳои туро хоҳам барканд»+.

14Ва дар бораи ту[*] Худованд амр фармудааст:

«Насле бо номи ту дигар нахоҳад буд;
аз хонаи худоёнат санам ва бутро маҳв хоҳам кард,
қабри туро дар он ҷо хоҳам сохт,
зеро ки ту разил будӣ»+.

Башорати оянда.

15Инак, бар кӯҳҳо пойҳои башоратдиҳандае
ки аз сулҳу осоиштагӣ хабар медиҳад:
идҳои худро, эй Яҳудо, ид намо,
назрҳои худро ба ҷо биёр,
зеро ки шарир дигар аз ту қадамгузор нахоҳад шуд:

вай саросар маҳв гардидааст+.

БОБИ ДУЮМ

Хароб шудани Нинве; ҳарбу зарб дар кӯчаҳояш.

2^1Харобкунанда ба муқобили ту баромадааст:

ҳисорро муҳофизат намо, роҳро посбонӣ бикун,
камарро маҳкам бибанд, қуввати зиёде фароҳам овар.

2Зеро ки Худованд шавкати Яъқубро
мисли шавкати Исроил аз нав барқарор месозад,
чунки тороҷгарон онҳоро тороҷ намуда,
навдаҳошонро несту нобуд кардаанд+.
3Сипари паҳлавонони вай суп-сурх аст,
ҷанговарони вай либоси арғувонӣ пӯшидаанд;
пӯлоди аробаҳояш дар рӯзи тайёрии вай
мисли оташ барқ мезанад,
ва найзаҳои вай дар ҷавлон аст+.
4Аробаҳо дар кӯчаҳо девонавор медавад,
дар майдонҳо гулдур-гулдур мекунад;
намуди онҳо мисли машъалҳост,
мисли барқҳо ялт-ялт мекунад.
5Вай зӯроваронашро ҷеғ мезанад,
лекин онҳо дар вақти роҳ рафтан пешпо мехӯранд;
онҳо сӯи ҳисор мешитобанд,
вале сақфи муҳофизат аллакай тайёр шудааст+.
6Дарвозаҳои наҳрҳо кушода шуд,
ва қаср ба ҳарос афтод+.
7Ва малика бараҳна карда, ба асирӣ бурда шуд,
ва канизонаш синазанон,
мисли садои кабӯтарон оҳу воҳ мекунанд+.

8Ва Нинве аз аввали мавҷудияташ мисли ҳавзи пур аз об буд,
ва ҳоло онҳо рӯ ба гурез овардаанд. «Биистед, биистед!»

Валекин ҳеҷ кас ба ақибаш нигоҳ намекунад.

9Нуқраро тороҷ кунед, тиллоро тороҷ кунед!

Захираҳои ҳар навъ колои гаронбаҳо интиҳое надорад.

10Вай тороҷ, валангор ва хароб гардидааст,
ва дилаш ҳаросон ва зонуҳояш ларзон шудааст,
ва ҳамаи камарҳоро ларза гирифтааст,
ва ранги рӯи ҳама паридааст+.

11Куҷост он макони шерон, ва он чарогоҳи шерони ҷавон,
ки шери нар ва шери мода бо шербача дар он ҷо гаштугузор мекарданд,
ва касе набуд, ки онҳоро безобита кунад+?
12Шери нар басо барои шербачаҳои худ медарид,
ва барои шерҳои модаи худ буғӣ менамуд,
ва мағораҳои худро аз сайд,
ва лонаҳои худро аз нахҷир пур мекард+.

13«Инак Ман, мегӯяд Худованди лашкарҳо, ба ту зид ҳастам, ва аробаҳои туро дар дуд хоҳам сӯзонид, ва шамшер шерҳои ҷавони туро талаф хоҳад кард, ва шикори туро аз замин маҳв хоҳам сохт, ва овози элчиёнат дигар шунида нахоҳад шуд»+.

БОБИ СЕЮМ

Ҳар он чи кишт кунӣ — онро хоҳӣ даравид.

3^1Вой ба ҳоли шаҳри хунхор! Сар то сари он пур аз макр ва ситам аст,
ва тороҷ аз он дур намешавад+.

2Садои тозиёнаҳо, ва овози гулдурроси чархҳо,
ва аспони даванда, ва аробаҳои чархзананда ба гӯш мерасад.

3Саворон бо шиддат асп меронанд,
ва ялт-ялти шамшерҳо, ва барқзании найзаҳо,
ва анбӯҳи кушташудагон, ва тӯда-тӯда ҷасадҳои мурда ба назар мерасад, ва ҷасадҳо интиҳое надорад,
ва роҳгузарон ба он ҷасадҳо пешпо мехӯранд+.
4Ин ҳама аз боиси зинокории зиёди фоҳишаи
зеботалъати соҳиби ҷодуҳо ба амал омадааст,
ки вай халқҳоро бо зиноҳои худ,
ва қабилаҳоро бо ҷодуҳои худ мефурӯшад+.

5«Инак Ман, мегӯяд Худованди лашкарҳо, ба ту зид ҳастам,
ва доманатро бар рӯят хоҳам бардошт, ва аврати туро ба халқҳо,
ва нанги туро ба мамлакатҳо нишон хоҳам дод+.
6Ва наҷосатҳо бар ту хоҳам рехт,
ва туро нафратангез хоҳам гардонид,
ва туро барои хандахариш ба тамошои мардум хоҳам гузошт».

7Ва чунин воқеъ хоҳад шуд, ки ҳар кӣ туро бинад,
худро аз ту канор гирифта, хоҳад гуфт:

«Нинве валангор шудааст!» Кист, ки дар ҳаққи вай афсӯс хӯрад?

Аз куҷо барои ту таъзиякунандагонро пайдо кунам+?

8Оё ту аз Нӯ-Омун беҳтар ҳастӣ,
ки бар наҳрҳо ҷойгир буда,
онро об иҳота мекард, баҳр қалъаи он буд,
яъне ҳисораш аз баҳр иборат буд+?
9Ҳабаш иқтидори он буд, ва Миср низ,
ки кӯшунаш сону шумор надошт;
Фут ва Лубим мададгорони ту буданд+.

10Вай низ ҷалои ватан шуда, ба асирӣ рафтааст;
кӯдаконаш низ дар сари ҳар кӯча ба сангҳо зада кушта шудаанд;
ва бар ашрофи вай қуръа партофтаанд,
ва тамоми акобираш бо занҷирҳо баста шудаанд+.

11Ту низ масту мадҳуш гардида, аз назар ғоиб хоҳӣ шуд;
ту низ аз дасти душман паноҳгоҳ хоҳӣ ҷуст+.

12Ҳамаи қалъаҳоят ба дарахтони анҷире монандӣ хоҳад дошт,
ки навбарҳояш пухта расида бошад:

ҳамин ки таконе дода шавад,
меваи онҳо ба даҳони хӯранда меафтад.

13Инак, қавми ту мисли занонанд андаруни ту;
дарвозаҳои замини ту барои душманонат васеъ кушода мешавад;
оташ ғалақаҳояшро сӯзонидааст+.
14Барои замони муҳосираат об захира намо;
қалъаҳоятро мустаҳкам кун;
ба лой даро, ва гилро пой бизан,
қолиби хиштро ба даст гир.
15Дар он ҷо оташ туро хоҳад сӯзонид,
шамшер туро нобуд хоҳад кард,
туро мисли малах хоҳад хӯрд,
агарчи ба сони кирми малах биафзоӣ,
яъне ба сони малах зиёд шавӣ.

16Тоҷиронат аз ситорагони осмон зиёдтар шудаанд;
мисли малах ҳуҷум карда, парида мераванд.
17Миронат мисли малах,
ва амалдоронат мисли анбӯҳи ҷарод мебошанд,
ки дар рӯзи сармо бар деворҳо ҷойгир мешаванд,
аммо ҳамин ки офтоб тулӯъ кунад,
парида мераванд, ва маълум нест, ки ҷояшон куҷост.

18Чӯпонони ту, эй подшоҳи Ашшур,
пинак рафтаанд, зӯроварони ту хобидаанд;
қавми ту бар кӯҳҳо пароканда шудаанд,
ва касе нест, ки онҳоро ҷамъ оварад.
19Барои шикасти ту муолиҷае нест,
зарбае ки ту хӯрдаӣ, даво надорад;
ҳамаи онҳое ки ин хабарро дар бораи ту шунидаанд, ба ҳоли ту чапак заданд,
зеро кист, ки бадии ту ба вай ҳамеша нарасида бошад+?

* 1:8 Шаҳри Нинве, ки пойтахти мамлакати Ашшур буд, дар назар дошта шудааст.

* 1:14 Подшоҳи Ашшур дар назар дошта шудааст.

+ 1:1 Юн. 1:2, Ҳаб. 1:1
+ 1:2 Хур. 20:5, Так. Шар. 7:10, Иш. 59:18
+ 1:3 Хур. 34:6-7, Заб. 17:10
+ 1:4 Хур. 14:21-22, Заб. 105:9, Иш. 33:9
+ 1:5 Заб. 96:5, Ирм. 4:24, Ҳиз. 38:20
+ 1:6 Заб. 75:8, Мал. 3:2, Ҳиз. 38:20
+ 1:7 Заб. 45:2
+ 1:8 Иш. 8:22
+ 1:10 Мик. 7:4, Юил 2:5
+ 1:13 Иш. 10:27, Иш. 14:25
+ 1:14 Ҳиз. 32:23
+ 1:15 Иш. 52:7, Ад. 30:3, Иш. 52:1, Юил 3:17
+ 2:2 Заб. 79:9, Иш. 5:1, Мат. 21:33
+ 2:3 Ҳиз. 23:14
+ 2:5 Ирм. 46:12
+ 2:6 Иш. 45:1
+ 2:7 Иш. 38:14, Ҳиз. 7:16
+ 2:10 Саф. 2:13, Юил 2:6
+ 2:11 Иш. 5:29, Ирм. 2:15
+ 2:12 Ирм. 51:38
+ 2:13 Наҳум 3:5, 4 Подш. 19:9-10
+ 3:1 Ҳиз. 24:8
+ 3:3 4 Подш. 19:36
+ 3:4 Ваҳй 17:1-2, Ваҳй 18:3

+ 3:5 Наҳум 2:13, Ирм. 13:22, Ирм. 13:26, Ҳаб. 2:16

+ 3:7 Иш. 10:5, Иш. 14:25, Саф. 2:13, Иш. 51:19, Ирм. 15:5, Нав. 1:2

+ 3:8 Ирм. 46:25, Ҳиз. 30:14, Ом. 6:2

+ 3:9 2 Вак. 12:3

+ 3:10 Иш. 20:4, 4 Подш. 8:12, Иш. 13:16, Юил 3:3, Уб. 1:11

+ 3:11 Ирм. 25:17

+ 3:13 Иш. 19:16, Ирм. 51:30

+ 3:19 Ҳуш. 5:13, Мик. 1:9, Айюб 27:23, Нав. 2:15

Ҳабаққуқ

КИТОБИ

ҲАБАҚҚУҚИ НАБӢ

- 1
- 2
- 3

БОБИ ЯКУМ

Дуои Ҳабаққуқ, мусибатҳои Исроил дар замони парокандагӣ.

1^1Ваҳйе ки Ҳабаққуқи набӣ дидааст+.
2То ба кай, эй Худованд, истиғоса намоям, —
ва Ту иҷобат намекунӣ,
сӯи Ту дар бораи ситам фарьёд занам, —
ва Ту наҷот намедиҳӣ+?
3Чаро ҷафоро ба ман нишон медиҳӣ,
ва ба хабосат назар меандозӣ,
дар сурате ки тороҷ ва ситам дар рӯ ба рӯи ман аст,
ва ҷангу ҷидол ба миён меояд ва ситезакорӣ сар мебардорад?

4Аз ин сабаб шариат беэътибор мешавад,
ва инсоф ҳаргиз ба амал намебарояд,
зеро ки шарир одилро мулзам мекунад,
бинобар ин инсоф ба роҳи каҷ меравад+.

Овози Худованд ба қавме ки дар парокандагӣ мебошанд.

5«Дар миёни халқҳо назар андозед ва бубинед, ва хело мутаҳайир хоҳед шуд,
зеро дар айёми шумо Ман амале ба ҷо меоварам,
ки агар ба шумо онро ҳикоят мекарданд, боваратон намеомад+.

6Зеро инак, Ман калдониёнро,
ки халқи сангдил ва тундмизоҷанд, бармехезонам,
ки онҳо дар фарохиҳои замин мегарданд,
то масканҳоеро, ки аз они худашон нест, забт намоянд+.

7Онҳо мудҳиш ва саҳмгин мебошанд:

ҳукм ва шавкати онҳо аз худашон ба вуҷуд меояд.

8Ва аспони онҳо аз палангон чобуктар,
ва аз гургони шаб далертаранд,
ва саворони онҳо сершуморанд,
ва саворони онҳо аз дурдаст меоянд,
мисли уқобе ки сӯи шикори худ мешитобад, парида меоянд+.

9Саросар барои ситам меоянд,
дар ҳолате ки рӯяшон ба пеш нигаронида шудааст,
ва асиронро мисли рег ҷамъ мекунанд.
10Ва онҳо подшоҳонро масхара медоранд,
ва сарварон барои онҳо асбоби бозӣ мебошанд;
онҳо бар ҳар қалъа механданд,
ва хоктӯдае барпо карда, онро забт менамоянд.

11Он гоҳ мисли боде вазида ба макони дигар мегузаранд
ва гуноҳкор мешаванд,
чунки ин қуввати худро ба худои худ нисбат медиҳанд».

Набӣ Худовандро мадҳ мегӯяд.

12Ту, охир, аз азал вуҷуд дорӣ,
эй Худованд Худои ман, эй Қуддуси ман!

Пас мо нахоҳем мурд.

Ту, эй Худованд, онҳоро барои доварӣ таъин намудаӣ,
ва Ту, эй сахраи ман, онҳоро барои ҷазо додан ба вуҷуд овардаӣ+.

13Чашмони Ту он қадар пок аст, ки наметавонӣ шароратро бубинӣ
ва ба хабосат назар андозӣ;
пас чаро ба ғаддорон назар меандозӣ,
ва ҳангоме ки шарир шахси аз худаш одилтарро фурӯ мебарад, хомӯш мемонӣ+?

14Ва одамонро мисли моҳиёни баҳр,
мисли хазандагоне ки ҳокиме надоранд, мегардонӣ?

15Вай ҳамаи онҳоро бо шаст мекашад,
ба тӯри худ медарорад ва дар доми худ ҷамъ мекунад,
аз ин сабаб шод ва хурсанд мешавад+.
16Бинобар ин барои тӯри худ қурбонӣ мекунад,
ва барои доми худ бухур месӯзонад,
зеро ки насибаи вай аз онҳо равғанин,
ва хӯроки вай болаззат гардидааст.

17Оё аз ин сабаб нест, ки вай тӯри худро холӣ карда меистад
ва ҳамеша халқҳоро бераҳмона мекушад?

БОБИ ДУЮМ

Худованд ба Хабаққуқ дар рӯъё ҷавоб мегардонад.

2^1Дар дидбонгоҳи худ бармехезам,
ва дар бурҷ рост меистам, ва интизорӣ мекашам,
то бубинам, ки Ӯ ба ман чӣ хоҳад гуфт,
ва ман дар бораи шикояти худ чӣ ҷавоб хоҳам дод+.

2Ва Худованд ба ман ҷавоб гардонда, гуфт:

«Рӯъёро бинавис ва бар лавҳҳо ҳак намо,
то ки хонанда онро бо тезӣ бихонад+.

3Зеро ки рӯъё барои мӯҳлати муайян аст,
ва аз фарҷом шаҳодат медиҳад, ва дурӯғ намегӯяд;
агар даранг кунад, онро мунтазир шав,
зеро ки ҳатман ба амал хоҳад омад, таъхир нахоҳад кард+.

4Инак, каҷдил мағрур шудааст,
валекин одил бо имони худ хоҳад зист+.
5Дуруст аст, ки майзада ғаддор аст,
ва ин марди мағрур оромӣ надорад;
ҳирсашро мисли дӯзах калон мекунад,
ва мисли марг сериро намедонад,
ва ҳамаи халқҳоро пеши худ ҷамъ мекунад,
ва ҳамаи қавмҳоро пеши худ фароҳам меоварад»+.

6Ҳамаи инҳо, охир, дар ҳаққи вай масале хоҳанд зад,
ва муаммои истеҳзоомезе ба забон ронда, хоҳанд гуфт:

«Вой ба ҳоли касе ки он чиро, ки аз они худаш
нест, афзун мекунад, — то ба кай? —
ва худро зери бори гаравҳо мегузорад!»+

7Даъвогарони ту, охир, баногоҳ қиём хоҳанд кард,
ва ташвишдиҳандагони ту бедор хоҳанд шуд,
ва ту ба тороҷи онҳо дучор хоҳӣ омад.
8Азбаски ту халқҳои зиёдро ғорат кардӣ,
тамоми бақияи қавмҳо туро ғорат хоҳанд кард,
аз барои хуни одамон, ки рехтӣ, ва ситаме ки дар ҳаққи замин,
ва шаҳр ва ҳамаи сокинони он ба амал овардӣ+.

9Вой ба ҳоли касе ки барои хонаи худ бо роҳи бадӣ дороӣ меандӯзад,
то ки лонаи худро дар баландӣ барпо намуда,
худро аз дасти шарорат раҳо кунад!+
10Расвоиро барои хонаи худ салоҳ дидӣ,
вақте ки қавмҳои зиёдро несту нобуд кардӣ, —
ва ҷони худро дар роҳи гуноҳ андохтӣ.
11Зеро ки санг аз девор фарьёд мезанад,
ва ғӯлаи чӯб ба он ҷавоб мегардонад+.

12Вой ба ҳоли касе ки шаҳрро бо хун бино мекунад,
ва қасабаро бо беинсофӣ буньёд менамояд!+

13Ин, охир, аз ҷониби Худованди лашкарҳост!

Ва қавмҳо аз барои оташ меҳнат мекунанд,
ва қабилаҳо бар абас хаста мешаванд+.

14Зеро ки замин аз шинохтани ҷалоли Худованд пур хоҳад шуд,
чунон ки об баҳрро пур мекунад+.

15Вой ба ҳоли касе ки ёрони худро шароб менӯшонад,
ва ту заҳри худро ба он илова намуда,
онҳоро маст мегардонӣ, то ки аврати онҳоро бубинӣ!+

16Ту ба ҷои ҷалол аз нанг сер шудаӣ,
пас ту низ нӯшида, заҳролуд шав:

косаи ямини Худованд бар ту фурӯд хоҳад омад,
ва расвоӣ — бар ҷалоли ту+.

17Зеро ситаме ки дар ҳаққи Лубнон кардӣ, ба сари худат хоҳад омад,
ва ҳалокате ки бар чорпоён овардӣ, боиси шикасти ту хоҳад шуд,
аз барои хуни одамон, ки рехтӣ, ва ситаме ки дар ҳаққи замин,
ва шаҳр ва ҳамаи сокинони он ба амал овардӣ.

18Чӣ фоида аст аз санаме ки санамсозаш онро ба вуҷуд овардааст,
дар сурате ки он фақат бут ва муаллими козиб аст,
агарчи сонеи ин маснӯъ ба он таваккал карда,
бутҳои гунг сохтааст+?

19Вой ба ҳоли касе ки ба чӯб бигӯяд: «Бедор шав!»

ва ба санги безабон: «Бархез!»

Оё он метавонад таълим диҳад?

Инак, он бо тилло ва нуқра пӯшида шудааст,
вале рӯҳе андарунаш нест+.

20Валекин Худованд дар қасри қудси Худ сокин аст, —
бигзор ба ҳузури Ӯ тамоми замин хомӯш бошад!+

БОБИ СЕЮМ

Дуои набӣ пур аз умедвории шодиёна аст.

3^1Дуои Ҳабаққуқи набӣ бар услуби суруди ҷонсӯз.

2Худовандо! Овозатро шунидам — ҳаросон шудам.

Худовандо! Амали Худро дар солҳои наздик зинда намо,
дар солҳои наздик онро зоҳир бисоз;
дар вақти ғазаб раҳмро ба ёд овар.

3Худо аз Темон меояд, ва Куддус — аз Форон. Село.

Шукӯҳи Ӯ осмонро фаро гирифтааст,
ва ҷалоли Ӯ заминро пур кардааст.

4Ва дурахши Ӯ мисли найир аст, шуоъҳо аз дасти Ӯст,
ва ниҳонгоҳи ҷалоли Ӯ дар он ҷост+.

5Пешопеши Ӯ вабо равон аст,
ва аз паси қадамҳояш аланга берун меояд.

6Чун биистад — заминро ба ҷунбиш меоварад;
чун назар афканад — халқҳоро ба ларза меандозад;
ва кӯҳҳои азалӣ метаркад, пуштаҳои абадӣ паст мешавад;
тариқҳои Ӯ ҷовидонист+.

7Хаймаҳои Кушонро зери бори мусибат дидам;
чодирҳои замини Мидьёнро ларза гирифтааст+.

8Оё бар наҳрҳо ғазаби Худованд аланга гирифтааст?

Оё хашми Ту ба наҳрҳо,
ва қаҳри Ту ба баҳрҳо нигаронида шудааст,
ки Ту бар аспони Худ,
бар аробаҳои наҷотбахши Худ савор шудаӣ+?
9Камони Худро аз ғилофаш бараҳна намуда,
анбӯҳи тирҳоро ба парвоз овардаӣ. Ӯмер село[*].

Заминро бо наҳрҳо чок-чок кардаӣ.

10Кӯҳҳо Туро дида, ба ларза омад, селобҳо ҷорӣ шуд,
варта овозашро баровард, мавҷҳояшро боло бардошт+.

11Офтоб ва моҳ аз нури тирҳои паррони Ту,
аз дурахши найзаҳои барроқи Ту дар масканҳои худ истоданд+.

12Ту бо ғазаб бар замин қадам мезанӣ,
бо хашм халқҳоро поймол мекунӣ.
13Барои наҷот додани қавми Худ,
барои наҷот додани Масеҳи Худ берун омадӣ;
бурҷи хонаи шарирро зада вайрон кардӣ,
онро аз буньёдаш то бомаш хароб намудӣ. Село.

14Сари ҳокимони варо бо тирҳои худи вай маҷрӯҳ кардӣ,
вақте ки онҳо мисли тундбоде ҳамла оварданд, то ки
маро пароканда намоянд, дар айни хол шодии онҳо мисли он буд,
ки мискинеро ба таври пинҳонӣ фурӯ мебурда бошанд.

15Бо аспонат дар баҳр аз даруни гирдоби
обҳои бисьёр барои Худ роҳ кушодӣ+.
16Чун шунидам, ботинамро ларза гирифт,
аз он садо лабҳоям ба раъша омад,
заъф то мағзи устухонҳоям ҷойгир шуд,
ва ман дар ҷои нишасти худ ба ларзиш омадам;
ва ҳол он ки дар интизори рӯзи тангӣ,
вақте ки қавме бо фавҷҳои худ бар мо ҳуҷум оваранд, ман бояд ором бошам:+

17Агарчи дарахти анҷир гул накунад, ва токҳо бор наоварад,
ва меваи зайтун мувофиқи чашмдошт набошад,
ва киштзорҳо ҳосил надиҳад,
ва гӯсфандон аз қӯра талаф шавад,
ва говҳо дар оғил мавҷуд набошад, —
18Вале ман дар Худованд шод хоҳам буд,
ва дар Худои наҷоти худ ба ваҷд хоҳам омад+.
19Худованд Худо қуввати ман аст:
Ӯ пойҳои маро, мисли пойҳои оҳуён мегардонад,
ва маро бар баландиҳоям ҳидоят менамояд.
Барои сардори муғанниён бар созҳои торнок+.

* 3:9 Ӯмер село — ин ибора, аз афташ, ишораи мусиқиест, ки тағьири оҳангро мефаҳмонад.

+ 1:1 Наҳум 1:1
+ 1:2 Заб. 12:1, Заб. 88:47, Айюб 24:12
+ 1:4 Мик. 7:3
+ 1:5 Аъм. 13:41
+ 1:6 Ирм. 5:15-17, Ҳиз. 28:7, Ҳиз. 31:12
+ 1:8 Ирм. 4:13, Так. Шар. 28:49

+ 1:12 Так. Шар. 33:27, Заб. 89:3, Заб. 92:2, Иш. 10:5-6

+ 1:13 Заб. 34:17, Айюб 12:6, Ирм. 12:1

+ 1:15 4 Подш. 19:28, Ом. 4:2, Ирм. 16:16

+ 2:1 Иш. 21:8, Ирм. 6:17, Ҳиз. 3:17, Ҳиз. 33:2, Ҳуш. 9:8

+ 2:2 Так. Шар. 27:8, Иш. 8:1, Иш. 30:8

+ 2:3 Дон. 10:14, Саф. 3:8, 2 Пет. 3:9, Ибр. 10:37

+ 2:4 Рум. 1:17, Ғал. 3:11, Ибр. 10:38
+ 2:5 Мас. 27:20, Ирм. 27:7
+ 2:6 Иш. 14:4
+ 2:8 Ирм. 50:29, Ҳиз. 35:15, Уб. 1:15
+ 2:9 Ирм. 49:16
+ 2:11 Луқ. 19:40
+ 2:12 Ирм. 22:13, Мик. 3:10
+ 2:13 Ирм. 51:58

+ 2:14 Ад. 14:21, Заб. 71:19, Иш. 6:3, Иш. 11:9

+ 2:15 Ирм. 51:7
+ 2:16 Ирм. 13:26, Наҳум 3:5, Нав. 4:21
+ 2:18 Зак. 10:2, Иш. 44:10-11
+ 2:19 Заб. 134:17, Ирм. 10:14
+ 2:20 Заб. 10:4, Мик. 1:2, Саф. 1:7
+ 3:4 Айюб 36:32, Ҳиз. 1:27
+ 3:6 Ҳас. 49:26, Так. Шар. 33:15
+ 3:7 Дов. 7:21
+ 3:8 Иш. 66:15
+ 3:10 Хур. 19:18, Заб. 76:17, Заб. 92:3
+ 3:11 Еҳ. 10:12-13
+ 3:15 Заб. 76:20
+ 3:16 Айюб 4:14, Заб. 118:120

+ 3:18 Заб. 12:6, Заб. 20:2, Заб. 34:9, Юил 2:23, Зак. 10:7

+ 3:19 2 Подш. 22:34, Заб. 17:34, Заб. 4:1, Заб. 60:1

Сафаньё

КИТОБИ

САФАНЬЁИ НАБӢ

- 1
- 2
- 3

БОБИ ЯКУМ

Доварӣ бар Яҳудо — тимсоли рӯзи ояндаи Худованд.

1^1Каломи Худованд, ки бар Сафаньё ибни Кушӣ, ибни Ҷадальё, ибни Амарьё, ибни Ҳизқиё, дар айёми Йӯшиё ибни Омӯн, подшоҳи Яҳудо, нозил шуд+.

2«Ҳамаро аз рӯи замин
тамоман маҳв мекунам», мегӯяд Худованд.
3«Одамизод ва чорпоёнро маҳв мекунам,
мурғони ҳаво ва моҳиёни баҳр,
ва асбоби васвасаро бо якҷоягии шарирон маҳв мекунам;
ва одамизодро аз рӯи замин нест мекунам»,
мегӯяд Худованд+.
4«Ва дасти Худро бар Яҳудо
ва бар ҳамаи сокинони Ерусалим дароз мекунам,
ва бақияи Баал,
ва номҳои пешвоёни бутпарастонашро бо якҷоягии коҳинонаш нест мекунам;+

5Ва онҳоеро низ, ки бар бомҳо ба лашкари осмон сачда мекунанд,
ва онҳоеро, ки сачда карда, ба Худованд қасам мехӯранд ва ба Милкум[*] қасам мехӯранд,+

6Ва онҳоеро низ, ки аз Худованд гаштаанд,
яъне Худовандро намеҷӯянд ва Ӯро наметалабанд».

7Ба ҳузури Худованд Худо хомӯш бош!

Зеро ки рӯзи Худованд наздик аст;
зеро ки Худованд қурбоние тайёр кардааст, даъватшудагони Худро тақдис намудааст+.

8«Ва дар рӯзи қурбонии Худованд чунин воқеъ хоҳад шуд,
ки Ман сарварон, ва писарони подшоҳ, ва ҳамаи онҳоеро,
ки либоси бегона мепӯшанд, муҷозот хоҳам намуд+.

9Ва дар он рӯз ҳамаи онҳоеро, ки аз остона ҷаста мегузаранд,
ва хонаи оғои худро аз ситам ва макр пур мекунанд,
муҷозот хоҳам намуд».

10«Ва дар он рӯз чунин воқеъ хоҳад шуд», мегӯяд Худованд,

«ки садои фиғон аз дарвозаи моҳиён,
ва вовайло аз маҳаллаи дуюм,
ва шикастагии бузурге аз болои пуштаҳо ба гӯш хоҳад расид+.

11Вовайло кунед, эй сокинони Мактеш,
зеро ки тамоми қавми тоҷир маҳв гардидаанд,
ҳамаи нуқраандӯзон нест шудаанд.
12Ва дар он вақт чунин воқеъ хоҳад шуд,
ки Ман Ерусалимро бо чароғҳо тафтиш хоҳам кард,
ва шахсонеро, ки бар дурди худ нишаста, дар дили худ мегӯянд:

„Худованд на некӣ мекунад ва на бадӣ“, муҷозот хоҳам намуд+.

13Ва дороии онҳо ба ғанимат гирифта
ва хонаҳои онҳо валангор хоҳад шуд;
ва хонаҳо бино хоҳанд кард, вале дар онҳо сокин нахоҳанд шуд,
ва токҳо хоҳанд шинонид, вале шароби онҳоро нахоҳачд нӯшид»+.

14Рӯзи бузурги Худованд наздик аст,
он наздик аст ва хело мешитобад:
садои рӯзи Худованд ба гӯш мерасад!
Он гоҳ баҳодур ҳам фиғони талх хоҳад бардошт.
15Он рӯз рӯзи ғазаб аст,
рӯзи тангӣ ва мусибат,
рӯзи вайронӣ ва харобӣ,
рӯзи торикӣ ва зулмот,
рӯзи абр ва меғ,+

16Рӯзи шох ва нидоҳо бар шаҳрҳои ҳисордор ва бар бурҷҳои баланд.

17Ва Ман одамонро ба танг меоварам,
ва онҳо мисли кӯрон роҳ хоҳанд рафт,
зеро ки пеши Худованд гуноҳ кардаанд;
ва хунашон мисли ғубор,
ва гӯшташон мисли саргин рехта хоҳад шуд+.
18На нуқраи онҳо, на тиллои онҳо
дар рӯзи ғазаби Худованд онҳоро наметавонад наҷот диҳад,
ва бо оташи рашки Ӯ тамоми замин фурӯ бурда хоҳад шуд,
зеро ки ҳалокате, он ҳам ҳалокати ногаҳоние,

Ӯ бар ҳамаи сокинони замин хоҳад овард+.

БОБИ ДУЮМ

Муроҷиат ба бақия бо даъват, ки тавба кунанд.

2^1Барои тавба ҷамъ шавед ва фароҳам оед, эй халқи беҳаё,+

2Пеш аз он ки ҳукми ҷазо ба амал ояд, —
чунки рӯз мисли пари коҳ зуд гузашта меравад, —
пеш аз он ки шиддати хашми Худованд бар шумо фурӯд ояд,
пеш аз он ки рӯзи ғазаби Худованд бар шумо фурӯд ояд.

3Худовандро биталабед, эй ҳамаи ҳалимони замин,
ки аҳкоми Ӯро ба ҷо меоваред;
адолатро биталабед, фурӯтаниро биталабед, —
шояд, ки дар рӯзи хашми Худованд тавонед пинҳон шавед+.

Доварӣ бар халқҳо.

4Зеро ки Ғазза тарк карда хоҳад шуд,
ва Ашқалӯн ба харобазор табдил хоҳад ёфт;
аҳли Ашдӯд нимирӯзӣ бадар ронда хоҳанд шуд,
ва Эқрӯн решакан хоҳад гардид.
5Вой ба ҳоли халқи критиён,
ки сокинони минтақаи баҳр мебошанд!
Каломи Худованд дар ҳаққи шумост,
эй Канъон, замини фалиштиён!
Ва Ман туро нест хоҳам кард,
ба дараҷае ки сокине дар ту боқӣ нахоҳад монд+.

6Ва минтақаи баҳр мавзеи чоҳҳои чӯпонон
ва кӯраҳои гӯсфандон хоҳад шуд+.

7Ва ин минтақа барои бақияи хонадони Яҳудо хоҳад буд,
то ки дар он ҷо чаро кунанд;
шабонгоҳ дар хонаҳои Ашқалӯн хоҳанд хобид,
зеро ки Худованд Худояшон онҳоро тафаққуд намуда,
асиронашонро хоҳад баргардонид.

8«Дашноми Мӯоб ва ҳақоратҳои банӣ-Аммӯнро шунидаам,
ки қавми Маро таҳқир намуда,
дар ҳудуди онҳо калонигарӣ мекарданд+.
9Бинобар ин ба ҳаёти Худам қасам»,
мегӯяд Худованди лашкарҳо, Худои Исроил,
«ки замини Мӯоб мисли Садӯм
ва замини банӣ-Аммӯн мисли Амӯро хоҳад шуд,
мавзеи хорҳо, ва кони намак,
ва харобазори абадӣ хоҳад гардид;
бақияи қавми Ман онҳоро тороҷ хоҳанд кард,
ва боқимондагони халқи Ман онҳоро
ба тасарруфи худ хоҳанд даровард»+.

10Ин ба сари онҳо аз боиси кибрашон хоҳад омад, зеро ки дар ҳаққи қавми Худованди лашкарҳо таҳқир ва калонигарӣ карданд+.

11Худованд бар онҳо саҳмгин хоҳад буд, зеро ки Ӯ ҳамаи худоёни заминро маҳв хоҳад кард, ва ҳамаи халқҳои сокини ҷазираҳо, ҳар яке аз макони худ, ба Ӯ саҷда хоҳанд кард+.

12«Шумо низ, эй ҳабашиён,
бо шамшери Ман кушта хоҳед шуд»+.
13Ва Ӯ дасти Худро бар шимол дароз карда,

Ашшурро маҳв хоҳад намуд, ва Нинверо ба харобазоре,
ба саҳрои хушке ки мисли биёбон бошад, табдил хоҳад дод+.

14Ва андаруни он галаҳои сершумори ҳар навъ ҳайвонот хоҳанд хобид,
ва мурғи саққо, ва хорпушт бар болодариҳои он ҷойгир хоҳанд шуд;
садои хониши паррандагон аз тирезаҳояш ба гӯш хоҳад расид,
ва харобӣ бар остонаҳояш намоён хоҳад буд,
зеро ки чӯбҳои арзи рӯйбасти онҳо вайрон шудааст+.

15Ин шаҳри пурсурур, ки бепарвоёна умр ба сар бурда, дар дили худ мегуфт:

«Ман ҳастам, ва ғайр аз ман дигаре нест», чӣ гуна хароб гардида,
ба маскани ҳайвонот табдил ёфтааст!

Ҳар касе ки аз пеши он бигзарад,
ба ҳоли он ҳуштак зада, даст хоҳад афшонид+.

БОБИ СЕЮМ

Таназзули ахлоқ дар Ерусалим дар айёми набӣ.

3^1Вой ба ҳоли шаҳри палид
ва наҷиси ситампеша!+
2Вай овозро намешунавад, пандро намепазирад,
ба Худованд таваккал намекунад,
ба Худои худ наздик намешавад.
3Сарваронаш андаруни вай шерони ғурранда,
доваронаш гургони шабгард мебошанд,
ки то субҳ устухонеро боқӣ намегузоранд+.
4Анбиёяш шахсони сабукмағз ва ғаддор ҳастанд;
коҳинонаш қудсро палид, ва шариатро хор мекунанд+.

5Худованд андаруни вай одил аст, ноинсофӣ намекунад;
ҳар субҳ доварии Худро ошкоро зоҳир месозад,
пай дарҳам амал мекунад,
вале шахси ноинсоф шармро намедонад+.
6Ман халқҳоро маҳв намудаам,
ба дараҷае ки бурҷҳошон вайрон гардидааст;
кӯчаҳошонро чунон хароб кардаам,
ки касе аз онҳо намегузарад;
шаҳрҳошон тавре валангор шудааст,
ки касе дар онҳо нест, сокине боқӣ намондааст.

7Гуфтам: «Кошки аз Ман метарсидӣ, ва пандро қабул мекардӣ»;
ва дар он сурат маскани вай маҳв намешуд,
ва ҳар он чи дар ҳаққи вай амр фармуда будам, ба амал намеомад;
лекин онҳо барои бад кардани тамоми амалиёти худ шитофтанд.

8«Бинобар ин Маро», мегӯяд Худованд,

«интизор бошед, то рӯзе ки барои шоҳидӣ бархезам,
зеро ҳукми Ман ин аст, ки халқҳоро ҷамъ кунам,
ва мамлакатҳоро фароҳам оварам, то ки ғазаби Худро,
тамоми шиддати хашми Худро бар онҳо бирезам,
зеро ки тамоми замин бо оташи рашки Ман фурӯ бурда хоҳад шуд+.

9Зеро ки он вақт ба қавмон забони поке хоҳам бахшид,
то ки ҳамаашон исми Худовандро бихонанд,
ва Ӯро якдилона ибодат намоянд+.

10Аз он тарафи наҳрҳои Ҳабаш парастишкунандагони Ман,
фарзандоне ки Ман пароканда кардаам,
ҳадияе барои Ман хоҳанд овард.
11Дар он рӯз ту аз тамоми амалиёти худ,
ки бо он пеши Ман гуноҳ кардаӣ, хиҷил нахоҳӣ шуд,
зеро ки он вақт Ман мутакаббирони пурсурури туро аз даруни ту дур хоҳам кард,
ва ту дигар дар кӯҳи муқаддаси Ман такаббур нахоҳӣ намуд+.

12Ва ман андаруни ту қавми фурӯтан
ва бенаворо боқӣ хоҳам гузошт,
ва онҳо ба исми Худованд паноҳ хоҳанд бурд+.
13Бақияи Исроил ноинсофӣ нахоҳанд кард,
ва дурӯғ нахоҳанд гуфт,
ва дар даҳонашон забони фиребгарона ёфт нахоҳад шуд,
зеро ки худашон чаро карда, хоҳанд хобид,
ва касе онҳоро безобита нахоҳад кард»+.

Худованд бар Ерусалим марҳамат намуд.

14Тараннум намо, эй духтари Сион!

Нидоҳои шодмонӣ бидеҳ, эй Исроил!

Аз тамоми дил шодӣ ва хурсандӣ бикун, эй духтари Ерусалим!+

15Худованд азиятҳои туро дур карда,
душманонатро аз миён бардоштааст;

Худованд, ки подшоҳи Исроил аст, андаруни туст,
ва ту дигар бадӣ нахоҳӣ дид+.

16Дар он рӯз ба Ерусалим гуфта хоҳад шуд:

«Натарс!» ва ба Сион:

«Бигзор дастҳоят суст нашавад!»

17Худованд Худои ту андаруни туст, Ӯ ҷаббор аст,
ва наҷот хоҳад дод;
дар ҳаққи ту бо шодмонӣ дилхуш хоҳад шуд,
дар муҳаббати Худ хомӯш хоҳад монд,
дар ҳаққи ту бо тараннум шодӣ хоҳад кард+.
18«Онҳоеро, ки аз ҷиҳати идҳо ғамгинанд,
Ман ҷамъ хоҳам кард, — онҳо аз ту дур буданд,
ва бори нанги ту насибашон гардида буд.
19Инак, Ман дар он замон ҳамаи онҳоеро,
ки бар ту ситам мекарданд,
ба танг хоҳам овард, ва лангонро наҷот хоҳам дод,
ва рондашудагонро фароҳам хоҳам овард,
ва онҳоро дар ҳар кишваре ки гирифтори нанг буданд,
соҳиби иззат ва шӯҳрат хоҳам гардонид+.
20Дар он замон шуморо хоҳам овард,
ва дар он замон шуморо ҷамъ хоҳам кард,
зеро ки шуморо дар миёни ҳамаи қавмони замин соҳиби шӯҳрат ва иззат хоҳам гардонид,
вақте ки асирони шуморо пеши назари шумо баргардонам», мегӯяд Худованд+.

* 1:5 Милкум — номи худои Аммӯн, ки онро Мӯлех ҳам мегуфтанд.

+ 1:1 4 Подш. 22:1, Ирм. 1:2
+ 1:3 Ҳуш. 4:3
+ 1:4 4 Подш. 23:4

+ 1:5 Ирм. 19:13, 3 Подш. 11:5, 3 Подш. 11:33, 4 Подш. 17:33

+ 1:7 Ҳаб. 2:20, Иш. 13:6, Ирм. 46:10, Юил 1:15, Иш. 34:6, Ҳиз. 39:17

+ 1:8 4 Подш. 24:12, 4 Подш. 25:7

+ 1:10 Наҳ. 3:3, Наҳ. 12:39, 2 Вак. 33:14, 4 Подш. 22:14

+ 1:12 Ирм. 48:11, Заб. 93:7, Мал. 3:14

+ 1:13 Так. Шар. 28:30, Так. Шар. 28:39, Ом. 5:11, Мик. 6:15

+ 1:15 Ҳиз. 7:7, Юил 2:2, Ом. 5:18
+ 1:17 Иш. 59:10, Заб. 78:3
+ 1:18 Мас. 11:4, Ҳиз. 7:19, Саф. 3:8
+ 2:1 Ирм. 6:15, Саф. 3:5

+ 2:3 Иш. 55:6, Ом. 5:4, Ом. 5:6, Иш. 2:10, Иш. 26:20

+ 2:5 1 Подш. 30:14, 2 Подш. 8:18, Ирм. 47:7, Ҳиз. 25:16

+ 2:6 Иш. 65:10

+ 2:8 Иш. 15:1, Иш. 25:10, Ирм. 48:1, Ҳиз. 25:8, Ом. 2:1-3, Ирм. 49:1, Ҳиз. 21:28, Ҳиз. 25:2, Ом. 1:13-15

+ 2:9 Иш. 49:18, Ҳиз. 16:48, Ҳас. 19:24, Так. Шар. 29:23, Иш. 13:19, Ирм. 49:18

+ 2:10 Иш. 16:6, Ирм. 48:29
+ 2:11 Заб. 21:28
+ 2:12 Иш. 18

+ 2:13 Иш. 10:5, Иш. 14:25, Наҳум 2:10, Наҳум 3:7

+ 2:14 Иш. 13:21-22, Иш. 34:11, Иш. 34:14
+ 2:15 Иш. 47:8, Ирм. 19:8
+ 3:1 Ирм. 6:6
+ 3:3 Ҳиз. 22:27
+ 3:4 Ирм. 23:11
+ 3:5 Саф. 2:1
+ 3:8 Ҳаб. 2:3, Юил 3:2, Зак. 14:2, Саф. 1:18
+ 3:9 Иш. 6:7, Иш. 19:18
+ 3:11 Иш. 54:4
+ 3:12 Иш. 14:32
+ 3:13 Ваҳй 14:5, Мик. 5:4
+ 3:14 Зак. 2:10, Зак. 9:9
+ 3:15 Луқ. 1:75
+ 3:17 Иш. 62:5, Ирм. 32:41
+ 3:19 Мик. 4:6-7

+ 3:20 Так. Шар. 30:3, Иш. 11:12, Ирм. 32:37, Ҳиз. 11:17

Ҳаҷҷай

КИТОБИ

ҲАҶҶАИ НАБӢ

- 1

- 2

БОБИ ЯКУМ

Сабаб ва мавзӯи нубувват.

1^1Дар соли дуюми подшоҳ Дорьёвеш, дар рӯзи якуми моҳи шашум, каломи Худованд ба воситаи Ҳаҷҷаи набӣ нозил шуда, ба волии Яҳудо Зарубобил ибни Шаалтиил ва ба саркоҳин Еҳушаъ ибни Еҳӯсодоқ гуфт:+

2Худованди лашкарҳо сухан ронда, чунин гуфт: «Ин қавм мегӯянд: „Ҳанӯз вақти он нест, яъне вақти бино кардани хонаи Худованд нарасидааст“».

Худованд барои сустии суръати сохтмони маъбад мазаммат менамояд.

3Ва каломи Худованд ба воситаи Ҳаҷҷаи набӣ нозил шуда, гуфт:

4«Оё барои шумо вақти он аст, ки худатон дар хонаҳои болопӯшидаи худ сокин шавед, валекин ин хона хароб бошад+?

5Ва акнун Худованди лашкарҳо чунин мегӯяд: дилҳои худро бар роҳҳои худ нигаронед.

6Бисьёр кишт мекунед, вале ҳосили кам мебардоред; мехӯред, вале сер намешавед; менӯшед, вале на ба қадри кофӣ; либос мепӯшед, вале он гармӣ надорад; ва ҳар кӣ муздурӣ мекунад, музди худро гӯё дар ҳамьёни сӯрохдор мегузорад+.

7Худованди лашкарҳо чунин мегӯяд: ба пешомади зиндагии худ хуб таваҷҷӯҳ кунед.

8Ба кӯҳ баромада, чӯб биёред ва хонаро бино кунед; ва Ман ба он таваҷҷӯҳ намуда, ҷалол хоҳам ёфт, мегӯяд Худованд.

9Бисьёрро мунтазир мешавед, ва инак кам аст, ва онро ба хона меоваред — Ман онро барбод медиҳам. Аз барои чӣ? — мегӯяд Худованди лашкарҳо. — Аз барои хонаи Ман, ки хароб аст, ва ҳол он ки шумо ҳар яке ба кори хонаи худ машғулед.

10Бинобар ин осмон бар шумо шабнамро бас кардааст, ва замин ҳосилашро бас кардааст+.

11Ва Ман бар замин ва кӯҳҳо, ва бар ғалла ва шираи ангур ва равғани зайтун, ва бар ҳар он чи замин мерӯёнад, ва бар одамизод ва чорпоён, ва бар ҳар он чи аз меҳнати дастҳо ҳосил мешавад, хушксолиро хондаам»+.

Корҳои сохтмон аз нав оғоз ёфт.

12Ва Зарубобил ибни Шаалтиил, ва саркоҳин Еҳушаъ ибни Еҳӯсодоқ, ва тамоми бақияи қавм ба овози Худованд Худои худ ва ба суханони Ҳаҷҷаи набӣ, ки ӯро Худованд Худои онҳо фиристода буд, гӯш андохтанд, ва қавм аз Худованд тарсиданд+.

13Ва Ҳаҷҷай, қосиди Худованд, ки аз ҷониби Худованд фиристода шуда буд, ба қавм сухан ронда, гуфт: «Ман бо шумо ҳастам, мегӯяд Худованд»+.

14Ва Худованд рӯҳи волии Яҳудо Зарубобил ибни Шаалтиил, ва рӯҳи саркоҳин Еҳушаъ ибни Еҳӯсодок, ва рӯҳи бақияи қавмро барангехт, ва онҳо омада, дар хонаи Худованди лашкарҳо, Худои худ, ба кор шурӯъ карданд.

15Дар рӯзи бисту чоруми моҳи шашум, дар соли дуюми подшоҳ Дорьёвеш ин ба вуқӯъ омад.

БОБИ ДУЮМ

Нубувват дар бораи ҷалоли ояндаи маъбади Худо ва дар бораи Масеҳ.

2^1Дар рӯзи бисту якуми моҳи ҳафтум каломи Худованд ба воситаи Ҳаҷҷаи набӣ нозил шуда, гуфт:+

2«Лутфан, ба волии Яҳудо Зарубобил ибни Шаалтиил, ва ба саркоҳин Еҳушаъ ибни Еҳӯсодоқ, ва ба бақияи қавм сухан ронда, бигӯй:+

3„Кист, ки дар миёни шумо боқӣ мондааст, ва ин хонаро дар ҷалоли аввалаи он дидааст? Ва он алҳол дар назари шумо чӣ гуна аст? Оё он дар назари шумо ночиз нест“+?

4Валекин алҳол устувор бош, эй Зарубобил, мегӯяд Худованд, ва устувор бош, эй саркоҳин Еҳушаъ ибни Еҳӯсодоқ, ва устувор бошед, эй тамоми қавми замин, мегӯяд Худованд, ва кор кунед, зеро ки Ман бо шумо ҳастам, мегӯяд Худованди лашкарҳо,+

5Бар тибқи каломи аҳде ки дар вақти берун омаданатон аз Миср бо шумо баста будам, ҳангоме ки Рӯҳи Ман андаруни шумо буд. Ҳаросон набошед!+

6Зеро ки Худованди лашкарҳо чунин мегӯяд: боз як бори дигар, он ҳам баъд аз андак вақт, воқеъ хоҳад шуд, ва Ман осмон ва замин ва баҳр ва хушкиро ба ларза хоҳам андохт+.

7Ва ҳамаи халқҳоро ба ларза хоҳам овард, ва неъматҳои ҳамаи халқҳо оварда хоҳад шуд, ва Ман ин хонаро аз ҷалол пур хоҳам кард, мегӯяд Худованди лашкарҳо.

8Нуқра барои Ман аст, ва тилло барои Ман аст, мегӯяд Худованди лашкарҳо+.

9Ҷалоли ин хонаи охирин назар ба аввалинаш бузургтар хоҳад буд, мегӯяд Худованди лашкарҳо; ва дар ин макон Ман сулҳу осоиштагиро барқарор хоҳам намуд, мегӯяд Худованди лашкарҳо».

Худованд бевиҷдонии коҳинонро мазаммат менамояд.

10Дар рӯзи бисту чоруми моҳи нӯҳум, дар соли дуюми Дорьёвеш, каломи Худованд ба воситаи Ҳаҷҷаи набӣ нозил шуда, гуфт:

11«Худованди лашкарҳо чунин мегӯяд: лутфан, аз коҳинон дастуре пурсида, бигӯй:

12„Агар касе гӯшти муқаддасро дар домани ҷомаи худ бардорад, ва бо доманаш ба нон, ё ош, ё шароб, ё равған ва ё ба ҳар хӯрок бирасад, оё он муқаддас мешавад?“» Ва коҳинон ҷавоб гардонда, гуфтанд: «Не».

13Ва Ҳаҷҷай гуфт: «Агар касе ки ба ҷасади мурда расида наҷис шуда бошад, ба ҳар яке аз инҳо бирасад, оё он наҷис мешавад?» Ва коҳинон ҷавоб гардонда, гуфтанд: «Наҷис мешавад»+.

14Ва Ҳаҷҷай ҷавоб гардонда, гуфт: «Чунинанд ин қавм ва чунинанд ин халқ ба ҳузури Ман, мегӯяд Худованд, ва чунин аст ҳар амали дастҳои онҳо; ва ҳар он чи дар он ҷо қурбонӣ кунанд, наҷис аст+.

15Ва акнун, лутфан, аз имрӯз ва минбаъд хуб таваҷҷӯҳ кунед, яъне аз вақте ки ҳанӯз санге бар санге дар қасри Худованд гузошта нашуда буд.

16Баъзан мешуд, ки касе назди хирмани дорои бист андоза меомад, вале фақат даҳ андоза буд; ё назди чархушт меомад, то ки панҷоҳ андоза бигирад, вале фақат бист андоза буд.

17Шуморо дар ҳар амали дастҳои шумо бо боди самум ва хушкоӣ ва жола зарба задам, вале шумо сӯи Ман руҷӯъ накардед, мегӯяд Худованд+.

18Лутфан, аз имрӯз минбаъд хуб таваҷҷӯҳ кунед, яъне аз рӯзи бисту чоруми моҳи нӯҳум, аз рӯзе ки буньёди қасри Худованд ниҳода шуд, хуб таваҷҷӯҳ кунед+.

19Оё ҳанӯз тухмӣ дар анбор аст, ва ҳанӯз ток, ва анҷир, ва анор, ва дарахти зайтун бор наовардааст? Ман аз имрӯз баракат хоҳам дод»+.

20Ва каломи Худованд бори дуюм дар рӯзи бисту чоруми моҳ бар Ҳаҷҷай нозил шуда, гуфт:

21«Ба волии Яҳудо Зарубобил сухан ронда, бигӯй: „Ман осмон ва заминро ба ларза хоҳам андохт;+

22Ва тахти мамлакатҳоро сарнагун хоҳам сохт, ва қуввати мамлакатҳои халқҳоро маҳв хоҳам намуд, ва аробаро бо саворонаш чаппа хоҳам кард, ва аспон бо саворонашон аз шамшери якдигар фурӯ хоҳанд ғалтид+.

23Дар он рӯз, мегӯяд Худованди лашкарҳо, Ман туро, эй бандаи Ман Зарубобил ибни Шаалтиил, хоҳам гирифт, мегӯяд Худованд, ва туро мисли мӯҳре хоҳам гузошт, зеро ки Ман туро баргузидаам, мегӯяд Худованди лашкарҳо“»+.

+ 1:1 Эзр. 4:24, Зак. 1:1, Эзр. 5:1, Эзр. 6:14, 1 Вақ. 3:19, Эзр. 3:2, Наҳ. 12:1, Ҳаҷ. 2:20-23, Зак. 4:6-10, 1 Вақ. 6:15

+ 1:4 Наҳ. 2:3, Заб. 131:3-5

+ 1:6 Так. Шар. 28:38, Иб. 26:16, Ҳуш. 4:10, Мик. 6:15

+ 1:10 3 Подш. 8:35
+ 1:11 3 Подш. 17:1
+ 1:12 Эзр. 5:2
+ 1:13 Еҳ. 1:5, Еҳ. 1:9, Ҳаҷ. 2:4
+ 2:1 Иб. 23:34
+ 2:2 Ҳаҷ. 1:1, Ҳаҷ. 2:20-23
+ 2:3 Эзр. 3:12, Зак. 4:10
+ 2:4 Ҳаҷ. 1:13
+ 2:5 Хур. 29:45

+ 2:6 Айюб 9:6, Иш. 2:19, Иш. 13:13, Ибр. 12:26

+ 2:8 1 Вақ. 29:16
+ 2:13 Иб. 22:4-6, Ад. 19:22
+ 2:14 Иш. 64:6

+ 2:17 Иб. 26:16, Так. Шар. 28:22, 3 Подш. 8:37, 2 Вак. 6:28, Ом. 4:9, Ирм. 5:3, Ом. 4:6

+ 2:18 Эзр. 3:10, Зак. 8:9
+ 2:19 Зак. 8:12
+ 2:21 Ҳаҷ. 1:1, Ҳаҷ. 2:2

+ 2:22 Дон. 2:44, Зак. 12:9, Мик. 5:10, Зак. 14:13

+ 2:23 Сур. Сур. 8:6, Ирм. 22:24

Закарьё

КИТОБИ

ЗАКАРЬЁИ НАБӢ

- 1
- 2
- 3
- 4
- 5
- 6
- 7
- 8
- 9
- 10
- 11
- 12
- 13
- 14

БОБИ ЯКУМ

Даъват ба тавба; зуҳури фариштаи Худованд.

1^1Дар моҳи ҳаштум, дар соли дуюми Дорьёвеш, каломи Худованд бар Закарьёи набии ибни Баракьё, ибни Идду нозил шуда, гуфт:+

2«Худованд бар падарони шумо бағоят хашмгин буд,

3Ва ту ба онҳо бигӯй: Худованди лашкарҳо чунин мегӯяд: сӯи Ман баргардед, мегӯяд Худованди лашкарҳо, ва Ман сӯи шумо хоҳам баргашт, мегӯяд Худованди лашкарҳо+.

4Мисли падарони худ набошед, ки анбиёи пешина онҳоро хонда, гуфтанд: „Худованди лашкарҳо чунин мегӯяд: аз роҳҳои бади худ ва аз корҳои бади худ баргардед“, вале онҳо нашниданд ва ба Ман гӯш надоданд, мегӯяд Худованд+.

5Падарони шумо — куҷоянд онҳо? Ва анбиё — магар онҳо ба таври абадӣ зиндагӣ мекунанд?

6Аммо суханони Ман ва фароизи Ман, ки ба бандагони Худ анбиё амр фармуда будам, магар ба сари падарони шумо наомад? Ва онҳо баргаштанд ва гуфтанд: „Чунон ки Худованди лашкарҳо қарор дода буд, ки бо мо мувофиқи роҳҳоямон ва корҳоямон амал намояд, ончунон бо мо амал намуд“»+.

Дидани марде бар аспи ҷиранд.

7Дар рӯзи бисту чоруми моҳи ёздаҳум, ки моҳи шебот бошад, дар соли дуюми Дорьёвеш, каломи Худованд бар Закарьёи набии ибни Баракьё, ибни Идду нозил шуда, чунин гуфт:

8«Имшаб дидам, ва инак марде бар аспи ҷиранд савор буд, ва ӯ дар миёни дарахтони ос, ки дар водӣ буданд, меистод, ва дар ақиби ӯ аспони ҷиранд, тӯруқ ва сафед буданд+.

9Ва ман гуфтам: „Инҳо чист, эй оғоям?“ Ва фариштае ки бо ман сухан меронд, ба ман гуфт: „Ман ба ту нишон медиҳам, ки инҳо чист“.

10Ва марде ки дар миёни дарахтони ос меистод, ҷавоб гардонда, гуфт: „Инҳо касоне ҳастанд, ки Худованд фиристодааст, то ки бар замин гаштугузор кунанд“.

11Ва онҳо ба фариштаи Худованд, ки дар миёни дарахтони ос меистод, ҷавоб гардонда, гуфтанд: „Мо бар замин гаштугузор кардем, ва инак, тамоми замин дар оромӣ сокин аст“.

Худованд ба халқҳо таваҷҷӯҳ намекунад.

12Ва фариштаи Худованд ҷавоб гардонда, гуфт: „Эй Худованди лашкарҳо! То ба кай бар Ерусалим ва шаҳрҳои Яҳудо, ки ҳафтод сол боз Ту ба онҳо хашм менамоӣ, марҳамат нахоҳӣ кард?“+

13Ва Худованд ба фариштае ки бо ман сухан меронд, бо суханони хуб, бо суханони тасаллибахш ҷавоб гардонд.

14Ва фариштае ки бо ман сухан меронд, ба ман гуфт: „Нидо намуда, бигӯй: Худованди лашкарҳо чунин мегӯяд: Ман дар бораи Ерусалим ва дар бораи Сион бо рашки бузурге рашк кардам+.

15Ва бар халқҳои бепарво бағоят хашмгин ҳастам: вақте ки хашми Ман андак буд, онҳо бадиро афзун карданд+.

16Бинобар ин Худованд чунин мегӯяд: ба Ерусалим бо марҳамат хоҳам баргашт; хонаи Ман дар он бино хоҳад ёфт, мегӯяд Худованди лашкарҳо, ва ресмони андоза бар Ерусалим кашида хоҳад шуд+.

17Боз нидо намуда, бигӯй: Худованди лашкарҳо чунин мегӯяд: боз шаҳрҳои Ман аз нозу неъмат лабрез хоҳад шуд, ва Худованд боз Сионро тасаллӣ хоҳад дод, ва боз Ерусалимро хоҳад баргузид“»+.

Дидани чор шох ва чор оҳангар.

18Ва ман чашмони худро боло карда, дидам, ва инак чор шох буд.

19Ва ба фариштае ки бо ман сухан меронд, гуфтам: «Инҳо чист?» Ва ӯ ба ман гуфт: «Инҳо шохҳоест, ки Яҳудо ва Исроил ва Ерусалимро пароканда кардааст»+.

20Ва Худованд чор оҳангарро ба ман нишон дод.

21Ва ман гуфтам: «Инҳо барои чӣ гуна коре омадаанд?» Ва ӯ ба ҷавоб гуфт: «Ин шохҳо Яҳудоро чунон пароканда кардааст, ки касе сари худро наметавонад бардорад; вале инҳо омадаанд, то ки бар онҳо даҳшат оваранд, шохҳои халқҳоеро шикаста партоянд, ки бар замини Яҳудо шох бардоштаанд, то ки онро пароканда намоянд».

БОБИ ДУЮМ

Дидани марде бо ресмони андоза.

2^1Ва ман чашмони худро боло карда, дидам, ва инак марде буд, ва ресмони андоза дар дасти худ дошт+.

2Ва ман гуфтам: «Ту куҷо меравӣ?» Ва ӯ ба ман гуфт: «Барои андоза кардани Ерусалим, то бубинам, ки бараш чӣ қадар аст ва дарозияш чӣ қадар»+.

3Ва инак фариштае ки бо ман сухан меронд, берун рафт, ва фариштаи дигаре ба пешвози ӯ баромад,

4Ва ба ӯ гуфт: «Шитоб намо ва ба ин ҷавон бигӯй: „Ерусалим аз бисьёрии одамон ва чорпоёне ки андарунаш хоҳанд буд, берун аз ҳисор маскун хоҳад гардид+.

5Ва Ман барои он, мегӯяд Худованд, девори оташине гирдогирдаш хоҳам буд, ва барои ҷалоли он андаруни он хоҳам буд“»+.

6«Ҳой, ҳой, аз замини шимол бигрезед, мегӯяд Худованд; зеро ки Ман шуморо мисли чор самти осмон пароканда кардаам, мегӯяд Худованд»+.

7Ҳой, Сион, ки назди духтари Бобил сокин мебошӣ, гурехта худро раҳо намо!+

8Зеро ки Худованди лашкарҳо чунин мегӯяд. Барои ҷалоли шумо Ӯ маро назди халқҳое ки шуморо тороҷ карданд, фиристодааст; зеро ҳар кӣ ба шумо даст расонад, ба мардумаки чашми Ӯ даст расонда бошад+.

9«Зеро ки инак Ман дасти Худро бар онҳо хоҳам бардошт, ва онҳо ғанимати ғуломони худ хоҳанд шуд». Ва шумо хоҳед донист, ки Худованди лашкарҳо маро фиристодааст+.

10Тараннум ва шодӣ намо, эй духтари Сион! «Зеро инак, Ман меоям ва андаруни ту сокин хоҳам шуд», мегӯяд Худованд+.

11«Ва дар он рӯз халқҳои бисьёр ба Худованд ҳамроҳ хоҳанд шуд, ва қавми Ман хоҳанд гардид, ва Ман андаруни ту сокин хоҳам шуд». Ва хоҳӣ донист, ки Худованди лашкарҳо маро назди ту фиристодааст+.

12Ва Худованд Яҳудоро тасарруф намуда, насибаи Худ бар замини муқаддас хоҳад гардонид, ва аз нав Ерусалимро хоҳад баргузид+.

13Ба ҳузури Худованд хомӯш бошед, эй тамоми башар! Зеро ки Ӯ аз маскани муқаддаси Худ бархостааст.

БОБИ СЕЮМ

Дидани Еҳушаи саркоҳин.

3^1Ва Еҳушаи саркоҳинро ба ман нишон дод, ки ба ҳузури фариштаи Худованд истода буд, ва шайтон ба тарафи рости ӯ меистод, то ки ӯро айбдор кунад+.

2Ва Худованд ба шайтон гуфт: «Худованд ба ту, эй шайтон, итоб менамояд, ва Худованд, ки Ерусалимро баргузидааст, ба ту итоб менамояд; ин, охир, кундаи нимсӯхтаест, ки аз оташ раҳонида шудааст»+.

3Ва Еҳушаъ либоси ифлос дар тан дошт, ва ба ҳузури фаришта меистод,

4Ки вай ба онҳое ки ба ҳузураш истода буданд, сухан ронда, гуфт: «Либоси ифлосро аз тани ӯ дур кунед». Ва ба ӯ гуфт: «Бубин, гуноҳатро аз ту дур кардам, ва туро либоси фохира пӯшонидам»+.

5Ва ман гуфтам: «Бигзор аммомаи тозае бар сараш бимонанд», — ва аммомаи тозае бар сараш гузоштанд, ва ӯро либос пӯшониданд, дар сурате ки фариштаи Худованд меистод+.

6Ва фариштаи Худованд Еҳушаъро таъкид намуда, гуфт:

7«Худованди лашкарҳо чунин мегӯяд: агар бо роҳҳои Ман биравӣ, ва агар хизмати Маро ба ҷо оварӣ, ту низ дар хонаи Ман сардорӣ хоҳӣ намуд, ва саҳнҳои Маро нигаҳбонӣ хоҳӣ кард, ва Ман туро дар миёни инҳое ки меистанд, роҳ хоҳам дод.

Бандаи Худо — Навда.

8Пас бишнав, эй Еҳушаи саркоҳин, ту ва ёронат, ки ба ҳузури ту нишастаанд, зеро ки онҳо мардони хуҷаста ҳастанд: инак, Ман бандаи Худ — Навдаро хоҳам овард.

9Зеро инак, он санге ки Ман ба ҳузури Еҳушаъ мегузорам; ба як санг бо ҳафт чашм менигарам; инак, Ман нақше бар он ҳак менамоям, мегӯяд Худованди лашкарҳо, ва гуноҳи ин заминро дар як рӯз дур мекунам+.

10Дар он рӯз, мегӯяд Худованди лашкарҳо, якдигарро зери ток ва зери дарахти анҷир даъват хоҳед намуд»+.

БОБИ ЧОРУМ

Дидани чароғдони тилло ва ду дарахти зайтун.

Таъбири он.

4^1Ва фариштае ки бо ман сухан меронд, баргашт, ва маро бедор кард, мисли касе ки аз хобаш бедор мешавад+.

2Ва ба ман гуфт: «Чӣ мебинӣ?» Ва ман гуфтам: «Мебинам, инак чароғдоне ки сар то сараш аз тиллост, ва равғандонаш бар сараш, ва ҳафт чароғаш бар он аст, ва ҳар чароғ, ки бар сараш мебошад, ҳафт нойча дорад+.

3Ва ду дарахти зайтун назди он аст, — яке аз тарафи рости равғандон ва дигаре аз тарафи чапаш»+.

4Ва ман ба фариштае ки бо ман сухан меронд, ҷавоб гардонда, гуфтам: «Инҳо чист, эй оғоям?»

5Ва фариштае ки бо ман сухан меронд, ба ман ҷавоб гардонда, гуфт: «Оё намедонӣ, ки инҳо чист?» Ва ман гуфтам: «Не, эй оғоям».

6Ва ӯ ба ман ҷавоб гардонда, гуфт: «Ин каломи Худованд аст, ки барои Зарубобил гуфта шудааст: на бо ҷасорат ва на бо қувват, балки бо Рӯҳи Ман, мегӯяд Худованди лашкарҳо+.

7Ту чистӣ, эй кӯҳи бузург? Ба ҳузури Зарубобил ту ҳамворие ҳастӣ, ва ӯ санги сари онро берун хоҳад овард, дар сурате ки нидоҳои хурсандӣ шунида хоҳад шуд: „Шукӯҳу шавкат бар он бод!“»+

8Ва каломи Худованд бар ман нозил шуда, гуфт:

9«Дастҳои Зарубобил буньёди ин хонаро ниҳодааст, ва дастҳои ӯ онро анҷом хоҳад дод, ва хоҳӣ донист, ки Худованди лашкарҳо маро назди шумо фиристодааст+.

10Зеро касе ки он рӯзи корҳои майдаро писанд накарда буд, алҳол шоқулро дар дасти Зарубобил дида, шод хоҳад шуд; ин ҳафт — чашмони Худованд ҳастанд, ки тамоми заминро бо нигоҳи худ фаро мегиранд»+.

11Ва ман савол дода, ба ӯ гуфтам: «Ин ду дарахти зайтун, ки ба тарафи рости чароғдон ва ба тарафи чапи он мебошад, чист?»

12Ва бори дуюм савол дода, ба ӯ гуфтам: «Он ду шохаи зайтун, ки назди ду нойчаи тилло моеи тиллоранге аз даруни худ мерезад, чист?»

13Ва ӯ ба ман гуфт: «Оё намедонӣ, ки инҳо чист?» Ва ман гуфтам: «Не, эй оғоям».

14Ва ӯ гуфт: «Ин ду — таъминкунандагони равғани зайтун ҳастанд, ки ба ҳузури Молики тамоми ҷаҳон истодаанд»+.

БОБИ ПАНҶУМ

Дидани тӯмори паррон ва сабад.

5^1Ва боз чашмонамро боло карда, дидам, ва инак тӯмори парроне намоён аст+.

2Ва ӯ ба ман гуфт: «Чӣ мебинӣ?» Ва ман гуфтам: «Ман тӯмори парроне мебинам, ки дарозияш бист зироъ аст, ва бараш даҳ зироъ».

3Ва ӯ ба ман гуфт: «Ин лаънатест, ки бар рӯи тамоми замин берун меравад, зеро ҳар кӣ дуздӣ мекунад, аз ин тарафаш, бар ҳасби он, маҳв хоҳад гардид, ва ҳар кӣ қасами дурӯғ мехӯрад, аз он тарафаш, бар ҳасби он, маҳв хоҳад гардид+.

4Ман онро берун овардам, мегӯяд Худованди лашкарҳо, ва он ба хонаи дузд ва ба хонаи касе ки ба исми Ман қасами дурӯғ мехӯрад, дохил хоҳад шуд, ва андаруни хонаи вай ҷойгир шуда, сабаби хонавайронӣ хоҳад гардид, ҳам чӯбҳояш ва ҳам сангҳояшро нобуд хоҳад кард»+.

5Ва фариштае ки бо ман сухан меронд, берун омада, ба ман гуфт: «Лутфан, чашмонатро боло карда, бубин, ки он чи берун меояд, чист».

6Ва ман гуфтам: «Он чист?» Ва ӯ гуфт: «Ин сабадест, ки берун меояд». Ва гуфт: «Ин чашми ҳариси онҳост дар тамоми замин».

7Ва инак, гулӯлаи қӯрғошимие бардошта шуд, ва инак, як зан андаруни сабад нишастааст.

8Ва ӯ гуфт: «Ин шарорат аст», ва онро андаруни сабад андохт, ва он санги қӯрғошимиро ба даҳани он гузошт.

9Ва ман чашмонамро боло карда, дидам, ва инак, ду зан берун меоянд, ва бод дар болҳои онҳост, ва болҳошон мисли болҳои лайлак аст; ва онҳо сабадро бардошта, дар миёни замин ва осмон парвоз карданд.

10Ва ман ба фариштае ки бо ман сухан меронд, гуфтам: «Онҳо ин сабадро куҷо мебаранд?»

11Ва ӯ ба ман гуфт: «То ки барои вай дар замини Шинъор хонае бино кунанд, ва ҳамин ки он тайёр шавад, вай дар он ҷо бар пояи худ гузошта хоҳад шуд».

БОБИ ШАШУМ

Дидани чор ароба.

6^1Ва боз чашмони худро боло карда, дидам, ва инак, чор ароба аз миёни ду кӯҳ берун меравад, ва он кӯҳҳо кӯҳҳои мис аст+.

2Дар аробаи якум — аспони ҷиранд; ва дар аробаи дуюм — аспони сиёҳмушкин;

3Ва дар аробаи сеюм — аспони сафед; ва дар аробаи чорум — аспони абраши қавӣ+.

4Ва ба фариштае ки бо ман сухан меронд, савол дода, гуфтам: «Инҳо чист, эй оғоям?»

5Ва фаришта ба ман ҷавоб гардонда, гуфт: «Инҳо чор боди осмон мебошанд, ки баъд аз истодан ба ҳузури Молики тамоми ҷаҳон берун мераванд+.

6Он ки аспони сиёҳмушкин дорад, онҳо сӯи замини шимол берун мераванд, ва аспони сафед ба машриқзамин берун мераванд, ва аспони абраш сӯи замини ҷануб берун мераванд.

7Ва аспони қавӣ берун рафтаанд, ва саъю кӯшиш доранд гардиш кунанд, то ки заминро тай намоянд». Ва ӯ гуфт: «Биравед, заминро тай намоед». Ва онҳо рафта, заминро тай карданд.

8Ва ӯ маро фарьёд карда, гуфт: «Бубин, онҳое ки сӯи замини шимол берун рафтанд, хашми Маро дар замини шимол фурӯ нишониданд».

Тоҷгузории рамзии Еҳушаъ.

9Ва каломи Худованд бар ман нозил шуда, гуфт:

10«Аз миёни асироне ки аз Бобил омадаанд, Ҳелдай, Тубиё ва Едаъёро бигир, ва бо онҳо дар ҳамон рӯз ба хонаи Йӯшиё ибни Сафаньё биё,

11Ва нуқра ва тиллоро бигир ва тоҷҳо сохта, ба сари саркоҳин Еҳушаъ ибни Еҳӯсодоқ бигузор,+

12Ва ба ӯ сухан ронда, бигӯй: „Худованди лашкарҳо чунин мегӯяд: инак марде ки Навда ном дорад, ва аз решааш хоҳад рӯид, ва қасри Худовандро бино хоҳад кард+.

13Ӯ қасри Худовандро бино хоҳад кард, ва соҳиби шавкат хоҳад шуд, ва бар тахти худ нишаста, салтанат хоҳад ронд; ва коҳин бар тахти худ хоҳад буд, ва машварати сулҳу осоиштагӣ дар миёни ҳар дуи онҳо хоҳад буд“.

14Ва он тоҷҳо барои Ҳелам ва Тубиё ва Едаъё ва Ҳен ибни Сафаньё аз баҳри ёдгорӣ дар қасри Худованд хоҳад буд.

15Ва онҳое ки дар ҷойҳои дур мебошанд, омада, дар қасри Худованд бино хоҳанд кард, ва хоҳед донист, ки Худованди лашкарҳо маро назди шумо фиристодааст; ва ин ба вуқӯъ хоҳад омад, агар ба овози Худованд Худои худ бодиққат гӯш диҳед»+.

БОБИ ҲАФТУМ

На рӯзадорӣ, балки марҳамат барои Худованд мақбул аст.

7^1Ва дар соли чоруми подшоҳ Дорьёвеш чунии воқеъ шуд, ки каломи Худованд дар рӯзи чоруми моҳи нӯҳум, ки моҳи кислев бошад, бар Закарьё нозил шуд,+

2Вақте ки сокинони Байт-Ил, Саресар ва Раҷам-Малик одамони худро фиристода буданд, то ки ба ҳузури Худованд тазаррӯъ намоянд,

3Ва ба коҳиноне ки дар хонаи Худованди лашкарҳо буданд, ва ба анбиё сухан ронда, бипурсанд: «Оё ман дар моҳи панҷум бигирьям ва рӯзадорӣ кунам, чунон ки чандин сол ин тавр кардаам?»

4Ва каломи Худованди лашкарҳо бар ман нозил шуда, гуфт:

5«Ба тамоми қавми ин замин ва ба коҳинон бигӯй: „вақте ки шумо, дар давоми ин ҳафтод сол, дар моҳи панҷум ва моҳи ҳафтум рӯза доштед ва навҳа кардед, оё барои Ман рӯза доштед+?

6Ва ҳангоме ки шумо мехӯрдед, ва ҳангоме ки шумо менӯшидед, оё барои худатон намехӯрдед ва оё барои худатон наменӯшидед?“»

7Оё аз он суханон бехабаред, ки Худованд ба воситаи анбиёи пешина эълон карда буд, вақте ки Ерусалим маскун ва дар амният буд, ва шаҳрҳояш гирдогирди он; ва Наҷаб ва Шефило низ маскун буд?

8Ва каломи Худованд бар Закарьё нозил шуда, гуфт:

9«Худованди лашкарҳо чунин мегӯяд: аз рӯи адлу инсоф доварӣ кунед, ва ба якдигар эҳсон ва марҳамат зоҳир намоед;+

10Ва бева ва ятим, ва ғариб ва бенаворо ба танг наоваред, ва дар дили худ ба зидди якдигар бадӣ наандешед»+.

11Вале онҳо аз гӯш додан рӯ тофтанд, ва саркашӣ карданд, ва гӯшҳои худро кар карданд, то ки нашнаванд.

12Ва дили худро мисли алмос сахт карданд, то ки шариат ва суханонеро, ки Худованди лашкарҳо бо рӯҳи Худ ба воситаи анбиёи пешина фиристода буд, нашнаванд; аз ин рӯ хашми бузурге аз ҷониби Худованди лашкарҳо ба амал омад+.

13Ва чунин воқеъ шуд: «Вақте ки Ӯ даъват менамуд, онҳо намешуниданд; ончунон, вақте ки онҳо даъват менамуданд, Ман намешунидам», мегӯяд Худованди лашкарҳо,+

14«Ва Ман онҳоро дар миёни ҳамаи халқҳое ки намешинохтанд, пароканда кардам, ва ин замин баъд аз онҳо валангор шуд, ба тавре ки роҳгузаре дар он боқӣ намонд, ва онҳо замини дилпазирро ба биёбон табдил доданд»+.

БОБИ ҲАШТУМ

Азми Худо барои наҷот ва баракат додани Исроил тағьирнопазир аст.

8^1Ва каломи Худованди лашкарҳо нозил шуда, гуфт:

2«Худованди лашкарҳо чунин мегӯяд: Ман дар бораи Сион бо рашки бузурге рашк кардаам, ва бо ғазаби бузурге дар бораи он рашк кардаам+.

3Худованд чунин мегӯяд: Ман ба Сион хоҳам баргашт, ва андаруни Ерусалим сокин хоҳам шуд; ва Ерусалим шаҳри ҳақиқат, ва кӯҳи Худованди лашкарҳо кӯҳи муқаддас номида хоҳад шуд+.

4Худованди лашкарҳо чунин мегӯяд: боз пирон ва кампирон дар кӯчаҳои Ерусалим хоҳанд нишаст, ва ҳар яке ба сабаби дарозии умраш асои худро дар дасташ нигоҳ хоҳад дошт.

5Ва кӯчаҳои шаҳр аз писарон ва духтароне ки дар кӯчаҳояш бозӣ мекунанд, пур хоҳад шуд.

6Худованди лашкарҳо чунин мегӯяд: агар ин ба назари бақияи ин қавм дар он айём аҷиб намояд, оё ба назари Ман ҳам аҷиб хоҳад намуд? — мегӯяд Худованди лашкарҳо.

7Худованди лашкарҳо чунин мегӯяд: инак, Ман қавми Худро аз замини шарқ, ва аз замини ғуруби офтоб наҷот хоҳам дод;+

8Ва онҳоро хоҳам овард, ва онҳо андаруни Ерусалим сокин хоҳанд шуд, ва қавми Ман хоҳанд буд, ва Ман бо ростӣ ва адолат Худои онҳо хоҳам буд+.

9Худованди лашкарҳо чунин мегӯяд: қавӣ бод дастҳои шумо, эй касоне ки дар ин айём ин суханонро аз забони анбиё мешунавед, ки онҳо дар рӯзи ниҳодани буньёди хонаи Худованди лашкарҳо, барои бино кардани қаср, нубувват намудаанд+.

10Зеро ки пеш аз он айём музде барои одам набуд, ва музде барои кори чорпоён набуд; ва барои онҳое ки даробаро мекарданд, осоиштагӣ аз дасти душман набуд, ва Ман ҳамаи одамонро ба зидди якдигар бармеангехтам.

11Вале алҳол Ман барои бақияи ин қавм мисли айёми пешина нахоҳам буд, мегӯяд Худованди лашкарҳо.

12Зеро ки акнун дар сулҳу осоиштагӣ зироат ба амал хоҳад омад, ток меваи худро хоҳад овард, ва замин ҳосили худро хоҳад дод, ва осмон шабнами худро хоҳад бахшид, ва Ман ҳамаи инҳоро ба тасарруфи бақияи ин қавм хоҳам даровард+.

13Ва чунин воқеъ хоҳад шуд: чунон ки шумо, эй хонадони Яҳудо ва эй хонадони Исроил, дар миёни халқҳо рамзи лаънат будед, ончунон Ман шуморо наҷот хоҳам дод, ва шумо рамзи баракат хоҳед гардид. Натарсед! Қавӣ бод дастҳои шумо!

14Зеро ки Худованди лашкарҳо чунин мегӯяд: чунон ки Ман азм намудам, ки ба шумо бадӣ бикунам, вақте ки падарони шумо Маро ба ғазаб оварданд, мегӯяд Худованди лашкарҳо, ва аз он азми Худ нагаштам,

15Ончунон Ман дар ин рӯзҳо аз нав азм намудаам, ки ба Ерусалим ва ба хонадони Яҳудо некӣ бикунам. Натарсед!+

16Ин аст корҳое ки шумо бояд ба ҷо оваред: ба якдигар рост гӯед; дар маҳкамаи худ бар тибқи ҳақиқат ва сулҳу осоиштагӣ доварӣ намоед;+

17Ва дар дили худ ба зидди якдигар бадӣ наандешед, ва қасами дурӯғро дӯст надоред; зеро ки Ман аз ҳамаи ин корҳо нафрат дорам, мегӯяд Худованд»+.

18Ва каломи Худованд бар ман нозил шуда, гуфт:

19«Худованди лашкарҳо чунин мегӯяд: рӯзаи моҳи чорум ва рӯзаи моҳи панҷум, ва рӯзаи моҳи ҳафтум ва рӯзаи моҳи даҳум барои хонадони Яҳудо ба шодӣ ва хурсандӣ ва идҳои нек мубаддал хоҳад шуд; валекин ростӣ ва осоиштагиро дӯст доред.

Ерусалим пойтахти муқаддаси тамоми замин хоҳад буд.

20Худованди лашкарҳо чунин мегӯяд: боз айёме фаро хоҳад расид, ки қавмҳо ва сокинони шаҳрҳои бисьёр хоҳанд омад;

21Ва сокинони як шаҳр ба шаҳри дигар рафта, хоҳанд гуфт: „Биёед, рафта ба ҳузури Худованд илтиҷо намоем, ва Худованди лашкарҳоро биталабем; ман низ хоҳам рафт“+.

22Ва қавмҳои бисьёр ва халқҳои азим хоҳанд омад, то ки Худованди лашкарҳоро дар Ерусалим биталабанд, ва ба ҳузури Худованд илтиҷо намоянд+.

23Худованди лашкарҳо чунин мегӯяд: дар он айём даҳ нафар аз ҳамаи забонҳо ва халқҳо домани марди яҳудиро гирифта ва онро сахт дошта, хоҳанд гуфт: „Бо шумо меравем, зеро шунидаем, ки Худо бо шумост“»+.

БОБИ НӮҲУМ

Ғазаби Худо бар шаҳрҳои ҳамсояи Фаластин.

9^1Ваҳйи каломи Худованд, ки он дар замини Ҳадрох ва дар Димишқ қарор хоҳад гирифт, зеро ки чашми Худованд бар одамизод ва бар ҳамаи сибтҳои Исроил аст;+

2Ва дар Ҳамот низ, ки ҳамҳудуди вай аст,
ва дар Сӯр ва Сидӯн, ки бағоят айёр мебошанд.
3Ва Сӯр барои худ қалъае сохтааст,
ва нуқраро ба сони ғубор,
ва тиллоро ба сони лои кӯчаҳо андӯхтааст+.
4Инак Худованд онро бенаво хоҳад сохт,
ва дороии онро дар баҳр талаф хоҳад кард,
ва худи он бо оташ фурӯ бурда хоҳад шуд+.
5Ашқалӯн инро дида, ба даҳшат хоҳад афтод,
ва Ғазза бисьёр ба ларза хоҳад омад,
ва Эқрӯн низ, зеро ки аз умедаш хиҷил хоҳад шуд;
ва подшоҳ аз Ғазза нест хоҳад гардид,
ва Ашқалӯн ғайримаскун хоҳад шуд.
6Ва аҷнабӣ дар Ашдӯд маскан хоҳад гирифт,
ва Ман кибри фалиштиёнро маҳв хоҳам намуд;
7Ва хунҳояшро аз даҳонаш дур хоҳам кард,
ва қабоҳатҳояшро аз миёни дандонҳояш;
ва ӯ низ барои Худои мо боқӣ хоҳад монд,
ва мисли мире дар Яҳудо хоҳад буд,
ва сокини Эқрӯн монанди ябусӣ хоҳад шуд+.

8Ва Ман гирдогирди хонаи Худ ба муқобили қӯшуни ғайр,
ба муқобили онҳое ки ин сӯ — он сӯ рафтуой доранд,
ӯрду хоҳам зад, ва дигар бар онҳо ғосибе гузар нахоҳад кард,
зеро ки алҳол инро бо чашмони Худ дидаам.

Тимсоли подшоҳи оянда; омадани якум.

9Бағоят ба ваҷд ой, эй духтари Сион!

Нидоҳои шодӣ бидеҳ, эй духтари Ерусалим!

Инак, Подшоҳи ту назди ту меояд,
ки одил ва соҳиби наҷот ва ҳалим аст,
ва бар харе, бар курраи бачаи модахар савор аст+.

Халосии ояндаи Яҳудо ва Эфроим, ва барқарор гардидани Малакути Худо дар тамоми чаҳон.

10Ва Ман аробаҳоро аз Эфроим,
ва аспонро аз Ерусалим маҳв хоҳам кард,
ва камони ҷангӣ барҳам хоҳад хӯрд,
ва Ӯ бо халқҳо аз сулҳу осоиштагӣ сухан хоҳад ронд,
ва салтанаташ аз баҳр то баҳр
ва аз наҳр то ақсои замин хоҳад буд+.
11Дар хусуси ту бошад, ба хотири хуни аҳди ту

Ман асирони туро аз чоҳе ки дар он об нест, озод мекунам+.

12Ба истеҳком баргардед, эй асирони умедвор!

Имрӯз низ эълон менамоям: дучандон ба ту талофӣ хоҳам дод+.

13Зеро ки Яҳудоро барои Худ ҳамчун камон хоҳам кашид,
ва онро бо тири Эфроим пур хоҳам кард,
ва писарони туро, эй Сион, ба муқобили писарони ту, эй Юнон,
хоҳам барангехт, ва туро мисли шамшери баҳодур хоҳам гардонид+.

14Ва Худованд бар онҳо зоҳир хоҳад шуд,
ва тири Ӯ мисли барқ берун хоҳад омад;
ва Худованд Худо шох навохта,
дар тундбодҳои ҷанубӣ тохтутоз хоҳад кард+.

15Худованди лашкарҳо онҳоро муҳофизат хоҳад намуд,
ва онҳо сангҳои фалохмонро маҳв ва поймол хоҳанд кард,
ва нӯшида, мисли шаробнӯшидагон ғавғо хоҳанд бардошт,
ва мисли тос, мисли гӯшаҳои қурбонгоҳ пур хоҳанд шуд.

16Ва Худованд Худои онҳо дар он рӯз онҳоро наҷот хоҳад дод,
қавми Худро мисли гӯсфандон хоҳад чаронид, —
мисли ҷавоҳироти тоҷ, ки бар замини Ӯ медурахшад+.

17Зеро чӣ гуна азим аст ҳусни ӯ ва зебоии ӯ!

Гандум ба ҷавонписарон ва шираи ангур ба ҷавондухтарон нашъунамо хоҳад бахшид.

БОБИ ДАҲУМ

Минбаъд мустаҳкам шудани Яҳудо ва Эфроим.

10^1Боронро аз Худованд дар мавсими борони охирин биталабед;

Худованд, ки барқҳоро ба вуҷуд меоварад,
ба онҳо борони фаровон хоҳад дод, ва гиёҳ дар киштзори ҳар кас+.

2Зеро ки бутҳо суханони ҳеҷу пуч мегӯянд,
ва ҷодугарон рӯъёҳои дурӯғ мебинанд,
ва хобҳои ботил ҳикоят мекунанд,
бо гапҳои бекора тасаллӣ медиҳанд;
бинобар ин мисли рамае ки пароканда шуда бошад,
овора шуда мегарданд, азобу уқубат мекашанд, чунки чӯпон надоранд+.

3«Хашми Ман бар чӯпонон ба ҷӯш омадааст,
ва сардоронро ҷазо хоҳам дод;
зеро ки Худованди лашкарҳо рамаи Худро, яъне хонадони Яҳудоро тафаққуд хоҳад намуд,
ва онҳоро мисли аспи шавкати Худ дар майдони корзор хоҳад гузошт+.

4Аз Яҳудо санги зовия, аз ӯ мех, аз ӯ камони ҷангӣ,
аз ӯ ҳамаи ҳокимон бо якҷоягӣ мебароянд+.

5Ва онҳо, ҳамчун баҳодурон,
душманро дар ҷанг мисли лои кӯчаҳо поймол хоҳанд намуд,
ва хоҳанд ҷангид, чунки Худованд бо онҳост,
ва аспсаворонро хиҷил хоҳанд кард+.
6Ва Ман хонадони Яҳудоро тақвият хоҳам намуд,
ва хонадони Юсуфро наҷот хоҳам дод,
ва онҳоро хоҳам баргардонид,
зеро ки бар онҳо марҳамат кардаам,
ва онҳо тавре хоҳанд буд, ки гӯё онҳоро ҳаргиз тарк накарда бошам,
зеро ки Ман Худованд Худои онҳо ҳастам,
ва онҳоро иҷобат хоҳам намуд.
7Ва банӣ-Эфроим мисли баҳодурон хоҳанд буд,
ва дили онҳо мисли шаробнӯшидагон шод хоҳад гардид;
ва фарзандонашон инро дида, шодӣ хоҳанд кард,
ва дили онҳо дар Худованд ба ваҷд хоҳад омад+.

8Ба онҳо ҳуштак хоҳам кашид, ва онҳоро ҷамъ хоҳам кард,
зеро ки онҳоро фидия дода гирифтаам,
ва афзоиш хоҳанд ёфт, чунон ки пештар афзуда буданд+.

Дар бораи парокандагии ояндаи Исроил.

9Ва онҳоро дар миёни қавмҳо хоҳам кошт,
ва Маро дар ҷойҳои дурдаст ба ёд хоҳанд овард,
ва бо фарзандони худ умр ба сар бурда, хоҳанд баргашт.

10Ва онҳоро аз замини Миср хоҳам баргардонид,
ва аз Ашшур ҷамъ хоҳам кард;
ва онҳоро ба замини Ҷилъод ва ба Лубнон хоҳам овард,
ва макон барояшон кифоят нахоҳад кард+.
11Ва аз баҳри мусибат убур хоҳанд намуд,
ва мавҷҳоро дар баҳр зарба хоҳанд зад,
ва ҳамаи умқҳои наҳр хушк хоҳад шуд,
ва кибри Ашшур ба залолат хоҳад афтод,
ва чӯбдасти салтанати Миср нест хоҳад шуд+.
12Ва онҳоро дар Худованд тақвият хоҳам намуд,
ва онҳо ба исми Ӯ рафтор хоҳанд кард», мегӯяд Худованд.

БОБИ ЁЗДАҲУМ

Дар бораи омадани якуми Масеҳ ва рад карда шуданаш.

11^1Дарҳои худро, эй Лубнон, воз кун,
то ки оташ арзҳои туро фурӯ барад+.

2Вовайло намо, эй сарв, зеро ки арз фурӯ ғалтидааст,
зеро ки дарахтони боҳашамат валангор гардидааст;
вовайло кунед, эй булутҳои Бошон,
зеро ки ҷангалистони анбӯҳ ба залолат афтодааст+.

3Садои вовайлои чӯпонон ба гӯш мерасад,
зеро ки шавкаташон валангор шудааст;
садои наъраи шерони ҷавон мебарояд,
зеро кибриёи Урдун валангор гардидааст+.

4Худованд Худои ман чунин мегӯяд: «Гӯсфандони забҳро бичарон,

5Ки онҳоро харидоронашон мекушанд, ва айбдор дониста намешаванд; ва фурӯшандагонашон мегӯянд: „Муборак аст Худованд, ва ман сарватдор хоҳам шуд“; ва чӯпононашон ба онҳо раҳм намекунанд+.

6Зеро ки Ман ба сокинони ин замин дигар раҳм нахоҳам кард, мегӯяд Худованд; ва инак, Ман одамонро ба дасти якдигар ва ба дасти подшоҳашон таслим хоҳам намуд, ва онҳо заминро торумор хоҳанд кард, ва Ман аз дасташон халосӣ нахоҳам дод»+.

7Ва ман гӯсфандони забҳро барои гӯсфандҷаллобон чаронидам; ва ду асо барои худ гирифтам, ки якеро неъмат номидам ва дигареро ваҳдат номидам, ва гӯсфандонро чаронидам.

Ғазаби Худо бар чӯпонони ғаддор.

8Ва дар як моҳ се чӯпонро нест кардам; ва ҷони ман аз онҳо безор шуд, ва ҷони онҳо низ аз ман нафрат дошт;

9Ва гуфтам: «Шуморо нахоҳам чаронид; он ки мурданист, бигзор бимирад, он ки гум шуданист, бигзор гум бишавад, ва боқимондагон бигзор гӯшти якдигарро бихӯранд»+.

10Ва ман асои худ — неъматро гирифта, шикастам, то аҳдеро, ки бо ҳамаи қавмҳо баста будам, ботил намоям.

11Ва он дар он рӯз ботил гардид, ва гӯсфандҷаллобон, ки ба ман менигаристанд, донистанд, ки ин каломи Худованд аст.

12Ва ман ба онҳо гуфтам: «Агар ин дар назари шумо писанд ояд, музди маро бидиҳед, вагар на — надиҳед»; ва онҳо музди маро ба қадри сӣ сиқли нуқра баркашиданд+.

13Ва Худованд ба ман гуфт: «Онро барои кулолгар биандоз, он қимати гаронро, ки аз ҷониби онҳо баҳо дода шудаӣ». Ва ман сӣ сиқли нуқраро гирифта, дар хонаи Худованд барои кулолгар андохтам+.

14Ва асои дуюми худ — ваҳдатро шикастам, то ки бародарии байни Яҳудо ва Исроилро ботил намоям.

15Ва Худованд ба ман гуфт: «Боз асбоби чӯпони аҳмақеро барои худ бигир.

16Зеро инак, Ман чӯпонеро дар ин замин хоҳам гузошт, ки даридашудагонро ба ёд нахоҳад овард, гумшудагонро ҷустуҷӯ нахоҳад кард ва маҷрӯҳонро муолиҷа нахоҳад намуд, ба по бархостагонро хӯрок нахоҳад дод, вале гӯшти фарбеҳонро хоҳад хӯрд, ва сумҳои онҳоро хоҳад шикаст+.

17Вой ба ҳоли чӯпони нобакор,
ки гӯсфандонро тарк мекунад!

Шамшер бар бозуяш ва бар чашми росташ зарба хоҳад зад;
бозуяш тамоман хушк хоҳад шуд,
ва чашми росташ тамоман хира хоҳад гардид»+.

БОБИ ДУВОЗДАҲУМ

Ерусалим дар хатар аст, вале Худованд онро аз мусибатҳои азим муҳофизат менамояд.

12^1Ваҳйи каломи Худованд дар бораи Исроил. Худованд, ки осмонро густурдааст, ва буньёди заминро ниҳодааст, ва рӯҳи одамизодро андаруни вай ба вуҷуд овардааст, чунин мегӯяд:+

2«Инак, Ман Ерусалимро барои ҳамаи қавмҳои гирду пеш косаи заҳр хоҳам гардонид, ва ин бар Яҳудо низ, вақте ки Ерусалимро муҳосира мекунад, ҷорӣ хоҳад шуд+.

3Ва дар он рӯз чунин воқеъ хоҳад шуд, ки Ерусалимро барои ҳамаи қавмҳо санги гароне хоҳам гардонид, ва ҳамаи касоне ки онро бардоранд, сахт захмдор хоҳанд шуд, зеро ки ба муқобили он ҳамаи халқҳои замин ҷамъ хоҳанд омад.

4Дар он рӯз, мегӯяд Худованд, Ман ҳар аспро ба даҳшат, ва савори онро ба ҷунун гирифтор хоҳам кард, ва бар хонадони Яҳудо чашмони худро хоҳам кушод, ва ҳар аспи қавмҳоро ба кӯрӣ гирифтор хоҳам сохт+.

5Ва мирони Яҳудо дар дили худ хоҳанд гуфт: „Сокинони Ерусалим дар Худованди лашкарҳо, Худои худ, қуввати ман мебошанд“.

6Дар он рӯз Ман мирони Яҳудоро мисли манқали оташ дар миёни ҳезум ва мисли машъали сӯзон дар миёни бандҳои гандум хоҳам гардонид, ва онҳо ҳамаи қавмҳои гирду пешро аз тарафи рост ва чап фурӯ хоҳанд бурд, ва Ерусалим боз дар макони худ, яъне дар Ерусалим, маскун хоҳад гардид+.

7Ва Худованд аввал хаймаҳои Яҳудоро наҷот хоҳад дод, то ки шавкати хонадони Довуд ва шавкати сокинони Ерусалим бар Яҳудо фахр накунад.

8Дар он рӯз Худованд сокинони Ерусалимро муҳофизат хоҳад намуд, ва заифтарини онҳо дар он рӯз мисли Довуд хоҳад буд, ва хонадони Довуд мисли Худо, мисли фариштаи Худованд пешопеши онҳо хоҳанд буд.

9Ва дар он рӯз чунин воқеъ хоҳад шуд, ки Ман ҳамаи халқҳоеро, ки ба муқобили Ерусалим меоянд, маҳв хоҳам намуд.

Фурӯ рехтани рӯҳи марҳамат ва риққат.

10Ва бар хонадони Довуд ва бар сокинони Ерусалим рӯҳи марҳамат ва риққатро фурӯ хоҳам рехт, ва онҳо бар Ман, ки найза задаанд, назар хоҳанд дӯхт, ва мисли он ки барои писари ягона навҳа мекунанд, барои Ӯ навҳа хоҳанд кард, ва мисли он ки барои нахустзода мотам мегиранд, барои Ӯ мотам хоҳанд гирифт+.

11Дар он рӯз навҳагарии азиме дар Ерусалим хоҳад шуд, монанди навҳагарии Ҳададримӯн, ки дар водии Маҷидӯн шуда буд+.

12Ва аҳли кишвар навҳагарӣ хоҳанд кард, — ҳар оила алоҳида: оилаи хонадони Довуд алоҳида, ва занони онҳо алоҳида; оилаи хонадони Нотон алоҳида, ва занони онҳо алоҳида;

13Оилаи хонадони Левӣ алоҳида, ва занони онҳо алоҳида; оилаи Шимъӣ алоҳида, ва занони онҳо алоҳида.

14Ҳамаи оилаҳои боқимонда — ҳар оила алоҳида, ва занони онҳо алоҳида.

БОБИ СЕЗДАҲУМ

Файзи пурра дар Аҳди Ҷадид. Вафоти Чӯпони Бузург.

Пароканда ва аз нав пайваст шудани Рамаи Ӯ.

13^1Дар он рӯз барои хонадони Довуд ва сокинони Ерусалим чашмае аз баҳри шустани гуноҳ ва наҷосат кушода хоҳад шуд+.

2Ва дар он рӯз чунин воқеъ хоҳад шуд, мегӯяд Худованди лашкарҳо, ки Ман номҳои бутҳоро аз рӯи замин маҳв хоҳам намуд, ва онҳоро дигар ба ёд нахоҳанд овард; ва анбиёи дорои рӯҳи палидро низ аз замин нест хоҳам кард+.

3Ва чунин воқеъ хоҳад шуд, ки чун касе боз нубувват намояд, падар ва модараш, ки ӯро ба дуньё овардаанд, ба ӯ хоҳанд гуфт: „Ту нахоҳӣ зист, зеро ки ба исми Худованд дурӯғ гуфтӣ“; ва падару модараш, ки ӯро ба дуньё овардаанд, дар вақти нубувват карданаш ӯро теғ хоҳанд зад+.

4Ва дар он рӯз чунин воқеъ хоҳад шуд, ки он анбиё ҳар яке аз рӯъёи худ, дар вақти нубувват кардани худ, хиҷил хоҳанд шуд, ва ридои пашмин аз барои фиреб додан нахоҳанд пӯшид+.

5Ва ҳар яке хоҳад гуфт: „Ман набӣ нестам, балки шахсе ҳастам, ки заминро кор мекунам, зеро ки замин аз наврасиам насибаи ман аст“.

6Ва ба ӯ хоҳанд гуфт: „Ин доғҳои захм, ки дар миёни бозуҳои туст, чист?“ Ва ӯ ҷавоб хоҳад дод: „Инҳо захмҳоест, ки дар хонаи дӯстдоронам хӯрдаам“».

7«Эй шамшер! Ба муқобили чӯпони Ман
ва ба муқобили марде ки ҳамдами Ман аст, бархез,
мегӯяд Худованди лашкарҳо;

Чӯпонро бизан, ва гӯсфандон пароканда хоҳанд шуд,
ва Ман дасти Худро бар хурдон хоҳам нигаронид+.

8Ва дар тамоми замин чунин воқеъ хоҳад шуд,
мегӯяд Худованд,
ки ду ҳиссаи он несту нобуд хоҳанд гардид,
ва ҳиссаи сеюмаш дар он боқӣ хоҳад монд.

9Ва ин ҳиссаи сеюмро ба оташ дохил хоҳам кард,
ва онҳо ро мисли гудозиши нуқра хоҳам гудохт,
ва мисли санҷиши тилло хоҳам санҷид;
онҳо исми Маро хоҳанд хонд, ва Ман онҳоро иҷобат намуда,
хоҳам гуфт: „Ӯ қавми Ман аст!“

Ва ӯ хоҳад гуфт: „Худованд Худои ман аст!“»+

БОБИ ЧОРДАҲУМ

Ҷамъбасти воқеаҳо дар вақти фаро расидани рӯзи Худованд.

14^1Инак рӯзи Худованд фаро мерасад, ва ғанимати ту андаруни ту тақсим хоҳад шуд+.

2Ва ҳамаи халқҳоро ба муқобили Ерусалим барои ҷанг ҷамъ хоҳам кард, ва шаҳр забт хоҳад шуд, ва хонаҳо тороҷ хоҳад гардид, ва занон гирифтори беномӯсӣ хоҳанд шуд, ва нисфи аҳолии шаҳр ба асирӣ хоҳанд рафт, ва бақияи қавм аз шаҳр маҳв нахоҳанд шуд+.

3Ва Худованд берун омада, бо он халқҳо ҷанг хоҳад кард, мисли он рӯзе ки Ӯ, дар рӯзи ҳарбу зарб, ҷангида буд.

Зуҳури ба назар намоёни ҷалол.

4Ва пойҳои Ӯ дар он рӯз бар кӯҳи Зайтун, ки аз тарафи шарқ рӯ ба рӯи Ерусалим аст, хоҳад истод; ва кӯҳи Зайтун аз миёнааш, аз шарқ то ғарб, ду тақсим шуда, дараи бисьёр калоне ба вуҷуд хоҳад омад, ва нисфи кӯҳ ба тарафи шимол, ва нисфи дигараш ба тарафи ҷануб ақиб хоҳад рафт+.

5Ва шумо сӯи дараи кӯҳҳои Ман хоҳед гурехт, зеро ки дараи кӯҳҳо то Осал хоҳад расид; ва шумо хоҳед гурехт, чунон ки дар айёми Узиё, подшоҳи Яҳудо, аз заминҷунбӣ гурехта будед; ва Худованд Худои ман хоҳад омад, ва ҳамаи муқаддасон ҳамроҳи Ӯ+.

6Ва дар он рӯз чунин воқеъ хоҳад шуд, ки рӯшноӣ нахоҳад буд: абрҳои серборон ях баста, осмонро торик хоҳад кард.

7Ва он як рӯзи алоҳида хоҳад буд, ва ҳама хоҳанд донист, ки он — рӯзи Худованд аст, ки на рӯз дорад ва на шаб, ва фақат дар вақти шом рӯшноӣ пайдо хоҳад шуд+.

8Ва дар он рӯз чунин воқеъ хоҳад шуд, ки обҳои зинда аз Ерусалим берун хоҳад омад: нисфи онҳо — сӯи баҳри шарқӣ, ва нисфи дигари онҳо — сӯи баҳри ғарбӣ; дар тобистон ва дар зимистон ҳамин тавр хоҳад шуд+.

Худованд бар тамоми замин Подшоҳ хоҳад буд.

9Ва Худованд бар тамоми замин Подшоҳ хоҳад буд; дар он рӯз Худованд Ягона хоҳад буд, ва исми Ӯ — Ягона+.

10Тамоми ин замин, аз Ҷабъ то Риммӯн, ки ба тарафи ҷануби Ерусалим аст, ба даштрӯяе табдил хоҳад ёфт, дар сурате ки Ерусалим боз ҳам баландтар шуда, дар макони худ аз дарвозаи Биньёмин то ҷои дарвозаи аввалин ва то дарвозаи кунҷакӣ, ва аз бурҷи Ҳананъил то чархушти подшоҳ маскун хоҳад гардид+.

11Ва дар он сокин хоҳанд шуд, ва дигар таҳлука нахоҳад буд, ва Ерусалим дар амну амон хоҳад зист.

12Ва чунин аст офате ки Худованд бар ҳамаи қавмҳое ки ба Ерусалим лашкар кашидаанд, фурӯд хоҳад овард: гӯшти бадани ҳар яке, дар ҳолате ки вай ҳанӯз ба пойҳои худ истода бошад, хоҳад тосид, ва чашмонаш дар косахонаи он хоҳад пӯсид, ва забонаш дар даҳонаш фасод хоҳад кард.

13Ва дар он рӯз чунин воқеъ хоҳад шуд, ки даҳшати азиме аз ҷониби Худованд дар миёни онҳо ба вуҷуд хоҳад омад, ва дасти якдигарро хоҳанд дошт, ва дасти яке бар зидди дасти дигаре бардошта хоҳад шуд+.

14Ва Яҳудо низ дар Ерусалим хоҳад ҷангид, ва сарвати ҳамаи халқҳои гирду пеш: тилло ва нуқра ва либос ба миқдори бағоят бисьёр ҷамъ карда хоҳад шуд.

15Ва ҳамчунин офати аспон, хачирон, шутурон ва харон, ва ҳамаи чорпоёне ки дар ӯрдуҳои онҳо ҳаст, монанди ин офат ба амал хоҳад омад.

16Ва чунин воқеъ хоҳад шуд, ки ҳамаи боқимондагон аз ҳамаи халқҳое ки ба зидди Ерусалим омада буданд, ҳар сол хоҳанд омад, то ки ба Подшоҳ — Худованди лашкарҳо сачда баранд, ва иди хаймаҳоро ид кунанд+.

17Ва чунин воқеъ хоҳад шуд, ки агар ягон қабила аз қабилаҳои рӯи замин ба Ерусалим барои сачда бурдан ба Подшоҳ — Худованди лашкарҳо наоянд, бар онҳо борон нахоҳад борид+.

18Ва агар қабилаи Миср наоянд ва ҳозир нашаванд, бар онҳо на ин ҷазо, балки офате хоҳад омад, ки Худованд онро бар халқҳое ки барои ид кардани иди хаймаҳо намеоянд, фурӯд хоҳад овард.

19Чунин аст сазои Миср ва сазои ҳамаи халқҳое ки барои ид кардани иди хаймаҳо намеоянд.

20Дар он рӯз бар зангӯлаҳои аспон чунин нақше хоҳад буд: «Муқаддас аст барои Худованд». Ва дегҳо дар хонаи Худованд мисли тосҳои назди қурбонгоҳ хоҳад буд+.

21Ва ҳар деге ки дар Ерусалим ва Яҳудо ҳаст, муқаддас барои Худованди лашкарҳо хоҳад буд, ва ҳамаи онҳое ки қурбонӣ мекунанд, омада, аз онҳо хоҳанд гирифт ва дар онҳо таом хоҳанд пухт; ва дар он рӯз дигар ҳеҷ савдогаре дар хонаи Худованди лашкарҳо нахоҳад буд+.

+ 1:1 Эзр. 4:24, Ҳаҷ. 1:1, Наҳ. 12:16, Эзр. 5:1, Эзр. 6:14, Мат. 23:35

+ 1:3 Иш. 31:6, Мал. 3:7

+ 1:4 Заб. 77:8, 2 Вак. 36:15-16, Ирм. 5:13, Дон. 9:6

+ 1:6 Так. Шар. 28:2, Нав. 2:17

+ 1:8 Ваҳй 6:4, 4 Подш. 6:17, Зак. 6:2-7

+ 1:12 Заб. 79:5, Заб. 88:47, Ирм. 25:11, Ирм. 29:10, Дон. 9:2, Зак. 7:5

+ 1:14 Юил 2:18, Зак. 8:2
+ 1:15 Иш. 47:6
+ 1:16 Эзр. 6:14, Зак. 2:2
+ 1:17 Иш. 40:1, Иш. 14:1, Зак. 2:12
+ 1:19 3 Подш. 22:11
+ 2:1 Ҳиз. 40:3
+ 2:2 Зак. 1:16
+ 2:4 Иш. 49:19, Ирм. 31:27
+ 2:5 Иш. 4:5
+ 2:6 Иш. 48:20, Ҳиз. 5:10, Ҳиз. 17:21
+ 2:7 Иш. 52:11
+ 2:8 Так. Шар. 32:10, Заб. 16:8

+ 2:9 Ҳиз. 39:10, Зак. 2:11, Зак. 4:9, Зак. 6:15, Ҳиз. 2:5, Ҳиз. 33:33

+ 2:10 Иш. 12:6, Саф. 3:14, Зак. 9:9, Ҳиз. 37:27

+ 2:11 Эст. 9:27, Иш. 56:3, Зак. 8:22

+ 2:12 Так. Шар. 32:9, Зак. 1:17

+ 3:1 Эзр. 3:2, Эзр. 5:2, Наҳ. 12:1, 1 Вақ. 21:1, Айюб 1:6, Ваҳй 12:9-10

+ 3:2 Яҳ. 1:9, Ом. 4:11

+ 3:4 Луқ. 15:22, Иш. 61:10, Ваҳй 7:14, Ваҳй 19:8

+ 3:5 Хур. 29:6
+ 3:9 Иш. 28:16
+ 3:10 3 Подш. 4:25
+ 4:1 Дон. 8:18, Дон. 10:9

+ 4:2 Хур. 25:31, Хур. 25:37, Ваҳй 1:12, Ваҳй 4:5

+ 4:3 Ваҳй 11:4

+ 4:6 1 Вақ. 3:19, Эзр. 3:2, Эзр. 5:2, Наҳ. 12:1, Ҳаҷ. 1:1, Ҳаҷ. 2:20-23, Эзр. 5:2, Ҳуш. 1:7

+ 4:7 Иш. 28:16

+ 4:9 Эзр. 3:10, Зак. 2:9, Зак. 6:15, Ҳиз. 33:33

+ 4:10 Эзр. 3:12, Ҳаҷ. 2:3, 2 Вак. 16:9, Мас. 5:21, Мас. 15:3

+ 4:14 Еҳ. 3:11, Мик. 4:13, Зак. 6:5

+ 5:1 Ҳиз. 2:9

+ 5:3 Так. Шар. 29:27, Иш. 24:6, Хур. 20:7, Хур. 20:15, Хур. 20:16

+ 5:4 Так. Шар. 28:15, Мас. 3:33, Мал. 2:2, Иб. 19:12, Мал. 3:5

+ 6:1 Дон. 2:39, 4 Подш. 6:17, Ваҳй 6:4
+ 6:3 Зак. 1:8, Ваҳй 6:2-4
+ 6:5 Еҳ. 3:11, Мик. 4:13, Зак. 4:14
+ 6:11 Зак. 3:1
+ 6:12 Зак. 3:8, Зак. 4:7, Зак. 4:9

+ 6:15 Иш. 60:10, Зак. 2:9, Зак. 4:9, Ҳиз. 33:33

+ 7:1 Зак. 1:1, Зак. 1:7, Наҳ. 1:1

+ 7:5 Ирм. 25:11, Ирм. 29:10, Дон. 9:2, Зак. 1:12, Иш. 58:5

+ 7:9 Иш. 1:17, Ирм. 21:12, Мик. 6:8

+ 7:10 Хур. 22:21-22, Так. Шар. 27:19, Мас. 22:22, Зак. 8:17

+ 7:12 Ҳиз. 3:9
+ 7:13 Мас. 1:24-28, Иш. 1:15, Ирм. 11:11
+ 7:14 Иб. 26:33
+ 8:2 Юил 2:18, Зак. 1:14
+ 8:3 Зак. 2:10, Иш. 1:26
+ 8:7 Иш. 43:5, Ҳуш. 11:11, Мик. 7:12
+ 8:8 Ирм. 31:33, Зак. 13:9
+ 8:9 Эзр. 3:10, Ҳаҷ. 2:18
+ 8:12 Иб. 26:4, Ҳаҷ. 2:19
+ 8:15 Ирм. 32:42
+ 8:16 Эфс. 4:25
+ 8:17 Зак. 7:10, Зак. 5:4
+ 8:21 Заб. 121:1, Иш. 2:3
+ 8:22 Зак. 2:11
+ 8:23 Иш. 45:14, 1 Қӯр. 14:25

+ 9:1 Иш. 17:1, Ирм. 49:23, Ом. 1:3, 2 Вак. 16:9, Мас. 15:3, Зак. 4:10

+ 9:3 Айюб 27:16, Ҳиз. 28:4

+ 9:4 Иш. 23:1, Ирм. 47:4, Ҳиз. 26:2, Юил 3:4, Ом. 1:9

+ 9:7 Иб. 3:17

+ 9:9 Саф. 3:14, Зак. 2:10, Мат. 21:5, Юҳ. 12:15

+ 9:10 Иш. 2:4, Мик. 5:10, Ҳаҷ. 2:22, Заб. 71:8, Мик. 5:4

+ 9:11 Хур. 24:8, Ибр. 13:20, Ҳас. 37:24, Иш. 42:7, Иш. 51:14, Иш. 61:1, Ирм. 38:6

+ 9:12 Иш. 61:7

+ 9:13 Ҳас. 10:4

+ 9:14 2 Подш. 22:15, Заб. 17:15, Ҳаб. 3:11, Айюб 38:1

+ 9:16 Заб. 99:3, Иш. 62:3

+ 10:1 Иб. 26:4, Ирм. 14:22, Ҳиз. 34:26

+ 10:2 Ирм. 10:14, Ҳаб. 2:18, Так. Шар. 13:1, Ирм. 23:25, Ад. 27:17, 3 Подш. 22:17, Иш. 53:6, Ирм. 50:6, Ҳиз. 34:5, Мат. 9:36, Марқ. 6:34

+ 10:3 Ҳиз. 34:17
+ 10:4 Заб. 117:22
+ 10:5 2 Подш. 22:43, Заб. 17:42, Мик. 7:10
+ 10:7 Юил 2:23, Ҳаб. 3:18
+ 10:8 Иш. 49:19, Ҳиз. 36:11

+ 10:10 Иш. 11:11-12, Иш. 27:13, Ҳуш. 11:11, Мик. 7:12, Иш. 49:20

+ 10:11 Ҳиз. 30:13
+ 11:1 Иш. 2:13
+ 11:2 Иш. 2:13, Ҳиз. 27:6
+ 11:3 Ирм. 25:34, Ҳиз. 19:1-3
+ 11:5 Ҳуш. 12:8, Ваҳй 3:17, Ҳиз. 34:3
+ 11:6 Ирм. 13:14
+ 11:9 Ирм. 15:2
+ 11:12 Хур. 21:32, Мат. 26:15
+ 11:13 Мат. 27:9-10
+ 11:16 Ҳиз. 34:3-4
+ 11:17 Ирм. 23:1, Юҳ. 10:13, 1 Подш. 11:2

+ 12:1 Айюб 9:8, Заб. 103:2, Ирм. 10:12, Ирм. 51:15, Иш. 42:5, Иш. 48:13

+ 12:2 Заб. 74:8, Иш. 51:17, Иш. 51:22-23, Ирм. 25:15, Уб. 1:16, Ваҳй 14:10

+ 12:4 Так. Шар. 28:28

+ 12:6 Уб. 1:18

+ 12:10 Юҳ. 19:37, Ваҳй 1:7, Ирм. 6:26, Ом. 8:10

+ 12:11 2 Вак. 35:22
+ 13:1 Иб. 16:30, Ҳиз. 36:25
+ 13:2 Хур. 23:13, Ҳуш. 2:17, Мик. 5:13
+ 13:3 Так. Шар. 13:1-11
+ 13:4 Мик. 3:7, 4 Подш. 1:6
+ 13:7 Мат. 26:31, Марқ. 14:27

+ 13:9 Айюб 23:10, Заб. 65:10, Иш. 1:25, Иш. 48:10, Ҳиз. 22:18, Мал. 3:3, Иб. 26:12, Ҳиз. 11:20

+ 14:1 Иш. 13:6, Юил 1:15, Уб. 1:15, Саф. 1:7

+ 14:2 Юил 3:2, Саф. 3:8, Нав. 5:11, Иш. 13:16, Мат. 24:40-41

+ 14:4 2 Подш. 15:30, Марқ. 11:1, Аъм. 1:12, Ҳиз. 11:23

+ 14:5 Ом. 1:1, Так. Шар. 33:2, Марқ. 8:38, 1 Тас. 3:13, Яҳ. 1:14

+ 14:7 Марқ. 13:32, Ваҳй 21:25

+ 14:8 Ҳиз. 47:1, Ваҳй 22:1, Юил 2:20

+ 14:9 Заб. 46:8, Дон. 7:14, Дон. 7:27, Уб. 1:21, Луқ. 1:33, 1 Қӯр. 15:24, Ваҳй 11:15, Так. Шар. 6:4, Эфс. 4:5

+ 14:10 Еҳ. 15:32, Еҳ. 18:24, Ирм. 37:13, Ирм. 38:7, 4 Подш. 14:13, Наҳ. 3:1, Ирм. 31:38

+ 14:13 Ҳаҷ. 2:22

+ 14:16 Иб. 23:34, Иб. 23:39-43, Иш. 2:2, Иш. 66:18

+ 14:17 3 Подш. 17:1, Иш. 60:12
+ 14:20 Хур. 28:36
+ 14:21 Марқ. 11:15, Юҳ. 2:14-15

Малокӣ

КИТОБИ

МАЛОКИИ НАБӢ

- 1
- 2
- 3
- 4

БОБИ ЯКУМ

Муҳаббати Худо ба Исроил ва носипосии вай.

1^1Ваҳйи каломи Худованд дар бораи Исроил ба воситаи Малокӣ.

2Ман шуморо дӯст доштаам, мегӯяд Худованд. Вале шумо мегӯед: «Муҳаббати Худро ба мо дар чӣ зоҳир намудаӣ?» Оё Эсови бародари Яъқуб набуд? — мегӯяд Худованд. — Вале Ман Яъқубро дӯст доштам,+

3Ва аз Эсов нафрат кардам, ва кӯҳҳои варо валангор намуда, амлокашро макони шағолҳои биёбон гардонидам+.

4Агар Адӯм бигӯяд: «Мо валангор гардидаем, вале харобазорро аз нав бино хоҳем кард», пас Худованди лашкарҳо чунин мегӯяд: «Онҳо бино хоҳанд кард, вале Ман вайрон хоҳам намуд, ва онҳоро ҳудуди шарорат ва қавме хоҳанд номид, ки Худованд бар онҳо то абад ғазаб кардааст»+.

5Ва чашмони шумо инро хоҳад дид, ва шумо хоҳед гуфт: «Кибриёи Худованд берун аз ҳудуди Исроил афзудааст».

6Писар падарро иззат мекунад, ва ғулом — оғои худро; пас агар Ман падар бошам, иззати Ман куҷост? Ва агар Ман оғо бошам, ҳайбати Ман куҷост? — мегӯяд Худованди лашкарҳо ба шумо, эй коҳинон, ки исми Маро беҳурмат месозед, ва мегӯед: «Бо чӣ мо исми Туро беҳурмат сохтаем?»+

7Бар қурбонгоҳи Ман нони палид меоваред, ва мегӯед: «Бо чӣ мо Туро беҳурмат сохтаем?» Бо ин ки дар дили худ мегӯед: «Суфраи Худованд сазовори ҳурмат нест»+.

8Ва ҳангоме ки шумо ҳайвони кӯрро барои қурбонӣ меоваред, оё ин кор нодуруст нест? Ва ҳангоме ки ҳайвони ланг ва касалро меоваред, оё ин кор нодуруст нест? Агар онро ба волии худ пешкаш намоӣ, оё вай аз ту розӣ шуда, ба ту таваҷҷӯҳ хоҳад кард? — мегӯяд Худованди лашкарҳо+.

9Ва акнун ба ҳузури Худованд илтиҷо намоед, то ки бар мо марҳамат кунад; модоме ки чунин кор аз дасти шумо омадааст, оё Ӯ метавонад ба касе аз байни шумо таваҷҷӯҳ намояд? — мегӯяд Худованди лашкарҳо.

10Кошки касе низ аз байни шумо ёфт мешуд, ки дарҳоро бандад, то ки бар қурбонгоҳи Ман бар абас оташ дарнагиронанд! Ҳусни таваҷҷӯҳи Ман бар шумо нест, мегӯяд Худованди лашкарҳо, ва ҳадияеро аз дасти шумо хоҳон нестам+.

11Зеро ки аз тулӯи офтоб то ғуруби он исми Ман дар миёни халқҳо бузург аст, ва дар ҳар ҷо ба исми Ман бухур ва ҳадияи поке оварда мешавад, зеро ки исми Ман дар миёни халқҳо бузург аст, мегӯяд Худованди лашкарҳо+.

12Валекин шумо онро беҳурмат месозед бо ин ки дар дили худ мегӯед: «Суфраи Худованд палид аст, ва неъматаш, яъне таомаш сазовори ҳурмат нест».

13Ва мегӯед: «Ин чӣ заҳмат аст!». Ва ба он беэътиноӣ мекунед, мегӯяд Худованди лашкарҳо, ва ҳайвони даридашуда, ва ланг, ва касалро меоваред, ва инро барои ҳадия меоваред; оё Ман онро аз дасти шумо метавонам қабул кунам? — мегӯяд Худованд.

14Ва малъун бод фиребгаре ки қӯчқори хубе дар рамаи худ дорад, ва назр намудааст, вале ҳайвони маъюберо барои Худованд курбонӣ мекунад, зеро ки Ман, мегӯяд Худованди лашкарҳо, Подшоҳи бузург ҳастам, ва исми Ман дар миёни халқҳо саҳмгин аст+.

БОБИ ДУЮМ

Мазаммат кардани гуноҳҳои коҳинон ва тамоми қавм.

2^1Ва акнун барои шумо, эй коҳинон, чунин ҳукме ҳаст:+

2Агар нашнавед, ва агар дар дили худ ҷо накунед, ки бояд исми Маро ҷалол диҳед, мегӯяд Худованди лашкарҳо, Ман бар шумо лаънат хоҳам фиристод, ва баракоти шуморо лаънат хоҳам гуфт, ва аллакай лаънат гуфтаам, чунки шумо инро дар дили худ ҷо накардаед+.

3Инак, Ман аз боиси шумо зироатро лаънат хоҳам хонд, ва саргинро, яъне саргини идҳои шуморо бар рӯйҳои шумо хоҳам пошид, ва бо ахлот дур карда хоҳед шуд+.

4Ва хоҳед донист, ки Ман ин ҳукмро ба шумо фиристодаам, то ки аҳди Ман бо Левӣ қоим бошад, мегӯяд Худованди лашкарҳо+.

5Аҳди Ман бо ӯ аҳди ҳаёт ва осоиштагӣ буд, ва Ман онҳоро ба хотири тарси ӯ ба ӯ додам, ва ӯ аз Ман метарсид, ва аз исми Ман ларзон буд.

6Шариати ҳақиқат дар даҳони ӯ буд, ва ноинсофӣ бар лабҳояш ёфт намешуд; дар осоиштагӣ ва ростӣ ба хузури Ман рафтор менамуд, ва касони бисьёрро аз гуноҳ боздошт+.

7Зеро ки лабҳои коҳин донишро маҳфуз медорад, ва шариатро аз даҳони ӯ металабанд, зеро ки ӯ элчии Худованди лашкарҳост+.

8Вале шумо аз роҳ дур шуда, касони бисьёрро дар масъалаҳои шариат дар иштибоҳ андохтед, ва аҳди Левиро шикастед, мегӯяд Худованди лашкарҳо+.

9Бинобар ин Ман низ шуморо пеши тамоми қавм мутанаффир ва залил хоҳам гардонид, чунон ки шумо роҳҳои Маро риоя накардед ва дар масъалаҳои шариат бо рӯбинӣ рафтор намудед+.

10Ҳамаи мо, охир, як падар дорем, ва ҳамаи моро, охир, як Худо офаридааст! Пас чаро дар ҳаққи якдигар хиёнат карда, аҳди падарони худро беҳурмат созем+?

Гуноҳи заношӯӣ бо завҷаи аҷнабӣ; аҳдшиканӣ нисбат ба Худо ва нисбат ба ёри худ.

11Яҳудо хиёнат кардааст, ва дар Исроил ва Ерусалим қабоҳат ба амал омадааст, зеро ки Яҳудо қудси Худовандро, ки Ӯ дӯст медошт, беҳурмат сохта, духтари худои бегонаро ба никоҳи худ даровардааст+.

12Худованд ҳар касро, ки чунин амал менамояд, ҳам касеро, ки дар посгоҳаш бедор истода нидо мекунад, ҳам касеро, ки ба он нидо ҷавоб мегардонад, ва ҳам касеро, ки барои Худованди лашкарҳо ҳадия меоварад, аз хаймаҳои Яъқуб маҳв хоҳад кард.

13Ва ин аст амали дуюме ки шумо кардаед: курбонгоҳи Худовандро бо ашк ва гирья ва нола пӯшонидаед, дар сурате ки Ӯ дигар ба ҳадия назар намеандозад ва онро аз дасти шумо бо хусни таваҷҷӯҳ қабул намекунад.

14Ва мегӯед: «Аз чӣ сабаб?» Аз он сабаб, ки Худованд дар миёни ту ва завҷаи ҷавонии ту шоҳид буд, ва ту дар ҳаққи вай хиёнат кардаӣ, ва ҳол он ки вай дӯсти ту ва завҷаи ҳамаҳди ту буд.

15Ва оё онҳоро Худои Ягона, ки ҳам ҷисм ва ҳам рӯҳ ба Ӯ тааллуқ дорад, наофаридааст? Ва Он Ягона чиро хоҳон аст? Насли Худоро хоҳон аст. Пас, рӯҳи худро нигоҳдорӣ намоед, ва зинҳор касе дар ҳаққи завҷаи ҷавонин худ хиёнат накунад.

16«Зеро ки Ман аз талоқ нафрат дорам, мегӯяд Худованд Худои Исроил, ва аз касе низ, ки зулмро бар либоси худ мепӯшад, мегӯяд Худованди лашкарҳо; пас, рӯҳи худро нигохдорӣ намоед ва хиёнат накунед»+.

17Шумо Худовандро бо суханони худ заҳмат медиҳед, ва мегӯед: «Бо чӣ Ӯро заҳмат додаем?» Бо ин ки шумо мегӯед: «Ҳар бадкирдор дар назари Худованд хуб аст, ва Ӯ ба онҳо таваҷҷӯҳ мекунад», ё ки: «Худои адлу инсоф куҷост?»+

БОБИ СЕЮМ

Пешгӯӣ дар бораи Яҳьёи Таъмиддиҳанда ва дар бораи омадани Масеҳ.

3^1Инак, Ман қосиди Худро мефиристам, ва ӯ роҳро пеши Ман холӣ хоҳад кард; ва ногаҳон Худованд, ки шумо толиби Ӯ ҳастед, ба қасри Худ хоҳад омад, ва қосиди аҳд низ, ки шумо муштоқи Ӯ мебошед; инак, меояд, мегӯяд Худованди лашкарҳо+.

2Ва кист, ки ба рӯзи омадани Ӯ тавонад тоб оварад? Ва кист, ки дар вақти зуҳури Ӯ тавонад истодагӣ намояд? Зеро ки Ӯ мисли оташи гудозанда ва мисли ишқори шустагарон хоҳад буд+.

3Ва ҳамчун гудозанда ва тозакунандаи нуқра нишаста, банӣ-Левиро тоза хоҳад кард, ва онҳоро мисли тилло ва нуқра гудохта, беғаш хоҳад гардонид, то ки ҳадияро барои Худованд аз сидқи дил пешкаш намоянд+.

4Он гоҳ ҳадияи Яхудо ва Ерусалим ба Худованд писанд хоҳад омад, чунон ки дар айёми қадим ва дар солҳои пешина буд.

5Ва Ман барои доварӣ назди шумо хоҳам омад, ва ба зидди ҷодугарон ва зинокорон ва касоне ки қасами дурӯғ мехӯранд, ва ба зидди онҳое ки музди муздур, бева ва ятимро намедиҳанд, ва нисбат ба ғарибе каҷкорӣ мекунанд, ва аз Ман наметарсанд, бо зудӣ шаҳодат хоҳам дод, мегӯяд Худованди лашкарҳо+.

6Зеро Ман, ки Худованд ҳастам, тағьир наёфтаам, ва аз ин рӯ шумо, эй банӣ-Яъқуб, несту нобуд нашудаед+.

Қавм Худоро ғорат мекунанд.

7Шумо аз айёми падарони худ аз фароизи Ман дур шуда, онҳоро риоя накардаед. Сӯи Ман баргардед, ва Ман сӯи шумо хоҳам баргашт, мегӯяд Худованди лашкарҳо. Шумо мегӯед: «Чӣ гуна баргардем?»

8Оё равост, ки одамизод Худоро ғорат кунад? Ва ҳол он ки шумо Маро ғорат мекунед, ва мегӯед: «Дар чӣ бобат мо Туро ғорат кардаем?», дар бобати ушр ва ионат.

9Шумо гирифтори лаънати сахт гардидаед, чунки шумо, яъне тамоми халқ Маро ғорат кардаед+.

10Тамоми ушрро ба хазинахона биёред, то ки дар хонаи Ман хӯроке бошад, ва бо ин Маро имтиҳон намоед, мегӯяд Худованди лашкарҳо, ки оё Ман равзанҳои осмонро барои шумо намекушоям, ва баракати аз ҳад зиёде бар шумо фурӯ намерезам+?

11Ва Ман барои шумо фурӯбарандаи ҳосилро манъ хоҳам намуд, ва самараи замини шуморо вай маҳв нахоҳад кард, ва ғӯраи токи шумо дар саҳро нобуд нахоҳад шуд, мегӯяд Худованди лашкарҳо.

12Ва шуморо ҳамаи халқҳо хушбахт хоҳанд хонд, зеро ки шумо замини матлуб хоҳед буд, мегӯяд Худованди лашкарҳо.

13Суханони шумо дар ҳаққи Ман сахт буд. Ва мегӯед: «Дар ҳаққи Ту чӣ гуфтаем?»

14Шумо гуфтед: «Ибодати Худо бефоида аст; чӣ суде дошт, ки мо хизмати Ӯро ба ҷо овардем, ва ба ҳузури Худованди лашкарҳо маҳзунона рафтор намудем+?

15Ва алҳол мо хушбахтии ноинсофонро мушоҳида менамоем, ки ба воситаи бадкорӣ ба некӯаҳволӣ ноил гардидаанд, ва Худоро озмуда, аз ҷазо раҳо шудаанд»+.

Дар бораи бақияи муқаддас.

16Он вақт тарсгорони Худованд бо якдигар сухан меронданд, ва Худованд гӯш андохта, инро мешунид, ва ба ҳузури Ӯ ин дар китоби ёддошт, ки барои тарсгорони Худованд ва азиздорандагони исми Ӯ мебошад, навишта мешуд+.

17«Ва онҳо, мегӯяд Худованди лашкарҳо, дар он рӯзе ки Ман амал намоям, барои Ман ганҷи гузин хоҳанд буд, ва Ман ба онҳо раҳм хоҳам намуд, чунон ки одам ба писари худ, ки барои ӯ хизмат мекунад, раҳм менамояд+.

18Ва шумо аз нав фарқи байни одил ва шарирро, байни касе ки ба Худо хизмат мекунад, ва касе ки ба Ӯ хизмат намекунад, хоҳед дид+.

БОБИ ЧОРУМ

Дар бораи рӯзи Худованд ва омадани Масеҳ

4^1Зеро инак, рӯзе ки мисли танӯр фурӯзон аст, меояд; ва ҳамаи ноинсофон ва ҳамаи бадкорон мисли хас хоҳанд буд, ва он рӯзе ки меояд, онҳоро хоҳад сӯзонид, мегӯяд Худованди лашкарҳо, ба тавре ки барои онҳо решае ва шохае боқӣ нахоҳад гузошт+.

2Вале барои шумо, эй тарсгорони исми Ман, офтоби адолат тулӯъ хоҳад намуд, ва дар шуоъҳои он шифо хоҳад буд; ва шумо берун омада, мисли гӯсолаҳои охурӣ ҷастухез хоҳед кард+.

3Ва шариронро поймол хоҳед кард, зеро дар он рӯзе ки Ман амал намоям, онҳо зери кафи пойҳои шумо мисли хокистар хоҳанд буд.

4Тавроти бандаи Ман Мусоро, ки ба ӯ дар Ҳӯриб бо фароиз ва дастурҳо барои тамоми Исроил амр фармудаам, дар хотир нигоҳ доред+.

Ильёс аввал меояд.

5Инак, Ман Ильёси набиро пеш аз фаро расидани рӯзи бузург ва саҳмгини Худованд назди шумо мефиристам+.

6Ва ӯ дили падаронро сӯи писарон, ва дили писаронро сӯи падарон хоҳад баргардонид, мабодо биёям ва заминро ба таҳлука гирифтор намоям»+.

+ 1:2 Так. Шар. 7:8, Ирм. 31:3

+ 1:3 Рум. 9:13, Иш. 34:5, Ирм. 49:10, Ҳиз. 35:3, Юил 3:19, Ом. 1:11, Уб. 1:1

+ 1:4 Иш. 34:5, Иш. 63:1, Ирм. 49:7-22, Ҳиз. 25:12-14, Ҳиз. 35, Ом. 1:11-12, Уб. 1:1-16

+ 1:6 Хур. 4:22, Ирм. 31:9, Ҳуш. 11:1, Мал. 2:1

+ 1:7 Иб. 3:11
+ 1:8 Иб. 22:20, Иб. 22:22, Так. Шар. 15:21
+ 1:10 Иш. 1:11-13, Ирм. 6:20, Ом. 5:21

+ 1:11 Заб. 112:3, Иш. 2:2-3, Иш. 56:7, Иш. 60:3, Иш. 66:19

+ 1:14 Хур. 12:5, Заб. 23:10, Заб. 46:2-3, Заб. 75:12

+ 2:1 Мал. 1:6

+ 2:2 Так. Шар. 28:15, Мас. 3:33, Зак. 5:4, Так. Шар. 28:15-20

+ 2:3 Хур. 29:14
+ 2:4 Ад. 3:12
+ 2:6 Иб. 10:11, Так. Шар. 33:10
+ 2:7 Мас. 5:2, Так. Шар. 17:9
+ 2:8 Ҳиз. 22:26
+ 2:9 Так. Шар. 1:17, Так. Шар. 16:19
+ 2:10 Эфс. 4:6
+ 2:11 Эзр. 9:2, Наҳ. 13:23

+ 2:16 Мат. 19:6, Марқ. 10:9, Луқ. 16:18, 1 Қӯр. 7:10-11

+ 2:17 Иш. 43:24, Иш. 5:20, Айюб 23

+ 3:1 Хур. 23:20, Мат. 11:10, Марқ. 1:2, Луқ. 1:76, Луқ. 7:27

+ 3:2 Заб. 75:8, Юил 2:11, Наҳум 1:6, Ваҳй 6:17

+ 3:3 Иш. 1:25, Ҳиз. 22:18, Зак. 13:9

+ 3:5 Иб. 19:31, Хур. 20:14, Хур. 20:16, Иб. 19:12, Иб. 19:13, Так. Шар. 24:17

+ 3:6 Ад. 23:19, Заб. 101:27-28, Яъқ. 1:17, Аъм. 7:51, Иш. 31:6, Зак. 1:3

+ 3:9 Мал. 2:2

+ 3:10 Иб. 26:4, 4 Подш. 7:2, Ирм. 14:22, Ҳиз. 34:26, Зак. 10:1, 2 Вак. 31:10, Мас. 3:9-10

+ 3:14 Айюб 9:22, Айюб 35:3, Иш. 58:3, Саф. 1:12

+ 3:15 Айюб 21:14-15, Айюб 22:17, Заб. 72:3-4, Ирм. 12:1

+ 3:16 Хур. 32:32, Заб. 55:9, Заб. 68:29
+ 3:17 Хур. 19:5, 1 Пет. 2:9, Заб. 102:13
+ 3:18 Хур. 11:7
+ 4:1 Мат. 3:12, Ибр. 6:8, Иш. 47:14
+ 4:2 Заб. 83:12, Луқ. 1:78
+ 4:4 Хур. 20:3-17, Так. Шар. 4:10

+ 4:5 Мал. 3:1, Мат. 11:14, Мат. 17:10, Марқ. 9:11, Юҳ. 1:21

+ 4:6 Луқ. 1:17

Аҳди Ҷадид

КИТОБИ МУҚАДДАС

АҲДИ ҶАДИД

1. Инҷили Матто
2. Инҷили Марқӯс
3. Инҷили Луқо
4. Инҷили Юҳанно
5. Аъмоли Ҳаввориён
6. Яъқуб
7. 1 Петрус
8. 2 Петрус
9. 1 Юҳанно
10. 2 Юҳанно
11. 3 Юҳанно
12. Яҳудо
13. Ба Румиён
14. 1 Ба Қӯринтиён
15. 2 Ба Қӯринтиён
16. Ба Ғалотиён
17. Ба Эфсӯсиён
18. Ба Филиппиён
19. Ба Қӯлассиён
20. 1 Ба Таслӯникиён
21. 2 Ба Таслӯникиён
22. 1 Ба Тимотиюс
23. 2 Ба Тимотиюс
24. Ба Титус
25. Филемӯн
26. Ба Ибриён
27. Ваҳй Юҳанно

Инҷили Матто

ИНҶИЛИ МАТТО

- 1
- 2
- 3
- 4
- 5
- 6
- 7
- 8
- 9
- 10
- 11
- 12
- 13
- 14
- 15
- 16
- 17
- 18
- 19
- 20
- 21
- 22
- 23
- 24
- 25
- 26
- 27
- 28

БОБИ ЯКУМ

Насабномаи Исо.

1^1•Насабномаи Исои Масеҳ, Писари Довуд, Писари Иброҳим+.

2Иброҳим Исҳоқро ба дуньё овард; ва Исҳоқ Яъқубро ба дуньё овард; ва Яъқуб Яҳудо ва бародарони ӯро ба дуньё овард;+

3Ва Яҳудо Форас ва Зораҳро аз Томор ба дуньё овард; ва Форас Ҳесрӯнро ба дуньё овард; ва Ҳесрӯн Ромро ба дуньё овард;+

4Ва Ром Аминодобро ва дуньё овард; ва Аминодоб Наҳшӯнро ба дуньё овард; ва Наҳшӯн Салмӯнро ба дуньё овард;+

5Ва Салмӯн Бӯазро аз Роҳоб ба дуньё овард; ва Бӯаз Убидро аз Рут ба дуньё овард; ва Убид Йисойро ба дуньё овард;+

6Ва Йисой подшоҳ Довудро ба дуньё овард; ва подшоҳ Довуд Сулаймонро аз зани Уриё ба дуньё овард;+

7Ва Сулаймон Раҳабъомро ба дуньё овард; ва Раҳабъом Абиёро ба дуньё овард; ва Абиё Осоро ба дуньё овард;+

8Ва Осо Еҳӯшофотро ба дуньё овард; ва Еҳӯшофот Еҳӯромро ба дуньё овард; ва Еҳӯром Узиёро ба дуньё овард;+

9Ва Узиё Ютомро ба дуньё овард; ва Ютом Оҳозро ба дуньё овард; ва Оҳоз Ҳизқиёро ба дуньё овард;

10Ва Ҳизқиё Менашшеро ба дуньё овард; ва Менашше Омӯнро ба дуньё овард; ва Омӯн Йӯшиёро ба дуньё овард;

11Ва Йӯшиё Еконьё ва бародарони ӯро дар замони ҷалои Бобил ба дуньё овард;+

12Ва баъд аз ҷалои Бобил Еконьё Шаалтиилро ба дуньё овард; ва Шаалтиил Зарубобилро ба дуньё овард;+

13Ва Зарубобил Абиҳудро ба дуньё овард; ва Абиҳуд Эльёқимро ба дуньё овард; ва Эльёқим Озурро ба дуньё овард;

14Ва Озур Содӯқро ба дуньё овард; ва Содӯқ Ёкинро ба дуньё овард; ва Ёкин Элиҳудро ба дуньё овард;

15Ва Элиҳуд Элъозорро ба дуньё овард; ва Элъозор Маттонро ба дуньё овард; ва Маттон Яъқубро ба дуньё овард;

16Ва Яъқуб Юсуф, шавҳари Марьямро ба дуньё овард, ва аз Марьям Исо таваллуд ёфт, ки Масеҳ номида мешавад+.

17Пас, ҳамаи наслҳо аз Иброҳим то Довуд чордаҳ насл аст; ва аз Довуд то ҷалои Бобил чордаҳ насл аст; ва аз ҷалои Бобил то Масеҳ чордаҳ насл аст.

Ҳомилагии Марьям ва таваллуди Исои Масеҳ.

18•Ва мавлуди Исои Масеҳ чунин буд: вақте ки модари Ӯ Марьям ба ақди Юсуф даромад, пеш аз он ки ҳамбистар шаванд, маълум гардид, ки вай аз Рӯҳулқудс ҳомиладор аст+.

19Ва шавҳари вай Юсуф, ки марди одил буд ва намехост вайро нангин кунад, ба дили худ гуфт, ки вайро пинҳонӣ ҷавоб дода фиристонам+.

20Аммо вақте ки ӯ дар чунин андеша буд, фариштаи Худованд дар хоби ӯ зоҳир шуда, гуфт: «Эй Юсуф, писари Довуд! Аз гирифтани зани худ Марьям натарс; зеро ки он чи дар вай ба вуҷуд омадааст, аз Рӯҳулқудс аст;

21Ва Писаре хоҳад зоид, ва ту Ӯро Исо хоҳӣ номид; зеро ки Ӯ қавми Худро аз гуноҳҳошон наҷот хоҳад дод»+.

22Ва ҳамаи ин воқеъ шуд, то ба амал ояд каломе ки Худованд бо забони набӣ гуфтааст:+

23«Инак, бокирае ҳомила хоҳад шуд ва Писаре хоҳад зоид, ва Ӯро Имонуил хоҳанд номид, ки маънояш ин аст: Худо бо мо».

24Ва Юсуф аз хоб бедор шуда, ончунон рафтор кард, ки фариштаи Худованд ба ӯ фармуда буд, ва зани худро қабул кард.

25Ва бо вай ҳамбистар нашуд то даме ки вай Писари нахустини худро зоид, ва Ӯро Исо ном ниҳод.

БОБИ ДУЮМ

Омадани мунаҷҷимон.

2^1Чун Исо дар айёми подшоҳ Ҳиродус дар Байт-Лаҳми Яҳудо таваллуд ёфт, аз ҷониби шарқ ба Ерусалим мунаҷҷимон омада, гуфтанд:+

2«Куҷост он Подшоҳи Яҳудиён, ки таваллуд ёфт? Зеро ки ситораи Ӯро дар шарқ дидем ва омадем, ки Ӯро парастиш кунем»+.

3Чун подшоҳ Ҳиродус инро шунид, дар изтироб афтод, ва бо вай тамоми Ерусалим ҳам.

4Ва ҳамаи саркоҳинон[*] ва китобдонони[*] қавмро ҷамъ карда, аз онҳо пурсид, ки Масеҳ дар куҷо бояд таваллуд ёбад?

5Ба вай гуфтанд: «Дар Байт-Лаҳми Яҳудо, зеро ки ба воситаи набӣ чунин навишта шудааст:

6„Ва ту, эй Байт-Лаҳм, замини Яҳудо,
аз дигар ноҳияҳои Яҳудо ҳеҷ камӣ надорӣ;
зеро ки аз ту Пешвое ба майдон хоҳад омад,
ки Ӯ қавми Ман — Исроилро чӯпонӣ хоҳад кард“»+.

7Он гоҳ Ҳиродус мунаҷҷимонро пинҳонӣ даъват намуда, вақти пайдоиши ситораро аз онҳо фаҳмида гирифт,

8Ва онҳоро ба Байт-Лаҳм равона карда, гуфт: «Биравед ва аз аҳволи Кӯдак дурустакак пурсуҷӯй кунед ва ҳамин ки Ӯро ёфтед, ба ман хабар диҳед, то ки ман ҳам рафта, Ӯро парастиш кунам».

9Онҳо суханони подшоҳро шунида, равона шуданд. Ва инак, ситорае ки дар шарқ дида буданд, пешопеши онҳо мерафт ва ба болои он ҷое ки Кӯдак буд, расида, биистод.

10Ва ситораро дида, беандоза шод ва хушҳол гардиданд,

11Ва ба хона даромада, Кӯдакро бо модараш Марьям диданд, ва зону зада, Ӯро парастиш карданд; ва ганҷинаҳои худро кушода, инъомҳои тилло, лодан ва мур ба Ӯ тақдим карданд+.

12Ва чун дар хоб ба онҳо ваҳй омад, ки ба назди Ҳиродус барнагарданд, онҳо аз роҳи дигар ба ватани худ равона шуданд+.

Фирор ба Миср.

13Вақте ки онҳо баромада рафтанд, фариштаи Худованд дар хоб ба Юсуф зоҳир шуда, гуфт: «Бархез ва Кӯдакро бо модараш гирифта, ба Миср фирор кун ва дар он ҷо бош, то вақте ки ба ту гӯям; зеро ки Ҳиродус Кӯдакро ҷустуҷӯ хоҳад намуд, то ки Ӯро нобуд кунад».

14Ва шабона бархоста, Кӯдакро бо модараш гирифта, сӯи Миср равона шуд,

15Ва то вафоти Ҳиродус дар он ҷо бимонд, то ба амал ояд каломе ки Худованд бо забони набӣ гуфтааст: «Аз Миср Писари Худро хондам»+.

Қамли кӯдакон.

16Чун Ҳиродус дид, ки мунаҷҷимон ӯро фиреб доданд, бисьёр хашмгин шуд ва фиристода, ҳамаи кӯдаконро дар Байт-Лаҳм ва тамоми ҳудуди он, мувофиқи вақте ки аз мунаҷҷимон фаҳмида гирифта буд, аз дусола ва камтар ба қатл расонд.

17Он гоҳ ба амал омад каломе ки бо забони Ирмиёи набӣ гуфта шудааст:+

18«Овозе дар Ромо шунида шуд,
овози гирья ва нола ва мотами азим;

Роҳел барои фарзандони худ гирья мекунад ва тасаллӣ намеёбад,
зеро ки нестанд»+.

Баргаштан ба Носира.

19Чун Ҳиродус мурд, фариштаи Худованд дар Миср ба Юсуф дар хоб зоҳир шуд,

20Ва гуфт: «Бархез, Кӯдакро бо модараш гирифта, ба сарзамини Исроил равона шав, зеро онҳое ки қасди ҷони Кӯдак доштанд, мурданд».

21Ва ӯ бархоста, Кӯдакро бо модараш гирифт ва ба сарзамини Исроил омад.

22Лекин чун шунид, ки Аркилоус ба ҷои падари худ Ҳиродус дар Яҳудо подшоҳӣ мекунад, аз рафтан ба он ҷо тарсид; ва дар хоб ваҳй ёфта, ба ноҳияи Ҷалил рафт,

23Ва чун расид, дар шаҳре ки Носира ном дорад, маскан гирифт, то ба амал ояд каломе ки бо забони набӣ гуфта шудааст, ки Ӯ Носирӣ хонда хоҳад шуд+.

БОБИ СЕЮМ

Хизматгузории Яҳьёи Таъмиддиҳанда;

шаҳодати ӯ дар бораи Исо.

3^1•Дар он айём Яҳьёи Таъмиддиҳанда зоҳир шуда, дар биёбони Яҳудо мавъиза мекард,+

2Ва мегуфт: «Тавба кунед, зеро ки Малакути Осмон наздик аст»+.

3Зеро ӯ ҳамон аст, ки Ишаъёи набӣ аз ӯ хабар дода, гуфтааст:

«Овози нидокунандае дар биёбон:

„роҳи Худовандро тайёр кунед,
тариқи Ӯро рост кунед“»+.

4Ва ин Яҳьё либосе аз пашми шутур дар бар ва камарбанде аз чарм дар камар дошт; ва хӯроки ӯ малах ва асали ёбоӣ буд+.

5Он вақт аҳли Ерусалим ва тамоми Яҳудо ва музофоти Урдун назди ӯ берун меомаданд,

6Ва ба гуноҳҳои худ иқрор шуда, дар рӯди Урдун таъмид меёфтанд+.

7Чун бисьёре аз фарисиён[*] ва саддуқиёнро[*] дид, ки назди ӯ барои таъмид меоянд, ба онҳо гуфт: «Эй афъизодагон! Кӣ ба шумо талқин кард, ки аз ғазаби оянда бигрезед+?

8Акнун самаре оваред, ки сазовори тавба бошад,

9Ва дар дили худ нагӯед, ки „падари мо Иброҳим аст“; зеро ба шумо мегӯям, ки Худо қодир аст аз ин сангҳо барои Иброҳим фарзандон ба вуҷуд оварад;+

10Ва алҳол теша бар решаи дарахтон гузошта шудааст: ҳар дарахте ки меваи нағз надиҳад, бурида ва дар оташ андохта хоҳад шуд;+

11Ман шуморо бо об барои тавба таъмид медиҳам, лекин Он ки пас аз ман меояд, аз ман тавонотар аст; ман сазовори он нестам, ки пойафзоли Ӯро бардорам; Ӯ шуморо бо Рӯҳулқудс ва оташ таъмид ҳоҳад дод;+

12Ӯ ғалбери Худро дар даст дорад, ва Ӯ хирмангоҳи Худро тоза карда, гандуми Худро дар анбор гирд хоҳад овард, лекин коҳро дар оташи ҳомӯшнашаванда ҳоҳад сӯзонд»+.

Таъмиди Исо.

13•Он гоҳ Исо аз Ҷалил ба Урдун назди Яҳьё омад, то ки аз вай таъмид ёбад.

14Лекин Яҳьё Ӯро боздошта, гуфт: «Маро лозим аст, ки аз Ту таъмид ёбам, ва Ту назди ман меоӣ?»

15Исо дар ҷавоби вай гуфт: «Алҳол бигзор; зеро ки моро лозим аст ҳар навъ адолатро ин тавр ба ҷо оварем». Пас Яҳьё Ӯро вогузошт.

16Ва Исо таъмид ёфта, дарҳол аз об баромад, ва инак, осмон ба рӯи Ӯ кушода шуд, ва Рӯҳи Худоро дид, ки чун кабӯтаре нозил шуда, бар Ӯ қарор мегирад+.

17Ва инак, овозе аз осмон расид, ки мегуфт: «Ин аст Писари Маҳбуби Ман, ки ҳусни таваҷҷӯҳи Ман бар Ӯст»+.

БОБИ ЧОРУМ

Озмоиши Исо.

4^1•Он гоҳ Рӯҳ Исоро ба биёбон бурд, то ки Ӯро иблис биозмояд,

2Ва чил шабонарӯз рӯза дошта, ниҳоят гурусна монд+.

3Ва озмоишкунанда назди Ӯ омада, гуфт: «Агар Ту Писари Худо бошӣ, ба ин сангҳо бигӯй, ки нон шаванд»+.

4Дар ҷавоб гуфт: «Навишта шудааст, ки „одамизод на танҳо бо нон зиндагӣ мекунад, балки бо ҳар калимае ки аз даҳони Худо барояд“»+.

5Пас иблис Ӯро ба шаҳри муқаддас гирифта бурд ва бар кунгураи маъбад гузошт,+

6Ва ба Ӯ гуфт: «Агар Ту Писари Худо бошӣ, Худро ба зер андоз; зеро ки навишта шудааст:

„Ба фариштагони Худ дар бораи Ту амр ҳоҳад дод,
ва Туро бар кафҳои худ бардошта хоҳанд бурд,
ки мабодо пои Худро ба санге бизанӣ“»+.

7Исо ба вай гуфт: «Ҳамчунин навишта шудааст: „Худованд Худои худро наозмой“»+.

8Боз иблис Ӯро ба кӯҳи бисьёр баланде бардошта бурд ва ҳамаи мамлакатҳои ҷаҳон ва ҷалоли онҳоро ба Ӯ нишон дод,

9Ва ба Ӯ гуфт: «Агар рӯй ба замин ниҳода, ба ман саҷда кунӣ, ҳамаи онҳоро ба Ту медиҳам».

10Он гоҳ Исо ба вай гуфт: «Аз Ман дур шав, эй шайтон; зеро ки навишта шудааст: „Ба Худованд Худои худ саҷда кун ва танҳо Ӯро ибодат намо“»+.

11Пас иблис Ӯро вогузошт, — ва инак, фариштагон омада, Ӯро парасторӣ карданд+.

Исо ба Кафарнаҳум омада,

ба хизматгузории ҷамъиятӣ шурӯъ менамояд.

12•Чун Исо шунид, ки Яҳьё дастгир шудааст, ба Ҷалил равона шуд+.

13Ва Носираро тарк карда, дар Кафарнаҳум, ки дар канори баҳр аст, дар ҳудуди Забулун ва Нафтолӣ маскан гирифт,+

14То ба амал ояд каломе ки бо забони Ишаъёи набӣ гуфта шудааст:+

15«Замини Забулун ва замини Нафтолӣ,
дар роҳи канори баҳр,
он тарафи Урдун, Ҷалили халқҳо,
16Қавме ки дар торикӣ мезистанд,
нури азиме диданд,
ва бар онҳое ки дар кишвари марг ва сояи он менишастанд,
нуре дурахшид»+.

17Аз ҳамон вақт Исо ба мавъиза оғоз намуд ва гуфт: «Тавба кунед, зеро ки Малакути Осмон наздик аст».

Ба хизматгузорӣ даъват кардани Петрус ва Андриёс.

18•Ва чун аз канори баҳри Ҷалил мегузашт, ду бародарро: Шимъӯнро, ки Петрус меномиданд, ва бародари ӯ Андриёсро дид, ки дар баҳр тӯр меандохтанд; зеро ки сайёди моҳӣ буданд;+

19Ва ба онҳо гуфт: «Маро пайравӣ кунед, ва Ман шуморо сайёди мардум гардонам»+.

20Дарҳол онҳо тӯрҳои худро монда, аз паи Ӯ равона шуданд+.

Даъват кардани Яъқуб ва Юҳанно.

Фаъолияти Исо дар тамоми Ҷалил.

21Чун аз он ҷо гузашт, ду бародари дигарро, Яъқуб ибни Забдой ва бародари вай Юҳанноро дид, ки дар қаиқ бо падари худ Забдой тӯрҳои худро таъмир мекарданд, ва онҳоро даъват намуд.

22Ва онҳо дарҳол қаиқ ва падари худро гузошта, аз паи Ӯ равона шуданд.

23•Ва Исо дар тамоми Ҷалил мегашт ва дар куништҳои онҳо таълим дода, Инҷили Малакутро мавъиза мекард ва ҳар беморӣ ва ҳар дарди мардумро шифо мебахшид+.

24Ва овозаи Ӯ дар тамоми Сурия паҳн шуд; ва ҳамаи беморонро, ки ба дарду касалиҳои гуногун гирифтор буданд, ҳам девонагон, ҳам масрӯон ва ҳам мафлуҷонро назди Ӯ меоварданд, ва Ӯ онҳоро шифо мебахшид+.

25Ва мардуми бисьёре аз Ҷалил, Декаполис, Ерусалим, Яҳудо ва он тарафи Урдун аз паи Ӯ равона буданд+.

БОБИ ПАНҶУМ

Мавъизаи болои кӯҳ.

Аҳкоми хушбахтӣ.

5^1Чун мардумро дид, бар фарози кӯҳе баромад ва биншаст; ва шогирдонаш назди Ӯ ҳозир шуданд.

2Он гоҳ Ӯ даҳони Худро кушода, онҳоро таълим дод ва гуфт:

3•«Хушо мискинони рӯҳ, зеро ки Малакути Осмон аз они онҳост+.

4Хушо мотамзадагон, зеро ки онҳо тасаллӣ хоҳанд ёфт+.

5Хушо ҳалимон, зеро ки онҳо вориси замин хоҳанд шуд+.

6Хушо гуруснагон ва ташнагони адолат, зеро ки онҳо сер хоҳанд шуд+.

7Хушо раҳимон, зеро ки онҳо раҳм хоҳанд ёфт+.

8Хушо покдилон, зеро ки онҳо Худоро хоҳанд дид+.

9Хушо сулҳҷӯён, зеро ки онҳо фарзандони Худо хонда хоҳанд шуд+.

10Хушо таъқибшудагон дар роҳи адолат, зеро ки Малакути Осмон аз они онҳост.

11Хушо шумо, вақте ки шуморо ба хотири Ман дашном диҳанд ва таъқиб намоянд ва барноҳақ ҳар навъ ғайбат кунанд+.

12Шод ва хушҳол бошед, чунки мукофоти шумо дар осмон бузург аст: зеро ки анбиёи пеш аз шуморо низ ҳамин тавр таъқиб мекарданд+.

Вазифаи имондорон дар ҷаҳон.

13•Шумо намаки ҷаҳон ҳастед. Лекин агар намак қувваташро гум кунад, ба кадом чиз боз намакин шавад? Дигар ҳеҷ кор намеояд, ҷуз он ки ба берун партофта шавад ва поймоли мардум гардад.

14Шумо нури ҷаҳон ҳастед. Шаҳре ки бар фарози кӯҳ воқеъ аст, наметавонад аз назар пинҳон шавад+.

15Шамъро низ даргиронда, на дар зери зарфе, балки бар шамъдон мегузоранд, ва он гоҳ ба ҳама касоне ки дар хонаанд, рӯшноӣ медиҳад+.

16Ҳамчунин бигзор нури шумо бар мардум битобад, то ки аъмоли неки шуморо дида, ба Падари шумо, ки дар осмон аст, ҳамду сано хонанд+.

Муносибати Исо ба Таврот.

17Гумон накунед, ки барои вайрон кардани Таврот ё суҳафи анбиё омадаам; наомадаам, ки вайрон кунам, балки ба ҷо оварам+.

18Зеро ки ба ростӣ ба шумо мегӯям: то осмон ва замин фано нашавад, ҳеҷ як ҳарфе ва ё нуқтае аз Таврот ба фано нахоҳад рафт, то даме ки ҳамааш иҷро шавад+.

19Пас, ҳар кӣ яке аз ин аҳкоми хурдтаринро вайрон кунад ва ба мардум чунин таълим диҳад, вай дар Малакути Осмон хурдтарин шумурда хоҳад шуд; вале ҳар кӣ ба амал оварад ва таълим диҳад, вай дар Малакути Осмон бузург хонда хоҳад шуд+.

20Зеро ки ба шумо мегӯям: агар адолати шумо аз адолати китобдонон ва фарисиён бартарӣ надошта бошад, ба Малакути Осмон дохил нахоҳед шуд+.

Ҳукми шашум.

21Шунидаед, ки ба қадимиён гуфта шудааст: „Қатл накун; ҳар кӣ қатл кунад, лоиқи ҳукми дорулқазо хоҳад буд“+.

22Лекин Ман ба шумо мегӯям: ҳар кӣ ба бародари худ беҳуда хашм гирад, лоиқи ҳукми дорулқазо хоҳад буд; ҳар кӣ бародари худро „реқо“[*] гӯяд, лоиқи ҳукми шӯрои пирон хоҳад буд; ва ҳар кӣ „аҳмақ“ гӯяд, лоиқи оташи дӯзах хоҳад шуд+.

23Пас, ҳангоме ки қурбонии худро назди қурбонгоҳ меоварӣ, ва дар он ҷо ба хотират ояд, ки бародарат аз ту норозист,

24Қурбонии худро дар он ҷо назди қурбонгоҳ бимон, ва рафта, аввал бо бародари худ мувосо кун, ва баъд омада, қурбонии худро тақдим кун.

25Ханӯз ки бо даъвогари худ дар роҳ ҳастӣ, зуд бо вай оштӣ шав, то ки даъвогар туро ба қозӣ насупорад, ва қозӣ туро ба мулозим насупорад, ва туро ба зиндон наандозанд;+

26Ба ростӣ ба ту мегӯям: то фулуси охиринро адо накунӣ, аз он ҷо берун нахоҳӣ рафт.

Ҳукми ҳафтум.

27Шунидаед, ки ба қадимиён гуфта шудааст: „Зино накун“+.

28Лекин Ман ба шумо мегӯям: ҳар кӣ ба зане бо чашми шаҳватомез нигоҳ кунад, дар дили худ бо вай зино карда бошад+.

29Пас агар чашми ростат туро ба васваса андозад, онро канда, аз худ дур кун; зеро барои ту беҳтар аст, ки яке аз андомат талаф гардад, ва тамоми ҷисмат ба дӯзах андохта нашавад.

30Ва агар дасти ростат туро ба васваса андозад, онро бурида, аз худ дур кун; зеро барои ту беҳтар аст, ки яке аз андомат талаф гардад, ва тамоми ҷисмат ба дӯзах андохта нашавад+.

Исо дар бораи талоқ.

31•Ҳамчунин гуфта шудааст: „Ҳар кӣ аз зани худ ҷудо мешавад, бояд талоқномае ба вай диҳад“+.

32Лекин Ман ба шумо мегӯям: ҳар кӣ аз зани худ, ғайр аз айби зино, ҷудо шавад, боиси зинокории вай мегардад; ва ҳар кӣ зани талоқшударо гирад, зино карда бошад+.

Исо дар бораи қасам.

33Боз шунидаед, ки ба қадимиён гуфта шудааст: „Қасами дурӯғ ёд накун ва ба қасами худ дар назди Худованд вафо кун“+.

34Лекин Ман ба шумо мегӯям: ҳаргиз қасам ёд накун: на ба осмон, зеро ки тахти Худост;+

35На ба замин, чунки пойандози Ӯст; на ба Ерусалим, чунки шаҳри Подшоҳи бузург аст;+

36Ва на ба сари худ қасам ёд кун, чунки қодир нестӣ як тори мӯйро сафед ё сиёҳ кунӣ.

37Балки сухани шумо: „оре, оре“ ва „не, не“ бошад; он чи зиёда аз ин бошад, аз иблис аст+.

Ғалаба бар адоват ба воситаи муҳаббат.

38•Шунидаед, ки гуфта шудааст: „Чашме дар ивази чашме, дандоне дар ивази дандоне“+.

39Лекин Ман ба шумо мегӯям: ба бадӣ муқобилат накун. Балки агар касе ба рухсораи рости ту торсакӣ занад, дигарашро низ ба сӯи ӯ бигардон;+

40Ва агар касе ба ту даъво карда, куртаатро гирифтанӣ шавад, ҷомаи худро низ ба ӯ бидеҳ;

41Ва ҳар кӣ туро ба тай кардани як фарсанг роҳ маҷбур кунад, ҳамроҳи ӯ ду фарсанг бирав.

42Ба касе ки аз ту металабад, бидеҳ, ва аз касе ки мехоҳад аз ту қарз гирад, рӯ нагардон+.

43Шунидаед, ки гуфта шудааст: „Ёри худро дӯст бидор ва аз душмани худ нафрат кун“+.

44Лекин Ман ба шумо мегӯям: душманони худро дӯст бидоред, барои лаънаткунандагони худ баракат бихоҳед, ба нафраткунандагони худ некӣ кунед ва барои озордиҳандагону таъқибкунандагони худ дуо гӯед,+

45То ки фарзандони Падари худ, ки дар осмон аст, гардед; зеро Ӯ офтоби Худро бар бадону некон тулӯъ мекунонад ва борон бар одилону золимон меборонад+.

46Зеро ки агар дӯстдорандагони худро дӯст бидоред, чӣ мукофоте хоҳед ёфт? Оё боҷгирон низ чунин намекунанд?

47Ва агар танҳо ба бародарони худ салом гӯед, чӣ бартарие доред? Оё боҷгирон низ чунин намекунанд?

48Пас, комил бошед, чунон ки Падари шумо, ки дар осмон аст, комил аст»+.

БОБИ ШАШУМ

Давоми мавъизаи болои кӯҳ.

Маҳкум кардани намуди зоҳирӣ дар дин.

6^1«Зинҳор, садақаи худро дар пеши назари мардум ба амал наоваред, то ки онҳо шуморо бубинанд; вагар на шумо аз Падари худ, ки дар осмон аст, мукофоте нахоҳед дошт+.

2Пас, вақте ки садақае медиҳӣ, пешопеши худ карнай нанавоз, чунон ки риёкорон дар куништҳо ва кӯчаҳо мекунанд, то ки мардум онҳоро таъриф кунанд. Ба ростӣ ба шумо мегӯям: онҳо мукофоти худро гирифтаанд+.

3Аммо вақте ки ту садақа медиҳӣ, бигзор дасти чапат аз он чи дасти ростат мекунад, хабардор нашавад,

4То ки садақаи ту дар ниҳон бошад; ва Падари ту, ки ниҳонбин аст, ба ту ошкоро мукофот хоҳад дод.

5•Ва ҳангоме ки дуо мегӯӣ, монанди риёкорон набош, ки онҳо дӯст медоранд дар куништҳо ва бурчакҳои кӯчаҳо истода дуо гӯянд, то ки ба мардум худро нишон диҳанд. Ба ростӣ ба шумо мегӯям: онҳо мукофоти ҳудро гирифтаанд+.

6Лекин ту, вақте ки мехоҳӣ дуо гӯӣ, ба ҳуҷраи ҳуд даро ва дарро баста, ба Падари худ, ки ниҳон аст, дуо гӯй; ва Падари ту, ки ниҳонбин аст, ба ту ошкоро мукофот ҳоҳад дод+.

7Ва дар вақти дуо чун халқҳо пургӯӣ накунед; зеро онҳо гумон мекунанд, ки ба туфайли пургӯӣ дуояшон мустаҷоб мешавад;+

Муносибати нав ба дуо.

8Монанди онҳо набошед; зеро Падари шумо тамоми эҳтиёҷоти шуморо, пеш аз он ки талаб кунед, медонад.

9Пас ба ин мазмун дуо гӯед:

„Эй Падари мо, ки дар осмонӣ!
исми Ту муқаддас бод;
10Малакути Ту биёяд;
иродаи Ту,
чунон ки дар осмон аст,
дар замин ҳам ба амал ояд;+
11Ризқу рӯзии моро имрӯз ба мо бидеҳ;+
12Ва қарзҳои моро бибахш,
чунон ки мо низ ба қарздорони ҳуд мебаҳшем;
13Ва моро ба озмоиш дучор накун,
балки моро аз иблис раҳоӣ деҳ;
зеро ки Малакут ва қувват
ва ҷалол то абад аз они Туст. Омин“+.

14Зеро, агар шумо ба мардум ҳатоҳошонро бибаҳшед, Падари шумо, ки дар осмон аст, ба шумо низ ҳоҳад бахшид;+

15Ва агар шумо ба мардум набахшед, Падари шумо низ ҳатоҳои шуморо ба шумо нахоҳад бахшид+.

Дар бораи рӯзадорӣ.

16Ҳамчунин, ҳангоме ки рӯза медоред, монанди риёкорон туршрӯ набошед; зеро ки онҳо қиёфаи ҳудро дигаргун мекунанд, то ки рӯзадории худро ба мардум нишон диҳанд. Ба ростӣ ба шумо мегӯям, ки онҳо мукофоти худро гирифтаанд+.

17Лекин ту, вақте ки рӯза медорӣ, ба сари ҳуд равған бимол ва рӯи худро бишӯй,

18То ки на дар назари мардум, балки дар ҳузури Падари ҳуд, ки ниҳон аст, рӯзадор бошӣ; ва Падари ту, ки ниҳонбин аст, ба ту ошкоро мукофот ҳоҳад дод.

Қонуни Малакут дар хусуси сарват.

19•Дар рӯи замин барои худ ганҷҳо ғун накунед, ки дар ин ҷо куя ва занг мезанад, ва дуздон нақб канда, медузданд;+

20Балки барои ҳуд ганҷҳо дар осмон ғун кунед, ки дар он ҷо куя ва занг намезанад, ва дуздон нақб намекананд ва намедузданд;+

21Зеро ҳар ҷо, ки ганҷи шумост, дили шумо низ дар он ҷо ҳоҳад буд.

22Чароғи бадан чашм аст. Ва агар чашмат солим бошад, тамоми баданат равшан ҳоҳад буд;

23Лекин агар чашми ту ҳира бошад, тамоми баданат торик ҳоҳад буд. Пас, агар нуре ки дар туст, зулмот бошад, чӣ гуна азимест он зулмот!

24Ҳеҷ кас ба ду оғо хизмат карда наметавонад: зеро ки ё аз яке нафрат карда, дигареро дӯст хоҳад дошт, ё ба яке часпида, дигареро хор хоҳад дид. Шумо наметавонед ба Худо ва ба мамуно[*] хизмат кунед+.

Восита ба муқобили ғамхориҳо —

умедворӣ ба Падаре ки дар осмон аст.

25Бинобар ин ба шумо мегӯям: барои ҳаёти худ ғамхорӣ накунед, ки чӣ бихӯред ва чӣ бинӯшед; низ барои ҷисми худ, ки чӣ бипӯшед. Оё ҳаёт аз хӯрок ва ҷисм аз пӯшок муҳимтар нест+?

26Ба мурғони ҳаво нигоҳ кунед, ки на мекоранд ва на медараванд ва на дар анборҳо захира мекунанд; ва Падари шумо, ки дар осмон аст, ба онҳо рӯзӣ мерасонад. Оё шумо аз онҳо хеле беҳтар нестед+?

27Ва кист аз шумо, ки бо ғамҳории худ қоматашро як зироъ баланд карда тавонад?

28Ва барои либос чаро ғамхорӣ мекунед? Ба савсанҳои саҳро назар кунед, ки чӣ гуна нашъунамо меёбанд: на меҳнат мекунанд ва на мересанд;

29Лекин ба шумо мегӯям, ки Сулаймон ҳам бо тамоми ҷалоли худ чун яке аз онҳо либос напӯшидааст;+

30Пас агар Худо алафи саҳроро, ки имрӯз ҳасту фардо ба танӯр андохта мешавад, чунин бипӯшонад, магар шуморо, эй сустимонҳо, аз он беҳтар пӯшонда наметавонад!+

31Аз ин рӯ ғамхорӣ накунед ва нагӯед: „Чӣ бихӯрем?“ ё: „Чӣ бинӯшем?“ ё: „Чӣ бипӯшем?“

32Чунки халқҳо дар ҷустуҷӯи ҳамаи ин чизҳо мебошанд, лекин Падари шумо, ки дар осмон аст, медонад, ки шумо ба ҳамаи ин чизҳо эҳтиёҷ доред.

33Аммо аввал Малакути Худо ва адолати Ӯро биҷӯед, ва ҳамаи ин чизҳо ба шумо ба таври илова дода хоҳад шуд+.

34Пас, барои фардо ғамхорӣ накунед, зеро ки фардо барои худ ғамхорӣ хоҳад кард: заҳмати имрӯз барои имрӯз кофист.

БОБИ ҲАФТУМ

Давоми мавъизаи болои кӯҳ.

Ҳукм накардан дар ҳаққи дигарон.

7^1•Ҳукм накунед, то ки ҳукм карда нашавед;+

2Зеро ба ҳар тариқ, ки ҳукм кунед, ба ҳамон тариқ шумо ҳукм карда хоҳед шуд; ва ба ҳар андоза, ки чен кунед, ба ҳамон андоза ба шумо чен карда ҳоҳад шуд+.

3Ва чаро ту хасеро дар чашми бародари худ мебинӣ, вале чӯберо дар чашми худ дарнамеёбӣ?

4Ё чӣ тавр ба бародари худ мегӯӣ: „Иҷозат деҳ, ки ҳасро аз чашми ту дур кунам“; ва ҳол он ки чӯбе дар чашми туст?

5Эй риёкор! Аввал чӯбро аз чашми худ дур кун, ва он гоҳ дуруст хоҳӣ дид, ки ҳасро аз чашми бародари худ дур кунӣ.

6Он чи муқаддас аст, ба сагон надиҳед ва марвориди худро пеши хукон наандозед, то ки онҳоро поймол накунанд ва баргашта, шуморо надаранд+.

Тарғиб барои дуо.

7•Биталабед, ба шумо дода хоҳад шуд; биҷӯед, ҳоҳед ёфт; дарро бикӯбед, он ба рӯятон кушода ҳоҳад шуд;

8Зеро ҳар кӣ биталабад, мегирад, ва ҳар кӣ биҷӯяд, меёбад, ва ҳар кӣ дарро бикӯбад, он ба рӯяш кушода мешавад+.

9Ва кадом одамест аз шумо, ки писараш аз ӯ нон биталабад, ва санге ба вай бидиҳад?

10Ё моҳие аз ӯ биталабад, ва море ба вай бидиҳад?

11Пас, агар шумо, ки шарир ҳастед, ба фарзандони худ додани инъомҳои некро медонед, пас Падари шумо, ки дар осмон аст, ба онҳое ки аз Ӯ металабанд, чанд маротиба зиёдтар чизҳои нек ҳоҳад дод+.

12Пас, ҳар он чи меҳоҳед, ки мардум ба шумо кунанд, шумо низ ба онҳо ҳамон тавр кунед; зеро ин аст Таврот ва суҳафи анбиё+.

Ду роҳ.

13•Аз дари танг дароед; зеро фарох аст он дар ва васеъ аст он роҳе ки сӯи ҳалокат мебарад, ва онҳое ки ба он дохил мешаванд, бисьёранд;

14Зеро танг аст он дар ва душвор аст он роҳе ки сӯи ҳаёт мебарад, ва ёбандагони он кам ҳастанд+.

Огоҳонидан аз муаллимони козиб.

Имтиҳон.

15•Аз анбиёи козиб ҳазар кунед, ки ба либоси меш назди шумо меоянд, лекин дар ботин гургони даррандаанд:+

16Онҳоро аз меваҳошон хоҳед шиноҳт. Оё аз буттаи олуча ангур ва аз мушхор анҷир мечинанд+?

17Ҳамчунин ҳар дарахти нек меваи нек меоварад, лекин ҳар дарахти бад меваи бад меоварад;+

18Наметавонад дарахти нек меваи бад оварад, ва дарахти бад — меваи нек.

19Ҳар дарахте ки меваи нек намеоварад, бурида ва дар оташ андохта мешавад+.

20Пас, онҳоро аз меваҳошон хоҳед шинохт.

Хатари эътирофи бе имон.

21На ҳар касе ки ба Ман: „Худовандо! Худовандо!“ мегӯяд, ба Малакути Осмон дохил хоҳад шуд, балки он касе ки иродаи Падари Маро, ки дар осмон аст, ба ҷо меоварад+.

22Бисьёр касон дар он рӯз ба Ман хоҳанд гуфт: „Худовандо! Худовандо! Оё ба исми Ту нубувват накардем? Оё ба исми Ту девҳоро нарондем? Оё ба исми Ту мӯъҷизоти зиёде нишон надодем?“+

23Он гоҳ дар ҷавоби онҳо хоҳам гуфт: „Ман ҳаргиз шуморо намешинохтам; аз Ман дур шавед, эй бадкорон!“+

Ду асос.

24•Пас, ҳар кӣ ин суханони Маро бишнавад ва онҳоро ба ҷо оварад, ӯро ба марди оқиле монанд мекунам, ки хонаи худро бар санг бино кард;

25Ва борон борида, селобҳо равон шуд, ва бодҳо вазида, ба он хона фишор овард; лекин он фурӯ нарафт, чунки бар санг бино шуда буд.

26Ва ҳар кӣ ин суханони Маро бишнавад ва онҳоро ба ҷо наоварад, ба марди нодоне монанд аст, ки ҳонаи худро бар рег бино кард;

27Ва борон борида, селобҳо равон шуд, ва бодҳо вазида, ба он хона фишор овард; ва он хона фурӯ рафт, ва харобии он бузург буд»+.

Исо бо қудрати Худо таълим медод.

28Вақте ки Исо ин суханонро ба поён расонд, мардум аз таълими Ӯ дар ҳайрат монданд,

29Зеро ки онҳоро ҳамчун соҳибқудрат таълим медод, на ҳамчун китобдонон ва фарисиён+.

БОБИ ҲАШТУМ

Шифо ёфтани махавӣ.

8^1•Вақте ки Ӯ аз кӯҳ фуромад, мардуми бисьёре аз паи Ӯ равона шуданд.

2Ва инак, махавие наздик омада, назди Ӯ зону зад ва гуфт: «Худовандо! Агар хоҳӣ, метавонӣ маро пок кунӣ»+.

3Ва Исо дасти Худро дароз карда, вайро ламс намуд ва гуфт: «Меҳоҳам, пок шав». Ва дарҳол вай аз махав пок шуд.

4Ва Исо ба вай гуфт: «Зинҳор, ба касе магӯ; балки рафта, худро ба коҳин нишон деҳ ва он ҳадияро, ки Мусо фармудааст, тақдим кун, то ба онҳо шаҳодате гардад»+.

Шифо ёфтани хизматгори мирисади Кафарнаҳум.

5•Чун Исо вориди Кафарнаҳум шуд, мирисаде назди Ӯ омад ва илтимос карда, гуфт:

6«Худовандо! Хизматгори ман гирифтори фалаҷ шуда, дар ҳона хобидааст ва азоби сахте дорад».

7Исо ба вай гуфт: «Ман омада, ӯро шифо хоҳам дод».

8Мирисад дар ҷавоб гуфт: «Худовандо! Ман лоики он нестам, ки Ту зери сақфи ман биёӣ; балки фақат сухане бигӯ, ва хизматгори ман шифо хоҳад ёфт;+

9Зеро ки ман як фармонбар ҳастам, ва дар зери итоати худ низ сарбозонро дорам; ба яке мегӯям: „Бирав“, меравад; ба дигаре мегӯям: „Биё“, меояд; ба ғуломи худ мегӯям: „Фалон корро бикун“, мекунад».

10Ва Исо ин суҳанонро шунида, дар тааҷҷуб монд ва ба пайравони Худ гуфт: «Ба ростӣ ба шумо мегӯям: чунин имоне дар Исроил ҳам наёфтаам+.

11Ва ба шумо мегӯям, ки бисьёр касон аз шарқ ва ғарб омада, дар Малакути Осмон бо Иброҳим, Исҳоқ ва Яъқуб хоҳанд нишаст;+

12Лекин фарзандони малакут ба зулмоти берун бадар ронда хоҳанд шуд: дар он ҷо гирья ва ғиҷирроси дандон ҳоҳад буд»+.

13Ва Исо ба мирисад гуфт: «Бирав, мувофиқи имонат ба ту ато шавад». Ва ҳамон соат хизматгори ӯ шифо ёфт+.

Исо модарарӯси Петрусро шифо медиҳад.

14•Вақте ки Исо ба хонаи Петрус омад, модарарӯси ӯро дид, ки дар ҳолати табларза хобидааст,+

15Ва дасти ӯро ламс кард, ва табларзаи ӯ қатъ шуд; ва ӯ бархоста, ба парастории онҳо машғул гашт+.

16Чун шом шуд, бисьёр девонагонро назди Ӯ оварданд, ва Ӯ бо сухане арвоҳро берун кард ва ҳамаи беморонро шифо дод,

17То ба амал ояд каломе ки бо забони Ишаъёи набӣ гуфта шудааст: «Ӯ заъфҳои моро гирифт ва бемориҳои моро бардошт»+.

18•Чун Исо мардуми бисьёрро дар гирди Худ дид, фармуд, ки ба соҳили дигар гузаранд+.

Пайравӣ ба Исо.

19Он гоҳ як китобдон назди Ӯ омада, гуфт: «Устод! Ҳар ҷо равӣ, Туро пайравӣ хоҳам кард».

20Исо ба вай гуфт: «Рӯбоҳон лона ва мурғони ҳаво ошьёна доранд; лекин Писари Одам ҷое надорад, ки сар ниҳад».

21Ва дигаре аз шогирдонаш ба Ӯ гуфт: «Худовандо! Ба ман иҷозат деҳ, ки рафта, аввал падари худро дафн кунам».

22Лекин Исо ба вай гуфт: «Маро пайравӣ кун ва бигзор, ки мурдагон мурдагони худро дафн кунанд».

Исо мавҷҳоро ором мекунад.

23•Чун ба қаиқ савор шуд, шогирдонаш бо Ӯ ҳамроҳӣ карданд.

24Ногоҳ ғалаёни бузурге дар баҳр ба амал омад, то ба ҳадде ки мавҷҳо қаиқро фаро мегирифтанд; ва Ӯ хуфта буд.

25Шогирдонаш пеш омада, Ӯро бедор карданд ва гуфтанд: «Худовандо! Моро наҷот деҳ, ки ҳалок мешавем».

26Ба онҳо гуфт: «Эй сустимонҳо, чаро ҳаросонед?» Баъд бархоста, бодҳо ва баҳрро манъ кард, ва оромии комил барқарор шуд+.

27Ва мардум дар тааҷҷуб монда, гуфтанд: «Ин кист, ки бодҳо ва баҳр низ ба Ӯ итоат мекунанд?»

Исо девҳоро берун мекунад.

28•Ва чун дар соҳили дигар ба сарзамини ҷарҷасиён расид, ду девона аз мағоки гӯрҳо берун омада, ба Ӯ рӯ ба рӯ шуданд, ва чунон бадхашм буданд, ки ҳеҷ кас ҷуръат надошт аз он роҳ бигзарад.

29Ва инак, онҳо фарьёд зада, гуфтанд: «Туро бо мо чӣ кор аст, эй Исо, Писари Худо? Ту ба ин ҷо омадаӣ, то ки моро пеш аз вақт азоб диҳӣ!»+

30Ва дар ҷои аз онҳо дуртаре галаи бузурги хукон мечарид.

31Ва девҳо аз Ӯ илтимос карда, гуфтанд: «Агар моро берун кунӣ, ба галаи хукон моро равона кун».

32Ба онҳо гуфт: «Биравед». Ва онҳо берун шуда, ба галаи хукон даромаданд. Ва инак, тамоми галаи хукон аз баландӣ ба баҳр ҷаста, дар об ғарқ шуд.

33Ва хукбонҳо давида рафтанд ва ба шаҳр расида, тамоми ҳодисаро, низ он чиро, ки ба девонагон рӯй дод, нақл карданд.

34Ва инак, тамоми аҳли шаҳр ба пешвози Исо берун омаданд ва чун Ӯро диданд, илтимос карданд, ки аз ҳудуди онҳо берун равад+.

БОБИ НӮҲУМ

Исо ба Кафарнаҳум бармегардад ва мафлуҷро шифо медиҳад.

9^1•Пас ба қаиқ савор шуда, убур кард ва ба шаҳри Худ омад+.

2Ва инак, мафлуҷеро, ки бар бистар хобида буд, назди Ӯ оварданд. Чун Исо имони онхоро дид, ба мафлуҷ гуфт: «Далер бош, эй фарзанд! Гуноҳҳои ту омурзида шуд»+.

3Дар айни ҳол баъзе аз китобдонон дар дили ҳуд гуфтанд: «Ӯ куфр мегӯяд»+.

4Лекин Исо андешаҳои онҳоро пай бурда, гуфт: «Барои чӣ дар дили худ андешаҳои бад доред?

5Зеро кадомаш осонтар аст: гуфтани ин ки „гуноҳҳои ту омурзида шуд“, ё гуфтани он ки „бархез ва равона шав“?

6Лекин то бидонед, ки Писари Одам дар рӯи замин қудрати омурзидани гуноҳҳоро дорад», — он гоҳ ба мафлуҷ гуфт: «Бархез, бистари худро бардор ва ба хонаи худ равона шав».

7Дарҳол бархоста, ба хонаи худ равона шуд.

8Чун мардум инро диданд, ҳайрон шуданд ва Худоро, ки ба одамизод чунин қудрате бахшидааст, ҳамду сано хонданд.

Даъват кардани Матто.

9•Ва Исо аз он ҷо гузашта, Матто ном шахсеро дид, ки дар боҷгох нишаста буд, ва ба вай гуфт: «Аз паи Ман биё». Вай бархоста, аз паи Ӯ равона шуд.

Исо бо боҷгирон ва гуноҳкорон хӯрок мехӯрад.

10Ва ҳангоме ки Исо дар хона дар сари суфра нишаста буд, бисьёре аз боҷгирон ва гуноҳкорон низ омада, бо Ӯ ва шогирдонаш дар сари суфра нишастанд.

11Чун фарисиён инро диданд, ба шогирдони Ӯ гуфтанд: «Чаро Устоди шумо бо боҷгирон ва гуноҳкорон хӯрок мехӯрад?»+

12Исо чун шунид, ба онҳо гуфт: «На тандурустон, балки беморон ба табиб ҳоҷат доранд;

13Ва шумо биравед ва маънои ин суҳанро биомӯзед: „Марҳамат мехоҳам, на қурбонӣ“; зеро Ман омадаам, ки на одилонро, балки гуноҳкоронро ба тавба даъват кунам»+.

Масъалаи рӯзадорӣ.

14•Шогирдони Яҳьё назди Ӯ омада, гуфтанд: «Чаро мо ва фарисиён бисьёр рӯза медорем, лекин шогирдони Ту рӯза намедоранд?»+

15Исо ба онҳо гуфт: «Оё аҳли кӯшки никоҳ, модоме ки домод бо онҳост, мотам дошта метавонанд? Лекин айёме хоҳад расид, ки домод аз онҳо гирифта шавад, ва он гоҳ рӯза хоҳанд дошт+.

Масалҳо дар бораи ҷома ва машк.

16Ва ҳеҷ кас бар ҷомаи кӯҳна аз матои нав ямоқ намемонад; зеро ямоқи нав аз ҷома ҷудо шуда, ҷои даридаи он боз ҳам бадтар мешавад.

17Ва шароби навро дар машки кӯҳна намеандозанд; вагар на машк дарида, шароб ҳам мерезад, машк ҳам талаф мешавад; балки шароби навро дар машки нав меандозанд, ва ҳар ду маҳфуз мемонад».

Исо зани беморро шифо медиҳад ва духтари Ёирро зинда мекунад.

18•Ханӯз ин суханонро Ӯ ба онҳо мегуфт, ки сардоре омада, пеши Ӯ зону зад ва гуфт: «Духтари ман ҳозир мурд; лекин биё ва дасти Худро бар вай бигузор, ва зинда хоҳад шуд».

19Исо бархоста, бо шогирдонаш аз паи вай равона шуд.

20Ва инак, зане ки дувоздаҳ сол боз гирифтори хунравӣ буд, аз қафо наздик шуда, домани Ӯро ламс намуд+.

21Зеро ки ба дили худ гуфт: «Агар маҳз либоси Ӯро ламс кунам, шифо меёбам»+.

22Исо ба қафо нигоҳ карда, занро дид ва гуфт: «Далер бош, эй духтар! Имонат туро шифо бахшид». Ҳамон соат зан шифо ёфт+.

23Ва ҳангоме ки Исо ба хонаи сардор омада, найнавозон ва мардуми навҳакунандаро дид,

24Ба онҳо гуфт: «Аз ин ҷо бароед; зеро ки духтар намурдааст, балки хуфтааст». Онҳо бар Ӯ хандиданд+.

25Чун мардум берун рафтанд, Ӯ даромада, дасти вайро гирифт, ва духтар бархост+.

26Ва овозаи ин дар тамоми он сарзамин паҳн шуд.

Шифо ёфтани ду кӯр ва девонаи гунг.

27Вақте ки Исо аз он ҷо мерафт, ду кӯр аз паи Ӯ рафта, фарьёд мезаданд: «Эй Писари Довуд! Ба мо марҳамат кун»+.

28Ва чун ба хона расид, кӯрон назди Ӯ даромаданд. Исо ба онҳо гуфт: «Оё имон доред, ки Ман ин корро карда метавонам?» Онҳо ба Ӯ гуфтанд: «Оре, Худовандо!»

29Он гоҳ чашмони онҳоро ламс карда, гуфт: «Мувофиқи имонатон ба шумо бишавад»+.

30Ва чашмони онҳо кушода шуд. Ва Исо онҳоро таъкид карда, гуфт: «Зинҳор, касе аз ин огоҳӣ наёбад»+.

31Лекин онҳо берун рафта, овозаи Ӯро дар тамоми он сарзамин паҳн карданд+.

32Ва ҳангоме ки онҳо берун мерафтанд, касеро назди Ӯ оварданд, ки девонаи гунг буд.

33Ва чун дев берун карда шуд, гунг ба гап даромад. Ва мардум дар ҳайрат монда, гуфтанд: «Чунин ҳодиса дар Исроил ҳаргиз дида нашудааст».

34Лекин фарисиён гуфтанд: «Ӯ девҳоро ба воситаи калони девҳо берун мекунад»+.

Илтимос дар бораи коргарон дар Малакути Худо.

35Ва Исо дар ҳамаи шаҳрҳо ва деҳот гашта, дар куништҳои онҳо таълим медод, Инҷили Малакутро мавъиза мекард ва ҳар беморӣ ва заъфи мардумро шифо медод.

36Ва анбӯҳи мардумро дида, ба онҳо раҳмаш омад, зеро онҳо мисли гӯсфандони бе чӯпон бемадор ва пароканда буданд+.

37Он гоҳ ба шогирдони Худ гуфт: «Дарав бисьёр аст, лекин коргарон кам;

38Пас, шумо аз Соҳиби дарав илтимос кунед, ки ба дарави Худ коргар фиристонад»+.

БОБИ ДАҲУМ

Насиҳат додан ва фиристодани дувоздаҳ шогирдон.

10^1•Ва дувоздаҳ шогирдашро назди Худ хонда, ба онҳо бар арвоҳи палид қудрат дод, то ки онҳоро берун кунанд ва ҳар беморӣ ва бетобиро шифо диҳанд.

2Ва номҳои дувоздаҳ ҳавворӣ ин аст: аввал Шимъӯн, ки Петрус номида шуда буд, ва бародараш Андриёс, Яъқуб ибни Забдой ва бародараш Юҳанно,

3Филиппус ва Барталмо, Тумо ва Маттои боҷгир, Яъқуб ибни Ҳалфой ва Лаббой, ки лақабаш Таддо буд,

4Шимъӯни Канно ва Яҳудои Исқарьют, ки Ӯро таслим кард.

5Ин дувоздаҳро Исо фиристод ва ба онҳо ҳукм дода, гуфт: «Ба роҳи ғайрияҳудиён наравед ва ба шаҳри сомариён надароед;

6Балки назди гӯсфандони гумшудаи ҳонадони Исроил биравед;+

7Ва чун меравед, мавъиза карда, гӯед, ки Малакути Осмон наздик аст;+

8Беморонро шифо диҳед, махавиёнро пок кунед, мурдагонро эҳьё кунед, девҳоро берун кунед; муфт ёфтаед, муфт диҳед+.

9Дар камарбанди худ тилло ё нуқра ё мис захира накунед,

10Ва барои сафар на тӯрбае дошта бошед, на ду пероҳан, на чоруқ ва на асо. Зеро ки меҳнаткаш сазовори хӯроки худ мебошад+.

11Ва дар ҳар шаҳр ё деҳа, ки медароед, суроғ кунед, ки дар он ҷо шахси шоиста кист, ва то вақти баромаданатон дар он ҷо бимонед;

12Вақте ки ба хонае медароед, салом бигӯед;

13Агар аҳли он хона лоиқ бошанд, саломи шумо бар онҳо қарор мегирад; ва агар лоиқ набошанд, саломатон сӯи шумо бармегардад.

14Ва ҳар кӣ шуморо қабул накунад, ва ба сухани шумо гӯш надиҳад, аз он хона ва ё шаҳр берун рафта, ғубори пойҳои худро биафшонед;+

15Ба ростӣ ба шумо мегӯям: ҳолати замини Садӯм ва Амӯро дар рӯзи доварӣ аз он шаҳр саҳлтар хоҳад буд+.

16•Инак, Ман шуморо монанди гӯсфандон ба миёни гургон мефиристам. Пас, мисли морон зирак ва мисли кабӯтарон содда бошед+.

17Лекин аз мардум хазар кунед: зеро шуморо ба маҳкамаҳо хоҳанд супурд ва дар куништҳои худ шуморо қамчинкорӣ хоҳанд кард,

18Ва ба хотири Ман шуморо назди ҳокимон ва подшоҳон хоҳанд бурд, то ки барои онҳо ва халқҳо шаҳодате шавад+.

19Лекин чун шуморо таслим кунанд, андеша накунед, ки чӣ гуна ва ё чӣ бояд бигӯед; зеро ки дар он соат ба шумо ато хоҳад шуд, ки чӣ бояд гуфт;

20Зеро ки гӯянда шумо нестед, балки Рӯҳи Падари шумост, ки дар шумо гӯянда аст+.

21Ва бародар бародарро ва падар фарзандро ба марг таслим хоҳад кард; ва фарзандон бар зидди падарону модарон қиём карда, онҳоро ба ҳалокат хоҳанд расонд;+

22Ва аз барои исми Ман тамоми мардум аз шумо нафрат хоҳанд кард; лекин ҳар кӣ то ба охир сабр кунад, наҷот хоҳад ёфт+.

23Агар дар шаҳре шуморо таъқиб кунанд, ба дигаре бигрезед. Зеро ки ба ростӣ ба шумо мегӯям: пеш аз он ки ҳамаи шаҳрҳои Исроилро тай кунед, Писари Одам хоҳад омад+.

24Шогирд аз муаллими худ ва ғулом аз оғои худ авло нест:+

25Басанда аст, ки шогирд чун муаллими худ бошад, ва ғулом чун оғои худ бошад. Агар соҳиби хонаро Баал-Забул номида бошанд, аҳли хонаи вайро чӣ қадар зиёдтар хоҳанд номид+.

26Пас, аз онҳо натарсед: зеро ҳеҷ чизи ниҳоне нест, ки ошкор нагардад, ва ҳеҷ чизи махфие нест, ки маълум нашавад+.

27Он чи дар торикӣ ба шумо мегӯям, дар рӯшноӣ бигӯед; ва он чи дар гӯш мешунавед, дар болои бомҳо мавъиза кунед.

28Ва аз кушандагони ҷисм, ки ба куштани рӯҳ қодир нестанд, натарсед; балки аз Ӯ ҳаросон бошед, ки қодир аст ҳам ҷисм ва ҳам рӯҳро дар дӯзах нобуд кунад+.

29Оё ду гунҷишк ба як фулус фурӯхта намешавад? Ва ҳол он ки ягонтои онҳо бе хости Падари шумо ба замин намеафтад;

30Лекин ҳамаи мӯйҳои сари шумо низ шумурда шудааст;

31Пас, натарсед: шумо аз бисьёр гунҷишкон бартарӣ доред+.

32Пас, ҳар кӣ Маро дар назди мардум эътироф кунад, Ман низ ӯро дар назди Падари Худ, ки дар осмон аст, эътироф хоҳам кард;+

33Лекин ҳар кӣ Маро дар назди мардум инкор кунад, Ман низ ӯро дар назди Падари Худ, ки дар осмон аст, инкор хоҳам кард+.

34•Гумон накунед, ки омадаам, то осоиштагӣ бар замин биёрам; наомадаам, ки осоиштагӣ биёрам, балки шамшер;+

35Зеро ки омадаам, то одамро аз падараш, духтарро аз модараш ва келинро аз модаршӯяш чудо кунам.

36Ва душмани одам аҳли хонаи ӯ хоҳанд буд+.

37Хар кӣ падар ё модарашро аз Ман бештар дӯст медорад, лоиқи Ман нест; ва ҳар кӣ писар ё духтарашро аз Ман бештар дӯст медорад, лоиқи Ман нест;

38Ва ҳар кӣ салиби худро намебардорад ва маро пайравӣ намекунад, лоиқи Ман нест+.

39Ҳар кӣ ҷони худро нигоҳдорӣ кунад, онро барбод хоҳад дод; ва ҳар кӣ ҷони худро дар роҳи Ман барбод диҳад, онро нигоҳдорӣ хоҳад кард+.

40Ҳар кӣ шуморо қабул кунад, Маро қабул мекунад; ва ҳар кӣ Маро қабул кунад, Фиристандаи Маро қабул мекунад;+

41Ҳар кӣ пайғамбарро ба исми пайғамбар қабул кунад, мукофоти пайғамбарро хоҳад ёфт; ва ҳар кӣ одилро ба исми одил қабул кунад, мукофоти одилро хоҳад ёфт+.

42Ва ҳар кӣ яке аз ин хурдонро фақат як пиёла оби сард бинӯшонад, чунки исми шогирд дорад, ба ростӣ ба шумо мегӯям, ки мукофоти худро аз даст нахоҳад дод»+.

БОБИ ЁЗДАҲУМ

Саволи Таъмиддиҳанда ва ҷавоби Исо.

Шаҳодати Исо дар бораи Таъмиддиҳанда.

11^1•Чун Исо насиҳатгӯиро ба дувоздаҳ шогирди Худ ба анҷом расонд, аз он ҷо равона шуд, то ки дар шаҳрҳои онҳо таълим диҳад ва мавъиза кунад.

2Вақте ки Яҳьё дар зиндон аъмоли Масеҳро шунид, ду нафар аз шогирдони худ фиристод,+

3То ки ба Ӯ бигӯянд: «Оё Ту Ҳамон хастӣ, ки бояд биёяд, ё мунтазири дигаре бошем?»

4Исо дар ҷавоби онҳо гуфт: «Биравед ва он чи шунидед ва дидед, ба Яҳьё бигӯед:

5Кӯрҳо мебинанд ва шалҳо роҳ мераванд, махавиён пок мешаванд ва карҳо мешунаванд, мурдагон эҳьё мешаванд, ва ба мискинон башорат дода мешавад;+

6Ва хушо касе ки дар ҳаққи Ман ба васваса наафтад»+.

7Ва ҳангоме ки онҳо рафтанд, Исо ба мардум дар бораи Яҳьё ба сухан оғоз кард: «Барои дидани чӣ чиз ба биёбон рафта будед? Оё барои дидани нае ки аз бод меларзад+?

8Пас барои дидани чӣ чиз рафта будед? Оё барои дидани марде ки сару либоси нарм дар бар дорад? Онҳое ки сару либоси нарм дар бар доранд, дар қасрҳои подшоҳонанд.

9Пас барои дидани чӣ чиз рафта будед? Оё барои дидани як набӣ? Оре, ба шумо мегӯям, ки вай аз набӣ ҳам бузургтар аст+.

10Зеро вай ҳамон аст, ки дар бораи вай навишта шудааст:

„Инак, Ман қосиди Худро пешопеши Ту мефиристам, то роҳи Туро пеши Ту муҳайё кунад“+.

11Ба ростӣ ба шумо мегӯям: аз миёни онҳое ки аз зан таваллуд ёфтаанд, бузургтар аз Яҳьёи Таъмиддиҳанда барнахост; лекин он ки дар Малакути Осмон хурдтарин аст, аз вай бузургтар аст+.

12Ва аз айёми Яҳьёи Таъмиддиҳанда то алҳол Малакути Осмон бо зӯрӣ ба даст оварда мешавад, ва зӯроварон онро мерабоянд;+

13Зеро ки тамоми анбиё ва Таврот то вақти зуҳури Яҳьё пешгӯӣ кардаанд.

14Ва агар қабул кардан хоҳед, вай Ильёс аст, ки бояд биёяд+.

15Ҳар кӣ гӯши шунаво дорад, бишнавад!+

16Лекин ин наслро ба кӣ монанд кунам? Вай ба кӯдаконе монанд аст, ки дар кӯчаҳо нишаста ва ба рафиқони худ муроҷиат карда,

17Мегӯянд: „Барои шумо най навохтем, рақс накардед; барои шумо навҳагарӣ кардем, нагиристед“.

18Зеро ки Яҳьё омад, намехӯрад ва наменӯшад; мегӯянд: „Дев дорад“+.

19Писари Одам омад, мехӯрад ва менӯшад; мегӯянд: „Инак марди пурхӯр ва майгусор, ки дӯсти боҷгирон ва гуноҳкорон аст“. Ва ҳикмат аз тарафи фарзандонаш тасдиқ карда мешавад»+.

Ба мункирон Исо довариро пешгӯӣ мекунад.

20•Он гоҳ Ӯ ба мазаммат кардани шаҳрҳое шурӯъ намуд, ки аксари мӯъҷизоти Ӯ дар он ҷо зоҳир шуда буд, чунки тавба накарда буданд.

21«Вой бар ҳоли ту, эй Кӯрозин! Вой бар ҳоли ту, эй Байт-Сайдо! Зеро агар мӯъҷизоте ки дар шумо зоҳир шуд, дар Сӯр ва Сидӯн зоҳир мешуд, кайҳо палоспӯш ва хокистарнишин шуда, тавба мекарданд;+

22Лекин ба шумо мегӯям: дар рӯзи доварӣ ҳолати Сӯр ва Сидӯн аз шумо сабуктар хоҳад буд+.

23Ва ту, эй Кафарнаҳум, ки сар ба осмон афрохтаӣ, ба дӯзах сарнагун хоҳӣ шуд; зеро агар мӯъҷизоте ки дар ту зоҳир шуд, дар Садӯм зоҳир мешуд, вай то имрӯз боқӣ мемонд;+

24Лекин ба шумо мегӯям, ки дар рӯзи доварӣ ҳолати сарзамини Садӯм аз ту сабуктар хоҳад буд»+.

Ситоиши Падар.

25•Дар он вақт Исо суханашро давом дода, гуфт: «Туро, эй Падар, эй Худованди осмон ва замин, ситоиш мекунам, ки ин чизҳоро аз хирадмандон ва оқилон пинҳон доштӣ ва ба кӯдакон ошкор кардӣ+.

26Оре, эй Падар! Зеро ки ҳусни таваҷҷӯҳи Ту чунин буд.

27Ҳама чизро Падарам ба Ман супурдааст, ва ҳеҷ кас Писарро, ҷуз Падар, намешиносад; ва ҳеҷ кас Падарро намешиносад, ҷуз Писар ва касе ки Писар бихоҳад ба вай ошкор кунад+.

Даъват кардани заҳматкашон ва гаронборон.

28Назди Ман оед, эй ҳамаи заҳматкашон ва гаронборон, ва Ман ба шумо оромӣ хоҳам бахшид;+

29Юғи Маро ба гардани худ гиред ва аз Ман таълим ёбед, зеро ки Ман ҳалим ва фурӯтан ҳастам, ва ҷонҳои шумо оромӣ хоҳад ёфт;+

30Зеро юғи Ман хуш ва бори Ман сабук аст»+.

БОБИ ДУВОЗДАҲУМ

Исо ва қоидаҳои яҳудиён дар бораи рӯзи шанбе.

12^1•Дар он вақт Исо рӯзи шанбе аз киштзор мегузашт; ва шогирдонаш гурусна монда, ба чидан ва хӯрдани хӯшаҳо сар карданд+.

2Фарисиён инро дида, ба Ӯ гуфтанд: «Инак, шогирдони Ту коре мекунанд, ки кардани он дар рӯзи шанбе раво нест»+.

3Ба онҳо гуфт: «Магар нахондаед, ки Довуд чӣ кард, ҳангоме ки худаш ва ҳамроҳонаш гурусна буданд+?

4Чӣ гуна вай ба хонаи Худо даромада, нони тақдимро хӯрд, ки хӯрдани он ба вай ва ҳамроҳонаш раво набуд, балки фақат ба коҳинон раво буд+?

5Ё дар Таврот нахондаед, ки коҳинон дар рӯзҳои шанбе дар маъбад оини шанберо риоят намекунанд ва бо вуҷуди он бегуноҳанд+?

6Лекин ба шумо мегӯям, ки дар ин ҷо Шахсе ҳаст, ки аз маъбад бузургтар аст;+

7Ва агар медонистед, ки „марҳамат мехоҳам, на қурбонӣ“ чӣ маъно дорад, бегуноҳонро мазаммат намекардед;+

8Зеро ки Писари Одам оғои рӯзи шанбе низ мебошад».

Шифо ёфтани одами дастхушк дар рӯзи шанбе.

9•Ва аз он ҷо рафта, ба куништи онҳо даромад.

10Ва инак, дар он ҷо одаме буд, ки дасти хушкшудае дошт. Аз Ӯ пурсида, гуфтанд: «Оё дар рӯзи шанбе шифо додан ҷоиз аст?» Қасдашон ин буд, ки Ӯро айбдор кунанд+.

11Ба онҳо гуфт: «Кист аз шумо, ки як гӯсфанд дошта бошад, ва он дар рӯзи шанбе ба мағоке афтаду онро гирифта набарорад?

12Пас чӣ қадар аз гӯсфанд одам азизтар аст! Бинобар ин дар рӯзҳои шанбе некӣ кардан ҷоиз аст»+.

13Он гоҳ ба он одам гуфт: «Дасти худро дароз кун». Вай дароз кард; ва мисли дасти дигараш сиҳат шуд+.

14Фарисиён берун рафта, дар ҳаққи Ӯ машварат намуданд, ки чӣ тавр Ӯро ҳалок кунанд.

Исои бандаи Худо дар хомӯшӣ амал мекунад.

15Лекин Исо инро дарьёфта, аз он ҷо дур шуд. Ва мардуми бисьёре аз паи Ӯ равона шуданд, ва Ӯ ҳамаи онҳоро шифо бахшид,

16Ва ба онҳо фармоиш дод, ки овозаи Ӯро паҳн накунанд,+

17То ба амал ояд каломе ки бо забони Ишаъёи набӣ гуфта шудааст:+

18«Инак Бандаи Ман, ки Ӯро баргузидаам, ва Маҳбуби Ман,
ки ҳусни таваҷҷӯҳи Ман бар Ӯст;
Рӯҳи Худро бар Ӯ хоҳам ниҳод,
то ки довариро ба халқҳо эълон кунад;
19Ситеза ва фиғоне нахоҳад кард,
ва касе дар кӯчаҳо овози Ӯро нахоҳад шунид;

20Наи хамидаро нахоҳад шикаст ва фатилаи нимсӯхтаро хомӯш нахоҳад кард,
то даме ки довариро ба ғалаба оварда расонад;

21Ва халқҳо ба исми Ӯ умед хоҳанд баст».

Шифо ёфтани девона.

Куфри фарисиён.

22•Он гоҳ девонаеро назди Ӯ оварданд, ки кӯр ва гунг буд; Ӯ вайро шифо бахшид, ба тавре ки он кӯр ва гунг гӯё ва бино шуд.

23Ва тамоми мардум дар ҳайрат афтода, гуфтанд: «Оё ин Шахс Писари Довуд нест?»+

24Лекин фарисиён инро шунида, гуфтанд: «Ӯ девҳоро фақат ба воситаи Баал-Забул, калони девҳо, берун мекунад»+.

25Аммо Исо фикру хаёли онҳоро дарьёфта, ба онҳо гуфт: «Ҳар салтанате ки бар зидди худ аз ҳам ҷудо шавад, рӯ ба харобӣ меоварад; ва ҳар шаҳр ё хонае ки бар зидди худ аз ҳам ҷудо шавад, устувор истода наметавонад.

26Ва агар шайтон шайтонро берун кунад, вай бар зидди худ аз ҳам ҷудо шуда бошад: пас салтанати вай чӣ гуна устувор истода метавонад?

27Ва агар Ман девҳоро ба воситаи Баал-Забул берун мекарда бошам, писарони шумо онҳоро ба воситаи кӣ берун мекунанд? Бинобар ин онҳо довари шумо хоҳанд шуд+.

28Лекин агар Ман девҳоро бо Рӯҳи Худо берун мекарда бошам, пас Малакути Худо ба шумо омада расидааст.

29Ё касе чӣ гуна ба хонаи шахси зӯроваре даромада, чизҳои вайро ғорат карда метавонад, бе он ки аввал он зӯроварро бибандад ва пас аз он хонаи вайро ғорат кунад+?

30Ҳар кӣ бо Ман нест, ба Ман муқобил аст; ва ҳар кӣ бо Ман ҷамъ намекунад, вай пароканда мекунад+.

Гуноҳе ки омурзида намешавад:

ба шайтон нисбат додани аъмоли Рӯҳулқудс.

31Аз ин сабаб ба шумо мегӯям: ҳар навъ гуноҳ ва куфр ба одамизод омурзида мешавад; лекин куфр бар зидди Рӯҳ ба одамизод омурзида нахоҳад шуд+.

32Ҳар кӣ бар зидди Писари Одам сухане гӯяд, ба вай омурзида мешавад; лекин ҳар кӣ бар зидди Рӯҳулқудс сухане гӯяд, ба вай омурзида нахоҳад шуд, на дар ин олам, на дар олами оянда.

Ҷавобгарӣ барои сухан.

33Ё дараҳтро нек гардонед ва меваашро нек; ё дарахтро бад гардонед ва меваашро бад; зеро ки дарахт аз мевааш шинохта мешавад+.

34Эй афъизодагон! Шумо чӣ тавр суханони нек гуфта метавонед, дар сурате ки худатон бад ҳастед? Зеро ки забон аз пурии дил сухан мегӯяд+.

35Шахси нек аз ганҷинаи нек чизи нек берун меоварад; ва шахси бад аз ганҷинаи бад чизи бад берун меоварад+.

36Лекин ба шумо мегӯям, ки мардум барои ҳар сухани ботиле ки мегӯянд, дар рӯзи доварӣ ҷавоб хоҳанд дод:+

37Зеро ки аз суханони худ сафед хоҳӣ шуд ва аз суханони худ маҳкум хоҳӣ шуд»+.

Исо ба муқобили фарисиёне ки мӯъҷизот металабанд.

38•Он гоҳ баъзе аз китобдонон ва фарисиён ба ҷавоб гуфтанд: «Эй Устод! Мехоҳем аломате аз Ту бубинем»+.

39Дар ҷавоби онҳо гуфт: «Насли шарир ва зинокор аломате металабад: ва ба вай, ҷуз аломати Юнуси набӣ, аломате дода нахоҳад шуд;+

40Зеро, чунон ки Юнус се шабонарӯз дар шиками моҳӣ буд, Писари Одам низ се шабонарӯз дар оғӯши замин хоҳад буд+.

41Мардуми Нинве дар рӯзи доварӣ бо ин насл бархоста, онро маҳкум хоҳанд кард, зеро ки онҳо бо мавъизаи Юнус тавба карданд; ва инак, дар ин ҷо Шахсе аз Юнус бузургтар аст+.

42Маликаи Ҷануб дар рӯзи доварӣ бо ин насл бархоста, онро маҳкум хоҳад кард, зеро ки вай барои шунидани ҳикмати Сулаймон аз ақсои замин омад; ва инак, дар ин ҷо Шахсе аз Сулаймон бузургтар аст+.

Баргаштани рӯҳи палид.

43•Вақте ки рӯҳи палид аз одам берун меояд, дар ҷустуҷӯи роҳат дар ҷойҳои беоб гардиш мекунад ва намеёбад;

44Он гоҳ мегӯяд: „Ба хонаи худ, ки аз он берун омадам, бармегардам“. Ва гашта омада, онро холӣ, ҷорӯбзада ва ороста меёбад;

45Пас аз он рафта, ҳафт рӯҳи дигари аз худаш бадтарро ҳамроҳи худ меоварад, ва дохил шуда, дар он ҷо зиндагӣ мекунанд; ва анҷоми он шахс бадтар аз аввалаш мешавад. Ҳоли ин насли шарир низ ҳамин тавр хоҳад шуд»+.

Хешовандони ҳақиқии Исо.

46•Ҳанӯз Ӯ бо мардум сухан мегуфт, ки модар ва бародаронаш омада, дар берун истоданд ва мехостанд бо Ӯ гуфтугӯ кунанд+.

47Ва шахсе ба Ӯ гуфт: «Инак, модарат ва бародаронат дар берун истодаанд ва мехоҳанд бо Ту гуфтугӯ кунанд».

48Лекин Ӯ дар ҷавоби он шахс гуфт: «Кист модари Ман, ва кист бародарони Ман?»

49Ва бо дасти Худ шогирдони Худро нишон дода, гуфт: «Инак модари Ман ва бародарони Ман;

50Зеро, ҳар кӣ хости Падари Маро, ки дар осмон аст, ба ҷо оварад, ҳамон кас бародару хоҳару модари Ман аст»+.

БОБИ СЕЗДАҲУМ

Ҳафт масал дар бораи Малакути Осмон.

Коранда.

13^1•Ва ҳамон рӯз Исо аз хона берун омада, дар канори баҳр нишаст.

2Ва мардуми бисьёре назди Ӯ ҷамъ омаданд, ба тавре ки ӯ ба қаиқ даромада, нишаст, ва тамоми мардум дар канори баҳр меистоданд.

3Ва бо масалҳо чизҳои бисьёрро ба онҳо омӯхта, гуфт: «Инак, корандае барои пошидани тухм берун рафт;

4Ва чун тухм мепошид, қадаре дар канори роҳ афтод, ва паррандагон омада, онро хӯрданд;

5Қадаре бар санглох афтод, дар ҷое ки хок бисьёр набуд, ва бо тезӣ сабзид, зеро ки хок умқ надошт;

6Чун офтоб баромад, пажмурда шуд ва азбаски реша надошт, хушк шуд;

7Қадаре дар миёни хорҳо афтод, ва хорҳо қад кашида, онро пахш карданд;+

8Қадаре дар хоки нағз афтод ва бор овард: баъзе сад баробар, баъзе шаст ва баъзе сӣ.

9Ҳар кӣ гӯши шунаво дорад, бишнавад!»+

10•Ва шогирдонаш омада, ба Ӯ гуфтанд: «Чаро ба онҳо бо масалҳо сухан мегӯӣ?»

11Дар ҷавобашон гуфт: «Чунки ба шумо донистани асрори Малакути Осмон ато шудааст, лекин ба онҳо ато нашудааст;+

12Зеро ҳар кӣ дорад, ба вай дода ва афзуда шавад; лекин ҳар кӣ надорад, аз вай он чи низ дорад, гирифта шавад;+

13Аз он сабаб ба онҳо бо масалҳо сухан мегӯям, ки онҳо нигоҳ мекунанд, вале намебинанд, ва гӯш медиҳанд, вале намешунаванд, ва намефаҳманд;+

14Ва дар ҳаққи онҳо нубуввати Ишаъё ба амал меояд, ки гуфтааст:

„Бо гӯшҳои худ хоҳед шунид, вале нахоҳед фаҳмид;
бо чашмҳои худ нигоҳ хоҳед кард,
вале нахоҳед дид;

15Зеро ки дили ин мардум сангин ва гӯшҳошон вазнин шудааст,
ва чашмони худро бастаанд,
мабодо бо чашмон бубинанд ва бо гӯшҳо бишнаванд
ва бо дилҳо бифаҳманд ва руҷӯъ кунанд,
ва Ман онҳоро шифо диҳам“+.

16Лекин хушо чашмони шумо, ки мебинанд, ва гӯшҳои шумо, ки мешунаванд;+

17Зеро ба ростӣ ба шумо мегӯям, ки басе анбиё ва одилон мехостанд он чиро, ки шумо мебинед, бубинанд, ва надиданд, ва он чиро, ки шумо мешунавед, бишнаванд ва нашуниданд+.

18•Пас шумо маънои масали корандаро бишнавед:

19Ҳар кӣ каломи Малакутро бишнавад, ва нафаҳмад, иблис назди вай омада, он чиро, ки дар дили вай кошта шудааст, мерабояд: ин ҳамон аст, ки дар канори роҳ кошта шудааст.

20Ва кошташуда дар санглох он кас аст, ки каломро мешунавад ва дарҳол бо шодӣ қабул мекунад;

21Лекин дар худ реша надорад ва ноустувор аст ва чун аз боиси калом азияте ё таъқиботе рӯй диҳад, дарҳол ба васваса меафтад+.

22Ва кошташуда дар миёни хорҳо он кас аст, ки каломро мешунавад, лекин андешаҳои дунёӣ ва ҳирси сарват каломро пахш мекунад, ва он бесамар мегардад+.

23Ва кошташуда дар хоки нағз он кас аст, ки каломро мешунавад ва мефаҳмад ва бор ҳам меоварад: баъзе сад баробар, баъзе шаст ва баъзе сӣ»+.

Сирри дуюм: мастак дар миёни гандум.

24Ва масали дигаре барои онҳо оварда, гуфт: «Малакути Осмон монанди касест, ки дар киштзори худ тухми некӯ коштааст;

25Лекин вақте ки мардум дар хоб буданд, душмани вай омада, дар миёни гандум мастак пошид ва рафт;

26Чун киштзор сабзид, ва самараш ба назар намоён шуд, мастак ҳам пайдо шуд.

27Ғуломони соҳиби киштзор омада, гуфтанд: „Эй оғо! Оё дар киштзори худ тухми некӯ накоштаӣ? Пас мастак аз куҷо пайдо шуд?“

28Вай ба онҳо гуфт: „Ин кори душман аст“. Ғуломон ба вай гуфтанд: „Оё мехоҳӣ биравем ва онро чида гирем?“

29Вай гуфт: „Не, мабодо дар вақти чида гирифтани мастак гандумро ҳам аз реша биканед;

30Бигзоред, ки то вақти дарав ҳар ду бо ҳам нумӯ кунанд; ва дар мавсими дарав ба даравгарон хоҳам гуфт: аввал мастакро чида гиреду барои сӯзондан банд-банд кунед; лекин гандумро дар анбори ман захира кунед“»+.

Сирри сеюм: донаи хардал.

31•Масали дигаре барои онҳо оварда, гуфт: «Малакути Осмон мисли донаи хардалест, ки касе онро гирифта, дар киштзори худ коштааст,

32Ва гарчанде ки хурдтарини тухмҳост, чун нумӯ кунад, аз ҳамаи наботот бузургтар мешавад ва дарахт мегардад, ба тавре ки мурғони ҳаво омада, дар шохаҳояш ошьёна месозанд»+.

Сирри чорум: хамиртуруш.

33Ва масали дигаре ба онҳо гуфт: «Малакути Осмон монанди хамиртурушест, ки зане онро гирифта, ба се ченак орд андохт, то ки тамоми хамир расид»+.

34Ҳамаи инҳоро Исо ба мардум бо масалҳо баён мекард, ва бе масал ба онҳо сухан намегуфт,

35То ба амал ояд каломе ки бо забони набӣ гуфта шудааст:

«Даҳони Худро ба масалҳо мекушоям;
чизҳоеро, ки аз офариниши олам пинҳон мондааст,
баён менамоям»+.

Маънидоди сирри дуюм.

36Он гоҳ Исо мардумро ҷавоб дода, ба хона даромад. Ва шогирдонаш назди Ӯ омада, гуфтанд: «Масали мастаки киштзорро ба мо бифаҳмон».

37Дар ҷавоби онҳо гуфт: «Корандаи тухми некӯ Писари Одам аст;

38Киштзор ин ҷаҳон аст; тухми некӯ писарони Малакут ҳастанд, ва мастакҳо писарони иблис мебошанд;+

39Ва душмане ки онҳоро кошт, иблис аст; мавсими дарав анҷоми олам аст, ва даравгарҳо фариштагонанд+.

40Пас, чӣ тавре ки мастакҳоро ҷамъ карда, дар оташ месӯзонанд, анҷоми олам низ ҳамон тавр ҳоҳад шуд:

41Писари Одам фариштагони Худро ҳоҳад фиристод, ва онҳо аз Малакути Ӯ ҳамаи васвасакорон ва бадкоронро ҷамъ хоҳанд кард,+

42Ва онҳоро ба кӯраи оташ хоҳанд андохт; дар он ҷо гирья ва ғиҷирроси дандон хоҳад буд+.

43Он гох одилон дар Малакути Падари худ чун офтоб дурахшон хоҳанд шуд. Ҳар кӣ гӯши шунаво дорад, бишнавад!+

Сирри панҷум: ганҷи ниҳонӣ.

44Боз Малакути Осмон монанди ганҷест, ки дар киштзор ниҳон бошад, ва онро касе ёфта, пинҳон кард, ва аз шодии он рафта, ҳар чи дошт, фурӯхт ва он киштзорро харид.

Сирри шашум: марворид.

45Боз Малакути Осмон монанди тоҷирест, ки марворидҳои хуб меҷуст,

46Ва чун як марвориди гаронбаҳо ёфт, рафта, ҳар чи дошт, фурӯхт ва онро харид.

Сирри ҳафтум: тӯр.

47Боз Малакути Осмон монанди тӯрест, ки ба баҳр андохта шуд, ва ҳар навъ моҳӣ ба он даромад,+

48Ва чун пур шуд, онро ба соҳил кашиданд ва нишаста, хубҳоро дар зарфҳо ҷамъ карданд, лекин бадҳоро дур андохтанд+.

49Дар анҷоми олам ҳамин тавр хоҳад шуд: фариштагон берун омада, бадкоронро аз миёни одилон ҷудо мекунанд,+

50Ва онҳоро ба кӯраи оташ меандозанд: дар он ҷо гирья ва ғиҷирроси дандон хоҳад буд»+.

51Исо ба онҳо гуфт: «Оё ҳамаи инро фаҳмидед?» Ба Ӯ гуфтанд: «Оре, Худовандо!»

52Ба онҳо гуфт: «Бинобар ин ҳар китобдоне ки дар Малакути Осмон таълим ёфтааст, монанди соҳиби хонаест, ки аз ганҷинаи худ чизҳои нав ва кӯҳна берун меоварад».

Исо ба Носира бармегардад ва Ӯро боз мункир мешаванд.

53•Вақте ки Исо ин масалҳоро ба оҳир расонд, аз он ҷо равона шуд,

54Ва ба зодгоҳи Худ омада, онҳоро дар куништҳошон таълим дод, ба тавре ки онҳо дар ҳайрат монда, мегуфтанд: «Аз куҷост дар Ӯ чунин ҳикмат ва мӯъҷизот+?

55Оё Ӯ писари наҷҷор нест? Оё номи модараш Марьям нест, ва бародаронаш Яъқуб, Йӯсе, Шимъӯн ва Яҳудо+?

56Ва ҳамаи хоҳаронаш дар байни мо намебошанд? Пас, аз куҷост дар Ӯ ҳамаи ин чизҳо?»

57Ва дар ҳаққи Ӯ ба васваса меафтоданд. Лекин Исо ба онҳо гуфт: «Пайғамбар беқадр набошад, ҷуз дар зодгоҳи худ ва дар хонаи худ»+.

58Ва дар он ҷо ба сабаби беимонии онҳо мӯъҷизаи бисьёр нишон надод.

БОБИ ЧОРДАҲУМ

Беқарории Ҳиродус.

Қатли Яҳьёи Таъмиддиҳанда.

14^1•Дар он ҳангом овозаи Исо ба гӯши тетрарх[*] Ҳиродус расид,

2Ва ба хизматгузорони худ гуфт: «Ин Яҳьёи Таъмиддиҳанда аст; вай аз мурдагон эҳьё шудааст, ва аз ин сабаб ин мӯъҷизот аз вай ба зуҳур меояд»+.

3Зеро ки Ҳиродус Яҳьёро дастгир карда ва баста, ба зиндон андохта буд, ба хотири Ҳиродия, зани Филиппус бародараш;+

4Зеро Яҳьё ба вай гуфта буд: «Ба ту раво нест, ки вайро ба занӣ бигирӣ»+.

5Ва мехост ӯро ба қатл расонад, лекин аз мардум тарсид, чунки ӯро набӣ медонистанд+.

6Аммо вақте ки Ҳиродус рӯзи таваллуди худро ҷашн мегирифт, духтари Ҳиродия дар пеши аҳли базм рақсид, ва ин ба Ҳиродус бисьёр писанд афтод;

7Аз ин рӯ ба вай қасам ёд карда, ваъда дод, ки ҳар он чи хоҳад, ба вай медиҳад+.

8Пас вай, бо талқини модари худ, гуфт: «Каллаи Яҳьёи Таъмиддиҳандаро дар ҳамин ҷо дар табақе ба ман ҳадия бикун».

9Подшоҳ ғамгин шуд; лекин барои поси савгандаш ва ба хотири ононе ки ҳамроҳаш нишаста буданд, амр фармуд, ки дода шавад,

10Ва ҷаллодеро фиристод, то дар зиндон каллаи Яҳьёро аз танаш ҷудо кунад.

11Ва каллаи ӯро дар табақе оварда, ба духтар доданд, ва онро вай ба модари худ бурд.

12Ва шогирдонаш омада, ҷасади вайро бардошта бурданду гӯр карданд; ва рафта, ба Исо хабар доданд+.

13•Чун Ӯ инро шунид, ба қаиқ савор шуда, аз он ҷо танҳо ба ҷои хилвате рафт; ва мардум, чун шуниданд, аз ақиби Ӯ аз шаҳрҳо пиёда равона шуданд.

14Ва Исо берун омада, анбӯҳи мардумро дид, ва ба онҳо раҳмаш омад, ва беморони онҳоро шифо дод.

Сер шудани панҷ ҳазор мард.

15Дар вақти аср шогирдонаш назди Ӯ омада, гуфтанд: «Ин ҷо ҷои хилват аст, вақт ҳам дер шуд; мардумро ҷавоб деҳ, то ки ба деҳот рафта, барои худ хӯроке бихаранд».

16Ба онҳо гуфт: «Ҳоҷате нест, ки онҳо бираванд: шумо ба онҳо хӯрок диҳед»+.

17Ба Ӯ гуфтанд: «Мо дар ин ҷо фақат панҷ нон ва ду моҳӣ дорем».

18Гуфт: «Онҳоро ин ҷо назди Ман биёред».

19Ва мардумро фармуд, ки бар сабза биншинанд, ва панҷ нону ду моҳиро гирифта, ба осмон нигаристу баракат дод ва нонро пора карда, ба шогирдон дод, ва шогирдон ба мардум доданд.

20Ҳама хӯрданду сер шуданд; ва аз пораҳои боқимонда дувоздаҳ сабадро пур карда бардоштанд;

21Ва хӯрандагон, ба ғайр аз занону бачагон, тақрибан панҷ ҳазор мард буданд+.

Исо бар об қадам мезанад.

Сустимонии Петрус.

22•Дарҳол Исо шогирдони Худро фармуд, ки ба қаиқ савор шуда, пеш аз Ӯ ба соҳили дигар равона шаванд, то Ӯ мардумро ҷавоб диҳад.

23Ва чун мардумро ҷавоб дод, барои дуо гуфтан танҳо бар фарози кӯҳе баромад; бегоҳирӯзӣ низ дар он ҷо танҳо буд+.

24Ва қаиқ ҳанӯз дар миёнаи баҳр буд ва аз мавҷҳо лат мехӯрд, зеро ки боди мухолиф мевазид.

25Ва дар поси чоруми шаб Исо бар баҳр қадам зада, назди онҳо омад.

26Ва шогирдон чун Ӯро диданд, ки бар баҳр қадам мезанад, дар изтироб афтода, гуфтанд: «Ин шабаҳ аст!» Ва аз тарс фарьёд заданд+.

27Лекин Исо дарҳол ба онҳо хитоб карда, гуфт: «Ором бошед; ин Манам, ҳаросон нашавед».

28Петрус дар ҷавоби Ӯ гуфт: «Худовандо! Агар ин Туӣ, ба ман амр деҳ, то ки бар рӯи об назди Ту биёям».

29Гуфт: «Биё». Ва Петрус аз қаиқ баромада, бар рӯи об равона шуд, то ки назди Исо биёяд;

30Лекин чун боди шадидро дид, ҳаросон шуд ва дар ҳолате ки ғарқ мешуд, фарьёд кашид: «Худовандо! Маро халос кун».

31Исо фавран дасташро дароз карда, вайро нигоҳ дошт ва гуфт: «Эй сустимон! Чаро шубҳа кардӣ?»+

32Вақте ки ба қаиқ даромаданд, бод сокит шуд.

33Онҳое ки дар қаиқ буданд, назди Ӯ омада, саҷда карданд ва гуфтанд: «Ҳақиқатан Ту Писари Худо ҳастӣ»+.

Шифо ёфтани беморон дар Ҷинесор.

34Ва аз баҳр гузашта, ба сарзамини Ҷинесор омаданд+.

35Ва сокинони он мавзеъ Ӯро шинохтанд ва ба тамоми музофот касонеро фиристода, ҳамаи беморонро назди Ӯ оварданд,

36Ва аз Ӯ илтимос менамуданд, ки фақат домани ҷомаи Ӯро ламс кунанд; ва ҳар кӣ ламс кард, шифо ёфт.

БОБИ ПОНЗДАҲУМ

Аҳкоми Худо аз ривоятҳои инсонӣ болотар аст.

15^1•Он гоҳ китобдонон ва фарисиён, ки аз Ерусалим буданд, назди Исо омада, гуфтанд:

2«Чаро шогирдони Ту ривоятҳои муршидонро вайрон мекунанд? Зеро ки пеш аз хӯрдани нон дастҳои худро намешӯянд»+.

3Ӯ ба онҳо ҷавоб дода, гуфт: «Чаро шумо ҳам ба хотири ривоятҳои худ ҳукми Худоро вайрон мекунед+?

4Зеро ки Худо хукм кардааст: „Падару модари худро иззат намо“; ва: „Ҳар кӣ падар ё модари худро дашном диҳад, албатта ҳалок гардад“+.

5Лекин шумо мегӯед: „Ҳар гоҳ касе ба падар ё модари худ гӯяд: «Он чи аз ман нафъ ёбӣ, ҳадия барои Худост»,

6Баъд аз он вай набояд падар ё модари худро ҳурмат кунад“. Ба ҳамин тариқ шумо ҳукми Худоро бо ривояти худ бартараф намудаед.

7Эй риёкорон! Ишаъё дар бораи шумо некӯ пайғом дода, гуфтааст:+

8„Ин мардум бо забони худ ба Ман наздик мешаванд
ва бо лабони худ Маро парастиш мекунанд,
лекин дилашон аз Ман дур аст;
9Пас Маро бар абас парастиш мекунанд,
зеро ки таълимоту аҳкоми инсониро таълим медиҳанд“»+.

Одамро ба ҳузури Худо чӣ палид мекунад.

10Ва мардумро даъват намуда, гуфт: «Гӯш диҳед ва бифаҳмед:

11На он чи ба даҳон медарояд, одамро палид мекунад; балки он чи аз даҳон мебарояд, одамро палид мекунад»+.

12Он гоҳ шогирдонаш назди Ӯ омада, гуфтанд: «Оё медонӣ, ки фарисиён ин суханро шунида, ба васваса афтоданд?»

13Дар ҷавоб гуфт: «Ҳар ниҳоле ки Падари Ман, ки дар осмон аст, нашинонда бошад, решакан хоҳад шуд;+

14Онҳоро ба ҳоли худашон бигзоред; онҳо кӯроне ҳастанд, ки ба кӯрон роҳнамоӣ мекунанд; ва ҳар гоҳ кӯре ба кӯри дигаре роҳнамоӣ кунад, ҳар ду дар чоҳ хоҳанд афтод»+.

15Петрус дар ҷавоби Ӯ гуфт: «Ин масалро ба мо фаҳмонда деҳ».

16Исо гуфт: «Оё шумо низ то ҳанӯз бефаҳм ҳастед?

17Оё ҳанӯз дарк накардаед, ки ҳар он чи ба даҳон медарояд, ба шикам меравад ва аз он хориҷ мешавад?

18Лекин ҳар он чи аз даҳон мебарояд, аз дил пайдо мешавад; ва ин чизҳо одамро палид мекунад;+

19Зеро ки аз дил хаёлоти бад, қатл, зино, фисқ, дуздӣ, шаҳодати бардурӯғ ва куфр пайдо мешавад:+

20Ин чизҳо одамро палид мекунад; лекин бо дасти ношуста хӯрок хӯрдан одамро палид намекунад».

Шифо ёфтани духтари канъонӣ.

21•Ва Исо аз он ҷо берун шуда, ба ҳудуди Сӯр ва Сидӯн рафт+.

22Ва инак, як зани канъонӣ дар он ҳудуд пеш омада, фарьёдкунон ба Ӯ гуфт: «Худовандо, Писари Довуд, ба ман марҳамат кун! Зеро ки духтарам сахт дар чанги дев аст»+.

23Лекин Ӯ ба вай ҳеҷ ҷавоб надод. Ва шогирдонаш назди Ӯ омада, илтимос карданд: «Вайро ҷавоб деҳ, зеро ки аз ақиби мо фарьёд мезанад».

24Дар ҷавоб гуфт: «Ман фақат барои гӯсфандони гумшудаи хонадони Исроил фиристода шудаам»+.

25Лекин зан омада, ба Ӯ саҷда кард ва гуфт: «Худованно! Ба ман мадад кун».

26Дар ҷавоб гуфт: «Нони бачагонро гирифта, пеши сагон партофтан хуб нест»+.

27Зан гуфт: «Оре, Худовандо! Лекин сагон низ нонрезаҳоеро, ки аз суфраи оғоёнашон меафтад, мехӯранд».

28Исо дар ҷавоби вай гуфт: «Эй зан! Имони ту бузург аст; пас он чи хостӣ, барои ту бишавад». Ва духтари вай ҳамон соат шифо ёфт.

Шифо ёфтани беморони бисьёр.

29•Исо аз он ҷо ҳаракат карда, назди баҳри Ҷалил омад ва бар фарози кӯҳе баромада, дар он ҷо нишаст.

30Ва мардуми бисьёре назди Ӯ бо лангон, кӯрон, гунгон, маъюбон ва хеле беморони дигар омада, онҳоро пеши пойҳои Исо гузоштанд; ва Ӯ онҳоро шифо дод,+

31Ба тавре ки мардум гунгонро гӯё, маъюбонро солим, лангонро равон ва кӯронро бино дида, дар ҳайрат монданд; ва Худои Исроилро ҳамду сано хонданд.

Сер шудани чор ҳазор мард.

32Ва Исо шогирдони Худро пеш хонда, гуфт: «Ба ин мардум дилам месӯзад, зеро ки се рӯз боз назди Ман мебошанд ва барои хӯрдан чизе надоранд; намехоҳам онҳоро гурусна ҷавоб диҳам, ки мабодо дар роҳ бемадор шаванд»+.

33Шогирдонаш дар ҷавоби Ӯ гуфтанд: «Аз куҷо дар биёбон он қадар нон ёбем, ки чунин анбӯҳро сер кунем?»+

34Исо ба онҳо гуфт: «Чандто нон доред?» Гуфтанд: «Ҳафтто, ва андак моҳии майда».

35Пас ҷамоатро фармуд, ки бар замин биншинанд,

36Ва ҳафт нон ва моҳиёнро гирифта, бо изҳори шукргузорӣ пора кард ва ба шогирдонаш дод, ва шогирдон ба мардум доданд.

37Ва ҳама хӯрда сер шуданд; ва аз пораҳои боқимонда ҳафт сабадро пур карда бардоштанд;

38Хӯрандагон, ғайр аз занону кӯдакон, чор ҳазор мард буданд+.

39Пас Ӯ мардумро ҷавоб дода, ба қаиқ савор шуд ва ба худуди Маҷдал омад.

БОБИ ШОНЗДАҲУМ

Фарисиён аломати осмонӣ металабанд.

16^1•Фарисиён ва саддуқиён омаданд ва Ӯро озмуда, хоҳиш карданд, ки аломати осмонӣ ба онҳо нишон диҳад+.

2Дар ҷавоби онҳо гуфт: «Шомгоҳон шумо мегӯед: „Ҳаво хуб хоҳад шуд, чунки осмон сурх аст“;

3Бомдодон мегӯед: „Имрӯз ҳаво бад хоҳад шуд, чунки осмон арғувонӣ ва гирифта мебошад“. Эй риёкорон! Қиёфаи осмонро фарқ карда метавонеду аломоти замонҳоро наметавонед?

4Насли шарир ва зинокор аломате металабад, ва ба вай ҷуз аломати Юнуси набӣ дода нахоҳад шуд». Ва онҳоро тарк карда, равона шуд+.

Огоҳонидан аз таълимоти фарисиён ва саддуқиён.

5•Ва чун шогирдон ба соҳили дигар убур карданд, нон гирифтанро фаромӯш карда буданд.

6Исо ба онҳо гуфт: «Бохабар бошед, аз хамиртуруши фарисиён ва саддуқиён ҳазар кунед»+.

7Онҳо дар дили худ андешида мегуфтанд: «Ин аз он сабаб аст, ки нон нагирифтаем».

8Исо инро дарьёфта, ба онҳо гуфт: «Эй сустимонҳо, чаро дар дили худ андеша мекунед, ки нон нагирифтаед+?

9Оё ҳанӯз намефаҳмед ва дар хотир надоред он панҷ нон ва панҷ ҳазор нафар ва чанд сабадро, ки пур карда бардоштед+?

10Ва он ҳафт нон ва чор ҳазор нафар ва чанд сабадро, ки пур карда бардоштед+?

11Чаро намефаҳмед, ки на дар бораи нон ба шумо гуфтам, ки аз хамиртуруши фарисиён ва саддуқиён ҳазар кунед?»

12Он гоҳ фаҳмиданд, ки Ӯ ба онҳо амр фармудааст на аз хамиртуруши нон, балки аз таълими фарисиён ва саддуқиён ҳазар кунанд.

Эътирофи Петрус.

13•Вақте ки Исо ба музофоти Қайсарияи Филиппус омад, аз шогирдони Худ пурсид: «Мардум Маро, ки Писари Одам ҳастам, кӣ мегӯянд?»

14Гуфтанд: «Баъзе мегӯянд, ки Яҳьёи Таъмиддиҳандаӣ, баъзе мегӯянд, ки Ильёсӣ, ва баъзе мегӯянд, ки Ирмиёӣ ё яке аз пайғамбаронӣ»+.

15Ӯ ба онҳо гуфт: «Шумо Маро кӣ мегӯед?»

16Шимъӯни Петрус ҷавоб дода гуфт: «Ту Масеҳ, Писари Худои Ҳай ҳастӣ»+.

Башорати аввалин дар бораи калисо.

17Ва Исо дар ҷавоби вай гуфт: «Хушо ту, эй Шимъӯн писари Юнус, чунки башар инро ба ту зоҳир накардааст, балки Падари Ман, ки дар осмон аст+.

18Ва Ман ба ту мегӯям: ту Петрус ҳастӣ, ва бар ин сахра Ман калисои Худро бино мекунам, ва дарвозаҳои дӯзах бар он ғолиб нахоҳад шуд;+

19Ва калидҳои Малакути Осмонро ба ту месупорам, ва он чи ту бар замин бибандӣ, дар осмон баста хоҳад шуд; ва он чи бар замин кушоӣ, дар осмон кушода хоҳад шуд»+.

20Он гоҳ ба шогирдони Худ таъин кард, ки ба ҳеҷ кас нагӯянд, ки Ӯ Исои Масеҳ аст+.

Исо ба шогирдон дар бораи мамот ва зҳьёи Худ зълон мекунад.

21•Аз ҳамон вақт Исо ба фаҳмондан ба шогирдони Худ оғоз намуд, ки Ӯ бояд ба Ерусалим равад ва аз дасти пирон, саркоҳинон ва китобдонон бисьёр азоб кашад, ва кушта шавад, ва пас аз се рӯз эҳьё шавад+.

22Ва Петрус Ӯро ба як сӯ бурда, ба эътироз кардан шурӯъ намуд: «Ҳошо Туро, эй Худованд! Ин ба Ту ҳаргиз рӯй нахоҳад дод!»

23Аммо Ӯ баргашта ба Петрус гуфт: «Эй шайтон, аз Ман дур шав! Ту васвасакоре барои Ман ҳастӣ, зеро ту на дар бораи амру наҳйи Худо, балки аз чизҳои инсонӣ андеша мекунӣ»+.

24Он гоҳ Исо ба шогирдони Худ гуфт: «Агар касе хоҳад аз ақиби Ман биёяд, бояд хештанро инкор карда ва салиби худро бардошта, Маро пайравӣ намояд;+

25Зеро ҳар кӣ ҷони худро раҳонидан хоҳад, онро барбод медиҳад; ва ҳар кӣ ҷони худро дар роҳи Ман барбод диҳад, онро пайдо мекунад;+

26Ба одам чӣ фоида дорад, ки агар вай тамоми дуньёро ба даст оварад ва ба ҷони худ зиён расонад? Ё ки одамизод ба ивази ҷони худ чӣ фидияе медиҳад+?

27Зеро ки Писари Одам дар ҷалоли Падари Худ бо фариштагони Худ хоҳад омад, ва он вақт ба ҳар кас мувофиқи аъмолаш подош хоҳад дод+.

Дигаргун шудани Худованд.

Симои Малакуте ки меояд.

28Ба ростӣ ба шумо мегӯям: аз истодагон дар ин ҷо баъзе ҳастанд, ки то Писари Одамро, ки дар Малакути Худ меояд, набинанд, зоиқаи маргро нахоҳанд чашид»+.

БОБИ ҲАФДАҲУМ

17^1•Баъд аз шаш рӯз Исо Петрус, Яъқуб ва бародари вай Юҳанноро ҳамроҳи Худ бурд ва онҳоро танҳо ба кӯҳи баланде баровард,+

2Ва дар пеши назари онҳо дигаргун шуд: чеҳрааш чун офтоб дурахшид, ва либосаш чун нур сафед гардид+.

3Ва инак, Мусо ва Ильёс ба онҳо намоён шуданд, ки бо Ӯ гуфтугӯ мекарданд+.

4Он гоҳ Петрус ба Исо гуфт: «Худовандо! Дар ин ҷо будани мо некӯст; агар хоҳӣ, дар ин ҷо се чодар месозем: яке барои Ту, яке барои Мусо ва яке барои Ильёс».

5Ханӯз вай сухан мегуфт, ва инак абри дурахшандае бар онҳо соя андохт; ва инак овозе аз даруни абр баромад, ки мегуфт: «Ин аст Писари Маҳбуби Ман, ки ҳусни таваҷҷӯҳи Ман бар Ӯст; Ӯро бишнавед»+.

6Чун шогирдон инро шуниданд, рӯй ба замин афтоданд ва бисьёр тарсиданд.

7Лекин Исо наздик омада, ба онҳо даст расонд ва гуфт: «Бархезед ва ҳаросон нашавед».

8Ва онҳо чашмони худро кушода, ҷуз Исо касеро надиданд.

9Чун аз кӯҳ мефуромаданд, Исо таъкид намуда, гуфт: «То Писари Одам аз мурдагон эҳьё нашавад, ин рӯъёро ба касе нагӯед»+.

10Ва шогирдонаш аз Ӯ пурсиданд: «Чаро китобдонон мегӯянд, ки Ильёс бояд аввал биёяд?»

11Исо дар ҷавоби онҳо гуфт: «Дуруст аст, ки Ильёс бояд аввал биёяд ва ҳама чизро соз кунад;+

12Лекин ба шумо мегӯям, ки Ильёс аллакай омад, ва онҳо вайро нашиноҳтанд, ва бо вай он чи ҳостанд, карданд; Писари Одам низ аз дасти онҳо уқубат ҳоҳад кашид»+.

13Он гоҳ шогирдон фаҳмиданд, ки Ӯ дар бораи Яҳьёи Таъмиддиҳанда ба онҳо суҳан мегуфт+.

Шифо ёфтани девона.

14•Чун онҳо назди мардум омаданд, марде пеш омада, назди Ӯ зону зад,

15Ва гуфт: «Худовандо! Ба писари ман марҳамат кун; вай масрӯъ аст ва саҳт азият мекашад, зеро ки худро дам ба дам дар оташ меандозад ва дам ба дам дар об;

16Вайро ба шогирдони Ту овардам, онҳо шифо дода натавонистанд».

17Исо дар ҷавоб гуфт: «Эй насли беимон ва каҷрафтор! То кай бо шумо бошам? То ба кай шуморо тоқат кунам? Вайро ин ҷо назди Ман биёред».

18Ва Исо ба вай амр фармуд; ва дев аз вай берун рафт; ва он писар дарҳол шифо ёфт+.

19Шогирдонаш назди Исо омада, ба танҳоӣ аз Ӯ пурсиданд: «Чаро мо онро берун карда натавонистем?»

20Исо ба онҳо гуфт: «Ба сабаби беимонии шумо; зеро ба ростӣ ба шумо мегӯям: агар ба андозаи донаи хардале имон дошта бошед ва ба ин кӯҳ бигӯед: „Аз ин ҷо ба он ҷо кӯч кун“, он кӯч хоҳад кард; ва ҳеҷ чиз барои шумо ғайриимкон нахоҳад буд;+

21Лекин ин ҷинс фақат ба воситаи дуо ва рӯза берун меравад».

Исо аз нав дар бораи мамот ва эҳьёи Худ эълон мекунад.

22•Вақте ки онҳо дар Ҷалил мегаштанд, Исо ба онҳо гуфт: «Писари Одам ба дасти одамон таслим карда ҳоҳад шуд,

23Ва Ӯро хоҳанд кушт, ва дар рӯзи сеюм эҳьё ҳоҳад шуд». Ва онҳо бисьёр ғамгин шуданд+.

Хироҷ барои маъбад.

24Чун онҳо ба Кафарнаҳум расиданд, ҷамъкунандагони дудирҳам[*] назди Петрус омада, гуфтанд: «Оё Устоди шумо дудирҳамро намедиҳад?»+

25Гуфт: «Оре». Ва чун ба хона даромад, пеш аз он ки чизе бигӯяд, Исо ба вай гуфт: «Эй Шимъӯн, фикри ту чист? Подшоҳони ҷаҳон боҷ ва хироҷро аз киҳо мегиранд? Аз фарзандони худ ё аз бегонагон?»

26Петрус ба Ӯ гуфт: «Аз бегонагон». Исо ба вай гуфт: «Пас фарзандон озоданд;

27Лекин барои он ки онҳоро ба васваса наандозем, ба соҳили баҳр рафта, қалмоқе биандоз, ва аввалин моҳиро, ки банд шуд, бигир; ва даҳонашро кушода, истатир[*] хоҳӣ ёфт; онро гирифта, барои Ман ва барои худат ба онҳо бидеҳ»+.

БОБИ ҲАЖДАҲУМ

Исо иззатталабии шогирдонро мазаммат мекунад.

18^1•Дар он соат шогирдон назди Исо омада, гуфтанд: «Дар Малакути Осмон кист бузургтар?»

2Исо кӯдакеро ҷеғ зада, дар миёни онҳо ба по гузошт,

3Ва гуфт: «Ба ростӣ ба шумо мегӯям: агар руҷӯъ накунед ва монанди кӯдакон нашавед, ба Малакути Осмон нахоҳед даромад+.

4Пас, ҳар кӣ худро мисли ин кӯдак фурӯтан созад, дар Малакути Осмон вай бузургтар аст;

5Ва ҳар кӣ яке аз ин гуна кӯдаконро ба исми Ман қабул кунад, вай Маро қабул мекунад;+

6Ва ҳар кӣ яке аз ин тифлонро, ки ба Ман имон меоваранд, ба васваса андозад, барои вай беҳтар аст, ки санги осиёе бар гарданаш овехта, вайро дар қаъри баҳр ғарқ кунанд.

Мубориза ба муқобили васвасаҳо.

7Вой бар ҳоли ҷаҳон ба сабаби васвасаҳо, зеро ки вуқӯи васвасаҳо ногузир аст; лекин вой бар ҳоли касе ки сабаби васвасаҳо гардад+.

8Пас, агар дастат ё поят туро ба васваса андозад, онро бурида, аз худ дур андоз: барои ту беҳтар аст, ки ланг ва ё шал шуда, ба ҳаёт дароӣ, аз ин ки бо ду даст ва ё бо ду по дар оташи ҷовидонӣ андохта шавӣ;+

9Ва агар чашмат туро ба васваса андозад, онро канда, аз худ дур андоз: барои ту беҳтар аст, ки якчашма шуда ба ҳаёт дароӣ, аз ин ки бо ду чашм дар оташи дӯзах андохта шавӣ+.

Гӯсфанди гумшуда. Худованд ҷустуҷӯ менамояд.

10•Зинҳор, ҳеҷ яке аз ин тифлонро хор нашуморед; зеро ба шумо мегӯям, ки фариштаҳои онҳо дар осмон ҳамеша рӯи Падари Маро, ки дар осмон аст, мебинанд.

11Зеро ки Писари Одам омадааст, то ки гумшударо наҷот диҳад.

12Фикри шумо чист? Агар касе сад гӯсфанд дошта бошад, ва яке аз онҳо гум шавад, оё вай наваду нӯҳро дар кӯҳсор гузошта, ба ҷустуҷӯи он як гумшуда намеравад?

13Ва агар иттифоқан онро ёбад, ба ростӣ ба шумо мегӯям, барои он бештар шодӣ мекунад аз он наваду нӯҳ, ки гум нашудаанд.

14Ба ҳамин тариқ, иродаи Падари шумо, ки дар осмон аст, ин нест, ки яке аз ин тифлон нобуд шавад+.

Тартиб дар калисои оянда.

Дуои умумӣ.

15•Агар бародарат ба ту гуноҳ кунад, рафта байни худат ва ӯ ба танҳоӣ гуноҳашро фаҳмон: агар ба сухани ту гӯш диҳад, бародари худро дарьёфтӣ;+

16Ва агар гӯш надиҳад, як ё ду каси дигарро ҳамроҳи худ бигир, то ки аз забони ду ё се шоҳид ҳар сухан тасдиқ шавад+.

17Ва агар ба онҳо гӯш надиҳад, ба калисо бигӯ; ва агар ба калисо низ гӯш надиҳад, бигзор ӯ барои ту чун халқҳо ва ё чун боҷгир бошад+.

18Ба ростӣ ба шумо мегӯям: он чи шумо бар замин бандед, дар осмон баста хоҳад шуд; ва он чи бар замин кушоед, дар осмон кушода хоҳад шуд.

19Ҳамчунин ба ростӣ ба шумо мегӯям, ки агар ду нафар аз шумо бар замин дар бораи талабидани ҳар чиз муттафиқ шаванд, аз тарафи Падари Ман, ки дар осмон аст, ба онҳо бахшида хоҳад шуд+.

20Зеро дар ҷое ки ду ё се кас ба исми Ман ҷамъ шаванд, Ман дар миёни онҳо ҳастам».

Муҳаббат афв менамояд.

Масал дар бораи оғои раҳмдил ва хизматгори бераҳм.

21Он гоҳ Петрус назди Ӯ омада, гуфт: «Худовандо! Чанд бор ба бародари худ, ки нисбат ба ман гуноҳ карда бошад, афв намоям? Оё то ҳафт бор?»+

22Исо ба вай гуфт: «Ба ту намегӯям: „То ҳафт бор“, балки то ҳафтод карат ҳафт бор.

23Аз ин рӯ Малакути Осмон монанди подшоҳест, ки мехост бо ғуломони худ ҳисобӣ кунад.

24Вақте ки ба ҳисобӣ кардан шурӯъ намуд, якеро назди вай оварданд, ки даҳ ҳазор талант[*] аз вай қарз дошт.

25Чун чизе барои адои қарз надошт, оғояш амр фармуд, ки худаш, занаш, фарзандонаш ва ҳамаи дороияшро фурӯхта, қарзашро адо кунанд+.

26Ғулом рӯй ба замин ниҳода, ба вай саҷда бурд ва гуфт: „Эй оғо! Ба ман мӯҳлат деҳ, ва ман ҳамаашро ба ту адо хоҳам кард“.

27Ва оғои он ғулом, раҳмаш омада, вайро ҷавоб дод ва қарзашро ба вай бахшид.

28Лекин чун ғулом берун рафт, яке аз рафиқони худро ёфт, ки аз ӯ сад динор қарздор буд; вайро сахт дошта ва гулӯяшро фишурда, гуфт: „Он қарзатро ба ман адо кун“.

29Он рафиқаш ба пойҳои ӯ афтода ва илтимос намуда, гуфт: „Ба ман мӯҳлат деҳ, ва ман ҳамаашро ба ту адо хоҳам кард“.

30Аммо ӯ розӣ нашуд, балки рафта, вайро дар зиндон андохт, то ки қарзашро адо кунад+.

31Чун рафиқонаш ин воқеаро диданд, бисьёр ғамгин шуданд ва назди оғои худ омада, ҳар он чи рӯй дода буд, ба вай нақл карданд.

32Он гоҳ оғояш ӯро назди худ даъват намуда, гуфт: „Эй ғуломи шарир! Тамоми қарзатро ман ба ту бахшидам, зеро ки ту аз ман илтимос кардӣ;

33Оё туро низ лозим набуд, ки ба рафиқи худ раҳм кунӣ, чунон ки ман ба ту раҳм кардам?“

34Ва оғояш ба хашм омада, ӯро ба шиканҷакунандагон супурд, то тамоми қарзашро адо кунад.

35Ҳамин тавр Падари Ман, ки дар осмон аст, бо шумо низ амал хоҳад кард, агар ҳар яке аз шумо гуноҳҳои бародари худро аз самими қалб афв накунад»+.

БОБИ НУЗДАҲУМ

19^1•Вақте ки Исо ин суханонро ба анҷом расонд, аз Ҷалил баромада, ба он сӯи Урдун, ба ҳудуди Яҳудо омад.

2Мардуми бисьёре аз ақиби Ӯ омаданд, ва Ӯ онҳоро шифо дод.

Исо дар бораи талоқ.

3Ва фарисиён наздик омада ва Ӯро озмуданӣ шуда, гуфтанд: «Оё ҷоиз аст, ки мард зани худро бо ҳар сабаб талоқ диҳад?»

4Дар ҷавоби онҳо гуфт: «Оё нахондаед, ки Офаридагор дар ибтидо онҳоро марду зан офарид+?

5Ва гуфт: „Аз ин сабаб мард падару модари худро тарк карда, бо зани худ мепайвандад, ва ҳар ду як тан мешаванд“,+

6Ба тавре ки онҳо акнун ду тан не, балки як тан мебошанд. Пас, он чиро, ки Худо бо ҳам пайвастааст, одам набояд ҷудо кунад»+.

7Ба Ӯ гуфтанд: «Пас чаро Мусо амр фармудааст, ки мард талоқномае дода, аз зан ҷудо шавад?»+

8Ба онҳо гуфт: «Ба сабаби дилсахтии шумо Мусо ба шумо иҷозат додааст, ки занони худро талоқ диҳед; лекин дар ибтидо чунин набуд;

9Аммо Ман ба шумо мегӯям: ҳар кӣ зани худро, ба ҷуз сабаби зино, талоқ диҳад ва дигареро никоҳ кунад, зино карда бошад; ва ҳар кӣ зани талоқшударо гирад, зино карда бошад»+.

10Шогирдонаш ба Ӯ гуфтанд: «Агар аҳволи мард бо занаш чунин бошад, зан нагирифтан беҳтар аст».

11Ба онҳо гуфт: «На ҳама метавонанд ин каломро қабул кунанд, балки танҳо касоне ки ба онҳо ато шудааст;+

12Зеро ахтаҳое ҳастанд, ки аз шиками модар чунин таваллуд шудаанд; ва ахтаҳое ҳастанд, ки аз дасти одамон ахта шудаанд; ва ахтаҳое ҳастанд, ки ба хотири Малакути Осмон худро ахта кардаанд. Ҳар кӣ қабул карда метавонад, қабул кунад».

Исо кӯдаконро мепазирад ва дуо мекунад.

13•Дар ин вақт кӯдаконро назди Ӯ оварданд, то ки дастҳои Худро бар онҳо ниҳода, дуо кунад; лекин шогирдон ба онҳо монеъ шуданд.

14Исо гуфт: «Кӯдаконро бигзоред, ки назди Ман оянд, ва ба онҳо монеъ нашавед, зеро Малакути Осмон ба чунин касон тааллуқ дорад»+.

15Ва дастҳои Худро бар онҳо ниҳода, аз он ҷо равона шуд.

Исо ва ҷавони сарватдор.

16•Ва инак, яке назди Ӯ омада, гуфт: «Эй Устоди Некӯ! Чӣ кори нек кунам, то ки ҳаёти ҷовидонӣ ёбам?»+

17Ба вай гуфт: «Чаро Маро некӯ мегӯӣ? Хеҷ кас некӯ нест, чуз Худои ягона. Лекин агар мехоҳӣ дохили ҳаёт шавӣ, аҳкомро нигоҳ дор»+.

18Ба Ӯ гуфт: «Кадом аҳкомро?» Исо гуфт: «Қатл накун; зино накун; дуздӣ накун; шаҳодати бардурӯғ надеҳ;

19Падару модаратро иззат намо; ва ёри худро мисли худ дӯст бидор»+.

20Ҷавон ба Ӯ гуфт: «Ҳамаи инро ман аз кӯдакӣ нигоҳ доштаам; дигар чӣ камбудӣ дорам?»+

21Исо ба вай гуфт: «Агар хоҳӣ комил шавӣ, рафта, ҳар он чи дорӣ, бифурӯш ва ба мискинон бидеҳ; ва дар осмон ганҷе хоҳӣ ёфт; ва омада, Маро пайравӣ кун»+.

22Чун ҷавон ин суханро шунид, ғамгин шуда, рафт, чунки молу мулки бисьёр дошт.

23Ва Исо ба шогирдони Худ гуфт: «Ба ростӣ ба шумо мегӯям, ки ба Малакути Осмон даромадани сарватдор душвор аст;+

24Ва боз ба шумо мегӯям: аз сӯрохи сӯзан гузаштани шутур осонтар аст аз он ки сарватдор ба Малакути Худо дохил шавад».

25Чун шогирдон инро шуниданд, бағоят дар ҳайрат шуда, гуфтанд: «Пас кӣ метавонад наҷот ёбад?»

26Исо ба онҳо нигоҳ карда, гуфт: «Ба одамизод ин ғайриимкон аст, лекин ба Худо ҳама чиз имконпазир аст»+.

Мукофоти ҳаввориён.

27Он гоҳ Петрус дар ҷавоби Ӯ гуфт: «Инак, мо ҳама чизро тарк карда, Туро пайравӣ намудаем; подоши мо чӣ хоҳад буд?»+

28Исо ба онҳо гуфт: «Ба ростӣ ба шумо мегӯям, шумо, ки Маро пайравӣ намудаед, дар умри дубора, вақте ки Писари Одам бар тахти ҷалоли Худ биншинад, шумо низ бар дувоздаҳ тахт нишаста, бар дувоздаҳ сибти Исроил доварӣ хоҳед кард;+

29Ва ҳар кӣ аз баҳри исми Ман хонаҳо, ё бародарон, ё хоҳарон, ё падар, ё модар, ё зан, ё фарзандон, ё амлокро тарк кунад, сад чандон хоҳад ёфт ва вориси ҳаёти ҷовидонӣ хоҳад шуд;+

30Лекин басо аввалин, ки охирин хоҳанд шуд, ва охирин — аввалин+.

БОБИ БИСТУМ

Масал дар бораи коргарони токзор.

20^1Зеро Малакути Осмон монанди соҳиби хонаест, ки бомдодон берун рафт, то ки барои токзори худ коргаронро киро кунад,

2Ва бо коргарон рӯзе як динорӣ паймон карда, онҳоро ба токзори худ фиристод.

3Ва қариби соати сеюм[*] берун рафта, дигаронро дид, ки дар бозор бекор истодаанд,

4Ва ба онҳо гуфт: „Шумо низ ба токзори ман равед, ва он чи ҳаққи шумо бошад, ба шумо хоҳам дод“. Ва онҳо рафтанд.

5Боз қариби соатҳои шашум[*] ва нӯҳум[*] берун рафта, ҳамчунин кард.

6Ва қариби соати ёздаҳум[*] берун рафта, дигаронро дид, ки бекор истодаанд, ва ба онҳо гуфт: „Барои чӣ шумо тамоми рӯз дар ин ҷо бекор истодаед?“

7Ба вай гуфтанд: „Касе моро киро накард“. Ба онҳо гуфт: „Шумо низ ба токзори ман равед, ва он чи ҳаққи шумо бошад, ба шумо хоҳам дод“.

8Чун шом расид, соҳиби токзор ба амалдори худ гуфт: „Коргаронро ҷеғ зада, муздашонро аз охирин то аввалин бидеҳ“+.

9Онҳое ки қариби соати ёздаҳум омада буданд, ҳар яке диноре гирифтанд.

10Онҳое ки аввалин шуда омада буданд, хаёл карданд, ки бештар хоҳанд гирифт; лекин онҳо низ ҳар яке диноре гирифтанд;

11Ва чун гирифтанд, аз соҳиби хона шикоят карда,

12Гуфтанд: „Ин охиромадагон як соат кор карданд, ва ту онҳоро бо мо, ки сахтӣ ва гармии рӯзро аз сар гузарондем, баробар донистӣ“.

13Лекин вай дар ҷавоби яке аз онҳо гуфт: „Эй рафиқ! Туро озор надодаам; оё ту ба як динор бо ман паймон накардӣ?

14Музди худро гирифта, рав; мехоҳам ба ин охирин мисли ту диҳам;

15Оё ҳақ надорам, ки бо чизи худ он чи хоҳам, бикунам? Оё аз он ки ман некдил ҳастам, ту ҳасад мебарӣ?“

16Ба ин тариқа охиринҳо аввалин хоҳанд шуд, ва аввалинҳо — охирин; зеро ки даъватшудагон бисьёранд, аммо баргузидагон — кам»+.

Исо боз дар бораи мамот ва эҳьёи Худ эълон мекунад.

17•Ва ҳангоме ки ба Ерусалим мерафтанд, Исо дар аснои роҳ дувоздаҳ шогирдашро танҳо назди Худ хонда, ба онҳо гуфт:

18«Инак, мо сӯи Ерусалим меравем, ва Писари Одам ба дасти саркоҳинон ва китобдонон таслим карда хоҳад шуд, ва Ӯро ба марг маҳкум хоҳанд кард;

19Ва Ӯро ба дасти ғайрияҳудиён таслим хоҳанд кард, то ки тамасхур намоянд, тозиёна зананд ва маслуб кунанд; ва дар рӯзи сеюм эҳьё хоҳад шуд»+.

Хоҳиши иззатталабонаи Саломия дар бораи писаронаш.

20•Он гоҳ модари писарони Забдой бо писарони худ назди Ӯ омада ва саҷда бурда, аз Ӯ чизе илтимос кард+.

21Исо ба вай гуфт: «Чӣ хоҳиш дорӣ?» Гуфт: «Бифармо, ки ду писари ман дар Малакути Ту яке дар тарафи ростат ва дигаре дар тарафи чапат биншинанд»+.

22Исо дар ҷавоб гуфт: «Шумо намефаҳмед, ки чӣ мехоҳед; оё метавонед он косаеро, ки Ман менӯшам, бинӯшед ва таъмидеро, ки Ман меёбам, биёбед?» Ба Ӯ гуфтанд: «Метавонем»+.

23Ба онҳо гуфт: «Косаи Маро хоҳед нӯшид, ва таъмидеро, ки Ман меёбам, хоҳед ёфт; лекин имконияти дар тарафи росту чапи Ман нишастанатон дар дасти Ман нест, ки бидиҳам; ҷуз онҳое ки барояшон аз ҷониби Падари Ман муҳайё шуда бошад».

24Ва он даҳ нафар, чун инро шуниданд, аз он ду бародар норозӣ шуданд.

25Аммо Исо онҳоро назди Худ хонда, гуфт: «Шумо медонед, ки мирони халқҳо бар онҳо ҳукмронӣ мекунанд, ва акобирашон бар онҳо фармонраво мешаванд;

26Лекин дар миёни шумо набояд ин тавр шавад: балки ҳар кӣ дар байни шумо хоҳад бузург бошад, хизматгори шумо шавад+.

27Ва ҳар кӣ хоҳад дар байни шумо нахустин бошад, ғуломи шумо шавад;

28Чунки Писари Одам на барои он омад, ки ба Ӯ хизмат кунанд, балки барои он ки хизмат кунад ва ҷони Худро барои фидияи бисьёр касон бидиҳад»+.

Шифо ёфтани ду кӯр дар наздикии Ериҳӯ.

29•Ва ҳангоме ки онҳо аз Ериҳӯ мебаромаданд, мардуми бисьёре аз ақиби Ӯ мерафтанд+.

30Ва инак, ду кӯр, ки дар канори роҳ нишаста буданд, гузаштани Исоро шунида, фарьёдкунон гуфтанд: «Эй Худованд, Писари Довуд! Ба мо марҳамат кун»+.

31Мардум онҳоро ба хомӯш шудан водор мекарданд; лекин онҳо боз ҳам бештар фарьёд мезаданд: «Эй Худованд, Писари Довуд! Ба мо марҳамат кун».

32Исо истода, онҳоро назди Худ хонд ва гуфт: «Чӣ мехоҳед, ки барои шумо бикунам?»

33Ба Ӯ гуфтанд: «Худовандо! Мехоҳем чашмони мо кушода шавад».

34Пас Исо ба онҳо раҳм карда, чашмҳошонро ламс намуд; ва дарҳол бино гашта, аз ақиби Ӯ равона шуданд+.

БОБИ БИСТУ ЯКУМ

Ба Ерусалим ворид шудани Исо.

21^1•Чун ба Ерусалим наздик шуда, ба Байт-Фоҷии назди кӯҳи Зайтун расиданд, Исо ду шогирди Худро фиристода,+

2Ба онҳо гуфт: «Ба ин деҳа, ки рӯ ба рӯи шумост, биравед; ва дарҳол модахареро баста хоҳед ёфт, ки куррааш назди вай аст; онҳоро воз карда, назди Ман биёред;

3Ва агар касе ба шумо ҳарфе занад, бигӯед, ки Худованд ба инҳо эҳтиёҷ дорад; ва дарҳол онҳоро хоҳад фиристод».

4Ин ҳама рӯй дод, то ба амал ояд каломе ки бо забони набӣ гуфта шудааст:+

5«Ба духтари Сион бигӯед:

„Инак, Подшоҳи ту бар харе, бар курраи бачаи модахар савор шуда,
бо фурӯтанӣ назди ту меояд“».

6Шогирдон рафтанд ва он чи Исо фармуда буд, ба ҷо оварданд:

7Модаҳар ва курраро оварда, ҷомаҳои худро бар онҳо афканданд, ва Ӯ бар онҳо савор шуд.

8Мардуми бисьёре ҷомахои худро бар роҳ густурданд, ва дигарон шохаҳои дарахтонро бурида, бар роҳ густурданд;+

9Ва мардуме ки аз пеш ва аз пас равона буданд, хитоб мекарданд:

«Ҳӯшаъно[*] ба Писари Довуд!

Муборак аст Он ки ба исми Худованд меояд!

Ҳӯшаъно дар арши аъло!»+

10Ва ҳангоме ки Ӯ ба Ерусалим ворид шуд, тамоми аҳли шаҳр ба ошӯб омада, мегуфтанд: «Ин кист?»

11Мардум мегуфтанд: «Ин аст Исои Пайғамбар аз Носираи Ҷалил»+.

Исо бори дуюм маъбадро пок мекунад.

12•Ва Исо ба маъбади Худо даромада, ҳамаи онҳоеро, ки дар маъбад харидуфурӯш мекарданд, пеш кард, мизҳои саррофон ва курсиҳои кафтарфурӯшонро чаппа кард+.

13Ва ба онҳо гуфт: «Навишта шудааст, ки „хонаи Ман хонаи ибодат номида хоҳад шуд“; аммо шумо онро ба дуздхона мубаддал кардаед»+.

14Дар маъбад назди Ӯ кӯрон ва лангон омаданд, ва Ӯ онҳоро шифо дод.

15Чун саркоҳинон ва китобдонон диданд, ки Ӯ мӯъҷизаҳоро ба амал овард, ва кӯдакон дар маъбад «ҳӯшаъно ба Писари Довуд!» гӯён хитоб мекарданд, хашмгин шуданд,+

16Ва ба Ӯ гуфтанд: «Оё Ту мешунавӣ, ки онҳо чӣ мегӯянд?» Исо ба онҳо гуфт: «Оре! Магар нахондаед: „Аз даҳони кӯдакон ва ширмакон ҳамдро ба вуҷуд овардаӣ“?»+

17Ва онҳоро тарк карда, аз шаҳр сӯи Байт-Ҳинӣ рафт ва шабро дар он ҷо гузаронд+.

Дарахти анҷири хушкшуда.

18•Бомдодон, вақте ки ба шаҳр бармегашт, гурусна монд;+

19Дар сари роҳ дарахти анҷире дида, назди он рафт ва, ҷуз баргҳо, чизе бар он наёфта, ба он гуфт: «Пас аз ин то абад мевае аз ту нарӯяд». Ва ҳамон дам дарахти анҷир хушк шуд+.

20Шогирдон инро дида, дар тааҷҷуб монданд ва гуфтанд: «Чӣ гуна ин дарахти анҷир даррав хушк шуд?»

21Исо дар ҷавоби онҳо гуфт: «Ба ростӣ ба шумо мегӯям: агар имон дошта бошед ва шубҳа накунед, на танҳо онро, ки ба дарахти анҷир рӯй дод, ба амал хоҳед овард, балки агар ба ин кӯҳ гӯед, ки „бархоста, худро дар баҳр афкан“, — чунин хоҳад шуд;+

22Ва ҳар он чи дар дуо бо имон талаб кунед, хохед ёфт»+.

Масъалаи қудрати Исо.

23•Ва ҳангоме ки ба маъбад омада таълим медод, саркоҳинон ва пирони қавм назди Ӯ омада, гуфтанд: «Бо кадом қудрат ин корҳоро мекунӣ? Ва кист, ки ин қудратро ба Ту додааст?»+

24Исо дар ҷавоби онҳо гуфт: «Ман ҳам аз шумо чизе мепурсам; агар шумо онро ба Ман гӯед, Ман ҳам ба шумо хоҳам гуфт, ки бо кадом қудрат ин корҳоро мекунам;

25Таъмиди Яҳьё аз куҷо буд: аз осмон ё аз инсон?» Аммо онҳо дар дили худ андеша мекарданд: «Агар гӯем, ки „аз осмон буд“, Ӯ бигӯяд: „Пас чаро ба вай имон наовардед?“+

26Ва агар гӯем, ки „аз инсон буд“, — аз мардум метарсем, зеро ки ҳама Яҳьёро набӣ медонанд»+.

27Ва дар ҷавоби Исо гуфтанд: «Намедонем». Ӯ низ ба онҳо гуфт: «Ман ҳам ба шумо намегӯям, ки бо кадом қудрат ин корҳоро мекунам.

Масал дар бораи ду писар.

28Лекин фикри шумо чист? Марде ду писар дошт; ва назди нахустин омада, гуфт: „Писарам! Имрӯз ба токзори ман рафта кор кун“.

29Дар ҷавоб гуфт: „Намехоҳам“; аммо баъд пушаймон шуд ва рафт.

30Назди дигаре омада, ҳамон гапро гуфт. Вай дар ҷавоб гуфт: „Меравам, оғо“; ва нарафт.

31Кадом як аз ин ду нафар хоҳиши падарро ба ҷо овард?» Ба Ӯ гуфтанд: «Нахустин». Исо ба онҳо гуфт: «Ба ростӣ ба шумо мегӯям, ки боҷгирон ва фоҳишагон пеш аз шумо ба Малакути Худо дохил хоҳанд шуд;

32Зеро ки Яҳьё назди шумо бо роҳи адолат омад, ва шумо ба ӯ имон наовардед, лекин боҷгирон ва фоҳишагон ба ӯ имон оварданд; ва шумо, инро дида, баъд аз он ҳам тавба накардед, то ки ба ӯ имон оваред+.

Масал дар бораи токдорони бадкор.

33•Масали дигаре бишнавед. Соҳиби хонае буд, ки ток шинонд, деворе гирдаш кашид, чархуште дар он сохт, бурҷе барпо кард ва онро ба токдорон супурду ба сафар рафт+.

34Чун мавсими мева расид, хизматгорони худро назди токдорон фиристод, то ки меваи худро бигирад;

35Лекин токдорон хизматгорони ӯро гирифта, баъзеро заданд, баъзеро куштанд ва баъзеро сангборон карданд+.

36Боз ӯ хизматгорони дигарро фиристод, ки аз пештара зиёдтар буданд; ба онҳо низ ҳамон тавр амал карданд.

37Дар охир писари худро назди онҳо фиристода, гуфт: „Аз писарам шарм хоҳанд дошт“+.

38Лекин токдорон чун писарро диданд, ба якдигар гуфтанд: „Ин ворис аст; биёед, вайро бикушем ва соҳиби мерос шавем“+.

39Ва ӯро гирифта, аз токзор берун бароварданд ва куштанд+.

40Пас, чун соҳиби токзор ояд, ба он токдорон чӣ хоҳад кард?»

41Ба Ӯ гуфтанд: «Он бадкоронро ба марги шадид маҳкум карда, токзорро ба токдорони дигаре хоҳад супурд, ки меваро дар мавсимаш ба ӯ диҳанд»+.

42Исо ба онҳо гуфт: «Магар ин Навиштаро ҳаргиз нахондаед:

„Санге ки меъморон рад карданд,
санги сари гӯшаи бино гардид:

ин аз ҷониби Худованд шуд ва дар назари мо ҳайратангез аст“+?

43Бинобар ин ба шумо мегӯям, ки Малакути Худо аз шумо гирифта, ба халқе дода хоҳад шуд, ки меваи онро биёрад;

44Ва ҳар кӣ бар ин санг афтад, пора-пора шавад; ва агар он бар касе афтад, вайро мачақ кунад»+.

45Саркоҳинон ва фарисиён масалҳои Ӯро шунида, донистанд, ки Ӯ дар бораи онҳо сухан меронад,

46Ва хостанд Ӯро дастгир кунанд; лекин аз мардум тарсиданд, чунки Ӯро пайғамбар медонистанд+.

БОБИ БИСТУ ДУЮМ

Масал дар бораи тӯи арӯсӣ дар хонаи подшоҳ.

22^1•Ва Исо суханашро бо масалҳо давом дода, ба онҳо гуфт:+

2«Малакути Осмон монанди подшоҳест, ки барои писари худ тӯи арӯсӣ барпо кард,+

3Ва ғуломони худро фиристод, то ки даъватшудагонро ба тӯи арӯсӣ бихонанд; лекин онҳо нахостанд биёянд.

4Боз ғуломони дигарро фиристод ва гуфт: „Ба даъватшудагон бигӯед, ки «инак, дастархони худро оростаам, говҳо ва бӯрдоқиҳои ман сар бурида шудаанд, ва ҳама чиз тайёр аст; ба тӯи арӯсӣ биёед»“.

5Лекин онҳо беэътиноӣ карда, яке ба киштзори худ ва дигаре ба тиҷоратхонаи худ рафтанд;

6Ва баъзеи дигарон ғуломони ӯро гирифта, ҳақорат доданд ва куштанд+.

7Подшоҳ, чун шунид, хашмгин шуд ва аскарони худро фиристода, он қотилонро маҳв намуд ва шаҳрашонро оташ дода сӯзонд+.

8Он гоҳ ба ғуломони худ гуфт: „Тӯй тайёр аст, лекин даъватшудагон сазовори он набуданд;+

9Пас, ба сари гузар бароед ва ҳар киро биёбед, ба тӯи арӯсӣ даъват кунед“.

10Ва ғуломон ба сари роҳ баромада, ҳар киро ёфтанд, хоҳ нек буд хоҳ бад, ҷамъ карданд; ва тӯйхона аз меҳмонон пур шуд.

11Подшоҳ барои дидани аҳли маҷлис даромада, шахсеро дид, ки ҷомаи тӯёна дар бар надорад,

12Ва ба вай гуфт: „Эй рафиқ, чӣ тавр ба ин ҷо даромадӣ, дар ҳолате ки ҷомаи тӯёна дар бар надорӣ?“ Лекин вай хомӯш монд.

13Подшоҳ ба ходимони худ гуфт: „Дасту пои вайро баста, ба зулмоти берун бароварда партоед: дар он ҷо гирья ва ғиҷирроси дандон хоҳад буд“+.

14Зеро ки даъватшудагон бисьёранд, аммо баргузидагон — кам».

Ҷавоби Исо ба ҳиродиён.

15•Он вақт фарисиён рафта, машварат карданд, ки чӣ тавр Ӯро аз суханаш афтонанд+.

16Ва шогирдони худро бо ҳиродиён назди Ӯ фиристода, гуфтанд: «Эй Устод! Медонем, ки Ту ҳақгӯй ҳастӣ ва роҳи Худоро ба ростӣ таълим медиҳӣ ва аз касе парвое надорӣ, зеро ҳеҷ рӯбинӣ намекунӣ;+

17Пас ба мо бигӯ, ки фикри Ту чист? Оё ба қайсар ҷизья додан ҷоиз аст, ё не?»+

18Аммо Исо макри онҳоро дарьёфта, гуфт: «Эй риёкорон, чаро Маро меозмоед+?

19Сиккаи ҷизьяро ба Ман нишон диҳед». Онҳо ба Ӯ диноре оварданд.

20Ба онҳо гуфт: «Ин сурат ва рақам аз они кист?»

21Ба Ӯ гуфтанд: «Аз они қайсар». Ба онҳо гуфт: «Пас, он чи аз они қайсар аст, ба қайсар диҳед, ва он чи аз они Худост — ба Худо»+.

22Чун инро шуниданд, дар ҳайрат монданд ва Ӯро гузошта, рафтанд.

Дар бораи эҳьёи мурдагон.

23•Ҳамон рӯз саддуқиён, ки мункири қиёмат ҳастанд, назди Ӯ омада, пурсиданд:+

24«Эй Устод! Мусо гуфтааст: „Агар касе бимирад ва фарзанде надошта бошад, бояд бародараш зани вайро ба никоҳи худ дароварад ва барои бародари худ насле ба вуҷуд оварад“+.

25Назди мо ҳафт бародар буданд: яке зан гирифта, мурд ва чун фарзанд надошт, занашро ба бародари худ гузошт;

26Ҳамчунин дуюм ва сеюм, то ҳафтум;

27Баъд аз ҳама зан низ мурд.

28Пас, дар эҳьёи мурдагон вай зани кадоме аз он ҳафт нафар хоҳад буд? Зеро ки ҳама вайро ба занӣ гирифта буданд».

29Исо дар ҷавоби онҳо гуфт: «Шумо гумроҳ ҳастед, аз он рӯ ки на Навиштаҳоро медонед, на қудрати Худоро;

30Зеро ки дар эҳьёи мурдагон на зан мегиранд ва на ба шавҳар мераванд, балки монанди фариштагони Худо дар осмон мебошанд.

31Аммо дар бораи эҳьёи мурдагон оё каломеро, ки Худо ба шумо гуфтааст, нахондаед:

32„Манам Худои Иброҳим ва Худои Исҳоқ ва Худои Яъқуб“? Худо на Худои мурдагон аст, балки Худои зиндагон»+.

33Ва мардум шунида, аз таълими Ӯ дар ҳайрат монданд.

Ҳукми муҳимтарин.

34•Аммо чун фарисиён шуниданд, ки Ӯ даҳони саддуқиёнро бастааст, бо ҳам чамъ омаданд.

35Ва яке аз онҳо, ки шариатдон буд, Ӯро озмуданӣ шуда, чунин савол дод:

36«Эй Устод! Кадом ҳукм дар шариат бузургтар аст?»

37Исо ба вай гуфт: «Худованд Худои худро бо тамоми дили ту ва бо тамоми ҷони ту ва бо тамоми ҳуши ту дӯст бидор+.

38Ҳамин аст ҳукми аввалин ва бузургтарин;

39Ва дуюмаш монанди он аст: Ёри худро мисли худ дӯст бидор+.

40Ба ин ду ҳукм тамоми Таврот ва суҳафи анбиё асос ёфтааст»+.

Исо — писар ва Худованди Довуд.

41•Ҳангоме ки фарисиён бо ҳам ҷамъ омаданд, Исо ба онҳо савол дода,

42Гуфт: «Дар бораи Масеҳ чӣ фикр доред? Ӯ писари кист?» Ба Ӯ гуфтанд: «Писари Довуд»+.

43Ба онҳо гуфт: «Пас чӣ тавр Довуд, аз рӯи илҳом, Ӯро Худованд хонда, чунин мегӯяд:

44„Худованд ба Худованди ман гуфт:

«Ба ямини Ман бинишин,
то душманони Туро зери пои Ту андозам»“+?

45Модоме ки Довуд Ӯро Худованд мехонад, чӣ сон Ӯ писари вай будааст?»

46Ва ҳеҷ кас дар ҷавоби Ӯ сухане гуфта натавонист; ва пас аз он рӯз касе ҷуръат накард, ки аз Ӯ чизе пурсад+.

БОБИ БИСТУ СЕЮМ

Риёкории китобдонон ва фарисиён.

23^1•Он гоҳ Исо ба мардум ва ба шогирдони Худ хитоб кард

2Ва гуфт: «Китобдонон ва фарисиён бар курсии Мусо нишастаанд;

3Пас, он чи ба шумо гӯянд, ба ҷо оваред ва риоя кунед; лекин аз рӯи аъмоли онҳо рафтор накунед, зеро ки мегӯянд ва намекунанд;+

4Борҳои гарон ва душворро баста, бар дӯши мардум мегузоранд, лекин худашон намехоҳанд онҳоро ҳатто бо як ангушт ҳаракат диҳанд;

5Ҳамаи корҳои худро барои он мекунанд, ки ба мардум нишон диҳанд: дуо-қуттичаҳон[*] худро васеътар мекунанд ва пӯпакҳои ридоҳои[*] худро калонтар месозанд;+

6Ва дӯст медоранд, ки дар зиёфатҳо болонишин бошанд ва дар курсиҳои аввали куништҳо ҷойгир шаванд,+

7Ва дар кӯчаю бозорҳо мардум ба онҳо таъзим кунанд ва онҳоро „Устод! Устод!“ гӯянд.

8Лекин шумо набояд устод хонда шавед, зеро ки устоди шумо якест, яъне Масеҳ аст, ва ҳамаи шумо бародаронед;+

9Ва ҳеҷ касро бар замин падари худ нахонед, зеро ки Падари шумо якест, ки дар осмон аст;+

10Ва набояд роҳнамо хонда шавед, зеро ки Роҳнамои шумо якест, яъне Масеҳ аст.

11Бузургтарини шумо хизматгори шумо бошад:+

12Зеро ҳар кӣ худро баланд кунад, паст гардад; ва ҳар кӣ худро фурӯтан созад, сарафроз гардад+.

Исо ба китобдонон ва фарисиён «вой бар ҳоли шумо» мегӯяд.

13Вой бар ҳоли шумо, эй китобдонон ва фарисиёни риёкор, ки Малакути Осмонро ба рӯи мардум мебандед; зеро ки худатон намедароед ва ба онҳое ки даромадан мехоҳанд, монеъ мешавед+.

14Вой бар ҳоли шумо, эй китобдонон ва фарисиёни риёкор, ки хонаҳои бевазанонро фурӯ мебаред ва дуоро риёкорона тӯл медиҳед: ба ин сабаб сахттар маҳкум хоҳед шуд.

15Вой бар ҳоли шумо, эй китобдонон ва фарисиёни риёкор, ки баҳр ва хушкиро давр мезанед, то якеро ба дини худ гардонед; ва ҳангоме ки ин ба шумо муяссар шавад, вайро ду баробар аз худатон зиёдтар писари дӯзах месозед.

16Вой бар ҳоли шумо, эй пешвоёни кӯр, ки мегӯед: „Ҳар кӣ ба маъбад қасам хӯрад, ҳеҷ гап не; лекин ҳар кӣ ба тиллои маъбад қасам хӯрад, ӯҳдадор хоҳад буд“+.

17Эй аблаҳон ва кӯрон! Кадомаш афзал аст: тилло ё маъбад, ки тиллоро тақдис мекунад+?

18Ҳамчунин мегӯед: „Ҳар кӣ ба қурбонгоҳ қасам хӯрад, ҳеҷ гап не; лекин хар кӣ ба қурбоние ки бар он аст, қасам хӯрад, ӯҳдадор хоҳад буд“.

19Эй аблаҳон ва кӯрон! Кадомаш афзал аст: қурбонӣ ё қурбонгоҳ, ки қурбониро тақдис мекунад+?

20Пас, ҳар кӣ ба қурбонгоҳ қасам хӯрад, ба он ва ба ҳар чи бар он аст, қасам хӯрда бошад;

21Ва ҳар кӣ ба маъбад қасам хӯрад, ба он ва ба Ӯ, ки сокини он аст, қасам хӯрда бошад+.

22Ва ҳар кӣ ба осмон қасам хӯрад, ба таҳти Худо ва ба Ӯ, ки бар он нишастааст, қасам хӯрда бошад+.

23Вой бар ҳоли шумо, эй китобдонон ва фарисиёни риёкор, ки аз наъно, бодиён ва зира ушр медиҳед, лекин бузургтарин аҳкоми шариат, яъне доварӣ, марҳамат ва имонро тарк кардаед; мебоист онҳоро ба ҷо оварда, инҳоро низ тарк намекардед+.

24Эй пешвоёни кӯр, ки пашшаро софӣ карда, шутурро фурӯ мебаред!

25Вой бар ҳоли шумо, эй китобдонон ва фарисиёни риёкор, ки беруни пиёла ва табақро тоза мекунед, дар сурате ки даруни онҳо аз дуздӣ ва ифроткорӣ пур аст.

26Эй фарисии кӯр! Аввал даруни пиёла ва табақро тоза кун, то ки беруни он низ тоза бошад.

27Вой бар ҳоли шумо, эй китобдонон ва фарисиёни риёкор, ки ба қабрҳои сафед кардашуда монанд мебошед, ки аз берун зебо менамоянд, лекин дарунашон аз устухонҳои мурдагон ва ҳар хел наҷосат пур аст;+

28Ҳамчунин шумо низ ба зоҳир ба назари мардум одил менамоед, лекин дар ботин аз риёкорӣ ва шарорат пур ҳастед.

29Вой бар ҳоли шумо, эй китобдонон ва фарисиёни риёкор, ки мақбараҳои анбиёро бино мекунед ва биноҳои ёдгории одилонро зинат медиҳед,

30Ва мегӯед: „Агар дар замони падарони худ мебудем, дар рехтани хуни анбиё бо онҳо шарик намешудем“+.

31Ба ҳамин тариқ худатон бар зидди худ шаҳодат медиҳед, ки фарзандони қотилони анбиё ҳастед;

32Пас, шумо ҳам зарфи падарони худро лабрез кунед.

33Эй морон ва афъизодагон! Аз маҳкумияти дӯзах чӣ тавр гурехта метавонед+?

34Бинобар ин, инак, Ман назди шумо анбиё ва хукамо ва китобдононро мефиристам; ва шумо баъзеро хоҳед кушт ва маслуб хоҳед кард, ва баъзеро дар куништҳои худ тозиёна зада, аз шаҳре ба шаҳре хоҳед ронд;+

35То тамоми хуни одилон, ки бар замин рехта шуд, бар сари шумо фурӯд ояд, аз хуни Ҳобили одил то хуни Закарьё ибни Баракьё, ки вайро шумо дар миёни маъбад ва қурбонгоҳ куштед+.

36Ба ростӣ ба шумо мегӯям, ки ин ҳама бар сари ин насл хоҳад омад.

Маҳзунии Исо дар бораи Ерусалим.

37•Эй Ерусалим, Ерусалим, ки анбиёро мекушӣ ва онҳоеро, ки назди ту фиристода шудаанд, сангсор мекунӣ! Чанд бор хостам фарзандони туро ҷамъ кунам, монанди мокиёне ки чӯҷаҳои худро зери болаш ҷамъ мекунад, ва шумо нахостед!+

38Инак, хонаи шумо ба шумо вайрон гузошта мешавад.

39Зеро ба шумо мегӯям: аз ин пас Маро нахоҳед дид, то даме ки бигӯед: „Муборак аст Он ки ба исми Худованд меояд!“»+

БОБИ БИСТУ ЧОРУМ

Исо бар кӯҳи Зайтун.

24^1•Ва Исо аз маъбад баромада, мерафт. Ва шогирдонаш назди Ӯ омаданд, то ки иморатҳои маъбадро ба Ӯ нишон диҳанд.

2Исо дар ҷавоби онҳо гуфт: «Оё ҳамаи инҳоро мебинед? Ба ростӣ ба шумо мегӯям: дар ин ҷо санге бар санге нахоҳад монд; ҳамааш хароб хоҳад шуд»+.

Аломоти омадани дуюми Худованд.

3Вақте ки Ӯ бар кӯҳи Зайтун нишаста буд, шогирдонаш ба танҳоӣ назди Ӯ омада, пурсиданд: «Моро огоҳ кун, ки ин кай воқеъ мешавад? Ва аломати омадани Ту ва охирзамон чӣ гуна аст?»

4Исо дар ҷавоби онҳо гуфт: «Ҳушьёр бошед, ки касе шуморо гумроҳ накунад;+

5Зеро бисьёр касон бо номи Ман омада, гӯянд, ки „ман Масеҳ ҳастам“, ва мардуми бисьёрро гумроҳ хоҳанд кард+.

6Ҷангҳо ва овозаи ҷангҳоро хоҳед шунид. Зинҳор, натарсед; зеро ҳамаи ин бояд воқеъ шавад; лекин ин ҳанӯз интиҳо нест:+

7Зеро қавме бар зидди қавме ва салтанате бар зидди салтанате қиём хоҳад кард, ва дар ҳар ҷо қаҳтиҳо, вабоҳо ва зилзилаҳо рӯй хоҳад дод;+

8Аммо ҳамаи инҳо ибтидои дардҳост.

9Он гоҳ шуморо ба шиканҷаҳо таслим карда, хоҳанд кушт; ва ҳамаи қавмҳо аз барои исми Ман ба шумо адоват хоҳанд дошт+.

10Дар он замон бисьёр касон ба васваса хоҳанд афтод; ва якдигарро таслим хоҳанд кард ва аз якдигар нафрат хоҳанд дошт;+

11Ва басе анбиёи козиб ба майдон омада, мардуми бисьёрро гумроҳ хоҳанд кард;+

12Ва ба сабаби афзудани шарорат, муҳаббати бисьёр касон сард хоҳад шуд;

13Лекин ҳар кӣ то охир сабр кунад, наҷот хоҳад ёфт+.

14Ва ин Инҷили Малакут дар тамоми олам мавъиза хоҳад шуд, то ки барои ҳамаи халқҳо шаҳодате шавад; ва он гоҳ интиҳо фаро хоҳад расид+.

Мусибати бузурги оянда.

15•Пас, чун кароҳати харобиро, ки Дониёли набӣ ба забон овардааст, дар ҷои муқаддас бар по бубинед, — ҳар кӣ хонад, дарк кунад, —+

16Он гоҳ онҳое ки дар Яхудо мебошанд, ба кӯҳистон гурезанд;

17Ва ҳар кӣ бар бом бошад, барои гирифтани чизе аз хонаи худ, поён нафурояд;+

18Ва он ки дар киштзор аст, барои гирифтани ҷомаи худ барнагардад.

19Лекин вой бар ҳоли ҳомиладорон ва ширдорон дар он айём!+

20Дуо кунед, ки гурехтани шумо дар зимистон ва ё рӯзи шанбе рӯй надиҳад;

21Зеро дар он замон чунон мусибати бузурге хоҳад шуд, ки аз ибтидои олам то ҳол нашудааст, ва бори дигар нахоҳад шуд+.

22Ва агар он айём кӯтоҳ намешуд, ҳеҷ касе наҷот намеёфт; лекин аз барои баргузидагон он айём кӯтоҳ хоҳад шуд+.

23Дар он ҳангом агар касе ба шумо гӯяд: „Инак Масеҳ дар ин ҷост“ ё „дар он ҷост“, бовар накунед;+

24Зеро ки масеҳони козиб ва анбиёи козиб ба майдон омада, аломот ва мӯъҷизоти бузурге нишон хоҳанд дод, то ки, агар мумкин бошад, баргузидагонро низ гумроҳ кунанд+.

25Инак, Ман пешакӣ ба шумо гуфтам+.

26Пас, агар ба шумо гӯянд: „Инак, дар биёбон аст“, — берун наравед; „инак дар ҳуҷра аст“, — бовар накунед;

Бо ҷалол омадани Исои Худованд.

27Зеро, чӣ тавре ки барқ дар шарқ зоҳир шуда, дар ғарб ҳам намудор мегардад, омадани Писари Одам низ чунин хоҳад шуд;+

28Ҳар ҷо, ки лошае бошад, каргасон дар он ҷо ҷамъ шаванд+.

29•Ва фавран, пас аз мусибати он айём, офтоб хира шавад, ва моҳ рӯшноии худро надиҳад, ва ситорагон аз осмон фурӯ резанд, ва қувваҳои афлок мутазалзил шаванд;+

30Он гоҳ аломати Писари Одам дар осмон намудор хоҳад гардид; ва он гоҳ ҳамаи қабилаҳои рӯи замин навҳа кунанд ва Писари Одамро бинанд, ки бо қудрат ва ҷалоли азим бар абрҳо меояд;+

31Ва фариштагони Худро бо карнаи баландовоз хоҳад фиристод, ва баргузидагони Ӯро аз чор ҷониб, аз як канори осмон то канори дигараш фароҳам хоҳад овард+.

Масал дар бораи дарахти анҷир.

32•Акнун аз дараҳти анҷир мисол гиред: чун шохааш нарм шуда, барг оварад, медонед, ки тобистон наздик аст;

33Ҳамчунин шумо чун ҳамаи ин чизҳоро дидед, бидонед, ки наздик аст, назди дар аст.

34Ба ростӣ ба шумо мегӯям: ин насл ҳанӯз аз олам нагузашта, ҳамаи ин чизҳо воқеъ хоҳад шуд+.

35Осмон ва замин гузарон аст, лекин каломи Ман гузарон нест+.

36•Аммо он рӯз ва соатро, ғайр аз Падари Ман, ҳеҷ кас, ҳатто фариштагони осмон ҳам намедонанд;+

37Чӣ тавре ки дар айёми Нӯҳ шуда буд, дар омадани Писари Одам низ ҳамон тавр хоҳад шуд:+

38Зеро, чӣ тавре ки дар айёми пеш аз тӯфон, то он рӯзе ки Нӯх ба киштӣ даромад, мехӯрданд, менӯшиданд, зан мегирифтанд ва ба шавҳар мерафтанд,

39Ва чизе намефаҳмиданд, то даме ки тӯфон омада, ҳамаро несту нобуд кард, — омадани Писари Одам низ ҳамон тавр хоҳад шуд;+

40Он вақт аз ду нафаре ки дар киштзор ҳастанд, яке гирифта ва дигаре гузошта хоҳад шуд;+

41Ва аз ду зане ки бо дастос машғуланд, яке гирифта ва дигаре гузошта хоҳад шуд.

Дуруст интизор шудан ба омадани дуюм.

42Пас, бедор бошед, зеро намедонед, ки Худованди шумо дар кадом соат меояд+.

43Лекин ҳаминро шумо медонед, ки агар соҳиби хона медонист, ки дар кадом поси шаб дузд меояд, бедор монда, намегузошт, ки ба хонааш нақб занад+.

44Бинобар ин шумо низ тайёр бошед, зеро дар соате ки гумон надоред, Писари Одам меояд+.

45•Пас он ғуломи мӯътамад ва доно кист, ки оғояш вайро бар хизматгорони худ таъин карда бошад, то ки ба онҳо дар сари вақт хӯрок диҳад?

46Хушо он ғуломе ки оғояш омада, вайро машғули ҳамин кор ёбад;+

47Ба ростӣ ба шумо мегӯям, ки вайро бар тамоми дороии худ таъин хоҳад кард.

48Лекин агар он ғулом бадкирдор бошад ва дар дили худ гӯяд, ки „оғои ман ба зудӣ намеояд“,+

49Ва ба задани ғуломони дигар шурӯъ кунад ва бо бадмастон ба хӯрдан ва нӯшидан машғул шавад, —

50Оғои он ғулом дар рӯзе ки вай мунтазир нест, ва дар соате ки гумон надорад, хоҳад омад,

51Ва ӯро ду пора карда, қисматашро бо риёкорон баробар хоҳад кард: дар он ҷо гирья ва ғиҷирроси дандон хоҳад буд+.

БОБИ БИСТУ ПАНҶУМ

Масал дар бораи даҳ бокира.

25^1Дар он замон Малакути Осмон монанди даҳ бокирае хоҳад буд, ки чароғҳои худро бардошта, ба пешвози домод берун рафтанд;+

2Аз онҳо панҷ нафар доно ва панҷ нафар нодон буданд;

3Нодонон чароғҳои худро гирифтанд, вале бо худ равған нагирифтанд;

4Лекин доноён бо чароғҳои худ дар зарфҳо низ равған гирифтанд;

5Чун домод дер монд, ҳама пинак рафта, хуфтанд+.

6Ва дар нисфи шаб овозе баланд шуд: „Инак, домод меояд, ба пешвози вай берун оед“.

7Он гоҳ ҳамаи он бокираҳо бархоста, чароғҳои худро тайёр карданд.

8Ва нодонон ба доноён гуфтанд: „Аз равғани худ ба мо диҳед, зеро чароғҳои мо хомӯш мешавад“.

9Аммо доноён дар ҷавоб гуфтанд: „Не, мабодо барои мо ва шумо камӣ кунад; беҳтар аст, ки шумо назди фурӯшандагон рафта, барои худ бихаред“.

10Ва ҳангоме ки онҳо барои харидан рафтанд, домод омад, ва онҳое ки тайёр буданд, бо вай ба тӯи арӯсӣ даромаданд, ва дар баста шуд+.

11Баъд аз он, бокираҳои дигар низ омада, гуфтанд: „Эй оғо! Эй оғо! Ба мо воз кун“+.

12Лекин вай дар ҷавоби онҳо гуфт: „Ба ростӣ ба шумо мегӯям: шуморо намешиносам“+.

13Пас, бедор бошед, зеро намедонед, ки Писари Одам дар кадом рӯз ва кадом соат меояд+.

Масал дар бораи талантҳои амонатӣ.

14•Зеро монанди касест, ки ба сафари дур рафтанӣ шуда, ғуломони худро талабид ва молу мулкашро ба онҳо супурд:

15Ба яке панҷ талант, ба дигаре ду, ба сеюмӣ як, яъне ба ҳар кадом алоқадри ҳолаш дода, дарҳол ба сафар рафт.

16Он ки панҷ талант гирифта буд, рафта ба тиҷорат машғул шуд ва панҷ таланти дигар фоида кард;

17Ҳамчунин он ки ду талант гирифта буд, ду таланти дигар ба даст овард;

18Лекин он ки як талант гирифта буд, рафта заминро канд ва пули оғои худро пинҳон кард.

19Пас аз муддати дуру дарозе оғои он ғуломон омада, аз онҳо ҳисобот талаб кард+.

20Он ки панҷ талант гирифта буд, панҷ таланти дигарро ҳам оварда, гуфт: „Эй оғо! Ту ба ман панҷ талант дода будӣ; инак, бо онҳо панҷ таланти дигар ба даст овардам“.

21Оғояш ба вай гуфт: „Офарин, эй ғуломи нек ва мӯътамад! Ту дар чизи андак мӯътамад будӣ, туро бар чизҳои бисьёр бигуморам; ба шодии оғои худ шарик шав“+.

22Ҳамчунин он ки ду талант гирифта буд, назди вай омада, гуфт: „Эй оғо! Ту ба ман ду талант дода будӣ; инак, бо онҳо ду таланти дигар ба даст овардам“.

23Оғояш ба вай гуфт: „Офарин, эй ғуломи нек ва мӯътамад! Ту дар чизи андак мӯътамад будӣ, туро бар чизҳои бисьёр бигуморам; ба шодии оғои худ шарик шав“.

24Пас он ки як талант гирифта буд, назди вай омада, гуфт: „Эй оғо! Чун медонистам, ки ту марди сахтгире ҳастӣ, аз ҷое ки накоштаӣ, медаравӣ, ва аз ҷое ки напошидаӣ, ҷамъ мекунӣ;

25Бинобар ин тарсидам ва рафта таланти худро дар замин пинҳон кардам; инак, моли ту ин ҷост“.

26Оғояш дар ҷавоби вай гуфт: „Эй ғуломи шарир ва танбал! Ту медонистӣ, ки ман аз ҷое ки накоштаам, медаравам, ва аз ҷое ки напошидаам, ҷамъ мекунам;+

27Аз ин рӯ ту мебоист пули маро ба саррофон медодӣ, ва ман омада, пули худро бо фоидааш мегирифтам;

28Пас он талантро аз вай гирифта, ба касе ки даҳ талант дорад, бидиҳед.

29Зеро ҳар кӣ дорад, ба вай дода ва афзуда шавад; лекин ҳар кӣ надорад, аз вай он чи низ дорад, гирифта шавад;+

30Ва он ғуломи нобакорро ба зулмоти берун бароварда партоед: дар он ҷо гирья ва ғиҷирроси дандон хоҳад буд“+.

Доварии Исои Худованд бар халқҳо.

31Лекин вақте ки Писари Одам дар ҷалоли Худ бо ҳамаи фариштагони муқаддас меояд, он гоҳ бар тахти ҷалоли Худ хоҳад нишаст,+

32Ва ҳамаи халқҳо дар назди Ӯ ҷамъ хоҳанд шуд; ва онҳоро аз якдигар ҷудо хоҳад кард, мисли чӯпоне ки гӯсфандонро аз бузҳо ҷудо мекунад;+

33Ва гӯсфандонро ба тарафи рост ва бузҳоро ба тарафи чапи Худ ҷой хоҳад дод.

34Он гоҳ Подшоҳ ба онҳое ки ба тарафи рости Ӯ ҳастанд, хоҳад гуфт: „Биёед, эй баракатьёфтагон аз Падари Ман, Малакутеро, ки аз ибтидои офариниши олам барои шумо муҳайё шудааст, мерос бигиред:+

35Зеро ки гурусна будам, ба Ман хӯрок додед; ташна будам, ба Ман об додед; ғариб будам, Маро пазируфтед;+

36Бараҳна будам, Маро пӯшондед; бемор будам, Маро иёдат кардед; дар зиндон будам, ба дидани Ман омадед“+.

37Он гоҳ одилон дар ҷавоб хоҳанд гуфт: „Худовандо! Кай Туро гурусна дидему хӯрок додем? Ё ташна дидему об додем?

38Кай Туро ғариб дидему пазируфтем? Ё бараҳна дидему пӯшондем?

39Кай Туро бемор ё маҳбус дидему ба дидани Ту омадем?“

40Ва Подшоҳ дар ҷавоби онҳо хоҳад гуфт: „Ба ростӣ ба шумо мегӯям: он чи ба яке аз ин бародарони хурдтарини Ман кардаед, ба Ман кардаед“+.

41Он гоҳ ба онҳое ки ба тарафи чапи Ӯ ҳастанд, хоҳад гуфт: „Эй малъунон, аз Ман дур шавед ва ба оташи ҷовидоние ки барои иблис ва фариштагони вай муҳайё шудааст, биравед:+

42Зеро ки гурусна будам, ба Ман хӯрок надодед; ташна будам, ба Ман об надодед;

43Ғариб будам, Маро напазируфтед; бараҳна будам, Маро напӯшондед; бемор ва маҳбус будам, ба иёдати Ман наомадед“.

44Онҳо низ дар ҷавоби Ӯ хоҳанд гуфт: „Худовандо! Кай Туро гурусна, ё ташна, ё ғариб, ё бараҳна, ё бемор, ё маҳбус дидему ба Ту хизмат накардем?“

45Он гоҳ дар ҷавоби онҳо хоҳад гуфт: „Ба ростӣ ба шумо мегӯям: он чи шумо ба яке аз ин хурдтаринҳо накардаед, ба Ман накардаед“+.

46Ва онҳо ба азоби ҷовидонӣ хоҳанд рафт, вале одилон — ба ҳаёти ҷовидонӣ»+.

БОБИ БИСТУ ШАШУМ

Қарори ҳукуматдорони яҳудӣ, ки Исоро бикушанд.

26^1•Чун Исо ҳамаи ин суханонро ба поён расонд, ба шогирдони Худ гуфт:

2«Шумо медонед, ки пас аз ду рӯз иди фисҳ аст, ва Писари Одам таслим карда хоҳад шуд, то ки маслуб гардад»+.

3Он гоҳ саркоҳинон ва китобдонон ва пирони қавм дар ҳавлии саркоҳин, ки Қаёфо ном дошт, ҷамъ омаданд,

4Ва машварат карданд, ки Исоро бо ҳила дастгир карда, ба қатл расонанд;

5Лекин мегуфтанд: «На дар ид, мабодо дар байни мардум ошӯбе рӯй диҳад».

Марьями сокини Байт-Ҳинӣ бар Исо равғани атрафшон мерезад.

6•Ва ҳангоме ки Исо дар Байт-Ҳинӣ дар хонаи Шимъӯни махавӣ буд,+

7Зане бо зарфи гаҷини равғани атрафшони гаронбаҳо назди Ӯ омад ва дар ҳолате ки Ӯ дар сари суфра нишаста буд, бар сари Ӯ рехт.

8Ва шогирдонаш, чун инро диданд, норозӣ шуда, гуфтанд: «Ин исрофкорӣ барои чист?

9Зеро ки равғани атрафшонро ба қимати гарон фурӯхта, ба мискинон додан мумкин буд».

10Лекин Исо инро дарьёфта, ба онҳо гуфт: «Чаро занро хиҷил мекунед? Вай барои Ман коре некӯ кард;

11Зеро мискинон ҳар вақт дар назди шумо ҳастанд, лекин Ман ҳамеша бо шумо нестам;+

12Вай ин равғани атрафшонро бар Бадани Ман рехта, Маро барои дафн тайёр кард;+

13Ба ростӣ ба шумо мегӯям: дар тамоми ҷаҳон ҳар ҷо, ки Инҷил мавъиза шавад, кори вай низ барои ёдоварии вай зикр хоҳад ёфт»+.

Яҳудои Исқарьют Худовандро таслим мекунад.

14•Он гоҳ яке аз он дувоздаҳ, ки Яҳудои Исқарьют ном дошт, пеши саркоҳинон рафт+

15Ва гуфт: «Ба ман чӣ хоҳед дод, то ки Ӯро ба шумо таслим кунам?» Онҳо ба вай сӣ сиккаи нуқра таклиф карданд;+

16Ва аз он дам вай фурсат меҷуст, ки Ӯро таслим кунад.

Омода кардани фисҳ.

17•Дар рӯзи аввали иди фатир шогирдон назди Исо омада, гуфтанд: «Куҷо мехоҳӣ фисҳро барои хӯрдани Ту тайёр кунем?»

18Гуфт: «Ба шаҳр назди фалонӣ биравед ва бигӯед: „Устод мегӯяд: вақти Ман наздик аст, ва фисҳро бо шогирдони Худ дар хонаи ту мегузаронам“».

19Ва шогирдон он чи Исо фармуда буд, ба ҷо оварданд, ва фисҳро омода карданд.

Таоми шоми охирин.

20Бегоҳи рӯз Ӯ бо он дувоздаҳ дар сари суфра нишаст;

21Ва ҳангоме ки таом мехӯрданд, гуфт: «Ба ростӣ ба шумо мегӯям, ки яке аз шумоён Маро таслим ҳоҳад кард»+.

22Онҳо бисьёр ғамгин шуданд ва паси ҳамдигар ба Ӯ мегуфтанд: «Худовандо, оё он манам?»

23Ӯ дар ҷавоб гуфт: «Он ки бо Ман даст дар табақ меандозад, ҳамон кас Маро таслим хоҳад кард;

24Агарчи Писари Одам ончунон, ки дар бораи Ӯ навишта шудааст, меравад, лекин вой бар ҳоли он касе ки Писари Одам ба воситаи вай таслим карда шавад: барои вай беҳтар мебуд, ки таваллуд намеёфт»+.

25Дар ҷавоб Яҳудо, ки таслимкунандаи Ӯ буд, гуфт: «Эй ӯстодам, оё он манам?» Ба вай гуфт: «Ту гуфтӣ».

Муқаррар кардани Таоми шоми Худованд.

26•Ва ҳангоме ки онҳо таом мехӯрданд, Исо нонро гирифта, баракат дод ва пора карда, ба шогирдон доду гуфт: «Бигиред ва бихӯред, ки ин Бадани Ман аст»+.

27Ва косаро гирифта, шукргузорӣ намуд ва ба онҳо дода, гуфт: «Ҳама аз ин бинӯшед;

28Зеро ин аст Хуни Ман аз аҳди ҷадид, ки барои бисьёр касон аз баҳри омурзиши гуноҳҳо рехта мешавад+.

29Аммо ба шумо мегӯям, ки минбаъд аз ин шираи ангур нахоҳам нӯшид, то ҳамон рӯзе ки дар Малакути Падари Худ онро бо шумо тоза бинӯшам».

Исо инкори Петрусро пешгӯӣ мекунад.

30Ва ҳамду сано хонда, ба сӯи кӯҳи Зайтун равона шуданд+.

31•Он гоҳ Исо ба онҳо гуфт: «Ҳамаи шумо имшаб дар ҳаққи Ман ба васваса хоҳед афтод, зеро навишта шудааст: „Чӯпонро мезанам, ва гӯсфандони рама пароканда хоҳанд шуд“+.

32Аммо пас аз эҳьё шуданам, пеш аз шумо ба Ҷалил хоҳам рафт»+.

33Петрус дар ҷавоби Ӯ гуфт: «Агар ҳама дар ҳаққи Ту ба васваса афтанд ҳам, ман ҳаргиз намеафтам».

34Исо ба вай гуфт: «Ба ростӣ ба ту мегӯям, ки дар ҳамин шаб, пеш аз он ки хурӯс бонг занад, Маро се бор инкор хохӣ кард».

35Петрус ба Ӯ гуфт: «Ҳатто агар бо Ту мурданам лозим ояд, Туро инкор намекунам». Ҳамаи шогирдон низ ҳамчунин гуфтанд+.

Маҳзунии Исо дар Ҷатсамонӣ.

36•Баъд аз ин Исо бо онҳо ба мавзее ки Ҷатсамонӣ ном дошт, омад ва ба шогирдонаш гуфт: «Дар ин ҷо бинишинед, то дар он ҷо дуо гӯям».

37Ва Петрус ва ҳар ду писари Забдойро бо Худ бурд; ва хеле маҳзун ва дилтанг шуд+.

38Ва ба онҳо гуфт: «Ҷони Ман то ба дараҷаи марговар маҳзун шудааст; дар ин ҷо бимонед ва бо Ман бедор бошед»+.

Дуои якум.

39Ва каме пештар рафта, рӯ ба замин афтод ва дуо карда, гуфт: «Эй Падари Ман! Агар мумкин бошад, ин коса аз Ман бигзарад; лекин на бо хоҳиши Ман, балки бо иродаи Ту»+.

40Ва назди шогирдонаш омада, онҳоро хуфта ёфт, ва ба Петрус гуфт: «Оё натавонистед соате бо Ман бедор бошед?

41Бедор бошед ва дуо гӯед, то ба озмоиш дучор нашавед: рӯҳ бардам аст, лекин ҷисм нотавон»+.

Дуои дуюм.

42Бори дигар рафта, боз дуо кард ва гуфт: «Эй Падари Ман! Агар мумкин набошад, ки ин коса, бе он ки онро бинӯшам, аз Ман бигзарад, пас он чи иродаи Туст, бишавад»+.

43Ва омада, боз онҳоро хуфта ёфт, зеро чашмонашон хоболуд буд.

Дуои сеюм.

44Ва онҳоро гузошта, боз рафт ва бори сеюм бо ҳамон суханон дуо гуфт.

45Он гоҳ назди шогирдонаш омада, ба онҳо гуфт: «Шумо ҳанӯз мехобед ва истироҳат мекунед? Инак, соат расидааст, ва Писари Одам ба дасти гуноҳкорон таслим карда мешавад;+

46Бархезед, биравем: инак, он ки Маро таслим мекунад, наздик омад».

Таслим кардани Яҳудо ва ҳабс шудани Исо.

47•Ва ҳанӯз ки Ӯ сухан мегуфт, инак, Яҳудо, ки яке аз он дувоздаҳ буд, ва бо вай мардуми бисьёре аз ҷониби саркоҳинон ва пирони қавм бо шамшеру таёқҳо омаданд+.

48Таслимкунандаи Ӯ ишорате ба онҳо дода, гуфта буд: «Ҳар киро бибӯсам, Ӯ Ҳамон аст, Ӯро дастгир кунед».

49Ва дарҳол назди Исо омада, гуфт: «Ассалом, эй Устод!» Ва Ӯро бӯсид.

50Лекин Исо ба вай гуфт: «Эй рафиқ, барои чӣ омадӣ?» Ва онҳо наздик омада, дастҳои худро бар Исо андохтанд, ва Ӯро гирифтанд.

51Ва ногоҳ яке аз ҳамроҳони Исо даст оварда, шамшери худро аз ғилоф кашид ва ба ғуломи саркоҳин зада, гӯши вайро бурида партофт+.

52Исо ба вай гуфт: «Шамшери худро ғилоф кун, зеро ҳар кӣ шамшер кашад, ба шамшер кушта шавад;+

53Ё гумон мекунӣ, ки алҳол наметавонам аз Падари Худ хоҳиш намоям, ки барои Ман зиёда аз дувоздаҳ фавҷ фариштагонро равона кунад?

54Лекин дар он сурат Навиштаҳо чӣ гуна ба амал меояд, ки ҳамин тавр бояд бишавад?»

55Дар ҳамон соат Исо ба мардум гуфт: «Гӯё бар зидди роҳзане шумо бо шамшеру таёқҳо берун омадаед, то Маро дастгир кунед; ҳар рӯз Ман назди шумо дар маъбад нишаста, таълим медодам, ва шумо Маро дастгир накардед+.

56Лекин ин ҳама шуд, то ки навиштаҳои анбиё ба амал ояд». Он гоҳ ҳамаи шогирдон Ӯро вогузошта, гурехтанд+.

Исо ба ҳузури Қаёфо ва пирон.

57•Ва онҳое ки Исоро дастгир карданд, Ӯро назди саркоҳин Қаёфо оварданд, ки дар он ҷо китобдонон ва пирон ҷамъ омада буданд.

58Лекин Петрус аз дур, то ҳавлии саркоҳин, аз паи Ӯ равона шуд; ва ба даруни он даромада, бо хизматгорон нишаст, то ки анҷоми корро бубинад.

59Саркоҳинон ва тамоми шӯрои пирон дар ҷустуҷӯи шаҳодати бардурӯғе бар зидди Исо буданд, то Ӯро ба қатл расонанд,

60Лекин наёфтанд; бо вуҷуди он ки бисьёр шоҳидони козиб омада буданд, ҳеҷ наёфтанд. Ниҳоят, ду шоҳиди козиб омада,+

61Гуфтанд: «Ӯ мегуфт: „Метавонам маъбади Худоро вайрон кунам ва дар зарфи се рӯз онро аз нав бино кунам“»+.

62Ва саркоҳин бархоста, ба Ӯ гуфт: «Ҳеҷ ҷавоб намедиҳӣ? Ин чист, ки инҳо бар зидди Ту шаҳодат медиҳанд?»+

63Аммо Исо хомӯш монд. Ва саркоҳин ба Ӯ гуфт: «Туро ба Худои Ҳай қасам медиҳам, ба мо бигӯ, ки оё Ту Масеҳ, Писари Худо ҳастӣ?»+

64Исо ба вай гуфт: «Ту гуфтӣ; аммо Ман ба шумо мегӯям: пас аз ин Писари Одамро хоҳед дид, ки ба ямини Қудрат нишаста, бар абрҳои осмон меояд»+.

65Он гоҳ саркоҳин ҷомаи худро дарронда, гуфт: «Ӯ куфр гуфт! Дигар ба шоҳидон чӣ ҳоҷат дорем? Инак, акнун шумо куфри Ӯро шунидед!+

66Чӣ мулоҳиза доред?» Дар ҷавоб гуфтанд: «Сазовори марг аст»+.

67Он гоҳ ба сару рӯи Ӯ туф кардан гирифтанд, ва Ӯро мезаданд; баъзеҳо Ӯро торсакӣ мезаданд+

68Ва мегуфтанд: «Эй Масеҳ, ба мо нубувват кун, ки Туро кӣ задааст?»

Инкор кардани Петрус.

69•Аммо Петрус дар берун, дар рӯи ҳавлӣ нишаста буд. Ва канизе назди вай омада, гуфт: «Ту низ бо Исои Ҷалилӣ будӣ».

70Лекин вай дар назди ҳама инкор карда, гуфт: «Намедонам, ки ту чӣ мегӯӣ».

71Вақте ки аз дарвоза берун мерафт, канизи дигаре вайро дида, ба онҳое ки дар он ҷо буданд, гуфт: «Ин ҳам бо Исои Носирӣ буд».

72Вай бори дигар инкор карда, қасам хӯрд, ки Он Одамро намешиносад.

73Пас аз муддате ҳозирон наздик омада, ба Петрус гуфтанд: «Дар ҳақиқат ту низ яке аз онҳо мебошӣ, зеро ки лаҳҷаи ту ба ин шаҳодат медиҳад».

74Он гоҳ вай ба савганду қасам хӯрдан оғоз намуда, гуфт: «Он Одамро намешиносам». Ва дарҳол хурӯс бонг зад.

75Ва Петрус сухани Исоро ба ёд овард, ки ба вай гуфта буд: «Пеш аз он ки хурӯс бонг занад, Маро се бор инкор хоҳӣ кард». Ва берун рафта, зор-зор гирист+.

БОБИ БИСТУ ҲАФТУМ

Пирони яҳудӣ Исоро назди Пилотус мебаранд.

27^1•Чун бомдод расид, ҳамаи саркоҳинон ва пирони қавм дар бораи Исо машварат карданд, ки Ӯро ба қатл расонанд;

2Ва Ӯро баста бурданду ба ҳоким Понтиюс Пилотус таслим карданд+.

Пушаймонии бесамари Яҳудо.

3•Таслимкунандаи Ӯ, Яҳудо, чун дид, ки Ӯро маҳкум карданд, пушаймон шуд ва сӣ сиккаи нуқраро ба саркоҳинон ва пирон гардонда дод,

4Ва гуфт: «Ман гуноҳ кардам, ки Хуни бегуноҳро таслим кардам». Онҳо ба вай гуфтанд: «Ба мо чӣ? Худат медонӣ».

5Ва сиккаҳои нуқраро вай дар маъбад партофта, баромада рафт ва худро буғӣ карда кушт+.

6Лекин саркоҳинон сиккаҳои нуқраро гирифта, гуфтанд: «Инро ба ганҷинаи маъбад андохтан ҷоиз нест, чунки ин хунбаҳост»+.

7Ва машварат карда, ба ин пул киштзори кулолгарро барои қабристони ғарибон харида гирифтанд;

8Ба ин сабаб он киштзор то имрӯз «Мазрааи хун» номида мешавад.

9Он гоҳ каломе ки бо забони Ирмиёи набӣ гуфта шудааст, ба амал омад: «Онҳо сӣ сиккаи нуқраро гирифтанд, яъне баҳои Он Баҳомондашудае ки банӣ-Исроил ба Ӯ таъин карда буданд+.

10Ва онро барои киштзори кулолгар доданд, чунон ки Худованд ба ман гуфт»+.

Пилотус Исоро тергав мекунад.

11•Аммо Исо дар назди ҳоким истода буд. Ва ҳоким аз Ӯ пурсид: «Оё Ту Подшоҳи Яҳудиён ҳастӣ?» Исо ба вай гуфт: «Ту мегӯӣ»+.

12Вақте ки саркоҳинон ва пирон Ӯро айбдор мекарданд, Ӯ ҳеҷ ҷавоб намедод.

13Он гоҳ Пилотус ба Ӯ гуфт: «Оё намешунавӣ, чӣ қадар бар зидди Ту шаҳодат медиҳанд?»+

14Лекин дар ҷавоби вай як сухан ҳам нагуфт, ба тавре ки ҳоким бисьёр дар ҳайрат монд.

Исо ё Бараббос?

15•Ҳоким одат дошт, ки дар ҳар ид як бандиро, ки мехостанд, барои мардум озод мекард.

16Дар он вақт дар он ҷо бандии шӯҳратноке буд, ки Бараббос ном дошт.

17Пас, вақте ки онҳо ҷамъ шуданд, Пилотус ба онҳо гуфт: «Киро мехоҳед, ки барои шумо озод кунам: Бараббосро, ё Исоро, ки Масеҳ меноманд?»

18Зеро медонист, ки Ӯро аз рӯи ҳасад таслим карда буданд+.

19Вақте ки вай бар курсии доварӣ нишаста буд, занаш кас фиристода, гуфт: «Бо Он Одил туро коре набошад, чунки имрӯз дар хоб аз боиси Ӯ заҳмати бисьёр кашидам».

20Лекин саркоҳинон ва пирон мардумро барангехта буданд, ки озодии Бараббос ва қатли Исоро талаб кунанд+.

21Пас ҳоким ба онҳо рӯ оварда, гуфт: «Аз ин ду кадомашро мехоҳед, ки барои шумо озод кунам?» Онҳо гуфтанд: «Бараббосро».

22Пилотус ба онҳо гуфт: «Пас Исоро, ки Масеҳ меноманд, чӣ кунам?» Ҳама гуфтанд: «Ӯро маслуб кун!»

23Ҳоким гуфт: «Ӯ чӣ бадӣ кардааст?» Лекин онҳо боз ҳам зиёдтар фарьёд заданд: «Ӯро маслуб кун!»+

24Пилотус чун дид, ки ҳеҷ гап фоида надорад, балки ошӯб бештар мегардад, об талабида, дасти худро дар назди мардум шуст ва гуфт: «Ман аз хуни Ин Одил барӣ ҳастам; шумо бидонед»+.

25Тамоми қавм дар ҷавоб гуфтанд: «Хуни Ӯ бар гардани мо ва фарзандони мо бошад»+.

26Пас Бараббосро барои онҳо озод кард, ва Исоро тозиёна зада, барои маслуб кардан таслим кард+.

Таҳқир ва тамасхур кардани Исо.

27•Он гоҳ сарбозони ҳоким Исоро ба сарбозхона бурда, тамоми фавҷро гирди Ӯ ҷамъ оварданд,

28Ва либоси Ӯро кашида, ҷомаи арғувон ба Ӯ пӯшонданд;

29Ва тоҷе аз хор бофта, бар сараш ниҳоданд ва қамише ба дасти рости Ӯ доданд; ва назди Ӯ зону зада, масхаракунон гуфтанд: «Салом, эй Подшоҳи Яҳудиён!»

30Ва бар Ӯ туф карданд ва қамишро гирифта, бар сараш заданд+.

31Пас аз он ки Ӯро басе истеҳзо карданд, ҷомаи арғувонро аз танаш кашида, либоси Худашро пӯшонданд ва Ӯро берун бурданд, то ки маслуб кунанд.

32•Чун берун рафтанд, касеро, ки Шимъӯн ном дошт ва аз Қурин буд, дида, маҷбур карданд, ки салиби Ӯро бардорад.

Маслуб кардани Исо.

33Ва чун ба ҷое ки Ҷолҷолто, яъне «Ҷои косахонаи сар» ном дошт, расиданд,

34Сиркои бо заҳра омеҳтае барои нӯшиданаш доданд, лекин чун чашид, нахост, ки бинӯшад+.

Таврот дар Исо ба амал омад.

35Ононе ки Ӯро маслуб карданд, либоси Ӯро қуръа партофта тақсим карданд, то ба амал ояд каломе ки бо забони набӣ гуфта шудааст: «Сару либоси Маро дар миёни худ тақсим карданд ва бар пероҳани Ман қуръа партофтанд»+.

36Ва дар он ҷо нишаста, Ӯро посбонӣ карданд.

37Ва айбномае навишта, болои сари Ӯ овехтанд, ки чунин буд: «Ин аст Исо, Подшоҳи Яҳудиён».

38Бо Ӯ ду роҳзанро: яке аз дасти росташ ва дигаре аз дасти чапаш, маслуб карданд.

39Ва роҳгузарон Ӯро дашном дода ва сар ҷунбонда,+

40Мегуфтанд: «Эй! Ту ки маъбадро вайрон карда, дар се рӯз аз нав бино мекунӣ! Худатро наҷот деҳ; агар Ту Писари Худо бошӣ, аз салиб фурӯд ой»+.

41Ҳамчунин саркоҳинон бо китобдонон ва пирон Ӯро истеҳзо карда, мегуфтанд:

42«Дигаронро наҷот медод, лекин Худашро наҷот дода наметавонад! Агар Ӯ Подшоҳи Исроил бошад, акнун аз салиб фурӯд ояд, то ба Ӯ имон оварем;+

43Ба Худо таваккал карда буд: акнун Ӯро раҳо кунад, агар дилхоҳаш бошад. Зеро Ӯ гуфта буд: „Ман Писари Худо ҳастам“».

44Ҳамчунин роҳзаноне ки бо Ӯ маслуб шуда буданд, Ӯро дашном медоданд.

Мамоти Исо.

45•Ва аз соати шашум тамоми рӯи заминро то соати нӯҳум торикӣ фаро гирифт.

46Ва наздик ба соати нӯҳум Исо бо овози баланд фарьёд зада гуфт: «Элӣ, Элӣ! Ламма сабақтанӣ?» Яъне: «Худои Ман, Худои Ман! Чаро Маро тарк кардаӣ?»+

47Баъзе аз ҳозирон, чун шуниданд, гуфтанд: «Ӯ Ильёсро мехонад».

48Дарҳол яке аз онҳо исфанҷеро гирифта, аз сирко пур кард ва бар сари най ниҳода, наздики даҳони Ӯ бурд, то бинӯшад+.

49Лекин дигарон гуфтанд: «Биистед, бубинем, ки оё Ильёс меояд, то ки Ӯро наҷот диҳад».

50Исо боз бо овози баланде фарьёд зада, ҷон дод.

Замони Таврот тамом мешавад.

51Ва инак, пардаи маъбад аз боло то поён дарида, ду пора шуд: ва замин ҷунбид; ва сангҳо шикофта шуд;+

52Ва қабрҳо кушода шуд; ва бисьёр ҷасадҳои муқаддасон, ки оромида буданд, эҳьё шуданд,+

53Ва баъд аз эҳьёи Ӯ аз қабрҳо баромада, ба шаҳри муқаддас рафтанд ва ба бисьёр касон зоҳир шуданд+.

54Аммо мирисад ва онҳое ки бо вай Исоро посбонӣ мекарданд, ҷунбиши замин ва рӯйдодҳои дигарро дида, бағоят тарсиданд ва гуфтанд: «Ба ростӣ Ӯ Писари Худо буд».

55Ҳамчунин занони бисьёре ки аз Ҷалил аз ақиби Исо омада буданд, ва ба Ӯ хизмат мекарданд, дар он ҷо истода, аз дур менигаристанд;

56Дар миёни онҳо Марьями Маҷдалия ва Марьяме ки модари Яъқуб ва Йӯсе буд, ва модари писарони Забдой низ буданд+.

Дафни Исо.

57•Ва чун шом шуд, Юсуф ном давлатманде ки аз аҳли Ҳаромот ва ӯ низ аз шогирдони Исо буд, омад;

58Ва назди Пилотус рафта, ҷасади Исоро талаб кард. Пилотус фармон дод, ки дода шавад.

59Юсуф ҷасадро гирифта, ба катони тозае печонд

60Ва онро дар қабри наве ки аз санг барои худ тарошида буд, ниҳод ва санги калонеро бар дари қабр ғелонида, рафт+.

61Марьями Маҷдалия ва он Марьями дигар дар он ҷо, дар рӯ ба рӯи қабр нишаста буданд.

Посбонӣ кардани қабр.

62Фардои он, ки пас аз рӯзи ҷумъа буд, саркоҳинон ва фарисиён назди Пилотус ҷамъ омаданд

63Ва гуфтанд: «Эй оғо! Дар хотир дорем, ки он фиребгар, вақте ки зинда буд, гуфта буд, ки „пас аз се рӯз эҳьё хоҳам шуд“;+

64Пас бифармо, ки қабрро то рӯзи сеюм посбонӣ кунанд, то шогирдонаш шабона Ӯро дуздида, ба қавм нагӯянд, ки аз мурдагон эҳьё шуд; ва фиреби охирин аз аввалин бадтар шавад».

65Пилотус ба онҳо гуфт: «Шумо посбонҳо доред; биравед ва, чунон ки медонед, посбонӣ кунед».

66Онҳо рафта, дар назди қабр посбононро гузоштанд ва санги онро мӯҳр карданд+.

БОБИ БИСТУ ҲАШТУМ

Эҳьёи Исои Масеҳ ва воқеаҳои ин рӯз.

28^1•Баъд аз гузаштани шанбе, субҳидами рӯзи якшанбе, Марьями Маҷдалия ва он Марьями дигар барои дидани қабр омаданд+.

2Ногоҳ зилзилаи сахт рӯй дод; зеро фариштаи Худованд аз осмон фуромада, сангро аз дари қабр ғелонид ва бар он биншаст;+

3Намуди вай монанди барқ ва либосаш чун барф сафед буд+.

4Посбонон аз вай тарсида, ба ларза афтоданд ва мисли мурда шуданд+.

5Аммо фаришта ба занон рӯ оварда, гуфт: «Натарсед, зеро медонам, ки Исои маслубро ҷустуҷӯ мекунед;

6Ӯ дар ин ҷо нест, зеро, чунон ки гуфта буд, эҳьё шуд; биёед, ҷоеро, ки Ӯ хуфта буд, бубинед,

7Ва ба зудӣ рафта, ба шогирдонаш гӯед, ки Ӯ аз мурдагон эҳьё шуд ва пеш аз шумо ба Ҷалил меравад: дар он ҷо Ӯро хоҳед дид; инак ба шумо гуфтам»+.

8Ва онҳо шитобон аз қабр баромада, бо тарс ва шодии азим давида рафтанд, то ки ба шогирдони Ӯ хабар диҳанд.

9Вақте ки барои огоҳ кардани шогирдони Ӯ мерафтанд, инак Исо ба онҳо вохӯрда, гуфт: «Салом бар шумо!» Онҳо наздик омада, ба пойҳояш часпиданд ва ба Ӯ саҷда карданд+.

10Он гоҳ Исо ба онҳо гуфт: «Натарсед; рафта, ба бародаронам хабар диҳед, ки ба Ҷалил раванд; ва дар он ҷо Маро хоҳанд дид»+.

Ба ришва харидани посбонони сари қабр.

11Чун онҳо мерафтанд, баъзе аз посбонон ба шаҳр омада, ба саркоҳинон тамоми воқеаро хабар доданд.

12Ва онҳо бо пирон ҷамъ омада ва машварат карда, ба сарбозон пули бисьёре доданд

13Ва гуфтанд: «Бигӯед, ки шогирдони Ӯ шабона омада, вақте ки мо дар хоб будем, Ӯро дуздидаанд;

14Ва агар ин сухан ба гӯши ҳоким расад, мо вайро бовар мекунонем ва шуморо аз хатар фориғ мегардонем».

15Онҳо пулро гирифта, мувофиқи он дастур амал карданд. Ва ин овоза то имрӯз дар миёни яҳудиён паҳн шудааст.

Исо дар Ҷалил.

Вазифаи бузург.

16•Аммо ёздаҳ шогирд ба Ҷалил, ба кӯҳе ки Исо таъин карда буд, рафтанд,

17Ва Ӯро дида, ба Ӯ саҷда карданд; лекин баъзе аз онҳо ба шубҳа афтоданд+.

18Ва Исо наздик омада, ба онҳо гуфт: «Ба Ман тамоми қудрат дар осмон ва бар замин дода шудааст:+

19Пас, биравед ва ҳамаи халқҳоро шогирд созед ва онҳоро ба исми Падар ва Писар ва Рӯҳулқудс таъмид диҳед,+

20Ва онҳоро таълим диҳед, то ҳар он чиро, ки ба шумо фармодам, ба ҷо оваранд; ва инак, Ман ҳаррӯза то охирзамон бо шумо ҳастам». Омин+.

* 2:4 саркоҳинон — рӯҳонии (коҳини) бузург.

* 2:4 китобдонони — донандаи Таврот.

* 3:7 фарисиён — узви фирқае ки дар баробари Таврот ривоятҳои муршидонро низ риоя мекард.

* 3:7 саддуқиёнро — узви фирқае ки фақат Тавротро мешинохт.

* 5:22 реқо — бемулоҳиза, сабукмағз.

* 6:24 Мамуно — сарват; баъзе қавмҳои қадимӣ худои сарватро ҳамин тавр меномиданд.

* 14:1 Тетрарх — ҳокими чорьяки мамлакат.

* 17:24 Дудирҳам — дирҳами дучандон; дирҳам — пули сикка дар Юнони Қадим. Ин дудирҳам боҷи маъбад буд, ки ҳар сол аз ҳар яҳудӣ мегирифтанд.

* 17:27 Истатир — пули сиккаи румӣ, ки ба 4 динори румӣ ё ба 4 дирҳами юнонӣ баробар буд.

* 18:24 Талант — воҳиди калони пули нуқра ё тилло дар Ашшур ва Юнони Қадим, ки тақрибан 21 килограмм вазн дошт.

* 20:3 Соати сеюм — соати нӯҳи субҳ.

* 20:5 соатҳои шашум — соати дувоздаҳи рӯз.

* 20:5 ва нӯҳум — соати сеи гашти пешин.

* 20:6 Соати ёздаҳум — соати панҷи бегоҳирӯзӣ.

* 21:9 Ҳӯшаъно — наҷот деҳ.

* 23:5 дуо-қуттичаҳон — чор дуоро аз матни Таврот бар чор порча коғази пӯст навишта, дар қуттичаи мукааби чармин ҷой медоданд ва ин қуттичаро ба тасмаҳои дарози чармин мепайвастанд; дар вақти ибодат марди яҳудӣ якто дуо-қуттичаро ба сари худ ва яктои дигари онро ба дасти чапи худ мебаст.

* 23:5 пӯпакҳои ридоҳои — марди яҳудӣ дар ҳаёти ҳаррӯзаи худ аз болои либоси таг ридои (қабои) махсусе мепӯшид ва, ғайр аз он, дар вақти ибодат ба сари худ ридои дигари калонтаре мегирифт; дар чор гӯшаи ин ридоҳо шумораи муайяни нахҳои пашмин бо чандин гиреҳ, мисли пӯпак, овехта мешуд.

• 1:1 Луқ. 3:23-28
+ 1:1 Ҳас. 22:18, 2 Подш. 7:12-13
+ 1:2 Ҳас. 21:3, Ҳас. 25:6, Ҳас. 29:35
+ 1:3 Ҳас. 38, Ад. 26:21, 1 Вақ. 2:9
+ 1:4 Рут 4:18-22
+ 1:5 Еҳ. 2:1, Еҳ. 6:24

+ 1:6 1 Подш. 17:12, Иш. 11:1, 2 Подш. 11:3, 2 Подш. 12:24

+ 1:7 1 Вақ. 3:10-14

+ 1:8 2 Вак. 26:1

+ 1:11 1 Вақ. 3:16, 2 Вак. 36:1, 4 Подш. 24:14-15

+ 1:12 1 Вақ. 3:17-19, Эзр. 3:2, Ҳаҷ. 1:1
+ 1:16 Луқ. 1:27
• 1:18 Луқ. 2:1-7
+ 1:18 Луқ. 1:27, Луқ. 1:35
+ 1:19 Так. Шар. 22:23-24, Так. Шар. 24:1

+ 1:21 Иш. 49:1, Луқ. 1:31, Аъм. 4:12, Аъм. 13:38

+ 1:22 Иш. 7:14, Мат. 2:14, Мат. 4:14, Мат. 21:4, Мат. 26:56, Марқ. 14:49, Юҳ. 19:36, Иш. 8:8, Иш. 8:10

+ 2:1 Луқ. 1:5, Луқ. 2:4-7, Юҳ. 7:42
+ 2:2 Ирм. 23:5, Ад. 24:17
+ 2:6 2 Подш. 5:2, Мик. 5:2

+ 2:11 Хур. 30:23, Сур. Сур. 3:6, Иш. 60:6, Юҳ. 19:39

+ 2:12 Ҳас. 20:6
+ 2:15 Ҳуш. 11:1, Мат. 1:22
+ 2:17 Мат. 27:9
+ 2:18 Ирм. 31:15
+ 2:23 Луқ. 1:26, Луқ. 2:39, Юҳ. 1:45

• 3:1 Марқ. 1:1-8, Луқ. 3:1-9, Луқ. 3:15-17, Юҳ. 1:19-28

+ 3:1 Луқ. 1:80, Юҳ. 1:6
+ 3:2 Марқ. 1:15
+ 3:3 Иш. 40:3
+ 3:4 4 Подш. 1:8, Иб. 11:22, 1 Подш. 14:26
+ 3:6 Аъм. 19:18

+ 3:7 Мат. 12:34, Мат. 23:33, Рум. 5:9, 1 Тас. 1:10

+ 3:9 Юҳ. 8:33
+ 3:10 Мат. 7:19
+ 3:11 Юҳ. 1:15, Юил 2:28, Аъм. 2:3

+ 3:12 Иш. 30:24, Мал. 4:1, Мат. 13:30, Ибр. 6:8

• 3:13 Марқ. 1:9-11, Луқ. 3:21-22

+ 3:16 Аъм. 7:56, Иш. 11:2, Юҳ. 1:32-33

+ 3:17 Марқ. 9:7, Юҳ. 12:28, Иш. 42:1, Мат. 17:5, 2 Пет. 1:17

• 4:1 Марқ. 1:12-13, Луқ. 4:1-13
+ 4:2 Так. Шар. 9:9, 3 Подш. 19:8, Мат. 21:18
+ 4:3 1 Вақ. 21:1, 1 Тас. 3:5
+ 4:4 Так. Шар. 8:3
+ 4:5 Наҳ. 11:2, Иш. 48:2, Иш. 52:1
+ 4:6 Заб. 90:11-12, Юҳ. 7:4
+ 4:7 Так. Шар. 6:16
+ 4:10 Мат. 16:23, Так. Шар. 6:13
+ 4:11 Луқ. 22:43
• 4:12 Марқ. 1:14-15, Луқ. 4:14-15
+ 4:12 Мат. 14:3
+ 4:13 Мат. 2:23, Еҳ. 19:32-34, Марқ. 1:21
+ 4:14 Мат. 1:23
+ 4:16 Иш. 9:1-2
• 4:18 Марқ. 1:16-20, Луқ. 5:1-11
+ 4:18 Юҳ. 1:40-42
+ 4:19 Мат. 13:47
+ 4:20 Мат. 19:27
• 4:23 Луқ. 6:17-19
+ 4:23 Марқ. 1:39
+ 4:24 Луқ. 2:2
+ 4:25 Марқ. 5:20, Марқ. 7:31
• 5:3 Луқ. 6:20-23
+ 5:3 Саф. 3:12

+ 5:4 Воиз 7:3, Иш. 61:2-3, 2 Қӯр. 7:10, Ваҳй 21:4

+ 5:5 Заб. 36:11, Мас. 2:21
+ 5:6 Заб. 41:2, Иш. 55:1, Юҳ. 7:37
+ 5:7 Мас. 19:17, Луқ. 6:36

+ 5:8 Заб. 23:4, Заб. 50:12, 1 Юҳ. 3:2, Ибр. 12:14, Ваҳй 22:4

+ 5:9 Яъқ. 3:18, 2 Тим. 2:22, Юҳ. 1:12, 1 Юҳ. 3:1, 1 Юҳ. 5:1, Рум. 8:14

+ 5:11 Яъқ. 1:2, 1 Пет. 4:14

+ 5:12 Аъм. 5:41, Яъқ. 1:2, Рум. 5:3, 2 Қӯр. 12:10, Ибр. 10:34

• 5:13 Марқ. 9:50, Луқ. 14:34-35
+ 5:14 Эфс. 5:8
+ 5:15 Марқ. 4:21, Луқ. 8:16, Луқ. 11:33
+ 5:16 1 Пет. 2:12, 2 Қӯр. 9:13
+ 5:17 Рум. 3:31, Рум. 10:4
+ 5:18 Луқ. 16:17
+ 5:19 Мат. 11:11, Мат. 18:4
+ 5:20 Юҳ. 3:5
+ 5:21 Хур. 20:13
+ 5:22 1 Юҳ. 3:15
+ 5:25 Мас. 25:8, Луқ. 12:58-59
+ 5:27 Хур. 20:14
+ 5:28 Айюб 31:1, Мас. 6:25
+ 5:30 Мат. 18:8-9, Марқ. 9:43-44
• 5:31 Мат. 19:9, Марқ. 10:11-12, Луқ. 16:18
+ 5:31 Так. Шар. 24:1-3
+ 5:32 Рум. 7:3, 1 Қӯр. 7:10-11
+ 5:33 Ад. 30:3, Так. Шар. 23:21
+ 5:34 Иш. 66:1, Аъм. 7:49
+ 5:35 Заб. 98:5, Заб. 47:3
+ 5:37 Яъқ. 5:12
• 5:38 Луқ. 6:27-36

+ 5:38 Хур. 21:23-25, Иб. 24:19-20, Так. Шар. 19:21

+ 5:39 Нав. 3:30, 1 Пет. 2:23, Рум. 12:17, 1 Қӯр. 6:7

+ 5:42 Так. Шар. 15:7-8, Мас. 21:26

+ 5:43 Иб. 19:18

+ 5:44 Рум. 12:20, Луқ. 23:34, Аъм. 7:60, 1 Пет. 3:9, Рум. 12:14

+ 5:45 Айюб 25:3, Аъм. 14:17

+ 5:48 Иб. 19:2, Так. Шар. 18:13, Так. Шар. 32:4, Заб. 17:31, Мат. 19:21, Яъқ. 1:4, Эфс. 5:1, Қӯл. 1:28

+ 6:1 1 Юҳ. 2:29
+ 6:2 Луқ. 6:24
• 6:5 Луқ. 11:2-4
+ 6:5 Луқ. 18:11
+ 6:6 4 Подш. 4:33
+ 6:7 3 Подш. 18:26, Воиз 5:1
+ 6:10 Мат. 26:42
+ 6:11 Мас. 30:8
+ 6:13 Мат. 26:41, Юҳ. 17:15, 2 Тас. 3:3
+ 6:14 Марқ. 11:25-26, Эфс. 4:32, Қӯл. 3:13
+ 6:15 Мат. 18:35, Яъқ. 2:13
+ 6:16 Иш. 58:5
• 6:19 Луқ. 11:34-36, Луқ. 12:22-34

+ 6:19 Мас. 23:4, 1 Тим. 3:3, 1 Тим. 6:9, Ибр. 13:5, Яъқ. 5:2-3

+ 6:20 Мат. 19:21, 1 Пет. 1:4
+ 6:24 Луқ. 16:13
+ 6:25 Фпл. 4:6, 1 Пет. 5:7
+ 6:26 Мат. 10:31, Мат. 12:12
+ 6:29 3 Подш. 10:4-7
+ 6:30 Мат. 8:26, Мат. 14:31, Мат. 16:8
+ 6:33 Заб. 36:4
• 7:1 Луқ. 6:37-38, Луқ. 6:41-42
+ 7:1 Рум. 14:10, 1 Қӯр. 4:5, Яъқ. 4:12
+ 7:2 Марқ. 4:24, Рум. 2:1
+ 7:6 Мат. 15:26
• 7:7 Луқ. 11:9-13

+ 7:8 Мас. 8:17, Мат. 18:19, Мат. 21:22, Марқ. 11:24, Юҳ. 14:13-14, 1 Юҳ. 3:22, 1 Юҳ. 5:14

+ 7:11 Ҳас. 6:5, Мат. 12:34
+ 7:12 Луқ. 6:31, Мат. 22:40, Ғал. 5:14
• 7:13 Луқ. 13:24
+ 7:14 Заб. 15:11
• 7:15 Луқ. 6:43-44, Луқ. 13:25-27

+ 7:15 Так. Шар. 13:1-3, Ирм. 14:14, Ирм. 23:16, Мат. 24:11, Марқ. 13:22, Аъм. 13:6, 2 Пет. 2:1, 1 Юҳ. 4:1, Аъм. 20:29

+ 7:16 Яъқ. 2:18
+ 7:17 Мат. 12:33-35
+ 7:19 Мат. 3:10
+ 7:21 Ҳуш. 8:2

+ 7:22 Мат. 25:11, Луқ. 6:46, Юҳ. 13:13, Марқ. 9:38, Луқ. 9:49

+ 7:23 Заб. 6:9, Мат. 25:41
• 7:24 Луқ. 6:47-49
+ 7:27 Мас. 10:25
+ 7:29 Марқ. 1:22, Луқ. 4:32
• 8:1 Марқ. 1:40-45, Луқ. 5:12-16

+ 8:2 Иб. 13:3, Ад. 12:10, 4 Подш. 5:1, 2 Вак. 26:20, Марқ. 9:22

+ 8:4 Мат. 9:30, Мат. 17:9, Марқ. 1:34, Иб. 14:1-32, Луқ. 17:14

• 8:5 Луқ. 7:1-10
+ 8:8 Заб. 106:20
+ 8:10 Аъм. 10:2
+ 8:11 Луқ. 13:29, Луқ. 16:23, Эфс. 3:6

+ 8:12 Мат. 13:42, Мат. 22:13, Мат. 22:30, Мат. 24:51, Мат. 25:13, Луқ. 13:28

+ 8:13 Мат. 9:29, Юҳ. 4:53
• 8:14 Марқ. 1:29-34, Луқ. 4:38-41
+ 8:14 1 Қӯр. 9:5

+ 8:15 Марқ. 5:41, Марқ. 9:27, Аъм. 3:7, Аъм. 9:41

+ 8:17 Иш. 53:4
• 8:18 Луқ. 9:57-62
+ 8:18 Марқ. 4:35, Луқ. 8:22
• 8:23 Марқ. 4:35-41, Луқ. 8:22-25

+ 8:26 Мат. 6:30, Заб. 64:8, Заб. 88:10, Заб. 103:7

• 8:28 Марқ. 5:1-20, Луқ. 8:26-39
+ 8:29 Марқ. 1:23-24, Луқ. 4:34
+ 8:34 Луқ. 5:8, Аъм. 16:39
• 9:1 Марқ. 2:1-12, Луқ. 5:17-26
+ 9:1 Мат. 4:13

+ 9:2 Марқ. 6:55, Мат. 8:10, Марқ. 10:52, Луқ. 7:48

+ 9:3 Иб. 24:16, Мат. 26:65, Юҳ. 10:33
• 9:9 Марқ. 2:13-17, Луқ. 5:27-32
+ 9:11 Мат. 11:19, Луқ. 15:2
+ 9:13 Ҳуш. 6:6, Луқ. 15:7, 1 Тим. 1:15
• 9:14 Марқ. 2:18-22, Луқ. 5:33-39

+ 9:14 Мат. 11:2, Мат. 14:12, Луқ. 11:1, Юҳ. 1:35, Луқ. 18:12

+ 9:15 Мат. 25:1-13, Юҳ. 3:29, Ваҳй 19:7, Ваҳй 21:2, Марқ. 14:7, Луқ. 17:22, Юҳ. 16:20

• 9:18 Марқ. 5:21-43, Луқ. 8:40-56
+ 9:20 Иб. 15:25
+ 9:21 Марқ. 3:10
+ 9:22 Марқ. 10:52, Луқ. 7:50, Эфс. 2:8
+ 9:24 Юҳ. 11:11

+ 9:25 Аъм. 9:40, Марқ. 1:31, Марқ. 9:27, Аъм. 3:7, Аъм. 9:41

+ 9:27 2 Подш. 7:12-16, Мат. 22:42, Луқ. 1:32, Мат. 20:29-34

+ 9:29 Мат. 8:13

+ 9:30 Мат. 8:4, Мат. 12:16, Мат. 17:9, Марқ. 1:44

+ 9:31 Марқ. 1:45, Марқ. 7:36

+ 9:34 Мат. 10:25, Мат. 12:24

+ 9:36 Марқ. 8:2, Ад. 27:17, 3 Подш. 22:17, Ҳиз. 34:5, Зак. 10:2, Марқ. 6:34

+ 9:38 Луқ. 10:2, Юҳ. 4:35

• 10:1 Марқ. 3:13-19, Марқ. 6:7-13, Луқ. 6:12-16, Луқ. 9:1-6, Луқ. 10:1-12

+ 10:6 Заб. 118:176, Иш. 53:6, Ирм. 50:6, Зак. 10:2, Мат. 15:24, 1 Пет. 2:25

+ 10:7 Мат. 3:2, Мат. 4:17
+ 10:8 Иб. 13:3, Мат. 8:2, Аъм. 20:35
+ 10:10 1 Тим. 5:18
+ 10:14 Аъм. 13:51

+ 10:15 Ҳас. 18:20, Ҳас. 19:24, Ирм. 23:14, Ҳиз. 16:48

• 10:16 Марқ. 13:9-13, Луқ. 12:2-12, Луқ. 21:12-17

+ 10:16 Луқ. 10:3, Ҳас. 3:1

+ 10:18 Аъм. 17:6, Аъм. 18:12, Аъм. 24:1, Аъм. 25:6, Заб. 118:46

+ 10:20 Мас. 16:1

+ 10:21 Мат. 24:10

+ 10:22 Мат. 24:9, Юҳ. 15:18, Яъқ. 5:11, Ғал. 6:9, Ваҳй 2:10

+ 10:23 Аъм. 8:1, Аъм. 14:6
+ 10:24 Луқ. 6:40, Юҳ. 13:16
+ 10:25 4 Подш. 1:2, Мат. 9:34, Мат. 12:24
+ 10:26 Марқ. 4:21, Луқ. 8:17, Луқ. 12:2

+ 10:28 Заб. 55:5, Заб. 117:6, Мас. 29:25, Иш. 51:7, Иш. 51:12

+ 10:31 Мат. 6:26, Мат. 12:12
+ 10:32 Рум. 10:9, Ваҳй 3:5
+ 10:33 Мат. 25:12, 1 Юҳ. 2:23, 2 Тим. 2:12
• 10:34 Луқ. 12:51-53, Луқ. 14:26-27
+ 10:34 Аъм. 14:4
+ 10:36 Мик. 7:6

+ 10:38 Мат. 16:24-25, Марқ. 8:34-35, Луқ. 9:23

+ 10:39 Юҳ. 12:25

+ 10:40 Мат. 25:40, Луқ. 10:16, Юҳ. 12:44, Юҳ. 13:20, Ғал. 4:14

+ 10:41 3 Подш. 17:10-15, 4 Подш. 4:8
+ 10:42 Марқ. 9:41, Ибр. 6:10
• 11:1 Луқ. 7:18-35

+ 11:2 Мат. 14:3, Луқ. 3:19-20, Юҳ. 3:24, Юҳ. 4:25, Юҳ. 6:14, Юҳ. 11:27

+ 11:5 Иш. 35:5, Иш. 61:1
+ 11:6 Юҳ. 6:61, Юҳ. 16:1
+ 11:7 Мат. 3:1
+ 11:9 Мат. 14:5, Мат. 21:26
+ 11:10 Хур. 23:20, Мал. 3:1, Марқ. 1:2
+ 11:11 Луқ. 1:15
+ 11:12 Луқ. 16:16
+ 11:14 Мал. 4:5, Мат. 17:12-13, Луқ. 1:17
+ 11:15 Ваҳй 2:7
+ 11:18 Мат. 3:4, Луқ. 1:15
+ 11:19 Юҳ. 2:1, Юҳ. 12:2, Мат. 9:10-11
• 11:20 Луқ. 10:13-15
+ 11:21 Марқ. 6:45, Марқ. 8:21, Марқ. 3:7

+ 11:22 Иш. 23:1, Ирм. 47:4, Ҳиз. 26:2, Юил 3:4, Ом. 1:9, Зак. 9:2, Мат. 15:21

+ 11:23 Иш. 14:13, Иш. 14:15
+ 11:24 Ҳиз. 16:48
• 11:25 Луқ. 10:21-22
+ 11:25 Айюб 37:24, Иш. 29:14

+ 11:27 Юҳ. 13:3, Юҳ. 17:2, Юҳ. 6:46, Юҳ. 7:29, Юҳ. 8:19, Юҳ. 10:15

+ 11:28 Заб. 54:23, Заб. 67:20, Юҳ. 7:37

+ 11:29 Ирм. 28:10-14, Ҳуш. 10:11, Зак. 9:9, Ирм. 6:16

+ 11:30 1 Юҳ. 5:3
• 12:1 Марқ. 2:23-28, Луқ. 6:1-5
+ 12:1 Так. Шар. 23:25
+ 12:2 Хур. 20:8-10, Ад. 15:32-36
+ 12:3 1 Подш. 21:1-6
+ 12:4 Хур. 25:30, Иб. 24:5-9
+ 12:5 Ад. 28:9
+ 12:6 Мат. 12:41
+ 12:7 Ҳуш. 6:6
• 12:9 Марқ. 3:1-6, Луқ. 6:6-11
+ 12:10 Луқ. 11:54, Луқ. 20:20
+ 12:12 Мат. 6:26, Мат. 10:31
+ 12:13 3 Подш. 13:6
+ 12:16 Мат. 8:4, Мат. 9:30
+ 12:17 Иш. 42:1-4
• 12:22 Марқ. 3:20-30, Луқ. 11:14-23
+ 12:23 2 Подш. 7:12-16, Мат. 9:27
+ 12:24 4 Подш. 1:2, Мат. 9:34, Мат. 10:25
+ 12:27 Марқ. 9:38, Аъм. 19:13
+ 12:29 Иш. 49:24-25
+ 12:30 Марқ. 9:40
+ 12:31 Марқ. 3:29, Луқ. 12:10
+ 12:33 Мат. 7:17-20, Луқ. 6:43-45

+ 12:34 Мат. 3:7, Мат. 23:33, Ҳас. 6:5, Мат. 7:11, Мат. 15:18, Яъқ. 3:6

+ 12:35 Мас. 12:5
+ 12:36 Мас. 10:19, Рум. 14:12
+ 12:37 Мат. 5:22, Яъқ. 3:2-12
• 12:38 Марқ. 8:11-12, Луқ. 11:29-32
+ 12:38 1 Қӯр. 1:22
+ 12:39 Мат. 16:4
+ 12:40 Юн. 2:1
+ 12:41 Рум. 2:27, Юн. 3:5, Мат. 12:6
+ 12:42 3 Подш. 10:1-13
• 12:43 Луқ. 11:24-26
+ 12:45 2 Пет. 2:20
• 12:46 Марқ. 3:31-35, Луқ. 8:19-21

+ 12:46 Мат. 13:55, Юҳ. 2:12, Юҳ. 7:3, Аъм. 1:14, 1 Қӯр. 9:5, Ғал. 1:19

+ 12:50 Юҳ. 15:14, Ибр. 2:11
• 13:1 Марқ. 4:1-9, Луқ. 8:4-8
+ 13:7 Ирм. 4:3
+ 13:9 Мат. 11:15
• 13:10 Марқ. 4:10-12, Луқ. 8:9-10
+ 13:11 Мат. 19:11
+ 13:12 Мас. 9:9, Мат. 25:29
+ 13:13 Иш. 42:20, Ирм. 5:21
+ 13:15 Иш. 6:9-10, Юҳ. 12:40, Аъм. 28:26-27
+ 13:16 Луқ. 10:23-24
+ 13:17 Ибр. 11:13, 1 Пет. 1:10-12
• 13:18 Марқ. 4:13-20, Луқ. 8:11-15
+ 13:21 Ғал. 1:6, Ибр. 6:4
+ 13:22 Мат. 6:25, Марқ. 10:23, 1 Тим. 6:10
+ 13:23 Юҳ. 15:5
+ 13:30 Мат. 3:12
• 13:31 Марқ. 4:30-34, Луқ. 13:18-21

+ 13:32 Мат. 17:20, Луқ. 17:6, Ҳиз. 17:23, Ҳиз. 31:6, Дон. 4:9

+ 13:33 1 Қӯр. 5:6, Ғал. 5:9
+ 13:35 Заб. 77:2
+ 13:38 Юҳ. 8:44
+ 13:39 Юил 3:13, Ваҳй 14:15-16
+ 13:41 Мат. 24:31

+ 13:42 Дон. 3:6, Юҳ. 15:6, Ваҳй 20:15, Мат. 8:12

+ 13:43 Мас. 4:18, Дон. 12:3, Мат. 11:15
+ 13:47 Мат. 4:19
+ 13:48 Юҳ. 21:11
+ 13:49 Мат. 25:32
+ 13:50 Дон. 3:6, Мат. 8:12
• 13:53 Марқ. 6:1-6, Луқ. 4:16-30

+ 13:54 Мат. 2:23, Луқ. 2:39, Луқ. 4:23, Марқ. 1:21

+ 13:55 Юҳ. 6:42, Мат. 12:46
+ 13:57 Мат. 11:6, Юҳ. 4:44
• 14:1 Марқ. 6:14-29, Луқ. 9:7-9
+ 14:2 Мат. 16:14

+ 14:3 Мат. 4:12, Мат. 11:2, Луқ. 3:19-20, Юҳ. 3:24

+ 14:4 Иб. 18:16, Иб. 20:21
+ 14:5 Мат. 11:9, Мат. 21:26
+ 14:7 Эст. 5:3, Эст. 7:2
+ 14:12 Мат. 9:14

• 14:13 Марқ. 6:30-44, Луқ. 9:10-17, Юҳ. 6:1-14

+ 14:16 4 Подш. 4:42-44
+ 14:21 Мат. 15:38
• 14:22 Марқ. 6:45-56, Юҳ. 6:15-21
+ 14:23 Марқ. 1:35, Луқ. 4:42, Луқ. 5:16
+ 14:26 Луқ. 24:37
+ 14:31 Мат. 6:30
+ 14:33 Заб. 2:7, Луқ. 1:35
+ 14:34 Ад. 34:11, Марқ. 6:53, Луқ. 5:1
• 15:1 Марқ. 7:1-23
+ 15:2 Луқ. 11:38
+ 15:3 Ғал. 1:14
+ 15:4 Хур. 20:12, Хур. 21:17
+ 15:7 Мат. 23:13, Аъм. 28:25
+ 15:9 Иш. 29:13, Қӯл. 2:22
+ 15:11 Аъм. 10:15
+ 15:13 Иш. 60:21, Иш. 61:3, Яҳ. 1:12
+ 15:14 Мат. 23:16, Луқ. 6:39
+ 15:18 Мат. 12:34, Яъқ. 3:6
+ 15:19 Ғал. 5:19-21, 1 Қӯр. 6:9-10
• 15:21 Марқ. 7:24-30
+ 15:21 Еҳ. 19:28-29, Иш. 23
+ 15:22 2 Подш. 7:12-16, Мат. 9:27, Луқ. 1:32

+ 15:24 Заб. 118:176, Иш. 53:6, Ирм. 50:6, Зак. 10:2, Мат. 10:6, 1 Пет. 2:25

+ 15:26 Мат. 7:6
• 15:29 Марқ. 7:31
+ 15:30 Иш. 35:5-6
+ 15:32 Мат. 9:36
+ 15:33 4 Подш. 4:42-44
+ 15:38 Мат. 14:21
• 16:1 Марқ. 8:11-13, Луқ. 12:54-56
+ 16:1 Мат. 3:7, 1 Қӯр. 1:22
+ 16:4 Юн. 2:1, Мат. 12:39
• 16:5 Марқ. 8:14-21
+ 16:6 Луқ. 12:1, 1 Қӯр. 5:7-8
+ 16:8 Мат. 6:30
+ 16:9 Мат. 14:13-21
+ 16:10 Мат. 15:36-37
• 16:13 Марқ. 8:27-30, Луқ. 9:18-21

+ 16:14 Мат. 14:2, 3 Подш. 17:1, Мал. 4:5, Ирм. 1:1

+ 16:16 Заб. 2:7
+ 16:17 1 Қӯр. 2:13
+ 16:18 Марқ. 3:16, Юҳ. 1:42, Эфс. 2:20
+ 16:19 Иш. 22:22
+ 16:20 Мат. 9:30
• 16:21 Марқ. 8:31, Луқ. 9:22-27

+ 16:21 Луқ. 17:25, Марқ. 9:31, Марқ. 10:34, Юҳ. 2:19

+ 16:23 Мат. 4:10, Фпл. 3:19
+ 16:24 Мат. 10:38-39
+ 16:25 Мат. 19:29
+ 16:26 Заб. 48:8

+ 16:27 Так. Шар. 33:2, Дон. 7:13, Зак. 14:5, Мат. 24:30, Мат. 25:31, 1 Тас. 4:16, Воиз 3:17, Ваҳй 2:23

+ 16:28 Мат. 24:34, Юҳ. 21:22
• 17:1 Марқ. 9:2-13, Луқ. 9:28-36
+ 17:1 Марқ. 5:37, Марқ. 14:33
+ 17:2 Дон. 7:9, Ваҳй 1:16
+ 17:3 Мал. 4:5

+ 17:5 Иш. 42:1, Мат. 3:17, Так. Шар. 18:15, 2 Пет. 1:17

+ 17:9 Мат. 8:4, Мат. 9:30, Марқ. 1:44
+ 17:11 Мал. 4:5
+ 17:12 Иш. 53:7
+ 17:13 Мат. 11:14, Луқ. 1:17
• 17:14 Марқ. 9:14-29, Луқ. 9:37-43
+ 17:18 Марқ. 1:26, Аъм. 8:7
+ 17:20 Мат. 13:31, Луқ. 17:6, Марқ. 11:23
• 17:22 Марқ. 9:30-32, Луқ. 9:43-45
+ 17:23 Мат. 16:21, Мат. 20:19

+ 17:24 Марқ. 9:33, Хур. 30:13, Хур. 38:26, Мат. 22:17

+ 17:27 Рум. 13:7

• 18:1 Марқ. 9:33-37, Марқ. 9:42-48, Луқ. 9:46-48, Луқ. 17:1-2

+ 18:3 1 Қӯр. 14:20, Мат. 19:16
+ 18:5 Мат. 10:40, Луқ. 10:16, Юҳ. 13:20
+ 18:7 Мат. 26:24
+ 18:8 Мат. 5:30, Мат. 25:41, Ваҳй 20:10
+ 18:9 Иш. 66:24, Мат. 5:29
• 18:10 Луқ. 15:3-7
+ 18:14 Юҳ. 6:39
• 18:15 Луқ. 17:3
+ 18:15 Иб. 19:17, Яъқ. 5:19, Ғал. 6:1
+ 18:16 Так. Шар. 19:15, 2 Қӯр. 13:1
+ 18:17 Мат. 5:46-47, Тит. 3:10
+ 18:19 Мат. 7:7-8
+ 18:21 Луқ. 17:4
+ 18:25 Иб. 25:39-41, 4 Подш. 4:1, Наҳ. 5:5
+ 18:30 Мас. 28:3
+ 18:35 Мат. 6:15, Яъқ. 2:13
• 19:1 Марқ. 10:1-12
+ 19:4 Ҳас. 1:27
+ 19:5 Ҳас. 2:24, Эфс. 5:31
+ 19:6 1 Қӯр. 6:16, Мал. 2:16, 1 Қӯр. 7:10
+ 19:7 Так. Шар. 24:1
+ 19:9 Мат. 5:32, 1 Қӯр. 7:10
+ 19:11 Марқ. 4:11, 1 Қӯр. 7:7, 1 Тим. 5:14
• 19:13 Марқ. 10:13-16, Луқ. 18:15-17
+ 19:14 Мат. 18:3
• 19:16 Марқ. 10:17-31, Луқ. 18:18-30
+ 19:16 Луқ. 10:25

+ 19:17 Заб. 105:1, Заб. 118:68, Иб. 18:5, Наҳ. 9:29, Ҳиз. 20:11, Рум. 10:5, Ғал. 3:12

+ 19:19 Хур. 20:12-16, Иб. 19:18

+ 19:20 Фпл. 3:6

+ 19:21 Мат. 5:48, Луқ. 12:33, Мат. 6:20, 1 Пет. 1:4

+ 19:23 Заб. 48:7-8

+ 19:26 Ҳас. 18:14, Айюб 42:2, Ирм. 32:17, Марқ. 14:36

+ 19:27 Мат. 4:20-22

+ 19:28 Мат. 16:27, Мат. 25:31, Дон. 7:9, Луқ. 22:30, 1 Қӯр. 6:2, Ваҳй 3:21

+ 19:29 Мат. 16:25
+ 19:30 Мат. 20:16, Луқ. 13:30
+ 20:8 Иб. 19:13, Так. Шар. 24:15
+ 20:16 Мат. 19:30, Луқ. 13:30
• 20:17 Марқ. 10:32-34, Луқ. 18:31-34
+ 20:19 Мат. 16:21, Мат. 17:23
• 20:20 Марқ. 10:35-45
+ 20:20 Мат. 10:2, Марқ. 1:19
+ 20:21 Мат. 19:28
+ 20:22 Мат. 26:39, Юҳ. 18:11
+ 20:26 1 Пет. 5:3, Мат. 23:11, Марқ. 9:35

+ 20:28 Юҳ. 13:4-5, Иш. 53:10-11, Юҳ. 11:51, 1 Пет. 1:18-19, Рум. 4:25, Ғал. 1:4, 1 Тим. 2:6, Тит. 2:14

• 20:29 Марқ. 10:46-52, Луқ. 18:35-43
+ 20:29 Еҳ. 6:1, 3 Подш. 16:34
+ 20:30 2 Подш. 7:12-16, Мат. 9:27-31
+ 20:34 Луқ. 7:13

• 21:1 Марқ. 11:1-11, Луқ. 19:28-38, Юҳ. 12:12-19

+ 21:1 2 Подш. 15:30, Зак. 14:4, Аъм. 1:12

+ 21:4 Иш. 62:11, Зак. 9:9, Юҳ. 12:15, Мат. 1:23, Мат. 26:56, Юҳ. 19:36

+ 21:8 4 Подш. 9:13

+ 21:9 2 Подш. 7:12-16, Мат. 9:27, Заб. 117:25-26, Заб. 148:1, Мат. 23:39

+ 21:11 Луқ. 7:16

• 21:12 Марқ. 11:15-19, Луқ. 19:45-48, Юҳ. 2:13-22

+ 21:12 Иб. 1:14, Иб. 5:7, Иб. 12:8, Луқ. 2:24

+ 21:13 Иш. 56:7, Ирм. 7:11
+ 21:15 2 Подш. 7:12-16, Мат. 9:27
+ 21:16 Луқ. 19:39, Заб. 8:2-3
+ 21:17 Луқ. 19:29, Луқ. 24:50, Юҳ. 11:18
• 21:18 Марқ. 11:12-14, Марқ. 11:20-24
+ 21:18 Мат. 4:2

+ 21:19 Ирм. 24:8, Ирм. 29:16-17, Ҳуш. 9:10, Мик. 7:1, Мат. 24:32, Луқ. 13:6

+ 21:21 Мат. 17:20, Яъқ. 1:6, 1 Қӯр. 13:2
+ 21:22 Мат. 7:8, Мат. 17:20, 1 Қӯр. 13:2
• 21:23 Марқ. 11:27-33, Луқ. 20:1-8
+ 21:23 Аъм. 4:7
+ 21:25 Мат. 3:6, Луқ. 7:30
+ 21:26 Мат. 11:9, Мат. 14:5
+ 21:32 Луқ. 7:29
• 21:33 Марқ. 12:1-12, Луқ. 20:9-19

+ 21:33 Заб. 79:9, Иш. 5:1, Сур. Сур. 8:11, Марқ. 13:34

+ 21:35 Мат. 22:6, Мат. 23:34, Ибр. 11:36-37
+ 21:37 Мат. 3:17, Ибр. 1:1
+ 21:38 Ибр. 1:2
+ 21:39 Ибр. 13:12
+ 21:41 Аъм. 13:46
+ 21:42 Заб. 117:22-23, Аъм. 4:11, 1 Пет. 2:7
+ 21:44 Иш. 8:14-15, Иш. 28:16
+ 21:46 Марқ. 11:18, Марқ. 11:32
• 22:1 Луқ. 14:15-24
+ 22:1 Мат. 13:34
+ 22:2 Мат. 25:10, Ваҳй 19:7, Ваҳй 21:2
+ 22:6 Мат. 21:35, Мат. 23:34, Ибр. 11:36-37
+ 22:7 Мат. 21:41
+ 22:8 Мат. 10:11, Аъм. 13:46, Ваҳй 3:4
+ 22:13 Мат. 8:12
• 22:15 Марқ. 12:13-17, Луқ. 20:20-26
+ 22:15 Луқ. 11:54
+ 22:16 Так. Шар. 10:17, Қӯл. 3:25
+ 22:17 Мат. 17:24-25
+ 22:18 Марқ. 7:6, Луқ. 12:1
+ 22:21 Рум. 13:7
• 22:23 Марқ. 12:18-27, Луқ. 20:27-40
+ 22:23 Аъм. 4:1, Аъм. 23:8
+ 22:24 Ҳас. 38:8, Так. Шар. 25:5
+ 22:32 Хур. 3:2, Хур. 3:6
• 22:34 Марқ. 12:28-34, Луқ. 10:25-28

+ 22:37 Так. Шар. 6:5, Так. Шар. 11:13, Еҳ. 22:5

+ 22:39 Иб. 19:18, Мат. 19:19
+ 22:40 Мат. 7:12, Ғал. 5:14
• 22:41 Марқ. 12:35-37, Луқ. 20:41-44
+ 22:42 2 Подш. 7:12-16, Мат. 9:27
+ 22:44 Заб. 109:1, Аъм. 2:34-35
+ 22:46 Луқ. 20:40

• 23:1 Марқ. 12:38-40, Луқ. 11:37-52, Луқ. 20:45-47

+ 23:3 Рум. 2:17-23

+ 23:5 Хур. 13:9, Так. Шар. 6:8, Так. Шар. 11:18, Ад. 15:38

+ 23:6 Луқ. 14:7-8

+ 23:8 Яъқ. 3:1, Луқ. 22:32, Филем. 1:16

+ 23:9 Хур. 4:22, Ирм. 31:9, Ҳуш. 11:1, Мал. 1:6

+ 23:11 Мат. 20:26, Марқ. 9:35, Марқ. 10:43
+ 23:12 Луқ. 14:11, Луқ. 18:14
+ 23:13 Мат. 15:7
+ 23:16 Мат. 15:14
+ 23:17 Хур. 30:29
+ 23:19 Хур. 29:37
+ 23:21 Заб. 25:8, Заб. 131:14
+ 23:22 Иш. 66:1

+ 23:23 Так. Шар. 14:22, Заб. 32:5, Мик. 6:8, Зак. 7:9

+ 23:27 Аъм. 23:1, Мас. 26:23
+ 23:30 Аъм. 7:52
+ 23:33 Мат. 3:7, Мат. 12:34

+ 23:34 Мат. 21:35, Мат. 22:6, Ибр. 11:36-37, Мат. 10:17, Марқ. 13:9, Луқ. 21:12

+ 23:35 Ҳас. 4:8, 1 Юҳ. 3:12, Ибр. 11:4, 2 Вак. 24:21, Зак. 1:1, Наҳ. 9:26, Ваҳй 18:24

• 23:37 Луқ. 13:34-35

+ 23:37 2 Вак. 24:21, Наҳ. 9:26, Аъм. 7:52, Так. Шар. 32:11-12, Рут 2:12, Заб. 146:2

+ 23:39 Заб. 117:26, Мат. 21:9
• 24:1 Марқ. 13:1-13, Луқ. 21:5-19
+ 24:2 Луқ. 19:44
+ 24:4 1 Юҳ. 3:7, Қӯл. 2:8, 2 Тас. 2:3
+ 24:5 Ирм. 14:14
+ 24:6 Ирм. 51:46

+ 24:7 2 Вак. 15:6, Ваҳй 6:4, Аъм. 11:28, Ваҳй 6:8, Ваҳй 6:12

+ 24:9 Мат. 10:22, Юҳ. 15:18
+ 24:10 Мат. 10:21
+ 24:11 Мат. 7:15
+ 24:13 Яъқ. 5:11, Ваҳй 2:10

+ 24:14 Мат. 28:19, Рум. 10:18, Қӯл. 1:6, Қӯл. 1:23

• 24:15 Марқ. 13:14-23, Луқ. 21:20-24
+ 24:15 Дон. 9:27, Дон. 11:31, Дон. 12:11
+ 24:17 Луқ. 17:31
+ 24:19 Луқ. 23:29
+ 24:21 Ирм. 30:7, Дон. 12:1, Ваҳй 16:18
+ 24:22 Иш. 65:8, Луқ. 18:7
+ 24:23 Луқ. 17:23

+ 24:24 Так. Шар. 13:1, 2 Тас. 2:9, Ваҳй 13:13, Ваҳй 16:14

+ 24:25 Юҳ. 13:19, Юҳ. 14:29
+ 24:27 Луқ. 17:24
+ 24:28 Луқ. 17:37
• 24:29 Марқ. 13:24-27, Луқ. 21:25-28

+ 24:29 Ом. 8:9, Иш. 13:10, Иш. 13:13, Иш. 34:4, Юил 2:31, Ҳаҷ. 2:6, Аъм. 2:20, Ваҳй 6:13

+ 24:30 Дон. 7:13, Мат. 16:27, Зак. 12:10-12

+ 24:31 Иш. 27:13, 1 Қӯр. 15:52, 1 Тас. 4:16, Ваҳй 11:15, Мат. 13:41, 2 Тас. 2:1

• 24:32 Марқ. 13:28-31, Луқ. 21:29-33
+ 24:34 Мат. 16:28
+ 24:35 Заб. 101:26-27, Иш. 51:6, 2 Пет. 3:10

• 24:36 Марқ. 13:32-37, Луқ. 12:38-40, Луқ. 17:26-30, Луқ. 17:34-36

+ 24:36 Зак. 14:7
+ 24:37 Ҳас. 6:5
+ 24:39 Ҳас. 7:21
+ 24:40 Зак. 14:2
+ 24:42 Мат. 25:13
+ 24:43 2 Пет. 3:10, 1 Тас. 5:2
+ 24:44 Ваҳй 3:3, Ваҳй 16:15
• 24:45 Луқ. 12:42-48
+ 24:46 Мат. 25:21, Юҳ. 13:17
+ 24:48 Мат. 25:5
+ 24:51 Мат. 8:12

+ 25:1 Мат. 9:15, Юҳ. 3:29, Ваҳй 19:7, Ваҳй 21:2

+ 25:5 Мат. 24:48
+ 25:10 Мат. 22:2
+ 25:11 Мат. 7:22, Луқ. 6:46, Луқ. 13:25
+ 25:12 Мат. 10:33
+ 25:13 1 Қӯр. 16:13, Мат. 24:36, Мат. 24:42
• 25:14 Луқ. 19:12-27
+ 25:19 Рум. 14:12
+ 25:21 Луқ. 16:10, Ибр. 12:2
+ 25:26 Мас. 20:4
+ 25:29 Мат. 13:12
+ 25:30 Мат. 8:12
+ 25:31 Дон. 7:13, Мат. 16:27, Мат. 19:28

+ 25:32 Юил 3:12, 2 Қӯр. 5:10, Ҳиз. 34:17, Мат. 13:49

+ 25:34 Дон. 7:18, Ваҳй 21:7
+ 25:35 Иш. 58:7, Луқ. 3:11, Яъқ. 2:15-16
+ 25:36 2 Тим. 1:16-18
+ 25:40 Мат. 10:40

+ 25:41 Заб. 6:9, Мат. 7:23, Марқ. 9:43-44, Яҳ. 1:7, Ваҳй 20:10

+ 25:45 Луқ. 10:16

+ 25:46 Дон. 12:2

• 26:1 Марқ. 14:1-2, Луқ. 22:1-2, Юҳ. 11:45-53

+ 26:2 Хур. 12:1-30

• 26:6 Марқ. 14:3-9, Луқ. 7:36-50, Юҳ. 12:1-8

+ 26:6 Мат. 21:17, Юҳ. 11:1, Юҳ. 11:18, Иб. 13:3

+ 26:11 Так. Шар. 15:11, Мат. 9:15, Юҳ. 7:33
+ 26:12 Юҳ. 19:40
+ 26:13 Мат. 24:14
• 26:14 Марқ. 14:10-11, Луқ. 22:3-6
+ 26:14 Юҳ. 13:2, Аъм. 1:16
+ 26:15 Хур. 21:32, Зак. 11:12

• 26:17 Марқ. 14:12-21, Луқ. 22:7-14, Луқ. 22:21-23, Юҳ. 13:21-30

+ 26:21 Заб. 40:10, Юҳ. 13:18

+ 26:24 Иш. 53, Мат. 18:7

• 26:26 Марқ. 14:22-26, Луқ. 22:15-20, 1 Қӯр. 11:23-25

+ 26:26 Юҳ. 6:51, 1 Қӯр. 10:16, Ибр. 10:10
+ 26:28 Хур. 24:8
+ 26:30 Луқ. 22:39

• 26:31 Марқ. 14:27-31, Луқ. 22:31-34, Юҳ. 13:36-38

+ 26:31 Зак. 13:7, Юҳ. 16:32
+ 26:32 Мат. 28:7
+ 26:35 Юҳ. 11:16, Юҳ. 21:19
• 26:36 Марқ. 14:32-42, Луқ. 22:39-46
+ 26:37 Марқ. 5:37, Марқ. 9:2
+ 26:38 Юҳ. 12:27

+ 26:39 Ибр. 5:7, Марқ. 10:38, Юҳ. 18:11, Юҳ. 5:30, Юҳ. 6:38, Ғал. 1:4

+ 26:41 Мат. 6:13, 1 Пет. 4:7

+ 26:42 Мат. 6:10

+ 26:45 Юҳ. 2:4, Мат. 16:21, Мат. 17:22, Мат. 20:18

• 26:47 Марқ. 14:43-50, Луқ. 22:47-53, Юҳ. 18:3-12

+ 26:47 Аъм. 1:16
+ 26:51 Луқ. 22:38
+ 26:52 Ваҳй 13:10
+ 26:55 Мат. 21:23, Луқ. 21:37

+ 26:56 Мат. 1:22-23, Мат. 21:4, Юҳ. 19:36, Мат. 26:31, Юҳ. 16:32

• 26:57 Марқ. 14:53-65, Луқ. 22:54-55, Луқ. 22:63-71, Юҳ. 18:13-14, Юҳ. 18:19-24

+ 26:60 Заб. 26:12, Заб. 34:11
+ 26:61 Марқ. 15:29, Юҳ. 2:19
+ 26:62 Мат. 27:13
+ 26:63 Заб. 2:7

+ 26:64 Заб. 109:1, Дон. 7:13, Мат. 16:27, Мат. 24:30, Ибр. 1:13

+ 26:65 Ад. 14:6, Аъм. 14:14, Мат. 9:3, Юҳ. 10:36

+ 26:66 Иб. 24:16

+ 26:67 Иш. 50:6

• 26:69 Марқ. 14:66-72, Луқ. 22:56-62, Юҳ. 18:15-18, Юҳ. 18:25-27

+ 26:75 Мат. 26:34

• 27:1 Марқ. 15:1, Луқ. 23:1-2, Юҳ. 18:28-32

+ 27:2 Луқ. 3:1, Луқ. 13:1, Аъм. 3:13, 1 Тим. 6:13

• 27:3 Аъм. 1:18-19
+ 27:5 2 Подш. 17:23
+ 27:6 4 Подш. 12:9, Марқ. 12:41, Юҳ. 8:20
+ 27:9 Мат. 2:17
+ 27:10 Ирм. 18:3, Ирм. 32:7-9, Зак. 11:12-13

• 27:11 Марқ. 15:2-5, Луқ. 23:3-5, Юҳ. 18:33-38

+ 27:11 Мат. 2:2

+ 27:13 Мат. 26:62

• 27:15 Марқ. 15:6-15, Луқ. 23:13-25, Юҳ. 18:39

+ 27:18 Юҳ. 12:19
+ 27:20 Аъм. 3:14
+ 27:23 Луқ. 23:41, Ибр. 4:15
+ 27:24 Так. Шар. 21:6, Заб. 25:6, Заб. 72:13
+ 27:25 1 Тас. 2:16
+ 27:26 Мат. 20:19
• 27:27 Марқ. 15:16-20, Юҳ. 19:2-3
+ 27:30 Иш. 50:6, Мат. 20:19

• 27:32 Марқ. 15:21-32, Луқ. 23:26-43, Юҳ. 19:17-27

+ 27:34 Заб. 68:22
+ 27:35 Заб. 21:19
+ 27:39 Заб. 21:7, Заб. 108:25
+ 27:40 Марқ. 14:58, Юҳ. 2:19, Мат. 4:3-6

+ 27:42 Юҳ. 10:18, Юҳ. 1:49, Юҳ. 12:13, Юҳ. 20:29

• 27:45 Марқ. 15:33-41, Луқ. 23:44-49, Юҳ. 19:28-30

+ 27:46 Аъм. 3:1, Заб. 21:2
+ 27:48 Заб. 68:22
+ 27:51 Хур. 26:33, Иб. 16:2

+ 27:52 Иш. 26:19, Ҳиз. 37:12, Дон. 12:2, Юҳ. 5:21, Юҳ. 5:25

+ 27:53 Наҳ. 11:2, Иш. 48:2, Иш. 52:1

+ 27:56 Луқ. 8:2, Мат. 20:20

• 27:57 Марқ. 15:42-47, Луқ. 23:50-56, Юҳ. 19:38-42

+ 27:60 Иш. 53:9
+ 27:63 Мат. 16:21, Мат. 17:23, Мат. 20:19
+ 27:66 Дон. 6:17, Ваҳй 20:3

• 28:1 Марқ. 16:1-8, Луқ. 24:1-12, Юҳ. 20:1-10

+ 28:1 Луқ. 8:2, Мат. 27:61

+ 28:2 Мат. 27:60

+ 28:3 Ҳиз. 1:14, Дон. 7:9, Дон. 10:6, Марқ. 9:3, Аъм. 1:10

+ 28:4 Ваҳй 1:17

+ 28:7 Мат. 26:32

+ 28:9 Юҳ. 20:19, Юҳ. 20:21, 4 Подш. 4:27, Мат. 28:17, Луқ. 24:52

+ 28:10 Мат. 12:50, Юҳ. 20:17, Рум. 8:29, Ибр. 2:11

• 28:16 Марқ. 16:14-18, Луқ. 24:36-49, Юҳ. 20:19-23

+ 28:17 Юҳ. 20:25

+ 28:18 Иш. 9:6, Дон. 7:13-14, Мат. 11:27, Юҳ. 17:2

+ 28:19 2 Қӯр. 13:13, Юҳ. 4:1-2, Аъм. 8:13, Қӯл. 1:23

+ 28:20 Юҳ. 14:15, Мат. 13:39

Инҷили Марқӯс

ИНҶИЛИ МАРҚӮС

- 1
- 2
- 3
- 4
- 5
- 6
- 7
- 8
- 9
- 10
- 11
- 12
- 13
- 14
- 15
- 16

БОБИ ЯКУМ

Хизматгузории Яҳьёи Таъмиддиҳанда;

шаҳодати ӯ дар бораи Исо.

1^1•Ибтидои Инҷили Исои Масеҳ, Писари Худо,+

2Чунон ки дар суҳафи анбиё навишта шудааст:

«Инак, Ман қосиди Худро пешопеши Ту мефиристам,
то роҳи Туро пеши Ту муҳайё кунад+.

3Овози нидокунандае дар биёбон:

роҳи Худовандро тайёр кунед, тариқи Ӯро рост кунед»+.

4Яҳьёи Таъмиддиҳанда дар биёбон зоҳир шуд ва барои омурзиши гуноҳҳо таъмиди тавбаро мавъиза мекард+.

5Тамоми мардуми сарзамини Яҳудо ва сокинони Ерусалим берун омада, назди вай мерафтанд ва ба гуноҳҳои худ иқрор шуда, дар рӯди Урдун аз вай таъмид меёфтанд+.

6Яҳьё либосе аз пашми шутур дар бар ва камарбанде аз чарм дар камар дошт, малах ва асали ёбоӣ мехӯрд+.

7Ва мавъиза карда, мегуфт: «Аз паси ман Тавонотар аз ман меояд, ва ман сазовори он нестам, ки хам шуда, давол пойафзоли Ӯро воз кунам;

8Ман шуморо бо об таъмид додам, лекин Ӯ шуморо бо Рӯҳулқудс таъмид хоҳад дод»+.

Таъмиди Исо.

9•Дар он айём чунин воқеъ шуд, ки Исо аз Носираи Ҷалил омада, дар Урдун аз Яҳьё таъмид ёфт+.

10Чун аз об баромад, дарҳол осмонро дид, ки шикофта аст, ва Рӯҳро, ки монанди кабӯтаре бар Ӯ нозил мешавад+.

11Ва овозе аз осмон даррасид: «Ту Писари Маҳбуби Ман ҳастӣ, хусни таваҷҷӯҳи Ман бар Туст»+.

Озмоиши Исо.

12Пас аз он фавран Рӯҳ Ӯро ба биёбон бурд.

13Ва Ӯ чиҳил рӯз дар биёбон буд, ва шайтон Ӯро меозмуд; бо даррандагон рӯз мегузаронд, ва фариштагон Ӯро парасторӣ мекарданд+.

Исо ба мавъиза кардан шурӯъ менамояд.

14•Пас аз он ки Яҳьё таслим карда шуд, Исо ба Ҷалил омад ва Инҷили Малакути Худоро мавъиза кард,+

15Ки вақт расидааст ва Малакути Худо наздик аст: «Тавба кунед ва ба Инҷил имон оваред»+.

Даъват кардани Петрус ва Андриёс, Яъқуб ва Юҳанно.

16Ва чун аз канори баҳри Ҷалил мегузашт, Шимъӯн ва бародараш Андриёсро дид, ки дар баҳр тӯр меандохтанд, зеро ки сайёди моҳӣ буданд+.

17Ва Исо ба онҳо гуфт: «Маро пайравӣ кунед, ва Ман шуморо сайёди мардум гардонам»+.

18Дарҳол онҳо тӯри худро монда, аз паи Ӯ равона шуданд+.

19Чун аз он ҷо каме пеш рафт, Яъқуб ибни Забдой ва бародари вай Юҳанноро дид, ки дар қаиқ тӯрҳои худро таъмир мекунанд,

20Ва дарҳол онҳоро даъват намуд. Онҳо падари худ Забдойро дар қаиқ бо коргарон гузошта, аз паи Ӯ равона шуданд.

Исо дар Кафарнаҳум девҳоро берун мекунад.

21•Ва онҳо ба Кафарнаҳум омаданд; ва дере нагузашта Ӯ дар рӯзи шанбе ба куништ даромада, ба таълим додан шурӯъ намуд+.

22Ҳама аз таълими Ӯ дар ҳайрат монданд, зеро ки онҳоро ҳамчун соҳибқудрат таълим медод, на ҳамчун китобдонон+.

23Дар куништи онҳо касе буд, ки рӯҳи палид дошт, ва якбора фарьёд зада, гуфт:

24«Туро бо мо чӣ кор аст, эй Исои Носирӣ? Ту барои нест кардани мо омадаӣ! Ман медонам, ки Ту кистӣ, эй Куддуси Худо!»+

25Исо вайро манъ карда, гуфт: «Хомӯш шав ва аз вай берун ой!»

26Рӯҳи палид вайро ба ларза андоҳта, бо овози баланд фарьёд заду аз вай берун шуд+.

27Ҳама ба воҳима афтоданд, ба дараҷае ки аз якдигар мепурсиданд: «Ин чист? Ин чӣ таълимоти навест, ки Ӯ ба арвоҳи палид низ боқудратона амр мефармояд, ва онҳо ба Ӯ итоат мекунанд?»+

28Ва овозаи Ӯ зуд дар тамоми сарзамини Ҷалил паҳн шуд.

Шифо ёфтани модарарӯси Шимъӯн.

29Ва аз куништ баромада, дарҳол бо Яъқуб ва Юҳанно ба хонаи Шимъӯн ва Андриёс омаданд.

30Модарарӯси Шимъӯн дар ҳолати табларза хобида буд; ва дарҳол Ӯро аз ин ҳолати вай хабардор карданд+.

31Ва Ӯ наздик шуда, аз дасти вай гирифту бархезонд; табларзаи вай дарҳол нест шуду вай ба парастории онҳо машғул гашт+.

Берун кардани девҳо ва шифо додани касони бисьёр.

32Бегоҳӣ, ки офтоб фурӯ рафта буд, ҳамаи беморон ва девонагонро назди Ӯ оварданд.

33Ва тамоми аҳли шаҳр пеши дари хона гирд омаданд.

34Ва Ӯ бисьёр касонро, ки ба касалиҳои гуногун гирифтор буданд, шифо бахшид ва бисьёр девҳоро берун кард ва намонд, ки девҳо сухан ронанд, зеро ки Масеҳ будани Ӯро медонистанд+.

Мавъизаи Исо дар Ҷалил.

35•Пагоҳӣ, хеле бармаҳал хеста, берун рафт ва ба хилватгоҳе расида, дар он ҷо дуо гуфт+.

36Шимъӯн ва касоне ки наздаш буданд, аз паи Ӯ шитофтанд;

37Чун Ӯро ёфтанд, гуфтанд: «Ҳама Туро меҷӯянд».

38Ӯ ба онҳо гуфт: «Ба деҳоту шаҳрҳои наздик биравем, то ки Ман дар он ҷо низ мавъиза кунам, зеро ки Ман барои ҳамин омадаам»+.

39Ва Ӯ дар тамоми Ҷалил дар куништҳои онҳо мавъиза менамуд ва девҳоро берун мекард.

Шифо ёфтани махавӣ.

40•Махавие назди Ӯ омада, зорӣ кард ва зону зада гуфт: «Агар хоҳӣ, метавонӣ маро пок кунӣ»+.

41Исоро бар вай раҳм омад, дасти Худро дароз карда, вайро ламс намуд ва гуфт: «Мехоҳам, пок шав!»

42Баъд аз ҳамин сухан махав дарҳол аз баданаш нест шуду вай пок гардид+.

43Ва ба вай чашм ало карда, дарҳол аз Худ дур намуд+

44Ва ба вай гуфт: «Зинҳор, ба касе чизе магӯ, балки рафта худро ба коҳин нишон деҳ ва ба бадали пок шудани худ он чи Мусо фармудааст, тақдим кун, то ба онҳо шаҳодате гардад»+.

45Лекин вай берун рафта, ин воқеаро овоза ва нақл кардан гирифт, ба дараҷае ки Ӯ дигар ошкоро ба шаҳр даромада наметавонист, балки берун аз шаҳр, дар ҷойҳои хилват рӯз мегузаронд. Ва мардум аз ҳар сӯ назди Ӯ меомаданд+.

БОБИ ДУЮМ

Шифо ёфтани мафлуҷ.

2^1•Пас аз чанд рӯз Ӯ боз ба Кафарнаҳум омад; овоза шуд, ки Ӯ дар хона аст+.

2Дарҳол мардуми бисьёр ҷамъ омаданд, ба андозае ки назди дари хона низ дигар ҷой набуд; ва Ӯ ба онҳо сухан мегуфт.

3Ва назди Ӯ бо мафлуҷе омаданд, ки вайро чор кас бардошта буданд;

4Ва чун ба сабаби бисьёрии мардум ба Ӯ наздик омада натавонистанд, боми он ҷоеро, ки Ӯ буд, кушода шикоф карданд ва бистареро, ки мафлуҷ дар болояш хобида буд, поён фуроварданд+.

5Чун Исо имони онҳоро дид, ба мафлуҷ гуфт: «Эй фарзанд, гуноҳҳои ту омурзида шуд»+.

6Баъзе китобдонон, ки дар он ҷо нишаста буданд, дар дили худ андеша доштанд,

7Ки «чаро Ӯ ин тавр куфр мекунад? Ҷуз Худои ягона кист, ки гуноҳҳоро омурзида тавонад?»+

8Исо дарҳол бар тибқи рӯҳи Худ дарьёфт, ки онҳо чунин андеша доранд, ва ба онҳо гуфт: «Барои чӣ дар дили худ ин тавр андеша доред?

9Кадомаш осонтар аст: ба мафлуҷ гуфтани он ки „гуноҳҳои ту омурзида шуд“, ё гуфтани он ки „бархез, бистари худро бардор ва равона шав“?

10Лекин то бидонед, ки Писари Одам дар рӯи замин кудрати омурзидани гуноҳҳоро дорад», — ба мафлуҷ гуфт:

11«Ба ту мегӯям: бархез, бистари худро бардор ва ба хонаи худ равона шав».

12Вай дарҳол бархост ва бистари худро бардошта, дар пеши назари ҳама равона шуд, ба тавре ки ҳама ҳайрон шуданд ва Худоро сипоскунон гуфтанд: «Мисли инро ҳаргиз надидаем».

Даъват кардани Левӣ (Матто).

Исо бо боҷгирон ва гуноҳкорон хӯрок мехӯрад.

13•Ва боз ба канори баҳр рафт; мардум ба назди Ӯ омаданд, ва Ӯ онҳоро таълим медод.

14Ҳангоми рафтанаш Левӣ ибни Ҳалфойро дид, ки дар боҷгоҳ нишастааст, ва ба вай гуфт: «Аз паи Ман биё». Вай бархоста, аз паи Ӯ равона шуд.

15Ва ҳангоме ки Ӯ дар хонаи вай нишаста буд, бисьёре аз боҷгирон ва гуноҳкорон низ бо Исо ва шогирдонаш менишастанд; зеро ки бисьёр буданд, ва Ӯро пайравӣ менамуданд.

16Чун китобдонон ва фарисиён диданд, ки Ӯ бо боҷгирон ва гуноҳкорон хӯрок мехӯрад, ба шогирдонаш гуфтанд: «Чаро Ӯ бо боҷгирон ва гуноҳкорон мехӯраду менӯшад?»+

17Исо ин гапро шунида, ба онҳо гуфт: «На тандурустон, балки беморон ба табиб ҳоҷат доранд. Ман омадаам, ки на одилонро, балки гуноҳкоронро ба тавба даъват кунам»+.

Масъалаи рӯзадорӣ.

18•Шогирдони Яҳьё ва фарисиён рӯза медоштанд. Ва назди Ӯ омада гуфтанд: «Чаро шогирдони Яҳьё ва фарисиён рӯза медоранду шогирдони Ту рӯза намедоранд?»+

19Исо ба онҳо гуфт: «Оё аҳли кӯшки никоҳ, модоме ки домод бо онҳост, рӯза дошта метавонанд? То даме ки домод бо онҳост, наметавонанд рӯза доранд;+

20Лекин айёме хоҳад расид, ки домод аз онҳо гирифта шавад, ва дар он айём рӯза хоҳанд дошт+.

Масалҳо дар бораи ҷома ва машк.

21Ҳеҷ кас ба ҷомаи кӯҳна аз матои нав ямоқ намемонад: зеро ямоқи нав аз чизи кӯҳна ҷудо шуда, ҷои даридаи он боз ҳам бадтар мешавад.

22Ва ҳеҷ кас шароби навро ба машки кӯҳна намеандозад: зеро шароби нав машкро медарад; шароб ҳам мерезад, машк ҳам талаф мешавад; балки шароби навро дар машки нав андохтан лозим аст».

Исо — Оғои рӯзи шанбе.

23Ва чунин воқеъ шуд, ки Ӯ рӯзи шанбе аз киштзор мегузашт, ва шогирдонаш дар аснои роҳ ба хӯшачинӣ сар карданд+.

24Фарисиён ба Ӯ гуфтанд: «Бубин, онҳо дар рӯзи шанбе кореро чаро мекунанд, ки раво нест?»+

25Ӯ ба онҳо гуфт: «Магар ҳаргиз нахондаед, ки Довуд дар эҳтиёчмандӣ чӣ кард, ҳангоме ки вай ва ёронаш гурусна буданд+?

26Чӣ гуна вай дар айёми Абьётори саркоҳин ба хонаи Худо даромада, нони тақдимро хӯрд, ки хӯрдани он, ҷуз коҳинон, ба касе раво набуд, ва ба ёрони худ низ дод?»+

27Ба онҳо гуфт: «Шанбе барои инсон муқаррар шудааст, на инсон барои шанбе;+

28Бинобар ин Писари Одам оғои рӯзи шанбе низ мебошад».

БОБИ СЕЮМ

Исо дар рӯзи шанбе дасти хушкшударо шифо медиҳад.

3^1•Ва боз ба куништ даромад; дар он ҷо одаме буд, ки дасти хушкшудае дошт+.

2Ва аз паи Ӯ мепоиданд, ки шояд вайро дар рӯзи шанбе шифо дихад, то ки Ӯро айбдор кунанд+.

3Пас ба марди дастхушк гуфт: «Дар миёнҷо биист».

4Ва ба онҳо гуфт: «Дар рӯзи шанбе кадом кор ҷоиз аст — некӣ кардан, ё бадӣ кардан? Ҷонеро наҷот додан, ё ҳалок кардан?» Лекин онҳо хомӯш монданд+.

5Ва ба онҳо бо ғазаб назар афканда ва аз сахтдилиашон маҳзун гашта, ба он одам гуфт: «Дасти худро дароз кун». Чун дароз кард, дасташ шифо ёфт+.

6Фарисиён фавран берун рафта, бо ҳиродиён дар ҳаққи Ӯ машварат намуданд, ки чӣ тавр Ӯро ҳалок кунанд.

Фаъолияти Исо дар тамоми мамлакат вусъат меёбад.

7Лекин Исо бо шогирдонаш сӯи баҳр омад, ва мардуми бисьёре аз Ҷалил ва Яҳудо аз паи Ӯ равона шуданд,+

8Ва аз Ерусалим, Адӯм ва он тарафи Урдун ва аз музофоти Сӯр ва Сидӯн издиҳоми бузурге, чун амалиёти Ӯро шуниданд, назди Ӯ омаданд.

9Ва ба шогирдони худ фармуд, ки ба сабаби бузургии издиҳом қаиқе барои Ӯ муҳайё бошад, то ки Ӯро фишор надиҳанд.

10Зеро бисьёр касонро Ӯ шифо дода буд, бинобар ин ҳар киро захме буд, назди Ӯ мешитофт, то Ӯро ламс кунад+.

11Ва арвоҳи палид, чун Ӯро медиданд, пешаш меафтоданд ва фарьёдзанон мегуфтанд: «Ту Писари Худо ҳастӣ»+.

12Лекин Ӯ онҳоро сахт таъкид мекард, ки Ӯро шӯҳрат надиҳанд+.

Интихоб шудани дувоздаҳ нафар.

13•Пас аз он бар фарози кӯҳе баромада, ҳар киро, ки хост, назди Худ даъват намуд; онҳо назди Ӯ омаданд.

14Ва дувоздаҳ нафарро таъин кард, ки ҳамроҳи Ӯ бошанд, то ки онҳоро барои мавъиза фиристад,

15Ва онҳоро қудрати он бошад, ки беморонро шифо диҳанд ва девҳоро берун кунанд.

16Ва таъин кард Шимъӯнро, ки Петрус ном ниҳод;+

17Ва Яъқуб ибни Забдой ва Юҳанно бародари Яъқубро, ки ба онҳо Бӯнарҷис, яъне «писарони раъд» ном ниҳод;+

18Ва Андриёс ва Филиппус ва Барталмо ва Матто ва Тумо ва Яъкуб ибни Ҳалфой ва Таддо ва Шимъӯни Қанно+

19Ва Яхудои Исқарьютро, ки Ӯро таслим кард+.

Хешовандони Исо барои ӯ хавотир доранд.

20•Ва чун ба хонае даромаданд, боз мардум фароҳам омаданд, ба дараҷае ки онҳо фурсати нон хӯрдан ҳам надоштанд+.

21Ва хешони Ӯ, чун шуниданд, барои дастгир кардани Ӯ омаданд, зеро мегуфтанд, ки Ӯ бехуд шудааст+.

Китобдонон Исоро маломат мекунанд.

22Китобдононе ки аз Ерусалим омада буданд, мегуфтанд, ки Ӯ Баал-Забул дорад ва ба воситаи калони девҳо девҳоро берун мекунад+.

23Пас онҳоро наздаш талабида, ба онҳо бо масалҳо сухан гуфт: «Чӣ гуна метавонад шайтон шайтонро берун кунад?

24Агар салтанате бар зидди худ аз ҳам ҷудо шавад, он салтанат устувор истода наметавонад;

25Ва агар хонае бар зидди худ аз ҳам ҷудо шавад, он хона устувор истода наметавонад;

26Ва агар шайтон бар зидди худ ба қиём бархоста, аз ҳам ҷудо шуда бошад, вай устувор истода наметавонад, балки ҳалок мешавад.

27Ҳеҷ кас наметавонад ба хонаи шахси зӯроваре даромада, чизҳои вайро ғорат кунад, бе он ки аввал он зӯроварро бибандад, — ва пас аз он хонаи вайро ғорат мекунад+.

28Ба ростӣ ба шумо мегӯям: ҳамаи гуноҳҳои фарзандони одам ва ҳар гуна куфр, ки гуфта бошанд, омурзида мешавад;

29Лекин ҳар кӣ ба Рӯҳулкудс куфр гӯяд, то абад омурзида нашавад, балки ба азоби абадӣ маҳкум гардад»+.

30Зеро ки гуфтанд: «Ӯ рӯхи палид дорад».

Хешовандии ҳақиқӣ дар Исо.

31•Модар ва бародарони Ӯ омада, дар берун истоданд ва ба Ӯ касеро фиристода, Ӯро талаб намуданд+.

32Дар гирди Ӯ мардум нишаста буданд. Ва ба Ӯ гуфтанд: «Инак модари Ту ва бародарони Ту дар берун истода, Туро металабанд».

33Ва ба онҳо ҷавоб дода, гуфт: «Кист модари Ман ва бародарони Ман?»

34Ва ба онҳое ки гирди Ӯ нишаста буданд, назар афканда, гуфт: «Инак модари Ман ва бародарони Ман;

35Зеро ҳар кӣ хости Худоро ба ҷо оварад, ҳамон кас бародару хоҳару модари Ман аст»+.

БОБИ ЧОРУМ

Масалҳо дар бораи Малакути Худо.

Дар бораи коранда.

4^1•Ва боз дар канори баҳр ба таълим додан шурӯъ намуд; ва мардуми бисьёре назди Ӯ ҷамъ омаданд, ба тавре ки Ӯ ба қаиқ даромада, дар баҳр қарор гирифт, ва тамоми мардум дар канори баҳр меистоданд.

2Ва бо масалҳо онҳоро чизҳои бисьёр меомӯхт ва дар таълими Худ ба онҳо мегуфт:

3«Гӯш диҳед, инак корандае барои пошидани тухм берун рафт;

4Ва чун тухм мепошид, қадаре дар канори роҳ афтод, ва паррандагон омада, онро барчиданд;

5Қадаре бар санглох афтод, дар ҷое ки хок бисьёр набуд, ва бо тезӣ сабзид, зеро ки хок умқ надошт;

6Чун офтоб баромад, пажмурда шуд ва, азбаски реша надошт, хушк шуд;

7Қадаре дар миёни хорҳо афтод, ва хорҳо қад кашида, онро пахш карданд, ва самаре надод;+

8Қадаре дар хоки нағз афтод ва самара дод, ки он сабзид ва нашъунамо ёфт, ва бор овард, баъзе сӣ баробар, баъзе шаст ва баъзе сад».

9Ва ба онҳо гуфт: «Ҳар кӣ гӯши шунаво дорад, бишнавад!»+

10•Вақте ки танҳо монд, ҳозирон бо якҷоягии он дувоздаҳ нафар шарҳи ин масалро аз Ӯ пурсиданд.

11Ва ба онҳо гуфт: «Ба шумо донистани асрори Малакути Худо ато шудааст, лекин ба онҳое ки дар берунанд, ҳама чиз бо масалҳо мешавад,+

12„Ба тавре ки онҳо бо чашмҳои худ нигоҳ мекунанд, вале намебинанд, бо гӯшҳои худ мешунаванд, вале намефаҳманд, мабодо ручӯъ кунанд, ва гуноҳҳои онҳо омурзида шавад“»+.

Шарҳи масали коранда.

13Ва ба онҳо гуфт: «Оё ин масалро нафаҳмидед? Пас чӣ тавр дигар масалҳоро хоҳед фаҳмид?

14Коранда каломро мекорад+.

15Кошташудагон дар канори роҳ касоне мебошанд, ки дар онҳо калом кошта мешавад, ва чун шуниданд, дарҳол шайтон омада, каломи кошташударо аз дили онҳо мерабояд.

16Ҳамчунин кошташудагон дар санглох касоне мебошанд, ки чун каломро бишнаванд, дарҳол онро бо шодӣ қабул мекунанд,

17Лекин дар худ реша надоранд ва ноустурованд, ва чун аз боиси калом азияте ё таъқиботе рӯй диҳад, дарҳол ба васваса меафтанд+.

18Кошташудагон дар миёни хорҳо касоне мебошанд, ки чун каломро бишнаванд,

19Андешаҳои дунёӣ, ҳирси сарват ва ҳаваси чизҳои дигар дохил шуда, каломро пахш мекунанд, ва он бесамар мегардад+.

20Ва кошташудагон дар хоки нағз касоне мебошанд, ки каломро шунида, кабул мекунанд ва бор меоваранд, баъзе сӣ баробар, баъзе шаст ва баъзе сад»+.

Масал дар бораи шамъ.

21•Ва ба онҳо гуфт: «Оё шамъро меоваранд, то зери зарфе ё кате гузоранд? Оё на аз барои он ки ба шамъдон гузоранд+?

22Зеро чизи ниҳоне нест, ки ошкор нагардад; ва ҳеҷ чизи махфие набошад, ки ба зуҳур наояд+.

23Ҳар кӣ гӯши шунаво дорад, бишнавад!»+

24Ва ба онҳо гуфт: «Пайхас кунед, ки чӣ мешунавед: бо кадом андоза, ки чен кунед, ба шумо чен карда шавад ва ба шумо, ки мешунавед, боз ҳам биафзояд+.

25Зеро, ҳар кӣ дорад, ба вай дода шавад; ва ҳар кӣ надорад, аз вай он чи низ дорад, гирифта шавад»+.

Сабзиши нонамоён.

26Ва гуфт: «Малакути Худо монанди касест, ки тухм бар замин пошад,

27Ва шабу рӯз бихобаду бархезад, ва тухм чӣ гуна сабзаду нашъунамо ёбад, вай надонад;

28Зеро замин худ аз худ бор меоварад, аввал майса, баъд хӯша, пас аз он донаи пурра дар хӯша;

29Ва чун ҳосил расид, фавран досро ба кор меандозад, зеро ки вақти дарав расидааст»+.

Масал дар бораи донаи хардал.

30•Ва гуфт: «Малакути Худоро ба чӣ монанд кунем ва бо кадом масал онро тасвир намоем?

31Мисли донаи хардалест: вақте ки ба замин кошта мешавад, хурдтарини тухмҳои рӯи замин аст+.

32Лекин чун кошта шуд, месабзад ва аз ҳамаи наботот бузургтар мегардад ва шохаҳои калон мерасонад, ба тавре ки мурғони ҳаво зери сояи он метавонанд паноҳ баранд»+.

33Ва бо ин гуна масалҳои бисьёр, ба қадре ки тавоноии шунидан доштанд, каломро ба онҳо баён мекард;

34Бе масал ба онҳо сухан намегуфт, лекин дар хилват ҳамаи маониро ба шогирдони Худ мефаҳмонд.

Исо тундбодро ором мекунад.

35•Бегоҳии ҳамон рӯз ба онҳо гуфт: «Ба канори дигар бигзарем»+.

36Онҳо мардумро ҷавоб дода, Ӯро ҳамон тавре ки дар қаиқ буд, гирифтанд, ва чанд қаиқи дигар низ ҳамроҳи Ӯ буд.

37Ва тундбоди шадиде бархост, ва мавҷҳо ба қаиқ бармехӯрд, ба тавре ки он пур аз об мешуд,+

38Ва Ӯ дар ақиби қаиқ бар болине хуфта буд. Ӯро бедор карда, гуфтанд: «Эй Устод, оё Туро парвое нест, ки мо ҳалок мешавем?»

39Ӯ бархоста, бодро манъ кард ва ба баҳр гуфт: «Хомӯш шав ва ором бош». Бод хомӯш шуд, ва оромии том барқарор гардид+.

40Ва ба онҳо гуфт: «Барои чӣ шумо чунин ҳаросонед? Чаро имон надоред?»

41Ва онҳо хеле ба ҳарос афтода, ба якдигар гуфтанд: «Ин кист, ки боду баҳр ҳам ба Ӯ итоат мекунанд?»

БОБИ ПАНҶУМ

Шифо ёфтани девона дар Ҷадар.

5^1•Пас ба он канори баҳр ба сарзамини ҷадариён расиданд.

2Чун аз қаиқ берун омад, дарҳол касе ки рӯҳи палид дошт, аз миёни гӯрҳо баромада, бо Ӯ рӯ ба рӯ шуд,

3Ки бошишгоҳи вай мағоки гӯр буд, ва ҳеҷ кас наметавонист бо занҷир ҳам вайро бибандад;

4Зеро ки борҳо вайро бо завлона ва занҷирҳо баста буданд, лекин занҷирҳоро канда ва завлонаҳоро шикаста буд, ва ҳеҷ кас наметавонист вайро ром кунад;

5Ва ҳамеша, рӯзу шаб, дар кӯҳҳо ва дар миёни гӯрҳо фарьёд мекашид ва худро бо сангҳо мезад.

6Чун Исоро аз дур дид, давон-давон омада, ба Ӯ сачда кард.

7Ва бо овози баланд фарьёд зада, гуфт: «Туро бо ман чӣ кор аст, эй Исо, Писари Худои Таоло? Туро ба Худо қасам медиҳам, ки маро азоб надиҳӣ!»+

8Зеро ки ба вай гуфта буд: «Эй рӯҳи палид, аз ин шахс берун шав».

9Ва аз вай пурсид: «Номи ту чист?» Вай ҷавоб дод: «Номи ман легион аст, чунки мо бисьёрем».

10Ва аз Ӯ бисьёр илтимос мекарданд, ки онҳоро аз он сарзамин берун накунад.

11Ва дар чарогоҳи он кӯҳҳо галаи бузурги хукҳо мечарид.

12Ва ҳамаи девҳо аз Ӯ илтимос карда, гуфтанд: «Моро ба хукҳо равона кун, то дар онҳо дохил шавем».

13Исо дарҳол ба онҳо иҷозат дод. Ва арвоҳи палид берун шуда, ба хукҳо даромаданд ва он гала аз баландӣ якбора ба баҳр ҷаст, ва онҳо қариб ду ҳазор буданд ва дар баҳр ғарқ шуданд.

14Ва хукбонҳо давида рафтанду дар шаҳр ва дар деҳот онро нақл карданд. Ва мардум барои дидани он моҷаро берун шитофтанд.

15Ва назди Исо омада, он девонаро нишаста диданд, ки дар вай легион буд, ва либос пӯшидааст ва ақлаш солим гаштааст; ва ҳаросон шуданд.

16Касоне ки дида буданд, саргузашти девонаро, ва он чиро, ки ба хукон рӯй дод, ба онҳо нақл карданд.

17Ва аз Ӯ илтимос карданд, ки аз худуди онҳо берун равад+.

18Ва чун ба қаиқ савор шуд, он ки девона буд, аз Ӯ иҷозат пурсид, ки бо Ӯ бошад.

19Аммо Исо иҷозат надод, балки ба вай гуфт: «Ба хона назди хешу табори худ бирав ва хабар деҳ аз он чи, ки Худованд бо ту кардааст, ва чӣ гуна ба ту раҳм намудааст»+.

20Пас вай равона шуда, он чиро, ки Исо бо вай карда буд, дар Декаполис мавъиза кардан гирифт. Ва ҳама дар тааҷҷуб мемонданд+.

Исо зани беморро шифо медиҳад ва духтари Ёирро зинда мекунад.

21•Чун Исо боз бо қаиқ ба он сӯи баҳр гузашт, мардуми бисьёре назди Ӯ ҷамъ омаданд, ва Ӯ дар канори баҳр буд.

22Ва инак яке аз сардорони куништ омад, ки Ёир ном дошт, ва чун Ӯро дид, пеши пояш афтод+

23Ва аз Ӯ хеле илтимос карда, гуфт: «Духтари ман дар ҳолати назъ аст; биё ва даст бар вай гузор, то шифо ёбад ва зиндагӣ кунад».

24Пас бо вай равона шуд, ва мардуми бисьёре аз паи Ӯ рафта, Ӯро фишор медоданд.

25Як зане ки дувоздаҳ сол боз гирифтори хунравӣ буд,+

26Ва азоби бисьёре аз табибони зиёд кашида ва ҳамаи дороии худро сарф карда, ҳеҷ фоидае надида буд, балки аҳволаш торафт бадтар мешуд, —

27Чун овозаи Исоро шунид, дар миёни он гурӯҳ аз қафо омада, либоси Ӯро ламс намуд;

28Зеро гуфт: «Агар лоақал либоси Ӯро ламс кунам, шифо меёбам»+.

29Ва дарҳол чашмаи хуни вай хушк шуд, ва дар ҷисми худ ҳис кард, ки аз касалӣ шифо ёфтааст.

30Дар айни замон Исо дар Худ ҳис кард, ки куввае аз Ӯ берун рафт, ва ба мардум муроҷиат карда, гуфт: «Кист, ки либоси Маро ламс кард?»+

31Шогирдонаш ба Ӯ гуфтанд: «Мебинӣ, ки мардум Туро фишор медиҳанд, ва мегӯӣ: „Кист, ки Маро ламс кард?“»

32Аммо Ӯ ба гирду пеш менигарист, то он занро, ки ин тавр амал кардааст, бубинад.

33Он зан, чун донист, ки ба вай чӣ ҳодиса рӯй дод, тарсону ларзон омада, пеши Ӯ афтод ва тамоми ҳақиқатро ба Ӯ гуфт.

34Ӯ ба вай гуфт: «Духтарам! Имонат туро шифо бахшид; ба саломатӣ бирав ва аз касалии худ дар амон бош»+.

35Ӯ ҳанӯз сухан мегуфт, ки аз хонаи сардори куништ омада гуфтанд: «Духтарат мурд; боз барои чӣ Устодро заҳмат медиҳӣ?»

36Аммо Исо ин суханонро шунида, ба сардори куништ гуфт: «Натарс, фақат имон овару бас».

37Ва, ҷуз Петрус, Яъқуб ва Юҳанно бародари Яъқуб, касеро иҷозат надод, ки аз паяш равад+.

38Чун ба хонаи сардори куништ расид, азодоронро дар ҳолати изтироб дид, ки гирья ва навҳаи бисьёр мекарданд.

39Ва даромадан замон ба онҳо гуфт: «Чаро дар изтироб афтодаед ва гирья мекунед? Духтар намурдааст, балки хуфтааст»+.

40Ва онҳо бар Ӯ хандиданд, лекин Ӯ ҳамаро берун карда, бо падару модари духтар ва бо рафиқонаш ба ҳуҷрае ки духтар хобида буд, даромад.

41Ва дасти духтарро гирифта, гуфт: «Талито-қуми», ки маънояш ин аст: «Эй духтар, туро мегӯям, бархез»+.

42Дарҳол духтар бархоста, равон шуд, зеро ки дувоздаҳсола буд. Онҳо хеле дар ҳайрат монданд.

43Ва Ӯ онҳоро сахт таъкид карда, фармуд, ки касе аз ин огоҳ нашавад, ва гуфт, то хӯроке ба вай диҳанд+.

БОБИ ШАШУМ

Исо аз нав дар Носира.

6^1•Аз он ҷо баромада, ба зодгоҳи Худ омад, ва шогирдонаш аз ақиби Ӯ омаданд+.

2Чун рӯзи шанбе расид, дар куништ ба таълим додан оғоз намуд, ва бисьёр шунавандагон дар ҳайрат монда, мегуфтанд: «Аз куҷост дар Ӯ ин чизҳо? Чӣ ҳикматест, ки ба Ӯ ато шудааст, ки чунин мӯъҷизот аз дасти Ӯ содир мегардад+?

3Оё ин ҳамон наҷҷор нест, ки писари Марьям ва бародари Яъкуб, Йӯсе, Яҳудо ва Шимъӯн аст? Оё хоҳарони Ӯ ин ҷо дар байни мо намебошанд?» Ва дар ҳаққи Ӯ ба васваса меафтоданд+.

4Лекин Исо ба онҳо гуфт: «Пайғамбар беқадр набошад, ҷуз дар зодгоҳи худ ва дар байни хешовандон ва дар хонаи худ»+.

5Ва дар он ҷо ҳеҷ мӯъҷиза нишон дода натавонист, ҷуз он ки дастҳояшро бар чанд беморе ниҳода, онҳоро шифо дод.

6Ва аз беимонии онҳо дар ҳайрат афтод. Дар деҳоти он музофот гашта, таълим медод.

Исо 12 шогирдонро мефиристад, то ки мавъиза намоянд ва шифо диҳанд.

7•Пас он дувоздаҳро назди Худ хонда, ба чуфт-ҷуфт фиристодани онҳо оғоз намуд ва ба онҳо бар арвоҳи палид қудрат дод+.

8Ва фармуд, ки барои роҳ ҳеҷ чизе бо худ, ҷуз асое, нагиранд: на тӯрбае, на ноне, на пуле дар камарбанд,

9Балки чоруқе дар по кашанд ва ду пероҳан дар бар накунанд.

10Ва ба онҳо гуфт: «Ҳар ҷо, ки ба хонае даромадед, то вақти сафар кардан дар он ҷо бимонед.

11Ва ҳар ҷо, ки шуморо қабул накунанд ва ба сухани шумо гӯш надиҳанд, аз он ҷо берун рафта, ғубори пойҳои худро биафшонед, то шаҳодате бар онҳо гардад. Ба ростӣ ба шумо мегӯям: ҳолати Садӯм ва Амӯро дар рӯзи доварӣ аз он шаҳр саҳлтар хоҳад буд»+.

12Онҳо равона шуда, ба мавъиза кардан оғоз намуданд, ки бояд тавба кард;+

13Бисьёр девҳоро берун карданд ва бисьёр беморонро равған молида шифо доданд+.

Қатли Яҳьёи Таъмиддиҳанда.

14•Чун подшоҳ Ҳиродус шунид, — зеро номи Ӯ шӯҳрат ёфта буд, — гуфт, ки Яҳьёи Таъмиддиҳанда аз мурдагон эҳьё шудааст, ва аз ин сабаб мӯъҷизот аз вай ба зуҳур меояд+.

15Баъзе мегуфтанд, ки ин Ильёс аст. Аммо баъзе мегуфтанд, ки ин пайғамбар аст ё чун яке аз пайғамбарон+.

16Лекин Ҳиродус, чун шунид, гуфт. «Ин ҳамон Яҳьёст, ки ман сарашро аз тан ҷудо кардам; вай аз мурдагон эҳьё шудааст».

17Зеро Ҳиродус одам фиристода, Яҳьёро дастгир карда ба зиндон андохта буд, ба хотири Ҳиродия зани Филиппус бародараш, ки вайро ба никоҳи худ дароварда буд+.

18Зеро Яҳьё ба Ҳиродус гуфта буд: «Зани бародари худро ба никоҳ даровардани ту раво нест».

19Пас Ҳиродия ба Яҳьё кина баста буд ва мехост ӯро ба қатл расонад, лекин наметавонист.

20Зеро ки Ҳиродус аз Яҳьё метарсид, вайро марди одилу муқаддас медонист ва рӯихотир мекард; ба гапаш гӯш дода, бисьёр музтариб мешуд ва суханонашро ба хушӣ мешунид.

21Фурсате расид, ки Ҳиродус ба муносибати рӯзи таваллуди худ барои мансабдорони худ, ба мириҳазорон ва калонтарони Ҷалил базме орост, —+

22Ва духтари Ҳиродия ба базм даромада рақсид, Ҳиродус ва ононеро, ки ҳамроҳаш нишаста буданд, шод намуд. Подшоҳ ба духтар гуфт: «Ҳар чӣ мехоҳӣ, аз ман талаб кун, онро ба ту бидиҳам».

23Ва қасам ёд кард, ки «ҳар чӣ аз ман талаб кунӣ, ҳатто нисфи қаламрави ман бошад ҳам, ба ту медиҳам»+.

24Духтар берун рафта, аз модари худ пурсид, ки «чӣ талаб кунам?» Модараш ҷавоб дод: «Каллаи Яҳьёи Таъмиддиҳандаро».

25Вай дарҳол назди подшоҳ шитофт ва гуфт: «Мехоҳам каллаи Яҳьёи Таъмиддиҳандаро ҳамин дам дар табақе ба ман ҳадия кунӣ».

26Подшоҳ басе ғамгин шуд; лекин барои поси савгандаш ва ба хотири ононе ки ҳамроҳаш нишаста буданд, хоҳиши вайро рад кардан нахост.

27Дарҳол подшоҳ ҷаллодеро фиристода, фармуд, ки каллаи вайро биёрад;

28Ҷаллод рафта, дар зиндон каллаи вайро аз тан ҷудо кард ва бар табақе ниҳода овард ва ба духтар дод, ва духтар онро ба модари худ дод.

29Чун шогирдонаш шуниданд, омада, ҷасади вайро бардошта бурданду гӯр карданд+.

Баргаштани 12 ҳаввориён.

30•Ҳаввориён назди Исо ҷамъ омада, ҳар он чиро, ки ба ҷо оварда ва таълим дода буданд, ба Ӯ нақл карданд+.

31Ӯ ба онҳо гуфт: «Шумо ба танҳоӣ ба ягон ҷои хилват биравед ва каме истироҳат кунед». Зеро омаду рафт чунон бисьёр буд, ки фурсати нон хӯрдан ҳам надоштанд+.

Сер шудани панҷ ҳазор мард.

32Пас ба танҳоӣ бо қаиқ ба ҷои хилват равона шуданд.

33Чун мардум онҳоро равона диданд, бисьёре онҳоро шинохтанд; аз ҳамаи шаҳрҳо пиёда ба он сӯ шитофтанд ва аз онҳо пеш гузашта, назди Ӯ ҷамъ шуданд.

34Исо берун омада, анбӯҳи мардумро дид ва ба онҳо раҳмаш омад, зеро онҳо мисли гӯсфандоне буданд, ки чӯпон надоштанд; ва онҳоро бисьёр таълим додан гирифт+.

35Азбаски вақт хеле гузашта буд, шогирдонаш назди Ӯ омада гуфтанд: «Ин ҷо ҷои хилват аст, вақт ҳам дер шуд;

36Инҳоро ҷавоб деҳ, то ки ба қасабаю деҳоти ин музофот рафта, барои худ ноне бихаранд; зеро ки хеҷ хӯроке надоранд».

37Ӯ дар ҷавобашон гуфт: «Шумо ба онҳо хӯрок диҳед». Ба Ӯ гуфтанд: «Магар мо рафта, ба дусад динор нон бихарем ва барои хӯрдани онҳо диҳем?»+

38Аз онҳо пурсид: «Чандто нон доред? Рафта бинед». Онхо дарьёфта, гуфтанд: «Панҷ нон ва ду моҳӣ».

39Он гоҳ фармуд, ки ҳамаро даста-даста бар сабза шинонанд.

40Пас қатор-қатор, саднафара ва панҷоҳнафара нишастанд.

41Ӯ панҷ нону ду моҳиро гирифт ва ба осмон нигариста, баракат дод ва нонро пора карда, ба шогирдонаш дод, то пеши ҷамоат гузоранд; ду моҳиро низ ба ҳамаи онҳо тақсим кард.

42Ҳама хӯрданду сер шуданд;

43Ва аз пораҳои нон ва моҳӣ дувоздаҳ сабадро пур карда бардоштанд;

44Хӯрандагони нон тақрибан панҷ ҳазор мард буданд.

Исо бар баҳр қадам мезанад.

45•Дарҳол Ӯ шогирдонашро фармуд, ки ба қаиқ савор шуда, пеш аз Ӯ ба он соҳил сӯи Байт-Сайдо равона шаванд, то Ӯ мардумро ҷавоб диҳад+.

46Ва чун онҳоро ҷавоб дод, барои дуо гуфтан бар фарози кӯҳе баромад+.

47Шомгоҳон қаиқ ба миёнаи баҳр расида буд, ва Ӯ танҳо бар хушкӣ буд.

48Ва онҳоро дар рондани қаиқ бемаҷол дид, зеро ки боди мухолиф мевазид; наздики поси чоруми шаб бар баҳр қадам зада назди онҳо омад, ва мехост аз онҳо бигзарад.

49Онҳо чун Ӯро диданд, ки бар баҳр қадам мезанад, гумон карданд, ки ин шабаҳ аст, ва фарьёд заданд+.

50Зеро ки ҳама Ӯро дида, ҳаросон шуданд. Дарҳол Ӯ ба онҳо хитоб карда, гуфт: «Ором бошед; ин Манам, ҳаросон нашавед».

51Ва назди онҳо ба қаиқ даромад; бод низ сокит шуд. Ва онҳо бениҳоят дар ҳайрат афтоданд ва тааҷҷуб карданд.

52Зеро ки мӯъҷизаи нонро дарк накарда буданд, чунки дилашон сахт буд+.

Исо назди баҳри Ҷинесор шифо медиҳад.

53Ва аз баҳр гузашта, ба сарзамини Ҷинесор омаданд ва лангар андохтанд+.

54Чун аз қаиқ баромаданд, дарҳол мардум Ӯро шинохтанд.

55Ва сар то сари он музофот шитофтанд ва беморонро бар тахтаҳо ниҳода, ба ҳар ҷо, ки мешуниданд Ӯ он ҷост, меоварданд+.

56Ва ба ҳар чо, ки Ӯ ба қасабаҳо ё шаҳрҳо ё деҳкадаҳо меомад, беморонро дар сари гузар мегузоштанд ва аз Ӯ илтимос менамуданд, ки фақат домани ҷомаи Ӯро ламс кунанд; ва ҳар кӣ ламс кард, шифо ёфт+.

БОБИ ҲАФТУМ

Аҳкоми Худо аз қоидаҳои инсонӣ болотар аст.

7^1•Фарисиён ва баъзе китобдонон, ки аз Ерусалим омада буданд, назди Ӯ ҷамъ шуданд;

2Ва чун диданд, ки баъзе шогирдони Ӯ бо дастҳои нопок, яъне ношуста, нон мехӯранд, сарзаниш карданд.

3Зеро ки фарисиён ва ҳамаи яҳудиён ба ривоятҳои муршидон пайравӣ намуда, то дастҳои худро бодиққат нашӯянд, хӯрок намехӯранд;+

4Ва чун аз бозорҳо оянд, то нашӯянд, чизе намехӯранд. Ва бисьёр расмҳои дигар ҳаст, ки нигоҳ медоранд: монанди шустани пиёлаҳо, кӯзаҳо ва курсиҳо+.

5Пас фарисиён ва китобдонон аз Ӯ пурсиданд: «Чаро шогирдони Ту ба ривоятҳои муршидон пайравӣ намекунанд, балки бо дастҳои ношуста нон мехӯранд?»+

6Ӯ ба онҳо ҷавоб дода гуфт: «Ишаъё дар бораи шумо, эй риёкорон, некӯ пайғом додааст, чунон ки навишта шудааст:

„Ин мардум бо лабони худ Маро парастиш мекунанд,
лекин дилашон аз Ман дур аст;+

7Пас Маро бар абас парастиш мекунанд,
зеро ки таълимоту аҳкоми инсониро таълим медиҳанд“+.

8Зеро шумо ҳукми Худоро як сӯ гузошта, ривоятҳои инсониро, монанди шустани кӯзаҳо ва пиёлаҳо, нигоҳ медоред ва бисьёр расмҳои дигарро ба ҷо меоваред».

9Ва ба онҳо гуфт: «Оё хуб аст, ки шумо ҳукми Худоро ботил мекунед, то ки ривояти худро риоя намоед?

10Зеро Мусо гуфтааст: „Падару модари худро иззат намо“; ва: „Ҳар кӣ падар ё модари худро дашном диҳад, албатта ҳалок гардад“+.

11Лекин шумо мегӯед: „Ҳар гоҳ касе ба падар ё модари худ гӯяд: «Он чи аз ман нафъ ёбӣ, қурбон, яъне ҳадия барои Ҳудост»“, —

12Ва баъд аз ин намегузоред, ки вай ба падар ё модари худ ягон чиз кунад,

13Дар айни ҳол каломи Худоро бо ривояти худ, ки ҷорӣ сохтаед, бартараф менамоед; ва бисьёр расмҳои монанди инро ба ҷо меоваред».

Одамро ба ҳузури Худо чӣ палид мекунад.

14Ва он ҷамоатро назди худ даъват намуда, гуфт: «Ҳама ба Ман гӯш диҳед ва бифаҳмед.

15Чизе нест, ки аз берун ба даруни одам даромада, вайро палид карда тавонад; балки чизе ки аз дарунаш баромада бошад, одамро палид мекунад+.

16Ҳар кӣ гӯши шунаво дорад, бишнавад!»

17Ва чун аз назди ҷамоат ба хона даромад, шогирдонаш маънии ин масалро аз Ӯ пурсиданд.

18Ӯ ба онҳо гуфт: «Оё шумо низ чунин бефаҳм ҳастед? Оё намедонед, ки ҳар чизе аз берун ба даруни одам дарояд, наметавонад вайро нопок кунад?

19Зеро ба даруни дилаш намедарояд, балки ба шикамаш меравад ва аз он хориҷ мешавад, ва ба ин сурат ҳар хӯрок пок мегардад»+.

20Баъд гуфт: «Он чи аз одам берун ояд, одамро нопок месозад;+

21Зеро ки аз даруни дили одам хаёлоти бад, зино, фисқ, катл,+

22Дуздӣ, тамаъ, кина, макр, ҳирс, чашми бад, куфр, ғурур ва ҷаҳолат пайдо мешавад.

23Тамоми ин чизҳои бад аз дарун пайдо шуда, одамро палид мекунад».

Исо ва зане ки аз Финиқияи Сурия буд.

24•Ва аз он ҷо равона шуда, ба худуди Сӯр ва Сидӯн расид; ва ба хонае даромада, нахост, ки касе Ӯро шиносад; лекин натавонист пинҳон монад+.

25Зеро зане ки духтараш рӯҳи палид дошт, хабари Ӯро шунид ва ҳамон дам омада, пеши пои Ӯ афтод;

26Ва он зан юнонӣ, аз аҳли Финиқияи Сурия буд; ва аз Ӯ илтимос намуд, ки девро аз духтараш берун кунад+.

27Лекин Исо ба вай гуфт: «Бигзор аввал бачагон сер шаванд; зеро нони бачагонро гирифта, пеши сагон партофтан хуб нест»+.

28Зан ҷавоб дода гуфт: «Оре, Худовандо; лекин сагон низ пасмондаҳои бачагонро зери суфра мехӯранд».

29Ба вай гуфт: «Аз барои ин сухан бирав, ки дев аз духтарат берун шуд».

30Чун зан ба хонаи худ омад, девро беруншуда ва духтарро бар бистар хуфта ёфт.

Касе ки гӯши кар ва лакнати забон дошт, шифо ёфт.

31Боз аз ҳудуди Сӯр ва Сидӯн баромада, Ӯ ба воситаи ҳудуди Декаполис сӯи баҳри Ҷалил равона шуд+.

32Назди Ӯ якеро оварданд, ки гӯши кар ва лакнати забон дошт, ва илтимос карданд, ки даст бар вай гузорад+.

33Вайро аз миёни ҷамоат ба хилват бурда, ангушти Худро дар гӯшҳои вай ниҳод ва туф карда, забонашро ламс кард;+

34Ва ба осмон нигариста, оҳе кашид ва ба вай гуфт: «Ифатаҳ», яъне: «Воз шав».

35Дарҳол гӯшҳояш кушода ва гиреҳи забонаш яла шуда, ба дурустӣ сухан гуфт.

36Ва ба онҳо таъин кард, ки ба касе хабар надиҳанд. Лекин ҳар чанд ба онҳо манъ мекард, онҳо бештар овоза мекарданд+.

37Ва бағоят ҳайрон монда, мегуфтанд: «Ҳар корро нағз мекунад: карҳоро шунаво ва гунгҳоро гӯё мегардонад».

БОБИ ҲАШТУМ

Сер шудани 4 ҳазор нафар.

8^1•Дар он рӯзҳо, ки боз мардуми бисьёре ҷамъ омада буданд ва барои хӯрдан чизе надоштанд, Исо шогирдони Худро пеш хонда, гуфт:

2«Ба ин мардум дилам месӯзад, зеро ки се рӯз боз назди Ман мебошанд ва барои хӯрдан чизе надоранд;+

3Агар онҳоро гурусна ба хонаҳошон ҷавоб диҳам, дар роҳ бемадор хоҳанд шуд, зеро ки баъзе аз онҳо аз роҳи дур омадаанд».

4Шогирдонаш ба Ӯ ҷавоб доданд: «Аз куҷо касе метавонад дар ин биёбон онҳоро аз нон сер кунад?»+

5Аз онҳо пурсид: «Чандто нон доред?» Гуфтанд: «Ҳафтто».

6Пас ҷамоатро фармуд, ки бар замин бинишинанд; ҳафт нонро гирифта, бо изҳори шукргузорӣ пора кард ва ба шогирдонаш дод, то пеши ҷамоат гузоранд; ва онҳо гузоштанд.

7Ва чанд моҳии майда низ доштанд; онҳоро низ, баракат дода, фармуд, ки пеши ҷамоат гузоранд.

8Онҳо хӯрда сер шуданд; ва аз пораҳои боқимонда ҳафт сабадро пур карда бардоштанд.

9Хӯрандагон қариб чор ҳазор нафар буданд. Ва онҳоро ҷавоб дод.

Фарисиён аломат талаб мекунанд.

10Дарҳол бо шогирдонаш ба қаиқ савор шуда, ба худуди Далмонуто омад.

11•Фарисиён берун омада, бо Ӯ ба мунозира даромаданд ва Ӯро озмуда, аломати осмонӣ аз Ӯ талаб карданд+.

12Ӯ, аз дил оҳе кашида, гуфт: «Чаро ин насл аломате талаб мекунад? Ба ростӣ ба шумо мегӯям: аломате ба ин насл ато нахоҳад шуд».

13Пас онҳоро гузошта, боз ба қаиқ савор шуд ва ба соҳили дигар гузашт.

Огоҳонидан аз хамиртуруши фарисиён ва Ҳиродус.

14•Онҳо нон гирифтанро фаромӯш карданд ва бо худ дар қаиқ ҷуз як нон надоштанд.

15Ӯ онҳоро огоҳ карда, гуфт: «Бохабар бошед, аз хамиртуруши фарисиён ва аз хамиртуруши Ҳиродус ҳазар кунед»+.

16Онҳо бо якдигар муҳокима ронда, мегуфтанд: «Ин аз он сабаб аст, ки нон надорем».

17Исо инро дарьёфта, ба онҳо гуфт: «Чаро муҳокима мекунед, ки нон надоред? Оё ҳанӯз нафаҳмидаед ва дарк накардаед? Оё то ҳол дили шумо сахт аст+?

18Чашм дореду намебинед? Гӯш дореду намешунавед? Ва дар хотир надоред+?

19Ҳангоме ки панҷ нонро барои панҷ ҳазор нафар пора кардам, чанд сабад пур аз пораҳо бардоштед?» Ба Ӯ гуфтанд: «Дувоздаҳ»+.

20«Ва ҳангоме ки ҳафт нонро барои чор ҳазор нафар пора кардам, чанд сабад пур аз пораҳо бардоштед?» Гуфтанд: «Ҳафт»+.

21Ба онҳо гуфт: «Пас чаро намефаҳмед?»

Шифо ёфтани кӯр дар наздикии Байт-Сайдо.

22Чун ба Байт-Сайдо омад, кӯреро назди Ӯ оварда, зорӣ намуданд, ки вайро ламс кунад+.

23Ӯ дасти кӯрро гирифта, вайро аз қасаба берун бурд ва ба чашмони вай туф карда, дастҳои худро бар вай гузошт ва пурсид: «Оё чизе мебинӣ?»+

24Вай назар афканда, гуфт: «Одамонро хиромон чун дарахтон мебинам».

25Он гоҳ дастҳояшро бори дигар бар чашмони вай гузошта, фармуд, ки назар афканад. Вай шифо ёфт ва ҳама чизро ба хубӣ бидид.

26Пас вайро ба хонааш фиристода, гуфт: «Дохили қасаба нашав ва дар он ҷо ба касе нақл нақун».

Эътирофи Петрус.

27•Ва Исо бо шогирдонаш ба қасабаҳои Қайсарияи Филиппус рафт. Дар аснои роҳ аз шогирдонаш пурсид: «Мардум Маро кӣ мегӯянд?»

28Онҳо ҷавоб доданд: «Мегӯянд, ки Яҳьёи Таъмиддиҳандаӣ; баъзе мегӯянд, ки Ильёсӣ; ва баъзе мегӯянд, ки яке аз пайғамбаронӣ»+.

29Ӯ ба онҳо гуфт: «Шумо Маро кӣ мегӯед?» Петрус ҷавоб дода, гуфт: «Ту Масеҳ ҳастӣ»+.

30Пас ба онҳо таъин кард, ки дар бораи Ӯ ба ҳеҷ кас гап назананд+.

Исо бори аввал дар бораи уқубатҳои Худ эълон мекунад.

31•Он гоҳ ба таълими онҳо оғоз намуда, гуфт, ки «Писари Одам бояд бисьёр азоб кашад ва аз тарафи пирон, саркоҳинон ва китобдонон рад карда ва кушта шавад ва пас аз се рӯз эҳьё шавад»+.

32Чун ин суханонро ошкоро мегуфт, Петрус Ӯро ба як сӯ бурда, ба зътироз кардан шурӯъ намуд+.

Хизматгузории ҳақиқӣ.

33Лекин Ӯ баргашта, ба шогирдонаш нигарист ва Петрусро манъ карда, гуфт: «Эй шайтон, аз Ман дур шав, зеро ту на дар бораи амру наҳйи Худо, балки аз чизҳои инсонӣ андеша мекунӣ»+.

34Пас мардумро бо шогирдонаш назди Худ хонда, гуфт. «Ҳар кӣ хоҳад аз ақиби Ман биёяд, бояд хештанро инкор карда ва салиби худро бардошта, Маро пайравӣ намояд:+

35Зеро ҳар кӣ ҷони худро раҳонидан хоҳад, онро барбод медиҳад; ва ҳар кӣ ҷони худро дар роҳи Ман ва Инҷил барбод диҳад, онро мераҳонад;+

36Зеро ба одам чӣ фоида дорад, ки агар вай тамоми дуньёро ба даст оварад ва ба ҷони худ зиён расонад+?

37Ё ки одамизод ба ивази ҷони худ чӣ фидияе медиҳад+?

38Зеро, ҳар кӣ дар ин насли зинокор ва осӣ аз Ман ва аз суханони Ман шарм кунад, Писари Одам низ, ҳангоме ки бо фариштагони муқаддас дар ҷалоли Падари Худ меояд, аз вай шарм хоҳад кард»+.

БОБИ НӮҲУМ

Дигаргун шудани Худованд.

9^1Ва ба онҳо гуфт: «Ба ростӣ ба шумо мегӯям: аз истодагон дар ин ҷо баъзе ҳастанд, ки то Малакути Худоро, ки бо қудрат меояд, набинанд, зоиқаи маргро нахоҳанд ҷашид»+.

2•Ва баъд аз шаш рӯз Исо Петрус, Яъкуб ва Юҳанноро ҳамроҳи Худ бурд ва онҳоро танҳо ба кӯҳи баланде баровард ва дар пеши назари онҳо дигаргун шуд:+

3Либосаш дурахшон ва чун барф бағоят сафед шуд, ки дар рӯи замин ҳеҷ шустагаре наметавонад чунон сафед кунад+.

4Ва Ильёс бо Мусо ба онҳо намоён шуда, бо Исо гуфтугӯ мекарданд+.

5Он гоҳ Петрус ба Исо гуфт: «Эй Устод! Дар ин ҷо будани мо некӯст; пас се чодар месозем: яке барои Ту, яке барои Мусо ва яке барои Ильёс».

6Зеро намедонист, чӣ гӯяд: чунки ҳаросон буданд.

7Ва абре пайдо шуда, бар онҳо соя андохт, ва овозе аз даруни абр баромад, ки мегуфт: «Ин аст Писари Маҳбуби Ман; Ӯро бишнавед»+.

8Баногоҳ, чун ба атрофи худ нигаристанд, касеро ҷуз Исо назди худ надиданд.

9Чун аз кӯҳ мефуромаданд, Исо таъкид намуд, ки то Писари Одам аз мурдагон эҳьё нашавад, он чи дидаанд, ба касе нагӯянд+.

10Ва онҳо ин суханро дар ёд дошта, аз якдигар мепурсиданд, ки аз мурдагон эҳьё шудан чӣ маънӣ дорад?

11Ва аз Ӯ пурсиданд: «Чаро китобдонон мегӯянд, ки Ильёс бояд аввал биёяд?»

12Ӯ ба ҷавоби онҳо гуфт: «Дуруст аст, ки Ильёс бояд аввал биёяд ва ҳама чизро соз кунад; ва Писари Одам, чунон ки дар бораи Ӯ навишта шудааст, ранҷи бисьёр бинад ва ҳақир шумурда шавад;+

13Лекин ба шумо мегӯям, ки Ильёс ҳам омад ва бо вай он чи хостанд, карданд, чунон ки дар бораи вай навишта шудааст»+.

Шифо ёфтани девона.

14•Чун назди шогирдонаш омад, мардуми бисьёрро гирди онҳо дид, ва китобдононро, ки бо онҳо мубоҳиса мекарданд.

15Дарҳол тамоми мардум, чун Ӯро диданд, дар ҳайрат монданд ва давон-давон омада, ба Ӯ салом доданд.

16Ӯ аз китобдонон пурсид: «Бо инҳо чӣ мубоҳиса мекунед?»

17Яке аз байни мардум ба ҷавоб гуфт: «Эй Устод! Писари худро назди Ту овардам, ки рӯҳе гунг дорад:+

18Ҳар ҷо, ки вайро бигирад, ба замин мезанад, вай кафк бароварда, дандонҳо бо ҳам месояд ва карахт мешавад; ба шогирдони Ту гуфтам, ки онро берун кунанд, натавонистанд».

19Ӯ ба ҷавоби вай гуфт: «Эй насли беимон! То кай бо шумо бошам? То ба кай шуморо тоқат кунам? Вайро назди Ман биёред».

20Вайро назди Ӯ оварданд. Чун Ӯро дид, рӯҳ вайро ба ларза андохт; вай ба замин афтода ва ғел зада, кафк баровард+.

21Ва аз падари вай пурсид: «Кай боз ба ин ҳолат гирифтор аст?» Гуфт: «Аз кӯдакӣ;

22Борҳо вайро дар оташ ва дар об афканд, то вайро ҳалок кунад; лекин, агар метавонӣ, ба мо раҳм кун ва ёрӣ расон»+.

23Исо ба вай гуфт: «Агар имон оварда тавонӣ, барои имондор ҳама чиз имконпазир аст»+.

24Дарҳол падари кӯдак фарьёд зада, гирьякунон гуфт: «Имон меоварам, эй Худованд! Ба беимонии ман мадад кун».

25Чун Исо дид, ки мардум сӯяш шитоб мекунанд, рӯҳи палидро мазаммат намуда, гуфт: «Эй рӯҳи гунг ва кар! Ба ту амр мефармоям, ки аз вай берун рав ва дигар дохили вай нашав».

26Пас бонг зада, вайро сахт ба ларза андохта, берун рафт; вай монанди мурда гашт, ба тавре ки бисьёр касон гуфтанд, ки вай мурдааст+.

27Лекин Исо дасташро гирифта бархезонд; вай ба по истод+.

28Ва чун ба хона даромад, шогирдонаш аз Ӯ ба танҳоӣ пурсиданд: «Чаро мо онро берун карда натавонистем?»

29Ба онҳо гуфт: «Ин ҷинс ба ҳеҷ ваҷҳ берун намеравад, ҷуз ба дуо ва рӯза».

Исо бори дуюм мамот ва эҳьёи Худро пешгӯӣ мекунад.

30•Ва аз он ҷо равона шуда, аз Ҷалил мегузаштанд; ва Ӯ намехост, ки касе Ӯро бишиносад.

31Зеро шогирдони Худро таълим дода мегуфт, ки Писари Одам ба дасти одамон таслим карда хоҳад шуд, ва Ӯро хоҳанд кушт; чун кушта шуд, пас аз се рӯз эҳьё хоҳад шуд+.

32Лекин онҳо ин суханро нафаҳмиданд ва тарсиданд, ки аз Ӯ бипурсанд+.

Иззатталабии шогирдон.

33•Ба Кафарнаҳум омад; чун дар хона буд, аз онҳо пурсид: «Дар роҳ бо якдигар дар чӣ хусус муҳокима мекардед?»+

34Онҳо хомӯш монданд, чунки дар роҳ бо якдигар муҳокима мекарданд, ки кист бузургтар.

35Ӯ нишаста, он дувоздаҳро наздаш хонд ва ба онҳо гуфт: «Ҳар кӣ мехоҳад нахустин бошад, вопасин ва хизматгори ҳама шавад»+.

36Пас кӯдакеро гирифта, дар миёни онҳо ба по гузошт ва, дар оғӯш кашида, ба онҳо гуфт:+

37«Ҳар кӣ яке аз ин гуна кӯдаконро ба исми Ман кабул кунад, вай Маро қабул мекунад; ва ҳар кӣ Маро қабул кунад, вай на Маро, балки Фиристандаи Маро қабул мекунад»+.

Рашки сохтаи шогирдон.

38Он гоҳ Юҳанно гуфт: «Эй Устод! Мо касеро дидем, ки ба исми Ту девҳоро берун мекард, лекин моро пайравӣ намекард, ва мо вайро манъ кардем, чунки моро пайравӣ намекард»+.

39Исо гуфт: «Вайро манъ накунед; зеро ҳеҷ касе нест, ки ба исми Ман мӯъҷиза бинмояду ба зудӣ дар ҳаққи Ман бад гуфта тавонад.

40Зеро ҳар кӣ зидди мо нест, бо мост+.

41Ва ҳар кӣ ба исми Ман шуморо, аз он рӯ ки пайрави Масеҳ ҳастед, косаи обе бинӯшонад, ба ростӣ ба шумо мегӯям, мукофоти худро зоеъ нахохад кард+.

Огоҳонидан аз васваса.

42Ва ҳар кӣ яке аз ин тифлонро, ки ба Ман имон меоваранд, ба васваса андозад, барои вай беҳтар аст, ки санги осиёе бар гарданаш овехта, вайро дар баҳр афкананд+.

43Ва агар дастат туро ба васваса андозад, онро бибур: барои ту беҳтар аст, ки маъюб шуда ба ҳаёт дароӣ, аз ин ки бо ду даст ба дӯзах равона шавӣ, дар оташе ки хомӯшнашаванда аст,+

44Ки дар он ҷо кирми онҳо намемирад, ва оташ хомӯш намешавад.

45Ва агар поят туро ба васваса андозад, онро бибур: барои ту беҳтар аст, ки ланг шуда ба ҳаёт дароӣ, аз ин ки бо ду по дар дӯзах андохта шавӣ, дар оташе ки хомӯшнашаванда аст,

46Ки дар он ҷо кирми онҳо намемирад, ва оташ хомӯш намешавад.

47Ва агар чашмат туро ба васваса андозад, онро бикан: барои ту беҳтар аст, ки якчашма шуда ба Малакути Худо дароӣ, аз ин ки бо ду чашм дар оташи дӯзах андохта шавӣ,+

48Ки дар он ҷо кирми онҳо намемирад, ва оташ хомӯш намешавад.

49Зеро ҳар кас бо оташ намакин хоҳад шуд, ва ҳар курбон бо намак намакин хоҳад шуд.

50Намак хуб аст; лекин агар намак шӯр набошад, бо чӣ шумо онро ислоҳ мекунед? Пас дар худ намак бидоред, ва бо якдигар муросо кунед»+.

БОБИ ДАҲУМ

Қонуни Исо дар бораи талоқ.

10^1•Аз он ҷо баромада, ба он сӯи Урдун, ба худуди Яҳудо омад. Боз мардум назди Ӯ шитофтанд; ва Ӯ, аз рӯи одаташ, боз онҳоро таълим медод.

2Фарисиён наздик омада ва Ӯро озмуданӣ шуда, пурсиданд: «Оё ҷоиз аст, ки мард зани худро талоқ диҳад?»

3Ба ҷавоби онҳо гуфт: «Мусо ба шумо чӣ фармудааст?»

4Гуфтанд: «Мусо иҷозат додааст, ки талоқномае навишта ҷудо шаванд»+.

5Исо ба ҷавоби онҳо гуфт: «Ба сабаби дилсахтии шумо ин ҳукмро барои шумо навиштааст;

6Лекин аз ибтидои офариниш Худо онҳоро марду зан офарид+.

7Аз ин сабаб мард падару модари худро тарк карда, бо зани худ мепайвандад,+

8Ва ҳар ду як тан мешаванд, ба тавре ки онҳо акнун ду тан не, балки як тан мебошанд.

9Пас он чиро, ки Худо ба ҳам пайвастааст, одам набояд ҷудо кунад»+.

10Дар хона шогирдонаш боз дар ин бора аз Ӯ пурсиданд.

11Ӯ ба онҳо гуфт: «Ҳар кӣ зани худро талоқ дода, дигареро никоҳ кунад, дар ҳаққи вай зино карда бошад;

12Ва агар зане аз шавҳари худ ҷудо шуда, ба никоҳи дигаре дарояд, низ зино карда бошад»+.

Исо кӯдаконро дуои хайр мекунад.

13•Кӯдаконро назди Ӯ меоварданд, то ки онҳоро ламс кунад; лекин шогирдон ба оварандагон монеъ мешуданд.

14Чун Исо дид, дарғазаб шуда, гуфт: «Кӯдаконро бигзоред, ки назди Ман оянд, ва ба онҳо монеъ нашавед, зеро Малакути Худо ба чунин касон тааллуқ дорад.

15Ба ростӣ ба шумо мегӯям: ҳар кӣ Малакути Худоро монанди кӯдак қабул накунад, ба он дохил намешавад»+.

16Ва онҳоро ба оғӯш кашид ва даст бар онҳо ниҳода, дуои хайр кард+.

Исо ва ҷавони сарватдор.

17•Вақте ки ба роҳ мебаромад, касе назди Ӯ шитофта, зону бар замин зад ва пурсид: «Эй Устоди некӯ, чӣ кунам, то вориси ҳаёти ҷовидонӣ шавам?»+

18Исо ба вай гуфт: «Чаро Маро некӯ мегӯӣ? Ҳеҷ кас некӯ нест, ҷуз Худон ягона+.

19Аҳкомро медонӣ: „Зино накун; қатл накун; дуздӣ накун; шаҳодати бардурӯғ надеҳ; озор надеҳ; падару модаратро ҳурмат кун“»+.

20Вай ба ҷавоби Ӯ гуфт: «Эй Устод! Ҳамаи инро ман аз кӯдакӣ нигоҳ доштаам»+.

21Исо ба вай нигариста, дӯст дошт ва гуфт: «Туро як чиз намерасад: бирав, ҳар он чи дорӣ, бифурӯш ва ба мискинон бидеҳ, ва дар осмон ганҷе хоҳӣ ёфт; ва омада, салиб бардор ва Маро пайравӣ кун»+.

22Лекин вай аз ин сухан ошуфта ва ғамгин шуда, рафт, чунки молу мулки бисьёр дошт.

Ба Малакути Худо даромадани сарватдорон душвор аст.

23Исо ба гирду пеш нигариста, ба шогирдонаш гуфт: «Ба Малакути Худо даромадани сарватдорон чӣ гуна душвор аст!»+

24Шогирдон аз суханони Ӯ дар ҳайрат шуданд. Исо боз ба ҷавоби онҳо гуфт: «Эй фарзандон! Ба онҳое ки умеди сарват доранд, даромадан ба Малакути Худо чӣ гуна душвор аст!

25Аз сӯрохи сӯзан гузаштани шутур осонтар аст аз он ки сарватдор ба Малакути Худо дохил шавад».

26Онҳо бағоят дар ҳайрат шуда, ба якдигар мегуфтанд: «Пас кӣ метавонад наҷот ёбад?»

27Исо ба онҳо нигоҳ карда, гуфт: «Ба одамизод ин ғайриимкон аст, лекин на ба Худо; зеро ки ба Худо ҳама чиз имконпазир аст»+.

Мукофоти шогирдон.

28Он гоҳ Петрус ба Ӯ гуфт: «Инак, мо ҳама чизро тарк карда, Туро пайравӣ намудаем»+.

29Исо ба ҷавоб гуфт: «Ба ростӣ ба шумо мегӯям: касе нест, ки хона, ё бародарон, ё хоҳарон, ё падар, ё модар, ё зан, ё фарзандон, ё амлокро аз баҳри Ман ва Инҷил тарк кунаду+

30Алҳол, дар ин замон, дар миёни таъқибот, сад чандон хонаҳо ва бародарон ва хоҳарон ва падарон ва модарон ва фарзандон ва амлок ва дар олами оянда хаёти ҷовидонӣ наёбад;+

31Лекин басо аввалин, ки охирин хоҳанд шуд, ва охирин — аввалин»+.

Исо бори сеюм мамот ва эҳьёи Худро пешгӯӣ мекунад.

32•Чун дар роҳи сӯи Ерусалим буданд, Исо пешопеши онҳо мерафт, ва онҳо дар ҳайрат буданд, ва чун аз ақиби Ӯ мерафтанд, ҳаросон мешуданд. Ва Ӯ он дувоздаҳро назди Худ хонда, боз ба гуфтани он чи ба сараш меояд, оғоз намуд:

33«Инак мо сӯи Ерусалим меравем, ва Писари Одам ба дасти саркоҳинон ва китобдонон таслим карда хоҳад шуд, ва Ӯро ба марг маҳкум кунанду ба дасти ғайрияҳудиён таслим кунанд;

34Ва Ӯро тамасхур кунанд, тозиёна зананд, туфборон кунанд, бикушанд; ва дар рӯзи сеюм эҳьё шавад»+.

Хоҳиши иззатталабонаи писарони Забдой.

35•Он гоҳ Яъқуб ва Юҳанно, ду писари Забдой, назди Ӯ омада, гуфтанд: «Эй Устод! Мехоҳем, он чи аз Ту хоҳиш кунем, барои мо бикунӣ»+.

36Ба онҳо гуфт: «Чӣ мехоҳед, ки барои шумо бикунам?»

37Онҳо ба Ӯ гуфтанд: «Ба мо лутф намо, ки яке дар тарафи ростат ва дигаре дар тарафи чапат дар ҷалоли Ту биншинем»+.

38Исо ба онҳо гуфт: «Шумо намефаҳмед, ки чӣ мехоҳед; оё метавонед он косаеро, ки Ман менӯшам, бинӯшед ва таъмидеро, ки Ман меёбам, биёбед?»+

39Онҳо ба ҷавоб гуфтанд: «Метавонем». Аммо Исо ба онҳо гуфт: «Косаеро, ки Ман менӯшам, хоҳед нӯшид ва таъмидеро, ки Ман меёбам, хоҳед ёфт;+

40Лекин имконияти дар тарафи росту чапи Ман нишастанатон дар дасти Ман нест, ки бидиҳам; ҷуз онҳое ки барояшон муҳайё шуда бошад».

41Ва он даҳ нафар, чун инро шуниданд, аз Яъқуб ва Юҳанно норозӣ шуданд.

42Аммо Исо онҳоро назди Худ хонда гуфт: «Шумо медонед, ононе ки мири халқҳо ба шумор мераванд, бар онҳо ҳукмронӣ мекунанд, ва акобирашон бар онҳо фармонраво мешаванд;

43Лекин дар миёни шумо набояд ин тавр шавад: балки ҳар кӣ дар байни шумо хоҳад бузург бошад, хизматгори шумо шавад;+

44Ва ҳар кӣ хоҳад дар байни шумо нахустин бошад, ғуломи ҳама шавад;

45Зеро Писари Одам низ на барои он омад, ки ба Ӯ хизмат кунанд, балки барои он ки хизмат кунад ва ҷони Худро барои фидияи бисьёр касон бидиҳад»+.

Бартимаи кӯр бино шуд.

46•Ба Ериҳӯ омаданд. Вақте ки Ӯ бо шогирдонаш ва мардуми бисьёр аз Ериҳӯ мебаромад, Бартимай ибни Тимай ном кӯре дар канори роҳ нишаста, садақа мепурсид+.

47Чун шунид, ки ин Исои Носирист, фарьёдкунон гуфт: «Эй Исо, Писари Довуд! Ба ман раҳм кун»+.

48Бисьёр касон вайро ба хомӯш шудан водор мекарданд; лекин вай боз ҳам бештар фарьёд мезад: «Эй Писари Довуд! Ба ман раҳм кун».

49Исо истода, фармуд, ки вайро бихонанд. Онҳо кӯрро хонда, гуфтанд: «Осуда бош, бархез, ки туро мехонад».

50Вай ҷомаи худро кашида, бархосту назди Исо омад.

51Исо ба вай ҷавоб гардонда, гуфт: «Чӣ мехоҳӣ, ки барои ту бикунам?» Кӯр ба Ӯ гуфт: «Эй Устод! Мехоҳам бино шавам».

52Исо ба вай гуфт: «Бирав, ки имонат туро шифо бахшид». Вай дарҳол бино гашта, аз ақиби Исо дар роҳ равона шуд+.

БОБИ ЁЗДАҲУМ

Ба Ерусалим бо тантана ворид шудани Исо.

11^1•Чун наздики Ерусалим, ба Байт-Фоҷӣ ва Байт-Ҳинӣ, бар кӯҳи Зайтун расиданд, Ӯ ду шогирди Худро фиристода,+

2Ба онҳо гуфт: «Ба ин деҳа, ки рӯ ба рӯи шумост, биравед; чун даромадед, харкурраеро баста меёбед, ки ҳанӯз касе бар он савор нашудааст; онро воз карда, ин ҷо биёред;

3Ва агар касе ба шумо гӯяд: „Чаро чунин мекунед?“, ба ҷавобаш бигӯед, ки Худованд ба он эҳтиёҷ дорад; ва дарҳол онро ба ин ҷо мефиристад».

4Онҳо рафта, курраро ёфтанд, ки дар кӯча назди дарвозае бастагӣ буд; ва онро воз карданд.

5Баъзе касоне ки дар он ҷо истода буданд, ба онҳо гуфтанд: «Чӣ кор доред, ки курраро воз мекунед?»

6Ба ҷавоби онҳо он чиро гуфтанд, ки Исо фармуда буд; ва онҳоро ба ҳоли худ гузоштанд.

7Ва курраро назди Исо оварда, ҷомаҳои худро бар он афканданд, то бар он савор шуд.

8Бисьёр касон ҷомаҳои худро бар роҳ густурданд, ва дигарон шохаҳои дарахтонро бурида, бар роҳ густурданд+.

9Ва онҳое ки аз пеш ва аз пас равона буданд, хитоб мекарданд;

«Ҳӯшаъно!

Муборак аст Он ки ба исми Худованд меояд!

10Муборак аст малакути падари мо Довуд,
ки ба исми Худованд меояд!

Ҳӯшаъно дар арши аъло!»+

11Ва Исо вориди Ерусалим шуда, ба маъбад даромад; ва ҳама чизро аз назар гузаронд, ва чун рӯз бевақт шуда буд, бо он дувоздаҳ ба Байт-Ҳинӣ рафт.

Дарахти анҷири бемева.

12•Рӯзи дигар, чун аз Байт-Ҳинӣ берун омаданд, гурусна монд;+

13Ва аз дур дарахти анҷирро, ки барг дошт, дида, омад, то шояд чизе бар он биёбад; чун наздик шуд, ҷуз баргҳо чизе наёфт, зеро ки мавсими анҷир ҳанӯз нарасида буд+.

14Ва Исо ба он гуфт: «Пас аз ин то абад касе аз ту мева нахӯрад». Ва шогирдонаш инро шуниданд.

Пок кардани маъбад.

15•Ба Ерусалим омаданд. Исо ба маъбад даромада, ба пеш кардани онҳое ки дар маъбад харидуфурӯш мекарданд, оғоз намуд; мизҳои саррофон ва курсиҳои кафтарфурӯшонро чаппа кард;+

16Ва нагузошт, ки касе чизеро аз миёни маъбад бардошта гузарад.

17Ва онҳоро таълим дода, мегуфт: «Оё навишта нашудааст, ки „хонаи Ман хонаи ибодати ҳамаи халқҳо номида хоҳад шуд“? Аммо шумо онро ба дуздхона мубаддал кардаед»+.

18Чун китобдонон ва саркоҳинон шуниданд, дар тараддуди он шуданд, ки чӣ тавр Ӯро ба ҳалокат расонанд; зеро аз Ӯ метарсиданд, чунки тамоми мардум аз таълимоти Ӯ дар ҳайрат буданд+.

19Чун рӯз бевақт шуд, Ӯ аз шаҳр берун рафт+.

20•Бомдодон, вақте ки мегузаштанд, дарахти анҷирро диданд, ки то реша хушк шудааст.

21Ва Петрус ба ёд оварда, гуфт: «Эй Устод! Инак дарахти анҷире ки нафрин кардаӣ, хушк шудааст».

Дуои имон.

22Исо ба ҷавоби онҳо гуфт:

23«Ба Худо имон оваред. Зеро ба ростӣ ба шумо мегӯям: ҳар кӣ ба ин кӯх гӯяд: „Бархоста, худро дар баҳр афкан“, ва дар дили худ шак надошта бошад, балки яқин дорад, ки он чи гӯяд мешавад, — ҳар чӣ гӯяд ба вай ато хоҳад шуд+.

24Бинобар ин ба шумо мегӯям: ҳар чӣ дар дуо хоҳиш мекунед, яқин бидонед, ки онро пайдо хоҳед кард, — ва ба шумо ато хоҳад шуд+.

25Ва ҳангоме ки дар дуо меистед, агар аз касе ранҷу озоре кашида бошед, гуноҳи вайро афв намоед, то ки Падари шумо низ, ки дар осмон аст, гуноҳҳои шуморо биомурзад;+

26Аммо агар афв накунед, Падари шумо низ, ки дар осмон аст, гуноҳҳои шуморо наомурзад».

Масъалаи қудрати Исо.

27•Боз ба Ерусалим омаданд. Ва ҳангоме ки Ӯ дар маъбад мегашт, саркоҳинон, китобдонон ва пирон назди Ӯ омада,

28Гуфтанд: «Бо кадом қудрат ин корҳоро мекунӣ? Ва кист, ки ин қудратро ба Ту додааст, то ин корҳоро кунӣ?»+

29Исо ба ҷавоби онҳо гуфт: «Ман ҳам аз шумо чизе мепурсам, ба Ман ҷавоб диҳед; он гоҳ Ман ҳам ба шумо хоҳам гуфт, ки бо кадом қудрат ин корҳоро мекунам;

30Таъмиди Яҳьё аз осмон буд, ё аз инсон? Ба Ман ҷавоб диҳед»+.

31Аммо онҳо дар дили худ андеша мекарданд: «Агар гӯем, ки „аз осмон буд“, Ӯ бигӯяд: „Пас чаро ба вай имон наовардед?“+

32Ва агар гӯем, ки „аз инсон буд“» — аз мардум метарсиданд; зеро ки ҳама Яҳьёро набии барҳақ медонистанд+.

33Ба Исо ҷавоб дода гуфтанд: «Намедонем». Исо ҳам ба ҷавоби онҳо гуфт: «Ман ҳам ба шумо намегӯям, ки бо кадом кудрат ин корҳоро мекунам».

БОБИ ДУВОЗДАҲУМ

Масал дар бораи токдорони бадкор.

12^1•Пас бо масалҳо ба онҳо оғози сухан намуда, гуфт: «Касе ток шинонд, деворе гирдаш кашид, чархуште сохт, бурҷе барпо кард ва онро ба токдорон супурду ба сафар рафт+.

2Чун мавсим расид, хизматгореро назди токдорон фиристод, то аз меваи токзор аз токдорон бигирад,

3Лекин онҳо вайро дошта заданд ва тиҳидаст равона карданд.

4Боз хизматгори дигарро назди онҳо фиристод; вайро низ сангборон карда, сарашро кафонданд ва дашном дода пеш карданд.

5Боз як нафари дигарро фиристод: вайро куштанд; ва бисьёр касони дигарро — баъзеро заданд ва баъзеро куштанд+.

6Як писари азизаш буд, ва дар охир вайро низ назди онҳо фиристода, дар дили худ гуфт: „Аз писарам шарм хоҳанд дошт“+.

7Лекин токдорон ба якдигар гуфтанд: „Ин ворис аст; биёед, вайро бикушем, то мерос аз они мо гардад“+.

8Вайро дастгир карда, куштанд ва аз токзор берун бароварда партофтанд+.

9Пас соҳиби токзор чӣ хоҳад кард? Омада, токдоронро ба марг маҳкум хоҳад кард ва токзорро ба дигарон хоҳад супурд+.

10Магар ин Навиштаро нахондаед:

„Санге ки меъморон рад карданд,
санги сари гӯшаи бино гардид:
11Ин аз ҷониби Худованд шуд
ва дар назари мо ҳайратангез аст“?»+

12Ва хостанд Ӯро дастгир кунанд, лекин аз мардум тарсиданд; зеро донистанд, ки ин масалро дар ҳаққи онҳо гуфта буд; пас Ӯро вогузошта рафтанд+.

Масъалаи хироҷ.

13•Ва чанд нафар аз фарисиён ва ҳиродиёнро назди Ӯ фиристоданд, то Ӯро аз суханаш афтонанд+.

14Онҳо омада, ба Ӯ гуфтанд: «Эй Устод! Медонем, ки Ту ҳақгӯй ҳасти ва аз касе парвое надорӣ, зеро ҳеҷ рӯбинӣ намекунӣ, балки роҳи Худоро ба ростӣ таълим медиҳӣ; оё ба қайсар ҷизья додан ҷоиз аст ё не? Бидиҳем ё надиҳем?»+

15Аммо Ӯ риёкории онҳоро дарьёфта, гуфт: «Чаро Маро меозмоед? Диноре ба Ман биёред, то онро бубинам»+.

16Онҳо оварданд. Он гоҳ ба онҳо гуфт: «Ин сурат ва рақам аз они кист?» Онҳо ба Ӯ гуфтанд: «Аз они қайсар».

17Исо ба ҷавоби онҳо гуфт: «Он чи аз они қайсар аст, ба қайсар диҳед, ва он чи аз они Худост — ба Худо». Ва аз ҷавоби Ӯ дар ҳайрат монданд+.

Дар бораи эҳьёи мурдагон.

18•Ва саддуқиён, ки мункири қиёмат ҳастанд, назди Ӯ омада, пурсиданд:+

19«Эй Устод! Мусо ба мо навиштааст: „Агар бародари касе бимирад ва зане аз худ гузошта ва фарзанде надошта бошад, бояд бародараш зани вайро ба никоҳи худ дароварад, ва барои бародари худ насле ба вуҷуд оварад“+.

20Ҳафт бародар буданд: яке зан гирифта, мурд ва фарзанде нагузошт;

21Вайро дуюмин ба занӣ гирифта, мурд ва фарзанде нагузошт; сеюм низ ҳамчунин.

22Ҳамаи он ҳафт вайро гирифтанд ва насле нагузоштанд. Баъд аз ҳама зан низ мурд.

23Пас, дар қиёмат, ки ҳама эҳьё хоҳанд шуд, вай зани кадоми онҳо мешавад? Зеро ки ҳар ҳафт вайро ба занӣ гирифта буданд».

24Исо ба ҷавоби онҳо гуфт: «Магар гумроҳ нестед аз он рӯ, ки на Навиштаҳоро медонед, на қудрати Худоро?

25Зеро, ҳангоме ки аз мурдагон эҳьё мешаванд, на зан мегиранд ва на ба шавҳар мераванд, балки монанди фариштагон дар осмон мебошанд.

26Аммо дар бораи мурдагон, ки эҳьё мешаванд, магар дар китоби Мусо нахондаед, ки чӣ сон Худо дар назди бутта ба вай гуфт: „Манам Худои Иброҳим ва Худои Исҳоқ ва Худои Яъқуб“+?

27Вай на Худои мурдагон аст, балки Худои зиндагон. Пас шумо басе гумроҳ шудаед».

Аҳкоми бузургтарин.

28•Яке аз китобдонон, чун мубоҳисаи онҳоро шунида, дид, ки ба онҳо ҷавоби некӯ дод, пеш омада, аз Ӯ пурсид: «Аввалини ҳамаи аҳком кадом аст?»

29Исо ба вай ҷавоб дод: «Аввалини аҳком ин аст: „Бишнав, эй Исроил! Худованд Худои мо Худованди ягона аст;

30Ва Худованд Худои худро бо тамоми дили ту ва бо тамоми ҷони ту ва бо тамоми ҳуши ту ва бо тамоми қуввати ту дӯст бидор“; аввалин аҳком ҳамин аст!+

31Ва дуюмаш монанди он аст: „Ёри худро мисли худ дӯст бидор“; хукми дигаре бузургтар аз инҳо нест»+.

32Китобдон ба Ӯ гуфт: «Офарин, эй Устод! Ту рост гуфтӣ, ки Худо ягона аст ва ҷуз Ӯ дигаре нест;+

33Ва Ӯро бо тамоми дил ва бо тамоми идрок ва бо тамоми қувват дӯст доштан ва ёри худро мисли худ дӯст доштан аз ҳамаи курбониҳои сӯхтанӣ ва ҳадияҳо афзалтар аст»+.

34Чун Исо дид, ки вай оқилона ҷавоб дод, ба вай гуфт: «Ту аз Малакути Худо дур нестӣ». Пас аз он касе ҷуръат накард, ки аз Ӯ чизе пурсад+.

Исо — ҳам писари Довуд ва ҳам Худованди Довуд.

35•Ва ҳангоме ки Исо дар маъбад таълим медод, савол дода, гуфт: «Чӣ сон китобдонон мегӯянд, ки Масеҳ писари Довуд аст+?

36Ва ҳол он ки худи Довуд бар тибқи Рӯҳулқудс мегӯяд:

„Худованд ба Худованди ман гуфт:

«Ба ямини Ман бинишин,
то душманони Туро зери пои Ту андозам»“+.

37Инак худи Довуд Ӯро Худованд меномад: пас чӣ сон Ӯ писари вай будааст?» Ва мардуми бисьёр каломи Ӯро бо хушнӯдӣ мешуниданд+.

Риёкории китобдонон.

38•Ва Ӯ онҳоро таълим дода, мегуфт: «Аз китобдонон ҳазар кунед, ки дӯст медоранд ҷомаҳои дароз пӯшида гарданд, ва дар бозорҳо табрик бишнаванд,

39Ва дар курсиҳои аввали куништҳо ҷой бигиранд ва дар зиёфатҳо болонишин шаванд;+

40Онҳо, ки хонаҳои бевазанонро фурӯ мебаранд ва барои намуд дуоро тӯл медиҳанд, аз ҳама сахттар маҳкум хоҳанд шуд».

Фулуси бевазан.

41•Ва Исо дар муқобили ганҷина нишаста нигоҳ мекард, ки чӣ сон мардум ба ганҷина пул меандозанд. Аксари сарватдорон бисьёр меандохтанд+.

42Ва бевазани камбағале омада, ду фулус андохт, ки ним тин мешавад.

43Пас шогирдонашро пеши Худ хонда, гуфт: «Ба ростӣ ба шумо мегӯям, ки ин бевазани камбағал аз ҳамаи ононе ки ба ганҷина андохтанд, бештар дод;

44Зеро ҳама аз зиёдатии худ доданд, лекин вай аз камбағалии худ ҳар чӣ дошт, андохт, яъне тамоми нафақаи худро дод»+.

БОБИ СЕЗДАҲУМ

Дар бораи омадани Исо.

Заволи маъбад.

13^1•Чун Исо аз маъбад мебаромад, яке аз шогирдонаш ба Ӯ гуфт: «Эй Устод! Бингар, чӣ навъ сангҳо ва чӣ навъ иморатҳост!»

2Исо ба ҷавоби вай гуфт: «Ин иморатҳои бузургро мебинӣ? Ҳамаи ин хароб хоҳад шуд, ба дараҷае ки санге бар санге нахоҳад монд»+.

3Ва чун Ӯ бар кӯҳи Зайтун дар муқобили маъбад нишаста буд, Петрус, Яъқуб, Юҳанно ва Андриёс ба танҳоӣ аз Ӯ пурсиданд:

4«Моро огоҳ кун, ки ин кай воқеъ мешавад, ва аломати рӯй додани ҳамаи ин чӣ гуна аст?»

5Он гоҳ Исо дар ҷавоби онҳо ба гуфтан оғоз намуд: «Ҳушьёр бошед, ки касе шуморо гумроҳ накунад;+

6Зеро бисьёр касон бо номи Ман омада, гӯянд, ки ин Ман ҳастам, ва мардуми бисьёрро гумроҳ кунанд+.

7Аммо чун ҷангҳо ва овозаи ҷангҳоро бишнавед, натарсед: зеро ин бояд воқеъ шавад; лекин ин ҳанӯз интиҳо нест+.

8Зеро қавме бар зидди қавме ва салтанате бар зидди салтанате қиём хоҳад кард; ва дар ҳар ҷо зилзилаҳо рӯй ҳоҳад дод, ва қаҳтиҳо ва ошӯбҳо падид хоҳад омад. Инҳо ибтидои дардҳост+.

9Лекин шумо худро эҳтиёт кунед; зеро шуморо ба маҳкамаҳо ҳоҳанд кашид, ва дар куништҳо тозиёна ҳоҳанд зад, ва шуморо назди ҳокимону подшоҳон ба хотири Ман ҳозир хоҳанд кард, то барои онҳо шаҳодате гардад+.

10Ва лозим аст, ки Инҷил аввал дар байни тамоми ҳалқҳо мавъиза карда шавад+.

11Чун шуморо барои таслим кардан гирифта баранд, пешакӣ ғамхорӣ ва андеша накунед, ки чӣ бояд бигӯед; балки он чи дар он соат ба шумо ато шавад, онро бигӯед: зеро гӯянда шумо нестед, балки Рӯҳулқудс аст+.

12Он гоҳ бародар бародарро ва падар фарзандро ба марг таслим хоҳад кард; ва фарзандон бар зидди падарону модарон қиём карда, онҳоро ба ҳалокат хоҳанд расонд+.

13Ва ҳама аз барои исми Ман ба шумо адоват хоҳанд дошт; лекин ҳар кӣ то охир сабр кунад, наҷот хоҳад ёфт+.

Мусибати бузург.

14•Чун кароҳати харобиро, ки Дониёли набӣ ба забон овардааст, дар ҷое ки намебояд, бар по бубинед, — ҳар кӣ хонад, дарк кунад, — он гоҳ онҳое ки дар Яҳудо мебошанд, ба кӯҳистон гурезанд;+

15Ва ҳар кӣ бар бом бошад, поён нафурояд ва барои гирифтани чизе ба хонаи худ надарояд;+

16Ва он ки дар киштзор аст, барои гирифтани ҷомаи худ барнагардад.

17Вой бар ҳоли ҳомиладорон ва ширдорон дар он айём!+

18Дуо кунед, ки гурехтани шумо дар зимистон рӯй надиҳад.

19Зеро дар он айём чунон мусибате хоҳад шуд, ки аз ибтидои офариниш, ки Худо офарид, то ҳол нашудааст ва бори дигар нахоҳад шуд+.

20Ва агар Худованд он айёмро кӯтоҳ намекард, касе наҷот намеёфт; лекин аз барои баргузидагоне ки Ӯ интихоб намудааст, он айёмро кӯтоҳ кардааст+.

21Дар он ҳангом агар касе ба шумо гӯяд: „Инак Масеҳ дар ин ҷост“, ё „дар он ҷост“, — бовар накунед+.

22Зеро масеҳони козиб ва анбиёи козиб ба майдон омада, аломот ва мӯъҷизот нишон хоҳанд дод, то ки, агар мумкин бошад, баргузидагонро низ гумроҳ кунанд+.

23Лекин шумо ҳушьёр бошед; инак, Ман ҳамаашро ба шумо пешакӣ гуфтам+.

Омадани Писари Одам.

24•Лекин дар он айём, пас аз он мусибат, офтоб хира шавад ва моҳ рӯшноии худро надиҳад+.

25Ва ситорагон аз осмон фурӯ резанд, ва қувваҳои афлок мутазалзил шаванд+.

26Он гоҳ Писари Одамро бинанд, ки бо қудрат ва ҷалоли азим бар абрҳо меояд+.

27Ва он гоҳ Ӯ фариштагони Худро фиристода, баргузидагони Худро аз чор ҷониб, аз канори замин то канори осмон фароҳам хоҳад овард+.

Масал дар бораи дарахти анҷир.

28•Акнун аз дарахти анҷир мисол гиред; чун шохааш нарм шуда, барг оварад, медонед, ки тобистон наздик аст;

29Ҳамчунин шумо чун дидед, ки ин чизҳо воқеъ шудааст, бидонед, ки наздик аст, назди дар аст.

30Ба ростӣ ба шумо мегӯям: ин насл ҳанӯз аз олам нагузашта, ҳамаи ин чизҳо воқеъ хоҳад шуд+.

31Осмон ва замин гузарон аст, лекин каломи Ман гузарон нест+.

32•Аммо он рӯз ва соатро, ғайр аз Падар, касе намедонад, на фариштагони осмон, на Писар+.

33Пас, барҳазар ва бедор бошед ва дуо гӯед; зеро намедонед, ки он вақт кай фаро мерасад+.

Дар интизори омадани Худованд бедор бошед.

34Монанди касе ки ба сафар рафта ва хонаи худро тарк карда, ба хизматгорони худ ихтиёр дод ва барои ҳар яке шуғли хосе муқаррар намуд ва дарбонро фармуд, ки бедор бошад+.

35Пас, бедор бошед; зеро намедонед, ки соҳиби хона кай меояд, дар шом, ё ними шаб, ё ҳангоми бонги хурӯс, ё бомдодон;+

36Мабодо ногаҳон омада, шуморо хуфта ёбад+.

37Аммо он чи ба шумо мегӯям, ба ҳама мегӯям: „Бедор бошед“».

БОБИ ЧОРДАҲУМ

Суиқасд ба муқобили Исо.

14^1•То иди фисҳ ва фатир ду рӯз монда буд; саркоҳинон ва китобдонон дар тараддуди он буданд, ки чӣ сон бо ҳила Ӯро дастгир карда, ба қатл расонанд;+

2Лекин мегуфтанд: «На дар ид, мабодо дар байни мардум ошӯбе рӯй диҳад».

Марьями сокини Байт-Ҳинӣ бар Исо равғани атрафшон мерезад.

3•Ва ҳангоме ки Ӯ дар Байт-Ҳинӣ, дар хонаи Шимъӯни махавӣ назди суфра нишаста буд, — зане бо зарфи гаҷини равғани атрафшони сунбули холиси гаронбаҳо омад ва зарфро шикаста, бар сари Ӯ рехт+.

4Баъзе касон норозӣ шуда, дар байни худ гуфтанд: «Чаро ин равғани атрафшон талаф шуд?

5Зеро онро ба зиёда аз сесад динор фурӯхта, ба мискинон тақсим карда додан мумкин буд». Ва он занро сарзаниш карданд.

6Лекин Исо гуфт: «Вайро ором гузоред; чаро вайро хиҷил мекунед? Вай барои Ман коре некӯ кард.

7Зеро мискинон ҳар вақт дар назди шумо ҳастанд ва ҳар гоҳ, ки бихоҳед, ба онҳо зҳсон карда метавонед; лекин Ман ҳамеша бо шумо нестам+.

8Вай он чи метавонист, ба ҷо овард: Бадани Маро барои дафн пешакӣ тадҳин кард+.

9Ба ростӣ ба шумо мегӯям: дар тамоми ҷаҳон ҳар ҷо, ки Инҷил мавъиза шавад, кори вай низ барои ёдоварии вай эикр хоҳад ёфт»+.

Паймони таслимкунанда бо саркоҳинон.

10•Ва Яҳудои Исқарьют, ки яке аз он дувоздаҳ буд, пеши саркоҳинон рафт, то ки Ӯро ба онҳо таслим кунад+.

11Онҳо чун сухани вайро шуниданд, шод гаштанд ва ба вай пул доданӣ шуданд. Вай дар ҷустуҷӯи фурсати мувофиқ буд, ки Ӯро таслим кунад.

Фисҳи охирин.

12•Дар рӯзи аввали иди фатир, ки барои фисҳ курбонӣ мекарданд, шогирдонаш ба Ӯ гуфтанд: «Куҷо мехоҳӣ, ки фисҳро бихӯрӣ, то рафта тайёр кунем?»+

13Пас ду нафарро аз шогирдонаш фиристода, ба онҳо гуфт: «Ба шаҳр биравед; марде ба шумо рост хоҳад омад, ки кӯзаи обро бардошта мебарад; аз ақиби вай равона шавед,

14Ба куҷое ки дарояд, ба соҳиби хона гӯед: „Устод мегӯяд: меҳмонхона куҷост, ки он ҷо фисҳро бо шогирдони Худ бихӯрам?“

15Вай ба шумо болохонаи калони мафрушу тайёрро нишон медиҳад; дар он ҷо барои мо тайёрӣ бинед».

16Шогирдонаш равона шуда, ба шаҳр омаданд ва, чунон ки Ӯ гуфта буд, ёфтанд; ва фисҳро омода карданд.

Фисҳ.

17Бегоҳи рӯз Ӯ бо он дувоздаҳ омад.

18Ва ҳангоме ки нишаста таом мехӯрданд, Исо гуфт: «Ба ростӣ ба шумо мегӯям, ки яке аз шумоён, ки бо Ман таом мехӯрад, Маро таслим хоҳад кард»+.

19Онҳо ғамгин шуда, паси ҳамдигар ба Ӯ гуфтанд: «Оё он манам?» Ва дигаре: «Оё он манам?»

20Лекин Ӯ ба ҷавоби онҳо гуфт: «Яке аз дувоздаҳ, ки бо Ман даст дар табақ меандозад.

21Агарчи Писари Одам ончунон, ки дар бораи Ӯ навишта шудааст, меравад, лекин вой бар ҳоли он касе ки Писари Одам ба воситаи вай таслим карда шавад: барои вай беҳтар мебуд, ки таваллуд намеёфт»+.

Таоми шоми муқаддас.

22•Ва ҳангоме ки таом мехӯрданд, Исо нонро гирифта, баракат дод ва пора карда, ба онҳо доду гуфт: «Бигиред ва бихӯред, ки ин Бадани Ман аст»+.

23Ва косаро гирифта, шукргузорӣ намуд ва ба онҳо дод; ва ҳама аз он нӯшиданд.

24Ва ба онҳо гуфт: «Ин аст Хуни Ман аз аҳди ҷадид, ки барои бисьёр касон рехта мешавад+.

25Ба ростӣ ба шумо мегӯям: Ман дигар аз шираи ангур нахоҳам нӯшид, то ҳамон рӯзе ки дар Малакути Худо майи тоза бинӯшам».

Имтиҳони имони шогирдон.

26Ва ҳамду сано хонда, ба сӯи кӯҳи Зайтун равона шуданд+.

27•Ва Исо ба онҳо гуфт: «Ҳамаи шумо имшаб дар ҳаққи Ман ба васваса хоҳед афтод; зеро навишта шудааст: „Чӯпонро мезанам, ва гӯсфандон пароканда хоҳанд шуд“+.

28Аммо пас аз эҳьё шуданам, пеш аз шумо ба Ҷалил хоҳам рафт»+.

29Петрус ба Ӯ гуфт: «Агар ҳама ба васваса афтанд ҳам, ман намеафтам».

30Исо ба вай гуфт: «Ба ростӣ ба ту мегӯям, ки ту ҳоло, дар ҳамин шаб, пеш аз он ки хурӯс ду бор бонг занад, Маро се бор инкор хохӣ кард».

31Лекин вай бо ҷидду ҷаҳди зиёдтар мегуфт: «Ҳатто агар бо Ту мурданам лозим ояд, Туро ҳаргиз инкор накунам». Дигарон низ ҳамчунон гуфтанд.

Исо дар Ҷатсамонӣ маҳзун мешавад ва дуо мегӯяд.

32•Ба мавзее омаданд, ки Ҷатсамонӣ ном дошт; ва Ӯ ба шогирдонаш гуфт: «Дар ин ҷо бинишинед, то Ман дуо гӯям».

33Ва Петрус, Яъқуб ва Юҳанноро бо Худ бурд; ва дар изтироб афтод ва дилтанг шуд+.

34Ва ба онҳо гуфт: «Ҷони Ман то ба дараҷаи марговар маҳзун шудааст; дар ин ҷо бимонед ва бедор бошед»+.

Дуои якум.

35Ва, каме пештар рафта, рӯ ба замин афтод ва дуо гуфт, ки агар мумкин бошад, он соат аз Ӯ бигзарад;+

36Ва гуфт: «Аббо, Падарам! Ҳама чиз назди Ту мумкин аст; ин косаро аз Ман бигзарон; лекин на бо хоҳиши Ман, балки бо иродаи Ту»+.

37Ва омада, онҳоро хуфта ёфт, ва ба Петрус гуфт: «Эй Шимъӯн! Ту хуфтаӣ? Оё натавонистӣ соате бедор бошӣ?

38Бедор бошед ва дуо гӯед, то ба озмоиш дучор нашавед; рӯҳ бардам аст, лекин ҷисм нотавон»+.

Дуои дуюм.

39Ва боз рафта бо ҳамон суханон дуо гуфт.

40Ва баргашта, боз онҳоро хуфта ёфт, зеро чашмонашон хоболуд буд; ва онҳо намедонистанд, ки ба Ӯ чӣ ҷавоб диҳанд.

Дуои сеюм.

41Ва бори сеюм омада, ба онҳо гуфт: «Шумо ҳанӯз мехобед ва истироҳат мекунед? Вассалом, соат расидааст; инак Писари Одам ба дасти гуноҳкорон таслим карда мешавад;+

42Бархезед, биравем: инак, он ки Маро таслим мекунад, наздик омад».

Таслим кардани Яҳудо ва ҳабс шудани Исо.

43•Ва дарҳол, ҳанӯз ки Ӯ сухан мегуфт, Яҳудо, ки яке аз он дувоздаҳ буд, ва бо вай мардуми бисьёре аз ҷониби саркоҳинон, китобдонон ва пирон бо шамшеру таёқҳо омаданд+.

44Таслимкунандаи Ӯ ишорате ба онҳо дода, гуфта буд: «Ҳар киро бибӯсам, Ӯ ҳамон аст; Ӯро дастгир кунеду бо эҳтиёт баред».

45Ва чун омад, дарҳол ба Ӯ наздик шуда, гуфт: «Эй Устод! Эй Устод!» Ва Ӯро бӯсид.

46Ва онҳо дастҳои худро бар Ӯ андохта, Ӯро гирифтанд.

Исоро ҳама тарк карданд.

47Аммо яке аз ҳозирон шамшери худро кашида, ба ғуломи саркоҳин заду як гӯши вайро бурида партофт+.

48Исо ба онҳо рӯ оварда, гуфт: «Гӯё бар зидди роҳзане шумо бо шамшеру таёқҳо берун омадаед, то Маро дастгир кунед;

49Ҳар рӯз Ман назди шумо дар маъбад будам ва таълим медодам, ва шумо Маро дастгир накардед; лекин бигзор Навиштаҳо ба амал ояд»+.

50Он гоҳ ҳама Ӯро вогузошта, гурехтанд+.

51Ҷавоне ҷисми бараҳнаи худро ба чодире печонда, аз ақиби Ӯ мерафт; ва сарбозон вайро дастгир карданд.

52Лекин вай чодирро партофта, тани бараҳна аз дасти онҳо гурехт.

Исо ба ҳузури пирон.

53•Ва Исоро назди саркоҳин оварданд; ва тамоми саркоҳинон ва пирон ва китобдонон назди вай гирд омаданд.

54Петрус аз дур, то даруни ҳавлии саркоҳин, аз паи Ӯ равона шуда, бо хизматгорон нишаст ва назди оташ худро гарм мекард.

55Саркоҳинон ва тамоми шӯрои пирон дар ҷустуҷӯи шаҳодате бар зидди Исо буданд, то Ӯро ба қатл расонанд, лекин наёфтанд.

56Зеро бисьёр касон бар зидди Ӯ шаҳодати бардурӯғ доданд, лекин ин шаҳодатҳо ба якдигар мувофиқ набуд+.

57Ва баъзе касон бархоста, бар зидди Ӯ шаҳодати бардурӯғ дода, гуфтанд:

58«Мо шунидем, ки Ӯ мегуфт: „Ман ин маъбади бо дасти одам сохташударо вайрон мекунам ва дар се рӯз дигареро бино мекунам, ки бо дасти одам сохта нашуда бошад“»+.

59Лекин чунин шаҳодати онҳо низ мувофиқ набуд.

60Пас саркоҳин бархост ва дар миёна истода, аз Исо пурсид: «Чаро Ту ҳеҷ ҷавоб намедиҳӣ? Ин чист, ки инҳо бар зидди Ту шаҳодат медиҳанд?»+

61Аммо Ӯ ҳомӯш монд ва ҳеҷ ҷавоб надод. Боз саркоҳин аз Ӯ пурсида, гуфт: «Оё Ту Масеҳ, Писари Худои Мутабаррак ҳасти?»+

62Исо гуфт: «Ман ҳастам; ва шумо Писари Одамро ҳоҳед дид, ки ба ямини Кудрат нишаста, бар абрҳои осмон меояд»+.

63Он гоҳ саркоҳин ҷомаи худро дарронда, гуфт: «Дигар ба шоҳидон чӣ ҳоҷат дорем+?

64Шумо куфрро шунидед; чӣ мулоҳиза доред?» Пас ҳама Ӯро айбдор карда, сазовори марг донистанд+.

65Ва баъзе касон ба сару рӯи Ӯ туф кардан гирифтанд ва рӯяшро пӯшида, Ӯро мезаданд ва мегуфтанд, ки: «Нубувват кун». Ва хизматгорон Ӯро торсакӣ мезаданд+.

Петрус Худованди худро инкор мекунад.

66•Ҳангоме ки Петрус дар поён, дар рӯи ҳавлӣ буд, яке аз канизони саркоҳин омад

67Ва чун дид, ки Петрус худро гарм мекунад, ба вай нигоҳ карда, гуфт: «Ту низ бо Исои Носирӣ будӣ».

68Лекин вай инкор карда, гуфт: «Намедонам ва намефаҳмам, ки ту чӣ мегӯӣ». Ва ба ҳавлии берун рафта буд, ки хурӯс бонг зад.

69Каниз бори дигар вайро дида, ба ҳозирон гуфт: «Ин яке аз онҳост».

70Вай бори дигар инкор кард. Пас аз муддате ҳозирон ба Петрус гуфтанд: «Дар ҳақиқат ту яке аз онҳо мебошӣ; зеро ки ту аз Ҷалил ҳастӣ ва лаҳҷаи ту ҳамон хел аст».

71Лекин вай ба савганду қасам хӯрдан оғоз намуда, гуфт: «Он Одамро, ки мегӯед, намешиносам».

72Ҳамон дам хурӯс бори дуюм бонг зад. Он гоҳ Петрус сухани Исоро ба ёд овард, ки ба вай гуфта буд: «Пеш аз он ки хурӯс ду бор бонг занад, Маро се бор инкор хоҳӣ кард». Ва оғоз ба гиристан намуд+.

БОБИ ПОНЗДАҲУМ

Исо ба ҳузури Пилотус.

15^1•Бомдодон фавран саркоҳинон бо пирон ва китобдонон ва тамоми шӯрои пирон машварат карданд ва Исоро баста бурданду ба Пилотус таслим карданд+.

2Пилотус аз Ӯ пурсид: «Оё Ту Подшоҳи Яҳудиён ҳастӣ?» Ӯ ҷавоб дода гуфт: «Ту мегӯӣ»+.

3Ва саркоҳинон Ӯро бисьёр айбдор мекарданд.

4Пилотус боз аз Ӯ пурсид: «Ту ҳеҷ ҷавобе намедиҳӣ? Бингар, ки чӣ қадар Туро айбдор мекунанд»+.

5Лекин Исо боз ҳеҷ ҷавоб надод, ба тавре ки Пилотус дар ҳайрат монд+.

Исо не, балки Бараббос.

6•Дар ҳар ид вай як бандиро, ки мехостанд, барои онҳо озод мекард.

7Бараббос ном касе бо шариконаш дар ҳабс буд, ки онҳо дар вақти исьён одам кушта буданд.

8Ва мардум фарьёд зада, илтимос карданд, ки он чиро, ки ҳамеша барои онҳо мекард, ба ҷо оварад.

9Вай ба ҷавоби онҳо гуфт: «Оё мехоҳед, Подшоҳи Яҳудиёнро барои шумо озод кунам?»

10Зеро медонист, ки саркоҳинон Ӯро аз рӯи ҳасад таслим карда буданд+.

11Лекин саркоҳинон мардумро барангехта буданд, ки Бараббосро барои онҳо озод кунад, беҳтар аст+.

12Пилотус боз ба ҷавоби онҳо гуфт: «Пас чӣ мехоҳед бикунам бо он Касе ки Ӯро Подшоҳи Яҳудиён меномед?»

13Онҳо боз фарьёд заданд: «Ӯро маслуб кун!»

14Пилотус ба онҳо гуфт: «Ӯ чӣ бадӣ кардааст?» Лекин онҳо боз ҳам зиёдтар фарьёд заданд: «Ӯро маслуб кун!»+

15Пас Пилотус, мардумро хушнӯд карданӣ шуда, Бараббосро барои онҳо озод кард ва Исоро тозиёна зада, барои маслуб кардан таслим кард+.

Тамасхур ва таҳқир кардани Исо.

16•Ва сарбозон Ӯро ба даруни ҳавлӣ, яъне ба сарбозхона бурданд ва тамоми фавҷро гирд оварданд;

17Ва ҷомаи арғувон ба Ӯ пӯшонданд ва тоҷе аз хор бофта, бар сараш ниҳоданд;

18Ва оғоз ба салом намуданд: «Салом, эй Подшоҳи Яҳудиён!»

19Ва қамиш бар сараш заданд ва бар Ӯ туф карданд ва, зону зада, ба Ӯ таъзим карданд+.

20Пас аз он ки Ӯро басе истеҳзо карданд, ҷомаи арғувонро аз танаш кашида, либоси худашро пӯшонданд ва Ӯро берун бурданд, то маслубаш кунанд.

21•Ва роҳгузареро аз Қурин, ки Шимъӯн ном дошт ва падари Искандар ва Руфус буд ва аз саҳро меомад, маҷбур карданд, ки салиби Ӯро бардорад+.

22Ва Исоро ба ҷое бурданд, ки Ҷолҷолто, яъне «Ҷои косахонаи сар» ном дошт.

23Ва шароби бо мур омехтаро барои нӯшиданаш доданд; лекин Ӯ нанӯшид.

Маслуб кардани Исо ва мамоти Ӯ.

24Ононе ки Ӯро маслуб карданд, либоси Ӯро қуръа партофта тақсим карданд, то ҳар кас чизе бигирад+.

25Ва соати сеюм буд, ки Ӯро маслуб карданд.

26Ва бар Ӯ чунин айбномае навишта шуда буд: «Подшоҳи Яҳудиён».

27Бо Ӯ ду роҳзанро, яке аз дасти росташ ва дигаре аз дасти чапаш, маслуб карданд.

28Пас ба амал омад он Навиштае ки мегӯяд: «Аз ҷинояткорон шумурда шуд».

29Ва роҳгузарон Ӯро дашном дода ва сар чунбонда, мегуфтанд: «Эй! Ту ки маъбадро вайрон карда, дар се рӯз аз нав бино мекунӣ!+

30Худатро наҷот дода, аз салиб фурӯд ой».

31Ҳамчунин саркоҳинон ва китобдонон Ӯро истеҳзо карда, ба якдигар мегуфтанд: «Дигаронро наҷот медод, лекин Худашро наҷот дода наметавонад!+

32Масеҳ, Подшоҳи Исроил, бигзор акнун аз салиб фурӯд ояд, то бубинем ва имон оварем». Ва онҳое ки бо Ӯ маслуб шуда буданд, Ӯро дашном медоданд+.

33•Чун соати шашум расид, тамоми заминро то соати нӯҳум торикӣ фаро гирифт.

34Ва дар соати нӯҳум Исо бо овози баланд фарьёд зада, гуфт: «Элӯҳӣ, Элӯҳӣ! Ламма сабақтанӣ?», яъне: «Худои Ман, Худои Ман! Чаро Маро тарк кардаӣ?»+

35Баъзе аз ҳозирон, чун шуниданд, гуфтанд: «Инак, Ильёсро меҳонад».

36Пас шахсе шитоб карда, исфанҷеро аз сирко пур кард ва бар сари най ниҳода, ба Ӯ нӯшониданӣ шуд ва гуфт: «Биистед, бубинем, ки оё Ильёс меояд, то Ӯро фурӯд оварад?»+

37Лекин Исо садои баланде бароварда, ҷон дод.

38Ва пардаи маъбад аз боло то поён дарида, ду пора шуд+.

39Мирисаде ки рӯ ба рӯи Ӯ меистод, чун дид, ки Ӯ бо чунин садо ҷон дод, гуфт: «Ба ростӣ ин Одам Писари Худо буд».

40Якчанд зан низ буданд, ки аз дур нигоҳ мекарданд: аз он чумла Марьями Маҷдалия ва Марьяме ки модари Яъқуби кӯчак ва Йӯсе буд, ва Салӯмит,+

41Ки ҳангоми дар Ҷалил буданаш аз ақиби Ӯ мерафтанд ва ба Ӯ хизмат мекарданд, ва бисьёр занони дигар, ки ҳамроҳи Ӯ ба Ерусалим омада буданд.

Дафни Исо.

42•Ва чун шом шуд, зеро ки рӯзи ҷумъа, яъне бегоҳи шанбе буд,

43Юсуф ном шахсе аз Ҳаромот, узви намоёни шӯро, ки худаш низ интизори Малакути Худо буд, омад ва ҷасорат карда назди Пилотус даромад ва Ҷасади Исоро талаб кард;

44Пилотус дар ҳайрат афтод, ки Ӯ зуд фавтидааст; ва юзбоширо талабида, аз вай пурсид, ки оё фавтид?

45Ва чун аз юзбошӣ фаҳмид, Ҷасадро ба Юсуф дод.

46Вай катоне харида ва Ҷасадро аз салиб фуроварда, ба он катон печонд ва ба қабре ки дар дохили санг тарошида буд, ниҳод; ва сангеро бар дари қабр ғелонд+.

47Ва Марьями Маҷдалия ва Марьями модари Йӯсе диданд, ки куҷо гузошта шуд.

БОБИ ШОНЗДАҲУМ

Эҳьёи Исо ва воқеаҳои ин рӯз.

16^1•Баъд аз гузаштани шанбе, Марьями Маҷдалия ва Марьяме ки модари Яъқуб буд, ва Салӯмит ҳанут хариданд, то рафта Ӯро тадҳин кунанд+.

2Ва саҳарии рӯзи якшанбе, чун офтоб тулӯъ кард, онҳо ба сари қабр омаданд,

3Ва ба ҳамдигар мегуфтанд: «Сангро аз дари қабр барои мо кӣ меғелонад?»+

4Чун нигаристанд, диданд, ки санг ғелонда шудааст; ва ҳол он ки он бисьёр бузург буд.

5Ва чун ба қабр даромаданд, ҷавонеро дар тарафи рост нишаста диданд, ки либоси сафед дар бар дошт; ва ҳайрон шуданд.

6Вай ба онҳо гуфт: «Ҳайрон нашавед. Исои Носирии маслубро ҷустуҷӯ мекунед; Ӯ эҳьё шуд ва дар ин ҷо нест. Инак ҷое ки Ӯро ниҳода буданд.

7Лекин рафта, ба шогирдони Ӯ ва ба Петрус гӯед, ки Ӯ пеш аз шумо ба Ҷалил меравад; Ӯро, чунон ки ба шумо гуфта буд, дар он ҷо ҳоҳед дид»+.

8Ва зуд баромада, тозон аз пеши қабр рафтанд; онҳоро ларза ва даҳшат фаро гирифта буд, ва ба касе чизе нагуфтанд, зеро ки метарсиданд.

Фармоиш дар бораи вазифа.

9•Саҳарии рӯзи якшанбе эҳьё шуда, аввал ба Марьями Маҷдалия, ки аз вай ҳафт девро берун карда буд, зоҳир шуд+.

10Вай рафта, ба ҳамроҳони Ӯ, ки гирьёну нолон буданд, ҳабар дод;

11Лекин онҳо, чун шуниданд, ки Ӯ зинда аст, ва Ӯро вай дидааст, — бовар накарданд+.

12Баъд аз он ба сурати дигар ба ду нафари онҳо, ки ба деҳа мерафтанд, дар роҳ зоҳир шуд.

13Ва онҳо баргашта, ба дигарон ҳабар доданд; лекин ба онҳо низ бовар накарданд.

14Ниҳоят ба он ёздаҳ, ки дар сари суфра нишаста буданд, зоҳир шуд ва онҳоро ба сабаби беимонӣ ва дилсахтиашон сарзаниш кард, зеро ба онҳое ки Ӯро эҳьёшуда дида буданд, бовар накардаанд.

15Ва ба онҳо гуфт: «Ба тамоми олам биравед ва Инҷилро ба ҳамаи маҳлуқот мавъиза кунед+.

16Ҳар кӣ имон оварда, таъмид ёбад, наҷот ҳоҳад ёфт; лекин ҳар кӣ имон наоварад, маҳкум хоҳад шуд+.

17Ва ин аломот ҳамроҳи имондорон ҳоҳад буд: ба исми Ман девҳоро берун кунанд ва ба забонҳои нав сухан гӯянд;+

18Ва морҳоро гиранд; ва агар заҳри қотиле бихӯранд, ба онҳо осеб нарасонад; ва даст бар беморон ниҳанд, онҳо шифо ёбанд»+.

Сууди Исо.

19Ва Худованд, пас аз он ки ба онҳо сухан гуфт, ба осмон сууд карда, ба ямини Худо нишаст+.

20Ва онҳо берун рафта, дар ҳар ҷо мавъиза мекарданд, ва Худованд ба онҳо мадад мерасонд ва бо аломоти баъдина каломро собит мегардонд+.

• 1:1 Мат. 3:1-12, Луқ. 3:1-9, Юҳ. 1:19-28

+ 1:1 Заб. 2:7

+ 1:2 Хур. 23:20, Мал. 3:1, Мат. 11:10, Луқ. 7:27

+ 1:3 Иш. 40:3
+ 1:4 Луқ. 1:80, Юҳ. 1:6
+ 1:5 Аъм. 19:18
+ 1:6 4 Подш. 1:8, Иб. 11:22, 1 Подш. 14:26
+ 1:8 Юил 2:28
• 1:9 Мат. 3:13, Луқ. 3:21-22, Луқ. 4:1-13
+ 1:9 Мат. 2:23, Луқ. 2:39
+ 1:10 Аъм. 7:56, Иш. 11:2, Юҳ. 1:32-33

+ 1:11 Марқ. 9:7, Юҳ. 12:28, Иш. 42:1, Марқ. 9:7, 2 Пет. 1:17

+ 1:13 1 Вақ. 21:1, 1 Тас. 3:5, Луқ. 22:43
• 1:14 Мат. 4:18-22, Луқ. 5:1-11
+ 1:14 Еҳ. 21:39, 3 Подш. 9:11, Иш. 9:1
+ 1:15 Ғал. 4:4, Мат. 3:2

+ 1:16 Ад. 34:11, Мат. 14:34, Марқ. 6:53, Юҳ. 1:40-42

+ 1:17 Мат. 13:47
+ 1:18 Марқ. 10:28
• 1:21 Луқ. 4:31-41
+ 1:21 Мат. 4:13
+ 1:22 Мат. 7:28-29
+ 1:24 Марқ. 5:7, Аъм. 19:15, Юҳ. 6:69
+ 1:26 Марқ. 9:20, Аъм. 8:7
+ 1:27 Аъм. 17:19
+ 1:30 1 Қӯр. 9:5

+ 1:31 Марқ. 5:41, Марқ. 9:27, Аъм. 3:7, Аъм. 9:41

+ 1:34 Мат. 12:16, Марқ. 3:12
• 1:35 Луқ. 4:42-44
+ 1:35 Мат. 14:23, Луқ. 5:16
+ 1:38 Иш. 61:1
• 1:40 Мат. 8:1-4, Луқ. 5:12-16

+ 1:40 Иб. 13:3, Ад. 12:10, 4 Подш. 5:1, 2 Вак. 26:20, Марқ. 9:22

+ 1:42 Луқ. 17:14
+ 1:43 Мат. 9:30
+ 1:44 Иб. 14:1-32, Луқ. 17:14
+ 1:45 Марқ. 7:36
• 2:1 Мат. 9:1-8, Луқ. 5:17-26
+ 2:1 Мат. 4:13, Марқ. 1:21
+ 2:4 Марқ. 6:55
+ 2:5 Мат. 8:10, Марқ. 10:52, Луқ. 7:48
+ 2:7 Марқ. 14:64, Заб. 31:5, Иш. 43:25
• 2:13 Мат. 9:9-13, Луқ. 5:27-32
+ 2:16 Луқ. 15:2
+ 2:17 Луқ. 15:7, 1 Тим. 1:15
• 2:18 Мат. 9:14-17, Мат. 12:1-8, Луқ. 5:33

+ 2:18 Мат. 11:2, Луқ. 11:1, Юҳ. 1:35, Луқ. 18:12

+ 2:19 Мат. 25:1-13, Юҳ. 3:29, Ваҳй 19:7, Ваҳй 21:2

+ 2:20 Марқ. 14:7, Луқ. 17:22
+ 2:23 Так. Шар. 23:25
+ 2:24 Хур. 20:8-10, Ад. 15:32-36
+ 2:25 1 Подш. 21:1-6

+ 2:26 1 Подш. 22:20, 2 Подш. 8:17, Хур. 25:30, Иб. 24:5-9

+ 2:27 Хур. 23:12, Так. Шар. 5:14
• 3:1 Мат. 12:9-14, Луқ. 6:6-11
+ 3:1 Марқ. 1:21
+ 3:2 Луқ. 14:1, Луқ. 20:20
+ 3:4 Луқ. 14:3
+ 3:5 Эфс. 4:18, 3 Подш. 13:6
+ 3:7 Иш. 34:5, Ҳиз. 35:15, Мат. 11:21
+ 3:10 Марқ. 5:28
+ 3:11 Мат. 14:33, Марқ. 1:24
+ 3:12 Мат. 12:16, Марқ. 1:34
• 3:13 Мат. 10:1-4, Луқ. 6:12-16
+ 3:16 Мат. 16:18, Юҳ. 1:42
+ 3:17 Марқ. 1:19
+ 3:18 Мат. 9:9
+ 3:19 Марқ. 14:10, Марқ. 14:44

• 3:20 Мат. 12:22-32, Луқ. 11:14-23, Луқ. 12:10

+ 3:20 Марқ. 6:31
+ 3:21 2 Қӯр. 5:13
+ 3:22 4 Подш. 1:2, Мат. 9:34, Мат. 10:25
+ 3:27 Иш. 49:24-25

+ 3:29 Луқ. 12:10, 1 Юҳ. 5:16, Ибр. 10:26, Ибр. 10:29

• 3:31 Мат. 12:46-50, Луқ. 8:19-21

+ 3:31 Марқ. 6:3, Юҳ. 2:12, Юҳ. 7:3, Аъм. 1:14, 1 Қӯр. 9:5, Ғал. 1:19

+ 3:35 Юҳ. 15:14, Ибр. 2:11
• 4:1 Мат. 13:1-23, Луқ. 8:4-15
+ 4:7 Ирм. 4:3
+ 4:9 Мат. 11:15, Ваҳй 2:7
• 4:10 Мат. 13:18-23, Луқ. 8:11-15
+ 4:11 Мат. 19:11, 1 Қӯр. 5:12-13

+ 4:12 Иш. 6:9-10, Иш. 42:20, Юҳ. 12:40, Аъм. 28:26-27

+ 4:14 Иш. 55:10-11, Аъм. 8:4
+ 4:17 Ғал. 1:6, Ибр. 6:4
+ 4:19 Мат. 6:25, Марқ. 10:23, 1 Тим. 6:10
+ 4:20 Юҳ. 15:5
• 4:21 Луқ. 8:16-18
+ 4:21 Мат. 5:15, Луқ. 11:33
+ 4:22 Мат. 10:26, Луқ. 12:2
+ 4:23 Мат. 11:15, Марқ. 4:9
+ 4:24 Мат. 7:2
+ 4:25 Мас. 9:9
+ 4:29 Юил 3:13, Мат. 13:38, Ваҳй 14:15
• 4:30 Мат. 13:31-35, Луқ. 13:18-19
+ 4:31 Мат. 17:20, Луқ. 17:6
+ 4:32 Ҳиз. 17:3, Ҳиз. 31:6, Дон. 4:9
• 4:35 Мат. 8:23-27, Луқ. 8:22-25
+ 4:35 Мат. 8:18, Луқ. 8:22
+ 4:37 Аъм. 27:14
+ 4:39 Заб. 64:8, Заб. 88:10, Заб. 103:7
• 5:1 Мат. 8:28-34, Луқ. 8:26-39
+ 5:7 Марқ. 1:24
+ 5:17 Луқ. 5:8, Аъм. 16:39
+ 5:19 Заб. 65:16
+ 5:20 Мат. 4:25, Марқ. 7:31
• 5:21 Мат. 9:18-26, Луқ. 8:40-56
+ 5:22 Луқ. 13:14, Аъм. 13:15, Аъм. 18:8
+ 5:25 Иб. 15:25
+ 5:28 Марқ. 3:10
+ 5:30 Луқ. 5:17, Луқ. 6:19
+ 5:34 Марқ. 10:52
+ 5:37 Марқ. 9:2, Марқ. 14:33
+ 5:39 Юҳ. 11:11

+ 5:41 Марқ. 1:31, Марқ. 9:27, Аъм. 3:7, Аъм. 9:41, Луқ. 7:14

+ 5:43 Марқ. 1:44, Марқ. 9:9
• 6:1 Мат. 13:53-58, Луқ. 4:16-30
+ 6:1 Мат. 2:23, Луқ. 2:39, Луқ. 4:23
+ 6:2 Марқ. 1:21
+ 6:3 Мат. 11:6
+ 6:4 Юҳ. 4:44
• 6:7 Мат. 10:1, Мат. 10:5-15, Луқ. 9:1-6
+ 6:7 Марқ. 3:13-18
+ 6:11 Аъм. 13:51
+ 6:12 Марқ. 1:15
+ 6:13 Яъқ. 5:14
• 6:14 Мат. 14:1-12, Луқ. 9:7-9
+ 6:14 Марқ. 8:28
+ 6:15 Мат. 21:11

+ 6:17 Иб. 18:16, Иб. 20:21, Мат. 11:2, Луқ. 3:19-20, Юҳ. 3:24

+ 6:21 Ҳас. 40:20, Эст. 1:3
+ 6:23 Эст. 5:3, Эст. 7:2
+ 6:29 Марқ. 2:18

• 6:30 Мат. 14:13-21, Луқ. 9:10-17, Юҳ. 6:1-14

+ 6:30 Марқ. 6:7

+ 6:31 Марқ. 3:20

+ 6:34 Ад. 27:17, 3 Подш. 22:17, Ҳиз. 34:5, Зак. 10:2, Мат. 9:36

+ 6:37 4 Подш. 4:42-44
• 6:45 Мат. 14:22-36, Юҳ. 6:15-21
+ 6:45 Мат. 11:21, Марқ. 8:22
+ 6:46 Луқ. 6:12, Луқ. 9:28
+ 6:49 Луқ. 24:37

+ 6:52 Марқ. 6:41, Марқ. 8:17, Юҳ. 12:40, 2 Қӯр. 3:14

+ 6:53 Ад. 34:11, Мат. 14:34, Луқ. 5:1
+ 6:55 Марқ. 2:4, Аъм. 5:15
+ 6:56 Марқ. 5:27
• 7:1 Мат. 15:1-20
+ 7:3 Ғал. 1:14
+ 7:4 Ибр. 9:10
+ 7:5 Луқ. 11:38
+ 7:6 Мат. 23:13
+ 7:7 Иш. 29:13, Қӯл. 2:22
+ 7:10 Хур. 20:12, Хур. 21:17
+ 7:15 Аъм. 10:15, Тит. 1:15
+ 7:19 Аъм. 10:15, Аъм. 11:9, Тит. 1:15
+ 7:20 Мат. 12:34, Яъқ. 3:6
+ 7:21 Ғал. 5:19-21, 1 Қӯр. 6:9-10
• 7:24 Мат. 15:21-28
+ 7:24 Еҳ. 19:28-29, Иш. 23
+ 7:26 Аъм. 21:2-3
+ 7:27 Мат. 7:6
+ 7:31 Марқ. 8:24, Марқ. 5:20, Марқ. 1:9
+ 7:32 Иш. 35:5-6
+ 7:33 Марқ. 8:23, Юҳ. 9:6
+ 7:36 Марқ. 1:44-45
• 8:1 Мат. 15:32-39
+ 8:2 Мат. 9:36
+ 8:4 4 Подш. 4:42-44
• 8:11 Мат. 16:1-4
+ 8:11 Луқ. 11:16, 1 Қӯр. 1:22
• 8:14 Мат. 16:5-12
+ 8:15 Луқ. 12:1, 1 Қӯр. 5:7-8
+ 8:17 Марқ. 6:52, Марқ. 7:18
+ 8:18 Ирм. 5:21
+ 8:19 Марқ. 6:41-43
+ 8:20 Марқ. 8:8
+ 8:22 Марқ. 6:45
+ 8:23 Марқ. 7:33, Юҳ. 9:6
• 8:27 Мат. 16:13-20, Луқ. 9:18-21
+ 8:28 Марқ. 6:14, 3 Подш. 17:1, Мал. 4:5
+ 8:29 Марқ. 14:61-62, Юҳ. 11:27
+ 8:30 Мат. 9:30
• 8:31 Мат. 16:21-28, Луқ. 9:22-27

+ 8:31 Луқ. 17:25, Марқ. 9:31, Марқ. 10:34, Юҳ. 2:19

+ 8:32 Юҳ. 16:25
+ 8:33 Мат. 4:10, Фпл. 3:19
+ 8:34 Мат. 10:38-39
+ 8:35 Марқ. 10:29
+ 8:36 Луқ. 12:20
+ 8:37 Заб. 48:8-9

+ 8:38 Иш. 57:3, Рум. 1:16, 2 Тим. 1:8, Так. Шар. 33:2, Дон. 7:13, Зак. 14:5

+ 9:1 Марқ. 13:30, Юҳ. 21:22
• 9:2 Мат. 17:1-13, Луқ. 9:28-36
+ 9:2 Марқ. 5:37, Марқ. 14:33
+ 9:3 Дон. 7:9
+ 9:4 Мал. 4:5
+ 9:7 Так. Шар. 18:15, 2 Пет. 1:17
+ 9:9 Марқ. 1:44, Марқ. 5:43
+ 9:12 Иш. 53:7
+ 9:13 Мат. 11:14, Луқ. 1:17
• 9:14 Мат. 17:14-20, Луқ. 9:37-43
+ 9:17 Луқ. 11:14
+ 9:20 Марқ. 1:26
+ 9:22 Марқ. 1:40
+ 9:23 Мат. 17:20-21
+ 9:26 Марқ. 1:26

+ 9:27 Марқ. 1:31, Марқ. 5:41, Аъм. 3:7, Аъм. 9:41

• 9:30 Мат. 17:22-23, Луқ. 9:43-45
+ 9:31 Марқ. 8:31, Марқ. 10:32-34
+ 9:32 Марқ. 6:52

• 9:33 Мат. 18:1-9, Луқ. 9:46-50, Луқ. 22:24-30

+ 9:33 Мат. 17:24
+ 9:35 Марқ. 10:43-44
+ 9:36 Марқ. 10:16
+ 9:37 Мат. 10:40, Луқ. 10:16, Юҳ. 13:20

+ 9:38 Мат. 7:22, Мат. 12:27, Аъм. 19:13, Ад. 11:28

+ 9:40 Мат. 12:30, Луқ. 11:23
+ 9:41 Мат. 10:42
+ 9:42 Луқ. 17:2
+ 9:43 Мат. 5:30, Мат. 25:41, Ваҳй 20:10
+ 9:47 Иш. 66:24

+ 9:50 Мат. 5:13, Луқ. 14:34, Ҳиз. 43:24, Рум. 12:18, 2 Қӯр. 13:11, 1 Тас. 5:13

• 10:1 Мат. 19:1-12
+ 10:4 Так. Шар. 24:1-3
+ 10:6 Ҳас. 1:27

+ 10:7 Ҳас. 2:24, 1 Қӯр. 6:16, Эфс. 5:31, 1 Қӯр. 6:16

+ 10:9 Мал. 2:16, 1 Қӯр. 7:10
+ 10:12 Мат. 5:32
• 10:13 Мат. 19:13-15, Луқ. 18:15-17
+ 10:15 Мат. 18:3
+ 10:16 Марқ. 9:36
• 10:17 Мат. 19:16-30, Луқ. 18:18-30
+ 10:17 Луқ. 10:25
+ 10:18 Заб. 105:1, Заб. 118:68

+ 10:19 Хур. 20:12-16, Так. Шар. 24:14, 1 Қӯр. 6:8

+ 10:20 Фпл. 3:6
+ 10:21 Луқ. 12:33
+ 10:23 Заб. 48:7-8, Марқ. 4:19

+ 10:27 Ҳас. 18:14, Айюб 42:2, Ирм. 32:17, Марқ. 14:36, Луқ. 1:37

+ 10:28 Марқ. 1:18-20
+ 10:29 Марқ. 8:35, Луқ. 14:26
+ 10:30 2 Қӯр. 12:10
+ 10:31 Мат. 20:16, Луқ. 13:30
• 10:32 Мат. 20:17-19, Луқ. 18:31-34
+ 10:34 Марқ. 8:31, Марқ. 9:31
• 10:35 Мат. 20:20-28
+ 10:35 Марқ. 1:19
+ 10:37 Мат. 19:28
+ 10:38 Марқ. 14:36, Юҳ. 18:11, Луқ. 12:50
+ 10:39 Аъм. 12:2, Ваҳй 1:9
+ 10:43 1 Пет. 5:3, Мат. 23:11, Марқ. 9:35

+ 10:45 Юҳ. 13:4-5, Иш. 53:10-11, Юҳ. 11:51, Рум. 4:25, Ғал. 1:4, 1 Тим. 2:6, Тит. 2:14, 1 Пет. 1:18-19

• 10:46 Мат. 20:29-34, Луқ. 18:35-43
+ 10:46 Еҳ. 6:1, 3 Подш. 16:34
+ 10:47 2 Подш. 7:12-16, Луқ. 1:32
+ 10:52 Марқ. 5:34, Луқ. 7:50, Луқ. 17:19

• 11:1 Мат. 21:1-11, Луқ. 19:28-40, Юҳ. 12:12-19

+ 11:1 2 Подш. 15:30, Зак. 14:4, Аъм. 1:12, Мат. 21:17, Луқ. 24:50, Юҳ. 11:18

+ 11:8 4 Подш. 9:13

+ 11:10 Заб. 117:25-26, Заб. 148:1, Мат. 23:39

• 11:12 Мат. 21:18-19

+ 11:12 Мат. 4:2

+ 11:13 Ирм. 24:8, Ирм. 29:16-17, Ҳуш. 9:10, Мик. 7:1, Марқ. 13:28, Луқ. 13:6

• 11:15 Мат. 21:12-17, Луқ. 19:45-48, Юҳ. 2:13-22

+ 11:15 Иб. 1:14, Иб. 5:7, Иб. 12:8, Луқ. 2:24

+ 11:17 Иш. 56:7, Ирм. 7:11
+ 11:18 Мат. 21:46
+ 11:19 Луқ. 21:37
• 11:20 Мат. 21:19-22
+ 11:23 Мат. 7:7, Мат. 17:20, 1 Қӯр. 13:2
+ 11:24 Мат. 7:7, Яъқ. 1:6
+ 11:25 Мат. 6:14, Қӯл. 3:13
• 11:27 Мат. 21:23-27, Луқ. 20:1-8
+ 11:28 Аъм. 4:7
+ 11:30 Марқ. 1:4
+ 11:31 Луқ. 7:30
+ 11:32 Мат. 11:9, Мат. 14:5
• 12:1 Мат. 21:33-46, Луқ. 20:9-19

+ 12:1 Заб. 79:9, Иш. 5:1, Сур. Сур. 8:11, Марқ. 13:34

+ 12:5 Мат. 22:6, Мат. 23:34, Ибр. 11:36-37, Ибр. 11:36-37

+ 12:6 Мат. 3:17, Ибр. 1:1
+ 12:7 Ибр. 1:2, 3 Подш. 21:19
+ 12:8 Ибр. 13:12
+ 12:9 Аъм. 13:46
+ 12:11 Заб. 117:22-23, Аъм. 4:11, 1 Пет. 2:7
+ 12:12 Марқ. 11:18, Марқ. 11:32
• 12:13 Мат. 22:15-22, Луқ. 20:20-26
+ 12:13 Луқ. 11:54
+ 12:14 Мат. 17:24-25
+ 12:15 Марқ. 7:6, Луқ. 12:1
+ 12:17 Рум. 13:7
• 12:18 Мат. 22:23-33, Луқ. 20:27-40
+ 12:18 Мат. 3:7, Аъм. 23:8
+ 12:19 Ҳас. 38:8, Так. Шар. 25:5-6
+ 12:26 Хур. 3:2, Хур. 3:6
• 12:28 Мат. 22:34-40, Луқ. 10:25-28

+ 12:30 Так. Шар. 6:4-5, Так. Шар. 11:13, Еҳ. 22:5

+ 12:31 Иб. 19:18, Мат. 19:19
+ 12:32 Так. Шар. 4:35, Так. Шар. 6:4
+ 12:33 3 Подш. 15:22, Ҳуш. 6:6, Мик. 6:6-8
+ 12:34 Луқ. 20:40
• 12:35 Мат. 22:41-46, Луқ. 20:41-44

+ 12:35 2 Подш. 7:12-16, Марқ. 10:47, Луқ. 1:32

+ 12:36 Заб. 109:1, Аъм. 2:34-35
+ 12:37 Марқ. 6:20
• 12:38 Мат. 23:1-36, Луқ. 20:45-47
+ 12:39 Луқ. 11:43
• 12:41 Луқ. 21:1-4
+ 12:41 4 Подш. 12:9, Мат. 27:6
+ 12:44 2 Қӯр. 8:1-3, 2 Қӯр. 8:12
• 13:1 Мат. 24:1-14, Луқ. 21:5-19
+ 13:2 Луқ. 19:44
+ 13:5 1 Юҳ. 3:7, Қӯл. 2:8, 2 Тас. 2:3
+ 13:6 Ирм. 14:14
+ 13:7 Ирм. 51:46

+ 13:8 2 Вак. 15:6, Ваҳй 6:4, Аъм. 11:28, Ваҳй 6:8, Ваҳй 6:12

+ 13:9 Заб. 118:46, Аъм. 17:6, Аъм. 18:12, Аъм. 24:1, Аъм. 25:6

+ 13:10 Мат. 28:19, Рум. 10:18, Қӯл. 1:6
+ 13:11 Аъм. 4:8
+ 13:12 Мат. 10:35-36

+ 13:13 Мат. 10:22, Юҳ. 15:18, Яъқ. 5:11, Ваҳй 2:10

• 13:14 Мат. 24:15-28, Луқ. 21:20-24
+ 13:14 Дон. 9:27, Дон. 11:31, Дон. 12:11
+ 13:15 Луқ. 17:31
+ 13:17 Луқ. 23:29
+ 13:19 Ирм. 30:7, Дон. 12:1, Ваҳй 16:18
+ 13:20 Иш. 65:8, Луқ. 18:7
+ 13:21 Луқ. 17:23

+ 13:22 Так. Шар. 13:1, 2 Тас. 2:9, Ваҳй 13:13, Ваҳй 16:14

+ 13:23 Юҳ. 13:19, Юҳ. 14:29
• 13:24 Мат. 24:29-31, Луқ. 21:25-28
+ 13:24 Ом. 8:9

+ 13:25 Иш. 13:10, Иш. 24:23, Иш. 34:4, Ҳиз. 32:7, Юил 2:31, Аъм. 2:20, Ваҳй 6:13

+ 13:26 Дон. 7:13, Мат. 16:27
+ 13:27 Мат. 13:41
• 13:28 Мат. 24:32-35, Луқ. 21:29-33
+ 13:30 Марқ. 9:1
+ 13:31 Заб. 101:26-27, Иш. 51:6, 2 Пет. 3:10

• 13:32 Мат. 24:36-44, Луқ. 17:26-30, Луқ. 17:34-36

+ 13:32 Зак. 14:7
+ 13:33 Эфс. 6:18, 1 Тас. 5:6, Мат. 25:13
+ 13:34 Марқ. 12:1
+ 13:35 Мат. 25:13, 2 Пет. 3:10, 1 Тас. 5:2
+ 13:36 Мат. 25:1-13
• 14:1 Мат. 26:1-5, Луқ. 22:1-2, Юҳ. 11:45-53
+ 14:1 Хур. 12:1-30, Юҳ. 11:53
• 14:3 Мат. 26:6-13, Луқ. 7:36-50, Юҳ. 12:1-8

+ 14:3 Мат. 21:17, Юҳ. 11:1, Юҳ. 11:18, Иб. 13:3

+ 14:7 Так. Шар. 15:11, Марқ. 2:20, Юҳ. 7:33
+ 14:8 Юҳ. 19:40
+ 14:9 Мат. 24:14
• 14:10 Мат. 26:14-16, Луқ. 22:3-6
+ 14:10 Юҳ. 13:2, Аъм. 1:16

• 14:12 Мат. 26:17-30, Луқ. 22:7-23, Юҳ. 13:21-30

+ 14:12 Хур. 12:6, 1 Қӯр. 5:7
+ 14:18 Заб. 40:10, Юҳ. 13:18
+ 14:21 Иш. 53, Мат. 18:7

• 14:22 Мат. 26:26-30, Луқ. 22:15-20, 1 Қӯр. 11:23-25

+ 14:22 Юҳ. 6:51, 1 Қӯр. 10:16
+ 14:24 Хур. 24:8
+ 14:26 Луқ. 22:39

• 14:27 Мат. 26:31-35, Луқ. 22:31-34, Юҳ. 13:36-38

+ 14:27 Зак. 13:7, Юҳ. 16:32
+ 14:28 Марқ. 16:7
• 14:32 Мат. 26:36-46, Луқ. 22:39-46
+ 14:33 Марқ. 5:37, Марқ. 9:2
+ 14:34 Юҳ. 12:27
+ 14:35 Ибр. 5:7

+ 14:36 Марқ. 10:27, Марқ. 10:38, Юҳ. 18:11, Юҳ. 5:30, Юҳ. 6:38

+ 14:38 Мат. 6:13, 1 Пет. 4:7

+ 14:41 Юҳ. 2:4, Марқ. 9:31, Марқ. 10:33

• 14:43 Мат. 26:47-56, Луқ. 22:47-53, Юҳ. 18:3-12

+ 14:43 Аъм. 1:16

+ 14:47 Луқ. 22:38

+ 14:49 Марқ. 11:27, Мат. 1:22-23, Мат. 21:4, Юҳ. 19:36

+ 14:50 Марқ. 14:27, Юҳ. 16:32

• 14:53 Мат. 26:57-68, Луқ. 22:54-55, Луқ. 22:63-71, Юҳ. 18:13-14, Юҳ. 18:19-24

+ 14:56 Заб. 26:12, Заб. 34:11, Так. Шар. 17:6, Так. Шар. 19:15

+ 14:58 2 Қӯр. 5:1, Марқ. 15:29, Юҳ. 2:19
+ 14:60 Марқ. 15:4-5
+ 14:61 Иш. 53:7, Заб. 2:7

+ 14:62 Заб. 109:1, Дон. 7:13, Мат. 16:27, Мат. 24:30, Ибр. 1:13

+ 14:63 Ад. 14:6, Аъм. 14:14
+ 14:64 Марқ. 2:7, Юҳ. 10:36, Иб. 24:16
+ 14:65 Иш. 50:6, Марқ. 10:34

• 14:66 Мат. 26:69-75, Луқ. 22:56-62, Юҳ. 18:15-18, Юҳ. 18:25-27

+ 14:72 Марқ. 14:30

• 15:1 Мат. 27:1-2, Мат. 27:11-14, Луқ. 23:1-5, Юҳ. 18:28-38

+ 15:1 Луқ. 3:1, Луқ. 13:1, Аъм. 3:13, Аъм. 4:27, 1 Тим. 6:13

+ 15:2 Мат. 2:2
+ 15:4 Марқ. 14:60-61
+ 15:5 Иш. 53:7

• 15:6 Мат. 27:15-26, Луқ. 23:13-25, Юҳ. 18:39

+ 15:10 Юҳ. 12:19, Аъм. 5:17
+ 15:11 Аъм. 3:14
+ 15:14 Луқ. 23:41, Ибр. 4:15
+ 15:15 Марқ. 10:34
• 15:16 Мат. 27:27-31, Юҳ. 19:2-3
+ 15:19 Иш. 50:6, Марқ. 10:34, Марқ. 14:65

• 15:21 Мат. 27:32-44, Луқ. 23:26-43, Юҳ. 19:17-27

+ 15:21 Рум. 16:13

+ 15:24 Заб. 21:19

+ 15:29 Заб. 21:7, Заб. 108:25, Марқ. 14:58, Юҳ. 2:19

+ 15:31 Юҳ. 10:18

+ 15:32 Юҳ. 1:49, Юҳ. 12:13, Юҳ. 20:29

• 15:33 Мат. 27:45-56, Луқ. 23:44-49, Юҳ. 19:28-30

+ 15:34 Заб. 21:2
+ 15:36 Заб. 68:22
+ 15:38 Хур. 26:33, Иб. 16:2
+ 15:40 Луқ. 8:2

• 15:42 Мат. 27:57-61, Луқ. 23:50-56, Юҳ. 19:38-42

+ 15:46 Иш. 53:9
• 16:1 Мат. 28:1-8, Луқ. 24:1-12, Юҳ. 20:1-10
+ 16:1 Марқ. 15:40
+ 16:3 Марқ. 15:46
+ 16:7 Марқ. 14:28

• 16:9 Мат. 28:9-10, Мат. 28:16-20, Луқ. 24:13-49, Юҳ. 20:11-23

+ 16:9 Луқ. 8:2
+ 16:11 Луқ. 24:11
+ 16:15 Аъм. 1:8, Қӯл. 1:23

+ 16:16 Аъм. 16:31, Рум. 10:9, 1 Пет. 3:21, Юҳ. 3:18

+ 16:17 Луқ. 10:17, Аъм. 5:16, Аъм. 8:7, Аъм. 16:18, Аъм. 19:12, Аъм. 2:4, Аъм. 10:46, 1 Қӯр. 12:10, 1 Қӯр. 14:2

+ 16:18 Заб. 90:13, Луқ. 10:19, Аъм. 28:3-5, Аъм. 9:12, Аъм. 28:8

+ 16:19 Луқ. 24:51, Аъм. 1:9, 1 Тим. 3:16, Заб. 109:1, Аъм. 7:55-56, 1 Пет. 3:22, Рум. 8:34, Эфс. 1:20, Қӯл. 3:1, Ибр. 1:3, Ибр. 8:1, Ибр. 12:2, Ваҳй 3:21

+ 16:20 Аъм. 5:12

Инҷили Луқо

ИНҶИЛИ ЛУҚО

- 1
- 2
- 3
- 4
- 5
- 6
- 7
- 8
- 9
- 10
- 11
- 12
- 13
- 14
- 15
- 16
- 17
- 18
- 19
- 20
- 21
- 22
- 23
- 24

БОБИ ЯКУМ

Муқаддима.

1^1Азбаски бисьёр касон ба тартиб додани нақли воқеаҳое шурӯъ кардаанд, ки рӯй доданошон дар миёни мо пурра маълум аст,

2Чунон ки аз ибтидо ба василаи шоҳидон ва ходимони Калом ба мо расондаанд, —

3Ман низ салоҳ донистам, ки ҳама чизро аз худи аввал бодиққат тадқиқ намуда, пай дар ҳам барои ту, эй Теофилуси мӯҳтарам, бинависам,+

4То ки ту боэътимодии таълимотеро, ки дар он тарбият ёфтаӣ, бидонӣ.

Пешгӯии таваллуди Яҳьёи Таъмиддиҳанда.

5Дар айёми Ҳиродус, подшоҳи Яҳудо, Закарьё ном коҳине аз навбати Абиё[*] буд, ва зани ӯ аз духтарони Ҳорун буда, Элисобаъ ном дошт+.

6Ҳар дуи онҳо пеши Худо одил буданд ва аз рӯи тамоми аҳком ва фароизи Худованд бекаму кост рафтор мекарданд+.

7Онҳо фарзанд надоштанд, зеро ки Элисобаъ нозой буд, ва ҳар ду ба пиронсолагӣ расида буданд+.

8Боре, вақте ки ӯ бо навбати худ пеши Худо каҳонат мекард,+

9Мувофиқи таомули каҳонат, куръа ба номи ӯ баромад, ки ба маъбади Худованд даромада, бухур кунад;+

10Ва дар вақти бухур карданаш тамоми ҷамоат дар берун дуо мегуфтанд+.

11Баногоҳ фариштаи Худованд бар ӯ зоҳир гардида, дар тарафи рости курбонгоҳи бухур истод+.

12Закарьё аз ин рӯъё музтариб шуда, ба ҳарос афтод.

13Аммо фаришта ба ӯ гуфт: «Эй Закарьё, натарс, зеро ки дуои ту мустаҷоб шудааст, ва зани ту Элисобаъ ба ту писаре хоҳад зоид, ва ӯро Яҳьё хоҳӣ номид+.

14Ва туро шодмонӣ ва хурсандӣ насиб хоҳад шуд, ва бисьёр касон ба таваллуди ӯ шодӣ хоҳанд кард;

15Зеро ки ӯ дар назари Худованд бузург хоҳад буд, ва шароб ва арақ нахоҳад нӯшид, ва аз шиками модари худ аз Рӯхулкудс пур хоҳад буд,+

16Ва бисьёр касонро аз банӣ-Исроил ба Худованд Худои онҳо руҷӯъ хоҳад кунонд.

17Ва пешопеши Ӯ бо рӯҳ ва кувваи Ильёс қадам хоҳад зад, то ки дилҳои падаронро ба фарзандон ва номутеонро ба ҳикмати одилон баргардонад ва халқи дурусте барои Худованд муҳайё созад»+.

18Закарьё ба фаришта гуфт: «Инро аз рӯи чӣ бидонам? Зеро ки ман пир ҳастам, зани ман низ ба пиронсолагӣ расидааст»+.

19Фаришта дар ҷавоби ӯ гуфт: «Ман Ҷаброил ҳастам, ки ба хузури Худо меистам, ва фиристода шудаам барои он ки бо ту сухан ронам ва ин муждаро ба ту бирасонам+.

20Ва инак, забонат лол шуда, то рӯзи ба амал омадани ин ту имконияти гап задан нахоҳӣ дошт, аз барои он ки ба суханони ман, ки дар вақти худ ба иҷро хоҳанд расид, имон наовардӣ».

21Дар ин миён ҷамоат мунтазири Закарьё буданд ва тааҷҷуб менамуданд, ки ӯ дар маъбад даранг мекунад.

22Ва ҳангоме ки берун омад, ба онҳо гап зада натавонист, ва онҳо фаҳмиданд, ки ӯ дар маъбад рӯъёе дидааст; ва ӯ ба онҳо имову ишора мекард, ва забонаш лол шуда буд.

23Вақте ки рӯзҳои хизматаш ба анҷом расид, ба хонаи худ рафт.

24Ва баъд аз он рӯзҳо зани ӯ, Элисобаъ, ҳомила шуда, панҷ моҳ худро аз ҳама пинҳон дошт, ва гуфт:

25«Дар ин рӯзҳо Худованд назар карда, ба ман чунин амал кард, то ки нанги маро аз миёни мардум бардорад»+.

Хушхабар.

26Ва дар моҳи шашум Ҷаброили фаришта аз ҷониди Худо ба Носира ном шаҳри Ҷалил фиристода шуд+

27Назди бокирае ки номзади Юсуф ном марде аз хонадони Довуд буд; ва номи он бокира Марьям буд.

28Ва фаришта назди вай даромада, гуфт: «Салом бар Ту, эй пурфайз! Худованд бо туст; ту дар миёни занон муборак ҳастӣ»+.

29Аммо вай ӯро дида, аз суханонаш музтариб шуд ва дар дили худ гуфт, ки ин чӣ саломе бошад.

30Ва фаришта ба вай гуфт: «Эй Марьям, натарс, зеро ки ту назди Худо файз ёфтаӣ;

31Ва инак, ҳомила шуда, Писаре ҳоҳӣ зоид, ва Ӯро Исо ҳоҳӣ номид;+

32Ва Ӯ бузург ҳоҳад буд ва Писари Ҳаққи Таоло номида ҳоҳад шуд; ва Худованд Худо тахти падараш Довудро ба Ӯ хоҳад дод;+

33Ва ӯ бар ҳонадони Яъқуб то абад салтанат хоҳад ронд, ва салтанати Ӯ интиҳо нахоҳад дошт»+.

34Марьям ба фаришта гуфт: «Ин чӣ гуна мешавад, дар сурате ки ман бокира ҳастам?»

35Фаришта дар ҷавоби вай гуфт: «Рӯҳулқудс бар ту хоҳад омад, ва қуввати Ҳаққи Таоло бар ту соя ҳоҳад афканд; бинобар ин он мавлуди Муқаддас ҳам Писари Худо номида ҳоҳад шуд;+

36Инак, хеши ту, Элисобаъ, ки ӯро нозой меноманд, ӯ низ дар пирии худ писаре дар шикам дорад, ва ҳоло моҳи шашуми ӯст;

37Зеро ки назди Худо ҳеҷ каломе бе оқибат намемонад»+.

38Маръям гуфт: «Инак, канизи Худованд ҳастам; бигзор бо ман аз рӯи каломи ту бишавад». Ва фаришта аз пеши вай рафт.

Марьям назди Элисобаъ меравад.

39Дар он рӯзҳо Марьям роҳсипор шуда, бо шитоб ба шаҳре рафт, ки дар кӯҳистони Яҳудо воқеъ аст,

40Ва ба ҳонаи Закарьё даромада, ба Элисобаъ салом гуфт.

41Ва чун Элисобаъ саломи Марьямро шунид, бача дар шикамаш ба ҷунбиш омад; ва Элисобаъ аз Рӯҳулқудс пур шуд,

42Ва бо овози баланд хитоб намуда, гуфт: «Ту дар миёни занон муборак ҳастӣ, ва муборак аст самараи шиками ту!

43Ва ин ба ман аз куҷост, ки модари Худованди ман назди ман омадааст?

44Зеро ки чун садои саломи ту ба гӯшам расид, бача аз шодӣ дар шикамам ба ҷунбиш омад;

45Ва хушо вай, ки имон овардааст, ки он чи аз ҷониби Худованд ба вай гуфта шудааст, ба амал хоҳад омад».

Таронаи Марьям.

46Ва Марьям гуфт: «Чони ман Худовандро ситоиш мекунад,+

47Ва рӯҳи ман аз Худои Наҷотдиҳандаи ман ба ваҷд омад,+

48Ки Ӯ бар фурӯтании канизи Худ назар кардааст; зеро ки минбаъд ҳамаи наслҳо маро хушбахт хоҳанд хонд;+

49Зеро ки он Қодир чизи бузурге барои ман ба амал овард, ва исми Ӯ муқаддас аст,+

50Ва марҳамати Ӯ насл ба насл барои касонест, ки аз Ӯ метарсанд;+

51Қуввати бозуи Худро зоҳир сохт; онҳоеро, ки аз андешаҳои дилашон мағрур буданд, пароканда кард;+

52Зӯроваронро аз тахтҳо вожгун сохт ва фурӯтанонро сарафроз гардонд;+

53Гуруснагонро аз неъматҳо пур кард, ва сарватдоронро тиҳидаст фиристод;+

54Бандаи Худ Исроилро дастгирӣ кард, ба хотираи марҳамати Худ, —+

55Чунон ки ба падарони мо гуфта буд, — ба Иброҳим ва насли ӯ то абад».

56Ва Марьям қариб се моҳ назди ӯ монд ва баъд ба хонаи худ баргашт.

Таваллуди Яҳъёи Таъмиддиҳанда.

57Чун вақти зоидани Элисобаъ расид, ӯ писаре зоид.

58Ва ҳамсояҳо ва хешу табори ӯ шуниданд, ки Худованд марҳамати Худро ба ӯ афзун кардааст, ва бо ӯ шод шуданд.

59Ва дар рӯзи ҳаштум омаданд, ки кӯдакро хатна кунанд, ва мехостанд ӯро, аз рӯи номи падараш, Закарьё ном монанд+.

60Лекин модараш дар ҷавоб гуфт: «Не, балки ӯ Яҳьё номида хоҳад шуд».

61Ба вай гуфтанд: «Дар авлоди ту касе нест, ки чунин ном дошта бошад».

62Ва бо имову ишорат аз падараш пурсиданд, ки ӯро чӣ ном ниҳодан мехоҳад.

63Ӯ тахтачае талабида, бар он навишт: «Номи ӯ Яҳьёст». Ва ҳама мутааҷҷиб шуданд.

64Дарҳол даҳон ва забони ӯ кушода шуд, ва ӯ ба сухан даромада, Худоро ҳамду сано хонд.

65Ва ҳамаи ҳамсояҳои онҳо ба ҳарос афтоданд; ва тамоми ин воқеаро дар сар то сари кӯҳистони Яҳудо нақл мекарданд.

66Ва ҳар кӣ мешунавид, инро дар дили худ ҷо дода, мегуфт: «Ин кӯдак кӣ хоҳад шуд?» Ва дасти Худованд бо ӯ буд.

Таронаи Закарьё

67Падари ӯ, Закарьё, аз Рӯҳулқудс пур шуд ва нубувват намуда, гуфт:

68«Муборак аст Худованд Худои Исроил, ки қавми Худро парасторӣ намуда, ба вай халосӣ ато фармудааст,+

69Ва барои мо дар хонадони бандаи Худ Довуд шохи[*] наҷот барпо кардааст,+

70Чунон ки аз қадим бо забони анбиёи муқаддаси Худ гуфтааст,

71Ки моро аз душманони мо ва аз дасти ҳамаи онҳое ки аз мо нафрат доранд, наҷот хоҳад дод;+

72Ба падарони мо марҳамат намуда, аҳди муқаддаси Худро,+

73Қасамеро, ки Ӯ ба падари мо Иброҳим ёд карда буд, ба хотир хоҳад овард,+

74Ва ба мо имконият хоҳад дод, ки аз дасти душманони худ халос шуда, бе тарсу бим

75Ба Ӯ бо қудсият ва адолат хизмат кунем, дар ҳолате ки тамоми айёми умри худ пеши Ӯ бошем.

76Ва ту, эй кӯдак, набии Ҳаққи Таоло хонда хоҳӣ шуд, зеро ки пешопеши Худованд қадам хоҳӣ зад, то ки роҳҳои Ӯро муҳайё кунӣ+

77Ва ба қавми Ӯ бифаҳмонӣ, ки наҷот дар омурзиши гуноҳҳои онҳост,+

78Аз умқи марҳамати Худои мо, ки бо он моро Найири Толеъ аз олами боло парасторӣ намуд,+

79То ки касони дар торикӣ ва сояи марг нишастаро мунаввар созад ва пойҳои моро ба роҳи осоиштагӣ равона кунад»+.

80Ва кӯдак калон шуда, рӯҳаш қавӣ мегашт, ва то рӯзе ки бар Исроил зохир гардид, дар биёбонҳо буд+.

БОБИ ДУЮМ

Таваллуди Исо. Исми Ӯ.

2^1•Дар он айём аз ҷониби қайсар Авғустус фармоне баромад, ки дар тамоми рӯи замин[*] саршуморӣ гузаронанд+.

2Дар замоне ки Кириниюс дар Сурия хукмронӣ мекард, ин саршуморӣ аввалин буд.

3Ва ҳама барои нависондани худ, ҳар яке ба шаҳри худ мерафтанд.

4Юсуф низ аз Ҷалил, аз шаҳри Носира, ба Яҳудо, ба шаҳри Довуд, ки Байт-Лаҳм ном дорад, равона шуд, чунки ӯ аз хонадон ва авлоди Довуд буд,+

5То худро бо Марьям, ки номзади ӯ ва ҳомиладор буд, нависонад.

6Ва ҳангоме ки онҳо дар он ҷо буданд, вақти зоидани вай расид;

7Ва Писари нахустини худро зоид, ва Ӯро парпеч кард, ва Ӯро дар охуре хобонид, чунки дар мусофирхона ҷое барои онҳо набуд.

Парастиши чӯпонон.

8Дар он сарзамин чӯпононе буданд, ки шабона дар ҳавои кушод рамаи худро посбонӣ мекарданд.

9Ва фариштаи Худованд бар онҳо зоҳир гардид, ва ҷалоли Худованд дар гирду пешашон дурахшид, ва онҳо бағоят ҳаросон шуданд+.

10Фаришта ба онҳо гуфт: «Натарсед; зеро ки муждаи бузурге ба шумо мерасонам, ки он барои тамоми қавм ҳоҳад буд:

11Имрӯз барои шумо дар шаҳри Довуд Наҷотдиҳанда таваллуд шуд, ки Ӯ Масеҳи Худованд аст;+

12Ва ин аст аломат барои шумо: Кӯдакро парпечшуда ва дар охуре хобида хоҳед ёфт»+.

13Ногаҳон бо фаришта фавҷе аз лашкари осмон пайдо шуданд, ки Худоро ҳамду сано хонда, мегуфтанд:+

14«Худоро ҷалол дар арши аъло,
ва осоиштагӣ бар замин,
ва ҳусни таваҷҷӯҳ дар миёни мардум бод»+.

15Вақте ки фариштагон аз пеши онҳо ба осмон сууд карданд, чӯпонон ба якдигар гуфтанд: «Биёед, ба Байт-Лаҳм биравем ва он чиро, ки дар он ҷо воқеъ шудааст, ва Худованд онро ба мо хабар додааст, бубинем».

16Ва бо шитоб омаданд, ва Марьям ва Юсуф ва Кӯдакро, ки дар охур хобида буд, ёфтанд.

17Ва чун диданд, он суханеро, ки ба онҳо дар бораи Ин Кӯдак гуфта шуда буд, нақл карданд.

18Ва ҳамаи онҳое ки шуниданд, аз он чи чӯпонон ба онҳо нақл карданд, мутааҷҷиб шуданд.

19Ва Марьям ҳамаи ин суханонро дар дили худ ҷо дода, нигоҳ медошт+.

20Ва чӯпонон баргашта, Худоро ҳамду сано меҳонаданд ва ситоиш мекарданд барои ҳамаи он чизҳое ки шунида ва дида буданд, чунон ки ба онҳо гуфта шуда буд.

Қурбонӣ дар маъбад барои модар ва Кӯдак.

Хатнаи Исо.

21Вақте ки дар ҳаштрӯзагӣ Ӯро хатна карданд, ба Ӯ Исо ном доданд, чунон ки фаришта Ӯро, пеш аз он ки дар шикам пайдо шавад, номида буд+.

22Ва ҳангоме ки айёми татҳири онҳо мувофиқи шариати Мусо фаро расид, Ӯро ба Ерусалим оварданд, то ки ба Худованд пешниҳод кунанд,+

23Чунон ки дар шариати Худованд навишта шудааст: «Ҳар махлуқи наринае ки батни модарро мекушояд[*], муқаддаси Худованд хонда мешавад»;+

24Ва мувофиқи он чи дар шариати Худованд гуфта шудааст, ду фохта ё ду чӯҷаи кабӯтар курбонӣ кунанд+.

Парастиш ва нубуввати Шимъӯн.

25Ва инак, дар Ерусалим Шимъӯн ном марде буд, ки марди одил ва парҳезгор ва мунтазири тасаллои Исроил буд, ва Рӯҳулқудс бар ӯ буд+.

26Ва аз Рӯҳулқудс ба ӯ маълум шуда буд, ки то Масеҳи Худовандро набинад, фавтро нахоҳад дид.

27Ва ӯ ба ҳидояти Рӯҳ ба маъбад омад. Ва ҳангоме ки Исои Кӯдакро падару модараш оварданд, то ки маросими шариатро бар Ӯ ба ҷо оваранд,

28Ӯро ба дасти худ гирифта, Худоро муборак хонд ва гуфт:

29«Акнун, Эй Парвардигор, бандаи Худро,
мувофиқи ваъдаи Худ, ба саломатӣ ҷавоб медиҳӣ;

30Зеро ки чашмони ман наҷоти Туро дид,+

31Ки онро Ту пеши ҳамаи қавмҳо муҳайё сохтӣ:

32Нурест, ки чашми халқҳоро кушояд,
ва ҷалоли қавми Исроили Ту бошад».

33Ва Юсуф ва модари Ӯ аз он чи дар бораи Ӯ гуфта шуд, мутааҷҷиб гардиданд.

34Ва Шимъӯн онҳоро баракат дода, ба Марьям, модари Ӯ, гуфт: «Инак, Ӯ барои ғалтидан ва бархостани бисьёр касон дар Исроил ва барои аломати муноқишот таъин шудааст, —

35Дар ҷони Ту низ шамшере фурӯ хоҳад рафт, — то ки андешаҳои дилҳои бисьёр ошкор шавад»+.

Парастиши Ҳано.

36Дар он ҷо низ набияе, Ҳано духтари Фануил, аз сибти Ошер буд, ки хеле солхӯрда буд, ва аз давраи бакораташ ҳафт сол бо шавҳари худ зиндагӣ карда буд,

37Ва то ҳаштоду чорсолагӣ бева буд. Вай аз маъбад дур нашуда, бо рӯза ва дуо шабу рӯз ба Худо ибодат мекард+.

38Вай низ дар ҳамон соат пеш омада, Худовандро ҳамду сано хонд ва ба ҳамаи онҳое ки мунтазири халосии Ерусалим буданд, дар бораи Ӯ сухан ронд.

Баргаштан ба Носира. Солҳои сокит.

39Баъд аз он ки тамоми маросимро мувофиқи шариати Худованд ба анҷом расонданд, ба Ҷалил, ба шаҳри худ Носира баргаштанд+.

40Ва Кӯдак калон шуда, рӯҳаш қавӣ мегашт ва аз ҳикмат пур мешуд, ва файзи Худо бар Ӯ буд.

Исои дувоздаҳсола дар маъбад.

41Ҳар сол падару модари ӯ барои иди фисҳ ба Ерусалим мерафтанд+.

42Инчунин вақте ки Ӯ дувоздаҳсола буд, онҳо аз рӯи таомули ид ба Ерусалим омаданд,

43Ва ҳангоме ки баъд аз итмоми айёми ид гашта мерафтанд, Исои Наврас дар Ерусалим монд; ва инро Юсуф ва модари Ӯ пайхас нарафтанд,+

44Ба гумони он ки Ӯ бо аҳли қофила меояд; ва як рӯз роҳ паймуда, дар миёни хешон ва ошноён ба ҷустуҷӯи Ӯ шурӯъ карданд;

45Ва чун наёфтанд, барои кофта ёфтани Ӯ ба Ерусалим баргаштанд.

46Баъд аз се рӯз Ӯро дар маъбад ёфтанд, ки дар миёни муаллимон нишаста, суханони онҳоро гӯш мекард ва ба онҳо савол медод;

47Ва ҳамаи онҳое ки суханони Ӯро мешуниданд, аз ақли Ӯ ва аз ҷавобҳои Ӯ мутааҷҷиб мешуданд.

48Чун Ӯро диданд, дар ҳайрат монданд; ва модари Ӯ ба Ӯ гуфт: «Эй Фарзандам! Чаро Ту бо мо чунин рафтор кардӣ? Инак, падарат ва ман хеле ғусса хӯрда, Туро ҷустуҷӯ кардем».

49Ба онҳо гуфт: «Чаро Маро ҷустуҷӯ кардед? Магар намедонистед, ки Ман бояд дар ҳамон ҷое бошам, ки ба Падарам тааллуқ дорад?»

50Вале онҳо ба суханоне ки Ӯ гуфт, сарфаҳм нарафтанд+.

51Ва Ӯ бо онҳо равона шуда, ба Носира омад; ва дар итоати онҳо буд. Ва модари Ӯ ҳамаи ин суханонро дар дили худ нигоҳ медошт+.

52Ва Исо дар ҳикмат ва дар камол ва дар илтифот назди Худо ва одамон тараққӣ мекард+.

БОБИ СЕЮМ

Хизматгузории Яҳьёи Таъмиддиҳанда.

3^1•Дар соли понздаҳуми ҳукмронии қайсар Тибариюс, вақте ки Понтиюс Пилотус дар Яҳудо фармонравоӣ мекард, ва Ҳиродус тетрархи Ҷалил, ва бародараш Филиппус тетрархи Итурия ва вилояти Тархонитус, ва Лисониюс тетрархи Абилин буд,+

2Дар айёми саркоҳинон Ҳонон ва Қаёфо, каломи Худо ба Яҳьё ибни Закарьё расид+.

3Ва ӯ тамоми кишвари атрофи Урдунро тай карда, таъмиди тавбаро барои омурзиши гуноҳҳо мавъиза менамуд,

4Чунон ки дар китоби нутқҳои Ишаъёи набӣ навишта шудааст: «Овози нидокунандае дар биёбон:

„роҳи Худовандро тайёр кунед,
тариқи Ӯро рост кунед;
5Ҳар водӣ баланд,
ва ҳар кӯҳ ва теппа паст,
ва ҳар каҷӣ роҳи рост,
ва ҳар роҳи ноҳамвор ҳамвор хоҳад шуд;
6Ва ҳар башар наҷоти Худоро хоҳад дид“.»+

7Ва ба мардуме ки берун меомаданд, то ки аз ӯ таъмид ёбанд, мегуфт: «Эй афъизодагон! Кӣ ба шумо талқин кард, ки аз ғазаби оянда бигрезед+?

8Акнун самаре оваред, ки сазовори тавба бошад, ва дар дили худ нагӯед, ки „падари мо Иброҳим аст!“; зеро ба шумо мегӯям, ки Худо қодир аст аз ин сангҳо барои Иброҳим фарзандон ба вуҷуд оварад;+

9Ва алҳол теша бар решаи дарахтон гузошта шудааст: ҳар дарахте ки меваи нағз надиҳад, бурида ва дар оташ андохта хоҳад шуд»+.

10Мардум аз ӯ мепурсиданд: «Пас, чӣ кунем?»+

11Дар ҷавоби онҳо мегуфт: «Касе ки ду курта дорад, ба касе ки надорад, бидиҳад; ва касе ки хӯрок дорад, низ чунин амал кунад»+.

12Боҷгирон низ барои таъмид омада, ба ӯ гуфтанд: «Эй устод, чӣ кунем?»

13Ба онҳо гуфт: «Бештар аз он чи барои шумо муқаррар шудааст, талаб накунед».

14Сарбозон низ аз ӯ пурсида, гуфтанд: «Пас мо чӣ кунем?» Ба онҳо гуфт: «Касеро озор надиҳед, дар ҳаққи касе тӯҳмат накунед, ва ба маоши худ қаноат намоед»+.

15Ва ҳангоме ки мардум интизор меистоданд, ва ҳама дар дили худ дар бораи Яҳьё андеша мекарданд, ки оё вай Масеҳ аст ё не, —+

16Яҳьё дар ҷавоби ҳамаи онҳо мегуфт: «Ман шуморо бо об таъмид медиҳам, лекин Тавонотар аз ман меояд, ва ман сазовори он нестам, ки даволи пойафзоли Ӯро воз кунам; Ӯ шуморо бо Рӯҳулқудс ва оташ таъмид хоҳад дод;+

17Ӯ ғалбери Худро дар даст дорад, ва Ӯ хирмангоҳи Худро тоза карда, гандумро дар анбори Худ гирд хоҳад овард, лекин коҳро дар оташи хомӯшнашаванда хоҳад сӯзонд»+.

18Боз бисьёр чизҳои дигарро ба мардум башорат дода, онҳоро насиҳат мекард.

Ҳабс шудани Таъмиддиҳанда.

19Ва тетрарх Ҳиродус барои Ҳиродия, зани бародараш, ва барои ҳамаи бадиҳое ки карда буд, ба мазаммати ӯ дучор шуда,

20Инро низ бар ҳамаи онҳо илова намуд, ки Яҳьёро дар зиндон андохт+.

Таъмиди Исо.

21•Ҳангоме ки тамоми мардум таъмид меёфтанд, ва Исо низ таъмид ёфта, дуо мегуфт, осмон кушода шуд,+

22Ва Рӯҳулқудс дар шакли ҷисмонӣ, чун кабӯтаре, бар Ӯ нозил шуд, ва овозе аз осмон омад, ки мегуфт: «Ту Писари Маҳбуби Ман ҳастӣ; ҳусни таваҷҷӯҳи Ман бар Туст!»+

Насабномаи Марьям, модари Исо.

23•Ва Исо, вақте ки ба хизмати Худ шурӯъ намуд, тақрибан сисола буд, ва, чунон ки гумон мекарданд, писари Юсуф ибни Элӣ,+

24Ибни Маттот, ибни Левӣ, ибни Малкӣ, ибни Яннай, ибни Юсуф,

25Ибни Матитьё, ибни Омӯс, ибни Наҳум, ибни Ҳеслӣ, ибни Наҷҷой,

26Ибни Маҳат, ибни Матитьё, ибни Шимъӣ, ибни Юсуф, ибни Йӯдо,

27Ибни Йӯҳонон, ибни Ресо, ибни Зарубобил, ибни Шаалтиил, ибни Нерӣ,+

28Ибни Малкӣ, ибни Аддӣ, ибни Кӯсом, ибни Элмадом, ибни Эр,

29Ибни Йӯсе, ибни Элиззер, ибни Йӯрим, ибни Маттот, ибни Левӣ,

30Ибни Шимъӯн, ибни Яҳудо, ибни Юсуф, ибни Йӯном, ибни Эльёқим,

31Ибни Мальё, ибни Мино, ибни Матато, ибни Нотон, ибни Довуд,+

32Ибни Йисой, ибни Ӯбид, ибни Бӯаз, ибни Салмӯн, ибни Наҳшӯн,+

33Ибни Аминодоб, ибни Ром, ибни Ҳесрӯн, ибни Форас, ибни Яҳудо,+

34Ибни Яъқуб, ибни Исҳоқ, ибни Иброҳим, ибни Тораҳ, ибни Ноҳӯр,+

35Ибни Саруҷ, ибни Рау, ибни Фолаҷ, ибни Эбар, ибни Шолаҳ,

36Ибни Қенон, ибни Арфакшад, ибни Сом, ибни Нӯҳ, ибни Ломак,

37Ибни Матушолаҳ, ибни Ҳанӯх, ибни Ёрад, ибни Маҳалалъил, ибни Қенон,

38Ибни Анӯш, ибни Шет, ибни Одам, ибни Худо буд+.

БОБИ ЧОРУМ

Озмоиши Исо.

4^1•Ва Исои пур аз Рӯҳулқудс аз Урдун баргашт, ва Рӯҳ Ӯро ба биёбон бурд,

2Ва чиҳил рӯз Ӯро иблис меозмуд, ва дар он рӯзҳо Ӯ чизе нахӯрд; ва баъд аз тамом шудани онҳо гурусна монд+.

3Ва иблис ба Ӯ гуфт: «Агар Ту Писари Худо бошӣ, ба ин санг бигӯй, ки нон шавад».

4Исо ба вай, ҷавоб дод: «Навишта шудааст, ки одамизод на танҳо бо нон зиндагӣ мекунад, балки бо ҳар каломи Худо»+.

5Ва Ӯро ба кӯҳи баланде бардошта бароварда, ҳамаи мамлакатҳои ҷаҳонро дар лаҳзае ба Ӯ нишон дод,

6Ва иблис ба Ӯ гуфт: «Тамоми салтанат ва ҷалоли онҳоро ба Ту медиҳам, зеро ки он ба дасти ман супурда шудааст, ва ман, ба ҳар кӣ хоҳам, онро медиҳам;+

7Пас, агар Ту ба ман саҷда кунӣ, ҳамааш аз они Ту мешавад».

8Исо дар ҷавоби вай гуфт: «Аз Ман дур шав, эй шайтон; навишта шудааст, ки:

„Ба Худованд Худои худ саҷда кун
ва танҳо Ӯро ибодат намо“»+.

9Ва Ӯро ба Ерусалим бурда, бар кунгураи маъбад гузошт, ва ба Ӯ гуфт: «Агар Ту Писари Худо бошӣ, аз ин ҷо Худро ба зер андоз;

10Зеро ки навишта шудааст:

„Ба фариштагони Худ дар бораи Ту амр хоҳад дод,
ки Туро нигоҳдорӣ кунанд;+

11Ва Туро бар кафҳои худ бардошта хоҳанд бурд, ки мабодо пои Худро ба санге бизанӣ“».

12Исо дар ҷавоби вай гуфт: «Гуфта шудааст, ки: „Худованд Худои худро наозмой“»+.

13Ва иблис тамоми озмоишро ба итмом расонда, то муддате аз Ӯ дур шуд.

Хизматгузории Исо дар Ҷалил.

14•Ва Исо бо куввати рӯҳ ба Ҷалил баргашт, ва овозаи Ӯ дар тамоми кишвар паҳн шуд.

15Ва Ӯ дар куништҳои онҳо таълим медод, ва ҳама Ӯро ситоиш мекарданд+.

Исо дар куништи Носира.

16Ва ба Носира, ки дар он ҷо тарбият ёфта буд, омад ва, аз рӯи одати Худ, рӯзи шанбе ба куништ даромад ва барои кироат бархост+.

17Ба Ӯ китоби Ишаъёи набиро доданд; ва Ӯ китобро кушода, ҷоеро ёфт, ки чунин навишта шуда буд:

18«Рӯҳи Худованд бар Ман аст;
зеро ки Ӯ Маро тадҳин намудааст,
то ки ба мискинон башорат диҳам,
ва Маро фиристодааст, то ки шикастадилонро шифо бахшам,
озодиро ба асирон ва биноиро ба кӯрон мавъиза намоям,
мазлумонро озод кунам+

19Ва соли таваҷҷӯҳи Худовандро мавъиза намоям».

20Ва китобро пӯшонда, ба ходим дод ва нишаст; ва чашмони ҳама дар куништ ба Ӯ дӯхта шуда буд.

21Ва Ӯ ба сухан оғоз намуда, ба онҳо гуфт: «Имрӯз ин навишта, ки шумо гӯш кардед, ба иҷро расидааст».

22Ва ҳама ба Ӯ шаҳодат медоданд, ва аз суханони файзбахше ки аз даҳонаш мебаромад, мутааҷҷиб шуда, мегуфтанд: «Оё Ӯ писари Юсуф нест?»

23Ба онҳо гуфт: «Албатта, шумо ба Ман ин мақолро хоҳед гуфт: „Эй табиб! Худатро шифо бидеҳ; ҳар он чи шунидаем, ки дар Кафарнаҳум воқеъ шудааст, ин ҷо низ, дар ватани Худ бикун“»+.

24Ва гуфт: «Ба ростӣ ба шумо мегӯям, ки ҳеҷ пайғамбаре дар зодгоҳи худ мақбул нест+.

25Аз рӯи ҳақиқат ба шумо мегӯям: бисьёр бевазанон дар Исроил дар айёми Ильёс буданд, ки он вақт осмон се солу шаш моҳ баста шуда буд, ба тавре ки дар тамоми рӯи замин қаҳтии сахте рӯй дод,+

26Вале Ильёс назди ҳеҷ яке аз онҳо фиристода нашуд, балки фақат назди бевазане ба Сорфатои Сидӯн;+

27Ва бисьёр махавиён дар Исроил дар айёми Элишои набӣ буданд, вале ҳеҷ яке аз онҳо пок нашуд, балки фақат Наамони сурьёнӣ»+.

28Тамоми аҳли куништ инро шунида, пур аз ғазаб шуданд,

29Ва бархоста, Ӯро аз шаҳр бадар карданд ва бар қуллаи кӯҳе ки шаҳрашон бар он сохта шуда буд, бурданд, то ки Ӯро ба зер афкананд;

30Аммо Ӯ аз миёни онҳо гузашта, ба роҳи Худ рафт+.

Исо дар Кафарнаҳум.

31•Ва ба Кафарнаҳум, шаҳри Ҷалил, омад, ва дар рӯзҳои шанбе онҳоро таълим медод+.

32Ва онҳо аз таълими Ӯ дар ҳайрат монданд, зеро ки каломи Ӯ боқудрат буд+.

33Дар куништ касе буд, ки рӯҳи деви палид дошт, ва бо овози баланд фарьёд зада, гуфт:

34«Туро бо мо чӣ кор аст, эй Исои Носирӣ? Ту барои нест кардани мо омадаӣ! Ман медонам, ки Ту кистӣ, эй Қуддуси Худо!»+

35Исо вайро манъ карда, гуфт: «Хомӯш шав ва аз вай берун ой!» Ва дев ӯро дар миёна афтонда, аз ӯ берун шуд, ва ҳеҷ осебе ба ӯ нарасонд+.

36Ҳама ба воҳима афтоданд, ва ба якдигар мегуфтанд: «Ин чӣ гапест, ки Ӯ бо қудрат ва қувват ба арвоҳи палид амр мефармояд, ва онҳо берун меоянд?»

37Ва овозаи Ӯ дар тамоми гирду атроф паҳн шуд.

Исо модарарӯси Петрус ва бисьёр касони дигарро шифо медиҳад.

38•Ӯ аз куништ баромада, ба хонаи Шимъӯн омад; модарарӯси Шимъӯн ба табларзаи сахте гирифтор буд; ва дар хусуси вай аз Ӯ илтимос карданд+.

39Ва Ӯ наздики вай омада, табларзаро манъ кард; ва он нест шуд. Вай дарҳол бархоста, ба парастории онҳо машғул гашт.

40Дар вақти фурӯ рафтани офтоб ҳамаи онҳое ки беморони гирифтори касалиҳои гуногун доштанд, онҳоро назди Ӯ меоварданд, ва Ӯ ба ҳар яке аз онҳо даст гузошта, онҳоро шифо медод.

41Девҳо низ аз бисъёр касон берун омада, бо фарёд мегуфтанд: «Ту Масеҳ Писари Худо ҳастӣ». Аммо Ӯ онҳоро манъ карда, намегузошт сухан ронанд, зеро ки Масеҳ будани Ӯро медонистанд+.

Исо дар тамоми Яҳудо мавъиза менамояд.

42•Чун субҳ дамид, Ӯ берун омада, ба хилватгоҳе рафт, вале мардум Ӯро кофта ёфтанд ва назди Ӯ омаданд, ва Ӯро нигоҳ медоштанд, ки аз пешашон наравад+.

43Ба онҳо гуфт: «Ман бояд ба шаҳрҳои дигар низ аз Малакути Худо башорат диҳам, чунки барои ҳамин фиристода шудаам»+.

44Ва дар куништҳои Ҷалил мавъиза мекард.

БОБИ ПАНҶУМ

Моҳигирии мӯъҷизаосо.

5^1•Боре, вақте ки мардуми бисьёре аз ҳар тараф Ӯро фишор медоданд, то ки каломи Худоро гӯш кунанд, ва Ӯ дар канори кӯли Ҷинесор истода буд, —+

2Ду қаиқро дид, ки дар кӯл истода буданд, ва сайёдони моҳӣ аз онҳо берун омада, тӯрҳои худро шустушӯй мекарданд.

3Ба яке аз қаиқҳо, ки аз они Шимъӯн буд, савор шуда, аз вай хоҳиш кард, ки андаке аз соҳил дуртар ронад, ва Ӯ дар қаиқ нишаста, мардумро таълим медод.

4Ва ҳангоме ки суханаш ба поён расид, ба Шимъӯн гуфт: «Ба чуқуроб бирон, ва тӯрҳои худро барои сайд андозед»+.

5Шимъӯн дар ҷавоби Ӯ гуфт: «Эй Устод! Тамоми шаб заҳмат кашида, чизе нагирифтем; лекин аз рӯи сухани Ту тӯрро меандозам».

6Ва онҳо чунин карданд, ва миқдори зиёди моҳиро сайд карданд, ва кам монда буд, ки тӯрашон кафида равад.

7Ва ба рафиқони худ, ки дар қаиқи дигар буданд, ишорат карданд, ки ба ёрии онҳо биёянд; ва онҳо омада, ҳар ду қаиқро пур карданд, ба тавре ки қариб буд зери об раванд.

8Шимъӯни Петрус, чун инро дид, пеши Исо зону зада, гуфт: «Худовандо! Аз пеши ман бирав, чунки ман шахси гуноҳкор ҳастам»+.

9Зеро ки вай ва ҳамаи ҳамроҳонаш аз ин сайди моҳиёне ки ба даст оварда буданд, дар даҳшат афтоданд,

10Ва ҳамчунин Яъқуб ва Юҳанно, писарони Забдой низ, ки шарикони Шимъӯн буданд. Ва Исо ба Шимъӯн гуфт: «Натарс; минбаъд одамонро сайд хоҳӣ кард»+.

11Ва ҳар ду қаиқро ба соҳил бароварданд, ва ҳамаро тарк карда, аз ақиби Ӯ равона шуданд.

Исо махавиро шифо медиҳад.

12•Вақте ки Исо дар яке аз шаҳрҳо буд, марде пур аз махав омад ва, чун Исоро дид, рӯй ба замин ниҳода, аз Ӯ илтимос кард: «Худовандо! Агар хоҳӣ, метавонӣ маро пок кунӣ»+.

13Ӯ дасти Худро дароз карда, вайро ламс намуд ва гуфт: «Мехоҳам, пок шав!» Ва дарҳол махав аз вай нест шуд.

14Ва Ӯ ба вай таъин кард, ки ба ҳеҷ кас гап назанад, балки рафта худро ба кохин нишон диҳад ва барои пок шудани худ он ҳадияро, ки Мусо фармудааст, такдим кунад, то ба онҳо шаҳодате гардад+.

15Аммо овозаи Ӯ торафт паҳн мешуд, ва шумораи зиёди мардум назди Ӯ ҷамъ меомаданд, то ки каломашро гӯш кунанд ва аз касалиҳои худ шифо ёбанд.

16Ва Ӯ ба ҷойҳои хилват мерафт ва дуо мегуфт+.

Шифо ёфтани мафлуҷ.

17•Рӯзе аз рӯзҳо, вақте ки Ӯ таълим медод, ва фарисиён ва муаллимони шариат аз тамоми деҳоти Ҷалил ва аз Яҳудо ва Ерусалим омада, дар он ҷо нишаста буданд, ва қуввати Худованд дар шифо доданаш зоҳир мешуд, —+

18Инак, якчанд кас марди мафлуҷеро бо бистараш бардошта оварданд, ва мехостанд вайро дароварда, пеши Ӯ бигузоранд,

19Вале ба сабаби бисьёрии мардум роҳе барои даровардани вай наёфта, болои бом баромаданд ва аз миёни сафолҳои он вайро бо бистараш ба миёнаи хона пеши Исо поён фуроварданд.

20Ва Ӯ имони онҳоро дида, гуфт: «Эй одамизод, гуноҳҳои ту омурзида шуд»+.

21Китобдонон ва фарисиён дар дили худ андеша карда, мегуфтанд: «Ин кист, ки куфр мегӯяд? Ҷуз Худои ягона кист, ки гуноҳҳоро омурзида тавонад?»+

22Исо андешаҳои онҳоро пай бурда, дар ҷавоби онҳо гуфт: «Шумо дар дили худ чӣ андешаҳо доред?

23Кадомаш осонтар аст: гуфтани он ки „гуноҳҳои ту омурзида шуд“, ё гуфтани он ки „бархез ва равона шав“?

24Лекин то бидонед, ки Писари Одам дар рӯи замин қудрати омурзидани гуноҳҳоро дорад» — ба мафлуҷ гуфт: «Ба ту мегӯям: бархез, бистари худро бардор ва ба хонаи худ равона шав».

25Вай дарҳол дар пеши назари онҳо бархост, бистари худро бардошт ва, Худоро сипоскунон, ба хонаи худ равона шуд.

26Ва ҳама дар ҳайрат монданд, ва Худоро ҳамду сано мехонданд, ва дар ҳолате ки пур аз тарсу ҳарос буданд, мегуфтанд: «Имрӯз чизҳои аҷоибе дидем».

Даъват кардани Матто. Исо бо боҷгирон ва гуноҳкорон хӯрок мехӯрад.

27•Баъд аз ин Ӯ берун рафта, Левӣ ном боҷгиреро дид, ки дар боҷгоҳ нишаста буд, ва ба вай гуфт: «Аз паи Ман биё».

28Вай ҳама чизро тарк карда, бархост ва аз паи Ӯ равона шуд.

29Ва Левӣ дар хонаи худ барои Ӯ зиёфати калоне дод, ва шумораи зиёди боҷгирон ва касони дигар дар он ҷо буданд, ва онҳо бо Ӯ назди суфра нишастанд+.

30Китобдонон ва фарисиён норизогӣ баён намуда, ба шогирдони Ӯ гуфтанд: «Чаро шумо бо боҷгирон ва гуноҳкорон мехӯред ва менӯшед?»+

31Исо дар ҷавоби онҳо гуфт: «На тандурустон, балки беморон ба табиб ҳоҷат доранд;

32Ман омадаам, ки на одилонро, балки гуноҳкоронро ба тавба даъват кунам»+.

Масъалаи рӯзадорӣ.

33•Ба Ӯ гуфтанд: «Чаро шогирдони Яҳьё бисьёр рӯза медоранд ва дуо мегӯянд, ҳамчунин шогирдони фарисиён низ, лекин шогирдони Ту мехӯранд ва менӯшанд?»+

34Ба онҳо гуфт: «Оё метавонед аҳли кӯшки никоҳро, модоме ки домод бо онҳост, ба рӯзадорӣ водор намоед+?

35Лекин айёме хоҳад расид, ки домод аз онҳо гирифта шавад, ва он гоҳ, дар он айём рӯза хоҳанд дошт»+.

Масалҳо дар бораи ҷома ва машк.

36Дар айни ҳол ба онҳо ин масалро гуфт: «Ҳеҷ кас порчае аз ҷомаи нав гирифта, бар ҷомаи кӯҳна ямоқ намемонад; вагар на, ҳам ҷомаи навро пора мекунад, ва ҳам ямоқи нав ба ҷомаи кӯҳна мувофиқ намеояд.

37Ва ҳеҷ кас шароби навро дар машки кӯҳна намеандозад; вагар на шароби нав машкро дарида, ҳам худаш мерезад, ва ҳам машк талаф мешавад;

38Лекин шароби навро дар машки нав андохтан лозим аст; дар он сурат ҳар ду маҳфуз хоҳанд монд.

39Ва ҳеҷ кас шароби кӯҳнаро нӯшида, дарҳол навашро талаб намекунад, зеро ки мегӯяд: „шароби кӯҳна хуб аст“».

БОБИ ШАШУМ

Исо ва қоидаҳои яҳудиён дар бораи рӯзи шанбе.

6^1•Як рӯзи шанбе чунин воқеъ шуд, ки Ӯ аз миёни киштзор мегузашт, ва шогирдони Ӯ хӯшаҳоро мечиданд ва ба каф молида, мехӯрданд+.

2Ва баъзе аз фарисиён ба онҳо гуфтанд: «Чаро шумо коре мекунед, ки кардани он дар шанбе раво нест?»+

3Исо дар ҷавоби онҳо гуфт: «Магар нахондаед, ки Довуд чӣ кард, ҳангоме ки худаш ва ҳамроҳонаш гурусна буданд+?

4Чӣ гуна вай ба хонаи Худо даромада, нони тақдимро гирифта хӯрд, ва ба ҳамроҳони худ низ дод, ва ҳол он ки хӯрдани он раво набуд, ҷуз барои коҳинон?»+

5Ва ба онҳо гуфт: «Писари Одам оғои шанбе низ мебошад».

Шифо ёфтани дастхушк.

6Як рӯзи шанбеи дигар Ӯ ба куништ даромада, таълим медод, ва дар он ҷо марде буд, ки дасти росташ хушк шуда буд+.

7Китобдонон ва фарисиён аз паи Ӯ мепоиданд, ки шояд дар рӯзи шанбе шифо диҳад, то ки айбе ба гардани Ӯ бор кунанд+.

8Ва Ӯ андешаҳои онҳоро пай бурда, ба марди дастхушк гуфт: «Бархез ва дар миёнҷо биист». Вай бархост ва истод.

9Ва Исо ба онҳо гуфт: «Аз шумо мепурсам, ки дар рӯзи шанбе кадом кор ҷоиз аст: некӣ кардан, ё бадӣ кардан? ҷонеро наҷот додан, ё ҳалок кардан?»+

10Ва ба ҳамаи онҳо назар афканда, ба он мард гуфт: «Дасти худро дароз кун». Вай чунин кард, ва дасташ мисли дасти дигараш сиҳат шуд+.

11Аммо онҳо бисьёр дарғазаб шуда, бо ҳамдигар муҳокима мекарданд, ки ба Исо чӣ кунанд.

Интихоб шудани дувоздаҳ нафар ва номҳои онҳо.

12•Дар он айём Ӯ барои дуо гуфтан ба фарози кӯҳе баромад ва тамоми шаб ба Худо дуо гуфт.

13Вақте ки чашми рӯз кушода шуд, шогирдони Худро даъват намуда, аз онҳо дувоздаҳ нафарро интихоб кард, ва ба онҳо номи ҳаввориёнро дод, ки инҳоянд:

14Шимъӯн, ки ӯро Петрус номид, ва бародараш Андриёс, Яъқуб ва Юҳанно, Филлиппус ва Барталмо,+

15Матто ва Тумо, Яъқуб ибни Ҳалфой ва Шимъӯн, ки лақабаш Ғаюр буд,+

16Яҳудо ибни Яъқуб ва Яҳудои Исқарьют, ки баъдтар таслимкунандаи Ӯ шуд+.

Фаъолияти Исо то ҳудуди Яҳудо вусъат меёбад.

17•Ва бо онҳо фурӯд омада, бар ҷои ҳамворе истод, ва шумораи зиёди шогирдонаш ва мардуми бисьёре аз тамоми Яҳудо ва Ерусалим ва аз соҳили Сӯр ва Сидӯн ҷамъ омаданд,

18То ки каломи Ӯро гӯш кунанд ва аз касалиҳои худ шифо ёбанд; дар байнашон ҳамчунин гирифторони арвоҳи палид буданд; ва шифо меёфтанд.

19Ва тамоми издиҳом саъю кӯшиш мекарданд, ки Ӯро ламс намоянд, чунки қуввате аз Ӯ берун омада, ҳамаро шифо мебахшид+.

Мавъизаи Исо:

1. Аҳкоми хушбахтӣ.

20Ва Ӯ ба шогирдони Худ чашм андохта, гуфт: «Хушо шумо, эй мискинон, зеро ки Малакути Худо аз они шумост+.

21Хушо шумо, ки ҳоло гурусна ҳастед, зеро ки сер хоҳед шуд. Хушо шумо, ки ҳоло гирьён ҳастед, зеро ки хандон хоҳед шуд+.

22Хушо шумо, вақте ки мардум ба хотири Писари Одам аз шумо нафрат намоянд, ва шуморо дур кунанд, ва дашном диҳанд, ва номи шуморо ба бадӣ бароварда, рад кунанд+.

23Дар он рӯз шодӣ кунеду ба ваҷд биёед, зеро ки мукофоти шумо дар осмон бузург аст. Падарони онҳо бо анбиё ҳамин тавр рафтор карда буданд+.

2. Эълон кардани: вой бар ҳоли шумо!

24Бар акси ин, вой бар ҳоли шумо, эй сарватдорон! Зеро ки шумо аллакай тасаллои худро ёфтаед+.

25Вой бар ҳоли шумо, эй касоне ки ҳоло сер ҳастед! Зеро ки гурусна хоҳед монд. Вой бар ҳоли шумо, эй касоне ки ҳоло хандон ҳастед, зеро ки мотам хоҳед гирифт ва гирья хоҳед кард+.

26Вой бар ҳоли шумо, вақте ки тамоми мардум шуморо таъриф кунанд. Зеро ки падарони онҳо бо анбиёи козиб ҳамин тавр рафтор карда буданд+.

3. Бартараф кардани бадӣ ба воситаи муҳаббат.

27•Лекин ба шумо, эй шунавандагон, мегӯям: душманони худро дӯст бидоред, ба нафраткунадагони худ некӣ кунед,

28Барои лаънаткунандагони худ баракат бихоҳед ва барои озордиҳандагони худ дуо гӯед+.

29Ҳар кӣ ба рухсораи ту торсакӣ занад, дигарашро низ сӯи вай бигардон; ва ҳар кӣ ҷомаи туро кашида гирад, дар гирифтани куртаат низ ба вай монеъ нашав+.

30Ҳар кӣ аз ту чизе талаб кунад, ба вай бидеҳ, ва ҳар кӣ чизи туро бигирад, гашта доданашро талаб накун+.

31Ва чӣ тавре аз мардум мехоҳед, ки ба шумо кунанд, шумо низ ба онҳо ҳамон тавр кунед+.

32Ва агар касонеро дӯст доред, ки шуморо дӯст медоранд, ин чӣ эҳсон аст аз ҷониби шумо? Зеро ки гуноҳкорон низ дӯстдорандагони худро дӯст медоранд.

33Ва агар ба касоне некӣ кунед, ки ба шумо некӣ мекунанд, ин чӣ эҳсон аст аз ҷониби шумо? Зеро ки гуноҳкорон низ чунин мекунанд.

34Ва агар ба касоне қарз диҳед, ки ба гашта гирифтан аз онҳо умед доред, ин чӣ эҳсон аст аз ҷониби шумо? Зеро ки гуноҳкорон низ ба гуноҳкорон қарз медиҳанд, то ки аз онҳо ҳамон қадар гашта гиранд.

35Лекин шумо душманони худро дӯст бидоред, ва некӣ кунед, ва карз диҳед, бе он ки ба талофии он умедвор шавед; ва мукофоти шумо бузург хоҳад буд, ва писарони Ҳаққи Таоло хоҳед буд; зеро ки Ӯ ба носипосон ва бадон меҳрубон аст+.

36Пас, раҳмдил бошед, чунон ки Падари шумо раҳим аст+.

4. Ба муқобили маҳкум кардани дигарон.

37•Доварӣ накунед, ва ба доварӣ дучор нахоҳед шуд; маҳкум накунед, ва маҳкум наҳоҳед шуд; бибахшед ва бахшида хоҳед шуд;+

38Бидиҳед, ва ба шумо дода хоҳад шуд: ба андозаи хуби чунбонидаю фишурдашуда ва лабрез ба домани шумо хоҳанд рехт; зеро ба кадом андоза, ки чен кунед, ба ҳамон андоза ба шумо чен карда хоҳад шуд»+.

39Ва масале низ ба онҳо гуфт: «Оё метавонад кӯре ба кӯри дигар роҳнамоӣ кунад? Оё ҳар ду дар чоҳ намеафтанд+?

40Шогирд аз муаллими худ авло нест; аммо, пас аз такмил ёфтан ҳам, ҳар кас чун муаллимаш хоҳад буд+.

41Чаро ту хасеро дар чашми бародари худ мебинӣ, вале чӯберо дар чашми худ дарнамеёбӣ?

42Ё чӣ тавр метавонӣ ба бародари худ гӯӣ: „Эй бародар! Иҷозат деҳ хасро аз чашми ту дур кунам“, дар сурате ки чӯбро дар чашми худ намебинӣ? Эй риёкор! Аввал чӯбро аз чашми худ дур кун, ва он гоҳ дуруст хоҳӣ дид, ки хасро аз чашми бародари худ дур кунӣ.

5. Дар бораи ба ҷо овардани иродаи Худо.

43•Дарахти хубе нест, ки меваи бад меоварда бошад; ва дарахти баде нест, ки меваи хуб меоварда бошад.

44Зеро ки ҳар дарахт аз мевааш шинохта мешавад; чунки аз буттаи олуча анҷир намегиранд, ва аз мушхор ангур намечинанд.

45Шахси нек аз ганҷинаи неки дилаш чизи нек берун меоварад, ва шаҳси бад аз ганҷинаи бади дилаш чизи бад берун меоварад; зеро ки даҳони вай аз пурии дил сухан мегӯяд+.

6. Масал дар бораи хонае ки бар санг бино шудааст.

46•Чаро Маро „Худовандо! Худовандо!“ мегӯед, вале он чиро ки Ман мегӯям, ба ҷо намеоваред+?

47Ҳар кӣ назди Ман биёяд ва суханони Маро бишнавад ва онҳоро ба ҷо оварад, ба шумо мефаҳмонам, ки вай ба кӣ монанд аст:

48Вай ба касе монанд аст, ки хонае месохт, ва заминро чукур канда, таҳкурсиро бар санг гузошт, ва ҳангоме ки сел омада, оби наҳр он ҳонаро зер кард, онро аз ҷояш чунбонда натавонист, чунки бар санг бино шуда буд+.

49Лекин ҳар кӣ бишнавад ва ба ҷо наоварад, ба касе монанд аст, ки хонаашро бар рӯи хок бе таҳкурсӣ бино кард, ва ҳангоме ки оби наҳр онро зер кард, дарҳол фурӯ рафт, ва харобии он хона бузург буд».

БОБИ ҲАФТУМ

Шифо ёфтани ғуломи мирисад.

7^1•Вақте ки Ӯ ҳамаи суханони Худро ба самъи мардум расонда тамом кард, ба Кафарнаҳум ворид шуд.

2Ғуломи як мирисад, ки барояш азиз буд, касал шуда, ба ҳолати назъ расида буд.

3Вай овозаи Исоро шунида, пирони яҳудиро назди Ӯ фиристод, то аз Ӯ илтимос кунанд, ки омада ғуломи вайро шифо диҳад.

4Ва онҳо назди Исо омаданд, ва аз ӯ бисьёр илтимос карда, гуфтанд: «Вай сазовори он аст, ки ин корро барояш бикунӣ,+

5Зеро ки вай қавми моро дӯст медорад ва барои мо куништ иморат кард».

6Исо бо онҳо рафт. Ва ҳангоме ки ба наздикиҳои хона расид, мирисад дӯстонашро назди Ӯ фиристод, то ки ба Ӯ гӯянд: «Оғо! Ташвиш накаш, зеро ман лоиқи он нестам, ки Ту зери сақфи ман биёӣ;

7Ба ин сабаб худамро низ лоиқ надонистам, ки назди Ту биёям; балки сухане бигӯ, ва ғуломи ман шифо хоҳад ёфт;+

8Зеро ки ман ҳам як фармонбар ҳастам, ва дар зери итоати худ сарбозонро дорам; ба яке мегӯям: „Бирав“, меравад; ба дигаре мегӯям: „Биё“, меояд; ва ба ғуломи худ мегӯям: „Фалон корро бикун“, мекунад».

9со ин суханонро шунида, дар тааҷҷуб монд, ва ба мардуме ки аз ақиби Ӯ мерафтанд, рӯ гардонда, гуфт: «Ба шумо мегӯям, ки Ман дар Исроил ҳам чунин имоне наёфтаам».

10Ва фиристодагон ба хона баргашта, он ғуломи беморро тандуруст ёфтанд.

Исо писари бевазанро дар Ноин зинда мекунад.

11Баъд аз он Ӯ ба шаҳре рафт, ки Ноин ном дорад; ва бисьёре аз шогирдонаш ва шумораи зиёди мардум ҳамроҳи Ӯ мерафтанд.

12Вақте ки Ӯ ба дарвозаи шаҳр наздик шуд, мурдаеро мебароварданд, ки писари ягонаи бевазане буд; ва мардуми бисьёре аз аҳли шаҳр бо вай равона буданд.

13Ва Худованд вайро дида, дилаш ба вай сӯхт ва ба вай гуфт: «Гирья накун»+.

14Ва наздик омада, тобутро ламс намуд; тобутбардорон бозистоданд; ва Ӯ гуфт: «Эй ҷавон! Ба ту мегӯям, бархез»+.

15Мурда сар бардошта, нишаст ва ба сухан даромад; ва Ӯ вайро ба модараш супурд+.

16Ва ҳамаро тарсу ҳарос фаро гирифт, ва Худоро ҳамду сано хонда, мегуфтанд: «Пайғамбари бузурге дар миёни мо пайдо шудааст, ва Худо қавми Худро тафаққуд намудааст»+.

17Ин ақида дар бораи Ӯ дар тамоми Яҳудо ва дар тамоми гирду атроф паҳн шуд.

18•Ва шогирдони Яҳьё ҳамаи инро ба ӯ хабар доданд.

Саволи Таъмиддиҳанда ва ҷавоби Исо.

19Ва Яҳьё ду нафарро аз шогирдони худ даъват намуда, назди Исо фиристод, то ки бипурсанд: «Оё Ту Ҳамон ҳастӣ, ки бояд биёяд, ё мунтазири дигаре бошем?»+

20Онҳо назди Ӯ омада, гуфтанд: «Яҳьёи Таъмиддиҳанда моро назди Ту фиристод, то ки бипурсем: „Оё Ту Ҳамон ҳастӣ, ки бояд биёяд, ё мунтазири дигаре бошем?“»

21Дар ҳамон вақт Ӯ бисьёр касонро аз касалиҳо ва дардҳо ва аз арвоҳи палид шифо дода ва кӯрони бисьёрро биноӣ бахшида буд.

22Ва Исо дар ҷавоби онҳо гуфт: «Биравед ва он чи дидед ва шунидед, ба Яҳьё бигӯед: кӯрҳо мебинанд, шалҳо роҳ мераванд, махавиён пок мешаванд, карҳо мешунаванд, мурдагон эҳьё мешаванд, ба мискинон башорат дода мешавад;+

23Ва хушо касе ки дар ҳаққи Ман ба васваса наафтад»+.

Шаҳодати Исо дар бораи Яҳьё.

24Ва ҳангоме ки фиристодагони Яҳьё баромада рафтанд, ба ҳама дар бораи Яҳьё ба сухан оғоз кард: «Барои дидани чӣ чиз ба биёбон рафта будед? Оё барои дидани қамише ки аз бод меларзад+?

25Пас барои дидани чӣ чиз рафта будед? Оё барои дидани марде ки сару либоси нарм дар бар дорад? Аммо онҳое ки сару либоси зебо дар бар доранд ва бо айшу нӯш зиндагӣ мекунанд, дар қасрҳои подшоҳонанд.

26Пас барои дидани чӣ чиз рафта будед? Оё барои дидани як набӣ? Оре, ба шумо мегӯям, ки вай аз набӣ ҳам бузургтар аст+.

27Вай ҳамон аст, ки дар бораи вай навишта шудааст:

„Инак, Ман косиди Худро пешопеши Ту мефиристам,
то роҳи Туро пеши Ту муҳайё кунад“+.

28Зеро ки ба шумо мегӯям: аз миёни онҳое ки аз зан таваллуд ёфтаанд, ҳеҷ як набие бузургтар аз Яҳьёи Таъмиддиҳанда нест; лекин он ки дар Малакути Худо хурдтарин аст, аз вай бузургтар аст»+.

29Вақте ки тамоми мардум ва боҷгироне ки бо таъмиди Яҳьё таъмид гирифта буданд, шуниданд, Худоро ҳамду сано хонданд+.

Исо беақлии беимониро фош мекунад.

30Аммо фарисиён ва шариатдонон иродаи Худоро дар ҳаққи худашон рад карданд, зеро аз вай таъмид нагирифтанд.

31Ва Худованд гуфт: «Пас одамони ин наслро ба кӣ монанд кунам? Ва онҳо ба кӣ монандӣ доранд?

32Онҳо ба кӯдаконе монандӣ доранд, ки дар кӯча нишаста ва якдигарро ҷеғ зада, мегӯянд: „Барои шумо най навохтем, рақс накардед; барои шумо навҳагарӣ кардем, нагиристед“.

33Зеро ки Яҳьёи Таъмиддиҳанда омад, ки на нон мехӯрад ва на шароб менӯшад; ва шумо мегӯед: „Вай дев дорад“+.

34Писари Одам омад, ки мехӯрад ва менӯшад, ва шумо мегӯед: „Инак марди пурхӯр ва майгусор, ки дӯсти боҷгирон ва гуноҳкорон аст“+.

35Ва ҳикмат аз тарафи ҳамаи фарзандони он тасдиқ карда шуд».

Зани гуноҳкор, ки гуноҳаш афв шуда буд, ба нишонаи миннатдорӣ Исоро бо равғани атрафшон тадҳин мекунад.

36•Яке аз фарисиён аз Ӯ хоҳиш кард, ки бо вай хӯрок хӯрад; ва Ӯ ба хонаи фарисӣ даромада, назди суфра нишаст.

37Ва инак, зане ки дар он шаҳр гуноҳкор буд, чун шунид, ки Ӯ дар хонаи фарисӣ назди суфра нишастааст, зарфи гаҷине бо равғани атрафшон овард;

38Ва аз қафо назди пойҳои Ӯ истода, гирьякунон пойҳои Ӯро бо ашки худ шуст ва бо мӯйҳои сари худ хушконид, ва пойҳои Ӯро бӯсида, бо равғани атрафшон тадҳин кард.

39Фарисие ки Ӯро таклиф карда буд, чун инро дид, дар дили худ гуфт: «Агар Ӯ набӣ мебуд, медонист, ки вай кист ва чӣ гуна зан аст, ки Ӯро ламс мекунад, зеро ки вай гуноҳкор аст»+.

40Исо ба ӯ рӯ оварда гуфт: «Эй Шимъӯн! Ба ту чизе гуфтанӣ ҳастам». Гуфт: «Бигӯй, эй Устод».

Масал дар бораи қарзхоҳ ва ду қарздор.

41Исо гуфт: «Аз қарзхоҳе ду кас қарздор буданд: яке панҷсад динор ва дигаре панҷоҳ динор қарз дошт+.

42Азбаски барои адо кардан чизе надоштанд, ӯ ҳар дуро бахшид. Бигӯ, ки кадоме аз онҳо ӯро бештар дӯст хоҳад дошт?»+

43Шимъӯн дар ҷавоб гуфт: «Ба гумони ман, ҳамон касе ки ба вай ӯ бештар бахшидааст». Ба ӯ гуфт: «Дуруст фикр кардӣ».

44Ва ба тарафи зан рӯ гардонда, ба Шимъӯн гуфт: «Оё ин занро мебинӣ? Ман ба хонаи ту омадам, ва ту об барои пойҳоям надодӣ; аммо вай пойҳои Маро бо ашкаш шуста, бо мӯйҳои сараш хушконид.

45Ту Маро бӯса накардӣ; аммо вай, аз вақти омаданам ин ҷониб, бӯсидани пойҳои Маро бас намекунад.

46Ту сари Маро бо равғани зайтун тадҳин накардӣ; аммо вай пойҳои Маро бо равғани атрафшон тадҳин кард+.

47Бинобар ин ба ту мегӯям: гуноҳҳои бисьёри вай омурзида шудааст барои он ки вай муҳаббати бисьёре зоҳир намуд; вале касе ки кам омурзида шуда бошад, муҳаббати кам зоҳир намудааст».

48Ва Ӯ ба вай гуфт: «Гуноҳҳоят омурзида шудааст»+.

49Онҳое ки бо Ӯ назди суфра нишаста буданд, дар дили худ гуфтанд: «Ин кист, ки гуноҳҳоро низ меомурзад?»

50Ӯ ба он зан гуфт: «Имонат туро наҷот дод; ба саломатӣ бирав»+.

БОБИ ҲАШТУМ

Исо дар Ҷалил мавъиза мекунад ва шифо медиҳад.

8^1Баъд аз ин Ӯ дар шаҳрҳо ва деҳот гашта, мавъиза мекард ва Малакути Худоро башорат медод, ва бо Ӯ он дувоздаҳ буданд,+

2Ва ҳамчунин баъзе заноне ки Ӯ аз арвоҳи палид ва касалиҳо шифо дода буд: Марьям, ки Маҷдалия номида мешуд, ва аз вай ҳафт дев берун рафта буд,+

3Ва Юҳона, ҳамсари Кузо, ки девонбегии Ҳиродус буд, ва Сусан, ва бисьёри дигарон, ки бо дороии худ ба Ӯ хизмат мекарданд+.

Масал дар бораи коранда.

4•Вақте ки мардуми бисьёре ҷамъ шуданд, ва аз ҳамаи шаҳрҳо назди Ӯ омадан гирифтанд, Ӯ масале оварда, гуфт:

5«Корандае барои коридани тухм берун рафт; ва чун тухм мепошид, қадаре дар канори роҳ афтод ва поймол шуд, ва мурғони ҳаво онро хӯрданд;

6Қадаре бар санглох афтод ва сабзида, хушк шуд, чунки рутубате набуд;

7Қадаре дар миёни хорҳо афтод, ва хорҳо кад кашида, онро пахш карданд;+

8Қадаре дар хоки нағз афтод ва сабзида, сад баробар бор овард». Инро гуфта, нидо кард: «Ҳар кӣ гӯши шунаво дорад, бишнавад!»+

9•Ва шогирдонаш аз Ӯ пурсиданд: «Маънои ин масал чист?»

10Гуфт: «Ба шумо донистани асрори Малакути Худо ато шудааст, лекин ба дигарон бо масалҳо сухан мегӯям, ба тавре ки онҳо нигоҳ мекунанд, вале намебинанд, ва гӯш медиҳанд, вале намефаҳманд+.

11Инак маънои ин масал: тухм каломи Худост+.

12Афтода дар канори роҳ касоне мебошанд, ки каломро мешунаванд, лекин баъд иблис омада, онро аз дили онҳо мерабояд, мабодо онҳо имон оварда, наҷот ёбанд;

13Афтода бар санглох касоне мебошанд, ки чун каломро бишнаванд, бо шодӣ кабул мекунанд, лекин реша надоранд, ва муддате имон доранд, ва дар вақти озмоиш ақиб мераванд;+

14Афтода дар миёни хорҳо касоне мебошанд, ки каломро мешунаванд, вале андешаҳо, сарват ва кайфу сафои зиндагӣ онҳоро пахш мекунад, ва онҳо самаре намеоваранд;+

15Ва афтода дар хоки нағз касоне мебошанд, ки каломро шунида, дар дили нек ва пок нигоҳ медоранд ва бо сабр самар меоваранд+.

Масал дар бораи шамъе ки даргиронда шудааст.

16Ҳеҷ кас шамъро даргиронда, бо зарфе онро намепӯшад, ё зери кате намегузорад, балки бар шамъдон мемонад, то ҳар кӣ дарояд, рӯшноиро бубинад+.

17Зеро ҳеҷ чизи ниҳоне нест, ки ошкор нагардад, ва ҳеҷ чизи махфие набошад, ки маълум ва зоҳир нашавад+.

18Пас, эҳтиёт кунед, ки чӣ тавр мешунавед; зеро ҳар кӣ дорад, ба вай дода шавад; ва ҳар кӣ надорад, аз вай он чи низ, ки гумон мекунад дошта бошад, гирифта шавад»+.

Хешовандони ҳақиқӣ бо Исо.

19•Ва модар ва бародаронаш назди Ӯ омаданд, вале ба сабаби бисьёрии мардум ба Ӯ наздик шуда натавонистанд+.

20Ва ба Ӯ хабар дода, гуфтанд: «Модарат ва бародаронат дар берун истодаанд, ва мехоҳанд Туро бубинанд».

21Дар ҷавоби онҳо гуфт: «Модарам ва бародаронам он касонанд, ки каломи Худоро мешунаванд ва ба ҷо меоваранд»+.

Исо мавҷҳоро ором мекунад.

22•Рӯзе Ӯ бо шогирдони Худ ба қаиқ савор шуд ва ба онҳо гуфт: «Ба он канори кӯл мегузарем». Ва қаиқро ронданд+.

23Дар аснои роҳ Ӯро хоб рабуд. Ва ногоҳ тундбоди шадиде бар кӯл бархост, ва қаиқи онҳо аз об пур мешуд, ва онҳо дар хатар буданд.

24Ва пеш омада, Ӯро бедор карданд ва гуфтанд: «Устод! Устод! Ҳалок мешавем». Ӯ бархоста, бод ва ғалаёни обро манъ кард, ва онҳо қатъ гардиданд, ва оромӣ барқарор шуд+.

25Ба онҳо гуфт: «Имони шумо куҷост?» Онҳо бо тарсу ҳарос ва тааҷҷуб ба якдигар гуфтанд: «Ин кист, ки ба бодҳо ва об низ амр мефармояд, ва онҳо ба Ӯ итоат мекунанд?»

Исо дар сарзамини ҷадариён.

26•Ва онҳо ба сарзамини ҷадариён, ки дар рӯ ба рӯи Ҷалил аст, расиданд.

27Вақте ки Ӯ ба соҳил баромад, марде аз аҳли он шаҳр ба Ӯ рӯ ба рӯ шуд, ки гирифтори девҳо буд, дер вақт боз либосе намепӯшид, ва на дар хона, балки дар миёни қабрҳо зиндагӣ мекард.

28Ҳамин ки Исоро дид, фарьёд зада, пеши Ӯ афтод ва бо овози баланд гуфт: «Туро бо ман чӣ кор аст, эй Исо, Писари Худои Таоло? Аз Ту илтимос мекунам, ки маро азоб надиҳӣ!»+

29Зеро Ӯ ба рӯҳи палид амр фармуда буд, ки аз ин мард берун равад; чунки вай муддати дуру дарозе ӯро азоб медод, ба тавре ки ӯро бо завлона ва занҷирхо баста, нигоҳ медоштанд, лекин ӯ он бандҳоро пора мекард, ва дев ӯро ба биёбонҳо меронд.

30Исо аз вай пурсид: «Номи ту чист?» Гуфт: «Легион», чунки девҳои бисьёр ба дарунаш даромада буданд.

31Ва онҳо аз Ӯ илтимос карданд, ки онҳоро амр фармуда ба ҳовия нафиристад.

32Дар ҳамон ҷо галаи бузурги хукҳо дар болои кӯҳ мечарид; ва девҳо илтимос карданд, ки иҷозат диҳад ба даруни хукҳо дароянд. Ӯ ба онҳо иҷозат дод.

33Ва девҳо аз он мард берун шуда, ба хукҳо даромаданд; ва он гала аз баландӣ якбора ба кӯл ҷаст, ва ғарқ шуд.

34Хукбонон ин воқеаро дида, давида рафтанду дар шаҳр ва дар деҳот нақл карданд.

35Мардум барои дидани воқеа берун рафтанд, ва назди Исо омада, он мардро, ки аз дарунаш девҳо баромада буданд, диданд, ки либос дар тан ва ақлаш солим пеши пойҳои Исо нишастааст; ва ҳаросон шуданд+.

36Ва касоне ки воқеаро дида буданд, ба онҳо нақл карданд, ки он девона чӣ гуна шифо ёфт.

37Ва тамоми мардуми сарзамини ҷадариён аз Ӯ илтимос карданд, ки аз пеши онҳо баромада равад, чунки тарсу ҳароси азиме онҳоро фаро гирифта буд. Ва Ӯ ба қаиқ савор шуда, баргашт+.

38Он марде ки аз дарунаш девҳо баромада буданд, аз Ӯ илтимос кард, ки бо Ӯ бошад. Лекин Ӯ вайро ба хонааш фиристода, гуфт:

39«Ба ҳонаи худ баргард ва он чиро, ки Худо ба ту кардааст, нақл намо». Вай равона шуда, он чиро, ки Исо ба вай карда буд, дар тамоми шаҳр мавъиза намуд+.

Шифо ёфтани зан. Эҳьёи духтари Ёир.

40•Вақте ки Исо баргашт, мардум Ӯро пазироӣ карданд, чунки ҳама мунтазири Ӯ буданд.

41Ва инак, марде ки Ёир ном дошт ва сардори куништ буд, омада, пеши пойҳои Исо афтод ва аз Ӯ илтимос кард, ки ба хонаи вай биёяд+.

42Чунки духтари ягонаи вай, ки тақрибан дувоздаҳсола буд, ба ҳолати назъ расида буд. Вақте ки Ӯ ба он ҷо мерафт, мардуми бисьёре аз ҳар тараф Ӯро фишор медоданд.

43Ва зане ки дувоздаҳ сол боз гирифтори хунравӣ буда, тамоми дороии худро ба табибон сарф карда буд, лекин ҳеҷ яке вайро шифо дода натавониста буд, —+

44Аз қафо наздик шуда, домани Ӯро ламс намуд, ва дарҳол хунравии вай қатъ шуд+.

45Ва Исо гуфт: «Кист, ки Маро ламс кард?» Вақте ки ҳама инкор карданд, Петрус ва онҳое ки бо Ӯ буданд, гуфтанд: «Эй Устод, мардум Туро иҳота намуда, аз ҳар тараф фишор медиҳанд, — ва Ту мегӯӣ: „Кист, ки Маро ламс кард?“»

46Аммо Исо гуфт: «Касе Маро ламс кардааст; зеро Ман ҳис кардам, ки қуввате аз Ман берун рафт»+.

47Он зан чун дид, ки натавонист пинҳон монад, тарсону ларзон омада, пеши Ӯ афтод ва дар хузури тамоми мардум гуфт, ки аз чӣ сабаб Ӯро ламс намуд, ва чӣ гуна дарҳол шифо ёфт.

48Ба вай гуфт: «Духтарам! Имонат туро шифо бахшид; ба саломатӣ бирав»+.

49Ӯ ҳанӯз сухан мегуфт, ки касе аз хонаи сардори куништ омада, гуфт: «Духтарат мурд; Устодро дигар ташвиш надеҳ».

50Аммо Исо инро шунида, ба вай гуфт: «Натарс, фақат имон овар, ва ӯ наҷот хоҳад ёфт».

51Ва ҳангоме ки ба хона расид, ҷуз Петрус, Юҳанно ва Яъқуб, ва падару модари духтар, ҳеҷ касро даромадан намонд+.

52Ҳама барои вай гирья ва навҳа мекарданд. Вале Ӯ гуфт: «Гирья накунед; вай намурдааст, балки хуфтааст»+.

53Бар Ӯ хандиданд, зеро медонистанд, ки вай мурдааст.

54Аммо Ӯ ҳамаро берун карда ва дасти вайро гирифта, нидо кард: «Эй дуҳтар! Бархез»+.

55Ва рӯҳи вай баргашт; вай дарҳол бархост; ва Ӯ фармуд, ки ба вай хӯроке диҳанд.

56Падару модари вай дар ҳайрат монданд. Ва Ӯ ба онҳо фармуд, ки ин воқеаро ба ҳеҷ кас нақл накунанд+.

БОБИ НӮҲУМ

Исо дувоздаҳ шогирдонро мефиристад,

то ки башорат диҳанд.

9^1•Он дувоздаҳро даъват намуда, бар ҳамаи девҳо, ва барои шифо додани касалиҳо ба онҳо кувват ва қудрат бахшид,+

2Ва онҳоро фиристод, то ки Малакути Худоро мавъиза намоянд ва беморонро шифо диҳанд.

3Ба онҳо гуфт: «Барои роҳ ҳеҷ чизе нагиред: на асое, на тӯрбае, на ноне, на пуле; ва набояд ду пероҳан дошта бошед;

4Ва ба ҳар ҳона, ки даромадед, дар он ҷо бимонед ва аз он ҷо боз ба роҳ дароед;

5Ва агар дар ягон ҷо шуморо қабул накунанд, вақте ки аз он шаҳр берун меравед, ғубори пойҳои худро биафшонед, то ки шаҳодате бар онҳо гардад»+.

6Онҳо рафтанд ва деҳ ба деҳ гашта, дар ҳама ҷо башорат медоданд ва шифо мебахшиданд+.

Беқарории Ҳиродус аз боиси Исо.

7•Вақте ки тетрарҳ Ҳиродус овозаи тамоми амалиёти Ӯро шунавид, дар ҳайрат афтод: зеро баъзе касон мегуфтанд, ки Яҳьё аз мурдагон эҳьё шудааст;+

8Дигарон мегуфтанд, ки Ильёс зоҳир гардидааст; вале баъзеи дигарон мегуфтанд, ки яке аз анбиёи қадим эҳьё шудааст+.

9Ва Ҳиродус гуфт: «Ман сари Яҳьёро аз танаш ҷудо кардаам; пас, Ин кист, ки дар бораи Ӯ чунин гапҳоро мешунавам?» Ва меҳост Ӯро бубинад+.

Ҳаввориён бармегарданд.

Сер шудани панҷ ҳазор мард.

10•Ҳаввориён баргашта, корҳои худро ба Ӯ нақл карданд; ва Ӯ онҳоро алоҳида ҳамроҳи Худ гирифта, ба ҷои хилвате рафт, ки дар қарибии Байт-Сайдо ном шаҳре буд+.

11Аммо мардум ҳабардор шуда, аз ақиби Ӯ рафтанд; ва Ӯ онҳоро пазироӣ карда, бо онҳо дар бораи Малакути Худо сӯҳбат кард ва касонеро, ки ба шифо эҳтиёҷ доштанд, шифо дод.

12Бегоҳирӯзӣ наздик буд. Он дувоздаҳ назди Ӯ омада, гуфтанд: «Мардумро ҷавоб деҳ, то ки ба қасаба ва деҳоти атроф рафта, манзил ва хӯрок барои худ пайдо кунанд, чунки ин ҷои мо як ҷои хилват аст».

13Ба онҳо гуфт: «Шумо ба онҳо ҳӯрок диҳед». Гуфтанд: «Мо фақат панҷ нон ва ду моҳӣ дорем; оё рафта, барои тамоми ин мардум ҳӯроке бихарем?»+

14Зеро ки онҳо тақрибан панҷ ҳазор мард буданд. Лекин Ӯ ба шогирдони Худ гуфт: «Онҳоро даста-даста панҷоҳнафарӣ шинонед».

15Ва чунин карданд, ва ҳамаро шинонданд.

16Ва Ӯ панҷ нон ва ду моҳиро гирифта ва ба осмон нигариста, онҳоро баракат дод ва пора карда, ба шогирдонаш дод, то пеши мардум гузоранд.

17Ҳама хӯрданду сер шуданд; ва аз пораҳои боқимонда дувоздаҳ сабадро пур карда бардоштанд.

Мардум ва шогирдон Исоро кӣ мегӯянд.

18•Боре, вақте ки Ӯ дар ҷои хилвате дуо мегуфт, ва шогирдонаш бо Ӯ буданд, Ӯ аз онҳо пурсид: «Мардум Маро кӣ мегӯянд?»

19Дар ҷавоб гуфтанд: «Баъзе мегӯянд, ки Яҳьёи Таъмиддиҳандаӣ; баъзе мегӯянд, ки Ильёсӣ; ва баъзе мегӯянд, ки яке аз анбиёи қадим эҳьё шудааст»+.

20Аз онҳо пурсид: «Шумо Маро кӣ мегӯед?» Петрус дар ҷавоб гуфт: «Масеҳи Худо»+.

21•Ва Ӯ ба онҳо фармони қатъӣ дод, ки инро ба касе нагӯянд;

Исо дар бораи мамоти Худ ва эҳьёи Худ сухан меронад.

22Ва гуфт, ки Писари Одам бояд бисьёр азоб кашад ва аз тарафи пирон, саркоҳинон ва китобдонон рад карда ва кушта шавад, ва дар рӯзи сеюм эҳьё шавад+.

Исоро чӣ гуна пайравӣ бояд кард?

23Ва ба ҳама гуфт: «Агар касе хоҳад аз ақиби Ман биёяд, бояд хештанро инкор кунад ва салиби худро бардошта, Маро пайравӣ намояд;+

24Зеро ҳар кӣ ҷони худро раҳонидан хоҳад, онро барбод медиҳад; ва ҳар кӣ ҷони худро дар роҳи Ман барбод диҳад, онро мераҳонад;

25Зеро ба одам чӣ фоида дорад, ки агар вай тамоми дуньёро ба даст оварад, лекин худро талаф кунад, ё ки ба худ зиён расонад+?

26Зеро ҳар кӣ аз Ман ва аз суханони Ман шарм кунад, Писари Одам, ҳангоме ки дар ҷалоли Худ ва дар ҷалоли Падар ва фариштагони муқаддас меояд, аз вай шарм ҳохад кард;+

Дигаргун шудани Худованд.

27Ба ростӣ ба шумо мегӯям: баъзе, ки дар ин ҷо истодаанд, то Малакути Худоро набинанд, зоиқаи маргро нахоҳанд чашид»+.

28•Баъд аз ин гапҳо тақрибан ҳашт рӯз гузашта буд, ки Петрус, Юҳанно ва Яъқубро бо Худ гирифта, ба кӯҳе барои дуо гуфтан баромад+.

29Ва ҳангоме ки дуо мегуфт, чеҳраи Ӯ дигаргун шуд, ва либосаш сафеди дурахшон гардид+.

30Ва инак, ду мард бо Ӯ гуфтугӯ мекарданд, ки Мусо ва Ильёс буданд:+

31Онҳо дар ҷалоле зоҳир гардида, дар бораи оқибати Ӯ, ки бояд дар Ерусалим ба амал ояд, сухан меронданд.

32Аммо Петрус ва онҳоеро ки бо Ӯ буданд, хоб рабуда буд; ва ҳангоме ки бедор шуданд, ҷалоли Ӯро, ва он ду мардро, ки бо Ӯ истода буданд, диданд.

33Вақте ки Мусо ва Ильёс аз пеши Ӯ мерафтанд, Петрус ба Исо гуфт: «Эй Устод! Дар ин ҷо будани мо некӯст; пас се чодар месозем: яке барои Ту, яке барои Мусо ва яке барои Ильёс», — ва намедонист, чӣ мегӯяд.

34Ҳанӯз вай ин суханро мегуфт, абре пайдо шуда, бар онҳо соя андохт; ва чун дохили абр шуданд, ба ҳарос афтоданд.

35Ва овозе аз даруни абр баромад, ки мегуфт: «Ин аст Писари Маҳбуби Ман; ӯро бишнавед»+.

36Ва овоз баромадан замон, Исо танҳо монд. Ва онҳо лаб фурӯ бастанд ва аз он чи дида буданд, ба ҳеҷ кас дар он айём гап назаданд.

Шифо ёфтани девона.

37•Рӯзи дигар, вақте ки онҳо аз кӯҳ фуромаданд, мардуми бисьёре Ӯро пешвоз гирифтанд.

38Ва инак марде аз байни мардум фарьёд зада, гуфт: «Эй Устод! Аз Ту илтимос мекунам, ки ба писари ман як назар андозӣ, чунки вай фарзанди ягонаи ман аст:

39Рӯҳе ӯро мегирад, ва ӯ ногаҳон наъра мезанад, ва сахт печутоб мехӯрад, ба тавре ки кафк аз даҳонаш мебарояд; ва ӯро тамоман беҳолу бемадор карда, базӯр аз ӯ даст мекашад;

40Аз шогирдони Ту илтимос кардам, ки онро берун кунанд, лекин натавонистанд».

41Исо дар ҷавоб гуфт: «Эй насли беимон ва каҷрафтор, то ба кай бо шумо бошам ва шуморо тоқат кунам? Писаратро ин ҷо биёр».

42Вақте ки вай наздик меомад, дев вайро ба замин ғалтонида, сахт печутоб дод; аммо Исо рӯҳи палидро мазаммат намуд, ва писарро шифо дода, ба падари вай супурд+.

43•Ва ҳама аз бузургии Худо дар ҳайрат монданд. Ва ҳангоме ки ҳама аз ҳамаи кардаҳои Исо тааҷҷуб менамуданд, Ӯ ба шогирдони Худ гуфт:

Исо бори дуюм дар бораи мамоти Худ сухан меронад.

44«Ин суханонро дар гӯши худ ҷо кунед: Писари Одам ба дасти одамон таслим карда хоҳад шуд»+.

45Лекин онҳо ин суханро нафаҳмиданд, ва он аз онҳо пӯшида монд, ба тавре ки онро дарк накарданд; ва тарсиданд, ки дар бораи ин сухан аз Ӯ бипурсанд+.

Ба муқобили иззатталабии шогирдон.

46•Ва ба майнаи онҳо фикре омад, ки кадоме аз онҳо бузургтар аст.

47Исо андешаи дили онҳоро дарьёфта, кӯдакеро гирифту пеши Худ ба по гузошт

48Ва ба онҳо гуфт: «Ҳар кӣ ин кӯдакро ба исми Ман қабул кунад, Маро қабул мекунад; ва ҳар кӣ Маро қабул кунад, Фиристандаи Маро қабул мекунад; зеро ҳар кӣ дар байни шумо аз ҳама хурдтар аст, вай бузург хоҳад буд»+.

Рашки сохтаи шогирдон.

49Дар айни ҳол Юҳанно гуфт: «Эй Устод! Мо касеро дидем, ки ба исми Ту девҳоро берун мекард, ва ӯро манъ кардем, чунки ӯ ҳамроҳи мо намегардад»+.

50Исо ба вай гуфт: «Манъ накунед, зеро ҳар кӣ зидди шумо нест, вай тарафдори шумост»+.

Сомариён Исоро пазироӣ намекунанд.

51Ва чун айёми сууди Ӯ наздик мешуд, Ӯ азми сафари Ерусалим кард;+

52Ва қосидонро пешопеши Худ фиристод; ва онҳо рафта, вориди як қаса баи сомариён шуданд, то ки барои Ӯ тадорук кунанд:+

53Аммо Ӯро пазироӣ накарданд, зеро ки Ӯ рӯй ба ҷониби Ерусалим ниҳода буд.

54Шогирдони Ӯ Яъқуб ва Юҳанно инро дида, гуфтанд: «Худовандо! Оё мехоҳӣ бигӯем, ки оташе аз осмон омада, онхоро маҳв намояд, чунон ки Ильёс низ карда буд?»+

55Аммо Ӯ рӯ гардонда, онҳоро манъ кард ва гуфт: «Намедонед, ки шумо ба кадом рӯҳ мансуб ҳастед;

56Зеро ки Писари Одам на барои нобуд кардани ҷонҳои одамон, балки барои наҷот додани онҳо омадааст». Ва ба қасабаи дигаре рафтанд.

Ҷиддияти пайравӣ кардан ба Исо.

57•Ва ҳангоме ки онҳо дар роҳ буданд, шахсе ба Ӯ гуфт: «Худовандо! Ҳар ҷо равӣ, Туро пайравӣ хоҳам кард».

58Исо ба вай гуфт: «Рӯбоҳон лона ва мурғони ҳаво ошьёна доранд; лекин Писари Одам ҷое надорад, ки сар ниҳад».

59Ба дигаре гуфт: «Маро пайравӣ кун». Вай гуфт: «Худовандо! Ба ман иҷозат деҳ, ки рафта, аввал падари худро дафн кунам».

60Лекин Исо ба вай гуфт: «Бигзор, ки мурдагон мурдагони худро дафн кунанд: аммо ту рафта, аз Малакути Худо башорат деҳ».

61Боз шаҳси дигаре гуфт: «Худовандо! Туро пайравӣ хоҳам кард, лекин аввал ба ман иҷозат деҳ, ки бо аҳли хонаи худ хайрухуш кунам»+.

62Лекин Исо ба вай гуфт: «Касе ки дасташро болои амоч монда бошад ва ба ақиб нигоҳ кунад, ба Малакути Худо лоиқ нест».

БОБИ ДАҲУМ

Исо ҳафтод шогирдонро мефиристад, то ки башорат диҳанд.

Нубувват дар бораи кори миссионерӣ.

10^1•Баъд аз ин, Худованд боз ҳафтод нафари дигарро баргузид, ва онҳоро чуфт-чуфт пешопеши Худ ба ҳар шаҳр ва ҷое ки Худаш рафтанӣ буд, фиристод,

2Ва ба онҳо гуфт: «Дарав бисьёр аст, лекин коргарон кам; пас, шумо аз Соҳиби дарав илтимос кунед, ки ба дарави Худ коргар фиристонад+.

3Биравед! Инак, шуморо монанди баррагон ба миёни гургон мефиристам+.

4Ҳеҷ ҳамьёне, тӯрбае ва чоруқе бо худ набаред, ва ба ҳеҷ кас дар роҳ салом нагӯед+.

5Ба ҳар хонае ки медароед, аввал гӯед: „Салом бар ин хона бод!“

6Агар дар он ҷо писари осоиштагӣ бошад, саломи шумо бар вай қарор мегирад; вагар на, сӯи шумо бармегардад;

7Дар ҳамон хона бимонед ва аз он чи доранд, бихӯред ва бинӯшед: зеро ки меҳнаткаш сазовори музди худ аст. Аз хона ба хона нагузаред+.

8Агар дар шаҳре ки меоед, шуморо қабул кунанд, аз он чи пеши шумо мемонанд, бихӯред;+

9Ва беморонеро, ки дар он ҷо ҳастанд, шифо диҳед, ва ба онҳо бигӯед: „Малакути Худо ба шумо наздик шудааст“+.

10Ва агар дар шаҳре ки меоед, шуморо қабул накунанд, ба кӯчаҳои он баромада, гӯед:

11„Ҳатто ғубореро, ки аз шаҳри шумо бар мо нишастааст, бар шумо меафшонем; лекин бидонед, ки Малакути Худо ба шумо наздик шудааст“+.

12Ба шумо мегӯям, ки ҳолати Садӯм дар он рӯз[*] аз ҳолати он шаҳр сабуктар хоҳад буд+.

Исо бар шаҳрҳо доварӣ эълон мекунад.

13•Вой бар ҳоли ту, эй Кӯрозин! Вой бар ҳоли ту, эй Байт-Сайдо! Эеро, агар мӯъҷизоте ки дар шумо зоҳир шуд, дар Сӯр ва Сидӯн зоҳир мешуд, кайҳо палоспӯш ва хокистарнишин шуда, тавба мекарданд;+

14Лекин дар рӯзи доварӣ ҳолати Сӯр ва Сидӯн аз ҳолати шумо сабуктар хоҳад буд+.

15Ва ту, эй Кафарнаҳум, ки сар ба осмон афрохтаӣ, ба дӯзаҳ сарнагун хоҳӣ шуд+.

16Ҳар кӣ шуморо шунавад, Маро мешунавад, ва ҳар кӣ шуморо рад кунад, Маро рад мекунад; ва ҳар кӣ Маро рад кунад, Фиристандаи Маро рад мекунад»+.

Баргаштани ҳафтод нафар.

17Он ҳафтод бо шодмонӣ баргашта, гуфтанд: «Худовандо! Девҳо низ бо зикри исми Ту ба мо итоат мекунанд»+.

18Ба онҳо гуфт: «Ман шайтонро мисли барқ аз осмон афтода дидам;+

19Инак, ба шумо қудрат медиҳам, ки морон ва каждумон ва тамоми қуввати душманро поймол кунед, ва ҳеҷ чиз ба шумо зарар нахоҳад расонд;+

20Аммо аз он шод нашавед, ки арвоҳ ба шумо итоат мекунанд; балки аз он шод бошед, ки номҳои шумо дар осмон навишта шудааст»+.

Ҷалол додани Падар.

21•Дар ҳамон соат Исо аз Рӯҳулқудс ба ваҷд омада, гуфт: «Туро, эй Падар, эй Худованди осмон ва замин, ситоиш мекунам, ки ин чизҳоро аз хирадмандон ва оқилон пинҳон доштӣ ва ба кӯдакон ошкор кардӣ; оре, эй Падар! Зеро ки ҳусни таваҷҷӯҳи Ту чунин буд»+.

22Ва ба шогирдон рӯй оварда, гуфт: «Ҳама чизро Падарам ба Ман супурдааст; ва ҳеҷ кас, ҷуз Падар, намедонад, ки Писар кист; ва ҳеҷ кас намедонад, ки Падар кист, ҷуз Писар ва касе ки Писар бихоҳад ба вай ошкор кунад»+.

23Ва алоҳида ба шогирдони Худ рӯ оварда, гуфт: «Хушо чашмоне ки он чиро, ки шумо дида истодаед, мебинад!+

24Зеро ба шумо мегӯям, ки басе анбиё ва подшоҳон мехостанд он чиро, ки шумо мебинед, бубинанд, ва надиданд, ва он чиро, ки шумо мешунавед, бишнаванд, ва нашуниданд»+.

Шариатдон Исоро озмоиш мекунад.

25Ва инак, як шариатдон бархост ва Ӯро озмуданӣ шуда, гуфт: «Эй Устод! Чӣ кунам, ки вориси ҳаёти ҷовидонӣ шавам?»+

26Ба вай гуфт: «Дар Таврот чӣ навишта шудааст? Ва ту чӣ тавр мехонӣ?»

27Дар ҷавоб гуфт: «Худованд Худои худро бо тамоми дили ту ва бо тамоми ҷони ту ва бо тамоми қуввати ту ва бо тамоми ҳуши ту дӯст бидор, ва ёри худро мисли худ дӯст бидор»+.

28Ба вай гуфт: «Дуруст ҷавоб додӣ; чунин бикун, ва хоҳӣ зист»+.

29Вале вай, ки меҳост худро сафед кунад, ба Исо гуфт: «Пас ёри ман кист?»

Масал дар бораи сомарии некдил.

30Исо дар ҷавоб гуфт: «Як мард, ки аз Ерусалим ба Ериҳӯ мерафт, ба дасти дуздон афтод; онҳо либосашро кашиданд, ӯро маҷрӯҳ карданд ва дар ҳолати ниммурда партофта рафтанд.

31Тасодуфан коҳине аз он роҳ равона буд, ва ӯро дида, аз пешаш гузашта рафт.

32Ҳамчунин марде аз сибти Левӣ, ки дар он ҷо роҳгузар буд, наздик омада, ӯро дид ва аз пешаш гузашта рафт+.

33Аммо як шахси сомарӣ, ки аз он роҳ мегузашт, ба ӯ дучор шуда ва аҳволи ӯро дида, дилаш сӯхт+

34Ва наздик омада, ба захмҳои ӯ равған ва шароб рехту ҷароҳатбандӣ кард; ва ӯро ба маркаби худ савор карда, ба корвонсарое овард ва ба ӯ ғамҳорӣ намуд;+

35Ва фардои он, пеш аз рафтанаш, ду динор бароварда, ба соҳиби корвонсарой дод ва ба вай гуфт: „Ба ин мард нигоҳубин бикун; ва агар аз ин зиёдтар харҷ кунӣ, ҳангоми баргаштанам ба ту хоҳам дод“.

36Пас, ба фикри ту, кадоме аз ин се нафар ёри он марде буд, ки ба дасти дуздон афтод?»

37Гуфт: «Ҳамон ки ба ӯ марҳамат кард». Исо ба вай гуфт: «Бирав, ва ту низ чунин бикун».

Хизматгузории Марто ва Марьям.

38Ва дар аснои роҳ Ӯ вориди қасабае шуд, ва зане ки Марто ном дошт, Ӯро дар хонаи худ пазироӣ намуд;+

39Вай Марьям ном хоҳаре дошт, ки пеши пойҳои Исо нишаста, каломи Ӯро гӯш мекард+.

40Лекин Марто ба хизматгузорӣ банд буд, ва наздик омада, гуфт: «Худовандо! Оё Туро парвое нест, ки хоҳарам маро вогузоштааст, ки танҳо хизмат кунам? Ба вай бигӯй, ки ба ман ёрдам диҳад».

41Худованд дар ҷавоби вай гуфт: «Марто! Марто! Ту дар хусуси чизҳои бисьёр ғамхорӣ ва давутоз мекунӣ,+

42Аммо фақат як чиз лозим аст. Марьям қисмати некӯро баргузидааст, ки он аз вай кашида гирифта намешавад»+.

БОБИ ЁЗДАҲУМ

Исо ба шогирдон дуо гуфтанро таълим медиҳад.

11^1•Рӯзе Ӯ дар ҷое дуо мегуфт, ва ҳангоме ки тамом кард, яке аз шогирдонаш ба Ӯ гуфт: «Худовандо! Дуо гуфтанро ба мо ёд деҳ, чунон ки Яҳьё низ ба шогирдонаш ёд додааст»+.

2Ба онҳо гуфт: «Вақте ки дуо мегӯед, чунин бигӯед:

„Эй Падари мо, ки дар осмонӣ!
Исми Ту муқаддас бод;
Малакути Ту биёяд;
иродаи Ту,
чунон ки дар осмон аст,
дар замин ҳам ба амал ояд;
3Ризқу рӯзии моро ҳар рӯз ба мо бидеҳ;+
4Ва гуноҳҳои моро биомурз,
зеро ки мо низ ба ҳар қарздори худ мебахшем;
ва моро ба озмоиш дучор накун,
балки моро аз иблис раҳоӣ деҳ“»+.

Масал дар бораи дӯсти шилқин.

5Ва ба онҳо гуфт: «Фаразан, яке аз шумо, ки дӯсте дошта бошад, нисфи шаб пеши ӯ омада, гӯяд: „Эй дӯст! Ба ман сето нон қарз деҳ,

6Зеро ки як дӯстам аз роҳ назди ман даромадааст, ва ман чизе надорам, ки пешаш бимонам“;

7Ва ӯ аз дарун дар ҷавоби вай гӯяд: „Маро ташвиш надеҳ; дари хонаам баста, ва бачаҳоям бо ман дар ҷогаҳ хобидаанд; наметавонам бархоста, ба ту чизе диҳам“, —

8Ба шумо мегӯям, ки ҳар чанд аз рӯи дӯстӣ бархоста ба вай надиҳад ҳам, лекин ба сабаби шилқинии вай бархоста, ҳар қадар, ки пурсад, ба вай хоҳад дод.

9Ва Ман ба шумо мегӯям: биталабед, ба шумо дода хоҳад шуд; биҷӯед, хоҳед ёфт; дарро бикӯбед, он ба рӯятон кушода хоҳад шуд;

10Зеро ҳар кӣ биталабад, мегирад, ва ҳар кӣ бичӯяд, меёбад, ва ҳар кӣ дарро бикӯбад, он ба рӯяш кушода мешавад+.

Масал дар бораи падари некдил.

11Ва кист аз шумо, ки падар бошад, ва писараш аз ӯ нон биталабад, ва санге ба вай бидиҳад? Ё моҳӣ биталабад, ва ӯ, ба ҷои моҳӣ, море ба вай бидиҳад?

12Ё, агар тухме биталабад, каждуме ба вай бидиҳад?

13Пас, агар шумо, ки шарир ҳастед, ба фарзандони худ додани инъомҳои некро медониста бошед, пас Падари шумо, ки дар осмон аст, чанд маротиба зиёдтар ба онҳое ки аз ӯ металабанд, Рӯҳулқудсро хоҳад дод»+.

Исоро айбдор намуда, мегӯянд, ки Ӯ девҳоро ба воситаи Баал-Забул берун мекунад.

14•Боре Ӯ як девро, ки гунг буд, берун кард; ва ҳангоме ки дев берун шуд, гунг ба гап даромад, ва мардум дар ҳайрат монданд.

15Лекин баъзе аз онҳо гуфтанд: «Ӯ девҳоро ба воситаи Баал-Забул, калони девҳо, берун мекунад»+.

16Ва дигарон, озмуданӣ шуда, аз Ӯ аломати осмонӣ талаб мекарданд+.

17Вале Ӯ фикру хаёли онҳоро дарьёфта, ба онҳо гуфт: «Ҳар салтанате ки бар зидди худ аз ҳам ҷудо шавад, рӯ ба харобӣ меоварад, ва ҳар хонае ки аз ҳам ҷудо шавад, фурӯ меғалтад.

18Ва агар шайтон низ аз ҳам ҷудо шавад, салтанати вай чӣ гуна устувор истода метавонад? Зеро шумо мегӯед, ки Ман девҳоро ба воситаи Баал-Забул берун мекунам.

19Агар Ман девҳоро ба воситаи Баал-Забул берун мекарда бошам, писарони шумо онҳоро ба воситаи кӣ берун мекунанд? Бинобар ин онҳо довари шумо хоҳанд шуд+.

20Лекин агар Ман девҳоро бо ангушти Худо берун мекарда бошам, пас Малакути Худо ба шумо омада расидааст.

21Вақте ки марди пурзӯр хонаи худро бо яроқ нигаҳбонӣ мекунад, дороии вай дар амон аст,

22Вале вақте ки шахси аз вай пурзӯртар ба вай ҳуҷум карда, ғолиб мебарояд, он гоҳ тамоми яроқи вайро, ки ба он умед баста буд, кашида мегирад ва дороии вайро ба тороҷ медиҳад+.

23Ҳар кӣ бо Ман нест, ба Ман муқобил аст; ва ҳар кӣ бо Ман ҷамъ намекунад, вай пароканда мекунад+.

Баргаштани рӯҳи палид.

24Вақте ки рӯҳи палид аз одам берун меояд, дар ҷустуҷӯи роҳат дар ҷойҳои беоб гардиш мекунад ва, чун наёфт, мегӯяд: „Ба хонаи худ, ки аз он берун омадам, бармегардам“.

25Ва гашта омада, онро ҷорӯбзада ва ороста меёбад;

26Он гоҳ рафта, ҳафт рӯҳи дигари аз худаш бадтарро ҳамроҳи худ меоварад, ва дохил шуда, дар он ҷо зиндагӣ мекунанд; ва анҷоми он шахс бадтар аз аввалаш мешавад»+.

Зан модари Исоро ҷалол медиҳад. Ҷавоби Исо.

27Ҳангоме ки Ӯ ин суханонро мегуфт, як зан аз байни мардум овозашро баланд карда, ба Ӯ гуфт: «Хушо шикаме ки Туро ҳамл кардааст, ва пистонҳое ки Туро шир додааст!»+

28Лекин Ӯ гуфт: «Хушо онҳое ки каломи Худоро мешунаванд ва онро риоя мекунанд»+.

Мардум аломати осмонӣ металабанд.

29•Вақте ки мардум бештар ҷамъ омадан гирифтанд, Ӯ ба сухан оғоз карда, гуфт: «Ин насл насли шарир аст; вай аломате металабад, ва ба вай, ҷуз аломати Юнуси набӣ, аломате дода нахоҳад шуд;

30Зеро, чунон ки Юнус аломате барои мардуми Нинве буд, ҳамчунин Писари Одам низ барои ин насл хоҳад буд.

31Маликаи Ҷануб дар рӯзи доварӣ бо мардуми ин насл бархоста, онҳоро маҳкум хоҳад кард, зеро ки вай барои шунидани ҳикмати Сулаймон аз ақсои замин омад; ва инак, дар ин ҷо аз Сулаймон бузургтар аст+.

32Мардуми Нинве дар рӯзи доварӣ бо ин насл бархоста, онро маҳкум хоҳанд кард, зеро ки онҳо аз мавъизаи Юнус тавба карданд; ва инак, дар ин ҷо аз Юнус бузургтар аст+.

Масал дар бораи шамъе ки даргиронда шудааст.

33•Ҳеҷ кас шамъро даргиронда, дар чои ниҳоне ё дар зери зарфе намегузорад, балки бар шамъдон мегузорад, то онҳое ки ба хона медароянд, рӯшноиро бубинанд+.

34Чароғи бадан чашм аст; пас, агар чашмат солим бошад, тамоми баданат низ равшан хоҳад буд; аммо агар он хира бошад, баданат низ торик хоҳад буд.

35Пас, ҳазар намо: мабодо нуре ки дар туст, зулмот бошад.

36Вале агар баданат комилан равшан буда, ҳеҷ як қисми торике надошта бошад, он тамоман нуронӣ хоҳад буд, ба монанди он ки чароғе бо дурахши худ туро мунаввар карда бошад».

Исо фарисиёнро маҳкум мекунад.

37•Вақте ки Ӯ ин суханонро гуфт, як фарисӣ Ӯро ба хонаи худ ба хӯрок таклиф кард; Ӯ омада, назди суфра нишаст.

38Фарисӣ чун дид, ки Ӯ пеш аз хӯрок даст нашуст, мутааҷҷиб шуд+.

39Лекин Худованд ба вай гуфт: «Ҳоло шумо, фарисиён, беруни пиёла ва табақро тоза мекунед, аммо даруни шумо аз дуздӣ ва шарорат пур аст.

40Эй беақлон! Оё Ҳамон ки берунро офаридааст, дарунро низ наофаридааст?

41Беҳтар аст, ки аз он чи доред, садақа диҳед: он гоҳ ҳама чиз барои шумо тоза хоҳад буд.

42Аммо вой бар ҳоли шумо, эй фарисиён, ки аз наъно, садоб ва ҳар навъ сабзавот ушр медиҳед, вале ба адолат ва муҳаббати Худо беэътиноӣ мекунед; мебоист онҳоро ба ҷо оварда, инҳоро низ тарк намекардед+.

43Вой бар ҳоли шумо, эй фарисиён, ки дӯст медоред дар куништҳо болонишин бошед ва дар кӯчаю бозорҳо салому табрикҳо бишнавед+.

44Вой бар ҳоли шумо, эй китобдонон ва фарисиёни риёкор, ки шумо ба қабрҳои аз назар пинҳон монанд ҳастед, ки мардум дар болои онҳо роҳ мераванд ва инро намедонанд»+.

Исо шариатдононро маҳкум мекунад.

45Дар ҷавоб яке аз шариатдонон ба Ӯ гуфт: «Эй Устод! Бо ин суханонат моро низ таҳқир мекунӣ».

46Аммо Ӯ гуфт: «Вой бар ҳоли шумо низ, эй шариатдонон, ки борҳои душворро бар дӯши мардум мегузоред, лекин худатон як ангуштро ҳам ба он борҳо намерасонед.

47Вой бар ҳоли шумо, ки мақбараҳои анбиёро бино мекунед, ва ҳол он ки падарони шумо онҳоро куштаанд;

48Бо ҳамин шумо шоҳид ва шарики аъмоли падарони худ мегардед, зеро ки онҳо анбиёро куштаанд, ва шумо мақбараҳошонро бино мекунед+.

49Барои ҳамин ҳам ҳикмати Худо гуфтааст: „Ба наздашон анбиё ва ҳаввориёнро мефиристам, ва аз онҳо баъзеро хоҳанд кушт, ва баъзеро таъқиб хоҳанд кард“;+

50То ки хуни тамоми анбиё, ки аз аввали офариниши ҷаҳон рехта шудааст, ба гардани ин насл гузошта шавад:+

51Аз хуни Ҳобил то хуни Закарьё, ки вай дар миёни қурбонгоҳ ва маъбад кушта шудааст. Оре, ба шумо мегӯям, ки он ба гардани ин насл гузошта хоҳад шуд.

52Вой бар ҳоли шумо, эй шариатдонон, ки шумо калиди донишро гирифтаед: худатон надаромадед ва ба онҳое ки даромадан мехостанд, монеъ шудед».

53Вақте ки Ӯ ин суханонро ба онҳо мегуфт, китобдонон ва фарисиён бошиддат Ӯро фишор дода, боз бисьёр чизҳоро аз Ӯ пурсидан гирифтанд,

54Ва мунтазир буданд, то ки аз забонаш чизе бишнаванду Ӯро айбдор кунанд+.

БОБИ ДУВОЗДАҲУМ

Огоҳонидан аз риёкории фарисиён. Тарғиби эътирофи ҷасурона.

12^1Дар ин миён, вақте ки ҳазорон одамон ҷамъ омаданд, ба тавре ки якдигарро фишор медоданд, Ӯ ба сухан оғоз намуда, аввал ба шогирдони Худ гуфт: «Аз хамиртуруши фарисиён, ки риёкорист, ҳазар кунед+.

2Ҳеҷ чизи ниҳоне нест, ки ошкор нагардад, ва ҳеҷ чизи махфие нест, ки маълум нашавад+.

3Бинобар ин, он чи шумо дар торикӣ гуфтаед, дар рӯшноӣ шунида хоҳад шуд; ва он чи шумо дар хона ба гӯш гуфтаед, дар болои бомҳо зълон карда хоҳад шуд.

4•Ва Ман ба шумо, эй дӯстонам, мегӯям: аз кушандагони ҷисм, ки қодир нестанд баъд аз он ягон кори дигаре бикунанд, натарсед;+

5Лекин ба шумо нишон медиҳам, ки аз кӣ тарсидан лозим аст: аз Ӯ ҳаросон бошед, ки баъд аз куштан қодир аст ба дӯзаҳ андозад; оре, ба шумо мегӯям, ки аз Ӯ тарсед+.

6Оё панҷ гунҷишк ба ду фулус фурӯхта намешавад? Ва ягонтои онҳо аз назари Худо намеафтад.

7Ва ҳатто ҳамаи мӯйҳои сари шумо шумурда шудааст. Пас, натарсед: шумо аз бисьёр гунҷишкон бартарӣ доред+.

8Ва Ман ба шумо мегӯям: ҳар кӣ Маро дар назди мардум зътироф кунад, Писари Одам низ вайро дар назди фариштагони Худо зътироф хоҳад кард;+

9Лекин ҳар кӣ Маро дар назди мардум инкор кунад, вай дар назди фариштагони Худо инкор карда хоҳад шуд+.

10Ва ҳар кӣ бар зидди Писари Одам сухане гӯяд, ба вай омурзида мешавад; лекин ҳар кӣ бар зидди Рӯҳулкудс куфр гӯяд, ба вай омурзида нахоҳад шуд+.

11Ҳар гоҳ шуморо ба куништҳо ва назди сардорон ва ҳокимон баранд, андеша накунед, ки чӣ гуна ё чӣ ҷавобе бояд бидиҳед ва ё чӣ сухане бояд бигӯед;

12Зеро ки дар он соат Рӯҳулқудс шуморо таълим хоҳад дод, ки чӣ бояд гуфт»+.

Огоҳонидан аз тамаъкорӣ.

13•Шахсе аз миёни мардум ба Ӯ гуфт: «Эй Устод! Ба бародарам бигӯй, ки меросро бо ман тақсим кунад».

14Ба вай гуфт: «Эй одамизод, кӣ Маро бар шумо қозӣ ё ҳакам таъин кардааст?»

15Ва ба онҳо гуфт: «Зинҳор, аз тамаъкорӣ ҳазар кунед, зеро ки ҳаёти одам ба фаровонии дороии вай вобаста нест»+.

Масал дар бораи сарватдори беақл.

16Ва масале ба онҳо гуфт: «Киштзори як марди сарватдор ҳосили фаровоне овард;

17Ва дар дили худ андеша карда, гуфт: „Чӣ кунам, модоме ки барои анбор кардани ҳосилоти худ ҷое надорам?“

18Ва гуфт: „Чунин мекунам: анборҳои худро вайрон карда, калонтарашро бино мекунам, ва дар он ҷо тамоми ғалладона ва тамоми дороии худро ҷамъ меоварам.

19Ва ба ҷони худ мегӯям: Эй ҷони ман! Дороии бисьёре барои чандин сол дорӣ: фароғат кун, бихӯр, бинӯш ва димоғчоқӣ кун“+.

20Вале Худо ба вай гуфт: „Эй нодон! Худи имшаб ҷонатро аз ту талаб мекунанд; пас, он чи захира кардӣ, насиби кӣ мешавад?“+

21Чунин аст ҳоли касе ки барои худ ганҷҳо ғун мекунад, вале пеши Худо сарвате надорад»+.

Ғамхории сохта ва дуруст.

22Ва Ӯ ба шогирдонаш гуфт: «Бинобар ин ба шумо мегӯям: барои ҳаёти худ ғамҳорӣ накунед, ки чӣ бихӯред, низ барои ҷисми худ, ки чӣ бипӯшед:+

23Ҳаёт аз хӯрок ва ҷисм аз пӯшок муҳимтар аст.

24Ба зоғон нигоҳ кунед: онҳо на мекоранд, на медараванд; на ганҷинае доранд, на анборе, ва Худо ба онҳо рӯзӣ мерасонад; пас шумо аз паррандагон чӣ кадар бештар арзанда ҳастед!+

25Ва кист аз шумо, ки бо ғамхории худ қоматашро як зироъ баланд карда тавонад?

26Пас, агар шумо аз ӯхдаи чунин кори, хурдтарин баромада натавонед, чаро ба дигараш ғамхорӣ мекунед?

27Ба савсанҳо назар кунед, ки чӣ гуна нашъунамо меёбанд: на меҳнат мекунанд ва на мересанд; лекин ба шумо мегӯям, ки Сулаймон ҳам бо тамоми ҷалоли худ чун яке аз онҳо либос напӯшидааст+.

28Пас, агар Худо алафи саҳроро, ки имрӯз ҳасту фардо ба танӯр андохта мешавад, чунин бипӯшонад, шуморо, эй сустимонҳо, чӣ қадар аз он беҳтар пӯшонда метавонад!+

29Ва шумо дар ҷустуҷӯи он набошед, ки чӣ бихӯред ё чӣ бипӯшед, ва аз ғам осуда бошед,

30Чунки қавмҳои ҷаҳон дар ҷустуҷӯи ҳамаи ин чизҳо мебошанд; лекин Падари шумо медонад, ки шумо ба ин чизҳо эҳтиёҷ доред;

31Балки Малакути Худоро биталабед, ва ҳамаи ин барои шумо илова хоҳад шуд+.

32Натарс, эй рамаи хурд! Зеро ки Падари шумо таваҷҷӯҳ намудааст, ки Малакутро ба шумо ато кунад+.

33Дороии худро бифрӯшед ва садақа диҳед. Барои худ ҳамьёнҳои кӯҳнанашаванда, ганҷи бепоён дар осмон муҳайё созед, ки дузд ба он наздик намешавад, ва куя онро намезанад;+

34Зеро ҳар ҷо, ки ганҷи шумост, дили шумо низ дар он ҷо хоҳад буд.

Дар бораи интизорӣ ба омадани Масеҳ.

35•Камарҳотон баста ва чароғҳотон фурӯзон бошад;

36Ва ҳудатон монанди касоне бошед, ки ба оғои худ интизорӣ доранд, то ки ҳангоми аз тӯи арӯсӣ омада дарро кӯфтанаш дарҳол барояш воз кунанд+.

37Хушо ҳамон ғуломоне ки оғояшон, дар вақти омаданаш, онҳоро бедор меёбад; ба ростӣ ба шумо мегӯям, ки вай камари худро баста, онҳоро назди суфра хоҳад шинонд ва пеш омада, ба онҳо хизмат хоҳад кард.

38Ва агар дар поси дуюм[*] ва дар поси сеюми[*] шаб омада, онҳоро чунин ёбад, хушо он ғуломон!

39Лекин ҳаминро шумо медонед, ки агар соҳиби хона медонист, ки дар кадом соат дузд меояд, бедор монда, намегузошт, ки ба хонааш нақб занад:+

40Пас, шумо низ тайёр бошед, зеро дар соате ки гумон надоред, Писари Одам меояд».

41Петрус гуфт: «Худовандо! Оё ин масалро барои мо гуфтӣ, ё барои ҳама?»

Масал дар бораи гумошта.

42Ҳудованд гуфт: «Кист он гумоштаи мӯътамад ва доно, ки оғояш вайро бар хизматгорони худ таъин карда бошад, то ки ба онҳо дар сари вақт хӯрок диҳад?

43Хушо он ғуломе ки оғояш омада, вайро машғули ҳамин кор ёбад;+

44Ба ростӣ ба шумо мегӯям, ки вайро бар тамоми дороии худ таъин хоҳад кард.

45Лекин агар он ғулом дар дили худ гӯяд, ки „оғои ман ба зудӣ намеояд“, ва ба задани ғуломону канизон ва ба хӯрдану нӯшидану маст шудан шурӯъ кунад,+

46Оғои он ғулом дар рӯзе ки ӯ мунтазир нест, ва дар соате ки гумон надорад, хоҳад омад, ва ӯро ду пора карда, қисматашро ба хоинон баробар хоҳад кард.

47Ва он ғулом, ки иродаи оғои худро медонист, вале тайёр нашуд ва мувофиқи иродаи вай амал накард, шаттаи бисьёре хоҳад хӯрд;

48Аммо он ки намедонист ва корҳои сазовори ҷазо кард, камтар шатта хоҳад хӯрд. Ба ҳар касе ки бисьёр ато шуда бошад, аз вай бисьёр талаб карда мешавад; ва ба ҳар касе ки амонати бисьёр супурда шуда бошад, аз вай бисьёртар талаб мекунанд+.

Исо ҷудоии одамонро пешгӯӣ мекунад.

49•Ман омадаам, то ки оташе бар замин фурӯд оварам, ва хеле иштиёқмандам, ки он ҳоло фурӯзон шавад!

50Маро таъмиде дар пеш аст, таъмиде ки бояд биёбам; ва чӣ қадар дар изтироб ҳастам, то даме ки ин ба амал ояд!+

51Оё шумо гумон мекунед, ки Ман омадаам, то осоиштагӣ бар замин биёрам? Не, мегӯям ба шумо, балки барои он ки ҷудоӣ биёрам;+

52Зеро ки минбаъд панҷ нафар дар як хона аз ҳам ҷудо хоҳанд буд: се аз ду, ва ду аз се;

53Падар аз писар ва писар аз падар, модар аз духтар ва духтар аз модар, модаршӯ аз келин ва келин аз модаршӯ ҷудо хоҳад буд»+.

Аломоти замон наҷоти ҷонро ба хотир меоварад.

54•Ба мардум низ гуфт: «Вақте ки абри аз ғарб пайдошударо мебинед, дарҳол мегӯед: „Борон хоҳад борид“; ва чунин мешавад;

55Ва ҳангоме ки боди ҷанубӣ мевазад, мегӯед: „Гармо хоҳад омад“; ва меояд.

56Эй риёкорон! Киёфаи замину осмонро шинохта метавонед, пас чӣ гуна ин замонро шинохта наметавонед?

57Пас, чаро шумо аз пеши худ хукм намекунед, ки адолат чист?

58Вақте ки ту бо даъвогари худ назди сардорон меравӣ, дар аснои роҳ саъю кӯшиш намо, ки аз вай халос шавӣ, то ки вай туро назди қозӣ набарад, ва козӣ туро ба мулозим насупорад, ва мулозим туро ба зиндон наандозад;+

59Ба ту мегӯям, ки то фулуси охиринро адо накунӣ, аз он ҷо берун нахоҳӣ рафт».

БОБИ СЕЗДАҲУМ

Дар бораи тавба.

13^1Дар ҳамин вақт баъзеҳо омада, ба Ӯ дар бораи ҷалилиёне нақл карданд, ки хуни онҳоро Пилотус бо қурбониҳои онҳо омехтааст+.

2Исо дар ҷавоби онҳо гуфт: «Оё гумон мекунед, ки ин ҷалилиён аз ҳамаи ҷалилиён зиёдтар гуноҳкор будаанд, ки чунин азоб кашидаанд+?

3Не, мегӯям ба шумо; лекин агар тавба накунед, ҳамаатон ҳамин тавр нобуд хоҳед шуд.

4Ва оё гумон мекунед, ки он ҳаждаҳ одам, ки бурҷи Шилӯаҳ ба болояшон афтода, онҳоро нобуд карда буд, аз ҳамаи сокинони Ерусалим зиёдтар айбдор буданд+?

5Не, мегӯям ба шумо; лекин агар тавба накунед, ҳамаатон ҳамин тавр нобуд хоҳед шуд».

Масал дар бораи дарахти анҷири бемева.

6Ва чунин масале гуфт: «Шахсе дар токзори худ дарахти анҷире шинонда буд, ва омад, то ки мевае аз он пайдо кунад, вале чизе наёфт+.

7Ва ба токдор гуфт: „Инак, се сол боз ман меоям, то ки аз ин дарахти анҷир мевае пайдо кунам, вале чизе намеёбам; онро бибур: барои чӣ заминро беҳуда банд кунад?“+

8Аммо вай дар ҷавоб гуфт: „Эй оғо! Имсол ҳам онро бимон, то ки гирдашро канда, нурӣ андозам:

9Шояд, бор оварад; ва агар наоварад, соли оянда онро мебурӣ“».

Исо дар рӯзи шанбе шифо медиҳад.

10Дар яке аз куништҳо Ӯ рӯзи шанбе таълим медод;+

11Ва инак, зане ҳаждаҳ сол боз гирифтори рӯҳи заъф буд: вай қадхамида буд, ва қоматашро рост карда наметавонист.

12Исо чун вайро дид, вайро садо карда, гуфт: «Эй зан! Аз ранҷурии худ халос мешавӣ».

13Ва дастҳои Худро бар вай гузошт; вай дарҳол қомат рост кард ва Худоро ҳамду сано хонд+.

14Сардори куништ чун дид, ки Исо дар рӯзи шанбе шифо дод, дарғазаб шуда, ба мардум гуфт: «Шаш рӯз ҳаст, ки дар онҳо кор бояд кард; дар ҳамон рӯзҳо омада, шифо ёбед, на ин ки дар рӯзи шанбе»+.

15Худованд дар ҷавоби вай гуфт: «Эй риёкор! Оё ҳар яке аз шумо гов ё хари худро дар рӯзи шанбе аз охур воз карда, барои об додан намебарад+?

16Ва ин духтари Иброҳимро, ки шайтон ҳаждаҳ сол боз баста буд, оё дар рӯзи шанбе аз он бандҳояш халос кардан лозим набуд?»

17Вақте ки Ӯ ин суханонро гуфт, ҳамаи мухолифонаш дар хиҷолат монданд; ва тамоми мардум аз ҳамаи корҳои аҷоиби Ӯ шод буданд+.

Масал дар бораи донаи хардал.

18•Ва Ӯ гуфт: «Малакути Худо ба чӣ монанд аст, ва онро ба чӣ монанд кунам?

19Он мисли донаи хардалест, ки касе онро гирифта, дар боғи худ партофт: ва он нумӯ карда, дарахти калоне шуд, ва мурғони ҳаво дар шохаҳояш ошьёна сохтанд»+.

Масал дар бораи хамиртуруш.

20Боз гуфт: «Малакути Худоро ба чӣ монанд кунам?

21Он монанди хамиртурушест, ки зане онро гирифта, ба се ченак орд андохт, то ки тамоми хамир расид»+.

Ҷавоби Исо ба савол дар бораи он ки оё шумораи наҷотьёбандагон кам аст.

22•Ва Ӯ дар шаҳрҳо ва деҳот гашта, таълим медод, дар ҳолате ки роҳи Ерусалимро пеш гирифта буд.

23Касе ба Ӯ савол дода, гуфт: «Худовандо! Наход ки шумораи наҷотьёбандагон кам аст?» Ба онҳо гуфт:

24«Саъю кӯшиш кунед, ки аз дари танг дохил шавед, зеро ба шумо мегӯям, ки бисьёр касон ба дохил шудан ҷидду ҷаҳд хоҳанд кард, лекин нахоҳанд тавонист.

25Вақте ки Соҳиби хона бархоста, дарро бандад, шумо дар берун истода, дарро мекӯбеду мегӯед: „Худовандо! Худовандо! Ба мо воз кун“. Вале Ӯ дар ҷавоби шумо хоҳад гуфт: „Шуморо намешиносам, ки аз куҷо ҳастед“+.

26Он гоҳ хоҳед гуфт: „Мо пеши Ту хӯрдем ва нӯшидем, ва дар кӯчаҳои мо Ту таълим медодӣ“.

27Лекин Ӯ хоҳад гуфт: „Ба шумо мегӯям: шуморо намешиносам, ки аз куҷо ҳастед; ҳама аз Ман дур шавед, эй бадкорон“+.

28Дар он ҷо гирья ва ғиҷирроси дандон хоҳад буд, чун Иброҳим, Исҳоқ ва Яъқуб ва тамоми анбиёро дар Малакути Худо бубинед, вале худатон бадар ронда шуда бошед+.

29Ва аз шарқ ва ғарб ва шимол ва ҷануб омада, дар Малакути Худо хоҳанд нишаст+.

30Ва инак, охиринҳо ҳастанд, ки аввалин хоҳанд шуд, ва аввалинҳо ҳастанд, ки охирин хоҳанд шуд»+.

Нияти Ҳиродус, ки Исоро бикушад.

31•Дар ҳамон рӯз баъзе аз фарисиён омада, ба Ӯ гуфтанд: «Баро ва аз ин ҷо бирав, зеро ки Ҳиродус мехоҳад Туро ба қатл расонад»+.

32Ба онҳо гуфт: «Биравед ва ба он рӯбоҳ бигӯед: „Инак, имрӯз ва фардо девҳоро берун мекунам ва беморонро шифо медиҳам, ва дар рӯзи сеюм саранҷом хоҳам ёфт“;

33Лекин Маро лозим аст, ки имрӯз, фардо ва пасфардо роҳ равам, зеро мумкин нест, ки набӣ берун аз Ерусалим бимирад.

Шикояти Исо дар бораи Ерусалим.

34Эй Ерусалим, Ерусалим, ки анбиёро мекушӣ ва онҳоеро, ки назди ту фиристода шудаанд, сангсор мекунӣ! Чанд бор хостам фарзандони туро ҷамъ кунам, монанди мокиёне ки чӯҷаҳои худро зери болаш ҷамъ мекунад, ва шумо нахостед!+

35Инак, хонаи шумо ба шумо вайрон гузошта мешавад. Ба шумо мегӯям, ки Маро дигар нахоҳед дид, то даме ки бигӯед: „Муборак аст Он ки ба исми Худованд меояд!“»+

БОБИ ЧОРДАҲУМ

Исо дар рӯзи шанбе шифо медиҳад.

14^1Як рӯзи шанбе Ӯ ба хонаи яке аз сардорони фарисиён барои хӯрок хӯрдан омад, ва онҳо Ӯро мушоҳида мекарданд:+

2Ва инак, марде пеши Ӯ омад, ки гирифтори бемории истисқо[*] буд.

3Исо ба шариатдонон ва фарисиён рӯ оварда, гуфт: «Оё дар рӯзи шанбе шифо додан ҷоиз аст ё не?»+

4Онҳо хомӯш монданд. Ва Ӯ он мардро ламс намуда, шифо бахшид ва фиристод.

5Ва ба онҳо гуфт: «Кист аз шумо, ки хараш ё говаш ба даруни чоҳе афтода бошад, дарҳол онро дар рӯзи шанбе берун наоварад?»+

6Ба ин гап эроде гирифта натавонистанд.

Масал дар бораи онҳое ки дӯст медоранд дар базм пешгоҳнишин бошанд.

7Чун Ӯ пайхас намуд, ки даъватшудагон барои нишастани худ пешгоҳро интихоб мекунанд, ба онҳо масале гуфт:+

8«Вақте ки касе туро ба тӯи арӯсӣ даъват менамояд, дар пешгоҳ нанишин: мабодо дар миёни даъватшудагон шахси аз ту мӯҳтарамтаре бошад,+

9Ва он касе ки туро ва ӯро даъват намудааст, назди ту биёяду гӯяд: „Ҷои худро ба ӯ бидеҳ“; ва он гоҳ бо хиҷолат дар поини хона ҷой гирифтанат лозим мешавад.

10Балки, агар туро даъват карда бошанд, омада, дар поини хона бинишин, то он касе ки туро даъват намудааст, назди ту биёяду гӯяд: „Эй дӯст! Болотар бинишин“; он гоҳ туро пеши ҳамнишинонат эҳтироме хоҳад буд,

11Зеро ҳар кӣ худро баланд кунад, паст гардад, ва ҳар кӣ худро фурӯтан созад, сарафроз гардад»+.

Порсоии фарисиён не, балки раҳмдилӣ муҳим аст.

12Ва ба он касе ки Ӯро даъват намуда буд, гуфт: «Вақте ки хӯроки пешинӣ ё хӯроки бегоҳӣ ташкил мекунӣ, дӯстон ё бародарон ё хешон ё ҳамсоягони сарватдори худро даъват накун: мабодо онҳо низ туро даъват намоянд, ва мукофоти ту дода шавад.

13Балки, чун зиёфат медиҳӣ, мискинон, маъюбон, шалон ва кӯронро даъват намо,

14Ва ту хушбахт хоҳӣ буд, ки онҳо имконият надоранд мукофоте ба ту бидиҳанд; зеро ки дар рӯзи эҳьёи одилон мукофоте ба ту ато хоҳад шуд»+.

15•Яке аз онҳое ки бо Ӯ назди суфра нишаста буданд, ин суханонро шунида, ба Ӯ гуфт: «Хушо касе ки дар Малакути Худо хӯрок хӯрад!»+

Масал дар бораи онҳое ки ба зиёфам даъвам шудаанд.

16Ва Ӯ ба вай гуфт: «Шахсе зиёфати калоне ташкил карда, бисьёр касонро даъват намуд;

17Чун вақти зиёфат расид, ғуломи худро фиристод, то ки ба даъватшудагон гӯяд: „Биёед, зеро ки ҳама чиз тайёр аст“.

18Ва ҳама, гӯё ки забон як карда бошанд, ба узрхоҳӣ сар карданд. Аввалин ба вай гуфт: „Ман замин харидаам, ва рафта онро диданам лозим аст; аз ту хоҳишмандам, ки маро маъзур дорӣ“.

19Дигаре гуфт: „Ман панҷ ҷуфт барзагов харидаам ва меравам, ки онҳоро имтиҳон намоям; аз ту хоҳишмандам, ки маро маъзур дорӣ“.

20Сеюмин гуфт: „Ман зан гирифтаам ва ба ин сабаб наметавонам биёям“+.

21Ва он ғулом омада, инро ба оғои худ хабар дод. Он гоҳ соҳиби хона дарғазаб шуда, ба ғуломи худ гуфт: „Зуд ба кӯчаву паскӯчаҳои шаҳр баро, ва мискинон, маъюбон, шалон ва кӯронро ба ин ҷо биёр“.

22Ва ғулом гуфт: „Эй оғо! Он чи гуфтӣ, иҷро шуд, ва боз ҷой ҳаст“.

23Ва оғо ба ғулом гуфт: „Ба сари роҳҳо ва кӯчабоғҳо баромада, мардумро ба омадан ризо кун, то ки хонаи ман пур шавад;

24Зеро ба шумо мегӯям, ки ҳеҷ яке аз он шахсони даъватшуда хӯроки маро нахоҳад чашид: зеро ки даъватшудагон бисьёранд, аммо баргузидагон — кам“».

Исоро пайравӣ карда намешавад бе он ки кас ба таври ҷиддӣ тарки ҳама чиз кунад ва худро имтиҳон намояд.

25•Бо Ӯ мардуми бисьёре равона буданд; ва Ӯ ба онҳо рӯ оварда, гуфт:

26«Агар касе назди Ман ояд ва аз падару модар, зану фарзандон, бародарону хоҳарон ва ҳамчунин аз ҷони худ нафрат накунад, вай наметавонад шогирди Ман бошад;+

27Ва ҳар кӣ салиби худро бардошта, Маро пайравӣ намекунад, наметавонад шогирди Ман бошад;+

Масал дар бораи касе ки бурҷе месозад.

28Зеро кист аз шумо, ки бурҷе сохтанӣ шуда, аввал нишаста харҷи онро ҳисоб накунад, ки оё ӯ имконияти ба анҷом расондани онро дорад,

29Ки мабодо, баъд аз ниҳодани таҳкурсии он, ба тамом карданаш қуввати ӯ нарасад, ва ҳамаи касоне ки инро мебинанд, ӯро тамасхур кунанд

30Ва гӯянд: „Ин шахс ба сохтан шурӯъ намуд ва ба тамом кардан кувваташ нарасид?“

Масал дар бораи подшоҳе ки ба ҷанг медарояд.

31Ё кадом подшоҳ аст, ки ба муқобили подшоҳи дигар ба ҷанг даромаданӣ шуда, аввал нишаста маслиҳат накунад, ки оё бо даҳ ҳазор аскар қодир аст ба касе муқовимат намояд, ки бо бист ҳазор аскар бар зидди ӯ меояд?

32Вагар на, ҳанӯз ки вай дур аст, назди вай элчӣ фиристода, сулҳ металабад.

33Ҳамчунин ҳар яке аз шумо, агар аз тамоми дороии худ даст накашад, наметавонад шогирди Ман бошад.

Дар бораи намаке ки қуввамашро гум карда бошад.

34Намак хуб аст; лекин агар намак қувваташро гум кунад, ба кадом чиз боз намакин шавад+?

35На барои замин кор меояд, на барои нурӣ; онро бароварда мепартояид. Ҳар кӣ гӯши шунаво дорад, бишнавад!»+

БОБИ ПОНЗДАҲУМ

Шикваи фарисиён ва китобдонон.

15^1•Ҳамаи боҷгирон ва гуноҳкорон назди Ӯ меомаданд, то ки суханони Ӯро гӯш кунанд.

2Вале фарисиён ва китобдонон шиквакунон мегуфтанд: «Ӯ гуноҳкоронро пазироӣ мекунад ва бо онҳо хӯрок мехӯрад»+.

Масал дар бораи гӯсфанди гумшуда.

3Ва Ӯ ба онҳо ин масалро гуфт:

4«Кист аз шумо, ки сад гӯсфанд дошта бошад ва яке аз онҳоро гум кунад, он наваду нӯҳро дар биёбон гузошта, аз ақиби он гумшуда намеравад, то даме ки онро биёбад+?

5Ва чун ёфт, бо шодӣ онро бар китфи худ мегузорад;

6Ва ба хонаи худ омада, дӯстон ва ҳамсоягонро ҷеғ мезанад ва ба онҳо мегӯяд: „Бо ман шодӣ кунед, ки гӯсфанди гумшудаи худро ёфтаам“+.

7Ба шумо мегӯям, ки дар осмон барои як гуноҳкоре ки тавба мекунад, шодӣ зиёдтар хоҳад буд, назар ба наваду нӯҳ одиле ки ба тавба эҳтиёҷ надоранд+.

Масал дар бораи дирҳами гумшуда.

8Ё кадом зан аст, ки даҳ дирҳам дошта бошад ва як дирҳамро гум карда, шамъе дарнагиронад ва хонаро рӯфта, бодиққат ҷустуҷӯ накунад, то даме ки онро биёбад?

9Ва чун ёфт, дӯстон ва ҳамсоягони худро ҷеғ зада мегӯяд: „Бо ман шодӣ кунед, ки дирҳами гумшудаи худро ёфтам“.

10Ба шумо мегӯям, ки дар миёни фариштагони Худо барои як гуноҳкоре ки тавба мекунад, ҳамин тавр шодӣ мешавад».

Масал дар бораи писари ноқобил.

11Боз гуфт: «Шахсе ду писар дошт;

12Ва хурдии онҳо ба падар гуфт: „Эй падар! Он қисми молу мулкро, ки бояд ба ман расад, ба ман деҳ“. Ва падар дороии худро ба онҳо тақсим кард+.

13Баъд аз чанд рӯз писари хурдӣ ҳар он чи дошт, ҷамъ карда, ба кишвари дурдасте рафт ва дар он ҷо дороии худро дар айшу нӯш исроф намуд.

14Вақте ки ҳамаашро сарф кард, қаҳтии сахте дар он кишвар рӯй дод, ва ӯ ба мӯҳтоҷӣ дучор шуд;

15Ва рафта, хизматгори яке аз сокинони он кишвар шуд, ки вай ӯро ба саҳрои худ фиристод, то ки хукбонӣ кунад;

16Ва ӯ орзу дошт шиками худро аз харнубе[*] ки хукон мехӯрданд, пур кунад, лекин ҳеҷ кас онро ба ӯ намедод.

17Оқибат ӯ ба худ омада, гуфт: „Чӣ қадаре аз муздурони падарам нони фаровон доранд, аммо ман дар ин ҷо аз гуруснагӣ ба ҳалокат мерасам!

18Бархоста, назди падарам меравам ва ба вай мегӯям: эй падар! Ман пеши осмон ва пеши ту гуноҳ кардаам,+

19Ва дигар лоиқи он нестам, ки писари ту хонда шавам; маро чун яке аз муздуронат қабул кун“.

20Ва ӯ бархоста, сӯи падараш равона шуд. Ва ҳанӯз ӯ хеле дур буд, ки падараш ӯро дида, раҳмаш омад; ва тозон рафта, ӯро ба оғӯш кашиду бӯсид.

21Ва писар ба вай гуфт: „Эй падар! Ман пеши осмон ва пеши ту гуноҳ кардаам, ва дигар лоиқи он нестам, ки писари ту хонда шавам“.

22Аммо падар ба ғуломони худ гуфт: „Либоси беҳтарине оварда, ба ӯ бипӯшонед, ва ангуштарин ба дасташ ва мӯза ба пойҳояш бидиҳед;+

23Ва гӯсолаи охуриро оварда, сар буред: бихӯрем ва димоғчоқӣ кунем,

24Зеро ки ин писарам мурда буд ва зинда шуд, гум шуда буд ва ёфт шуд“. Ва ба димоғчоқӣ шурӯъ карданд+.

25Лекин писари калонии вай дар саҳро буд; ва ҳангоме ки баргашта, ба хона наздик шуд, садоҳои суруду сурур ба гӯшаш расид;

26Ва яке аз хизматгоронро ҷеғ зада, пурсид, ки ин чӣ маъно дорад?

27Вай ба ӯ гуфт: „Бародарат омад, ва падарат гӯсолаи охуриро сар бурид, чунки ӯро сиҳат саломат дид“.

28Ӯ ба хашм омада, нахост ба хона дарояд. Ва падараш баромада, ӯро ҷеғ зад.

29Аммо ӯ дар ҷавоби падараш гуфт: „Инак, чандин сол аст, ки ман ба ту хизмат мекунам ва ҳаргиз аз фармони ту гардан натофтаам; вале ту ҳаргиз ба ман як бузғола ҳам надодаӣ, то ки бо дӯстони худ димоғчоқӣ кунам;

30Ва чун ин писарат, ки дороии туро ба фоҳишаҳо барбод додааст, гашта омад, ту барои вай гӯсолаи охуриро сар буридаӣ“+.

31Ба ӯ гуфт: „Писарам! Ту ҳамеша бо ман ҳастӣ, ва ҳар он чи ман дорам, аз они туст;

32Аммо ба он мебоист шодӣ ва димоғчоқӣ мекардем, ки ин бародарат мурда буд ва зинда шуд, гум шуда буд ва ёфт шуд“».

БОБИ ШОНЗДАҲУМ

Масал дар бораи амалдори ҳаким, вале ноинсоф.

16^1Ба шогирдони Худ низ гуфт: «Як марди сарватдор буд, ки амалдоре дошт, ва дар ҳаққи вай ба ӯ шикоят карданд, ки молу мулки ӯро исроф менамояд;

2Вайро ҷеғ зада, гуфт: „Ин чист, ки дар ҳаққи ту шунидаам? Аз амалиёти худ ҳисобот деҳ, зеро ки дигар наметавонӣ амалдор бошӣ“.

3Он амалдор дар дили худ гуфт: „Чӣ кунам? Оғоям маро аз вазифаам маҳрум месозад: аз ӯҳдаи каландзанӣ намебароям, аз гадоӣ шарм мекунам;

4Медонам, чӣ кунам, то ки мардум, ҳангоми аз вазифа маҳрум шуданам, маро дар хонаҳои худ пазироӣ кунанд“.

5Ва ҳар яке аз қарздорони оғои худро ба танҳоӣ ҷеғ зада, ба якумин гуфт: „Ту аз оғои ман чӣ қадар қарздор ҳастӣ?“

6Гуфт: „Сад ченак равған“. Ба вай гуфт: „Забонхати худро бигир ва зуд нишаста, панҷоҳ бинавис“.

7Баъд ба дигаре гуфт: „Ту чӣ қадар қарздор ҳастӣ?“ Дар ҷавоб гуфт: „Сад ченак гандум“. Ба вай гуфт: „Забонхати худро бигир ва ҳаштод бинавис“.

8Ва он оғо амалдори ноинсофро таъриф кард, ки оқилона рафтор кардааст; зеро ки писарони ин олам дар муомила бо мардуми насли худ аз писарони нур оқилтаранд+.

9Ва Ман ба шумо мегӯям: бо сарвати ноинсофона барои худ дӯстон пайдо кунед, то ки онҳо дар вақти тамом шудани он шуморо ба масканҳои ҷовидонӣ пазироӣ кунанд.

10Касе ки дар чизи андак мӯътамад бошад, дар чизи бисьёр низ мӯътамад аст, ва касе ки дар чизи андак ноинсофӣ кунад, дар чизи бисьёр низ ноинсоф аст+.

11Пас, модоме ки шумо дар сарвати ноинсофона мӯътамад набудед, кист, ки сарвати ҳақиқиро ба шумо месупурда бошад+?

12Ва модоме ки дар чизи бегона мӯътамад набудед, кист, ки чизи худатонро ба шумо медода бошад?

13Ҳеҷ ғулом ба ду оғо хизмат карда наметавонад: зеро ки ё аз яке нафрат карда, дигареро дӯст хоҳад дошт; ё ба яке часпида, дигареро хор хоҳад дид. Шумо наметавонед ба Худо ва ба мамуно хизмат кунед»+.

Дар бораи порсоии сохтаи фарисиён ва аҳамияти Таврот.

14•Ва фарисиён, ки зарпараст буданд, ҳамаи инро шунида, Ӯро тамасхур карданд+.

15Ба онҳо гуфт: «Шумо худро пеши мардум одил вонамуд мекунед, вале Худо аз дилҳои шумо огоҳ аст: зеро он чи дар назари мардум олидараҷа аст, пеши Худо зишт аст+.

16Таврот ва суҳафи анбиё то Яҳьёст; аз он вақт ин ҷониб Малакути Худо башорат дода мешавад, ва ҳар кас бо ҷидду ҷаҳд ба он дохил мегардад+.

17Лекин фанои осмон ва замин осонтар аст аз он ки нуқтае аз Таврот маҳв шавад+.

Исо дар бораи талоқ.

18Ҳар кӣ зани худро талоқ дода, зани дигаре гирад, зино карда бошад; ва ҳар кӣ зани талоқшударо гирад, зино карда бошад+.

Сарватдор ва Лаъзор.

19Шахси сарватдоре буд, ва либосҳои арғувон ва катон дар бар мекард, ва ҳар рӯз базми боҳашамат барпо мекард.

20Ва Лаъзор ном мискине назди дарвозаи ӯ мехобид, ва баданаш пур аз захм буд;

21Ва орзу дошт аз он чи аз дастархони он сарватдор меафтод, шиками худро сер кунад; ва сагон омада, захмҳои ӯро мелесиданд.

22Вақте ки он мискин мурд, фариштагон ӯро ба оғӯши Иброҳим бурданд; он сарватдор низ мурд, ва ӯро дафн карданд;+

23Ва дар дӯзах ӯ, дар ҳолате ки азобу уқубат мекашид, чашм андохта, аз дур Иброҳимро бо Лаъзор, ки дар оғӯшаш буд, дид+

24Ва фарьёд зада, гуфт: „Эй падарам Иброҳим! Ба ман марҳамат кун ва Лаъзорро бифирист, то ки нӯги ангушташро ба об тар карда, забони маро салқин гардонад, зеро ки ман дар аланга азият мекашам“+.

25Лекин Иброҳим гуфт: „Эй фарзандам! Ба хотир овар, ки дар зиндагиат чизҳои хуб насиби ту ва чизҳои бад насиби Лаъзор шуда буд; акнун вай дар ин ҷо фароғат меёбад, ва ту азоб мекашӣ;

26Ва илова бар ҳамаи ин, дар миёни мо ва шумо вартаи бузурге воқеъ аст, ба тавре ки онҳое ки аз ин ҷо назди шумо гузаштан мехоҳанд, наметавонанд, ҳамчунин аз он ҷо назди мо намегузаранд“.

27Ва ӯ гуфт: „Пас, эй падар, аз ту илтимос мекунам, ки вайро ба хонаи падари ман бифирист.

28Зеро ки ман панҷ бародар дорам: бигзор онҳоро таъкид кунад, ки онҳо ҳам ба ин макони азобу уқубат наоянд“.

29Иброҳим ба ӯ гуфт: „Онҳо Мусо ва анбиё доранд; ба суханонашон гӯш кунанд“+.

30Аммо ӯ гуфт: „Не, падарам Иброҳим! Лекин агар яке аз мурдагон назди онҳо равад, тавба хоҳанд кард“.

31Ба ӯ гуфт: „Модоме ки ба Мусо ва анбиё гӯш намедиҳанд, ҳатто агар яке аз мурдагон эҳьё шавад ҳам, бовар нахоҳанд кард“»+.

БОБИ ҲАФДАҲУМ

Дар бораи ҷиддияти васвасаҳо, дар бораи муҳаббати афвкунанда ва қуввати имон.

17^1•Ва Ӯ ба шогирдони Худ гуфт: «Хеҷ мумкин нест, ки васвасаҳо ба миён наоянд, лекин вой бар ҳоли касе ки ба воситаи вай ба миён оянд:+

2Бар гардани вай санги осиёе овехта, вайро дар баҳр афкананд, барои вай беҳтар аст аз он ки вай яке аз ин тифлонро ба васваса андозад+.

3Ба худ назорат кунед. Агар бародарат ба ту гуноҳ кунад, ба ӯ гап зада, фаҳмон, ва агар тавба кунад, ӯро афв намо;+

4Ва агар рӯзе ҳафт карат ба ту гуноҳ кунад ва рӯзе ҳафт карат руҷӯъ намуда, гӯяд: „Тавба кардам“, — ӯро афв намо»+.

5Ва ҳаввориён ба Худованд гуфтанд: «Имони моро зиёд кун»+.

6Худованд гуфт: «Агар шумо ба андозаи донаи хардал имон медоштед ва ба ин дарахти тут мегуфтед: „Решакан гардида, дар миёни баҳр ҷойгир шав“, — он ба шумо итоат мекард+.

Масал дар бораи ғуломе ки аз саҳро бармегардад.

7Кист аз шумо, ки ғуломаш ба шудгор ё ба чӯпонӣ машғул бошад ва ҳангоми аз саҳро баргаштанаш ба вай гӯяд: „Зуд омада, назди суфра бинишин“?

8Баръакс, оё ӯ ба вай намегӯяд: „Барои ман хӯроки бегоҳӣ тайёр кун ва камари худро баста, ба ман хизмат кун, то даме ки бихӯрам ва бинӯшам, ва баъд аз он худат бихӯр ва бинӯш“?

9Оё ӯ ба он ғулом барои он ки фармонҳои ӯро ба ҷо овард, миннатдорӣ баён мекунад? Гумон намекунам.

10Ҳамчунин шумо низ, вақте ки ҳамаи фармонҳои ба шумо додашударо ба ҷо овардед, бигӯед: „Мо ғуломони ношоям ҳастем; чунки он чи карданамон лозим буд, кардем“».

Шифо ёфтани даҳ шахси махавӣ.

11Дар аснои роҳи Ерусалим Ӯ аз ҳудуди байни Сомария ва Ҷалил мегузашт.

12Ва ҳангоме ки Ӯ ба қасабае дохил мешуд, даҳ шаҳси махавӣ аз пешаш баромаданд, ки аз дур истода,+

13Бо овози баланд мегуфтанд: «Эй Исои Устод, ба мо марҳамат кун!»

14Ва Ӯ, чун дид, ба онҳо гуфт: «Биравед ва худро ба коҳинон нишон диҳед». Ва онҳо дар вақти рафтанашон пок шуданд+.

15Яке аз онҳо чун дид, ки шифо ёфтааст, баргашта, бо овози баланд Худоро ҳамду сано хонд,

16Ва пеши пойҳои Ӯ рӯй ба замин афтода, ба Ӯ ташаккур гуфт; ва ӯ марди сомарӣ буд+.

17Исо гуфт: «Оё даҳ нафар пок нашуданд? Пас он нӯҳ нафар куҷоянд?

18Оё, ғайр аз ин аҷнабӣ, касе ёфт нашуд, ки баргашта, Худоро ҳамду сано ҳонад?»

19Ва ба вай гуфт: «Бархоста, бирав; имонат туро наҷот дод»+.

Дар бораи омадани Малакути Худо.

20•Чун фарисиён ба Ӯ савол доданд, ки Малакути Худо кай меояд, дар ҷавоби онҳо гуфт: «Малакути Худо тавре намеояд, ки ба назар намоён шавад,+

21Ва намегӯянд: „Инак, он дар ин ҷост“, ё: „Инак, дар он ҷост“; зеро инак, Малакути Худо дар дохили шумост».

Исо дар бораи омадани дуюми Худ сухан меронад.

22Ва ба шогирдон гуфт: «Айёме меояд, ки дидани фақат як рӯзи Писари Одамро орзу ҳоҳед кард, ва нахоҳед дид;+

23Ва ба шумо хоҳанд гуфт: „Инак, дар ин ҷост“, ё: „Инак, дар он ҷост“, — наравед ва аз ақиби онҳо надавед;+

24Зеро, чӣ тавре ки барқ аз як канори осмон дурахшида, то канори дигари осмон нур мепошад, Писари Одам дар рӯзи Худ ҳамин тавр хоҳад буд.

25Лекин аввал Ӯро лозим аст, ки бисьёр азоб кашад ва аз тарафи ин насл рад карда шавад+.

26Ва чӣ тавре ки дар айёми Нӯҳ буд, дар айёми Писари Одам низ ҳамон тавр хоҳад буд:+

27Мехӯрданд, менӯшиданд, зан мегирифтанд, ба шавҳар мерафтанд — то он рӯзе ки Нӯҳ ба киштӣ даромад, ва тӯфон омада, ҳамаро нобуд кард+.

28Ва чӣ тавре ки дар айёми Лут буд: мехӯрданд, менӯшиданд, мехариданд, мефурӯхтанд, мекоштанд, иморат мекарданд;

29Лекин дар рӯзе ки Лут аз Садӯм баромад, оташ ва кибрит аз осмон борид ва ҳамаро маҳв кард+.

30Дар рӯзи зоҳир шудани Писари Одам низ ҳамон тавр хоҳад буд.

31Дар он рӯз ҳар кӣ бар бом буда, чизҳояш дар хона бошад, барои гирифтани онҳо поён нафурояд; ва ҳар кӣ дар киштзор бошад, барнагардад:+

32Зани Лутро ба хотир оваред+.

33Ҳар кӣ ҷони худро нигоҳдорӣ кунад, онро барбод хоҳад дод; ва ҳар кӣ онро барбод дихад, онро зинда хоҳад кард+.

34Ба шумо мегӯям, ки дар он шаб аз ду нафаре ки дар як ҷогаҳ бошанд, яке гирифта ва дигаре гузошта хоҳад шуд;

35Аз ду зане ки якҷоя бо дастос машғул бошанд, яке гирифта ва дигаре гузошта хоҳад шуд;

36Аз ду нафаре ки дар киштзор бошанд, яке гирифта ва дигаре гузошта хоҳад шуд».

37Дар ҷавоби Ӯ гуфтанд: «Куҷо, эй Худованд?» Ба онҳо гуфт: «Ҳар куҷо лоша бошад, каргасон низ дар он ҷо ҷамъ мешаванд».

БОБИ ҲАЖДАҲУМ

Масал дар бораи қозии ноинсоф.

18^1Ва ба онҳо масале дар бораи он гуфт, ки кас бояд ҳамеша дуо гӯяд ва маъюс нашавад,+

2Ва гуфт: «Дар шаҳре қозие буд, ки на тарсе аз Худо дошт ва на шарме аз мардум.

3Дар он шаҳр бевазане буд, ки назди ӯ омада, мегуфт: „Маро аз душманонам муҳофизат намо“.

4Муддати дуру дарозе қозӣ беэътиноӣ кард. Вале баъдтар дар дили худ гуфт: „Гарчанде ки ман на тарсе аз Худо дорам ва на шарме аз мардум,

5Лекин азбаски ин бевазан маро ором намегузорад, вайро муҳофизат хоҳам кард, то ки ҳар дам омада, маро безор накунад“».

6Ва Худованд гуфт: «Шунидед, ки ин қозии ноинсоф чӣ мегӯяд?

7Магар Худо баргузидагони Худро, ки рӯзу шаб ба даргоҳи Ӯ зорию илтиҷо мекунанд, муҳофизат намекунад, гарчанде ки дар муҳофизати онҳо таъхир менамояд+?

8Ба шумо мегӯям, ки ба зудӣ онҳоро муҳофизат хоҳад кард. Лекин вақте ки Писари Одам биёяд, оё имонро бар замин ҳоҳад ёфт?»+

Масал дар бораи фарисӣ ва боҷгир.

9Ҳамчунин барои касоне ки ба одил будани худ эътимод дошта, дигаронро хор медиданд, чунин масале гуфт:+

10«Ду кас ба маъбад барои ибодат даромаданд, ки яке фарисӣ ва дигаре боҷгир буд+.

11Фарисӣ рост истода, дар дили худ чунин дуо мегуфт: „Худоё! Туро шукр мегӯям, ки монанди касони дигар: тороҷгарон, золимон, зинокорон, ё монанди ин боҷгир нестам:+

12Ҳафтае ду карат рӯза медорам ва аз ҳар чизе ки ба даст меоварам, ушр медиҳам“+.

13Аммо боҷгир, дуртар истода, ҳатто ҷуръат надошт, ки чашмонашро сӯи осмон баланд кунад; балки синаи худро мезаду мегуфт: „Худоё! Ба мани гуноҳкор раҳм кун“+.

14Ба шумо мегӯям, ки ин шахс назар ба он шахс бештар сафед шуда ба хонаи худ рафт: зеро ҳар кӣ худро баланд кунад, паст мешавад, ва ҳар кӣ худро фурӯтан созад, сарафроз мешавад»+.

Исо кӯдаконро дуо мекунад.

15•Кӯдаконро низ назди Ӯ меоварданд, то ки онҳоро ламс кунад; шогирдон инро дида, ба онҳо монеъ мешуданд.

16Аммо Исо онҳоро ҷеғ зада, гуфт: «Кӯдаконро бигзоред, ки назди Ман оянд, ва ба онҳо монеъ нашавед, зеро ки Малакути Худо ба чунин касон тааллуқ дорад;

17Ба ростӣ ба шумо мегӯям: ҳар кӣ Малакути Худоро монанди кӯдак қабул накунад, ба он дохил намешавад»+.

Исо ва ҷавони сарватдор.

18•Ва сардоре аз Ӯ пурсид: «Эй Устоди некӯ! Чӣ кунам, то вориси ҳаёти ҷовидонӣ шавам?»+

19Исо ба вай гуфт: «Чаро Маро некӯ мегӯӣ? Ҳеҷ кас некӯ нест, ҷуз Худои ягона+.

20Аҳкомро медони: зино накун;
қатл накун;
дуздӣ накун;
шаҳодати бардурӯғ надеҳ;
падару модаратро ҳурмат кун»+.

21Гуфт: «Ҳамаи инро ман аз кӯдакӣ нигоҳ доштаам»+.

22Исо инро шунида, ба вай гуфт: «Туро боз чизе намерасад: ҳар он чи дорӣ, бифурӯш ва ба мискинон бидеҳ, ва дар осмон ганҷе ҳоҳӣ ёфт; ва омада, Маро пайравӣ кун»+.

23Лекин вай, чун инро шунид, андӯҳгин шуд, зеро ки бағоят сарватдор буд.

24Исо андӯҳи вайро дида, гуфт: «Ба Малакути Худо даромадани сарватдорон чӣ гуна душвор аст!+

25Зеро ки аз сӯрохи сӯзан гузаштани шутур осонтар аст аз он ки сарватдор ба Малакути Худо дохил шавад».

26Шунавандагон гуфтанд: «Пас кӣ метавонад наҷот ёбад?»

27Гуфт: «Он чи барои одамон ғайриимкон аст, барои Худо имконпазир аст»+.

Дар бораи мукофоти шогирдон.

28Петрус гуфт: «Инак, мо ҳама чизро тарк карда, Туро пайравӣ намудаем»+.

29Ба онҳо гуфт: «Ба ростӣ ба шумо мегӯям: касе нест, ки хона, ё падару модар, ё бародарон, ё хоҳарон, ё зан, ё фарзандонро аз баҳри Малакути Худо тарк кунаду+

30Дар ин замон ҳеле зиёдтар ва дар олами оянда ҳаёти ҷовидонӣ наёбад».

Исо бори сеюм дар бораи мамоти Худ ва эҳьёи Худ сухан меронад.

31•Ва он дувоздаҳро назди Худ хонда, ба онҳо гуфт: «Инак, мо сӯи Ерусалим меравем, ва ҳар он чи бо забони анбиё дар бораи Писари Одам навишта шудааст, ба амал хоҳад омад:

32Зеро ки Ӯ ба дасти гайрияҳудиён таслим карда хоҳад шуд, ва Ӯро тамасхур кунанд, ҳақорат диҳанд, туфборон кунанд,

33Ва тозиёна зананд, бикушанд; ва дар рӯзи сеюм Ӯ зҳьё шавад»+.

34Лекин онҳо чизе аз ин нафаҳмиданд; маънои ин суханон аз онҳо пӯшида буд, ва онҳо ба ин гуфтаҳо сарфаҳм нарафтанд+.

Шифо ёфтани кӯр дар наздикии Ериҳӯ.

35•Вақте ки Ӯ ба Ериҳӯ наздик мешуд, кӯре дар канори роҳ нишаста, садақа мепурсид;+

36Ва чун шунид, ки аз пешаш мардум мегузаранд, пурсид: «Ин чист?»

37Ба вай гуфтанд, ки Исои Носирӣ меояд.

38Дарҳол фарьёд карда, гуфт: «Эй Исо, Писари Довуд! Ба ман марҳамат кун»+.

39Онҳое ки дар пеш равона буданд, вайро ба хомӯш шуданводор карданд; лекин вай боз ҳам бештар фарьёд мезад: «Эй Писари Довуд! Ба ман марҳамат кун».

40Исо истода, фармуд, ки вайро назди Ӯ биёранд. Ва ҳангоме ки наздик омад, аз вай пурсид:

41«Чӣ мехоҳӣ, ки барои ту бикунам?» Гуфт: «Худовандо! Мехоҳам бино шавам».

42Исо ба вай гуфт: «Бино шав! Имонат туро шифо бахшид»+.

43Вай дарҳол бино гашт ва, Худоро ситоишкунон, аз ақиби ӯ равона шуд. Ва тамоми мардум инро дида, Худоро ҳамду сано хонданд.

БОБИ НУЗДАҲУМ

Имон овардани Заккай.

19^1Ва Ӯ ба Ериҳӯ ворид шуда, аз он мегузашт+.

2Ва инак, Заккай ном шахс, ки сардори боҷгирон ва сарватдор буд,

3Мехост Исоро бубинад, ки Ӯ кист, лекин ба сабаби бисьёрии мардум натавонист, чунки қадаш паст буд.

4Ва давида пеш гузашту болои дарахти анҷире баромад, то ки Ӯро бубинад, чунки Ӯро лозим буд аз пеши он бигзарад.

5Вақте ки Исо ба он ҷо расид, назар афканда, вайро дид ва гуфт: «Эй Заккай! Зуд фурӯд ой, зеро ки имрӯз Маро лозим аст дар хонаат бимонам».

6Вай зуд фуромада, Ӯро бо хурсандӣ пазироӣ намуд.

7Ва ҳама инро дида, шиквакунон гуфтанд, ки Ӯ дар ҳонаи шахси гуноҳкор меҳмон шудааст+.

8Аммо Заккай бархоста, ба Худованд гуфт: «Худовандо! Нисфи дороии худро ман ба мискинон медиҳам, ва агар чизи касеро ноинсофона гирифта бошам, чор баробар подош медиҳам»+.

9Исо ба вай гуфт: «Имрӯз ба нн ҳона наҷот омадааст, чунки вай низ Писари Иброҳим аст;+

10Зеро ки Писари Одам омадааст, то ки гумшударо пайдо кунад ва наҷот днҳад».

Масал дар бораи даҳ минои амонатӣ.

11•Вақте ки онҳо инро гӯш мекарданд, Ӯ боз масале илова намуд: зеро ки Ӯ дар наздикии Ерусалим буд, ва онҳо гумон мекарданд, ки ба зудӣ бояд Малакути Худо ба зуҳур ояд+.

12Бинобар ин Ӯ гуфт: «Шахсе аз ашроф ба кишвари дурдаст мерафт, то ки салтанате ба даст оварда, баргардад;

13Ва даҳ нафар ғуломонашро даъват намуда, ба онҳо даҳ мино[*] дод ва ба онҳо гуфт: „Бо ин пул то вақти гашта омаданам доду муомила кунед“.

14Аммо аҳли шаҳраш ба вай адоват доштанд ва аз ақиби вай элчӣ фиристоданд, то бигӯяд: „Намеҳоҳем, ки вай бар мо подшоҳӣ кунад“+.

15Ва ҳангоме ки вай салтанатро ба даст оварда, баргашт, фармуд, ки ҳамон ғуломонро, ки ба онҳо пул дода буд, ҷеғ зананд, то фаҳмад, ки ҳар яке чӣ қадар фоида кардааст.

16Якумин омада, гуфт: „Эй оғо! Як минои ту даҳ мино фоида овард“.

17Ба ӯ гуфт: „Офарин, эй ғуломи нек! Азбаски ба чизи андак мӯътамад будӣ, бар даҳ шаҳр ҳоким шав“+.

18Дуюмин омада, гуфт: „Эй оғо! Як минои ту панҷ мино фоида овард“.

19Ба ӯ низ гуфт: „Ту ҳам бар панҷ шаҳр ҳоким шав“.

20Сеюмин омада, гуфт: „Эй оғо! Инак як минои ту, ки онро ба рӯймоле печонда, нигоҳ доштам;

21Зеро ки ман аз ту тарсидам, чунки шахси сахтгир ҳастӣ: он чи нагузоштаӣ, мегирӣ, ва он чи накоштаӣ, медаравӣ“.

22Ба ӯ гуфт: „Туро аз забони худат маҳкум мекунам, эй ғуломи шарир! Ту медонистӣ, ки ман шахси сахтгир ҳастам, он чи нагузоштаам, мегирам, ва он чи накоштаам, медаравам;+

23Пас чаро пули маро ба саррофон надодӣ, то ки ман омада, онро бо фоидааш бигирам?“

24Ва ба ҳозирон фармуд: „Он миноро аз ӯ гирифта, ба он ки даҳ мино дорад, бидиҳед“.

25Ба ӯ гуфтанд: „Эй оғо! Вай даҳ мино дорад“.

26„Ба шумо мегӯям, ки ҳар кӣ дорад, ба вай дода шавад; ва ҳар кӣ надорад, аз вай он чи низ дорад, гирифта шавад;+

27Лекин он душманони маро, ки намехостанд бар онҳо подшоҳӣ кунам, ба ин ҷо оварда, пеши ман ба қатл расонед“»+.

Ба Ерусалим бо тантана ворид шудани Исо.

28•Ин суханонро гуфта, Ӯ боз ба роҳ даромад ва сӯи Ерусалим равона шуд.

29Ва чун ба Байт-Фоҷӣ ва Байт-Ҳинӣ, ки бар кӯҳи Зайтун аст, наздик омад, ду шогирди Худро фиристода,+

30Ба онҳо гуфт: «Ба он деҳа, ки рӯ ба рӯи мост, биравед; ҳамин ки вориди он шудед, харкурраеро баста меёбед, ки ҳанӯз касе бар он савор нашудааст; онро воз карда, биёред;

31Ва агар касе аз шумо пурсад: „Чаро воз мекунед?“ — ба вай бигӯед: „Худованд ба он зҳтиёч дорад“».

32Фиристодагон рафта, чунон ки Ӯ ба онҳо гуфта буд, ёфтанд.

33Вақте ки онҳо курраро воз мекарданд, соҳибонаш ба онҳо гуфтанд: «Чаро курраро воз мекунед?»

34Гуфтанд: «Худованд ба он эҳтиёҷ дорад».

35Ва онро назди Исо оварданд; ва ҷомаҳои худро бар курра афканда, Исоро ба он савор карданд.

36Ва ҳангоме ки Ӯ мерафт, ҷомаҳои худро бар роҳ мегустурданд+.

37Вақте ки Ӯ ба фуромадгоҳи кӯҳи Зайтун наздик шуд, тамоми тӯдаи шогирдонаш шоднкунон бо овози баланд Худоро барои ҳамаи мӯъҷизаҳое ки дида буданд, ҳамду сано карда,

38Мегуфтанд:

«Муборак аст Подшоҳе ки ба исми Худованд меояд!

Осоиштагӣ дар осмон ва ҷалол дар арши аъло бод!»+

39Баъзе фарисиён аз миёни мардум ба Ӯ гуфтанд: «Эй Устод! Шогирдони Худро манъ кун»+.

40Дар ҷавоб гуфт: «Ба шумо мегӯям, ки агар онҳо хомӯш монанд, сангҳо нидо хоҳанд кард»+.

Маҳзунии Исо дар бораи Ерусалим.

41Ва ҳангоме ки Ӯ ба шаҳр наздик омад, ба он назар андохта, ба ҳоли он гирьён шуд+

42Ва гуфт: «Оҳ, кошки ту низ ақаллан дар ҳамин рӯзи худ медонистӣ, ки кадом чизҳо сӯи осоиштагии ту мебарад! Аммо ин ҳоло аз чашмони ту ниҳон аст;+

43Зеро рӯзҳое ба сарат меояд, ки душманонат ба муқобили ту сангарҳо хоҳанд сохт ва туро иҳота намуда, аз ҳар тараф ба танг хоҳанд овард,+

44Ва туро, ва фарзандонатро дар дохили ту, ба хок яксон хоҳанд кард, ва дар ту санге бар санге нахоҳанд гузошт, аз барои он ки ту вақти тафаққуди худро надонистӣ»+.

Исо бори дуюм маъбадро пок мекунад.

45•Ва ба маъбад даромада, ба пеш кардани онҳое ки дар он харидуфурӯш мекарданд, оғоз намуд,

46Ва ба онҳо гуфт: «Навишта шудааст, ки „хонаи Ман хонаи ибодат аст“, аммо шумо онро ба дуздхона мубаддал кардаед»+.

47Ва ҳар рӯз дар маъбад таълим медод. Аммо саркоҳинон ва китобдонон ва пирони қавм қасд доштанд, ки Ӯро нобуд кунанд,

48Вале илоҷи ин корро ёфта наметавонистанд, зеро ки тамоми мардум пайваста ба сузанони Ӯ гӯш медоданд.

БОБИ БИСТУМ

Масъалаи қудрати Исо.

20^1•Дар яке аз рӯзҳое ки Ӯ мардумро дар маъбад таълим ва башорат медод, саркоҳинон ва китобдонон бо пирон омада,

2Ба Ӯ гуфтанд: «Ба мо бигӯй, ки бо кадом қудрат Ту ин корҳоро мекунӣ, ё кист, ки ин қудратро ба Ту додааст?»+

3Дар ҷавоби онҳо гуфт: «Ман ҳам аз шумо чизе мепурсам, ва ба Ман бигӯед:

4Таъмиди Яҳьё аз осмон буд ё аз инсон?»+

5Онҳо дар дили худ андеша карда, мегуфтанд: «Агар гӯем, ки „аз осмон буд“, Ӯ бигӯяд: „Пас чаро ба вай имон наовардед?“+

6Ва агар гӯем, ки „аз инсон буд“, тамоми қавм моро сангсор хоҳанд кард, зеро яқин доранд, ки Яҳьё набӣ буд»+.

7Ва дар ҷавоб гуфтанд: «Намедонем аз куҷо буд».

8Исо ба онҳо гуфт: «Ман ҳам ба шумо намегӯям, ки бо кадом қудрат ин корҳоро мекунам».

Масал дар бораи токдорони бадкор.

9•Ва ба мардум чунин масалеро гуфт: «Шахсе токзоре шинонд, ва онро ба токдорон супурда, муддати дуру дарозе сафар кард;+

10Ва чун мавсим расид, хизматгореро назди токдорон фиристод, то ки аз меваи токзор ба вай бидиҳанд; лекин токдорон вайро зада, тиҳидаст равона карданд.

11Ва ӯ хизматгори дигарро фиристод; вале онҳо вайро низ зада ва дашном дода, тиҳидаст фиристоданд.

12Ва ӯ боз сеюмашро фиристод; аммо вайро низ ярадор карда, бадар ронданд+.

13Он гоҳ соҳиби токзор гуфт: „Чӣ кунам? Писари маҳбуби худро мефиристам; шояд, ӯро дида, шарм кунанд“+.

14Лекин токдорон чун ӯро диданд, бо ҳамдигар маслиҳат карда, гуфтанд: „Ин ворис аст; биёед, вайро бикушем, то ки мерос аз они мо шавад“+.

15Ва ӯро аз токзор бароварда, куштанд. Пас, соҳиби токзор ба онҳо чӣ хоҳад кард+?

16Вай омада, он токдоронро ба марг маҳкум хоҳад кард ва токзорро ба дигарон хоҳад супурд». Онҳое ки ин суханонро шуниданд, гуфтанд: «Ҳошо ва калло!»+

17Аммо Ӯ ба онҳо назар андохта, гуфт: «Маънои ин суханоне ки навишта шудааст, чист:

„Санге ки меъморон рад карданд,
санги сари гӯшаи бино гардид“+?

18Ҳар кӣ бар он санг афтад, пора-пора шавад; ва агар он бар касе афтад, вайро маҷақ кунад»+.

Масъалаи хироҷ.

19•Саркоҳинон ва китобдонон қасд доштанд, ки дар ҳамон дам Ӯро дастгир кунанд, лекин аз мардум тарсиданд, зеро донистанд, ки ин масалро Ӯ дар ҳаққи онҳо гуфта буд.

20Ва Ӯро дар зери назорат гирифта, айёронро фиристоданд, то ки онҳо худро одил нишон дода, Ӯро аз суханаш афтонанд ва ба қудрат ва ихтиёри ҳоким таслим кунанд+.

21Ва онҳо ба Ӯ савол дода, гуфтанд: «Эй Устод! Медонем, ки Ту ҳаққи гапро мегӯӣ ва меомӯзӣ, ва рӯбинӣ намекунӣ, балки тариқи Худоро ба ростӣ таълим медиҳӣ;

22Оё ба қайсар ҷизья додани мо ҷоиз аст, ё не?»+

23Вале Ӯ макри онҳоро дарьёфта, ба онҳо гуфт: «Чаро Маро меозмоед+?

24Диноре ба Ман нишон диҳед: сурат ва рақами рӯи он аз они кист?» Дар ҷавоб гуфтанд: «Аз они қайсар».

25Ба онҳо гуфт: «Пас, он чи аз они қайсар аст, ба қайсар диҳед, ва он чи аз они Худост — ба Худо»+.

26Ва Ӯро пеши мардум аз суханаш афтонда натавонистанд ва аз ҷавоби Ӯ дар ҳайрат афтода, хомӯш монданд.

Исо ба саддуқиён дар бораи эҳьё сухан меронад.

27•Ва баъзе аз саддуқиён, ки мункири қиёмат ҳастанд, назди Ӯ омада, пурсиданд:+

28«Эй Устод! Мусо ба мо навиштааст, ки агар бародари касе бимирад ва зандор буда, фарзанде надошта бошад, бояд бародараш зани вайро ба никоҳи худ дароварад ва барои бародари худ насле ба вуҷуд оварад+.

29Ва инак, ҳафт бародар буданд: якумин зан гирифт ва фарзанде ба дуньё наоварда, мурд;

30Ва он занро дуюмин гирифт, вале ӯ низ фарзанде ба дуньё наоварда, мурд;

31Баъд вайро сеюмин гирифт, ва ҳамин тавр то ҳафтумин, ва ҳама фарзанде нагузошта, мурданд;

32Баъд аз ҳама зан низ мурд.

33Пас, дар эҳьёи мурдагон вай зани кадоми онҳо мешавад? Зеро ки хар ҳафт вайро ба занӣ гирифта буданд».

34Исо дар ҷавоби онҳо гуфт: «Фарзандони ин дуньё зан мегиранд ва ба шавҳар мераванд;

35Лекин онҳое ки сазовори расидан ба он дуньё ва ба эҳьёи мурдагон бишаванд, на зан мегиранд ва на ба шавҳар мераванд,+

36Ва дигар бор наметавонанд бимиранд, зеро ки онҳо ба фариштагон баробаранд, ва азбаски писарони қиёмат ҳастанд, онҳо писарони Худо мебошанд.

37Ин ки мурдагон эҳьё мешаванд, инро Мусо низ дар ҳикояти бутта нишон дода, Худовандро Худои Иброҳим ва Худои Исҳоқ ва Худои Яъқуб хондааст+.

38Ва Ӯ на Худои мурдагон, балки Худои зиндагон аст, зеро ки пеши Ӯ ҳама зинда ҳастанд».

Исо дар бораи китобдонон.

39Баъзе аз китобдонон инро шунида, гуфтанд: «Эй Устод! Нағз сухан рондӣ».

40Ва дигар онҳо ҷуръат надоштанд, ки аз Ӯ чизе бипурсанд. Ва Ӯ ба онҳо гуфт:+

41•«Чӣ сон мегӯянд, ки Масеҳ Писари Довуд аст+?

42Ва ҳол он ки худи Довуд дар китоби Забур мегӯяд:

„Худованд ба Худованди ман гуфт:

ба ямини Ман бинишин,+

43То душманони Туро зери пои Ту андозам“.

44Инак, Довуд Ӯро Худованд мехонад; пас чӣ сон Ӯ писари вай будааст?»

45Ва дар сурате ки тамоми мардум гӯш мекарданд, Ӯ ба шогирдони Худ гуфт:

46«Аз китобдонон ҳазар кунед, ки дӯст медоранд ҷомаҳои дароз пӯшида гарданд, ва меписанданд дар бозорҳо табрик шунаванд, ва дар курсиҳои аввали куништҳо ҷой гиранд ва дар зиёфатҳо болонишин шаванд;+

47Онҳо, ки ҳонаҳои бевазанонро фурӯ мебаранд ва барои намуд дуоро тӯл медиҳанд, аз ҳама саҳттар маҳкум ҳоҳанд шуд».

БОБИ БИСТУ ЯКУМ

Фулуси бевазан.

21^1•Ва Ӯ назар андохта, сарватдоронро дид, ки ҳадияҳои худро ба ганҷина меандохтанд;+

2Ва ҳамчунин бевазани камбағалеро дид, ки ду фулус дар он андохт,

3Ва Ӯ гуфт: «Ба ростӣ ба шумо мегӯям, ки ин бевазани камбағал аз ҳама бештар андохт;

4Зеро ки ҳамаи онҳо аз зиёдатии худ ҳадия барои Худо андохтанд, лекин вай аз камбағалии худ тамоми нафақаеро, ки дошт, андохт»+.

Бар кӯҳи Зайтун.

5•Вақте ки баъзе касон дар бораи маъбад сухан ронда, гуфтанд, ки он бо сангҳо ва инъомҳои гаронбаҳо зебу оро дода шудааст, Ӯ гуфт:

6«Айёме меояд, ки аз он чи дар ин ҷо мебинед, санге бар санге наҳоҳад монд; ҳамааш хароб хоҳад шуд»+.

7Аз Ӯ пурсиданд: «Эй Устод! Ин кай воқеъ мешавад? Ва аломати ба вуқӯъ омадани ин чӣ гуна аст?»

8Гуфт: «Ҳушьёр бошед, ки шуморо дар иштибоҳ наандозанд; зеро бисьёр касон бо номи Ман омада, гӯянд, ки ин Ман ҳастам; ва он вақт наздик аст. Аз ақиби онҳо наравед+.

9Ва чун овозаи ҷангҳо ва ошӯбҳоро бишнавед, натарсед: зеро ин бояд аввал воқеъ шавад; лекин дарҳол интиҳо намеёбад».

10Он гоҳ ба онҳо гуфт: «Қавме бар зидди қавме ва салтанате бар зидди салтанате қиём хоҳад кард;+

11Ва дар ҳар ҷо зилзилаҳои азим, ва қаҳтию вабоҳо, ва ҳодисоти пурдаҳшат ва аломоти бузург аз осмон ба амал хоҳад омад+.

12Аммо пеш аз ҳамаи ин ба шумо дасти тааддӣ дароз хоҳанд кард ва шуморо таъқиб намуда, ба куништҳо ва зиндонҳо ҳоҳанд супурд ва ба хотири исми Ман назди подшоҳону ҳокимон хоҳанд бурд;+

13Ва ин ба шумо барои шаҳодат хоҳад буд.

14Пас, дар дили худ аҳд кунед, ки пешакӣ андеша накунед, чӣ ҷавоб бояд бидиҳед.

15Зеро ки Ман ба шумо забоне ва ҳикмате хоҳам дод, ки ҳамаи душманони шумо натавонанд на зиддияте ба он нишон диҳанд ва на ба муқобили он чизе бигӯянд+.

16Ва шуморо падару модарон, ва бародарон, ва хешовандон, ва дӯстон таслим хоҳанд кард. Ва баъзеи шуморо ба қатл хоҳанд расонд;

17Ва ҳама аз барои исми Ман ба шумо адоват хоҳанд дошт.

18Лекин мӯе аз сари шумо талаф нахоҳад шуд+.

19Ҷонҳои худро бо сабри худ наҷот хоҳед дод.

Дар бораи хароб шудани Ерусалим.

20•Ҳар гоҳ бубинед, ки аскарон Ерусалимро иҳота кардаанд, бидонед, ки харобии он наздик шудааст;

21Он гоҳ онҳое ки дар Яҳудо мебошанд, ба кӯҳистон гурезанд; ва ҳар кӣ дар шаҳр аст, аз он барояд; ва ҳар кӣ дар гирду атроф аст, ба он надарояд,

22Чунки ин айёми интиқом аст, то ба амал ояд ҳар он чи навишта шудааст.

23Вой бар ҳоли ҳомиладорон ва ширдорон дар он айём; зеро ки мусибати бузурге бар замин рӯй дода, ин қавм гирифтори ғазаб хоҳанд шуд:+

24Ва ба дами шамшер хоҳанд афтод, ва дар миёни ҳамаи халқҳо ба асирӣ хоҳанд рафт; ва Ерусалим поймоли ғайрияҳудиён хоҳад шуд, то даме ки даврони ғайрияҳудиён ба анҷом расад+.

Дар бораи бо ҷалол омадани Худованд.

25•Ва дар офтоб ва моҳ ва ситорагон аломатҳо зуҳур хоҳад ёфт, ва бар замин халқҳо ба ноумедӣ афтода, аз хурӯши баҳр ва ғалаёни мавҷҳо моту мабҳут хоҳанд шуд;

26Ва одамон аз тарсу ҳарос ва интизории он мусибатҳое ки ба сари ҷаҳон меояд, аз ҳол хоҳанд рафт, зеро ки кувваҳои афлок мутазалзил хоҳанд шуд.

27Ва он гоҳ Писари Одамро хоҳанд дид, ки бо қудрат ва ҷалоли азим бар абре меояд+.

28Вақте ки ба амал омадани ин чизҳо оғоз шавад, бархоста, сарҳои худро баланд кунед, чунки халосии шумо наздик меояд».

29•Ва ба онҳо масале гуфт: «Ба дарахти анҷир ва ба ҳамаи дарахтон нигоҳ кунед:

30Вақте ки шукуфтани онҳоро мебинед, медонед, ки тобистон наздик аст;

31Ҳамчунин, вақте ки шумо ба амал омадани ин чизҳоро мебинед, бидонед, ки Малакути Худо наздик аст.

32Ба ростӣ ба шумо мегӯям: ин насл ҳанӯз аз олам нагузашта, ҳамаи ин чизҳо воқеъ хоҳад шуд;+

33Осмон ва замин гузарон аст, лекин каломи Ман гузарон нест+.

34Пас, бохабар бошед аз худатон, ки мабодо дилҳои шумо аз пурхӯрӣ ва мастӣ ва ғамхӯриҳон зиндагӣ сахт шавад, ва он рӯз бар шумо ногаҳон ояд;+

35Зеро ки он, монанди доме, бар ҳамаи сокинони тамоми рӯи замин хоҳад омад;

36Пас, ҳама вақт бедор бошед ва дуо гӯед, то ки сазовор бошед аз ҳамаи ин мусибатҳои оянда раҳо шавед ва дар пеши Писари Одам биистед»+.

37Рӯзҳо Ӯ дар маъбад таълим медод; ва шабҳо берун омада, дар кӯҳе ки кӯҳи Зайтун ном дорад, шабгузаронӣ мекард+.

38Ва тамоми мардум бомдодон назди Ӯ ба маъбад барои шунидани суханонаш меомаданд.

БОБИ БИСТУ ДУЮМ

Яҳудо Исоро таслим мекунад.

22^1•Иди фатир, ки фисҳ номида мешавад, наздик буд;+

2Саркоҳинон ва китобдонон дар тараддуди он буданд, ки чӣ сон Ӯро ба қатл расонанд, чунки аз мардум метарсиданд.

3Ва ба дили Яҳудо, ки лақаби Исқарьютро дошт ва аз ҷумлаи он дувоздаҳ буд, шайтон даромад+.

4Пас вай рафта, бо саркоҳинон ва сардорон гуфтугӯ кард, ки чӣ сон Ӯро ба онҳо таслим кунад.

5Онҳо шод гаштанд ва ба вай пул доданӣ шуданд.

6Вай ваъда кард, ва фурсат меҷуст, то ки Ӯро дур аз чашми мардум ба онҳо таслим кунад+.

Омода кардани фисҳ.

7•Ва рӯзи иди фатир, ки барраи фисҳро қурбонӣ кардан лозим буд, фаро расид+.

8Ва Ӯ Петрус ва Юҳанноро фиристода, гуфт: «Биравед ва фисҳро барои хӯрдани мо тайёр кунед».

9Ба Ӯ гуфтанд: «Дар куҷо мехоҳӣ, ки тайёр кунем?»

10Ба онҳо гуфт: «Инак, вақте ки ба шаҳр медароед, марде ба шумо рӯ ба рӯ хоҳад шуд, ки кӯзаи обро бардошта мебарад; аз ақибаш равона шавед то ба хонае ки вай медарояд,

11Ва ба соҳиби хона бигӯед: „Устод ба ту мегӯяд: меҳмонхона куҷост, ки он ҷо фисҳро бо шогирдони Худ бихӯрам?“

12Вай ба шумо болохонаи калони мафрушеро нишон медиҳад; дар он ҷо тайёр кунед».

13Онҳо равона шуданд ва, чунон ки Ӯ гуфта буд, ёфтанд, ва фисҳро омода карданд.

Фисҳ.

14•Ва ҳангоме ки соат расид, Ӯ назди суфра нишаст, ва дувоздаҳ ҳаввориён бо Ӯ буданд.

15Ба онҳо гуфт: «Хеле иштиёқманд будам, ки пеш аз уқубати Худ ин фисҳро бо шумо бихӯрам;

16Зеро ба шумо мегӯям, ки аз он дигар нахоҳам хӯрд, то вақте ки дар Малакути Худо ба амал ояд»+.

17Ва косаро гирифта, шукргузорӣ намуд ва гуфт: «Инро бигиред ва дар миёни худ тақсим кунед;

18Зеро ба шумо мегӯям, ки дигар аз шираи ангур нахоҳам нӯшид, то вақте ки Малакути Худо биёяд».

Муқаррар кардани Таоми шоми Худованд.

19Ва нонро гирифта, шукргузорӣ намуд ва пора карда, ба онҳо доду гуфт: «Ин Бадани Ман аст, ки барои шумо таслим карда мешавад; инро барои хотираи Ман ба ҷо оваред»+.

20Ҳамчунин косаро баъд аз таоми шом гирифта, гуфт: «Ин коса аҳди ҷадид аст дар Хуни Ман, ки барои шумо рехта мешавад+.

Исо дар бораи таслимкунанда сухан меронад.

21Ва инак, дасти таслимкунандаи Ман бо Ман дар сари суфра аст+.

22Агарчи Писари Одам ончунон, ки пешакӣ муқаррар шудааст, меравад, лекин вой бар ҳоли он кас, ки ба воситаи вай Ӯ таслим карда шавад»+.

23Ва онҳо аз якдигар пурсидан гирифтанд, ки кадоме аз онҳо ин корро мекарда бошад?

Баҳсу мунозира дар бораи бартарии шогирдон.

24•Дар миёни онҳо инчунин баҳсу мунозира шуд, ки кадоме аз онҳо бояд бузургтар ҳисоб ёбад.

25Вале Ӯ ба онҳо гуфт: «Подшоҳони халқҳо бар онҳо ҳукмронӣ мекунанд, ва ҳокимони онҳо валинеъмат хонда мешаванд;

26Аммо шумо ин тавр не: балки он ки дар байни шумо бузургтар аст, бояд монанди хурдтарин бошад, ва сардор — монанди хизматгузор+.

27Зеро кадоме бузургтар аст: он ки назди суфра менишинад, ё он ки хизматгузор аст? Оё на он аст, ки назди суфра менишинад? Аммо Ман дар миёни шумо монанди хизматгузор ҳастам+.

Ҷои ҳаввориён дар малакути оянда.

28Ва шумо касоне ҳастед, ки дар озмоишҳои Ман бо Ман будед,+

29Ва Ман ба шумо Малакуте месупорам, чунон ки Падарам ба Ман супурдааст,+

30То ки шумо дар Малакути Ман дар сари суфраи Ман бихӯред ва бинӯшед, ва шумо бар тахтҳо нишаста, бар дувоздаҳ сибти Исроил доварӣ хоҳед кард»+.

Исо дар бораи инкори Петрус сухан меронад.

31•Ва Худованд гуфт: «Шимъӯн! Шимъӯн! Инак, шайтон талабгори он буд, ки шуморо мисли гандуме аз ғарбел гузаронад;+

32Аммо Ман барои ту дуо гуфтам, то ки имонат таназзул накунад; ва ту як вақте, руҷӯъ намуда, бародарони худро устувор гардон»+.

33Вай ба Ӯ гуфт: «Худовандо! Ман тайёр ҳастам, ки бо Ту ҳам ба зиндон ва ҳам ба мамот биравам»+.

34Лекин Ӯ гуфт: «Ба ту, эй Петрус, мегӯям, ки имрӯз, пеш аз он ки хурӯс бонг занад, ту се бор инкоркунон ҳоҳӣ гуфт, ки Маро намешиносӣ».

Исо ба шогирдон дар бораи имтиҳонҳое ки Ӯро дар пеш аст, сухан меронад.

35Ва ба онҳо гуфт: «Вақте ки Ман шуморо бе ҳамьён, бе тӯрба ва бе пойафзол фиристодам, оё ба чизе эҳтиёҷ доштед?» Гуфтанд: «Ба ҳеҷ чиз»+.

36Ва Ӯ ба онҳо гуфт: «Лекин акнун касе ки ҳамьён дорад, онро бигирад; ҳамчунин тӯрбаро; ва касе ки шамшер надорад, ҷомаи худро фурӯхта, бихарад.

37Зеро ба шумо мегӯям, ки ин сухани Навиштаҳо низ бояд дар ҳаққи Ман ба амал ояд: „з ҷинояткорон шумурда шуд“. Зеро ҳар чи дар бораи Ман аст, интиҳо меёбад»+.

38Ва онҳо гуфтанд: «Худовандо! Инак, дар ин ҷо дуто шамшер ҳаст». Ба онҳо гуфт: «Кифоя аст».

Исо дар боғи Ҷатсамонӣ.

39•Ва берун омада, аз рӯи одат, ба кӯҳи Зайтун рафт; шогирдон низ аз ақиби Ӯ рафтанд.

40Вақте ки ба он мавзеъ расид, ба онҳо гуфт: «Дуо гӯед, то ба озмоиш дучор нашавед»+.

41Ва Худаш ба масофаи андохтани санге аз онҳо дур шуда, зону зад ва дуо карда, гуфт:

42«Эй Падар! Агар бихоҳӣ, ин косаро аз Ман бигзарон; лекин на иродаи Ман, балки иродаи Ту бигзор ба амал ояд»+.

43Ва фариштае аз осмон бар Ӯ зоҳир гардида, Ӯро тақвият медод+.

44Ва Ӯ дар изтироб афтода, бо ҷаҳди бештаре дуо мегуфт; ва арақи Ӯ мисли қатраҳои хун буд, ки бар замин мечакид.

45Баъд аз дуо барҳоста, Ӯ назди шогирдон омад, ва онҳоро дид, ки аз ғусса хоб рафтаанд.

46Ва ба онҳо гуфт: «Чаро ҳоб рафтаед? Барҳоста, дуо гӯед, то ки ба озмоиш дучор нашавед».

Ҳабс шудани Исо.

47•Ҳанӯз ки Ӯ сухан мегуфт, инак мардуми бисьёре пайдо шуданд, ва пешопеши онҳо яке аз он дувоздаҳ, ки Яхудо ном дошт, равона буд, ва назди Исо омад, то ки Ӯро бибӯсад. Зеро ки ишорате ба онҳо дода, гуфта буд: «Ҳар киро бибӯсам, Ҳамон аст»+.

48Ва Исо ба вай гуфт: «Эй Яҳудо! Оё Писари Одамро бо бӯса таслим мекунӣ?»

49Касоне ки бо Ӯ буданд, чун диданд, ки кор ба чӣ меанҷомад, ба Ӯ гуфтанд: «Худовандо! Оё ба шамшер бизанем?»+

50Ва яке аз онҳо ғуломи саркоҳинро зада, гӯши рости вайро бурида партофт.

51Исо дар ҷавоб гуфт: «Даст кашед, бас аст». Ва гӯши вайро ламс карда, шифо дод.

52Ва Исо ба саркоҳинон ва сардорони маъбад ва пироне ки бар зидди Ӯ ҷамъ омада буданд, гуфт: «Гӯё бар зидди роҳзане шумо бо шамшеру таёқҳо берун омадаед, то Маро дастгир кунед!

53Ҳар рӯз Ман назди шумо дар маъбад будам, ва шумо ба Ман дасти таҷовуз дароз накардед; аммо ҳоло соати шумост, ки зулмот ҳукмфармост»+.

54•Ва Ӯро дастгир карда бурданд, ва ба хонаи саркоҳин оварданд. Ва Петрус аз дур аз паи онҳо равона шуд.

Дар доварии саркоҳинон. Инкори Петрус.

55Вақте ки онҳо дар рӯи ҳавлӣ оташ даргиронда, даври он якҷоя нишастанд, Петрус низ дар миёни онҳо нишаст.

56Ва канизе вайро назди оташ нишаста дид ва синчакунон ба вай нигоҳ карда, гуфт: «Ин ҳам бо Ӯ буд».

57Лекин вай инкор карда, ба зан гуфт: «Ман Ӯро намешиносам».

58Пас аз муддате як одами дигар вайро дида, гуфт: «Ту ҳам яке аз онҳо ҳастӣ». Аммо Петрус ба он одам гуфт: «Ман аз онҳо нестам».

59Тахминан як соат гузаштан баъд, боз як каси дигар боисрор гуфт: «Дар ҳақиқат ин ҳам бо Ӯ буд, зеро ки вай ҷалилист».

60Аммо Петрус ба он кас гуфт: «Намедонам, ки ту чӣ мегӯӣ». Ва ҳанӯз вай сухан меронд, ки дарҳол хурӯс бонг зад.

61Ва Худованд рӯй гардонда, ба Петрус назар андохт; ва Петрус сухани Худовандро ба ёд овард, ки ба вай гуфта буд: «Имрӯз, пеш аз он ки хурӯс бонг занад, Маро се бор инкор хоҳӣ кард»+.

62Ва берун рафта, зор-зор гирист.

Исо аз шарирон таҳқирҳоро қабул мекунад.

63•Касоне ки Исоро дастгир карда буданд, Ӯро тамасхур мекарданд ва мезаданд;+

64Ва рӯи Ӯро пӯшида, торсакӣ мезаданд ва аз Ӯ мепурсиданд: «Нубувват кун, ки Туро кӣ задааст?»

65Ва боз бисьёр ҳақоратҳои дигар дар ҳаққи Ӯ ба забон меронданд.

Исо ба ҳузури шӯрои пирон.

66•Ҳамин ки чашми рӯз кушода шуд, пирони қавм, саркоҳинон ва китобдонон ҷамъ омада, Ӯро ба шӯрои худ дароварданд,

67Ва гуфтанд: «Оё Ту Масеҳ ҳастӣ? Ба мо бигӯй». Ба онҳо гуфт: «Агар ба шумо гӯям, бовар намекунед;

68Ва агар ба шумо савол диҳам, ҷавоб намегардонед ва Маро озод намекунед;

69Минбаъд Писари Одам ба ямини қуввати Худо хоҳад нишаст»+.

70Ва ҳама гуфтанд: «Пас, Ту Писари Худо ҳастӣ?» Ба онҳо гуфт: «Шумо мегӯед, ки Ман ҳастам».

71Ва онҳо гуфтанд: «Дигар ба мо чӣ шаҳодате лозим аст? Зеро ки худамон аз забони Ӯ шунидем!»+

БОБИ БИСТУ СЕЮМ

Исо ба ҳузури Пилотус.

23^1•Ва тамоми аҳли маҷлисашон бархоста, Ӯро назди Пилотус бурданд+.

2Ва ба айбдор кардани Ӯ шурӯъ намуда, гуфтанд: «Мо ёфтаем, ки Ӯ қавми моро фосид мекунад, ба қайсар ҷизья додан намемонад ва Худро Подшоҳ Масеҳ меномад»+.

3Пилотус аз Ӯ пурсид: «Оё Ту Подшоҳи Яҳудиён ҳастӣ?» Ӯ ҷавоб дода, гуфт: «Ту мегӯӣ»+.

4Пилотус ба саркоҳинон ва ба мардум гуфт: «Дар Ин Одам ҳеҷ айбе намеёбам»+.

5Лекин онҳо исрор намуда, мегуфтанд, ки Ӯ қавмро ба ошӯб меоварад ва дар тамоми Яҳудо, аз Ҷалил гирифта то ин ҷо, таълим медиҳад.

Исо дар тергави Ҳиродус.

6Вақте ки Пилотус инро шунид, савол дод: «Магар Ӯ ҷалилист?»

7Ва чун донист, ки Ӯ аз вилояти Ҳиродус аст, Ӯро назди Ҳиродус равона кард, ки вай низ дар он рӯзҳо дар Ерусалим буд+.

8Ҳиродус Исоро дида, хеле хурсанд шуд, зеро ки кайҳо боз Ӯро дидан мехост, чунки овозаи Ӯро шунида буд ва умед дошт, ки аз Ӯ мӯъҷизе бубинад+.

9Ва ба Ӯ саволҳои бисьёре дод; аммо Ӯ ба вай ҳеҷ ҷавоб надод.

10Саркоҳинон ва китобдонон истода, бо тамоми ҷидду ҷаҳд Ӯро айбдор мекарданд.

11Ва Ҳиродус бо сарбозони худ Ӯро басо таҳқир ва тамасхур карда ва либоси дурахшоне бар Ӯ пӯшонда, назди Пилотус гардонда фиристод.

12Дар ҳамон рӯз Пилотус ва Ҳиродус бо ҳамдигар дӯст шуданд, зеро ки пештар онҳо ба якдигар адоват доштанд.

Исо боз ба ҳузури Пилотус.

Бараббос озод шуд, Исо маҳкум гардид.

13•Пилотус саркоҳинон, сардорон ва мардумро хонда,

14Ба онҳо гуфт: «Ин Одамро ҳамчун фосидкунандаи қавм назди ман овардед; ва инак, ман дар пеши назари шумо тафтиш кардам ва дар Ин Одам аз он айбҳое ки шумо ба гардани Ӯ мепартоед, чизе наёфтам;

15Ҳамчунин Ҳиродус наёфтааст: зеро ки ман Ӯро назди вай фиристода будам, ва дар Ӯ ҳеҷ гуноҳи сазовори марг ёфт нашудааст;

16Пас, Ӯро ҷазо дода, озод мекунам».

17Ва вай лозим буд, ба муносибати ид, касеро барои онҳо озод кунад.

18Аммо мардум саросар фарьёд зада, гуфтанд: «Ӯро қатл кун! Барои мо Бараббосро озод кун».

19Бараббос барои исьён ва қатле ки дар шаҳр рӯй дода буд, дар зиндон андохта шуда буд.

20Боз Пилотус ба онҳо сухан ронд, зеро ки мехост Исоро озод кунад.

21Лекин онҳо фарьёд зада, гуфтанд: «Ӯро маслуб кун, маслуб кун!»

22Бори сеюм вай ба онҳо гуфт: «Ӯ чӣ бадӣ кардааст? Ҳеҷ гуноҳи сазовори марг дар Ӯ наёфтам; пас, Ӯро ҷазо дода, озод мекунам».

23Вале онҳо бо фарьёди баланд исрор намуда, талаб карданд, ки Ӯ маслуб шавад; ва фарьёди онҳо ва саркоҳинон ғолиб омад.

24Ва Пилотус қарор дод, ки аз рӯи талаби онҳо амал кунад,

25Ва шахсеро, ки барои исьён ва қатл дар зиндон нишаста буд, мувофиқи хоҳиши онҳо озод кард; ва Исоро ба иҳтиёри онҳо супурд.

26•Вақте ки Ӯро бурданд, Шимъӯн ном шахсеро, ки аз Қурин буд ва аз саҳро меомад, даст гирифта, салибро бар китфаш гузоштанд, то ки аз ақиби Исо бардошта барад.

Исо маслуб шуд.

27Ва шумораи азими мардум ва заноне ки барои Ӯ гирья ва навҳа мекарданд, аз ақиби Ӯ равона шуданд.

28Ва Исо ба онҳо рӯ оварда, гуфт: «Эй дуҳтарони Ерусалим! Барои Ман гирья накунед, балки барои худатон ва фарзандонатон гирья кунед;

29Зеро айёме меояд, ки хоҳанд гуфт: „Хушо нозоён, ва шикамҳое ки назоидаанд, ва пистонҳое ки шир надодаанд!“+

30Он вақт ба кӯҳҳо хоҳанд гуфт: „Бар мо биафтед!“ ва ба теппаҳо: „Моро бипӯшонед!“+

31Зеро, агар бо дарахти сарсабз чунин кунанд, бо дараҳти хушк чиҳо хоҳанд кард?»+

32Ду ҷинояткорро низ бо Ӯ барои куштан мебурданд.

33Ва чун ба ҷое ки Косахонаи сар ном дорад, расиданд, дар он ҷо Ӯро, ва он ҷинояткоронро — яке аз дасти росташ ва дигаре аз дасти чапаш — маслуб карданд.

34Исо гуфт: «Эй Падар! Инҳоро биомурз, зеро ки намедонанд чӣ мекунанд». Ва либоси Ӯро қуръа партофта, тақсим карданд+.

35Ва мардум истода, тамошо мекарданд. Сардорон низ бо якҷоягии онҳо масхаракунон мегуфтанд: «Дигаронро наҷот медод, бигзор Худро наҷот диҳад, агар Ӯ Масеҳи баргузидаи Худо бошад»+.

36Сарбозон низ Ӯро истеҳзо мекарданд ва наздик омада, ба Ӯ сирко медоданд

37Ва мегуфтанд: «Агар Ту Подшоҳи Яҳудиён бошӣ, Худро наҷот деҳ».

38Дар болои сари Ӯ ба забонҳои юнонӣ, румӣ ва ибронӣ чунин лавҳае навишта овехта буданд: «Ин аст Подшоҳи Яҳудиён».

Имон овардани роҳзан.

39Ва яке аз ҷинояткорони маслубшуда Ӯро дашном дода, мегуфт: «Агар Ту Масеҳ бошӣ, Худро ва моро наҷот деҳ».

40Аммо дигаре, баръакс, вайро мазаммат намуда, гуфт: «Оё ту аз Худо наметарсӣ, дар сурате ки худат низ ба ҳамин ҷазо маҳкум шудаӣ?

41Ҷазои мо аз рӯи инсоф аст, чунки мукофоти амали худро гирифтаем; лекин Ӯ ҳеҷ бадӣ накардааст»+.

42Ва ба Исо гуфт: «Эй Худованд, вақте ки ба Малакути Худ бирасӣ, маро ба ёд овар!»

43Ва Исо ба вай гуфт: «Ба ростӣ ба ту мегӯям, ки имрӯз бо Ман дар биҳишт хоҳӣ буд».

44•Тақрибан соати шашуми рӯз буд, ва тамоми заминро то соати нӯҳум торикӣ фаро гирифт:+

45Офтоб тира шуд, ва пардаи маъбад ду пора шуд+.

Мамоти Исо.

46Ва Исо бо овози баланд нидо карда, гуфт: «Эй Падар! Рӯҳи Худро ба дасти Ту месупорам». Ва инро гуфта, ҷон дод+.

47Мирисад ин ҳодисаро дида, Худоро ҳамду сано хонд ва гуфт: «Ҳақиқатан Ин Одам Одил буд».

48Ва тамоми мардуме ки барои ин тамошо ҷамъ омада буданд, пас аз дидани ин моҷаро синазанон гашта рафтанд+.

49Вале ҳамаи шиносҳои Ӯ ва заноне ки аз Ҷалил Ӯро пайравӣ намуда омада буданд, аз дур истода, инро медиданд+.

Дафни Исо.

50•Ва инак, Юсуф ном шахс, узви шӯро, марди нек ва одил,

51Ки бо қарор ва кори онҳо розӣ набуд, ва аз Ҳаромот ном шаҳри Яҳудо буда, худаш низ интизори Малакути Худо буд,

52Назди Пилотус омада, Ҷасади Исоро талаб кард;

53Ва онро поён фуроварда, ба катон печонд ва ба қабре ниҳод, ки аз санг тарошида шуда буд, ва то ҳол ҳеҷ кас дар он гузошта нашуда буд+.

54Он рӯз рӯзи ҷумъа буд ва шанбе фаро мерасид.

55Ва заноне ки ҳамроҳи Исо аз Ҷалил омада буданд, аз дунболи вай рафтанд ва қабрро, ва чӣ гуна дар он Ҷасади Ӯ гузошта шуд, диданд;

56Ва чун баргаштанд, ҳанут ва равғани атрафшон тайёр карданд; ва рӯзи шанбе, мувофиқи ҳукми шариат, истироҳат карданд+.

БОБИ БИСТУ ЧОРУМ

Эҳьёи Исои Масеҳ.

24^1•Дар рӯзи якшанбе, субҳидам, ҳанутеро, ки тайёр карда буданд, бо худ гирифта, ба сари қабр омаданд, ва баъзе занони дигар ҳамроҳи онҳо буданд;

2Вале диданд, ки санг аз сари қабр ғалтонда шудааст,

3Ва чун дохил шуданд, Ҷасади Исои Худовандро наёфтанд.

4Дар сурате ки аз ин ҳодиса дар ҳайрат буданд, баногоҳ дар пешашон ду марди ҷомаҳои дурахшанда дар бар пайдо шуданд+.

5Ва дар ҳолате ки ба ҳарос афтода, сарҳои худро ба зер афканда буданд, он ду ба онҳо гуфтанд: «Чаро шумо зиндаро дар миёни мурдагон ҷустуҷӯ мекунед?

6Дар ин ҷо нест: Ӯ эҳьё шуд; ба ёд оваред, ки чӣ гуна Ӯ, ҳангоме ки дар Ҷалил буд, ба шумо сухан ронда,

7Гуфта буд, ки Писари Одам бояд ба дасти одамони гуноҳкор таслим карда шавад, ва маслуб гардад, ва дар рӯзи сеюм эҳьё шавад»+.

8Ва онҳо суханони Ӯро ба ёд оварданд+

9Ва аз сари қабр баргашта, ҳамаи инро ба он ёздаҳ ва ба ҳамаи дигарон нақл карданд.

10Инҳо Марьями Маҷдалия, ва Юҳона, ва Марьям, модари Яъқуб, ва бо онҳо занони дигар буданд, ки ба ҳаввориён ин чизҳоро гуфтанд+.

11Вале ин суханон ба назарашон чун сафсатае намуд, ва ба гапи онҳо бовар накарданд+.

12Аммо Петрус бархоста, сӯи қабр давид ва хам шуда, фақат кафанро дид, ки гузошта шудааст, ва аз ин ҳодиса дар ҳайрат монда, ба ҳонаи ҳуд рафт.

Зоҳир шудани Исои эҳьёшуда ба шогирдон дар аснои роҳи Аммоус.

13•Дар ҳамон рӯз ду нафар аз онҳо ба деҳае мерафтанд, ки тақрибан шаст стадия[*] аз Ерусалим дур буд, ва Аммоус ном дошт,

14Ва бо ҳамдигар дар бораи ҳамаи ин воқеаҳо гуфтугӯ мекарданд.

15Ва ҳангоме ки онҳо гуфтугӯ ва мубоҳиса мекарданд, Худи Исо наздик омада, бо онҳо равона шуд;

16Лекин чашмони онҳо баста буд, ба тавре ки Ӯро нашиноҳтанд+.

17Ба онҳо гуфт: «Аз чӣ хусус бо ҳамдигар дар роҳ гуфтугузор мекунед, ва чеҳраҳотон ғамгин аст?»

18Яке аз онҳо, ки Қлеюпос ном дошт, дар ҷавоби Ӯ гуфт: «Наход ки танҳо Ту аз онҳое ки ба Ерусалим омадаанд, аз воқеае ки дар ин рӯзҳо рӯй додааст, бехабар ҳастӣ?»+

19Ба онҳо гуфт: «Аз кадом воқеа?» Ба Ӯ гуфтанд: «Аз он чи ба Исои Носирӣ рӯй додааст, ки Ӯ пайғамбаре буд тавоно дар кирдор ва гуфтор дар пеши Худо ва тамоми қавм;

20Чӣ гуна Ӯро саркоҳинон ва сардорони мо таслим карданд, то ки ба қатл маҳкум шавад, ва Ӯро маслуб карданд;+

21Лекин мо умед доштем, ки Ӯ Ҳамон аст, ки бояд Исроилро наҷот диҳад; аммо, бо ин ҳама, имрӯз рӯзи сеюм аст, ки ин ба вуқӯъ омадааст;

22Вале баъзе аз занони мо низ моро дар ҳайрат андоҳтанд: онҳо бомдодон ба сари қабр рафтаанд,

23Ва Ҷасади Ӯро наёфтаанд, ва омада гуфтанд, ки дар рӯъё фариштагонро низ дидаанд, ки мегӯянд: Ӯ зинда аст;

24Ва баъзе аз рафиқони мо ба сари қабр рафта, ончунон ки занон гуфта буданд, ёфтаанд; лекин Ӯро надидаанд».

25Ва Ӯ ба онҳо гуфт: «Эй бефаросатон ва сустдилон дар имоноварӣ ба он чи анбиё пешгӯӣ кардаанд!

26Оё Масеҳро лозим набуд ҳамаи инро аз сар гузаронда, ба ҷалоли Худ бирасад?»+

27Ва аз Мусо ва аз тамоми анбиё сар карда, он чиро, ки дар ҳамаи Навиштаҳо дар бораи Ӯ гуфта шудааст, ба онҳо фаҳмонда дод+.

28Ва онҳо ба деҳае ки сӯяш мерафтанд, наздик омаданд, ва Ӯ чунин вонамуд кард, ки мехоҳад онсӯтар биравад;

29Вале онҳо Ӯро нигоҳ дошта, гуфтанд: «Бо мо бимон, чунки шом наздик аст, ва рӯз ба поён мерасад». Ва Ӯ ворид шуда, бо онҳо монд.

30Ва ҳангоме ки Ӯ бо онҳо назди суфра нишаст, нонро гирифта, баракат дод ва пора карда, ба онҳо дод+.

31Он гоҳ чашмони онҳо кушода шуд, ва онҳо Ӯро шинохтанд; вале Ӯ аз назарашон нопадид шуд.

32Ва онҳо ба якдигар гуфтанд: «Оё дили мо дар даруни мо намесӯхт, вақте ки Ӯ дар роҳ ба мо сухан меронд ва Навиштаҳоро ба мо мефаҳмонд?»

33Ва ҳамон соат бархоста, ба Ерусалим баргаштанд ва он ёздаҳро ёфтанд, ки бо рафиқони худ ҷамъ шуда,

34Мегуфтанд, ки Худованд ҳақиқатан эҳьё шудааст ва ба Шимъӯн зоҳир гардидааст+.

35Ва онҳо низ нақл карданд, ки дар аснои роҳ чӣ ҳодиса рӯй дод, ва чӣ гуна Ӯро дар вақти пора кардани нон шинохтанд.

Зоҳир шудани Исо ба ёздаҳ шогирдон.

36•Вақте ки онҳо дар ин хусус гап мезаданд, Худи Исо дар миёни онҳо истода, ба онҳо гуфт: «Салом бар шумо бод».

37Онҳо ба изтироб ва ҳарос афтода, гумон карданд, ки рӯҳе мебинанд;+

38Лекин Ӯ ба онҳо гуфт: «Чаро музтариб шудед, ва аз чӣ сабаб дар дили шумо чунин фикрҳо пайдо мешавад?

39Ба дастҳои Ман ва ба пойҳои Ман нигоҳ кунед: ин Худи Ман ҳастам; Маро ламс кунед ва бубинед; зеро ки рӯҳ гӯшт ва устухон надорад, чунон ки дар Ман мебинед»+.

40Ва инро гуфта, дастҳо ва пойҳои Худро ба онҳо нишон дод.

41Ва чун онҳо аз шодӣ ҳанӯз бовар намекарданд ва мутааҷҷиб мешуданд, Ӯ ба онҳо гуфт: «Оё чизи хӯрдание дар ин ҷо доред?»+

42Пеши Ӯ як порча моҳии бирьён ва андаке асали мумдор монданд;

43Ва Ӯ гирифта, дар пеши назари онҳо хӯрд.

44Ва ба онҳо гуфт: «Ин аст он чизе ки, чун бо шумо будам, ба шумо мегуфтам, ки ҳар он чи дар Тавроти Мусо ва дар суҳафи анбиё ва Забур дар бораи Ман навишта шудааст, бояд ба амал ояд».

45Он гоҳ зеҳни онҳоро равшан кард, то ки Навиштаҳоро бифаҳманд,+

Фармоиши охирин.

46Ва ба онҳо гуфт: «Чунин навишта шудааст, ва чунин лозим буд, ки Масеҳ уқубат кашад ва дар рӯзи сеюм аз мурдагон эҳьё шавад+.

47Ва ба исми Ӯ, аз Ерусалим сар карда, дар миёни ҳамаи халқҳо тавба ва омурзиши гуноҳҳо мавъиза карда шавад;

48Ва шумо шоҳидони ин ҳастед;+

49Ва Ман ваъдаи Падари Худро бар шумо равона мекунам; вале шумо дар шаҳри Ерусалим бимонед, то вақте ки бо қуввате аз олами боло фаро гирифта шавед»+.

Сууди Исои Масеҳ.

50•Ва онҳоро берун оварда, то Байт-Ҳинӣ бурд ва дастҳои Худро бардошта, онҳоро баракат дод+.

51Ва ҳангоме ки онҳоро баракат медод, аз онҳо ҷудо шуда, ба осмон сууд кард.

52Ва онҳо ба Ӯ саҷда намуда, бо шодии бузурге ба Ерусалим баргаштанд,+

53Ва ҳамеша дар маъбад буда, Худоро ҳамду сано мегуфтанд ва муборак мехонданд. Омин+.

* 1:5 Навбати Абиё — дар маъбад 24 гурӯҳ коҳинон бо навбат хизмат мекарданд; сардори гурӯҳи ҳаштум Абиё ном коҳине аз хонадони Ҳорун буд, ва ин гурӯҳро «навбати Абиё» меномиданд.

* 1:69 Шох — рамзи қувват аст.

* 2:1 Дар тамоми рӯи замин — яъне дар худуди империяи Рум.

* 2:23 махлуқи наринае ки батни модарро мекушояд — яъне писарбачаи нахустзода.

* 10:12 Дар он рӯз — рӯзи доварӣ дар назар дошта шудааст.

* 12:38 Поси дуюм — аз соати нӯҳи шаб то соати дувоздаҳ.

* 12:38 Поси сеюм — аз соати дувоздаҳи шаб то соати се.

* 14:2 Бемории истисқо — бемории обхӯра (ё обхӯрак): ҷамъ шудани моддаҳои обакӣ дар шикам ва дигар аъзои бадан.

* 15:16 Харнуб — як навъ растанӣ, ки донаҳои онро мехӯранд.

* 19:13 Мино — воҳиди пули нуқра ё тилло дар Ошуристон ва Юнони Қадим, ки он ба 100 дирҳам баробар буда, тақрибан 500 грамм вазн дошт.

* 24:13 Стадия — воҳиди андозаи дарозӣ дар Юнони Қадим, ки тақрибан ба 194 метр баробар буд.

+ 1:3 Аъм. 1:1
+ 1:5 Мат. 2:1, 1 Вақ. 24:10, Хур. 28:1
+ 1:6 Фпл. 3:6
+ 1:7 1 Подш. 1:2
+ 1:8 1 Вақ. 24:19
+ 1:9 Хур. 30:7-8
+ 1:10 Заб. 140:2
+ 1:11 Хур. 30:1-10
+ 1:13 Аъм. 10:4

+ 1:15 Луқ. 7:28, Ад. 6:2-3, Луқ. 7:33, Иш. 49:1, Ирм. 1:4-5, Ғал. 1:15

+ 1:17 Мал. 4:5, Мат. 11:14, Мат. 17:12-13, Мал. 4:6, Мал. 3:1, Марқ. 1:2

+ 1:18 Ҳас. 15:8, Дов. 6:17
+ 1:19 Дон. 8:16, Дон. 9:21
+ 1:25 Ҳас. 30:23

+ 1:26 Дон. 8:16, Дон. 9:21, Мат. 2:23, Юҳ. 1:45, Мат. 1:16

+ 1:28 Дов. 13:3

+ 1:31 Иш. 49:1, Мат. 1:20

+ 1:32 2 Подш. 7:13, Заб. 88:4, Иш. 9:7, Марқ. 11:10

+ 1:33 Дон. 7:14, Дон. 7:27, Уб. 1:21, Зак. 14:9, 1 Қӯр. 15:24, Ваҳй 11:15

+ 1:35 Мат. 18:20, Заб. 2:7, Мат. 14:33

+ 1:37 Ҳас. 18:14, Айюб 42:2, Ирм. 32:17, Марқ. 10:27

+ 1:46 1 Подш. 2:1-10
+ 1:47 Заб. 34:9, Иш. 61:10, Ҳаб. 3:18
+ 1:48 1 Подш. 1:11, Луқ. 11:27
+ 1:49 Заб. 98:3, Заб. 110:9
+ 1:50 Так. Шар. 5:10, Так. Шар. 7:9
+ 1:51 Иш. 51:9
+ 1:52 Айюб 5:11, Заб. 146:6, Ҳиз. 21:26
+ 1:53 Заб. 106:9

+ 1:54 Ҳас. 17:19, Рум. 4:13, Ғал. 3:16, Ибр. 2:16

+ 1:59 Ҳас. 17:12, Иб. 12:3
+ 1:68 Заб. 110:9, Заб. 129:8
+ 1:69 Аъм. 3:21, Рум. 1:2, Тит. 1:1-2
+ 1:71 Заб. 105:10
+ 1:72 Иб. 26:42, Заб. 104:8

+ 1:73 Ҳас. 22:16-18, Ҳас. 26:3, Ибр. 6:13, Саф. 3:15

+ 1:76 Луқ. 7:26, Луқ. 20:6, Мал. 3:1, Мат. 3:3, Марқ. 1:2-3

+ 1:77 Луқ. 3:3

+ 1:78 Заб. 83:12, Мал. 4:2

+ 1:79 Заб. 106:10, Иш. 9:2, Иш. 42:7, Иш. 49:9, Мат. 4:16

+ 1:80 Луқ. 3:2
• 2:1 Мат. 1:18-25
+ 2:1 Ад. 1:2, 1 Вақ. 21:1, Аъм. 5:37
+ 2:4 Луқ. 1:26-27, 1 Подш. 17:58
+ 2:9 Аъм. 12:7
+ 2:11 Мат. 1:21, Иш. 9:6
+ 2:12 1 Подш. 2:34, 4 Подш. 19:29
+ 2:13 Ваҳй 5:11
+ 2:14 Заб. 148:1, Луқ. 19:38
+ 2:19 Дон. 7:28, Луқ. 2:51
+ 2:21 Ҳас. 17:12-13, Иб. 12:3
+ 2:22 Иб. 12:4
+ 2:23 Хур. 13:2
+ 2:24 Иб. 12:8
+ 2:25 Иш. 40:1, Иш. 57:18
+ 2:30 Иш. 42:6, Иш. 49:6, Юҳ. 8:12
+ 2:35 Юҳ. 19:25
+ 2:37 Аъм. 13:2, Аъм. 14:23
+ 2:39 Мат. 2:23, Луқ. 1:26-27
+ 2:41 Так. Шар. 16:1
+ 2:43 Иб. 23:8
+ 2:50 Луқ. 9:45, Луқ. 18:34
+ 2:51 Дон. 7:28, Луқ. 2:19
+ 2:52 1 Подш. 2:26
• 3:1 Мат. 3:1-12, Марқ. 1:1-8, Юҳ. 1:19-28
+ 3:1 Луқ. 13:1, Луқ. 23:1, Луқ. 9:7

+ 3:2 Мат. 26:3, Юҳ. 11:49, Луқ. 1:63, Луқ. 1:80, Юҳ. 1:6-7

+ 3:6 Иш. 40:3-5, Иш. 52:10
+ 3:7 Мат. 12:34, Мат. 23:33
+ 3:8 Луқ. 16:24, Юҳ. 8:33
+ 3:9 Луқ. 13:9, Мат. 7:19
+ 3:10 Аъм. 2:37, Аъм. 16:30
+ 3:11 Иш. 58:7, Мат. 25:35, Яъқ. 2:15-16
+ 3:14 Луқ. 19:8
+ 3:15 Юҳ. 1:19-20
+ 3:16 Юил 2:28
+ 3:17 Иш. 30:24, Мал. 4:1, Мат. 13:30

+ 3:20 Мат. 11:2, Мат. 14:1-12, Марқ. 6:17-18, Юҳ. 3:24

• 3:21 Мат. 3:13-17, Марқ. 1:9-11

+ 3:21 Аъм. 7:56

+ 3:22 Иш. 11:2, Юҳ. 1:32-33, Марқ. 9:7, Юҳ. 12:28, Иш. 42:1, Луқ. 9:35, 2 Пет. 1:17

• 3:23 Мат. 1:1-17
+ 3:23 Ад. 4:3
+ 3:27 1 Вақ. 3:17-19, Эзр. 3:2, Ҳаҷ. 1:1
+ 3:31 2 Подш. 5:14
+ 3:32 1 Подш. 17:12, Иш. 11:1, Рут 4:18-22
+ 3:33 Ҳас. 38, Ад. 26:21
+ 3:34 1 Вақ. 1:17-27
+ 3:38 Ҳас. 5
• 4:1 Мат. 4:1-11, Марқ. 1:12-13

+ 4:2 1 Вақ. 21:1, 1 Тас. 3:5, Так. Шар. 9:9, 3 Подш. 19:8, Мат. 21:18

+ 4:4 Так. Шар. 8:3
+ 4:6 1 Юҳ. 5:19, Ваҳй 13:2
+ 4:8 Так. Шар. 6:13
+ 4:10 Заб. 90:11-12
+ 4:12 Так. Шар. 6:16
• 4:14 Мат. 13:53-58, Марқ. 6:1-6
+ 4:15 Марқ. 1:21
+ 4:16 Мат. 2:23, Луқ. 2:39

+ 4:18 Иш. 11:2, Иш. 58:6, Иб. 25:10, Иш. 61:1-2

+ 4:23 Мат. 11:23, Марқ. 2:1-12, Юҳ. 4:46-53
+ 4:24 Юҳ. 4:44
+ 4:25 3 Подш. 17:1, 3 Подш. 18:2, Яъқ. 5:17
+ 4:26 3 Подш. 17:9

+ 4:27 Иб. 13:3, Ад. 12:10, 2 Вак. 26:20, 4 Подш. 5:1-14

+ 4:30 Юҳ. 8:59, Юҳ. 10:39
• 4:31 Марқ. 1:21-28
+ 4:31 Мат. 4:13
+ 4:32 Мат. 7:28-29

+ 4:34 Мат. 8:29, Марқ. 1:23-24, Луқ. 8:28, Аъм. 19:15

+ 4:35 Луқ. 9:42, Аъм. 8:7
• 4:38 Мат. 8:14-17, Марқ. 1:29-34
+ 4:38 1 Қӯр. 9:5
+ 4:41 Заб. 2:7, Мат. 12:16, Марқ. 3:12
• 4:42 Марқ. 1:35-39
+ 4:42 Луқ. 5:16
+ 4:43 Иш. 61:1
• 5:1 Мат. 4:18-22, Марқ. 1:16-20
+ 5:1 Ад. 34:11, Мат. 14:34, Марқ. 6:53
+ 5:4 Юҳ. 21:6
+ 5:8 Иш. 6:5
+ 5:10 Мат. 13:47
• 5:12 Мат. 8:1-4, Марқ. 1:40-45

+ 5:12 Иб. 13:3, Ад. 12:10, 4 Подш. 5:1, 2 Вак. 26:20, Марқ. 9:22

+ 5:14 Мат. 9:30, Мат. 17:9, Марқ. 1:34, Иб. 14:1-32, Луқ. 17:14

+ 5:16 Мат. 14:23, Луқ. 4:42
• 5:17 Мат. 9:1-8, Марқ. 2:1-12
+ 5:17 Луқ. 6:19, Луқ. 8:46
+ 5:20 Мат. 8:10, Марқ. 10:52, Луқ. 7:48
+ 5:21 Мат. 26:65, Заб. 31:5, Иш. 43:25
• 5:27 Мат. 9:9-17, Марқ. 2:13-22
+ 5:29 Луқ. 19:6
+ 5:30 Луқ. 15:2
+ 5:32 Луқ. 15:7, 1 Тим. 1:15
• 5:33 Мат. 9:14-17, Марқ. 2:18-22

+ 5:33 Мат. 11:2, Луқ. 11:1, Юҳ. 1:35, Луқ. 18:12

+ 5:34 Мат. 25:1-13, Юҳ. 3:29, Ваҳй 19:7, Ваҳй 21:2

+ 5:35 Марқ. 14:7, Луқ. 17:22
• 6:1 Мат. 12:1-14, Марқ. 2:23
+ 6:1 Так. Шар. 23:25
+ 6:2 Хур. 20:8-10, Ад. 15:32-36
+ 6:3 1 Подш. 21:6
+ 6:4 Хур. 25:30, Иб. 24:5-9
+ 6:6 Марқ. 1:21
+ 6:7 Луқ. 14:1, Луқ. 20:20
+ 6:9 Луқ. 14:3
+ 6:10 3 Подш. 13:6
• 6:12 Мат. 10:1-4, Марқ. 3:13-19
+ 6:14 Мат. 16:18, Юҳ. 1:42
+ 6:15 Мат. 9:9
+ 6:16 Луқ. 22:47
• 6:17 Мат. 4:23
+ 6:19 Луқ. 5:17, Луқ. 8:46
+ 6:20 Саф. 3:12

+ 6:21 Заб. 41:2, Иш. 55:1, Юҳ. 7:37, Воиз 7:3, 2 Қӯр. 7:10

+ 6:22 1 Пет. 4:14
+ 6:23 Аъм. 5:41, Яъқ. 1:2, 2 Қӯр. 12:10
+ 6:24 Ом. 6:1, Мат. 6:2, Яъқ. 5:1
+ 6:25 Иш. 65:13, Мас. 14:13, Иш. 65:14
+ 6:26 Иш. 30:10, Мик. 2:11
• 6:27 Мат. 5:38-48
+ 6:28 Луқ. 23:34, Аъм. 7:60, 1 Пет. 3:9
+ 6:29 Нав. 3:30, 1 Пет. 2:23, 1 Қӯр. 6:7
+ 6:30 Так. Шар. 15:7-8, Мас. 21:26
+ 6:31 Мат. 7:12
+ 6:35 Заб. 36:26
+ 6:36 Мат. 5:7
• 6:37 Мат. 7:1-5

+ 6:37 Рум. 14:10, 1 Қӯр. 4:5, Рум. 2:1, Рум. 14:10, Яъқ. 2:13

+ 6:38 2 Қӯр. 9:6, Марқ. 4:24, Рум. 2:1
+ 6:39 Мат. 15:14
+ 6:40 Мат. 10:24, Юҳ. 13:16
• 6:43 Мат. 7:17-20, Мат. 12:33-35
+ 6:45 Мас. 12:5, Мат. 15:18, Яъқ. 3:6
• 6:46 Мат. 7:24-27

+ 6:46 Ҳуш. 8:2, Мат. 7:22, Мат. 25:11, Юҳ. 13:13

+ 6:48 Мас. 10:25, Мас. 12:3
• 7:1 Мат. 8:5-13
+ 7:4 Аъм. 10:2
+ 7:7 Заб. 106:20
+ 7:13 Мат. 20:34
+ 7:14 Луқ. 8:54
+ 7:15 3 Подш. 17:23, 4 Подш. 4:36
+ 7:16 Так. Шар. 18:15, Мат. 21:11
• 7:18 Мат. 11:2-19
+ 7:19 Юҳ. 4:25, Юҳ. 6:14, Юҳ. 11:27
+ 7:22 Иш. 35:5, Иш. 61:1
+ 7:23 Юҳ. 6:61, Юҳ. 16:1
+ 7:24 Луқ. 3:2
+ 7:26 Мат. 14:5, Мат. 21:26
+ 7:27 Хур. 23:20, Мал. 3:1, Марқ. 1:2
+ 7:28 Луқ. 1:15
+ 7:29 Луқ. 3:12
+ 7:33 Мат. 3:4, Луқ. 1:15
+ 7:34 Юҳ. 2:1, Юҳ. 12:2, Луқ. 5:30
• 7:36 Мат. 26:6-13, Марқ. 14:3-9, Юҳ. 12:1-8
+ 7:39 Луқ. 15:2
+ 7:41 Мат. 18:28

+ 7:42 Мат. 6:14, Марқ. 11:25-26, Эфс. 4:32, Қӯл. 3:13

+ 7:46 Заб. 22:5

+ 7:48 Луқ. 5:20

+ 7:50 Луқ. 8:48, Луқ. 17:19, Луқ. 18:42, Эфс. 2:8

+ 8:1 Луқ. 4:43

+ 8:2 Луқ. 23:49, Мат. 27:56, Марқ. 16:9, Луқ. 24:10, Юҳ. 19:25

+ 8:3 Луқ. 24:10
• 8:4 Мат. 13:1-9, Марқ. 4:1-9
+ 8:7 Ирм. 4:3
+ 8:8 Мат. 11:15, Ваҳй 2:7
• 8:9 Мат. 13:10-23, Марқ. 4:10-25

+ 8:10 Мат. 19:11, Иш. 6:9, Иш. 42:20, Ирм. 5:21

+ 8:11 Иш. 55:10-11, Аъм. 8:4
+ 8:13 Ғал. 1:6, Ибр. 6:4
+ 8:14 Мат. 6:25, Марқ. 10:23, 1 Тим. 6:10
+ 8:15 Юҳ. 15:5
+ 8:16 Мат. 5:15, Луқ. 11:33
+ 8:17 Мат. 10:26, Луқ. 12:2
+ 8:18 Мас. 9:9
• 8:19 Мат. 12:46-50, Марқ. 3:31-35

+ 8:19 Марқ. 6:3, Юҳ. 2:12, Юҳ. 7:3, Аъм. 1:14, 1 Қӯр. 9:5, Ғал. 1:19

+ 8:21 Юҳ. 15:14, Ибр. 2:11
• 8:22 Мат. 8:23-27, Марқ. 4:35-41
+ 8:22 Мат. 8:18, Марқ. 4:35
+ 8:24 Заб. 64:8, Заб. 88:10, Заб. 103:7
• 8:26 Мат. 8:28-34, Марқ. 5:1-20
+ 8:28 Луқ. 4:34
+ 8:35 Луқ. 10:39
+ 8:37 Луқ. 5:8, Аъм. 16:39
+ 8:39 Заб. 65:16
• 8:40 Мат. 9:18-26, Марқ. 5:21-43
+ 8:41 Луқ. 13:14, Аъм. 13:15, Аъм. 18:8
+ 8:43 Иб. 15:25
+ 8:44 Марқ. 3:10
+ 8:46 Луқ. 5:17, Луқ. 6:19
+ 8:48 Луқ. 7:50, Эфс. 2:8
+ 8:51 Марқ. 14:33, Луқ. 9:28
+ 8:52 Юҳ. 11:11

+ 8:54 Марқ. 1:31, Марқ. 9:27, Аъм. 3:7, Аъм. 9:41, Луқ. 7:14

+ 8:56 Марқ. 1:44, Марқ. 9:9
• 9:1 Мат. 10:5-15, Марқ. 6:7-13
+ 9:1 Луқ. 6:12-16
+ 9:5 Аъм. 13:51
+ 9:6 Марқ. 1:15
• 9:7 Мат. 14:1-12, Марқ. 6:14-29
+ 9:7 Луқ. 3:1, Луқ. 9:19
+ 9:8 3 Подш. 17:1, Мал. 4:5
+ 9:9 Луқ. 3:19-20, Луқ. 23:8

• 9:10 Мат. 14:13-21, Марқ. 6:30-44, Юҳ. 6:1-14

+ 9:10 Луқ. 9:2
+ 9:13 4 Подш. 4:42-44
• 9:18 Мат. 16:13-19, Марқ. 8:27-29
+ 9:19 Луқ. 9:7, 3 Подш. 17:1, Мал. 4:5
+ 9:20 Луқ. 22:67, Юҳ. 11:27
• 9:21 Мат. 16:20-28, Марқ. 8:30

+ 9:22 Луқ. 17:25, Луқ. 18:33, Луқ. 24:7, Юҳ. 2:19

+ 9:23 Мат. 10:38-39, Луқ. 14:27

+ 9:25 Луқ. 12:20

+ 9:26 Рум. 1:16, 2 Тим. 1:8, Так. Шар. 33:2, Дон. 7:13, Зак. 14:5

+ 9:27 Луқ. 21:32, Юҳ. 21:22
• 9:28 Мат. 17:1-8, Марқ. 9:2-8
+ 9:28 Марқ. 14:33, Луқ. 8:51
+ 9:29 Дон. 7:9
+ 9:30 Мал. 4:5

+ 9:35 Иш. 42:1, Луқ. 23:35, Так. Шар. 18:15, 2 Пет. 1:17

• 9:37 Мат. 17:14-18, Марқ. 9:14-27
+ 9:42 Луқ. 4:35
• 9:43 Мат. 17:22-23, Марқ. 9:30-32
+ 9:44 Луқ. 9:22, Луқ. 18:32-33
+ 9:45 Луқ. 2:50, Луқ. 18:34
• 9:46 Мат. 18:1-5, Марқ. 9:33-40
+ 9:48 Мат. 10:40, Луқ. 10:16, Юҳ. 13:20

+ 9:49 Мат. 7:22, Мат. 12:27, Аъм. 19:13, Ад. 11:28

+ 9:50 Луқ. 11:23
+ 9:51 Луқ. 24:51, Аъм. 1:9
+ 9:52 Мат. 10:5
+ 9:54 4 Подш. 1:10, Ваҳй 13:13
• 9:57 Мат. 8:19-22
+ 9:61 3 Подш. 19:20
• 10:1 Мат. 10:7-16
+ 10:2 Мат. 9:37-38, Юҳ. 4:35
+ 10:3 Мат. 10:16
+ 10:4 4 Подш. 4:29
+ 10:7 Ғал. 6:6, 1 Тим. 5:18
+ 10:8 1 Қӯр. 10:27
+ 10:9 Марқ. 1:15
+ 10:11 Аъм. 13:51

+ 10:12 Ҳас. 18:20, Ҳас. 19:24, Ирм. 23:14, Ҳиз. 16:48

• 10:13 Мат. 11:20-24

+ 10:13 Марқ. 6:45, Марқ. 8:21, Марқ. 3:7

+ 10:14 Иш. 23:1, Ирм. 47:4, Ҳиз. 26:2, Юил 3:4, Ом. 1:9, Зак. 9:2

+ 10:15 Иш. 14:13, Иш. 14:15

+ 10:16 Мат. 10:40, Мат. 25:45, Юҳ. 13:20, Ғал. 4:14

+ 10:17 Марқ. 16:17, Аъм. 5:16, Аъм. 8:7, Аъм. 16:18, Аъм. 19:12

+ 10:18 Иш. 14:12, Ваҳй 9:1, Ваҳй 12:8-9

+ 10:19 Заб. 90:13, Марқ. 16:18, Аъм. 28:3-5

+ 10:20 Хур. 32:32, Заб. 68:29, Ибр. 12:23, Ваҳй 3:5

• 10:21 Мат. 11:25-27, Мат. 13:16-17

+ 10:21 Айюб 37:24, Иш. 29:14

+ 10:22 Юҳ. 6:46, Юҳ. 7:29, Юҳ. 8:19, Юҳ. 10:15

+ 10:23 Мат. 13:16-17
+ 10:24 Ибр. 11:13, 1 Пет. 1:10-12
+ 10:25 Луқ. 18:18

+ 10:27 Так. Шар. 6:5, Так. Шар. 11:13, Еҳ. 22:5, Иб. 19:18, Мат. 22:37, Марқ. 12:30

+ 10:28 Иб. 18:5, Рум. 10:5, Ғал. 3:12
+ 10:32 Ад. 8:19
+ 10:33 4 Подш. 17:34, Юҳ. 4:9, Юҳ. 8:48
+ 10:34 Иш. 1:6
+ 10:38 Юҳ. 11:1, Юҳ. 12:2
+ 10:39 Луқ. 8:35
+ 10:41 Луқ. 12:25
+ 10:42 Заб. 15:5
• 11:1 Мат. 6:9-15, Мат. 7:7-11
+ 11:1 Мат. 11:2, Марқ. 2:18, Юҳ. 1:35
+ 11:3 Мас. 30:8
+ 11:4 Мат. 26:41

+ 11:10 Мас. 8:17, Мат. 18:19, Мат. 21:22, Марқ. 11:24, Юҳ. 14:13-14, 1 Юҳ. 3:22, 1 Юҳ. 5:14

+ 11:13 Ҳас. 6:5, Мат. 12:34, Аъм. 2:38

• 11:14 Мат. 12:22-30, Мат. 12:43-45, Марқ. 3:20-27

+ 11:15 4 Подш. 1:2, Мат. 9:34, Мат. 10:25
+ 11:16 Марқ. 8:11, 1 Қӯр. 1:22
+ 11:19 Луқ. 9:49, Аъм. 19:13
+ 11:22 Иш. 49:24-25
+ 11:23 Луқ. 9:50
+ 11:26 2 Пет. 2:20
+ 11:27 Луқ. 1:48
+ 11:28 Юҳ. 13:17, Яъқ. 1:22, Рум. 2:13

• 11:29 Мат. 12:38-42, Мат. 16:1-4, Марқ. 8:11-13

+ 11:31 3 Подш. 10:1-13, Мат. 12:6
+ 11:32 Юн. 3:5
• 11:33 Мат. 6:22-23
+ 11:33 Мат. 5:15, Марқ. 4:21, Луқ. 8:16

• 11:37 Мат. 23:1-36, Марқ. 12:38-40, Луқ. 20:45-47

+ 11:38 Марқ. 7:3-5
+ 11:42 Луқ. 18:12
+ 11:43 Луқ. 14:7, Луқ. 20:46
+ 11:44 Мас. 26:23
+ 11:48 Аъм. 7:51-52
+ 11:49 Мат. 21:35

+ 11:50 Наҳ. 9:26, Ваҳй 18:24, Ҳас. 4:8, 1 Юҳ. 3:12, Ибр. 11:4, 2 Вак. 24:21

+ 11:54 Луқ. 20:20
+ 12:1 Мат. 16:6, Марқ. 8:15, 1 Қӯр. 5:7-8
+ 12:2 Мат. 10:26, Марқ. 4:22, Луқ. 8:17
• 12:4 Мат. 10:17-20, Мат. 10:28-33

+ 12:4 Заб. 55:5, Заб. 117:6, Мас. 29:25, Иш. 51:7, Иш. 51:12

+ 12:5 Ибр. 10:31
+ 12:7 Мат. 6:26, Мат. 12:12
+ 12:8 Рум. 10:9, Ваҳй 3:5
+ 12:9 Мат. 25:12, 1 Юҳ. 2:23, 2 Тим. 2:12
+ 12:10 Мат. 12:31-32, Марқ. 3:29
+ 12:12 Мас. 16:1
• 12:13 Мат. 6:19-21, Мат. 6:25-34
+ 12:15 1 Тим. 6:6-10, Хур. 20:17, Заб. 61:11
+ 12:19 Иш. 22:13
+ 12:20 Заб. 38:7, Воиз 2:18, Воиз 6:2
+ 12:21 1 Тим. 6:18
+ 12:22 Фпл. 4:6, 1 Пет. 5:7
+ 12:24 Мат. 10:31, Мат. 12:12
+ 12:27 3 Подш. 10:4-7
+ 12:28 Мат. 8:26, Мат. 14:31, Мат. 16:8
+ 12:31 Заб. 36:4
+ 12:32 Иш. 40:11, Юҳ. 10:16, Луқ. 22:29
+ 12:33 Мат. 19:21, Луқ. 18:22
• 12:35 Мат. 24:45-51
+ 12:36 Ваҳй 3:20
+ 12:39 2 Пет. 3:10, 1 Тас. 5:2
+ 12:43 Мат. 25:21, Юҳ. 13:17
+ 12:45 Мат. 25:5
+ 12:48 Иб. 5:17
• 12:49 Мат. 10:34-36
+ 12:50 Марқ. 10:38
+ 12:51 Аъм. 14:4
+ 12:53 Мик. 7:6
• 12:54 Мат. 5:25-26, Мат. 16:2-3
+ 12:58 Мас. 25:8
+ 13:1 Луқ. 3:1, Луқ. 23:1
+ 13:2 Айюб 4:7
+ 13:4 Иш. 8:6, Юҳ. 9:7, Юҳ. 9:11
+ 13:6 Иш. 5:2, Мат. 21:19, Марқ. 11:13
+ 13:7 Мат. 7:19, Луқ. 3:9
+ 13:10 Мат. 4:23, Марқ. 6:2
+ 13:13 Заб. 144:14, Заб. 145:8

+ 13:14 Луқ. 8:41, Аъм. 13:15, Аъм. 18:8, Хур. 20:9

+ 13:15 Луқ. 14:5
+ 13:17 1 Пет. 3:16
• 13:18 Мат. 13:31-33, Марқ. 4:30-32

+ 13:19 Мат. 17:20, Луқ. 17:6, Ҳиз. 17:23, Ҳиз. 31:6, Дон. 4:9

+ 13:21 1 Қӯр. 5:6, Ғал. 5:9
• 13:22 Мат. 7:13-14, Мат. 7:21-23
+ 13:25 Мат. 25:11-12
+ 13:27 Заб. 6:9
+ 13:28 Мат. 8:12
+ 13:29 Мат. 8:11, Эфс. 3:6
+ 13:30 Мат. 19:30, Мат. 20:16, Марқ. 10:31
• 13:31 Мат. 23:37-39
+ 13:31 Луқ. 3:1, Луқ. 9:7

+ 13:34 2 Вак. 24:21, Наҳ. 9:26, Аъм. 7:52, Так. Шар. 32:11-12, Рут 2:12, Заб. 146:2

+ 13:35 Заб. 117:26, Луқ. 19:38
+ 14:1 Луқ. 6:7, Луқ. 20:20
+ 14:3 Мат. 12:10, Марқ. 3:4
+ 14:5 Луқ. 13:15
+ 14:7 Луқ. 11:43
+ 14:8 Мас. 25:6-7
+ 14:11 Мат. 23:12, Луқ. 18:14
+ 14:14 1 Қӯр. 15:23, 1 Тас. 4:16
• 14:15 Мат. 22:1-10
+ 14:15 Ваҳй 19:9
+ 14:20 Так. Шар. 24:5
• 14:25 Мат. 10:37-38
+ 14:26 Юҳ. 12:25
+ 14:27 Мат. 16:24, Луқ. 9:23
+ 14:34 Мат. 5:13, Марқ. 9:50
+ 14:35 Мат. 11:15, Луқ. 8:8, Ваҳй 2:7
• 15:1 Мат. 18:12-14
+ 15:2 Луқ. 5:30, Луқ. 19:7
+ 15:4 Ҳиз. 34:6, Ҳиз. 34:11
+ 15:6 1 Пет. 2:25
+ 15:7 Луқ. 5:31-32
+ 15:12 Так. Шар. 21:17
+ 15:18 Хур. 10:16
+ 15:22 Зак. 3:4

+ 15:24 Рум. 11:15, Эфс. 2:1, Эфс. 2:5, Қӯл. 2:13

+ 15:30 Мас. 29:3
+ 16:8 Юҳ. 12:36, 1 Тас. 5:5
+ 16:10 Мат. 25:21, Луқ. 19:17
+ 16:11 Мас. 24:4
+ 16:13 Мат. 6:24
• 16:14 Мат. 11:12-13
+ 16:14 1 Тим. 6:10

+ 16:15 1 Подш. 16:7, 3 Подш. 8:39, Мас. 21:2, Ирм. 11:20

+ 16:16 Мат. 3:2, Луқ. 4:43, Мат. 11:12-13
+ 16:17 Мат. 5:18
+ 16:18 Мал. 2:16, Мат. 5:32, Мат. 19:19
+ 16:22 Мат. 18:10, Аъм. 12:15
+ 16:23 Мат. 11:23, Мат. 8:11
+ 16:24 Луқ. 3:8
+ 16:29 Аъм. 26:22, Аъм. 28:23
+ 16:31 Мат. 28:11-15, Юҳ. 12:10-11
• 17:1 Мат. 18:6-7, Мат. 18:21-22
+ 17:1 Луқ. 22:22
+ 17:2 Марқ. 9:42
+ 17:3 Иб. 19:17, Мат. 18:15
+ 17:4 Мат. 6:14
+ 17:5 Марқ. 9:24
+ 17:6 Мат. 17:20, Луқ. 13:19
+ 17:12 Иб. 13:3, Луқ. 5:11, Иб. 13:46

+ 17:14 Иб. 14:1-32, Мат. 8:4, Марқ. 1:44, Луқ. 5:14

+ 17:16 Луқ. 5:12, 4 Подш. 17:34, Юҳ. 4:9
+ 17:19 Марқ. 10:52, Луқ. 7:50, Эфс. 2:8
• 17:20 Мат. 24:23-28, Мат. 24:37-41
+ 17:20 Луқ. 19:11, Аъм. 1:6
+ 17:22 Луқ. 5:35, Юҳ. 8:56
+ 17:23 Марқ. 13:21, Луқ. 21:28
+ 17:25 Луқ. 9:22
+ 17:26 Ҳас. 6:5
+ 17:27 Ҳас. 6:14, Ҳас. 7:21
+ 17:29 Ҳас. 19:16, Ҳас. 19:24, 2 Пет. 2:6-8
+ 17:31 Марқ. 13:15
+ 17:32 Ҳас. 19:26
+ 17:33 Мат. 10:39

+ 18:1 Луқ. 21:36, Рум. 12:12, Эфс. 6:18, Қӯл. 4:2, 1 Тас. 5:17

+ 18:7 Заб. 21:3, Заб. 87:2, Ваҳй 6:10, Марқ. 13:20, Рум. 8:33, Қӯл. 3:12, Тит. 1:1

+ 18:8 Ибр. 10:37
+ 18:9 Луқ. 16:15
+ 18:10 Аъм. 3:1
+ 18:11 Мат. 6:5
+ 18:12 Луқ. 5:33, Луқ. 11:42
+ 18:13 Заб. 78:9, Дон. 9:19
+ 18:14 Мат. 23:12, Луқ. 14:11
• 18:15 Мат. 19:13-15, Марқ. 10:13-16
+ 18:17 Мат. 18:3
• 18:18 Мат. 19:16-30, Марқ. 10:17-31
+ 18:18 Луқ. 10:25
+ 18:19 Заб. 105:1, Заб. 118:68
+ 18:20 Хур. 20:12-16
+ 18:21 Фпл. 3:6
+ 18:22 Луқ. 12:33
+ 18:24 Заб. 48:7-8

+ 18:27 Ҳас. 18:14, Айюб 42:2, Ирм. 32:17, Марқ. 14:36

+ 18:28 Луқ. 5:11
+ 18:29 Луқ. 14:26
• 18:31 Мат. 20:17-19, Марқ. 10:32-34
+ 18:33 Луқ. 9:22, Луқ. 24:7, Юҳ. 2:19
+ 18:34 Луқ. 2:50, Луқ. 9:45
• 18:35 Мат. 20:29-34, Марқ. 10:46-52
+ 18:35 Еҳ. 6:1, 3 Подш. 16:34

+ 18:38 2 Подш. 7:12-16, Мат. 22:42, Луқ. 1:32

+ 18:42 Луқ. 7:50, Эфс. 2:8
+ 19:1 Еҳ. 6:1, 3 Подш. 16:34
+ 19:7 Луқ. 5:30, Луқ. 15:2
+ 19:8 Хур. 22:1, 2 Подш. 12:6, Луқ. 3:14
+ 19:9 Луқ. 3:8, Юҳ. 8:33, Юҳ. 8:39
• 19:11 Мат. 25:14-30
+ 19:11 Луқ. 17:20, Аъм. 1:6
+ 19:14 Юҳ. 15:8
+ 19:17 Луқ. 16:10
+ 19:22 Айюб 9:20, Айюб 15:6, 3 Подш. 20:40
+ 19:26 Мат. 13:12
+ 19:27 Мат. 22:7, Луқ. 20:16

• 19:28 Мат. 21:1-11, Марқ. 11:1-11, Юҳ. 12:12-19

+ 19:29 2 Подш. 15:30, Зак. 14:4, Аъм. 1:12
+ 19:36 4 Подш. 9:13
+ 19:38 Заб. 117:25-26, Заб. 148:1
+ 19:39 Мат. 21:15-16
+ 19:40 Ҳаб. 2:11
+ 19:41 Юҳ. 11:35
+ 19:42 Заб. 80:14, Иш. 48:18

+ 19:43 Иш. 29:3, Ирм. 6:6, Ҳиз. 4:2, Ҳиз. 26:8

+ 19:44 Заб. 136:9, Луқ. 21:6

• 19:45 Мат. 21:12-17, Марқ. 11:15-19, Юҳ. 2:13-22

+ 19:46 Иш. 56:7, Ирм. 7:11
• 20:1 Мат. 21:23-27, Марқ. 11:27-33
+ 20:2 Аъм. 4:7
+ 20:4 Луқ. 3:3
+ 20:5 Луқ. 7:30
+ 20:6 Луқ. 7:26, Луқ. 9:8
• 20:9 Мат. 21:33-46, Марқ. 12:1-12

+ 20:9 Заб. 79:9, Иш. 5:1, Сур. Сур. 8:11, Марқ. 13:34

+ 20:12 Луқ. 11:48-49
+ 20:13 Мат. 3:17, Ибр. 1:1
+ 20:14 Ибр. 1:2
+ 20:15 Ибр. 13:12
+ 20:16 Аъм. 13:46
+ 20:17 Заб. 117:22
+ 20:18 Иш. 8:14-15, Иш. 28:16
• 20:19 Мат. 22:15-22, Марқ. 12:13-17
+ 20:20 Луқ. 6:7, Луқ. 14:1, Луқ. 11:54
+ 20:22 Мат. 17:24-25
+ 20:23 Марқ. 7:6, Луқ. 12:1
+ 20:25 Рум. 13:7
• 20:27 Мат. 22:23-33, Марқ. 12:18-27
+ 20:27 Аъм. 23:8
+ 20:28 Так. Шар. 25:5
+ 20:35 2 Тас. 1:5
+ 20:37 Хур. 3:2, Хур. 3:6
+ 20:40 Мат. 22:46
• 20:41 Мат. 22:41-46, Марқ. 12:35-40

+ 20:41 2 Подш. 7:12-16, Луқ. 1:32, Луқ. 18:38

+ 20:42 Заб. 109:1, Аъм. 2:34-35
+ 20:46 Луқ. 11:43
• 21:1 Марқ. 12:41-44
+ 21:1 4 Подш. 12:9, Мат. 27:6, Юҳ. 8:20
+ 21:4 2 Қӯр. 8:1-3, 2 Қӯр. 8:12
• 21:5 Мат. 24:1-14, Марқ. 13:1-13
+ 21:6 Луқ. 19:44

+ 21:8 1 Юҳ. 3:7, Қӯл. 2:8, 2 Тас. 2:3, Ирм. 14:14

+ 21:10 2 Вак. 15:6, Ваҳй 6:4

+ 21:11 Аъм. 11:28, Ваҳй 6:8, Ваҳй 6:12

+ 21:12 Аъм. 4:3, Аъм. 17:6, Аъм. 18:12, Аъм. 24:1, Аъм. 25:6

+ 21:15 Аъм. 6:10

+ 21:18 1 Подш. 14:45, 2 Подш. 14:11, Аъм. 27:34

• 21:20 Мат. 24:15-21, Марқ. 13:14-19
+ 21:23 Мат. 27:25, 1 Тас. 2:16
+ 21:24 Ваҳй 11:2
• 21:25 Мат. 24:29-31, Марқ. 13:24-27
+ 21:27 Дон. 7:13
• 21:29 Мат. 24:32-35, Марқ. 13:28-31
+ 21:32 Луқ. 9:27
+ 21:33 Заб. 101:26-27, Иш. 51:6, 2 Пет. 3:10
+ 21:34 Иш. 24:17

+ 21:36 Мат. 25:13, 1 Тас. 5:6, Луқ. 18:1, Рум. 12:12, Эфс. 6:18, Қӯл. 4:2, 1 Тас. 5:17

+ 21:37 Мат. 21:23, Мат. 26:55

• 22:1 Мат. 26:1-5, Мат. 26:14-16, Марқ. 14:1-2, Марқ. 14:10-11, Юҳ. 11:45-53

+ 22:1 Хур. 12:1-30
+ 22:3 Юҳ. 13:2
+ 22:6 Аъм. 1:16

• 22:7 Мат. 26:17-25, Марқ. 14:12-21, Юҳ. 13:21-30

+ 22:7 Хур. 12:6, 1 Қӯр. 5:7

• 22:14 Мат. 26:26-30, Марқ. 14:22-26, 1 Қӯр. 11:23-25

+ 22:16 Ваҳй 19:9
+ 22:19 Юҳ. 6:51, 1 Қӯр. 10:16, 1 Қӯр. 11:24
+ 22:20 Хур. 24:8, Ирм. 31:31
+ 22:21 Заб. 40:10, Юҳ. 13:18
+ 22:22 Аъм. 2:23

• 22:24 Мат. 18:1-5, Марқ. 9:33-37, Луқ. 9:46-50

+ 22:26 Мат. 20:26, Марқ. 10:43-44
+ 22:27 Мат. 20:28, Юҳ. 13:4-5
+ 22:28 Ибр. 2:18
+ 22:29 Луқ. 12:32
+ 22:30 Мат. 19:28, Ваҳй 3:21

• 22:31 Мат. 26:31-35, Марқ. 14:27-31, Юҳ. 13:36-38

+ 22:31 Айюб 1:6-12, Ом. 9:9
+ 22:32 Юҳ. 17:9
+ 22:33 Юҳ. 21:19, Аъм. 12:4
+ 22:35 Луқ. 9:3, Луқ. 10:4
+ 22:37 Иш. 53:12
• 22:39 Мат. 26:36-46, Марқ. 14:32-42
+ 22:40 Мат. 6:13

+ 22:42 Марқ. 10:38, Юҳ. 18:11, Ибр. 5:7, Мат. 6:10

+ 22:43 Мат. 4:11, Марқ. 1:13

• 22:47 Мат. 26:47-56, Марқ. 14:43-50, Юҳ. 18:3-11

+ 22:47 Аъм. 1:16
+ 22:49 Луқ. 22:38
+ 22:53 Луқ. 20:1, Эфс. 6:12

• 22:54 Мат. 26:57-58, Мат. 26:69-75, Марқ. 14:53-54, Марқ. 14:66-72, Юҳ. 18:12-18, Юҳ. 18:25-27

+ 22:61 Луқ. 22:34
• 22:63 Мат. 26:67-68, Марқ. 14:65
+ 22:63 Иш. 50:6

• 22:66 Мат. 26:59-66, Марқ. 14:55-64, Юҳ. 18:19-24

+ 22:69 Заб. 109:1, Марқ. 16:19, Аъм. 7:56, Ибр. 1:3

+ 22:71 Мат. 9:3, Юҳ. 10:36

• 23:1 Мат. 27:1-2, Мат. 27:11-14, Марқ. 15:1-5, Юҳ. 18:28-30

+ 23:1 Луқ. 3:1, Луқ. 13:1, Аъм. 3:13, Аъм. 4:27, 1 Тим. 6:13

+ 23:2 Аъм. 17:7, Луқ. 20:25
+ 23:3 Мат. 2:2
+ 23:4 Юҳ. 18:38, Юҳ. 19:4, Ибр. 4:15
+ 23:7 Луқ. 3:1, Луқ. 9:7
+ 23:8 Луқ. 9:9

• 23:13 Мат. 27:15-26, Марқ. 15:6-15, Юҳ. 18:39

• 23:26 Мат. 27:32-44, Марқ. 15:21-32, Юҳ. 19:17-27

+ 23:29 Марқ. 13:17, Луқ. 21:23
+ 23:30 Ҳуш. 10:8, Ваҳй 6:16
+ 23:31 Ҳиз. 20:47
+ 23:34 Аъм. 7:60, Заб. 21:19
+ 23:35 Иш. 42:1, Луқ. 9:35, Юҳ. 10:18
+ 23:41 Луқ. 23:4, Ибр. 4:15

• 23:44 Мат. 27:45-56, Марқ. 15:33-41, Юҳ. 19:28-30

+ 23:44 Ом. 8:9
+ 23:45 Хур. 26:33, Иб. 16:2
+ 23:46 Заб. 30:6, Аъм. 7:59
+ 23:48 Луқ. 18:13
+ 23:49 Луқ. 8:2

• 23:50 Мат. 27:57-61, Марқ. 15:42-47, Юҳ. 19:38-42

+ 23:53 Иш. 53:9

+ 23:56 Хур. 20:10, Так. Шар. 5:14

• 24:1 Мат. 28:1-10, Марқ. 16:1-8, Юҳ. 20:1-10

+ 24:4 Юҳ. 20:12
+ 24:7 Луқ. 9:22, Луқ. 18:33, Юҳ. 2:19
+ 24:8 Юҳ. 2:22
+ 24:10 Марқ. 15:40, Луқ. 8:2-3
+ 24:11 Марқ. 16:11
• 24:13 Марқ. 16:12-13
+ 24:16 Юҳ. 20:14
+ 24:18 Юҳ. 19:25
+ 24:20 Аъм. 2:23
+ 24:26 1 Пет. 1:11

+ 24:27 Ҳас. 3:15, Ҳас. 12:3, Ҳас. 22:8, Ад. 21:9, Ад. 24:17, Так. Шар. 18:15, 2 Подш. 7:12-14, Заб. 15:10, Иш. 7:14, Иш. 9:2, Иш. 11:1, Иш. 50:6, Иш. 53, Ирм. 23:5-6, Дон. 7:13, Дон. 9:24-27, Мик. 5:2, Зак. 9:9, Зак. 12:10, Зак. 13:7, Аъм. 8:35

+ 24:30 Луқ. 9:16

+ 24:34 1 Қӯр. 15:5

• 24:36 Мат. 28:16-20, Марқ. 16:14-18, Юҳ. 20:19-23, Аъм. 1:6-8

+ 24:37 Мат. 14:26, Марқ. 6:49
+ 24:39 1 Юҳ. 1:1
+ 24:41 Юҳ. 21:5
+ 24:45 Аъм. 16:14
+ 24:46 Луқ. 24:27
+ 24:48 Аъм. 1:8

+ 24:49 Юҳ. 14:26, Аъм. 1:8, Аъм. 1:4, Аъм. 2:4

• 24:50 Марқ. 16:19-20, Аъм. 1:9-11

+ 24:50 Мат. 21:17, Луқ. 19:29, Юҳ. 11:18, Аъм. 1:9

+ 24:52 Мат. 28:9

+ 24:53 Аъм. 2:46, Аъм. 3:1, Аъм. 5:21

Инҷили Юҳанно

ИНҶИЛИ ЮҲАННО

- 1
- 2
- 3
- 4
- 5
- 6
- 7
- 8
- 9
- 10
- 11
- 12
- 13
- 14
- 15
- 16
- 17
- 18
- 19
- 20
- 21

БОБИ ЯКУМ

Каломи абадӣ ба ҷисм мубаддал шуд.

1^1Дар ибтидо Калом буд, ва Калом бо Худо буд, ва Калом Худо буд+.

2Он дар ибтидо бо Худо буд.

3Ҳама чиз ба воситаи Ӯ ба вуҷуд омад, ва ҳар он чи вуҷуд ёфт, бе Ӯ вуҷуд наёфт+.

4Дар Ӯ ҳаёт буд, ва ҳаёт нури одамиён буд+.

5Ва нур дар торикӣ медурахшид, ва торикӣ онро фаро нагирифт.

6Шахсе аз ҷониби Худо фиристода шуда буд, ки Яҳьё ном дошт+.

7Вай барои шоҳидӣ омад, ки бар Нур шаҳодат диҳад, то ки ҳама ба воситаи вай имон оваранд+.

8Вай он Нур набуд, балки омад, ки бар Нур шаҳодат диҳад.

Исо — Нури ҳақиқӣ.

9Он Нури ҳақиқӣ, ки ҳар одамро мунаввар мегардонад, ба ҷаҳон омаданӣ буд+.

10Ӯ дар ҷаҳон буд, ва ҷаҳон ба воситаи Ӯ ба вуҷуд омад, ва ҷаҳон Ӯро нашиноҳт.

11Ӯ назди мансубони Худ омад, ва мансубонаш Ӯро қабул накарданд+.

12Лекин ба онҳое ки Ӯро қабул карданд ва ба исми Ӯ имон оварданд, қудрат дод, ки фарзандони Худо гарданд,+

13Ки на аз хун, на аз хоҳиши ҷисм, на аз хоҳиши марде, балки аз Худо таваллуд ёфтаанд+.

14Ва Калом ҷисм гардид ва дар миёни мо сокин шуд, пур аз файз ва ростӣ; ва мо ҷалоли Ӯро дидем, ки ҷалоли шоистаи Писари ягонаи Падар аст+.

Шаҳодати Яҳьёи Таъмиддиҳанда дар бораи худаш.

15Ва Яҳьё бар Ӯ шаҳодат дод, ва нидо карда, мегуфт: «Ин аст Он ки дар бораи Ӯ гуфтам: „Он ки пас аз ман меояд, пеш аз ман будааст, зеро ки бар ман муқаддам буд“»+.

16Ва аз пуррагии Ӯ ҳамаи мо файз бар файз пайдо кардем;

17Зеро ки шариат ба воситаи Мусо ато шуд, аммо файз ва ростӣ ба воситаи Исои Масеҳ омад+.

18Худоро ҳаргиз касе надидааст; Писари ягонае ки дар оғӯши Падар аст, Ӯро зоҳир кард+.

19•Ва ин аст шаҳодати Яҳьё дар вақте ки яҳудиён аз Ерусалим коҳинон ва левизодагонро фиристоданд, то аз вай пурсанд, ки: «Ту кистӣ?»

20Вай иқрор кард ва инкор накард, балки зътироф намуда, гуфт: «Ман Масеҳ нестам»+.

21Аз вай пурсиданд: «Пас кистӣ? Оё Ильёс ҳастӣ?» Гуфт: «Не». «Оё он набӣ ҳастӣ?» Ҷавоб дод: «Не»+.

22Он гоҳ ба вай гуфтанд: «Пас кистӣ? То ба он касоне ки моро фиристодаанд, ҷавоб диҳем: дар бораи худ чӣ мегӯӣ?»

23Гуфт: «Ман овози нидокунанде дар биёбонам: „роҳи Худовандро рост кунед“, чунон ки Ишаъёи набӣ гуфтааст»+.

24Он фиристодагон аз фарисиён буданд;

25Ва онҳо аз вай пурсиданд: «Агар ту на Масеҳ ҳастӣ, на Ильёс ва на он набӣ, пас барои чӣ таъмид медиҳӣ?»

26Яҳьё дар ҷавоби онҳо гуфт: «Ман бо об таъмид медиҳам; лекин дар миёни шумо Касе истодааст, ки шумо Ӯро намешиносед:

27Ӯ Он аст, ки пас аз ман меояд, аммо пеш аз ман будааст; ва ман сазовори он нестам, ки даволи пойафзоли Ӯро воз кунам».

28Ин дар Байт-Абора, ки он тарафи Урдун аст, дар ҷое ки Яҳьё таъмид медод, воқеъ шуд.

Шаҳодати Таъмиддиҳанда дар бораи Барраи Худо.

Таъмиди Исо.

29Фардои он, Яҳьё Исоро дид, ки ба ҷониби вай меояд, ва гуфт: «Инак Барраи Худо, ки гуноҳи ҷаҳонро мебардорад;+

30Ин аст Он ки ман дар бораи Ӯ гуфтам, ки: „Пас аз ман Марде меояд, ки пеш аз ман будааст, зеро ки Ӯ бар ман муқаддам буд“;

31Ман Ӯро намешиноҳтам; лекин барои он ки Ӯ ба Исроил зоҳир гардад, омадам ва бо об таъмид медодам»+.

32Ва Яҳьё шаҳодат дода, гуфт: «Ман Рӯҳро дидам, ки чун кабӯтаре аз осмон нозил шуда, бар Ӯ қарор гирифт;+

33Ман Ӯро намешиноҳтам; лекин Он ки маро фиристод, то бо об таъмид диҳам, ба ман гуфт: „Бар ҳар кас бубинӣ, ки Рӯҳ нозил шуда, бар Ӯ қарор гирифт, Ӯ Ҳамон аст, ки бо Рӯҳулқудс таъмид медиҳад“+.

34Ва ман дида, шаҳодат додам, ки Ӯ Писари Худост».

Исо ва шогирдони аввалин.

35Фардои он, боз Яҳьё бо ду шогирди худ истода буд+.

36Чун дид, ки Исо аз он ҷо мегузарад, гуфт: «Инак Барраи Худо»+.

37Он ду шогирд суханони вайро шунида, аз паи Исо равона шуданд.

38Исо ба ақиб нигоҳ карда, дид, ки онҳо меоянд, гуфт: «Чӣ меҳоҳед?» Ба Ӯ гуфтанд: «Раббӣ», яъне: «эй Устод, дар куҷо истиқомат дорӣ?»+

39Ӯ гуфт: «Биёед ва бубинед». Онҳо омаданд ва диданд, ки дар куҷо истиқомат дорад, ва он рӯз назди Ӯ бимонданд. Тақрибан соати даҳум[*] буд.

40Яке аз он ду нафар, ки суҳанони Яҳьёро шунида, аз паи Ӯ омада буданд, Андриёс, бародари Шимъӯни Петрус буд+.

41Вай аввал бародари худ Шимъӯнро ёфта, гуфт: «Мо Масеҳро, яъне Христосро ёфтем»+.

42Вайро назди Исо овард. Исо ба вай нигариста, гуфт: «Ту Шимъӯн, писари Юнус ҳастӣ; акнун номат Кифо ҳоҳад шуд, ки маънояш Петрус аст»+.

43Фардои ин, Исо ҳост ба Ҷалил равад, ва Филиппусро ёфта, гуфт: «Аз ақиби Ман биё».

44Филиппус аз Байт-Сайдо, ҳамшаҳрии Андриёс ва Петрус буд+.

45Филиппус Натанъилро ёфта, гуфт: «Мо Он касеро, ки Мусо дар бораи Ӯ дар Таврот навиштааст, ва анбиё зикр кардаанд, ёфтаем, ки Исо, писари Юсуф, аз Носира аст»+.

46Вале Натанъил ба вай гуфт: «Магар мумкин аст, ки аз Носира чизи некӯе пайдо шавад?» Филиппус ба вай гуфт: «Биё ва бубин».

47Исо чун дид, ки Натанъил сӯи Ӯ меояд, дар бораи вай гуфт: «Инак, исроилии ҳақиқӣ, ки дар вай макре нест»+.

48Натанъил ба Ӯ гуфт: «Маро аз куҷо мешиносӣ?» Исо дар ҷавоби вай гуфт: «Пеш аз он ки Филиппус туро даъват кунад, ҳангоме ки дар зери дарахти анҷир будӣ, Ман туро дидам».

49Натанъил дар ҷавоби Ӯ гуфт: «Эй Устод! Ту Писари Худоӣ, Ту Подшоҳи Исроил ҳастӣ»+.

50Исо дар ҷавоби вай гуфт: «Ту имон овардӣ, зеро ба ту гуфтам, ки: „Ман туро дар зери дарахти анҷир дидам“; чизҳои бузургтар аз ин хохӣ дид».

51Ва ба вай гуфт: «Ба ростӣ, ба ростӣ ба шумо мегӯям: минбаъд осмонро кушода ва фариштагони Худоро, ки бар Писари Одам сууд ва нузул мекунанд, хоҳед дид»+.

БОБИ ДУЮМ

Тӯи арӯсӣ дар Қонои Ҷалил ва мӯъҷизаи аввалин.

2^1Дар рӯзи сеюм дар Қонои Ҷалил тӯи арӯсӣ буд, ва модари Исо дар он ҷо буд+.

2Исо ва шогирдонашро низ ба тӯй даъват карда буданд.

3Чун шароб камӣ кард, модари Исо ба Ӯ гуфт: «Шароб надоранд».

4Исо ба вай гуфт: «Туро бо Ман чӣ кор аст, эй зан? Соати Ман ҳанӯз нарасидааст»+.

5Модараш ба хизматгорон гуфт: «Ҳар чи Ӯ ба шумо гӯяд, ба ҷо оваред».

6Дар он ҷо, мувофиқи оини татҳири яҳудиён, шаш кӯзаи сангин истода буд, ки гунҷоиши ҳар яке ду ё се бат[*] буд+.

7Исо ба онҳо гуфт: «Зарфҳоро аз об пур кунед». Ва онҳоро лабрез карданд.

8Ва гуфт: «Акнун кашида, ба сардори базм баред». Ва онхо бурданд.

9Чун сардор оби ба шароб мубаддалшударо чашид ва надонист, ки аз куҷост, зеро фақат хизматгороне ки обро кашида буданд, медонистанд, ва сардор домодро хонда,

10Ба вай гуфт: «Ҳар кас аввал шароби хубро медиҳад, ва чун маст шуданд, бадашро меоварад, лекин ту шароби хубро то ҳол нигоҳ доштаӣ».

11Ин ибтидои мӯъҷизоте буд, ки Исо дар Қонои Ҷалил нишон дода, ҷалоли Худро зоҳир кард, ва шогирдонаш ба Ӯ имон оварданд.

12Пас аз он Ӯ бо модараш, бародаронаш ва шогирдонаш ба Кафарнаҳум омад, ва дар он ҷо айёми каме монданд+.

Фисҳи аввалин ва пок кардани маъбад.

13•Ва чун иди фисҳи яҳудиён наздик буд, Исо ба Ерусалим рафт+.

14Ва дид, ки дар маъбад фурӯшандагони гову гӯсфанду кабӯтар ва саррофон нишастаанд.

15Ва тозиёнае аз арғамчин сохта, ҳамаро бо гову гӯсфандон аз маъбад пеш кард, ва тангаҳои саррофонро пошида, мизҳошонро чаппа кард;

16Ва ба кафтарфурӯшон гуфт: «Инҳоро аз ин ҷо гирифта баред ва хонаи Падари Маро хонаи савдогарӣ насозед»+.

17Ва шогирдони Ӯ ба хотир оварданд, ки навишта шудааст: «Рашки хонаи Ту Маро хӯрдааст»+.

18Он гоҳ яҳудиён ба Ӯ рӯ оварда, гуфтанд: «Ба мо чӣ аломате нишон медиҳӣ, ки ин корҳоро мекунӣ?»+

19Исо дар ҷавоби онҳо гуфт: «Ин маъбадро вайрон кунед, ва дар се рӯз Ман онро барпо хоҳам кард»+.

20Яҳудиён гуфтанд: «Ин маъбадро дар зарфи чилу шаш сол бино кардаанд, ва Ту онро дар се рӯз барпо мекунӣ?»

21Лекин Ӯ дар бораи маъбади Бадани Худ сухан мегуфт.

22Вақте ки Ӯ аз мурдагон эҳьё шуд, шогирдонаш ба хотир оварданд, ки Ӯ инро ба онҳо гуфта буд, ва ба Навиштаҳо ва ба сухане ки Исо гуфта буд, имон оварданд+.

23Ва ҳангоме ки дар иди фисҳ дар Ерусалим буд, бисьёр касон мӯъҷизотеро, ки Ӯ нишон медод, дида, ба исми Ӯ имон оварданд+.

24Лекин Исо ба онҳо эътимод накард, зеро ки ҳамаро мешинохт,

25Ва эҳтиёҷ надошт, ки касе дар бораи инсон шаҳодат диҳад, зеро ки он чи дар инсон аст, Худ медонист.

БОБИ СЕЮМ

Мусоҳибаи Исо бо Ниқӯдимус.

3^1Дар байни фарисиён шахсе ки Ниқӯдимус ном дошт, аз сардорони яҳудиён буд+.

2Вай шабона назди Исо омада, гуфт: «Эй Устод! Мо медонем, ки Ту Устоде ҳастӣ, ки аз ҷониби Худо омадаӣ; зеро мӯъҷизотеро, ки Ту нишон медиҳӣ, ҳеҷ кас наметавонад нишон диҳад, ҷуз ин ки Худо бо вай бошад».

3Исо дар ҷавоби вай гуфт: «Ба ростӣ, ба ростӣ ба ту мегӯям: кас агар аз олами боло таваллуд наёбад, Малакути Худоро дида наметавонад».

4Ниқӯдимус ба Ӯ гуфт: «Чӣ гуна мумкин аст, ки одаме ки пир шуда бошад, таваллуд ёбад? Оё метавонад боз ба шиками модараш баргашта, таваллуд ёбад?»

5Исо ҷавоб дод: «Ба ростӣ, ба ростӣ ба ту мегӯям: кас агар аз об ва Рӯҳ таваллуд наёбад, ба Малакути Худо даромада наметавонад:+

6Он чи аз ҷисм таваллуд меёбад, ҷисм аст, ва он чи аз Рӯҳ таваллуд меёбад, рӯҳ аст.

7Аз он чи ба ту гуфтам, тааҷҷуб накун: бояд шумо аз олами боло таваллуд ёбед.

8Бод ҳар ҷо ки хоҳад мевазад, ту овози онро мешунавӣ, лекин намедонӣ, ки аз куҷо меояд ва ба куҷо меравад: чунин аст ҳолати ҳар кӣ аз Рӯҳ таваллуд ёфта бошад».

9Ниқӯдимус дар ҷавоби Ӯ гуфт: «Чӣ тавр мумкин аст, ки чунин шавад?»

10Исо дар ҷавоби вай гуфт: «Ту ки як устоди Исроил ҳастӣ, инҳоро намедонӣ?

11Ба ростӣ, ба ростӣ ба ту мегӯям: Мо аз он чи медонем, сухан мегӯем ва бар он чи дидаем, шаҳодат медиҳем, лекин шумо шаҳодати Моро қабул намекунед;

12Вақте ки ба шумо аз чизҳои заминӣ сухан гуфтам, бовар накардед, пас ҳар гоҳ аз чизҳои осмонӣ сухан ронам, чӣ сон имон хоҳед овард?

13Ҳеҷ кас ба осмон сууд накардааст, магар фақат Он ки аз осмон нузул кардааст, яъне Писари Одам, ки ҷояш дар осмон аст;+

14Ва чунон ки Мусо дар биёбон морро боло бардошт, Писари Одам низ бояд ончунон боло бурда шавад,+

15То ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, талаф нашавад, балки ҳаёти ҷовидонӣ ёбад.

16Зеро Худо ҷаҳонро чунон дӯст дошт, ки Писари ягонаи Худро дод, то ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, талаф нашавад, балки ҳаёти ҷовидонӣ ёбад+.

17Зеро Худо Писари Худро ба ҷаҳон барои он нафиристод, ки бар ҷаҳон доварӣ кунад, балки барои он ки ҷаҳон ба воситаи Ӯ наҷот ёбад+.

18Ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, маҳқум намешавад, лекин ҳар кӣ имон наоварад, аллакай маҳкум шудааст, чунки ба исми Писари ягонаи Худо имон наовардааст+.

19Ва ҳукм ин аст, ки нур ба ҷаҳон омад; вале мардум торикиро бештар аз рӯшноӣ дӯст доштанд, чунки аъмоли онҳо бад аст+.

20Зеро ҳар киро кирдор бад бошад, аз рӯшноӣ нафрат дорад ва пеши рӯшноӣ намеояд, то ки аъмолаш ошкор нашавад;+

21Лекин ҳар кӣ росткор аст, пеши рӯшноӣ меояд, то ошкор бошад, ки аъмолаш ба василаи Худо содир шудааст».

Шаҳодати охирини Яҳьёи Таъмиддиҳанда.

22Пас аз он Исо бо шогирдонаш ба сарзамини Яҳудо омад ва дар он ҷо бо онҳо сокин шуда, таъмид медод+.

23Ва Яҳьё низ дар Энӯн, ки дар наздикии Солим аст, таъмид медод, чунки дар он ҷо об бисьёр буд, ва мардум омада, таъмид меёфтанд;

24Зеро ки Яҳьё ҳанӯз дар зиндон андохта нашуда буд+.

25Ва дар байни шогирдони Яҳьё ва яҳудиён дар масъалаи татҳир баҳсу мунозира рӯй дод;+

26Ва назди Яҳьё омада, ба вай гуфтанд: «Эй устод! Он Касе ки дар он тарафи Урдун бо ту буд, ва ту дар ҳаққи Ӯ шаҳодат дода будӣ, ҳоло таъмид медиҳад, ва ҳама назди Ӯ меоянд»+.

27Яҳьё дар ҷавоб гуфт: «Кас наметавонад чизе ба зиммаи худ бигирад, магар ин ки аз осмон ба вай дода шавад+.

28Шумо худ шоҳидони ман ҳастед, ки гуфтам: „Ман Масеҳ нестам, балки фақат пешопеши Ӯ фиристода шудаам“+.

29Касе ки арӯс дорад, домод аст; аммо дӯсти домод, ки истода, ба овози вай гӯш медиҳад, аз шунидани овози домод бисьёр шод мегардад: ҳамин шодии ман акнун комил шудааст;+

30Ӯ бояд нашъунамо ёбад, ва ман завол ёбам.

31Он ки аз боло меояд, аз ҳама болотар аст; ва он ки аз замин аст, заминӣ бошад ва чун заминӣ сухан гӯяд; Он ки аз осмон меояд, аз ҳама болотар аст.

32Ва он чи дидааст ва шунидааст, бар он шаҳодат медиҳад, ва ҳеҷ кас шаҳодати Ӯро қабул намекунад.

33Ва касе ки шаҳодати Ӯро қабул кард, тасдиқ кардааст, ки Худо рост аст+.

34Зеро Он Касе ки Худо фиристод, каломи Худоро мегӯяд; зеро Худо Рӯҳро бамизон ато намекунад.

35Падар Писарро дӯст медорад ва ҳама чизро ба дасти Ӯ додааст+.

36Ҳар кӣ ба Писар имон оварад, ҳаёти ҷовидонӣ меёбад. Ва ҳар кӣ ба Писар имон наоварад, ҳаётро нахоҳад дид, балки ғазаби Худо бар вай мемонад»+.

БОБИ ЧОРУМ

Исо ва зани сомарӣ.

4^1Чун Исои Худованд дарьёфт, ки ба гӯши фарисиён овозае расидааст, ки Ӯ, назар ба Яҳьё, бештар шогирд пайдо мекунад ва таъмид медиҳад, —

2Гарчанде ки Худи Исо не, балки шогирдонаш таъмид медоданд, —+

3Яҳудоро тарк карда, боз ба Ҷалил рафт+.

4Ва Ӯро лозим буд аз Сомария гузашта равад+.

5Пас ба яке аз шаҳрҳои Сомария омад, ки Суҳар ном дошта, дар наздикии қитъаи замине буд, ки Яъқуб ба писари худ Юсуф дода буд;+

Мусоҳибаи Исо бо зани сомарӣ.

6Ва дар он ҷо чоҳи Яъқуб буд, ва Исо аз сафар монда шуда, бар сари он чоҳ нишаст, ва тақрибан соати шашум буд,

7Ки зане аз сомариён барои об кашидан омад. Исо ба вай гуфт: «Ба Ман барои нӯшидан об деҳ».

8Зеро ки шогирдонаш барои харидани хӯрок ба шаҳр рафта буданд.

9Зани сомарӣ ба Ӯ гуфт: «Чӣ тавр Ту, ки яҳудӣ ҳастӣ, аз ман об мехоҳӣ, дар сурате ки ман зани сомариам? Зеро ки яҳудиён бо сомариён муошират надоранд».

10Исо дар ҷавоби вай гуфт: «Агар атои Худоро медонистӣ, ва кист, ки ба ту мегӯяд: „Ба Ман барои нӯшидан об деҳ“, холо худат аз Ӯ хоҳиш мекардӣ, ва Ӯ ба ту оби ҳаёт медод»+.

11Зан ба Ӯ гуфт: «Эй оғо! Ту зарфе надорӣ, ки об кашӣ, ва ҷоҳ чукур аст: пас, аз куҷо оби ҳаёт дорӣ?

12Магар Ту аз падари мо Яъқуб бузургтар хастӣ, ки ин чоҳро ба мо дод, ва худаш ва фарзандонаш ва чорвояш аз он менӯшиданд?»

13Исо дар ҷавоби вай гуфт: «Ҳар кӣ аз ин об нӯшад, боз ташна монад;

14Лекин ҳар кӣ аз обе ки Ман ба вай медиҳам, нӯшад, абадан ташна намонад, балки обе ки Ман ба вай медиҳам, дар вай чашмаи обе гардад, ки то ҳаёти ҷовидонӣ меҷӯшад»+.

15Зан ба Ӯ гуфт: «Эй оғо! Ба ман аз он об деҳ, то ки дигар ташна намонам ва ба ин ҷо барои об кашидан наоям».

16Исо ба вай гуфт: «Бирав ва шавҳаратро бихон ва ба ин ҷо биё».

17Зан дар ҷавоб гуфт: «Ман шавҳар надорам». Исо ба вай гуфт: «Ту рост гуфтӣ, ки шавҳар надорӣ;

18Зеро ки панҷ шавҳар доштӣ, ва касе ки алҳол дорӣ, шавҳари ту нест; ин суханат рост аст».

19Зан ба Ӯ гуфт: «Эй оғо! Мебинам, ки Ту набӣ ҳастӣ;+

20Падарони мо дар болои ин кӯҳ парастиш мекарданд, вале шумо мегӯед, ки ҷое ки дар он бояд парастиш кард, дар Ерусалим мебошад»+.

21Исо ба вай гуфт: «Эй зан! Ба Ман бовар кун, соате мерасад, ки на дар болои ин кӯҳ ва на дар Ерусалим Падарро парастиш хоҳед кард;

22Шумо он чиро, ки намедонед, парастиш мекунед, вале мо он чиро, ки медонем, парастиш мекунем, зеро ки наҷот аз яҳудиён аст;+

23Лекин соате мерасад, ва аллакай расидааст, ки парастандагони ҳақиқӣ Падарро ба рӯҳ ва ростӣ парастиш хоҳанд кард, зеро ки Падар толиби ин гуна парастандагони Худ мебошад:+

24Худо рӯҳ аст, ва онҳое ки Ӯро парастиш мекунанд, бояд ба рӯҳ ва ростӣ парастиш кунанд»+.

25Зан ба Ӯ гуфт: «Медонам, ки Христос, яъне Масеҳ меояд: чун Ӯ ояд, аз ҳар чиз ба мо хабар хоҳад дод»+.

26Исо ба вай гуфт: «Ман, ки бо ту сухан мегӯям, Ҳамонам»+.

27Дар ҳамин вақт шогирдонаш омада, тааҷҷуб карданд, ки Ӯ бо зане гуфтугӯ мекунад; лекин ҳеҷ кас нагуфт, ки: «Чӣ металабӣ?» ё ки: «Барои чӣ бо вай ҳарф мезанӣ?»

28Зан кӯзаи худро монда, ба шаҳр рафт ва ба мардум гуфт:

29«Биёед ва Касеро бубинед, ки ҳар он чи кардаам, ба ман гуфт; оё Ӯ Масеҳ нест?»

30Онҳо аз шаҳр берун шуда, назди Ӯ меомаданд.

Киштзори Худо барои дарав пухтааст.

31Дар ин миён шогирдон аз Ӯ илтимос карда, гуфтанд: «Эй Устод! Бихӯр!»

32Ба онҳо гуфт: «Ман ғизое дорам, ки бихӯрам, ва шумо онро намедонед».

33Шогирдон ба якдигар гуфтанд: «Магар касе ба Ӯ хӯрданӣ овардааст?»

34Исо ба онҳо гуфт: «Ғизои Ман он аст, ки иродаи Фиристандаи Худро ба ҷо оварам ва кори Ӯро ба анҷом расонам+.

35„Оё шумо намегӯед, ки боз чор моҳ мондааст, ва дарав фаро хоҳад расид“? Инак, Ман ба шумо мегӯям: чашмони худро боло карда, киштзорро бубинед, ки барои дарав сафед шудааст+.

36Даравгар музди худро мегирад ва маҳсулеро барои ҳаёти ҷовидонӣ ҷамъ мекунад, то ки коранда ва даравгар бо ҳам шодӣ кунанд;+

37Зеро ки дар ин маврид чунин сухан ҳаққонист, ки: „Яке мекорад ва дигаре дарав мекунад“.

38Ман шуморо барои даравидани маҳсуле фиристодам, ки барои он шумо меҳнат накардаед: дигарон меҳнат кардаанд, ва шумо дар меҳнати онҳо дохил шудаед».

39Ва аз рӯи каломи он зан, ки шаҳодат дода буд: «Ҳар он чи кардаам, Ӯ ба ман гуфт», аз он шаҳр бисьёр сомариён ба Ӯ имон оварданд.

40Бинобар ин, чун сомариён пеши Ӯ омаданд, аз Ӯ хоҳиш карданд, ки назди онҳо бимонад; ва Ӯ ду рӯз назди онҳо монд.

41Ва боз бисьёре аз рӯи каломи Ӯ имон оварданд.

42Ва ба он зан гуфтанд: «Пас аз ин имони мо аз рӯи сухани ту нест, зеро ки худамон шунидем ва донистем, ки Ӯ дар ҳақиқат Наҷотдиҳандаи олам аст, яъне Масеҳ аст»+.

43Пас аз ду рӯз Ӯ аз он ҷо берун омада, ба Ҷалил равона шуд;

44Зеро Худи Исо шаҳодат додааст, ки пайғамбар дар зодгоҳи худ беқадр аст+.

45Чун Ӯ ба Ҷалил омад, аҳли Ҷалил Ӯро пазируфтанд, зеро ҳар он чи дар Ерусалим дар ид карда буд, дида буданд, чунки онҳо низ ба ид рафта буданд+.

Шифо ёфтани писари дарборӣ.

46Ва Исо бори дигар ба Қонои Ҷалил омад, ки дар он ҷо обро шароб гардонда буд. Ва шахсе аз дарбориён буд, ки писараш дар Кафарнаҳум бемор буд+.

47Чун шунид, ки Исо аз Яҳудо ба Ҷалил омадааст, назди Ӯ рафта, илтимос кард, ки омада, писарашро шифо диҳад, ки вай дар дами марг аст.

48Исо ба вай гуфт: «Агар аломот ва мӯъҷизот набинед, имон намеоваред»+.

49Дарборӣ ба Ӯ гуфт: «Эй оғо! Пеш аз он ки писарам бимирад, биё».

50Исо ба вай гуфт: «Бирав, ки писарат зинда аст». Вай ба сухане ки Исо гуфт, имон оварда, равона шуд.

51Ва ҳангоме ки мерафт, навкаронаш вайро пешвоз гирифтанд ва мужда дода, гуфтанд: «Писарат зинда аст».

52Аз онҳо пурсид: «Дар кадом соат аҳволаш беҳтар шуд?» Ба вай гуфтанд: «Дирӯз дар соати ҳафтум табларза вайро тарк кард».

53Ва падар донист, ки ин ҳамон соате буд, ки Исо ба вай гуфт: «Писарат зинда аст». Ва худаш ва тамоми аҳли байташ имон оварданд+.

54Ин мӯъҷизаи дуюм буд, ки Исо баъд аз омаданаш аз Яҳудо ба Ҷалил нишон дод+.

БОБИ ПАНҶУМ

Шифо додан дар рӯзи шанбе назди ҳавзи Байт-Ҳасдо.

5^1Пас аз он яҳудиёнро иде буд, ва Исо ба Ерусалим омад.

2Дар Ерусалим дар назди дарвозаи Меш ҳавзе ҳаст, ки ба ибронӣ Байт-Ҳасдо мегӯянд, ва он панҷ равоқ дорад:+

3Дар он ҷо шумораи зиёди беморон, кӯрон, лангон ва шалон хобида, мунтазири ҳаракати об буданд;

4Зеро фариштаи Худо вақт-вақт ба ҳавз фуромада, обро ҳаракат медод, ва ҳар кӣ дар аснои ҳаракати об аввал ба ҳавз дарояд, аз ҳар касалие ки дошт, шифо меёфт.

5Ва касе дар он ҷо буд, ки сию ҳашт сол боз гирифтори беморӣ буд.

6Чун Исо вайро хобида дид ва донист, ки муддати дарозе бемор аст, ба вай гуфт: «Оё мехоҳӣ шифо ёбӣ?»

7Бемор ҷавоб дод: «Эй оғо! Касе надорам, ки чун об ба ҳаракат ояд, маро дар ҳавз андозад; пеш аз он ки ман оям, дигаре худро дар ҳавз меандозад».

8Исо ба вай гуфт: «Бархез, бистаратро бардор ва бирав»+.

9Ҳамон дам бемор шифо ёфт ва бистарашро бардошта, ба роҳ даромад. Он рӯз рӯзи шанбе буд.

10Яҳудиён ба касе ки шифо ёфта буд, гуфтанд: «Имрӯз шанбе аст, ва ҷоиз нест, ки бистари худро бардорӣ»+.

11Вай дар ҷавоби онҳо гуфт: «Он Кас, ки маро шифо дод, ба ман гуфт: „Бистаратро бардор ва бирав“».

12Аз вай пурсиданд: «Кист Он Кас, ки ба ту гуфт: „Бистаратро бардор ва бирав“?»

13Лекин он ки шифо ёфта буд, намедонист, ки Ӯ кист; зеро ки дар он ҷо издиҳоми калоне буд, ва Исо нопадид шуда рафт.

14Пас аз он Исо вайро дар маъбад ёфта, гуфт: «Инак, шифо ёфтаӣ; дигар гуноҳе накун, то ки ба вазъияти бадтаре дучор нашавӣ».

15Он мард рафта, ба яҳудиён гуфт, ки шифодиҳандаи ман Исо мебошад.

16Аз ин сабаб яҳудиён Исоро таъқиб мекарданд ва Ӯро мехостанд ба қатл расонанд, зеро ки ин корро дар рӯзи шанбе карда буд+.

Исо аъмоли Худро ҳимоят мекунад ва аз ҷониби Падар фиристода шуданашро далел меоварад.

17Исо дар ҷавоби онҳо гуфт: «Падари Ман то кунун кор мекунад, ва Ман низ кор мекунам».

18Аз ин сабаб бештар қасд карданд, ки Ӯро ба қатл расонанд, зеро ки на танҳо шанберо риоят намекард, балки Худоро низ Падари Худ гуфта, Худро бо Худо баробар медонист+.

19Исо дар ҷавоби онҳо гуфт: «Ба ростӣ, ба ростӣ ба шумо мегӯям: Писар наметавонад аз Худ чизе ба амал оварад, магар он чи бубинад, ки Падар ба амал меоварад: зеро ки он чи Ӯ мекунад, Писар низ мекунад.

20Зеро ки Падар Писарро дӯст медорад ва ҳар он чи Худаш мекунад, ба Писар нишон медиҳад; ва корҳои бузургтар аз ин ҳам ба Ӯ нишон хоҳад дод, то ки шумо тааҷҷуб намоед+.

21Зеро, ҳамчунон ки Падар мурдагонро эҳьё мекунад ва зинда мегардонад, Писар низ ончунон ҳар киро, ки хоҳад, зинда мегардонад+.

22Зеро ки Падар бар ҳеҷ кас доварӣ намекунад, балки тамоми довариро ба Писар супурдааст,+

23То ки ҳама Писарро эҳтиром кунанд, ончунон ки Падарро эҳтиром мекунанд. Касе ки Писарро эҳтиром накунад, Падарро, ки Фиристандаи Ӯст, эҳтиром накардааст+.

24Ба ростӣ, ба ростӣ ба шумо мегӯям: ҳар кӣ каломи Маро бишнавад ва ба Фиристандаи Ман имон оварад, ҳаёти ҷовидонӣ дорад ва ба доварӣ намеояд, балки аз марг ба ҳаёт гузаштааст+.

25Ба ростӣ, ба ростӣ ба шумо мегӯям: соате мерасад, ва аллакай расидааст, ки мурдагон овози Писари Худоро мешунаванд, ва ҳар кӣ бишнавад, зинда гардад+.

26Зеро, ҳамчунон ки Падар дар Худ ҳаёт дорад, ба Писар низ ончунон ато кардааст, ки дар Худ ҳаёт дошта бошад;+

27Ва ба Ӯ қудрат бахшидааст, ки доварӣ кунад, зеро ки Ӯ Писари Одам аст+.

Қиёмати ҳаёт ва қиёмати доварӣ.

28Ва аз ин тааҷҷуб накунед: зеро соате мерасад, ки ҳамаи онҳое ки дар қабр мебошанд, овози Ӯро хоҳанд шунид,+

29Ва берун хоҳанд омад — некӯкорон барои қиёмати ҳаёт ва бадкорон барои қиёмати доварӣ+.

30Ман аз Худ чизе ба амал оварда наметавонам. Ончунон ки мешунавам, доварӣ мекунам, ва доварии Ман одил аст, зеро ки толиби иродаи Худ не, балки иродаи Падаре ҳастам, ки Маро фиристодааст+.

Шоҳиди Исо дар бораи фиристода шудани Ӯ аз ҷониби Падар.

31Агар Ман бар Худ шаҳодат диҳам, шаҳодати Ман рост нест:+

32Дигаре ҳаст, ки бар Ман шаҳодат медиҳад, ва Ман медонам, ки шаҳодате ки вай бар Ман медиҳад, рост аст;

33Шумо назди Яҳьё фиристодед; вай ба ростӣ шаҳодат дод+.

34Аммо Ман шаҳодати одамро қабул намекунам, вале ин суханонро мегӯям, то ки шумо наҷот ёбед.

35Вай чароғе буд, ки месӯхт ва медурахшид; ва шумо хостед, ки соате ба нури вай шодӣ кунед+.

36Лекин Ман шаҳодате дорам, ки аз шаҳодати Яҳьё бузургтар аст: зеро корҳое ки Падар ба Ман ато кардааст, то анҷом диҳам, яъне ин корҳое ки Ман мекунам, бар Ман шаҳодат медиҳанд, ки Падар Маро фиристодааст+.

37Ва Худи Падар, ки Маро фиристод, бар Ман шаҳодат додааст, ва шумо ҳаргиз на овози Ӯро шунидаед ва на сурати Ӯро дидаед,

38Ва каломи Ӯ дар дилҳои шумо ҷой надорад, чунки шумо ба Он Касе ки Ӯ фиристодааст, имон намеоваред.

39Шумо Навиштаҳоро тадқиқ мекунед, зеро гумон доред, ки ба воситаи онҳо ҳаёти ҷовидонӣ пайдо мекунед, вале онҳо бар Ман шаҳодат медиҳанд+.

40Ва шумо намехоҳед назди Ман биёед, то ки ҳаёт ёбед.

41Ҷалолро аз мардум қабул намекунам+.

42Лекин шуморо мешиносам: дар дили худ муҳаббати Худоро надоред.

43Ман ба исми Падари Худ омадаам, ва Маро қабул намекунед, ва агар дигаре ба исми худаш биёяд, вайро қабул хоҳед кард+.

44Шумо чӣ тавр метавонед имон оваред, дар сурате ки ҷалол аз якдигар металабед, лекин ҷалолеро, ки аз Худои ягона аст, толиб нестед+?

45Гумон накунед, ки Ман назди Падар бар шумо даъвое хоҳам кард: даъвогар бар шумо Мусо мебошад, ки ба вай умед бастаед.

46Зеро ки агар шумо ба Мусо имон медоштед, ба Ман ҳам имон меовардед, чунки вай дар бораи Ман навиштааст+.

47Модоме ки шумо ба навиштаҳои вай имон надоред, ба суханони Ман чӣ гуна имон хоҳед овард?»

БОБИ ШАШУМ

Сер шудани панҷ ҳазор мард.

6^1•Пас аз он Исо ба он тарафи баҳри Ҷалил, ё баҳри Табария раҳсипор шуд;

2Ва мардуми бисьёре аз ақиби Ӯ равона шуданд, зеро он мӯъҷизотеро, ки ба беморон нишон медод, медиданд.

3Исо ба кӯҳе баромада, бо шогирдони Худ дар он ҷо нишаст.

4Иди фисҳи яҳудиён наздик буд+.

5Исо чашм андохта, дид, ки мардуми бисьёре назди Ӯ меоянд, ва ба Филиппус гуфт: «Аз куҷо нон бихарем, ки инҳо бихӯранд?»+

6Лекин инро барои озмоиш ба вай гуфт; зеро Худ медонист, чӣ бояд кард.

7Филиппус дар ҷавоби Ӯ гуфт: «Дусад динор барои онҳо кифоят намекунад, то ки ҳар яке андаке нон бихӯранд».

8Яке аз шогирдонаш, Андриёс, бародари Шимъӯни Петрус, ба Ӯ гуфт:+

9«Дар ин ҷо писаре ҳаст, ки панҷ нони ҷав ва ду моҳӣ дорад; лекин барои ин қадар одам чӣ мешавад?»

10Исо гуфт: «Мардумро шинонед». Дар он ҷо сабза бисьёр буд, ва мардум, ки қариб панҷ ҳазор мард буданд, нишастанд.

11Исо нонҳоро гирифта, баракат дод ва пора карда, ба шогирдон дод, ва шогирдон ба нишастагон доданд, ва ҳамчунин аз моҳиҳо низ ба қадре ки хостанд+.

12Ва чун сер шуданд, Исо ба шогирдон гуфт: «Пораҳои боқимондаро ҷамъ кунед, то ки чизе талаф нашавад».

13Ва ҷамъ карда, аз пораҳои панҷ нони ҷав, ки аз хӯрандагон зиёдатӣ монда буд, дувоздаҳ сабадро пур карданд.

14Вақте ки мардум ин мӯъҷизаро, ки Исо нишон дод, диданд, гуфтанд: «Ин ҳақиқатан Он Пайғамбар аст, ки бояд ба ҷаҳон биёяд»+.

Исо бар баҳр қадам мезанад.

15Лекин Исо чун дарьёфт, ки мехоҳанд омада, Ӯро ба зӯрӣ баранд ва подшоҳ кунанд, боз танҳо ба кӯҳ баромад.

16•Шомгоҳон шогирдонаш ба лаби баҳр фуромаданд

17Ва ба каиқе савор шуда, ба он тарафи баҳр, сӯи Кафарнаҳум равона шуданд. Ва ҳаво торик шуд, ва Исо назди онҳо наомада буд.

18Ва боди шадиде вазида, баҳр ба талотум омад.

19Вақте ки ба дурии тақрибан бисту панҷ ё сӣ стадия қаиқ ронда буданд, Исоро диданд, ки бар баҳр қадам зада, ба қаиқ наздик меояд, ва ҳаросон шуданд.

20Лекин Ӯ ба онҳо гуфт: «Ин Манам, натарсед».

21Онҳо мехостанд Ӯро ба қаик дароваранд; ҳамон дам қаиқ ба соҳиле ки сӯи он равона буданд, расид.

Исо — нони ҳаёт.

22Фардои он, мардуме ки дар он тарафи баҳр истода буданд, диданд, ки дар он ҷо ҳеҷ қаиқе набуд, ҷуз он ки шогирдони Ӯ дохили он шуда буданд, ва Исо бо шогирдони Худ ба он надаромада буд, балки шогирдонаш танҳо рафта буданд;

23Лекин қаиқҳои дигаре аз Табария наздики ҳамон ҷое ки пас аз баракат додани Худованд нон хӯрда буданд, расиданд;

24Ва чун мардум диданд, ки Исо ва шогирдонаш дар он ҷо нестанд, онҳо низ ба қаиқҳо савор шуда, ба ҷустуҷӯи Исо ба Кафарнаҳум омаданд.

25Ва Ӯро дар он тарафи баҳр ёфта, ба Ӯ гуфтанд: «Эй Устод! Кай ба ин ҷо омадӣ?»

26Исо дар ҷавоби онҳо гуфт: «Ба ростӣ, ба ростӣ ба шумо мегӯям: Маро на ба сабаби мӯъҷизоте ки дидед, балки ба он сабаб ҷустуҷӯ мекунед, ки нон хӯрда, сер шудед.

27На аз барои ғизои фонӣ, балки барои ғизое саъю кӯшиш кунед, ки то ҳаёти ҷовидонӣ боқӣ мемонад, ва Писари Одам онро ба шумо хоҳад дод; зеро ки Худои Падар бар Ӯ мӯҳр задааст»+.

28Ба Ӯ гуфтанд: «Чӣ бояд кунем, ки аъмоли писандидаи Худоро ба ҷо оварда бошем?»

29Исо дар ҷавоби онҳо гуфт: «Амали писандидаи Худо ин аст, ки ба Он Касе ки Ӯ фиристод, имон оваред»+.

30Ба Ӯ гуфтанд: «Пас, чӣ аломате Ту нишон медиҳӣ, то ки дида, ба Ту имон оварем? Чӣ кор мекунӣ+?

31Падарони мо дар биёбон манн хӯрдаанд, чунон ки навишта шудааст: „Аз осмон ба онҳо нон ато кард, то бихӯранд“»+.

32Исо ба онҳо гуфт: «Ба ростӣ, ба ростӣ ба шумо мегӯям: Мусо нонро ба шумо аз осмон надодааст, балки Падари Ман нони ҳақиқиро ба шумо аз осмон медиҳад;

33Зеро нони Худо Он Касест, ки аз осмон нозил шуда, ба ҷаҳон ҳаёт мебахшад».

34Он гоҳ ба Ӯ гуфтанд: «Эй оғо! Ҳамеша ин нонро ба мо бидеҳ»+.

35Исо ба онҳо гуфт: «Ман нони ҳаёт ҳастам; касе ки назди Ман ояд, ҳаргиз гурусна нахоҳад монд, ва касе ки ба Ман имон оварад, ҳаргиз ташна нахоҳад монд+.

36Лекин Ман ба шумо гуфтам, ки Маро низ дидаед, ва имон намеоваред.

37Ҳар он чи Падар ба Ман ато кунад, назди Ман хоҳад омад, ва ҳар кӣ назди Ман ояд, бадар нахоҳам ронд+.

38Зеро аз осмон нозил шудаам на аз барои он ки ба иродаи Худ амал кунам, балки ба иродаи Фиристандаи Худ+.

39Ва иродаи Падаре ки Маро фиристод, ин аст, ки аз он чи ба Ман ато кард, чизе талаф накунам, балки дар рӯзи вопасин онро эҳьё кунам;+

40Ва иродаи Фиристандаи Ман ин аст, ки ҳар кӣ Писарро дид ва ба Ӯ имон овард, ҳаёти ҷовидонӣ дошта бошад; ва Ман дар рӯзи вопасин вайро эҳьё хоҳам кард»+.

41Яҳудиён аз Ӯ шикоят карданд, зеро ки гуфта буд: «Манам он ноне ки аз осмон нозил шуд».

42Ва гуфтанд: «Оё ин Исои писари Юсуф нест, ки мо падару модари Ӯро мешиносем? Пас чӣ тавр мегӯяд, ки „Ман аз осмон нозил шудаам“?»+

43Исо дар ҷавоби онҳо гуфт: «Ба якдигар шикоят накунед:

44Ҳеҷ кас наметавонад назди Ман ояд, магар ин ки Падаре ки Маро фиристод, вайро ҷалб кунад; ва Ман вайро дар рӯзи вопасин эҳьё хоҳам кард+.

45Дар суҳафи анбиё навишта шудааст: „Ва ҳама аз Худо таълим хоҳанд ёфт“. Ва ҳар кӣ аз Падар шунида ва таълим гирифта бошад, назди Ман меояд+.

46На ин ки касе Падарро дидааст, чуз Он ки аз ҷониби Худост: Ӯ Падарро дидааст+.

47Ба ростӣ, ба ростӣ ба шумо мегӯям: ҳар кӣ ба Ман имон оварад, ҳаёти ҷовидонӣ дорад.

48Ман нони ҳаёт ҳастам.

49Падарони шумо дар биёбон манн хӯрданд ва мурданд;

50Валекин ин ҷо нонест, ки аз осмон нозил шуд, то ҳар кӣ аз он бихӯрад, намирад.

51Ман ҳастам он нони зинда, ки аз осмон нозил шуд: касе ки аз ин нон бихӯрад, то абад зинда хоҳад монд; ва ноне ки Ман ато мекунам, Бадани Ман аст, ки онро барои ҳаёти ҷаҳон мебахшам»+.

52Яҳудиён бо ҳамдигар мубоҳиса карда, мегуфтанд: «Чӣ тавр Ин Шахс метавонад Бадани Худро бидиҳад, то мо бихӯрем?»

53Исо ба онҳо гуфт: «Ба ростӣ, ба ростӣ ба шумо мегӯям: агар Бадани Писари Одамро нахӯред ва Хуни Ӯро нанӯшед, дар худ ҳаёт надоред;+

54Ҳар кӣ Бадани Маро бихӯрад ва Хуни Маро бинӯшад, ҳаёти ҷовидонӣ дорад, ва Ман дар рӯзи вопасин вайро эҳьё хоҳам кард;

55Зеро ки Бадани Ман ғизои ҳақиқист, ва Хуни Ман нӯшокии ҳақиқист;

56Ҳар кӣ Бадани Маро бихӯрад ва Хуни Маро бинӯшад, дар Ман мемонад, ва Ман дар вай;+

57Чунон ки Падари Ҳай Маро фиристод, ва Ман ба василаи Падар зинда ҳастам, ҳамчунин касе ки Маро бихӯрад, ба василаи Ман зинда хоҳад монд;

58Ин аст ноне ки аз осмон нозил шуд; на ончунон ки падарони шумо маннро хӯрданд ва мурданд; ҳар кӣ ин нонро бихӯрад, то абад зинда хоҳад монд».

59Ин суханонро, ҳангоме ки дар Кафарнаҳум таълим медод, дар куништ гуфт.

Ҷудоӣ дар миёни шогирдон.

60Бисьёре аз шогирдони Ӯ, инро шунида, гуфтанд: «Ин сухани сахт аст; кӣ метавонад онро бишнавад?»

61Чун Исо дар дили Худ донист, ки шогирдонаш дар ин бобат шикоят мекунанд, ба онҳо гуфт: «Оё ин шуморо ба васваса меандозад?

62Пас агар Писари Одамро бинед, ки ба мақоми аввалааш сууд мекунад, чӣ хоҳед гуфт+?

63Рӯҳ аст, ки ҳаёт мебахшад, лекин аз ҷисм фоидае нест; суханоне ки Ман ба шумо мегӯям, рӯҳ ва ҳаёт аст;+

64Лекин баъзе аз шумо ҳастанд, ки имон надоранд». Зеро Исо аз ибтидо медонист, ки киҳо имон надоранд ва кӣ Ӯро таслим хоҳад кард+.

65Ва гуфт: «Аз ин сабаб ба шумо гуфтам, ки ҳеҷ кас наметавонад назди Ман биёяд, магар ин ки Падари Ман инро ба вай ато кунад».

66Аз он вақт бисьёре аз шогирдонаш аз Ӯ дур шуда, дигар Ӯро пайравӣ накарданд.

Эътирофи Петрус.

Яҳудо — таслимкунанда.

67Ва Исо ба он дувоздаҳ гуфт: «Оё шумо ҳам мехоҳед Маро тарк кунед?»

68Шимъӯни Петрус дар ҷавоби Ӯ гуфт: «Худовандо! Назди кӣ биравем? Суханони ҳаёти ҷовидонӣ назди Туст,

69Ва мо имон овардаем ва донистаем, ки Ту Масеҳ, Писари Худои Ҳай ҳастӣ»+.

70Исо дар ҷавоби онҳо гуфт: «Оё Ман шумо дувоздаҳро интихоб накардаам? Ва ҳол он ки яке аз шумо иблис аст»+.

71Инро Ӯ дар бораи Яҳудо писари Шимъӯни Исқарьют гуфт, зеро вай, ки яке аз он дувоздаҳ буд, мехост Ӯро таслим кунад+.

БОБИ ҲАФТУМ

Бародарон Исоро ба иди хаймаҳо таклиф мекунанд.

7^1Пас аз он Исо дар Ҷалил мегашт, зеро намехост дар Яҳудо бошад, чунки яҳудиён қасди куштани Ӯ доштанд+.

2Ва иди яҳудиён, ки иди хаймаҳо бошад, наздик буд+.

3Пас бародаронаш ба Ӯ гуфтанд: «Ин ҷоро тарк карда, ба Яҳудо равона шав, то ки шогирдонат низ он аъмолеро, ки Ту ба ҷо меоварӣ, бубинанд;+

4Зеро касе ки мехоҳад машҳур шавад, дар пинҳонӣ амал намекунад; агар Ту чунин аъмолро ба ҷо меоварӣ, Худро ба ҷаҳон бинамо».

5Зеро бародаронаш низ ба Ӯ имон наоварда буданд.

6Исо ба онҳо гуфт: «Вақти Ман ҳанӯз нарасидааст, лекин барои шумо ҳар вақт муносиб аст;+

7Ҷаҳон наметавонад ба шумо адоват дошта бошад, лекин ба Ман адоват дорад, чунки Ман бар он шаҳодат медиҳам, ки аъмолаш бад аст;+

8Шумо ба ин ид биравед, аммо Ман ҳоло ба ин ид намеравам, чунки вақти Ман ҳанӯз пур нашудааст».

9Инро ба онҳо гуфта, дар Ҷалил монд.

Исо Ҷалилро тарк мекунад.

10Вақте ки бародаронаш ба ид омаданд, Ӯ низ омад, на ошкоро, балки пинҳонӣ.

11Аммо яҳудиён Ӯро дар ид ҷустуҷӯ намуда, мегуфтанд, ки: «Ӯ куҷост?»

12Ва дар миёни мардум дар бораи Ӯ гуфтугӯи бисьёре буд. Баъзеҳо мегуфтанд: «Ӯ некӯст», аммо дигарон мегуфтанд: «Не, Ӯ мардумро гумроҳ мекунад».

13Лекин, аз тарси яҳудиён, ҳеҷ кас дар бораи Ӯ ошкоро сухан намегуфт+.

Исо дар иди хаймаҳо.

14Чун нисфи ид гузашт, Исо ба маъбад омада, таълим дод.

15Ва яҳудиён дар ҳайрат афтода, гуфтанд: «Ин Шахс Навиштаҳоро чӣ гуна медонад, дар сурате ки ҳаргиз таълим наёфтааст?»

16Исо дар ҷавоби онҳо гуфт: «Таълими Ман аз они Ман нест, балки аз они Фиристандаи Ман аст;+

17Агар касе хоҳад иродаи Ӯро ба амал оварад, дар бораи ин таълим хоҳад донист, ки оё он аз Худост, ё ки Ман аз Худ сухан мегӯям.

18Ҳар кӣ аз худ сухан гӯяд, ҷалоли худро меҷӯяд; вале ҳар кӣ ҷалоли Фиристандаи Худро меҷӯяд, Ӯ ҳақиқист, ва дар Ӯ норостӣ нест+.

19Оё Мусо ба шумо шариатро надод? Ва касе аз шумо аз рӯи шариат амал намекунад. Чаро мехоҳед Маро бикушед?»+

20Мардум дар ҷавоб гуфтанд: «Ту дев дорӣ. Кӣ мехоҳад Туро бикушад?»+

21Исо дар ҷавоби онҳо гуфт: «Як кор кардам, ва ҳамаи шумо дар ҳайрат мондед;

22Мусо ба шумо хатнаро дод, ки он на аз Мусо, балки аз падарон буд, ва шумо писарони худро дар рӯзи шанбе хатна мекунед.

23Модоме ки писаронро дар рӯзи шанбе хатна мекунанд, то ки шариати Мусо вайрон нашавад, пас чаро бар Ман хашмгин мешавед, ки дар рӯзи шанбе касеро шифои комил додаам+?

24Аз рӯи намуди зоҳирӣ доварӣ накунед, балки аз рӯи адолат доварӣ кунед»+.

25Он гоҳ баъзе аз аҳли Ерусалим гуфтанд: «Оё ин Ҳамон Касе нест, ки Ӯро мехоҳанд бикушанд?

26Инак, Ӯ ошкоро сухан мегӯяд, ва ба Ӯ чизе намегӯянд: оё сардорон яқин донистаанд, ки Ӯ дар ҳақиқат Масеҳ аст?

27Лекин мо медонем, ки Ин Шахс аз куҷост, аммо чун Масеҳ ояд, касе нахоҳад донист, ки Ӯ аз куҷост»+.

28Ва Исо, вақте ки дар маъбад таълим медод, нидо карда, гуфт: «Маро мешиносед, ва низ медонед, ки Ман аз куҷо ҳастам; ва Ман аз Худ наомадаам, вале Фиристандаи Ман ҳақиқист, ки шумо Ӯро намешиносед;

29Аммо Ман Ӯро мешиносам, чунки ман аз ҷониби Ӯ ҳастам, ва Ӯ Маро фиристодааст»+.

30Он гоҳ хостанд Ӯро дастгир кунанд, вале касе даст бар Ӯ наандохт, чунки ҳанӯз соаташ нарасида буд+.

31Лекин бисьёре аз мардум ба Ӯ имон оварданд ва гуфтанд: «Чун Масеҳ ояд, наход ки аз Ин Шахс бештар аломот нишон хоҳад дод?»+

32Ва фарисиён шуниданд, ки мардум дар бораи Ӯ чунин мегӯянд, пас фарисиён ва саркоҳинон мулозимонро фиристоданд, то ки Ӯро дастгир кунанд.

33Ва Исо гуфт: «Боз муддати каме Ман назди шумо ҳастам, пас аз он назди Фиристандаи Худ меравам;+

34Шумо Маро хоҳед ҷуст ва нахоҳед ёфт; ва ба он ҷое ки Ман ҳастам, наметавонед биёед»+.

35Ва яҳудиён ба якдигар гуфтанд: «Ӯ ба куҷо мехоҳад биравад, ки мо Ӯро ёфта натавонем? Оё мехоҳад назди онҳое биравад, ки дар байни юнониён пароканда ҳастанд, ва юнониёнро таълим диҳад?

36Чист маънои суханоне ки Ӯ гуфт: „Маро хоҳед ҷуст ва нахоҳед ёфт; ва ба он ҷое ки Ман ҳастам, наметавонед биёед“?»

Исо дар бораи қуввати Рӯҳулқудс сухан меронад.

37Ва дар рӯзи охир, ки рӯзи бузурги ид буд, Исо истода, нидо кард ва гуфт: «Ҳар кӣ ташна бошад, назди Ман биёяд ва бинӯшад+.

38Ҳар кӣ ба Ман имон оварад, чунон ки дар Навиштаҳо гуфта шудааст, аз батни вай наҳрҳои оби ҳаёт ҷорӣ хоҳад шуд»+.

39Ин суханро Ӯ дар бораи Рӯҳ гуфт, ки ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, Онро хоҳад ёфт; зеро ки Рӯҳулқудс ҳанӯз ато нашуда буд, чунки Исо ҳанӯз ҷалол наёфта буд+.

Фикрҳои дигар-дигари яҳудиён дар бораи Исо.

40Бисьёре аз мардум ин суханро шунида, гуфтанд: «Дар ҳақиқат Ин Шахс ҳамон Пайғамбар аст»+.

41Баъзеҳо гуфтанд: «Ин Масеҳ аст». Лекин дигарон гуфтанд: «Магар Масеҳ аз Ҷалил меояд?

42Оё дар Навиштаҳо гуфта нашудааст, ки Масеҳ аз насли Довуд ва аз Байт-Лаҳм, ки деҳи Довуд буд, бояд ояд?»+

43Ба ҳамин тариқ, дар бораи Ӯ дар байни мардум ихтилоф афтод+.

44Баъзе аз онҳо хостанд Ӯро дастгир кунанд, лекин касе ба Ӯ даст наандохт.

45Пас мулозимон назди саркоҳинон ва фарисиён баргаштанд, ва онҳо пурсиданд: «Чаро Ӯро наовардед?»

46Мулозимон ҷавоб доданд: «Касе ҳаргиз монанди Ин Шахс сухан нагуфтааст».

47Фарисиён ба онҳо гуфтанд: «Оё шумо низ гумроҳ шудаед?

48Оё касе аз сардорон ё аз фарисиён ба Ӯ имон овардааст+?

49Аммо ин мардуме ки шариатро намедонанд, малъун мебошанд».

50Ниқӯдимус, ки шабона назди Ӯ омада буд ва яке аз онҳо буд, ба онҳо гуфт:+

51«Оё шариати мо касеро маҳкум менамояд бе он ки аввал суханашро бишнавад ва бидонад, ки вай чӣ кор кардааст?»+

52Онҳо дар ҷавоби вай гуфтанд: «Магар ту низ ҷалилӣ ҳастӣ? Таҳқиқ кун ва бубин, зеро ки ҳеҷ пайғамбаре аз Ҷалил зуҳур накардааст»+.

53Пас ҳар кас ба хонаи худ рафт.

БОБИ ҲАШТУМ

Исо зани гуноҳкорро афв менамояд.

8^1Лекин Исо ба кӯҳи Зайтун рафт,

2Ва бомдодон боз ба маъбад омад, ва тамоми мардум назди Ӯ омаданд; ва Ӯ нишаста, онҳоро таълим медод.

3Дар ин вақт китобдонон ва фарисиён занеро, ки дар амали зино дастгир шуда буд, назди Ӯ оварданд, ва дар миёна ба по ниҳода,

4Ба Ӯ гуфтанд: «Устод! Ин зан дар амали зино дастгир шуд;

5Ва Мусо дар шариат ба мо гуфтааст, ки чунин занон бояд сангсор шаванд: аммо Ту чӣ мегӯӣ?»+

6Инро барои озмоиш ба Ӯ гуфтанд, то ки далеле ёфта, Ӯро айбдор кунанд. Лекин Исо хам шуда, бо ангушташ бар рӯи замин чизе менавишт+.

7Чун дар савол исрор намуданд, Ӯ рост шуда, ба онҳо гуфт: «Он ки аз шумо бегуноҳ аст, аввалин касе бошад, ки ба вай санг андозад»+.

8Ва боз хам шуда, бар замин навиштан гирифт.

9Чун шуниданд, виҷдонашон нороҳат шуд, ва аз пирон сар карда, то каси охирин паси якдигар баромада рафтанд; ва Исо танҳо монд, ва зан дар миёна ба по меистод.

10Исо чун рост шуд ва ғайр аз зан ҳеҷ касро надид, ба вай гуфт: «Эй зан! Даъвогарони ту куҷо шуданд? Оё касе туро маҳкум накард?»

11Зан гуфт: «Ҳеҷ касе, эй оғо!» Исо ба вай гуфт: «Ман низ туро маҳкум намекунам; бирав ва дигар гуноҳ накун»+.

Исо — Нури ҷаҳон.

12Ва Исо боз ба мардум гуфт: «Ман нури ҷаҳон ҳастам; ҳар кӣ Маро пайравӣ кунад, дар торикӣ роҳ напаймояд, балки нури ҳаётро ёбад»+.

13Он гоҳ фарисиён ба Ӯ гуфтанд: «Ту бар Худ шаҳодат медиҳӣ, шаҳодати Ту рост нест»+.

14Исо дар ҷавоби онҳо гуфт: «Гарчанде ки Ман бар Худ шаҳодат медиҳам, шаҳодати Ман рост аст, зеро Ман медонам, ки аз куҷо омадаам ва ба куҷо меравам; лекин шумо намедонед, ки Ман аз куҷо омадаам ва ба куҷо меравам;+

15Шумо аз рӯи ҷисм доварӣ мекунед, вале Ман ҳеҷ касро доварӣ намекунам;+

16Ва агар Ман доварӣ кунам, доварии Ман рост аст, чунки Ман танҳо нестам, балки Падаре ки Маро фиристод, бо Ман аст;+

17Ва низ дар шариати шумо навишта шудааст, ки шаҳодати ду кас рост аст;+

18Ман бар Худ шаҳодат медиҳам, ва низ Падаре ки Маро фиристод, бар Ман шаҳодат медиҳад»+.

19Ба Ӯ гуфтанд: «Падари Ту куҷост?» Исо ҷавоб дод: «Шумо на Маро мешиносед ва на Падари Маро; агар Маро мешинохтед, Падари Маро низ мешинохтед»+.

20Ин суханонро Исо назди ганҷина, ҳангоме ки дар маъбад таълим медод, гуфт; ва ҳеҷ кас Ӯро дастгир накард, чунки соати Ӯ ҳанӯз нарасида буд+.

Исо дар бораи назди Падар рафтани Худ шаҳодат медиҳад.

21Боз Исо ба онҳо гуфт: «Ман меравам, ва шумо Маро хоҳед ҷуст, ва дар гуноҳи худ хоҳед мурд; ба он ҷое ки Ман меравам, шумо наметавонед биёед»+.

22Яҳудиён гуфтанд: «Наход ки Ӯ мехоҳад Худро бикушад, ки мегӯяд: „Ба он ҷое ки Ман меравам, шумо наметавонед биёед“?»

23Ба онҳо гуфт: «Шумо аз поин мебошед, Ман аз боло; шумо аз ин ҷаҳон ҳастед, лекин Ман аз ин ҷаҳон нестам;+

24Аз ин сабаб ба шумо гуфтам, ки дар гуноҳҳои худ хоҳед мурд; зеро агар имон наоваред, ки ин Ман ҳастам, дар гуноҳҳои худ хоҳед мурд».

25Ба Ӯ гуфтанд: «Ту кистӣ?» Исо ба онҳо гуфт: «Ҳамонам, ки аз аввал ҳам ба шумо гуфтам;

26Ман чизҳои бисьёр дорам, ки дар ҳаққи шумо бигӯям ва доварӣ кунам; лекин Фиристандаи Ман ҳақиқист, ва Ман ҳар чи аз Ӯ шунидаам, ба ҷаҳон мегӯям»+.

27Онҳо нафаҳмиданд, ки Ӯ ба онҳо дар бораи Падар сухан мегӯяд.

28Исо ба онҳо гуфт: «Вақте ки Писари Одамро баланд бардоштед, хоҳед фаҳмид, ки ин Ман ҳастам, ва ҳеҷ амалро аз Худам намекунам, балки он чиро, ки Падарам ба Ман таълим дод, мегӯям;+

29Фиристандаи Ман бо Ман аст; Падар Маро танҳо нагузоштааст, зеро ки Ман ҳамеша аъмоли писандидаи Ӯро ба ҷо меоварам»+.

30Чун инро гуфт, бисьёр касон ба Ӯ имон оварданд+.

Дар бораи озодии ҳақиқӣ.

31Он гоҳ Исо ба яҳудиёне ки ба Ӯ имон оварданд, гуфт: «Агар шумо дар каломи Ман бимонед, ҳақиқатан шогирдони Ман хоҳед буд,

32Ва ростиро хоҳед шинохт, ва ростӣ шуморо озод хоҳад кард»+.

33Ба Ӯ ҷавоб доданд: «Мо фарзандони Иброҳим ҳастем ва ҳеҷ гоҳ ғуломи касе набудем; пас чӣ сон Ту мегӯӣ, ки „озод хоҳед шуд“?»+

34Исо дар ҷавоби онҳо гуфт: «Ба ростӣ, ба ростӣ ба шумо мегӯям: ҳар кӣ гуноҳ мекунад, ғуломи гуноҳ аст;+

35Лекин ғулом ҳамеша дар хона намемонад: писар ҳамеша мемонад;+

36Пас, агар Писар шуморо озод кунад, ҳақиқатан озод хоҳед буд;

Дар бораи душманони ростӣ.

37Медонам, ки фарзандони Иброҳим ҳастед; лекин мехоҳед Маро бикушед, чунки каломи Ман дар шумо намегунҷад;+

38Ман он чи назди Падари Худ дидаам, мегӯям; ва шумо он чи назди падари худ дидаед, мекунед».

39Онҳо дар ҷавоби Ӯ гуфтанд: «Падари мо Иброҳим аст». Исо ба онҳо гуфт: «Агар фарзандони Иброҳим мебудед, аъмоли Иброҳимро ба ҷо меовардед;+

40Валекин ҳоло мехоҳед Маро бикушед, ва Ман Шахсе ҳастам, ки ростиро, ончунон ки аз Худо шунидаам, ба шумо мегӯям: Иброҳим чунин коре накардааст.

41Шумо аъмоли падари худро мекунед». Ба Ӯ гуфтанд: «Мо аз зино таваллуд наёфтаем; мо як Падар дорем, ки Худо бошад»+.

42Исо ба онҳо гуфт: «Агар Худо Падари шумо мебуд, Маро дӯст медоштед, чунки Ман аз ҷониби Худо баромада, назди шумо омадаам; зеро ки Ман ба иродаи Худ наомадаам, балки Ӯ Маро фиристод.

43Чаро каломи Маро намефаҳмед? Чунки каломи Маро наметавонед бишнавед+.

44Падари шумо иблис аст, ва шумо мехоҳед орзуҳои падари худро ба амал оваред; вай аз ибтидо қотил буд ва дар ростӣ собит намонд, зеро ки дар вай ростӣ нест; вақте ки вай сухани дурӯғ мегӯяд, аз они худро мегӯяд, зеро ки вай дурӯғгӯй ва падари дурӯғ аст+.

45Лекин азбаски Ман сухани ростро ба шумо мегӯям, ба Ман имон намеоваред.

Сирри шахсияти Исо.

46Кист аз шумо, ки Маро ба гуноҳе таъна зада тавонад? Пас агар Ман сухани ростро гӯям, чаро ба Ман имон намеоваред?

47Касе ки аз Худо бошад, ба каломи Худо гӯш медиҳад; шумо ба он сабаб гӯш намедиҳед, ки аз Худо нестед».

48Он гоҳ яҳудиён дар ҷавоби Ӯ гуфтанд: «Оё дуруст нагуфтем, ки Ту сомарӣ ҳастӣ ва дев дорӣ?»+

49Исо ҷавоб дод: «Ман дев надорам, балки Падари Худро ҳурмат мекунам, вале шумо ба Ман беҳурматӣ мекунед;+

50Ман ҷалоли Худро толиб нестам: Яке ҳаст, ки Толиб ва Довар мебошад;+

51Ба ростӣ, ба ростӣ ба шумо мегӯям: касе ки каломи Маро риоя кунад, то абад маргро нахоҳад дид»+.

52Яҳудиён ба Ӯ гуфтанд: «Акнун донистем, ки Ту дев дорӣ; Иброҳим ва анбиё мурданд, вале Ту мегӯӣ: „Касе ки каломи Маро риоя кунад, то абад зоиқаи маргро нахоҳад чашид“.

53Оё Ту аз падари мо Иброҳим, ки мурд, ва аз анбиё, ки низ мурданд, бузургтар ҳастӣ? Ту Худро кӣ медонӣ?»

54Исо ҷавоб дод: «Агар Ман Худро ҷалол диҳам, ҷалоли Ман ҳеҷ чизе набошад: Маро Падари Ман ҷалол мебахшад, ки дар ҳаққи Ӯ шумо мегӯед: „Ӯ Худои мост“;+

55Ва Ӯро нашинохтаед, лекин Ман Ӯро мешиносам; ва агар бигӯям, ки Ӯро намешиносам, мисли шумо дурӯғгӯй мешавам; лекин Ман Ӯро мешиносам ва каломи Ӯро риоя мекунам;+

56Падари шумо Иброҳим шод буд, ки рӯзи Маро бубинад: ва дид ва шод гардид»+.

57Яҳудиён ба Ӯ гуфтанд: «Ҳанӯз панҷоҳсола ҳам нестӣ, ва Ту Иброҳимро дидаӣ?»

58Исо ба онҳо гуфт: «Ба ростӣ, ба ростӣ ба шумо мегӯям: пеш аз он ки Иброҳим пайдо шуд, Ман ҳастам».

59Он гоҳ санг бардоштанд, то ки Ӯро сангсор кунанд; лекин Исо пинҳон шуд ва аз миёни онҳо гузашта, аз маъбад берун шуд ва рафт+.

БОБИ НӮҲУМ

Шифо ёфтани кӯри модарзод дар рӯзи шанбе.

9^1Ва чун мерафт, як кӯри модарзодро дид.

2Ва шогирдонаш аз Ӯ пурсида, гуфтанд: «Эй Устод! Кӣ гуноҳ кард: ин одам ё падару модараш, ки вай кӯр зоида шуд?»+

3Исо ҷавоб дод: «На ин одам гуноҳ кард ва на падару модараш, балки барои он ки дар вай аъмоли Худо ошкор гардад;

4То вақте ки рӯз аст, Ман бояд аъмоли Фиристандаи Худро ба ҷо оварам; шаб ки ояд, ҳеҷ кас наметавонад коре бикунад;+

5То вақте ки Ман дар ҷаҳон ҳастам, нури ҷаҳонам»+.

6Инро гуфта, оби даҳан бар замин андохт, ва бо он об гил сохт, ва он гилро ба чашмони кӯр молид,+

7Ва ба вай гуфт: «Бирав ва дар ҳавзи Шилӯаҳ, ки маънояш „Фиристода“ мебошад, худро бишӯй». Вай рафта, худро шуст, ва бино шуда, омад+.

8Ҳамсоягон ва касоне ки пеш аз он вайро дар ҳолати кӯрӣ дида буданд, гуфтанд: «Оё ин ҳамон нест, ки нишаста, гадоӣ мекард?»

9Баъзе гуфтанд: «Ҳамон аст». Ва баъзе гуфтанд: «Фақат ба вай монанд аст». Вале худи вай гуфт: «Ман ҳамонам».

10Ба вай гуфтанд: «Пас чӣ тавр чашмони ту воз шуд?»

11Вай дар ҷавоб гуфт: «Касе ки Исо номида мешавад, гил сохта, ба чашмонам молид ва гуфт: „Бирав ва дар ҳавзи Шилӯаҳ худро бишӯй“. Ман рафта, худро шустам ва бино шудам».

12Ба вай гуфтанд: «Ӯ куҷост?» Гуфт: «Намедонам».

13Он одамро, ки пештар кӯр буд, назди фарисиён бурданд.

14Ва он рӯзе ки Исо гил сохта, чашмони вайро воз кард, рӯзи шанбе буд+.

15Фарисиён низ аз вай пурсиданд, ки чӣ тавр бино шуд. Ба онҳо гуфт: «Гил сохта, ба чашмонам гузошт, ва ман худро шуста, бино шудам».

16Баъзе аз фарисиён гуфтанд: «Он Шахс аз ҷониби Худо нест, чунки шанберо нигоҳ намедорад». Дигарон гуфтанд: «Чӣ тавр як шахси гуноҳкор чунин мӯъҷизот нишон дода метавонад?» Ва дар байни онҳо ихтилоф афтод+.

17Боз ба он кӯр гуфтанд: «Дар бораи Ӯ, ки чашмони туро кушод, чӣ мегӯӣ?» Гуфт: «Пайғамбар аст»+.

18Яҳудиён бовар накарданд, ки вай кӯр буду бино шуд, то ин ки падару модари он биношударо даъват намуда,

19Аз онҳо пурсиданд: «Оё ин аст писари шумо, ки мегӯед: кӯр зоида шудааст? Пас чӣ тавр вай алҳол бино шудааст?»

20Падару модари вай дар ҷавоби онҳо гуфтанд: «Мо медонем, ки ин писари мост, ва кӯр зоида шудааст;

21Лекин алҳол чӣ тавр бино шудааст, намедонем; ва чашмони вайро кӣ воз кардааст, намедонем; вай болиғ аст, аз худаш пурсед, то аҳволи худро баён кунад».

22Падару модараш чунин гуфтанд, чунки аз яҳудиён метарсиданд; зеро ки яҳудиён аллакай забон як карда буданд, ки ҳар кӣ Ӯро чун Масеҳ эътироф намояд, аз куништ биронанд;+

23Аз ин сабаб падару модараш гуфтанд, ки «вай болиғ аст, аз худаш пурсед».

24Он гоҳ бори дигар он одамро, ки кӯр буд, талабида, гуфтанд: «Худоро сано гӯй; мо медонем, ки Он Шахс гуноҳкор аст»+.

25Дар ҷавобашон гуфт: «Оё гуноҳкор аст ё не, намедонам; як чизро медонам, ки кӯр будам ва ҳоло бино ҳастам».

26Боз ба вай гуфтанд: «Бо ту чӣ кор кард? Чӣ тавр чашмони туро воз кард?»

27Ба онҳо ҷавоб дод: «Аллакай ба шумо гуфтам, ва гӯш надодед: чаро мехоҳед дубора бишнавед? Оё шумо низ мехоҳед шогирдони Ӯ шавед?»

28Вайро мазаммат намуда, гуфтанд: «Ту шогирди Ӯ ҳастӣ, мо шогирдони Мусоем;

29Мо медонем, ки Худо ба Мусо сухан гуфт; лекин Ин Шахсро намедонем аз куҷост»+.

30Он одам дар ҷавоби онҳо гуфт: «Ин аҷиб аст, ки шумо аз куҷо будани Ӯро намедонед, ва ҳол он ки Ӯ чашмони маро воз кард.

31Мо медонем, ки Худо дуои гуноҳкоронро намешунавад, лекин агар касе худотарс бошаду иродаи Ӯро ба ҷо оварад, дуояшро мешунавад;+

32Ҳаргиз шунида нашудааст, ки касе чашмони кӯри модарзодро воз карда бошад;

33Агар Ӯ аз ҷониби Худо намебуд, ҳеҷ кор карда наметавонист».

34Дар ҷавоби вай гуфтанд: «Ту, ки комилан дар гуноҳ таваллуд ёфтаӣ, моро таълим медиҳӣ?» Пас вайро бадар ронданд.

35Исо чун шунид, ки вайро бадар рондаанд, вайро ёфта, гуфт: «Оё ту ба Писари Одам имон дорӣ?»

36Дар ҷавоб гуфт: «Эй оғо, Ӯ кист, то ки ба Ӯ имон оварам?»

37Исо ба вай гуфт: «Ту Ӯро дидаӣ, ва Ӯ ҳамон аст, ки ҳоло бо ту гуфтугӯ мекунад»+.

38Гуфт: «Имон дорам, Худовандо!» Ва ба Ӯ саҷда кард.

39Ва Исо гуфт: «Ман барои доварӣ ба ин ҷаҳон омадаам, то ки кӯрон бино ва биноён кӯр шаванд».

40Баъзе аз фарисиён, ки назди Ӯ буданд, чун шуниданд, ба Ӯ гуфтанд: «Наход ки мо ҳам кӯр бошем?»+

41Исо ба онҳо гуфт: «Агар кӯр мебудед, гуноҳ намедоштед; аммо чун мегӯед, ки бино ҳастед, пас гуноҳи шумо мемонад»+.

БОБИ ДАҲУМ

Масал дар бораи чӯпон ва дар бораи каси бегона.

10^1«Ба ростӣ, ба ростӣ ба шумо мегӯям: ҳар кӣ ба оғили гӯсфанд аз дар надарояд, балки аз роҳи дигар дохил шавад, вай дузд ва роҳзан аст;

2Лекин ҳар кӣ аз дар дарояд, вай чӯпони гӯсфандон аст:

3Дарбон дарро барои вай мекушояд, гӯсфандон ба овози вай гӯш медиҳанд, вай гӯсфандони худро ном ба ном мехонад ва берун мебарорад;

4Чун гӯсфандони худро баровард, пешопеши онҳо меравад; ва гӯсфандон аз ақиби вай мераванд, чунки овозашро мешиносанд;

5Лекин аз ақиби каси бегона намераванд, балки аз вай мегурезанд, чунки овози бегонаро намешиносанд».

6Ҳамин масалро Исо ба онҳо гуфт. Лекин онҳо нафаҳмиданд, ки Ӯ ба онҳо чӣ гуфт+.

Исо — дар бораи гӯсфандон.

7Боз Исо ба онҳо гуфт: «Ба ростӣ, ба ростӣ ба шумо мегӯям: Ман барои гӯсфандон дар ҳастам.

8Ҳамаи касоне ки пеш аз Ман омаданд, дузд ва роҳзан ҳастанд; лекин гӯсфандон ба овози онҳо гӯш надоданд.

9Ман дар ҳастам: ҳар кӣ ба василаи Ман дохил шавад, наҷот меёбад, ва ба дарун ва берун меравад, ва чарогоҳ пайдо мекунад+.

10Дузд меояд, то ки бидуздад, бикушад ва талаф кунад; Ман омадаам, то ки онҳо ҳаёт ёбанд ва онро ба фаровонӣ дошта бошанд.

Исо — чӯпони некдил.

11Ман чӯпони некам: чӯпони нек ҷони худро барои гӯсфандон фидо мекунад;+

12Лекин муздуре ки чӯпон нест, ва гӯсфандон аз они худаш нестанд, чун бубинад, ки гург меояд, гӯсфандонро монда мегурезад, ва гург гӯсфандонро мегирад ва пароканда мекунад;+

13Муздур мегурезад, чунки муздур аст, ва ғами гӯсфандонро намехӯрад+.

14Ман чӯпони некам, ва мансубони Худро мешиносам, ва мансубонам Маро мешиносанд:

15Чунон ки Падар Маро мешиносад, Ман ҳам Падарро мешиносам, ва ҷони Худро барои гӯсфандон фидо мекунам+.

16Ман гӯсфандони дигар низ дорам, ки аз ин оғил нестанд, ва онҳоро низ бояд оварам: онҳо низ овози Маро хоҳанд шунид, ва як рамаю як чӯпон хоҳанд шуд+.

17Аз ин сабаб Падар Маро дӯст медорад, ки Ман ҷони Худро фидо мекунам, то ки онро боз ёбам;+

18Ҳеҷ кас онро аз Ман намегирад, балки Худи Ман онро фидо мекунам: қудрат дорам, ки онро фидо кунам, ва қудрат дорам, ки онро боз ёбам; ин ҳукмро аз Падари Худ гирифтаам»+.

19Ба сабаби ин суханон боз дар байни яҳудиён ихтилоф афтод+.

20Бисьёре аз онҳо гуфтанд: «Ӯ дев дорад ва девона аст; чаро ба суханонаш гӯш медиҳед?»+

21Дигарон гуфтанд: «Ин суханони девона нест; оё дев метавонад чашми кӯронро воз кунад?»+

Исо дар Ерусалим дар иди таҷдид.

а) Худро Масеҳ эълон мекунад.

22Дар Ерусалим иди таҷдид барпо шуд, ва зимистон буд.

23Ва Исо дар маъбад, дар равоқи Сулаймон мегашт+.

24Яҳудиён гирди Ӯро гирифта, ба Ӯ гуфтанд: «То кай моро дар тардид мегузорӣ? Агар Ту Масеҳ бошӣ, ошкоро бигӯ»+.

25Исо ба онҳо чавоб дод: «Ман ба шумо гуфтам, ва имон наовардед; аъмоле ки Ман ба исми Падари Худ ба ҷо меоварам, бар Ман шаҳодат медиҳад;+

26Лекин шумо имон намеоваред, зеро ки аз гӯсфандони Ман нестед, чунон ки ба шумо гуфтам;

27Гӯсфандони Ман ба овози Ман гӯш медиҳанд, ва Ман онҳоро мешиносам, ва онҳо Маро пайравӣ мекунанд,

28Ва Ман ба онҳо ҳаёти ҷовидонӣ мебахшам, ва онҳо то абад талаф нахоҳанд шуд, ва ҳеҷ кас наметавонад онҳоро аз дасти Ман кашида гирад;+

29Падаре ки онҳоро ба Ман дод, аз ҳама бузургтар аст, ва ҳеҷ кас наметавонад онҳоро аз дасти Падари Ман кашида гирад:

30Ман ва Падар як ҳастем»+.

б) Адовати яҳудиён.

31Боз яхудиён санг бардоштанд, то ки Ӯро сангсор кунанд+.

32Исо ба онҳо ҷавоб дод: «Аз ҷониби Падари Худ ба шумо бисьёр аъмоли нек нишон додаам; аз барои кадоми онҳо Маро сангсор мекунед?»

33Яҳудиён дар ҷавоби Ӯ гуфтанд: «Туро барои амали нек сангсор намекунем, балки барои куфр, зеро Ту, ки одам ҳастӣ, Худро Худо мехонӣ»+.

34Исо ба онҳо ҷавоб дод: «Оё дар шариати шумо навишта нашудааст: „Ман гуфтам: шумо худоён ҳастед“+?

35Агар онҳоеро, ки каломи Худо сӯяшон нозил шуд, худоён хондааст, ва Навишта наметавонад ботил шавад, —

36Пас ба Касе ки Падар Ӯро тақдис карда, ба ҷаҳон фиристод, чӣ тавр шумо мегӯед, ки: „Куфр мегӯӣ“, чунки гуфтаам: „Писари Худо ҳастам“+?

37Агар аъмоли Падари Худро ба ҷо намеоварам, ба Ман имон наоваред;

38Ва агар ба ҷо меоварам, ҳарчанд шумо ба Ман имон намеоваред, пас ба аъмол имон оваред, то бидонед ва бовар кунед, ки Падар дар Ман аст, ва Ман дар Ӯ»+.

39Он гоҳ бори дигар хостанд Ӯро дастгир кунанд; лекин Ӯ аз дасташон раҳо шуд+.

40Ва боз ба он тарафи Урдун, ба ҳамон ҷое ки пештар Яҳьё таъмид медод, рафт ва дар он ҷо монд+.

41Ва бисьёр касон назди Ӯ омаданд ва гуфтанд: «Яҳьё ҳеҷ мӯъҷизае нишон надод; лекин ҳар он чи Яҳьё дар бораи Ин Шахс гуфт, рост буд»+.

42Ва бисьёр касон дар он ҷо ба Ӯ имон оварданд+.

БОБИ ЁЗДАҲУМ

Эҳьёи Лаъзор.

11^1Шахсе Лаъзор ном бемор буд аз аҳли Байт-Ҳинӣ, ки деҳаи Марьям ва хоҳараш Марто буд+.

2Марьям ҳамон буд, ки Худовандро бо равғани атрафшон тадҳин карда, пойҳои Ӯро бо мӯи худ хушконид; Лаъзори бемор бародари вай буд+.

3Ва хоҳарон ба Ӯ кас фиристода, гуфтанд: «Худовандо! Инак, он касе ки дӯст медорӣ, бемор аст».

4Чун Исо шунид, гуфт: «Ин касалӣ барои мамот нест, балки барои ҷалоли Худост, то ки Писари Худо ба василаи он ҷалол ёбад».

5Исо Марто ва хоҳари вай ва Лаъзорро дӯст медошт.

6Чун шунид, ки вай бемор аст, дар ҷое ки буд, ду рӯз монд.

7Пас аз он ба шогирдонаш гуфт: «Боз ба Яҳудо биравем».

8Шогирдонаш ба Ӯ гуфтанд: «Эй Устод! Бисьёр нагузаштааст, ки яҳудиён мехостанд Туро сангсор кунанд, ва Ту мехоҳӣ боз ба он ҷо биравӣ?»+

9Исо ҷавоб дод: «Оё рӯз дувоздаҳ соат нест? Касе ки рӯзона роҳ меравад, пешпо намехӯрад, чунки нури ин ҷаҳонро мебинад;+

10Лекин касе ки шабона роҳ меравад, пешпо мехӯрад, чунки дар вай нур нест»+.

11Инро ба забон ронд ва пас аз он ба онҳо гуфт: «Дӯсти мо Лаъзор хуфтааст, лекин Ман меравам, то ки вайро бедор кунам»+.

12Шогирдонаш гуфтанд: «Худовандо! Агар хуфта бошад, шифо ҳоҳад ёфт».

13Исо дар бораи вафоти вай сухан меронд, лекин онҳо гумон карданд, ки дар бораи хоби муқаррарӣ сухан меронад.

14Он гоҳ Исо ба онҳо ошкоро гуфт: «Лаъзор мурдааст;

15Ва барои шумо шодам, ки дар он ҷо набудам, то ки имон оваред; вале акнун назди вай биравем».

16Тумо, ки Экизак номида мешуд, ба шогирдон гуфт: «Биёед мо ҳам биравем, то ки бо Ӯ бимирем»+.

17Чун Исо омад, фаҳмид, ки вай чор рӯз боз дар қабр мебошад.

18Байт-Ҳинӣ дар наздикии Ерусалим, ба масофаи тақрибан понздаҳ стадия воқеъ буд,

19Ва бисьёре аз яҳудиён назди Марто ва Марьям омада буданд, то ки барои бародарашон онҳоро тасаллӣ диҳанд.

20Чун Марто шунид, ки Исо меояд, ба пешвози Ӯ берун рафт; лекин Марьям дар хона монд.

21Марто ба Исо гуфт: «Худовандо! Агар дар ин ҷо мебудӣ, бародарам намемурд.

22Лекин ҳоло низ медонам, ки ҳар чи аз Худо талаб кунӣ, Худо онро ба Ту хоҳад дод».

23Исо ба вай гуфт: «Бародари ту эҳьё хоҳад шуд».

24Марто ба Ӯ гуфт: «Медонам, ки дар қиёмат, дар рӯзи вопасин эҳьё хоҳад шуд»+.

25Исо ба вай гуфт: «Ман қиёмат ва ҳаёт ҳастам; ҳар кӣ ба Ман имон оварад, агар бимирад ҳам, зинда хоҳад шуд;+

26Ва ҳар кӣ зинда бошад ва ба Ман имон оварад, то абад наҳоҳад мурд. Оё ба ин имон дорӣ?»+

27Ба Ӯ гуфт: «Оре, Худовандо! Ман имон дорам, ки Ту Масеҳ Писари Худо ҳастӣ, Он Шахс, ки ба ҷаҳон меояд»+.

28Чун инро гуфт, рафта хоҳари худ Марьямро пинҳонӣ хонд ва гуфт: «Устод ин ҷост ва туро металабад».

29Инро шунида, вай зуд бархост ва назди Ӯ омад.

30Исо ҳанӯз ба деҳа ворид нашуда буд, балки дар ҳамон ҷое буд, ки Марто Ӯро пешвоз гирифт.

31Яҳудиёне ки дар хона бо вай буданд ва тасаллӣ медоданд, чун диданд, ки Марьям зуд бархоста, берун рафт, аз паи вай равона шуданд, ба гумони он ки ба сари қабр меравад, то ки дар он ҷо гирья кунад.

32Чун Марьям ба он ҷое ки Исо буд, омад, Ӯро дида, ба пойҳои Ӯ афтод ва гуфт: «Агар дар ин ҷо мебудӣ, бародарам намемурд».

33Исо, вақте ки вайро ашкрезон ва яҳудиёни бо вай омадаро низ гирьён дид, аз дил оҳи аламноке кашид ва музтариб шуд,

34Ва гуфт: «Вайро куҷо гузоштаед?» Ба Ӯ гуфтанд: «Худовандо! Биё ва бубин».

35Исо гирья кард+.

36Яҳудиён гуфтанд: «Бингаред, чӣ қадар вайро дӯст медошт!»

37Баъзе аз онҳо гуфтанд: «Оё Ин Шахс, ки чашмони кӯрро боз кард, наметавонист амале бикунад, то ки ин ҳам намирад?»+

38Исо, дар ҳолате ки аз дил оҳ мекашид, ба сари қабр омад; ва он як ғоре буд, ки санге бар даҳанаш гузошта буданд+.

39Исо гуфт: «Сангро бардоред». Марто, хоҳари мурда, ба Ӯ гуфт: «Худовандо! Аллакай бадбуй шудааст; зеро ки чор рӯз боз дар ин ҷост».

40Исо ба вай гуфт: «Оё ба ту нагуфтам, ки агар имон оварӣ, ҷалоли Худоро хоҳӣ дид?»

41Пас сангро аз он ҷое ки мурда гузошта шуда буд, бардоштанд. Исо чашмони Худро сӯи осмон боло карда, гуфт: «Эй Падар! Туро шукр мекунам, ки сухани Маро шунидӣ;+

42Ва Ман медонистам, ки ҳамеша сухани Маро мешунавӣ; лекин барои мардуме ки дар ин ҷо истодаанд, гуфтам, то имон оваранд, ки Ту Маро фиристодаӣ»+.

43Чун инро гуфт, бо овози баланд нидо кард: «Эй Лаъзор, берун о!»+

44Ва мурда, ки дастҳо ва поҳояш ба кафан печида ва рӯяш бо рӯймоле пӯшида буд, берун омад. Исо ба онҳо гуфт: «Вайро воз кунед ва бигзоред биравад»+.

45•Бисьёре аз яҳудиён, ки бо Марьям омада буданд, чун амали Исоро диданд, ба Ӯ имон оварданд;+

46Лекин баъзе аз онҳо назди фарисиён рафта, он чи Исо карда буд, ба онҳо гуфтанд.

Қарори саркоҳинон ва фарисиён, ки Исоро бикушанд.

47Саркохинон ва фарисиён дар шӯрои пирон ҷамъ омаданд ва гуфтанд: «Чӣ бояд кард? Ин Шахс мӯъҷизоти зиёде нишон медиҳад;

48Агар Ӯро чунин вогузорем, ҳама ба Ӯ имон хоҳанд овард, ва румиён омада, кишвар ва қавми моро хоҳанд гирифт».

49Яке аз онҳо, ки Қаёфо ном дошт ва дар он сол саркоҳин буд, гуфт: «Шумо чизе намедонед,

50Ва фикр ҳам намекунед, ки барои мо беҳтар аст агар як кас ба хотири қавм бимирад, ва тамоми қавм нобуд нашавад»+.

51Лекин вай инро аз худ нагуфт, балки, чун дар он сол саркоҳин буд, нубувват кард, ки Исо бояд барои қавм бимирад,+

52Ва на танҳо барои қавм, балки низ барои он ки фарзандони Худоро, ки пароканда ҳастанд, якҷоя кунад+.

53Аз ҳамон рӯз маслиҳатро ба як ҷо монданд, ки Ӯро бикушанд+.

54Бинобар ин Исо дигар дар миёни яҳудиён ошкоро намегашт, балки аз он ҷо ба мавзее ки наздики биёбон буд, ба шаҳре ки Эфроим ном дошт, равона шуд ва бо шогирдони Худ дар он ҷо монд.

55Чун иди фисҳи яҳудиён наздик шуд, мардуми бисьёре аз ҳар тарафи мамлакат пеш аз фисҳ ба Ерусалим омаданд, то ки худро татҳир намоянд+.

56Ва онҳо дар ҷустуҷӯи Исо буданд ва дар маъбад истода, ба якдигар мегуфтанд: «Фикри шумо чист? Оё Ӯ ба ид намеояд?»

57Лекин саркоҳинон ва фарисиён фармоне дода буданд, ки агар касе донад, ки Ӯ куҷост, бояд хабар диҳад, то ки Ӯро дастгир кунанд+.

БОБИ ДУВОЗДАҲУМ

Бо равғани атрафшон тадҳин кардани Исо дар Байт-Ҳинӣ.

12^1•Шаш рӯз пеш аз иди фисҳ Исо ба Байт-Ҳинӣ омад, ба он ҷое ки Лаъзори мурдаро аз мурдагон эҳьё карда буд+.

2Дар он ҷо барои Ӯ таоми шом ҳозир карданд, ва Марто хизмат мекард, ва Лаъзор яке аз онҳое буд, ки бо Ӯ бар сари суфра менишастанд+.

3Он гоҳ Марьям ратле[*] аз равғани атрафшони сунбули холиси гаронбаҳо гирифта, пойҳои Исоро тадҳин кард ва пойҳои Ӯро бо мӯи худ хушконид; ва хона аз бӯи равғани атрафшон пур шуд+.

4Ва яке аз шогирдонаш, Яҳудо ибни Шимъӯни Исқарьют, ки мехост Ӯро таслим кунад, гуфт:

5«Чаро ин равғани атрафшон ба сесад динор фурӯхта нашуд, то ки ба мискинон тақсим карда дода шавад?»

6Ва инро на аз барои он гуфт, ки ғамхори мискинон бошад, балки барои он ки дузд буд: ҳамьёни пул дар дасташ буд, ва аз пуле ки дар он меандохтанд, барои худ мегирифт+.

7Исо гуфт: «Вайро ором гузор; вай инро барои рӯзи дафни Ман саришта карда нигоҳ доштааст;

8Зеро ки мискинон ҳар вақт назди шумо ҳастанд, лекин Ман ҳамеша бо шумо нестам»+.

9Бисьёре аз яҳудиён чун хабар ёфтанд, ки Ӯ дар он ҷост, омаданд, то ки на танҳо Исоро, балки низ Лаъзорро, ки Ӯ аз мурдагон эҳьё карда буд, бубинанд+.

10Он гоҳ саркоҳинон қарор доданд, ки Лаъзорро низ бикушанд,

11Чунки ба хотири вай бисьёре аз яҳудиён ба он ҷо меомаданд ва ба Исо имон меоварданд.

Ба Ерусалим бо тантана ворид шудани Исо.

12•Фардои он, мардуми бисьёре ки ба ид омада буданд, чун шуниданд, ки Исо ба Ерусалим меояд,

13Шохаҳои дарахти хурморо ба даст гирифта, ба пешвози Ӯ баромаданд ва фарьёд мекарданд: «Хӯшаъно! Муборак аст Подшоҳи Исроил, ки ба исми Худованд меояд!»+

14Ва Исо харкуррае ёфта, бар он савор шуд, чунон ки навишта шудааст:

15«Натарс, эй духтари Сион! Инак, Подшоҳи ту бар куррае савор шуда, меояд»+.

16Шогирдонаш аввал ин чизҳоро нафаҳмиданд, лекин чун Исо ҷалол ёфт, он гоҳ ба хотир оварданд, ки ин чизҳо дар бораи Ӯ навишта шуда буд, ва ҳамчунон барои Ӯ ба ҷо оварда шуд+.

17Ва мардуме ки бо Ӯ буданд, шаҳодат доданд, ки Ӯ Лаъзорро аз қабр хонд ва аз мурдагон эҳьё кард;

18Ба ин сабаб низ мардум ба пешвози Ӯ баромаданд, зеро шунида буданд, ки Ӯ чунин мӯъҷиза нишон додааст.

19Лекин фарисиён ба якдигар гуфтанд: «Оё мебинед, ки ҳеҷ фоида намебаред? Инак, тамоми ҷаҳон аз паи Ӯ меравад»+.

20Дар байни онҳое ки дар ид барои ибодат омада буданд, баъзе юнониҳо буданд;

21Онҳо назди Филиппус, ки аз Байт-Сайдои Ҷалил буд, омаданд ва илтимос намуда, гуфтанд: «Эй оғо! Мо мехоҳем Исоро бубинем»+.

22Филиппус омада, ба Андриёс гуфт; баъд Андриёс ва Филиппус ба Исо гуфтанд.

Писари Худо аз ҷониби Худои Падар ҷалол дода мешавад.

23Исо дар ҷавоби онҳо гуфт: «Соати он расидааст, ки Писари Одам ҷалол ёбад+.

24Ба ростӣ, ба ростӣ ба шумо мегӯям: агар донаи гандум дар хок афтода, намирад, фақат худаш боқӣ мемонад; лекин агар бимирад, донаҳои фаровон меоварад+.

25Касе ки ҷони худро дӯст дорад, онро барбод медиҳад; ва касе ки аз ҷони худ дар ин ҷаҳон нафрат кунад, то ҳаёти ҷовидонӣ онро нигоҳ ҳоҳад дошт+.

26Ҳар кӣ ба Ман хизмат мекунад, бояд Маро пайравӣ намояд; ва ҳар куҷо ки бошам, ҳодими Ман низ он ҷо хоҳад буд; ва ҳар кӣ ба Ман хизмат мекунад, Падар вайро мӯҳтарам хоҳад дошт.

27Алҳол ҷони Ман дар изтироб аст; чӣ бигӯям? Эй Падар! Маро аз ин соат раҳо намо! Аммо маҳз барои ҳамин соат Ман омадаам+.

28Эй Падар! Исми Худро ҷалол деҳ». Дарҳол садое аз осмон даррасид: «Ҷалол додаам ва боз ҷалол ҳоҳам дод»+.

29Мардуме ки дар он ҷо истода буданд, инро шунида, гуфтанд: «Раъд ғуррид». Дигарон гуфтанд: «Фариштае бо Ӯ сухан гуфт»+.

30Исо дар ҷавоб гуфт: «Ин садо на аз барои Ман, балки барои шумо омад;+

31Алҳол доварӣ бар ин ҷаҳон аст; алҳол мири ин ҷаҳон бадар ронда мешавад;+

32Ва ҳангоме ки Ман аз замин боло бурда мешавам, ҳамаро сӯи Худ хоҳам кашид»+.

33Инро гуфт, то ишорат кунад, ки бо чӣ гуна марг Ӯ бояд бимирад+.

Беимонии халқ.

34Мардум дар ҷавоби Ӯ гуфтанд: «Мо аз Таврот шунидаем, ки Масеҳ то абад боқӣ хоҳад монд; пас чӣ сон мегӯӣ, ки Писари Одам бояд боло бурда шавад? Ин Писари Одам кист?»+

35Исо ба онҳо гуфт: «Боз муддати кӯтоҳе нур бо шумост; то даме ки нур бо шумост, роҳ равед, то ки зулмот шуморо фаро нагирад, ва касе ки дар торикӣ роҳ меравад, намедонад, ки куҷо меравад;+

36То даме ки нур бо шумост, ба нур имон оваред, то ки писарони нур гардед». Ин суханонро гуфта, Исо аз пеши онҳо рафт ва пинҳон шуд+.

37Бо вуҷуди мӯъҷизоти бисьёре ки дар пеши назарашон нишон дод, онҳо ба Ӯ имон наоварданд,

38То сухани Ишаъёи набӣ ба амал ояд, ки гуфта буд: «Худовандо! Кӣ ба пайғоми мо бовар кард, ва бозуи Худованд ба кӣ ошкор гардид?»+

39Бинобар ин натавонистанд имон оваранд, чунон ки Ишаъё боз гуфтааст:

40«Чашмони онҳоро нобино ва дилҳои онҳоро сахт гардондааст, то бо чашмони худ набинанд ва бо дилҳои худ нафаҳманд ва руҷӯъ накунанд, то ки Ман онҳоро шифо диҳам»+.

41Чунин гуфт Ишаъё, ҳангоме ки ҷалоли Ӯро дид ва дар бораи Ӯ сухан ронд+.

42Бо вуҷуди ин бисьёре аз сардорон низ ба Ӯ имон оварданд, аммо аз тарси фарисиён иқрор накарданд, ки мабодо аз куништ ронда шаванд;+

43Зеро ки ҷалоли мардумро бештар аз ҷалоли Худо дӯст медоштанд+.

Исо халқро бори охирин даъват менамояд ва огоҳ мекунад.

44Лекин Исо нидо карда, гуфт: «Ҳар кӣ ба Ман имон оварад, ба Ман не, балки ба Фиристандаи Ман имон овардааст;+

45Ва ҳар кӣ Маро бинад, Фиристандаи Маро дидааст+.

46Ман нур ҳастам, ки ба ҷаҳон омадаам, то ҳар кӣ ба Ман имон оварад, дар торикӣ намонад+.

47Ва агар касе суҳанони Маро шунида, риоят накунад, Ман бар вай доварӣ нахоҳам кард: зеро наомадаам, ки бар ҷаҳон доварӣ кунам, балки ҷаҳонро наҷот баҳшам+.

48Ҳар кӣ Маро рад карда, суханонамро қабул накунад, доваре бар худ дорад: каломе ки гуфтам, дар рӯзи вопасин бар вай доварӣ хоҳад кард;+

49Зеро ки Ман аз Худ нагуфтаам, балки Падаре ки Маро фиристод, ба Ман ҳукм дод, ки чӣ бигӯям ва чӣ гуна сухан ронам;

50Ва Ман медонам, ки ҳукми Ӯ ҳаёти ҷовидонист. Пас, он чи Ман мегӯям, хамон аст, ки Падар фармудааст, то бигӯям».

БОБИ СЕЗДАҲУМ

Шустани пойҳои шогирдон.

13^1Пеш аз иди фисҳ, чун Исо донист, ки соати Ӯ расидааст, то ки аз ин ҷаҳон назди Падар биравад, Ӯ, ки мансубони Худро дар ин ҷаҳон дӯст медошт, онҳоро то ба охир дӯст дошт+.

2Ва дар вақти таоми шом, ки иблис қасде дар дили Яҳудо ибни Шимъӯни Исқарьют андохта буд, ки Ӯро таслим кунад,+

3Ва Исо медонист, ки Падар ҳама чизро ба дасти Ӯ додааст, ва Ӯ аз ҷониби Худо омада буд ва ба сӯи Худо меравад,+

4Аз сари суфра бархоста, либоси Худро кашид ва дастмоле гирифта, ба камар баст;

5Баъд аз он ба тағорае об рехта, ба шустани пойҳои шогирдонаш ва хушконидани онҳо бо дастмоле ки ба камараш баста буд, шурӯъ намуд+.

6Чун назди Шимъӯни Петрус омад, вай гуфт: «Худовандо! Ту пойҳои маро мешӯӣ?»

7Исо дар ҷавоби вай гуфт: «Он чи Ман мекунам, алҳол намедонӣ, лекин баъд хоҳӣ фаҳмид».

8Петрус ба Ӯ гуфт: «Пойҳои маро ҳаргиз нахоҳӣ шуст». Исо ба вай ҷавоб дод: «Агар туро нашӯям, туро бо Ман ҳиссае нест»+.

9Шимъӯни Петрус ба Ӯ гуфт: «Худовандо! На танҳо пойҳои маро, балки низ дастҳо ва сари маро бишӯй».

10Исо ба вай гуфт: «Касе ки ғусл кардааст, фақат ба шустани пойҳояш эҳтиёҷ дорад, чунки вай тамоман пок аст; ва шумо пок ҳастед, лекин на ҳама»+.

11Зеро ки таслимкунандаи Худро медонист, бинобар ин гуфт: «На ҳама пок ҳастед»+.

12Чун пойҳои онҳоро шуст, либоси Худро пӯшида, боз нишаст ва ба онҳо гуфт: «Оё медонед, ки барои шумо чӣ кардам?

13Шумо Маро Устод ва Худованд мегӯед ва рост мегӯед, зеро ки Ман чунин ҳастам+.

14Пас, агар Ман, ки Устод ва Худованд ҳастам, пойҳои шуморо шустаам, шумо ҳам бояд пойҳои якдигарро бишӯед:+

15Зеро ба шумо намунае нишон додам, то, чунон ки Ман бо шумо кардам, шумо низ бикунед+.

16Ба ростӣ, ба ростӣ ба шумо мегӯям: ғулом бузургтар аз оғои худ нест, ва расул бузургтар аз фиристандаи худ нест+.

17Ҳар гоҳ инро донистед, хушо шумо, агар инро ба амал оваред+.

18•Дар бораи ҳамаи шумо намегӯям: онҳоеро, ки баргузидаам, медонам. Лекин ин Навишта бояд ба амал ояд: „Он ки бо Ман нон мехӯрад, пошнаи худро бар Ман баланд кардааст“+.

19Алҳол, пеш аз вуқӯъ, ба шумо мегӯям, то ки ҳангоми воқеъ шуданаш бовар кунед, ки ин Ман ҳастам+.

20Ба ростӣ, ба ростӣ ба шумо мегӯям: ҳар кӣ фиристодаи Маро қабул кунад, Маро қабул мекунад; ва ҳар кӣ Маро қабул кунад, Фиристандаи Маро қабул мекунад»+.

Таслимкунанда аз миёни шогирдон берун карда шуд.

21Чун Исо инро гуфт, дар рӯҳ музтариб шуд, ва шаҳодат дода, гуфт: «Ба ростӣ, ба ростӣ ба шумо мегӯям, ки яке аз шумо Маро таслим хоҳад кард»+.

22Шогирдон ба якдигар нигоҳ карда, дар ҳайрат шуданд, ки инро дар бораи кӣ мегӯяд.

23Яке аз шогирдонаш буд, ки бар сандуқи синаи Исо такья мезад: Исо вайро дӯст медошт;+

24Шимъӯни Петрус ба вай ишорат кард, то бипурсад: он кист, ки дар ҳаққаш чунин гуфт.

25Вай ҳамчунон бар сандуқи синаи Исо такья зада, пурсид: «Худовандо! Он кист?»

26Исо ҷавоб дод: «Он аст, ки луқмаи нонро ғӯтонда ба вай медиҳам». Ва луқмаро гӯтонда, ба Яҳудо ибни Шимъӯни Исқарьют дод.

27Пас аз он ки луқмаро гирифт, шайтон дар вай дохил шуд. Он гоҳ Исо ба вай гуфт: «Он чи мекунӣ, ба зудӣ бикун».

28Лекин аз нишастагон ҳеҷ кас нафаҳмид, ки чаро ба вай чунин гуфт.

29Баъзеҳо гумон карданд, ки чун ҳамьён дар дасти Яҳудост, Исо ба вай фармуд, ки ҳар чи барои ид ба мо лозим аст, харид кунад ё ки чизе ба мискинон бидиҳад+.

30Вай луқмаро гирифта, дарҳол берун рафт; ва шаб буд.

Нутқи видоии Исо.

1. Вақти ҷалол ёфтан наздик аст.

31Чун вай берун рафт, Исо гуфт: «Алҳол Писари Одам ҷалол ёфт, ва Худо дар Ӯ ҷалол ёфт;+

32Агар Худо дар Ӯ ҷалол ёфт, Худо низ Ӯро дар Худ ҷалол хоҳад дод, ва ба зудӣ Ӯро ҷалол хоҳад дод+.

33Эй фарзандон! Боз муддати каме бо шумо ҳастам: шумо Маро ҷустуҷӯ хоҳед кард, ва чунон ки ба яҳудиён гуфтам, акнун ба шумо низ мегӯям: „ба он ҷое ки Ман меравам, шумо наметавонед биёед“+.

2. Ҳукми нав.

34Ба шумо ҳукми тозае медиҳам, ки якдигарро дӯст доред; чунон ки Ман шуморо дӯст доштам, шумо низ якдигарро дӯст доред+.

35Аз рӯи ҳамин ҳама хоҳанд донист, ки шогирдони Ман ҳастед, агар якдигарро дӯст доред».

3. Пешгӯӣ кардани инкори Петрус.

36•Шимъӯни Петрус ба Ӯ гуфт: «Худовандо! Куҷо меравӣ?» Исо ба вай ҷавоб дод: «Ба он ҷое ки Ман меравам, алҳол наметавонӣ аз ақиби Ман биёӣ, лекин баъд аз он аз ақиби Ман хоҳӣ омад».

37Петрус ба Ӯ гуфт: «Худовандо! Чаро алҳол аз ақиби Ту наметавонам биёям? Ҷони худро барои Ту фидо хоҳам кард»+.

38Исо ба вай ҷавоб дод: «Ҷони худро барои Ман фидо хоҳӣ кард? Ба ростӣ, ба ростӣ ба ту мегӯям: пеш аз он ки хурӯс бонг занад, Маро се бор инкор хоҳӣ кард+.

БОБИ ЧОРДАҲУМ

4. Назди Падар рафтани Исо.

14^1Дили шумо музтариб нашавад; ба Худо имон оваред, ба Ман низ имон оваред+.

2Дар хонаи Падари Ман иқоматгоҳ бисьёр аст; ва агар чунин намебуд, магар ба шумо мегуфтам: „Меравам, то ки барои шумо ҷой тайёр кунам“?

3Ва ҳангоме ки биравам ва барои шумо ҷой тайёр кунам, боз омада, шуморо бо Худ мебарам, то дар он ҷое ки Ман ҳастам, шумо низ бошед+.

4Ҷое ки Ман меравам, шумо онро медонед, роҳро низ медонед».

5Тумо ба Ӯ гуфт: «Худовандо! Намедонем, ки Ту куҷо меравӣ; пас чӣ гуна метавонем роҳро донем?»+

6Исо ба вай гуфт: «Ман роҳ ва ростӣ ва ҳаёт ҳастам; касе наметавонад назди Падар ояд, магар ин ки ба василаи Ман;+

7Агар Маро мешиноҳтед, Падари Маро низ мешинохтед; ва аз ҳамин дам Ӯро мешиносед ва Ӯро дидаед».

8Филиппус ба Ӯ гуфт: «Худовандо! Падарро ба мо нишон деҳ, ва ин барои мо кофист»+.

9Исо ба вай гуфт: «Ин қадар вақт Ман бо шумо будам, ва ту Маро нашинохтӣ, Филиппус? Ҳар кӣ Маро бинад, Падарро дидааст; пас чӣ тавр мегӯӣ: „Падарро ба мо нишон деҳ“+?

10Оё бовар намекунӣ, ки Ман дар Падар ҳастам, ва Падар дар Ман? Суханоне ки Ман ба шумо мегӯям, аз Худ намегӯям; Падаре ки дар Ман сокин аст, Ӯ ин аъмолро мекунад+.

11Ба Ман имон оваред, ки Ман дар Падар ҳастам, ва Падар дар Ман; вагар на, ба хотири он аъмол ба Ман имон оваред+.

5. Дуо ба исми Исо.

12Ба ростӣ, ба ростӣ ба шумо мегӯям: ҳар кӣ ба Ман имон оварад, аъмолеро, ки Ман мекунам, вай низ хоҳад кард ва ҳатто бузургтар аз он ҳам хоҳад кард, зеро ки Ман назди Падар меравам+.

13Ва ҳар чиро, ки ба исми Ман биталабед, ба ҷо хоҳам овард, то ки Падар дар Писар ҷалол ёбад;

14Агар чизе ба исми Ман биталабед, Ман онро ба ҷо хоҳам овард+.

15Агар Маро дӯст доред, аҳкоми Маро риоя хоҳед кард+.

6. Ваъда кардани Рӯҳулқудс.

16Ва Ман аз Падар илтимос ҳоҳам кард, ва Ӯ ба шумо Пуштибони дигаре ато хоҳад кард, то ки ҳамеша бо шумо бимонад,+

17Яъне Рӯҳи ростӣ, ки ҷаҳон наметавонад Ӯро бипазирад, зеро ки Ӯро намебинад ва намешиносад; лекин шумо Ӯро мешиносед, зеро ки Ӯ бо шумо мемонад ва дар шумо хоҳад буд+.

18Шуморо ятим намегузорам; назди шумо меоям.

19Пас аз андак муддате ҷаҳон дигар Маро нахоҳад дид; лекин шумо Маро хоҳед дид, ва азбаски Ман зиндаам, шумо низ хоҳед зист+.

20Дар он рӯз шумо хоҳед донист, ки Ман дар Падар ҳастам, ва шумо дар Ман, ва Ман дар шумо.

21Ҳар кӣ аҳкоми Маро дорад ва риоят кунад, вай касест, ки Маро дӯст медорад; ва ҳар кӣ Маро дӯст дорад, Падари Ман вайро дӯст ҳоҳад дошт, ва Ман вайро дӯст ҳоҳам дошт ва Худро ба вай зоҳир хоҳам сохт»+.

22Яҳудо, на он Яҳудои Исқарьют, ба ӯ гуфт: «Худовандо! Ин чист, ки Ту мехоҳӣ Худро ба мо зоҳир созӣ ва на ба ҷаҳон?»+

23Исо дар ҷавоби вай гуфт: «Ҳар кӣ Маро дӯст дорад, каломи Маро риоя хоҳад кард; ва Падари Ман вайро дӯст хоҳад дошт, ва Мо назди вай омада, бо вай маскан хоҳем гирифт+.

24Касе ки Маро дӯст надорад, суханони Маро риоят намекунад; ва каломе ки мешунавед, аз они Ман нест, балки аз они Падарест, ки Маро фиристод.

7. Ваҳйи пурфайзи Рӯҳулқудс.

Омодагии Исо ба мамот.

25Ин суханонро ба шумо гуфтам, вақте ки бо шумо будам.

26Лекин Пуштибон, яъне Рӯҳулқудс, ки Падар Ӯро ба исми Ман хоҳад фиристод, ҳама чизро ба шумо таълим хоҳад дод ва ҳар чиро, ки ба шумо гуфтам, ба ёди шумо хоҳад овард+.

Васият кардани осоиштагӣ.

27Осоиштагиро ба шумо боқӣ мегузорам, осоиштагии Худро ба шумо медиҳам: на ончунон ки ҷаҳон медиҳад, Ман ба шумо медиҳам. Дили шумо музтариб нашавад ва ҳаросон набошад+.

28Шунидед, ки ба шумо гуфтам: „Меравам ва назди шумо бармегардам“. Агар Маро дӯст медоштед, шод мешудед, ки гуфтам: „Назди Падар меравам“; зеро ки Падар аз Ман бузургтар аст+.

29Ва инак, пеш аз вуқӯъ ба шумо гуфтам, то ки дар вақти воқеъ шуданаш имон оваред+.

30Баъд аз ин ба шумо бисьёр гуфтугӯ нахоҳам кард, зеро ки мири ин ҷаҳон меояд, ва дар Ман вай чизе надорад+.

31Лекин, то ҷаҳон бидонад, ки Ман Падарро дӯст медорам, чунон ки Падар ба Ман ҳукм кард, амал мекунам: бархезед, аз ин ҷо биравем.

БОБИ ПОНЗДАҲУМ

8. Масеҳ — ток.

15^1Ман Токи ҳақиқӣ ҳастам, ва Падари Ман Токдор аст;+

2Ҳар навдаеро, ки дар Ман мева наоварад, Ӯ бурида мепартояд; ва онро, ки мева меоварад, пок месозад, то ки бештар мева оварад+.

3Шумо алҳол ба воситаи каломе ки ба шумо гуфтам, пок ҳастед+.

4Дар Ман бимонед, ва Ман дар шумо. Чӣ тавре ки навда наметавонад худ аз худ мева диҳад, агар дар ток намонад, ҳамчунин шумо низ, агар дар Ман намонед+.

5Ман Ток ҳастам, ва шумо навдаҳо; касе ки дар Ман бимонад, ва Ман дар вай, меваи фаровон меоварад; зеро ки бе Ман ҳеҷ коре наметавонед кунед+.

6Касе ки дар Ман намонад, чун навдае бурида мешавад ва мехушкад; ва чунин навдаҳоро гирд оварда, ба оташ меандозанд, ва онҳо месӯзанд+.

7Агар дар Ман бимонед, ва сухани Ман дар шумо бимонад, ҳар чи мехоҳед, талаб кунед, ва он ба шумо дода хоҳад шуд+.

8Ҷалоли Падари Ман дар ин аст, ки шумо меваи фаровон оваред, ва шогирдони Ман хоҳед буд.

9. Дар бораи мондан дар муҳаббати Исо.

9Чунон ки Падар Маро дӯст доштааст, Ман низ шуморо дӯст доштаам; дар муҳаббати Ман бимонед+.

10Агар аҳкоми Маро риоят кунед, дар муҳаббати Ман хоҳед монд, чунон ки Ман аҳкоми Падари Худро риоят кардам, ва дар муҳаббати Ӯ мемонам.

11Инро ба шумо гуфтаам, то ки шодии Ман дар шумо бимонад ва шодии шумо комил бошад+.

12Ҳукми Ман ин аст, ки якдигарро дӯст доред, чунон ки Ман шуморо дӯст доштам+.

13Касе муҳаббати бузургтар аз ин надорад, ки ҷони худро барои дӯстони худ фидо кунад+.

14Шумо дӯстони Ман ҳастед, агар аҳкоми Маро ба ҷо оваред+.

15Дигар шуморо банда намехонам, зеро ки банда намедонад оғояш чӣ мекунад; лекин шуморо дӯст хондаам, чунки ҳар чи аз Падар шунидаам, ба шумо баён кардам+.

16На шумо Маро баргузидаед, балки Ман шуморо баргузидаам ва шуморо таъин кардам, ки шумо биравед ва мева оваред, ва меваи шумо бимонад, то ки ҳар чи аз Падар ба исми Ман талаб кунед, ба шумо ато кунад+.

17Ин чизҳоро ба шумо ҳукм мекунам, то ки якдигарро дӯст доред+.

10. Имондор ва ҷаҳон.

18Агар ҷаҳон аз шумо нафрат кунад, бидонед, ки пеш аз шумо аз Ман нафрат кардааст+.

19Агар шумо аз ҷаҳон мебудед, ҷаҳон мансубони худро дӯст медошт; лекин азбаски шумо аз ҷаҳон нестед, балки Ман шуморо аз ҷаҳон баргузидаам, аз ин сабаб ҷаҳон аз шумо нафрат мекунад+.

20Каломеро, ки ба шумо гуфтам, дар хотир нигоҳ доред: „Ғулом бузургтар аз оғои худ нест“. Агар Маро таъқиб карданд, шуморо низ таъқиб хоҳанд кард; агар каломи Маро риоя карданд, каломи шуморо низ риоя хоҳанд кард;+

21Лекин хамаи инро барои исми Ман ба шумо хоҳанд кард, чунки Фиристандаи Маро намешиносанд.

22Агар Ман намеомадам ва ба онҳо сухан намегуфтам, гуноҳе намедоштанд; лекин акнун барои гуноҳи худ узре надоранд+.

23Ҳар кӣ аз Ман нафрат кунад, аз Падари Ман низ нафрат мекунад+.

24Агар дар миёни онҳо аъмолеро намекардам, ки дигаре ҳаргиз накардааст, гуноҳе намедоштанд; лекин акнун он аъмолро дида, ҳам аз Ман ва ҳам аз Падари Ман нафрат кардаанд,+

25То ба амал ояд каломе ки дар Тавроташон навишта шудааст: „Бе сабаб аз Ман нафрат доранд“+.

11. Имондор ва Рӯҳулқудс.

26Лекин чун Пуштибон, ки Ӯро аз ҷониби Падар назди шумо мефиристам, биёяд, яъне Рӯҳи ростӣ, ки аз Падар содир мегардад, Ӯ бар Ман шаҳодат хоҳад дод;+

27Ва шумо низ шаҳодат хоҳед дод, зеро ки аз ибтидо бо Ман будаед+.

БОБИ ШОНЗДАҲУМ

12. Дар бораи таъқиботи имондорон.

16^1Инро ба шумо гуфтам, то ки ба васваса наафтед.

2Шуморо аз куништҳо хоҳанд ронд; ва ҳатто соате мерасад, ки ҳар кӣ шуморо бикушад, гумон кунад, ки хизмате ба Худо мекунад+.

3Ва ин корҳоро бо шумо ҳоҳанд кард, чунки на Падарро шинохтанд ва на Маро+.

4Лекин инро ба шумо барои он гуфтам, ки ҳангоми расидани он соат ба ёд оваред, ки Ман ба шумо гуфтаам ва инро аз аввал ба шумо нагуфтам, зеро ки бо шумо будам+.

5Аммо акнун Ман назди Фиристандаи Худ меравам, ва касе аз байни шумо аз Ман намепурсад: „Куҷо меравӣ“+?

6Вале чун инро ба шумо гуфтам, дили шумо пур аз ғам шуд.

13. Дар бораи таъсири Рӯҳулқудс.

7Лекин ба шумо рост мегӯям: рафтани Ман барои шумо беҳтар аст; зеро ки агар Ман наравам, Пуштибон назди шумо нахоҳад омад; ва агар биравам, Ӯро назди шумо мефиристам,+

8Ва чун Ӯ ояд, ҷаҳонро бар гуноҳ ва бар адолат ва бар доварӣ мулзам ҳоҳад кард.

9Бар гуноҳ, зеро ки ба Ман имон намеоваранд;+

10Бар адолат, зеро ки назди Падари Худ меравам, ва дигар Маро нахоҳед дид;

11Бар доварӣ, зеро ки мири ин ҷаҳон маҳкум шудааст+.

12Боз бисьёр чизҳои дигар дорам, ки ба шумо бигӯям, лекин шумо алҳол онҳоро наметавонед бардоред.

13Лекин чун Ӯ, яъне Рӯҳи ростӣ ояд, шуморо ба тамоми ростӣ раҳнамоӣ ҳоҳад кард; зеро ки аз Худ нахоҳад гуфт, балки ҳар чи мешунавад, онро хоҳад гуфт, ва аз воқеоти оянда ба шумо ҳабар хоҳад дод+.

14Ӯ Маро ҷалол хоҳад дод, чунки аз он чи аз они Ман аст, гирифта, ба шумо ҳабар ҳоҳад дод.

15Ҳар он чи Падар дорад, аз они Ман аст; бинобар ин гуфтам: аз он чи аз они Ман аст, гирифта, ба шумо хабар хоҳад дод+.

14. Мамот ва омадани Исо.

16Дере нагузашта Маро нахоҳед дид, ва боз дере нагузашта Маро ҳоҳед дид; зеро ки Ман назди Падар меравам»+.

17Баъзе аз шогирдонаш ба якдигар гуфтанд: «Чист, ки Ӯ ба мо мегӯяд: „Дере нагузашта Маро нахоҳед дид, ва боз дере нагузашта Маро ҳоҳед дид“ ва: „Ман назди Падар меравам“?»

18Ва онҳо гуфтанд: «Ин чист, ки Ӯ мегӯяд: „Дере нагузашта“? Намедонем, чӣ мегӯяд».

19Исо чун донист, ки мехоҳанд аз Ӯ бипурсанд, ба онҳо гуфт: «Оё ба якдигар дар ин хусус савол медиҳед, ки Ман гуфтам: „Дере нагузашта Маро нахоҳед дид, ва боз дере нагузашта Маро хоҳед дид“?

20Ба ростӣ, ба ростӣ ба шумо мегӯям: шумо гирья ва нола хоҳед кард, лекин ҷаҳон шод хоҳад шуд; шумо ғамгин хоҳед шуд, лекин ғами шумо ба шодӣ мубаддал хоҳад шуд+.

21Зан ҳангоми зоидан ғамгин аст, чунки соати вай расидааст; лекин чун кӯдакро зоид, ғамашро фаромӯш мекунад ба сабаби шодии он ки одаме дар ҷаҳон таваллуд ёфт+.

22Шумо низ алҳол ғамгин ҳастед; лекин боз шуморо хоҳам дид, ва дили шумо шод хоҳад шуд, ва ҳеҷ кас наметавонад он шодиро аз шумо бигирад+.

15. Дуо ба исми Исо.

Каломи охирини тасаллибахши Исо ба шогирдон.

23Ва дар он рӯз аз Ман чизе нахоҳед пурсид. Ба ростӣ, ба ростӣ ба шумо мегӯям: ҳар он чи аз Падар ба исми Ман талаб кунед, ба шумо ато хоҳад кард+.

24То кунун ба исми Ман чизе талаб накардаед; талаб кунед, то бигиред, ва шодии шумо комил гардад+.

25Ин чизҳоро бо масалҳо ба шумо гуфтам; лекин соате мерасад, ки дигар ба шумо бо масалҳо ҳарф намезанам, балки аз Падар ба шумо кушоду равшан хабар хоҳам дод+.

26Дар он рӯз ба исми Ман талаб хоҳед кард, ва Ман ба шумо намегӯям, ки аз Падар барои шумо илтимос хоҳам кард:

27Зеро ки Худи Падар шуморо дӯст медорад, чунки шумо Маро дӯст доштаед ва шумо имон овардаед, ки Ман аз ҷониби Худо омадаам+.

28Ман аз ҷониби Падар омадам ва ба ҷаҳон ворид шудам; боз ҷаҳонро тарк мекунам ва назди Падар меравам»+.

29Шогирдонаш ба Ӯ гуфтанд: «Инак акнун кушоду равшан сухан мегӯӣ, на бо масалҳо;

30Акнун донистем, ки Ту ҳама чизро медонӣ, ва ҳоҷат нест, ки касе аз Ту чизе бипурсад; аз ин рӯ имон меоварем, ки Ту аз ҷониби Худо омадаӣ»+.

31Исо ба онҳо ҷавоб дод: «Алҳол имон меоваред?

32Инак, соате мерасад, ва аллакай расидааст, ки шумо пароканда шуда, ҳар яке сӯи хонаи худ меравед ва Маро танҳо мегузоред; лекин Ман танҳо нестам, зеро ки Падар бо Ман аст+.

33Ин чизҳоро ба шумо гуфтам, то ки дар Ман осоиштагӣ дошта бошед. Дар ҷаҳон ғаму кулфат хоҳед дошт; лекин далер бошед: Ман бар ҷаҳон ғолиб шудаам»+.

БОБИ ҲАФДАҲУМ

Дуои саркоҳинии Исо.

1. Илтимос дар бораи ҷалол додан.

17^1Исо, чун инро гуфт, чашмони Худро сӯи осмон боло карда, гуфт: «Эй Падар! Соат расидааст: Писари Худро ҷалол деҳ, то ки Писарат низ Туро ҷалол диҳад+.

2Зеро ки Ӯро бар тамоми башар қудрат додаӣ, то ки ба ҳар кӣ Ту ба Ӯ бахшидаӣ, ҳаёти ҷовидонӣ бидиҳад:+

3Ва ҳаёти ҷовидонӣ ин аст, ки Туро, ки Худои ягонаи ҳақиқӣ ҳастӣ, ва Исои Масеҳро, ки фиристодӣ, бишносанд.

4Ман Туро дар рӯи замин ҷалол додам ва кореро, ки ба Ман супурда будӣ, то бикунам, ба анҷом расондам;

5Ва акнун Ту, эй Падар, Маро назди Худ ҷалол деҳ ба ҳамон ҷалоле ки пеш аз ҳастии олам назди Ту доштам+.

2. Илтимос дар бораи ёздаҳ шогирдон.

6Исми Туро ба одамоне ки аз ҷаҳон ба Ман ато кардӣ, шиносондам; онҳо аз они Ту буданд, ва Ту онҳоро ба Ман ато кардӣ, ва онҳо каломи Туро риоят кардаанд;

7Ва акнун донистанд, ки ҳар он чи ба Ман додаӣ, аз ҷониби Туст;

8Зеро каломеро, ки ба Ман додӣ, ба онҳо супурдам, ва онҳо қабул карданд ва ҳақиқатан донистанд, ки Ман аз ҷониби Ту омадаам, ва имон оварданд, ки Ту Маро фиристодаӣ+.

9Ман барои онҳо илтимос мекунам: на барои ҷаҳон, балки барои онҳое ки Ту ба Ман додаӣ, зеро ки онҳо аз они Ту мебошанд;+

10Ва он чи аз они Ман аст, аз они Туст, ва он чи аз они Туст, аз они Ман аст; ва Ман дар онҳо ҷалол ёфтаам+.

11Ман дигар дар ҷаҳон нестам, лекин онҳо дар ҷаҳон ҳастанд, ва Ман назди Ту меоям. Эй Падари Муқаддас! Инҳоро, ки ба Ман додаӣ, ба исми Худ нигоҳ дор, то ки як бошанд, чунон ки Мо ҳастем+.

12Вақте ки бо онҳо дар ҷаҳон будам, онҳоро ба исми Ту нигоҳ доштам; онҳоеро, ки Ту ба Ман додӣ, нигаҳбонӣ кардам, ва ҳеҷ яке аз онҳо ҳалок нашуд, ҷуз аз писари ҳалокат, то ки Навишта ба амал ояд+.

13Вале акнун назди Ту меоям, ва инро дар ҷаҳон мегӯям, то ки шодии Ман дар онҳо комил бошад+.

14Ман каломи Туро ба онҳо супурдам, ва ҷаҳон аз онҳо нафрат кард, чунки онҳо аз ҷаҳон нестанд, чунон ки Ман низ аз ҷаҳон нестам+.

15Илтимос намекунам, ки Ту онҳоро аз ҷаҳон бибарӣ, балки онҳоро аз шарорат муҳофизат намоӣ;+

16Онҳо аз ҷаҳон нестанд, чунон ки Ман низ аз ҷаҳон нестам.

17Онҳоро бо ростии Худ тақдис кун: каломи Ту ростист+.

18Чунон ки Ту Маро ба ҷаҳон фиристодӣ, Ман низ онҳоро ба ҷаҳон фиристодам;+

19Ва Худро барои онҳо тақдис мекунам, то ки онҳо низ бо ростӣ тақдис карда шаванд.

3. Дуо дар бораи имондорони ҳамаи замонҳо.

20Танҳо барои онҳо илтимос намекунам, балки низ барои касоне ки ба василаи каломи онҳо ба Ман имон хоҳанд овард:

21То ки ҳама як бошанд; чунон ки Ту, эй Падар, дар Ман ҳастӣ ва Ман дар Ту, онҳо низ дар Мо як бошанд, — то ҷаҳон имон оварад, ки Ту Маро фиристодӣ.

22Ва Ман ҷалолеро, ки ба Ман додаӣ, ба онҳо додаам: то ки як бошанд, чунон ки Мо як ҳастем+.

23Ман дар онҳо ҳастам, ва Ту дар Ман; то ки онҳо дар ягонагӣ комил бошанд, ва ҷаҳон бидонад, ки Ту Маро фиристодӣ ва онҳоро дӯст доштӣ, чунон ки Маро дӯст доштӣ.

24Эй Падар! Мехоҳам онҳое ки ба Ман додаӣ, дар он ҷое ки мебошам, бо Ман бошанд, то ҷалоли Маро, ки ба Ман додаӣ, бубинанд, чунки Маро пеш аз таъсиси ҷаҳон дӯст доштӣ+.

25Эй Падари Одил! Ҷаҳон Туро нашинохт; лекин Ман Туро шинохтам, ва инҳо донистанд, ки Ту Маро фиристодӣ;+

26Ва Ман ба онҳо исми Туро шиносондам ва боз ҳам хоҳам шиносонид, то он муҳаббате ки Ту ба Ман дорӣ, дар онҳо бошад, ва Ман низ дар онҳо бошам»+.

БОБИ ҲАЖДАҲУМ

Исо дар боғи Ҷатсамонӣ.

18^1•Чун Исо инро гуфт, бо шогирдони Худ ба он тарафи водии Қидрӯн рафт, ки дар он ҷо боғе буд, ва Ӯ ва шогирдонаш ба он даромаданд+.

Таслим кардани Яҳудо.

2Ва Яҳудои таслимкунандаи Ӯ низ он ҷойро медонист, чунки Исо бо шогирдонаш борҳо дар он ҷо ҷамъ омада буд+.

3Пас Яҳудо як даста сарбозон ва мулозимонро аз саркоҳинон ва фарисиён гирифта, бо чароғҳо ва машъалҳо ва аслиҳа ба он ҷо омад+.

4Исо, ки огоҳ буд аз он чи бояд ба Ӯ рӯй диҳад, берун омада, ба онҳо гуфт: «Киро ҷустуҷӯ мекунед?»+

5Ба Ӯ ҷавоб доданд: «Исои Носириро». Исо ба онҳо гуфт: «Ман ҳастам». Яҳудои таслимкунандаи Ӯ низ бо онҳо истода буд.

6Чун Исо ба онҳо гуфт: «Ман ҳастам», — онҳо ақибақиб рафта, ба замин афтоданд.

7Боз аз онҳо пурсид: «Киро ҷустуҷӯ мекунед?» Гуфтанд: «Исои Носириро».

8Исо ҷавоб дод: «Ман ба шумо гуфтам, ки Ман ҳастам; пас, агар Маро ҷустуҷӯ мекунед, бигзоред инҳо бираванд», —

9То он сухане ки Ӯ гуфта буд, ба амал ояд: «Аз онҳое ки ба Ман додӣ, якеро талаф накардаам»+.

10Он гоҳ Шимъӯни Петрус, ки шамшер дошт, онро кашида, ба ғуломи саркоҳин, ки Малхус ном дошт, зад, ва гӯши рости вайро бурида партофт+.

11Исо ба Петрус гуфт: «Шамшери худро ғилоф кун; наход ки он косаеро, ки Падарам ба Ман додааст, нанӯшам?»+

Исо ба ҳузури доварии саркоҳинон.

Инкори Петрус.

12•Он гоҳ дастаи сарбозон ва мириҳазор ва мулозимони яҳудиён Исоро дастгир карда, бастанд,

13Ва аввал Ӯро назди Ҳонон, падарарӯси Қаёфо, ки ҳамон сол саркоҳин шуд, бурданд:+

14Ва ин ҳамон Қаёфо буд, ки ба яҳудиён маслиҳат дода буд, ки беҳтар аст як кас барои қавм бимирад+.

15Шимъӯни Петрус ва як шогирди дигар аз ақиби Исо рафтанд; азбаски он шогирд ба саркоҳин шинос буд, бо Исо ба даруни ҳавлии саркоҳин даромад;

16•Аммо Петрус дар берун, назди дар истод. Баъд он шогирди дигар, ки ба саркоҳин шинос буд, берун омада, ба дарбон чизе гуфт ва Петрусро ба дарун бурд.

17Он канизе ки дарбон буд, ба Петрус гуфт: «Оё ту низ аз шогирдони Ин Шахс нестӣ?» Вай гуфт: «Нестам».

18Дар ин миён ғуломон ва мулозимон оташ афрӯхта буданд, зеро ки ҳаво сард буд, ва даври оташ истода, худро гарм мекарданд; Петрус низ бо онҳо истода, худро гарм мекард.

19•Саркоҳин аз Исо дар бораи шогирдонаш ва таълимаш пурсид.

20Исо ба вай ҷавоб дод: «Ман ба ҷаҳон ошкоро сухан гуфтаам; Ман ҳар вақт дар куништ ва дар маъбад, ки дар он ҷо яҳудиён ҳамеша ҷамъ меомаданд, таълим додаам ва пинҳонӣ чизе нагуфтаам;+

21Чаро аз Ман мепурсӣ? Аз онҳое ки шунидаанд, бипурс, ки Ман ба онҳо чӣ гуфтаам; инак, онҳо медонанд, ки Ман чӣ гуфтаам».

22Вақте ки инро гуфт, яке аз мулозимон, ки дар он ҷо истода буд, Исоро як торсакӣ зада, гуфт: «Ба саркоҳин ин тавр ҷавоб медиҳӣ?»+

23Исо ба вай ҷавоб дод: «Агар бад гуфтам, ба бадӣ шаҳодат деҳ; ва агар хуб гуфтам, барои чӣ Маро мезанӣ?»

24Ҳонон Ӯро дастбаста назди Қаёфои саркоҳин фиристод.

25Ва Шимъӯни Петрус истода, худро гарм мекард. Ба вай гуфтанд: «Ту низ аз шогирдони Ӯ нестӣ?» Вай инкор карда, гуфт: «Нестам».

26Яке аз ғуломони саркоҳин, хеши он касе ки Петрус гӯшашро бурида буд, гуфт: «Магар ман туро дар боғ бо Ӯ надидам?»+

27Петрус боз инкор кард; ва ҳамон дам хурӯс бонг зад+.

Исо ба ҳузури Пилотус.

28•Аз ҳавлии Қаёфо Исоро ба сарбозхона бурданд. Ва субҳ буд; ва онҳо ба сарбозхона надаромаданд, то ки наҷис нашаванд ва барраи фисҳро бихӯранд+.

29Пилотус назди онҳо баромада, гуфт: «Чӣ даъвое бар Ин Шахс доред?»+

30Онҳо дар ҷавоби вай гуфтанд: «Агар Ӯ бадкор намебуд, ба ту таслим намекардем».

31Пилотус ба онҳо гуфт: «Шумо Ӯро бигиред ва мувофиқи шариати худ бар Ӯ доварӣ кунед». Яҳудиён ба вай гуфтанд: «Ба мо ҷоиз нест, ки касеро бикушем»,

32То он сухани Исо ба амал ояд, ки Ӯ дар бораи чигунагии мурдани Худ ишора карда гуфта буд+.

33Он гоҳ Пилотус боз ба сарбозхона даромада, Исоро хонд ва ба Ӯ гуфт: «Оё Ту Подшоҳи Яҳудиён ҳастӣ?»+

34Исо ба вай ҷавоб дод: «Оё ту инро аз худ мегӯӣ, ё ки дигарон дар бораи Ман ба ту гуфтаанд?»

35Пилотус ҷавоб дод: «Магар ман яҳудӣ ҳастам? Қавми Ту ва саркоҳинон Туро ба ман таслим кардаанд; чӣ кор кардаӣ?»

36Исо ҷавоб дод: «Подшоҳии Ман аз ин ҷаҳон нест; агар Подшоҳии Ман аз ин ҷаҳон мебуд, мулозимони Ман меҷангиданд, то ки Ман ба яҳудиён таслим карда нашавам; лекин акнун Подшоҳии Ман аз ин ҷо нест»+.

37Пилотус ба Ӯ гуфт: «Пас, Ту Подшоҳ ҳастӣ?» Исо ҷавоб дод: «Ту мегӯӣ, ки Ман Подшоҳ ҳастам; Ман барои он таваллуд ёфтаам ва барои он ба ҷаҳон омадаам, ки бар ростӣ шаҳодат диҳам; ва ҳар кӣ аз ростист, овози Маро мешунавад»+.

38Пилотус ба Ӯ гуфт: «Ростӣ чист?» Чун инро бигуфт, боз назди яҳудиён баромад ва ба онҳо гуфт: «Ман дар Ӯ ҳеҷ айбе намеёбам;+

Исо ва Бараббос.

39Лекин шумо одате доред, ки бандиеро дар иди фисҳ барои шумо озод кунам; оё мехоҳед, ки Подшоҳи Яҳудиёнро барои шумо озод кунам?»+

40Онҳо боз фарьёд зада, гуфтанд: «Ӯро не, балки Бараббосро». Бараббос як роҳзан буд.

БОБИ НУЗДАҲУМ

Исо бо тоҷи аз хор бофташуда.

19^1•Он гоҳ Пилотус Исоро гирифта, тозиёна зад.

2Ва сарбозон тоҷе аз хор бофта, бар сараш ниҳоданд, ва ҷомаи арғувон ба Ӯ пӯшонданд,

3Ва гуфтанд: «Салом, эй Подшоҳи Яҳудиён!» Ва Ӯро торсакӣ мезаданд.

Пилотус ва Исо ба ҳузури мардум.

4Боз Пилотус баромада, ба онҳо гуфт: «Инак, Ӯро пеши шумо мебарорам, то бидонед, ки ман дар Ӯ ҳеҷ айбе намеёбам»+.

5Ва Исо, дар ҳолате ки тоҷи аз хор бофтае бар сар ва ҷомаи арғувон дар бар дошт, берун омад. Ва Пилотус гуфт: «Инак Он Одам!»

6Чун саркоҳинон ва мулозимон Ӯро диданд, фарьёд зада, гуфтанд: «Ӯро маслуб кун, маслуб кун!» Пилотус ба онҳо гуфт: «Шумо Ӯро гирифта, маслуб кунед, зеро ки ман дар Ӯ айбе намеёбам».

7Яҳудиён ба вай ҷавоб доданд: «Мо шариате дорем, ва мувофиқи шариати мо Ӯ бояд бимирад, чунки Худро Писари Худо кардааст»+.

8Чун Пилотус ин суханро шунид, беш аз пеш ҳаросон шуд.

9Ва боз ба сарбозхона даромада, ба Исо гуфт: «Ту аз куҷоӣ?» Лекин Исо ба вай ҷавоб надод+.

10Пилотус ба Ӯ гуфт: «Ба ман сухан намегӯӣ? Магар намедонӣ, ки қудрат дорам Туро маслуб кунам ва қудрат дорам Туро озод кунам?»

11Исо ҷавоб дод: «Ҳеҷ қудрате бар Ман намедоштӣ, агар аз боло дода намешуд; аз ин рӯ он касе ки Маро ба ту таслим кард, гуноҳи бештаре дорад»+.

12Ва аз он вақт Пилотус саъй дошт Ӯро озод кунад, лекин яҳудиён фарьёд зада, гуфтанд: «Агар Ӯро озод кунӣ, дӯсти қайсар нестӣ; ҳар кӣ даъвои подшоҳӣ кунад, душмани қайсар аст»+.

13Чун Пилотус инро шунид, Исоро берун овард ва дар он ҷое ки Сангфарш ва ба ибронӣ Ҷабто номида мешуд, бар курсии доварӣ нишаст.

14Рӯзи ҷумъаи арафаи иди фисҳ буд, ки дар соати шашум ба яҳудиён гуфт: «Инак, Подшоҳи шумо!»

15Лекин онҳо фарьёд заданд: «Ӯро нест кун, нест кун, маслуб кун!» Пилотус ба онҳо гуфт: «Оё Подшоҳи шуморо маслуб кунам?» Саркоҳинон ҷавоб доданд: «Ғайр аз қайсар подшоҳе надорем»+.

Маслуб шудани Исо ва мамоти Ӯ.

16Ниҳоят, Ӯро ба дасти онҳо супурд, то ки маслуб кунанд. Ва онҳо Исоро гирифта бурданд.

17•Ва Ӯ салиби Худро бардошта, ба он ҷое ки «Ҷои косахонаи сар» ва ба ибронӣ Ҷолҷолто ном дошт, равона шуд;

18Дар он ҷо Ӯро маслуб карданд ва бо Ӯ ду каси дигарро: яке аз ин тарафаш ва дигаре аз он тарафаш, ва Исо дар миёна.

19Пилотус айбномае навишта, бар салиб овехт, ки чунин навишта шуда буд: «Исои Носирӣ, Подшоҳи Яҳудиён».

20Бисьёре аз яҳудиён он айбномаро ҳонданд, зеро ҷое ки Исо маслуб шуда буд, ба шаҳр наздик буд, ва айбномаро ба забонҳои ибронӣ, юнонӣ ва румӣ навишта буданд+.

21Саркоҳинони яҳудӣ ба Пилотус гуфтанд: «Нанавис: „Подшоҳи Яҳудиён“, балки он чи Ӯ мегуфт: „Манам Подшоҳи Яҳудиён“».

22Пилотус ҷавоб дод: «Он чи навиштам, навиштам».

23Ва сарбозон, чун Исоро маслуб карданд, либоси Ӯро гирифта, ба чор ҳисса тақсим карданд, ба ҳар сарбоз як ҳисса; ва пероҳанро низ гирифтанд; лекин пероҳан дарз надошт, балки аз боло то поён бофта шуда буд.

24Пас онҳо ба якдигар гуфтанд: «Онро пора накунем, балки қуръа бар он партофта бинем, ки аз они кӣ мешавад», то ки Навишта ба амал ояд, ки мегӯяд: «Сару либоси Маро дар миёни худ тақсим карданд ва бар пероҳани Ман қуръа партофтанд». Ва сарбозон чунин карданд+.

25Дар назди салиби Исо модари Ӯ ва хоҳари модараш, Марьями завҷаи Қлӯпос, ва Марьями Маҷдалия истода буданд+.

26Чун Исо модари Худро бо он шогирде ки дӯст медошт, дар он ҷо истода дид, ба модари Худ гуфт: «Эй зан! инак писари ту»+.

27Ва баъд ба шогирди Худ гуфт: «Инак модари ту!» Аз ҳамон соат он шогирд вайро ба хонаи худ бурд.

28•Пас аз он Исо чун дид, ки ҳама чиз ба анҷом расидааст, то ки Навишта ба амал ояд, гуфт: «Ташнаам»+.

29Дар он ҷо зарфе пур аз сирко истода буд. Пас исфанҷеро аз сирко пур карда, бар сари най ниҳоданд ва наздики даҳони Ӯ бурданд.

30Чун Исо сиркоро чашид, гуфт: «Иҷро шуд!» Ва сар фурӯ оварда, ҷон дод.

«Ҳеҷ як устухони Ӯ шикаста нахоҳад шуд».

31Лекин, азбаски рӯзи ҷумъа буд, барои он ки ҷасадҳо бар салиб дар рӯзи шанбе намонад, зеро ки он шанбеи бузург буд, бинобар ин яҳудиён аз Пилотус хоҳиш карданд, ки соқи пойҳои онҳоро бишкананд ва поён фуроваранд+.

32Сарбозон омада, соқи пойҳои он ду нафарро, ки бо Ӯ маслуб шуда буданд, шикастанд;

33Чун назди Исо омаданд ва диданд, ки аллакай мурдааст, соқи пойҳои Ӯро нашикастанд,

34Аммо яке аз сарбозон ба қабурғаи Ӯ найза зад, ва ҳамон дам хун ва об ҷорӣ шуд+.

35Ва он касе ки дид, шаҳодат дод, ва шаҳодати вай рост аст; вай медонад, ки рост мегӯяд, то ки шумо низ имон оваред+.

36Зеро ин воқеъ шуд, то Навишта ба амал ояд, ки мегӯяд: «Ҳеҷ як устухони Ӯ шикаста нахоҳад шуд»+.

37Ва Навишта боз дар ҷои дигар мегӯяд: «Ба Он Касе ки найза задаанд, назар хоҳанд дӯхт»+.

Дафни Исо.

38•Пас аз он Юсуф, ки аз аҳли Ҳаромот ва, аз тарси яҳудиён, шогирди махфии Исо буд, аз Пилотус хоҳиш кард, ки Ҷасади Исоро бардорад; ва Пилотус ба вай иҷозат дод. Вай омада, Ҷасади Исоро бардошт+.

39Ва Ниқӯдимус, ки пештар шабона назди Исо омада буд, низ омад ва тақрибан сад ратл мур ва уди омехта бо худ овард+.

40Онҳо Ҷасади Исоро гирифтанд ва мувофиқи маросими дафни яҳудиён, ҳанут пошида, ба кафан печонданд+.

41Дар он ҷое ки Ӯ маслуб шуд, боғе буд, ва дар боғ қабри наве ки дар он ҳанӯз ҳеҷ кас дафн нашуда буд:+

42Дар он ҷо Исоро дафн карданд, зеро ки арафаи шанбеи яҳудиён буд, ва он қабр наздик буд.

БОБИ БИСТУМ

Эҳьёи Исо.

20^1•Дар рӯзи якшанбе, бомдодон, ки ҳаво ҳанӯз торик буд, Марьями Маҷдалия бар сари қабр омад ва дид, ки санг аз қабр бардошта шудааст;+

2Вай дартоз назди Шимъӯни Петрус ва он шогирди дигаре ки Исо дӯст медошт, омада, ба онҳо гуфт: «Худовандро аз қабр бурдаанд, ва намедонем, ки Ӯро куҷо гузоштаанд»+.

3Дарҳол Шимъӯни Петрус ва он шогирди дигар берун омада, ба ҷониби қабр рафтанд.

4Ҳар ду бо ҳам медавиданд, вале он шогирди дигар зудтар давида, аз Петрус пеш гузашт ва аввал бар сари қабр омад,

5Ва хам шуда, кафанро гузошта дид; лекин ба дарун надаромад.

6Аз ақиби вай Шимъӯни Петрус омада, ба қабр даромад ва кафанро гузошта дид

7Ва рӯймолеро, ки бар сари Ӯ буд, на бо кафан, балки дар гӯшае алоҳида печида дид.

8Он шогирди дигар, ки аввал бар сари қабр омада буд, низ ба дарун даромад, ва дид, ва имон овард;

9Зеро онҳо ҳанӯз Навиштаро нафаҳмида буданд, ки Ӯ бояд аз мурдагон эҳьё шавад+.

10Ва шогирдон ба ҳонаи худ баргаштанд.

Зоҳир шудани Исои эҳьёшуда ба Марьями Маҷдалия ва ба шогирдон.

11•Аммо Марьям дар беруни қабр истода, гирья мекард; ва чун мегирист, хам шуда, ба даруни қабр нигоҳ кард

12Ва ду фариштаи сафедпӯшро дид, ки дар он ҷое ки Ҷасади Исо гузошта шуда буд, яке ба тарафи сар ва дигаре ба тарафи пой нишаста буданд+.

13Онҳо ба вай гуфтанд: «Эй зан! Чаро гирья мекунӣ?» Ба онҳо гуфт: «Худованди маро бурдаанд, ва намедонам, ки Ӯро куҷо гузоштаанд».

14Чун инро гуфт, ба ақиб рӯ овард ва Исоро истода дид; вале надонист, ки ин Исост+.

15Исо ба вай гуфт: «Эй зан! Чаро гирья мекунӣ? Киро ҷустуҷӯ мекунӣ?» Вай ба гумони он ки ин боғбон аст, ба Ӯ гуфт: «Эй оғо! Агар ту Ӯро бурда бошӣ, ба ман бигӯ, ки Ӯро куҷо гузоштӣ, то ки ман Ӯро гирифта барам»+.

16Исо ба вай гуфт: «Эй Марьям!» Вай рӯ оварда, ба Ӯ гуфт: «Раббунӣ!» — яъне: «Устод!»

17Исо ба вай гуфт: «Ба Ман даст нарасон, зеро ки ҳанӯз назди Падари Худ сууд накардаам; лекин назди бародарони Ман рафта, ба онҳо бигӯ: Ман назди Падари Худ ва Падари шумо, назди Худои Худ ва Худои шумо сууд мекунам»+.

18Марьями Маҷдалия омада, ба шогирдон хабар дод, ки: «Ман Худовандро дидаам, ва ба ман чунин гуфт».

19•Бегоҳии худи ҳамон рӯзи якшанбе, вақте ки шогирдон дар хонае ҷамъ омада, аз тарси яҳудиён дарҳои онро баста буданд, Исо омада, дар миёни онҳо биистод ва ба онҳо гуфт: «Салом бар шумо бод!»

20Чун инро гуфт, дастҳо ва қабурғаи Худро ба онҳо нишон дод. Шогирдон Худовандро дида, шод гардиданд.

21Боз Исо ба онҳо гуфт: «Салом бар шумо бод! Чунон ки Падар Маро фиристод, Ман низ шуморо мефиристам»+.

22Чун инро гуфт, бар онҳо дамид ва гуфт: «Рӯҳулқудсро пайдо кунед:+

23Гуноҳи касеро, ки афв намоед, омурзида мешавад; ва касеро, ки афв накунед, омурзида намешавад»+.

24Лекин Тумо, ки яке аз он дувоздаҳ буд ва Экизак номида мешуд, вақте ки Исо омад, бо онҳо набуд+.

25Шогирдони дигар ба вай гуфтанд: «Мо Худовандро дидаем». Вай ба онҳо гуфт: «То дар дастҳои Ӯ ҷои мехҳоро набинам, ва ангушти худро дар ҷои мехҳо нагузорам, ва дасти худро бар қабурғаи Ӯ наниҳам, бовар нахоҳам кард».

Исо ва Тумо.

26Баъд аз ҳашт рӯз боз шогирдони Ӯ дар хона буданд, ва Тумо низ бо онҳо буд, ва дарҳо баста. Исо омада, дар миёни онҳо биистод ва гуфт: «Салом бар шумо бод!»

27Пас аз он ба Тумо гуфт: «Ангушти худро ба ин ҷо биёр ва дастҳои Маро бубин; ва дасти худро биёр ва бар қабурғаи Ман бигузор; ва беимон набош, балки имон дошта бош».

28Тумо дар ҷавоби Ӯ гуфт: «Эй Худованди ман ва эй Худои ман!»+

29Исо ба вай гуфт: «Ба хотири он ки Маро дидаӣ, имон овардӣ: хушо касоне ки надида, имон меоваранд»+.

30Боз бисьёр мӯъҷизоти дигаре Исо дар назди шогирдонаш нишон дод, ки дар ин китоб навишта нашуд;+

31Аммо ин қадараш навишта шуд, то шумо имон оваред, ки Исо Масеҳ ва Писари Худост; ва имон оварда, ба исми Ӯ ҳаёт ёбед+.

БОБИ БИСТУ ЯКУМ

Исо назди кӯли Табария.

21^1Баъд аз он боз Исо дар соҳили баҳри Табария ба шогирдон зоҳир шуд. Зоҳир шуданаш ин тавр буд:+

2Шимъӯни Петрус, Тумо, ки Экизак номида мешуд, Натанъил, ки аз Қонои Ҷалил буд, писарони Забдой ва ду нафари дигар аз шогирдони Ӯ бо ҳам буданд+.

3Ва Шимъӯни Петрус ба онҳо гуфт: «Мехоҳам ба сайди моҳӣ биравам». Ба вай гуфтанд: «Мо низ ҳамроҳи ту меравем». Дарҳол рафта, ба қаиқ савор шуданд, ва он шаб чизе сайд накарданд.

4Вақте ки субҳ шуд, Исо дар соҳил истода буд, лекин шогирдон надонистанд, ки ин Исост+.

5Исо ба онҳо гуфт: «Эй фарзандон! Оё назди шумо хӯроке ҳаст?» Ба Ӯ ҷавоб доданд: «Не»+.

6Ӯ ба онҳо гуфт: «Тӯрро ба тарафи рости қаиқ биандозед, ва хоҳед ёфт». Онҳо андохтанд, ва аз бисьёрии моҳӣ онро кашида натавонистанд+.

7Он шогирде ки Исо дӯст медошт, ба Петрус гуфт: «Ин Худованд аст». Чун Шимъӯни Петрус шунид, ки ин Худованд аст, ҷомаашро ба худ печонд, чунки бараҳна буд, ва худро дар баҳр андохт;+

8Ва шогирдони дигар бо қаиқ омаданд, — зеро ки аз соҳил дур набуданд, балки қариб ба дусад зироъ[*], — ва тӯри пур аз моҳиро кашиданд.

9Ва чун ба хушкӣ баромаданд, оташи афрӯхта ва моҳии бар он гузошташуда ва нон диданд.

10Исо ба онҳо гуфт: «Аз он моҳие ки ҳозир сайд кардед, биёред».

11Шимъӯни Петрус рафта, тӯрро пур аз моҳиёни бузург, ки саду панҷоҳу се адад буданд, ба хушкӣ кашид, ва бо вуҷуди бисьёрии моҳӣ тӯр надарид.

12Исо ба онҳо гуфт: «Биёед, хӯрок бихӯред». Лекин аз шогирдон касе ҷуръат накард, ки аз Ӯ бипурсад: «Ту кистӣ?» Зеро медонистанд, ки ин Худованд аст.

13Ва Исо пеш омада, нонро гирифт ва ба онҳо дод, ва ҳамчунин моҳиро.

14Ин бори сеюм буд, ки Исо, пас аз эҳьё шуданаш аз мурдагон, ба шогирдони Худ зоҳир шуд+.

Имтиҳони Петрус ва ба вай баргардонидани хизматгузории ҳавворигӣ.

15Баъд аз хӯрок хӯрданашон, Исо ба Шимъӯни Петрус гуфт: «Эй Шимъӯн ибни Юнус! Оё Маро бештар аз инҳо дӯст медорӣ?» Ба Ӯ гуфт: «Оре, Худовандо! Ту медонӣ, ки Туро дӯст медорам». Ба вай гуфт: «Барраҳои Маро бичарон».

16Боз бори дигар ба вай гуфт: «Эй Шимъӯн ибни Юнус! Оё Маро дӯст медорӣ?» Ба Ӯ гуфт: «Оре, Худовандо! Ту медонӣ, ки Туро дӯст медорам». Ба вай гуфт: «Гӯсфандони Маро чӯпонӣ намо»+.

17Ва бори сеюм ба вай гуфт: «Эй Шимъӯн ибни Юнус! Оё Маро дӯст медорӣ?» Петрус ғамгин шуд, ки бори сеюм аз вай пурсид: «Оё Маро дӯст медорӣ?» ва ба Ӯ гуфт: «Худовандо! Ту аз ҳама чиз воқиф ҳастӣ; Ту медонӣ, ки Туро дӯст медорам». Исо ба вай гуфт: «Гӯсфандони Маро бичарон;

18Ба ростӣ, ба ростӣ ба ту мегӯям: вақте ки ҷавон будӣ, камаратро худат мебастӣ ва ба ҳар ҷо, ки мехостӣ, мерафтӣ; лекин вақте ки пир шавӣ, дастҳоятро дароз хоҳӣ кард, ва дигаре туро баста, ба он ҷое ки намехоҳӣ, туро хоҳад бурд».

19Чунин гуфт, то ишорат кунад, ки бо чӣ гуна фавт вай бояд Худоро ҷалол диҳад. Ва чун инро гуфт, ба вай фармуд: «Аз ақиби Ман биё»+.

20Петрус ба атроф нигоҳ карда, дид, ки он шогирде ки Исо дӯст медошт, аз ақиби онҳо меояд, ва ин ҳамон буд, ки дар вақти таоми шом бар сандуқи синаи Ӯ такья зада, гуфта буд: «Худовандо! Кист он ки Туро таслим мекунад?»+

21Чун Петрус вайро дид, ба Исо гуфт: «Худовандо! Оқибати ин чӣ хоҳад буд?»

22Исо ба вай гуфт: «Агар хости Ман ин бошад, ки то вақти омаданам вай бимонад, ин ба ту чӣ дахл дорад? Аз ақиби Ман биё»+.

23Бинобар ин дар миёни бародарон чунин сухан паҳн шуд, ки он шогирд нахоҳад мурд. Лекин Исо ба вай нагуфт, ки вай нахоҳад мурд, балки гуфт: «Агар хости Ман ин бошад, ки то вақти омаданам вай бимонад, ин ба ту чӣ дахл дорад?»

24Ва ин шогирдест, ки ба ин чизҳо шаҳодат медиҳад ва инҳоро навишт; ва мо медонем, ки шаҳодати вай рост аст+.

25Боз бисьёр аъмоли дигаре Исо ба ҷо овард, ки агар муфассалан навишта шавад, ба гумонам, тамоми дуньё ҳам он китобҳои навишташударо гунҷоиш дода наметавонист. Омин+.

* 1:39 Соати даҳум — соати чори гашти пешин.

* 2:6 Бат — андозаи моеот, ки тақрибан ба 40 литр баробар буд.

* 12:3 Ратл — андозаи вазн, ки тақрибан ба 450 грамм баробар буд.

* 21:8 Зироъ — андозаест аз оринҷ то нӯги ангушти миёна (тахминан 48 см).

+ 1:1 Ҳас. 1:1, Ваҳй 19:13, Юҳ. 20:28, 1 Юҳ. 5:20, Фпл. 2:6

+ 1:3 Заб. 32:6, 1 Қӯр. 8:6, Қӯл. 1:16, Ибр. 1:2

+ 1:4 Юҳ. 5:26, Юҳ. 11:25, 1 Юҳ. 1:2, 1 Юҳ. 5:11, Юҳ. 8:12, Юҳ. 9:5, Юҳ. 12:46

+ 1:6 Мат. 3:1, Марқ. 1:4, Луқ. 1:80, Луқ. 3:2

+ 1:7 Юҳ. 3:26, Юҳ. 5:33, Юҳ. 10:41, Юҳ. 20:31, Аъм. 19:4

+ 1:9 Заб. 35:10, Иш. 49:6, 1 Пет. 2:9

+ 1:11 Юҳ. 5:43

+ 1:12 Мат. 5:9, 1 Юҳ. 3:1, 1 Юҳ. 5:1, Рум. 8:14

+ 1:13 Юҳ. 3:3, Яъқ. 1:18

+ 1:14 1 Юҳ. 4:2, 2 Юҳ. 1:7, 1 Тим. 3:16, Ибр. 2:14

+ 1:15 Мат. 3:11

+ 1:17 Так. Шар. 33:4, Юҳ. 7:19, Юҳ. 14:6

+ 1:18 Хур. 33:20, Юҳ. 6:46, 1 Юҳ. 4:12, Қӯл. 1:15, 1 Тим. 6:16

• 1:19 Мат. 3:1-12, Марқ. 1:2-8, Луқ. 3:15-17

+ 1:20 Аъм. 13:25

+ 1:21 Мал. 4:5, Мат. 17:12-13, Луқ. 1:17, Так. Шар. 18:15, Так. Шар. 18:18-19

+ 1:23 Иш. 40:3

+ 1:29 Хур. 12:3, Иб. 1:10, Иш. 53:7, 1 Пет. 1:19, 1 Юҳ. 2:2, 1 Юҳ. 4:10

+ 1:31 Луқ. 1:17

+ 1:32 Иш. 11:2, Мат. 3:16, Марқ. 1:10, Луқ. 3:22

+ 1:33 Юил 2:28, Аъм. 1:5
+ 1:35 Мат. 11:2, Марқ. 2:18, Луқ. 11:1
+ 1:36 Юҳ. 1:29
+ 1:38 Юҳ. 18:4, Юҳ. 18:7

+ 1:40 Мат. 4:18-20, Марқ. 1:16-20, Луқ. 5:2-11

+ 1:41 Юҳ. 4:25

+ 1:42 Мат. 16:18, Марқ. 3:16, Ғал. 1:18, 1 Қӯр. 1:12

+ 1:44 Юҳ. 12:21

+ 1:45 Юҳ. 21:2, Так. Шар. 18:15, Луқ. 24:27, Мат. 2:23, Луқ. 2:39

+ 1:47 Заб. 31:2, Рум. 9:6

+ 1:49 Заб. 2:7, Мат. 27:11, Мат. 27:42, Юҳ. 11:27

+ 1:51 Ҳас. 28:12, Дон. 7:13

+ 2:1 Юҳ. 4:46, Юҳ. 21:2

+ 2:4 Марқ. 14:41, Юҳ. 7:6, Юҳ. 7:30, Юҳ. 8:20, Юҳ. 13:1

+ 2:6 Юҳ. 3:25

+ 2:12 Марқ. 3:31, Марқ. 6:3, Юҳ. 7:3, Аъм. 1:14, 1 Қӯр. 9:5, Ғал. 1:19

• 2:13 Мат. 21:12-13, Марқ. 11:15-17, Луқ. 19:45-46

+ 2:13 Так. Шар. 16:1, Так. Шар. 16:16, Юҳ. 6:4, Юҳ. 11:55

+ 2:16 Луқ. 2:49
+ 2:17 Заб. 68:10
+ 2:18 Юҳ. 4:48, Юҳ. 6:30, 1 Қӯр. 1:22

+ 2:19 Марқ. 8:31, Марқ. 14:58, Марқ. 15:29, Юҳ. 10:18

+ 2:22 Луқ. 24:8, Юҳ. 12:16
+ 2:23 Юҳ. 11:45
+ 3:1 Юҳ. 7:50, Юҳ. 19:39

+ 3:5 Марқ. 16:16, Аъм. 2:38, Мат. 5:20, 1 Қӯр. 15:50

+ 3:13 Мас. 30:4, Юҳ. 6:38, 1 Қӯр. 15:47, Эфс. 4:9

+ 3:14 Ад. 21:9, Юҳ. 8:28, Юҳ. 12:32

+ 3:16 Рум. 5:8, Эфс. 2:4, 1 Юҳ. 3:1, 1 Юҳ. 4:10

+ 3:17 Юҳ. 8:15, Юҳ. 12:47
+ 3:18 Марқ. 16:16
+ 3:19 Юҳ. 1:4, Юҳ. 8:12, Юҳ. 7:7
+ 3:20 Эфс. 5:13
+ 3:22 Юҳ. 4:1-2
+ 3:24 Мат. 11:2, Марқ. 6:17-18, Луқ. 3:19-20
+ 3:25 Юҳ. 2:6
+ 3:26 Юҳ. 1:7, Юҳ. 5:33
+ 3:27 1 Қӯр. 4:7
+ 3:28 Мал. 3:1, Марқ. 1:2, Юҳ. 1:20

+ 3:29 Мат. 9:15, Мат. 25:1-13, Ваҳй 19:7, Ваҳй 21:2, Мат. 9:15, Марқ. 2:19

+ 3:33 Юҳ. 8:26
+ 3:35 Мат. 3:17, Мат. 17:5, Юҳ. 5:20
+ 3:36 Юҳ. 5:24, Юҳ. 6:40, 1 Юҳ. 5:12-13
+ 4:2 Юҳ. 3:22
+ 4:3 Юҳ. 2:11-12
+ 4:4 Луқ. 9:52-53
+ 4:5 Ҳас. 33:19, Ҳас. 48:22
+ 4:10 Заб. 35:10, Ирм. 2:13, Ирм. 17:13
+ 4:14 Иш. 55:1, Юҳ. 7:38
+ 4:19 Юҳ. 9:20

+ 4:20 Ҳас. 12:6-7, Ҳас. 33:18, Так. Шар. 11:29, Так. Шар. 27:12, Дов. 9:7, Так. Шар. 12:5

+ 4:22 4 Подш. 17:28-34, Заб. 147:8-9, Аъм. 13:23, Рум. 3:1-2

+ 4:23 Рум. 8:15, Эфс. 6:18, Заб. 144:18
+ 4:24 2 Қӯр. 3:17
+ 4:25 Юҳ. 1:41, Мат. 11:2, Так. Шар. 18:18
+ 4:26 Юҳ. 9:37

+ 4:34 Так. Шар. 8:3, Юҳ. 5:30, Юҳ. 6:38, Юҳ. 9:4, Юҳ. 14:31

+ 4:35 Мат. 9:38, Луқ. 10:2
+ 4:36 1 Қӯр. 3:6-9
+ 4:42 Юҳ. 1:29, 1 Юҳ. 4:14
+ 4:44 Мат. 13:57, Марқ. 6:4, Луқ. 4:24
+ 4:45 Юҳ. 2:23
+ 4:46 Юҳ. 2:1, Юҳ. 21:2, Юҳ. 2:12
+ 4:48 Юҳ. 2:18, Юҳ. 6:30, 1 Қӯр. 1:22
+ 4:53 Мат. 8:13, Аъм. 16:34, Аъм. 18:8
+ 4:54 Юҳ. 2:11
+ 5:2 Наҳ. 3:1, Наҳ. 12:39
+ 5:8 Мат. 9:6-7, Марқ. 2:11, Луқ. 5:24
+ 5:10 Хур. 20:10, Ирм. 17:21
+ 5:16 Юҳ. 15:20
+ 5:18 Юҳ. 7:1, Фпл. 2:6

+ 5:20 Мат. 3:17, Мат. 17:5, Юҳ. 3:35, Юҳ. 10:17, Юҳ. 15:9, Юҳ. 17:26

+ 5:21 Иш. 26:19, Ҳиз. 37:5, Ҳиз. 37:12, Дон. 12:2, Рум. 8:11, 1 Қӯр. 15:45

+ 5:22 Юҳ. 17:2, Аъм. 10:42

+ 5:23 Мат. 10:40, Луқ. 10:16, Юҳ. 13:20, Юҳ. 15:23

+ 5:24 Юҳ. 3:36, Юҳ. 6:40, Юҳ. 20:31, 1 Юҳ. 5:9-13, 1 Юҳ. 3:14

+ 5:25 Мат. 27:52-53, Эфс. 2:1, Эфс. 2:5

+ 5:26 Юҳ. 1:4, Юҳ. 11:25, 1 Юҳ. 1:2, 1 Юҳ. 5:11

+ 5:27 Дон. 7:13

+ 5:28 Иш. 26:19, Ҳиз. 37:12, Юҳ. 11:25, Юҳ. 11:43

+ 5:29 Дон. 12:2
+ 5:30 Марқ. 14:36, Юҳ. 6:38, Юҳ. 8:16
+ 5:31 Юҳ. 8:13
+ 5:33 Юҳ. 1:7, Юҳ. 3:26, Юҳ. 10:41
+ 5:35 Мат. 5:16, 2 Пет. 1:19
+ 5:36 Юҳ. 8:18, Юҳ. 10:25, 1 Юҳ. 5:9
+ 5:39 Луқ. 24:27
+ 5:41 1 Тас. 2:6

+ 5:43 Юҳ. 10:25, Юҳ. 12:12, Юҳ. 1:11, Юҳ. 3:11-12

+ 5:44 Юҳ. 12:43

+ 5:46 Ад. 21:9, Так. Шар. 28:15

• 6:1 Мат. 14:13-21, Марқ. 6:30-44, Луқ. 9:10-17

+ 6:4 Хур. 12:1-30, Так. Шар. 16:1, Так. Шар. 16:16, Юҳ. 2:13, Юҳ. 11:55

+ 6:5 Юҳ. 1:44, 4 Подш. 4:42-44
+ 6:8 Юҳ. 1:40, Юҳ. 1:44
+ 6:11 Мат. 15:36
+ 6:14 Мат. 11:2-3, Юҳ. 4:25, Юҳ. 11:27
• 6:16 Мат. 14:22-27, Марқ. 6:45-52
+ 6:27 Иш. 55:2
+ 6:29 1 Юҳ. 3:23

+ 6:30 Мат. 12:38, Юҳ. 2:18, Юҳ. 4:48, 1 Қӯр. 1:22

+ 6:31 Хур. 16:15, Ад. 11:7-9, Наҳ. 9:15, Заб. 77:24

+ 6:34 Юҳ. 4:15
+ 6:35 Юҳ. 4:14, Юҳ. 7:37
+ 6:37 Юҳ. 17:6

+ 6:38 Юҳ. 3:13, 1 Қӯр. 15:47, Марқ. 14:36, Юҳ. 5:30

+ 6:39 Мат. 18:14, Юҳ. 10:28-29
+ 6:40 Юҳ. 3:35, Юҳ. 5:24, 1 Юҳ. 5:12-13
+ 6:42 Мат. 13:55
+ 6:44 Ҳуш. 11:4, Юҳ. 12:32
+ 6:45 Иш. 54:13
+ 6:46 Хур. 33:20, Мат. 11:27, Юҳ. 1:18
+ 6:51 Юҳ. 3:13, Мат. 26:26-28

+ 6:53 Марқ. 14:22-24, 1 Қӯр. 10:16, 1 Қӯр. 11:27

+ 6:56 Юҳ. 15:4-5, 1 Юҳ. 3:24
+ 6:62 Марқ. 16:19, Луқ. 24:51, Аъм. 1:9
+ 6:63 2 Қӯр. 3:6
+ 6:64 Юҳ. 13:11
+ 6:69 Марқ. 1:24
+ 6:70 Юҳ. 13:2, Юҳ. 13:27
+ 6:71 Юҳ. 18:2-3
+ 7:1 Юҳ. 5:18, Юҳ. 8:37, Юҳ. 11:53
+ 7:2 Иб. 23:34, Так. Шар. 16:13-15

+ 7:3 Марқ. 3:31, Марқ. 6:3, Юҳ. 2:12, Аъм. 1:14, 1 Қӯр. 9:5, Ғал. 1:19

+ 7:6 Марқ. 14:41, Юҳ. 2:4, Юҳ. 8:20, Юҳ. 13:1

+ 7:7 Юҳ. 15:18, Юҳ. 3:19
+ 7:13 Юҳ. 19:38
+ 7:16 Юҳ. 8:28, Юҳ. 12:49, Юҳ. 14:10
+ 7:18 Юҳ. 5:41, Юҳ. 8:50
+ 7:19 Так. Шар. 33:4, Юҳ. 1:17
+ 7:20 Марқ. 3:22, Юҳ. 8:48, Юҳ. 10:20
+ 7:23 Мат. 12:2, Юҳ. 5:16
+ 7:24 Юҳ. 8:15
+ 7:27 Юҳ. 8:14, Юҳ. 9:29, Юҳ. 19:9
+ 7:29 Мат. 11:27, Юҳ. 8:55

+ 7:30 Юҳ. 10:39, Марқ. 14:41, Юҳ. 2:4, Юҳ. 7:6, Юҳ. 8:20, Юҳ. 13:1

+ 7:31 Юҳ. 8:30
+ 7:33 Марқ. 14:7, Юҳ. 14:19, Юҳ. 16:5
+ 7:34 Юҳ. 8:21-22, Юҳ. 13:33

+ 7:37 Иб. 23:36, Ад. 29:35, Наҳ. 8:18, Мат. 11:28, Заб. 41:2, Иш. 55:1, Мат. 5:6, Юҳ. 4:14, Юҳ. 6:35

+ 7:38 Заб. 35:10, Иш. 58:11, Ирм. 2:13, Ирм. 17:13, Зак. 14:8

+ 7:39 Иш. 44:3, Юил 2:28, Аъм. 2:4

+ 7:40 Так. Шар. 18:15, Так. Шар. 18:18-19, Юҳ. 1:21

+ 7:42 2 Подш. 7:12, 2 Подш. 7:16, 1 Подш. 16:1, Мик. 5:2, Мат. 2:1, Луқ. 2:4-7

+ 7:43 Юҳ. 9:16, Юҳ. 10:19
+ 7:48 1 Қӯр. 1:20, 1 Қӯр. 2:8
+ 7:50 Юҳ. 3:1, Юҳ. 19:39

+ 7:51 Ад. 35:30, Так. Шар. 17:6, Так. Шар. 19:15

+ 7:52 4 Подш. 14:25

+ 8:5 Иб. 20:10, Так. Шар. 22:22-24, Ҳиз. 16:38

+ 8:6 Луқ. 11:54, Луқ. 20:20
+ 8:7 Так. Шар. 17:7, Рум. 2:1, Рум. 2:22
+ 8:11 Юҳ. 5:14

+ 8:12 Иш. 42:6, Иш. 49:6, Луқ. 2:30, Юҳ. 1:4, Юҳ. 1:9, Юҳ. 12:35

+ 8:13 Юҳ. 5:31
+ 8:14 Юҳ. 13:3, Юҳ. 16:28, Юҳ. 7:27
+ 8:15 Юҳ. 3:17, Юҳ. 7:24, Юҳ. 12:47
+ 8:16 Юҳ. 5:30, Юҳ. 16:32

+ 8:17 Ад. 35:30, Так. Шар. 17:6, Так. Шар. 19:15

+ 8:18 Юҳ. 5:36, 1 Юҳ. 5:9

+ 8:19 Мат. 11:27, Юҳ. 16:3

+ 8:20 Марқ. 14:41, Юҳ. 2:4, Юҳ. 7:6, Юҳ. 13:1

+ 8:21 Ҳиз. 3:18, Ҳиз. 33:8, Юҳ. 7:34-35, Юҳ. 13:33

+ 8:23 1 Юҳ. 4:5, Юҳ. 17:14

+ 8:26 Юҳ. 15:15, Юҳ. 3:33

+ 8:28 Ад. 21:9, Юҳ. 3:14, Юҳ. 12:32, Юҳ. 5:30, Юҳ. 7:16

+ 8:29 Юҳ. 4:34, Юҳ. 6:38

+ 8:30 Юҳ. 7:31

+ 8:32 Яъқ. 2:12, 1 Пет. 2:16, Рум. 6:18, 1 Қӯр. 7:22, 2 Қӯр. 3:17, Ғал. 5:1

+ 8:33 Мат. 3:9
+ 8:34 2 Пет. 2:19, Рум. 6:16-20, Тит. 3:3
+ 8:35 Ҳас. 21:10, Ғал. 4:30
+ 8:37 Юҳ. 5:18, Юҳ. 7:1, Юҳ. 11:53
+ 8:39 Луқ. 19:9
+ 8:41 Так. Шар. 32:6, Иш. 63:16, Иш. 64:8
+ 8:43 Ирм. 6:10

+ 8:44 1 Юҳ. 3:8, 1 Юҳ. 3:10, 1 Юҳ. 3:12, Ҳас. 3:4, 2 Қӯр. 11:3, Ваҳй 12:9

+ 8:48 Марқ. 3:22, Юҳ. 7:20
+ 8:49 Юҳ. 5:23
+ 8:50 Юҳ. 5:41, Юҳ. 7:18
+ 8:51 Юҳ. 5:24, Юҳ. 11:26

+ 8:54 Ибр. 5:5, Юҳ. 17:1, Аъм. 3:13, 2 Пет. 1:17

+ 8:55 Юҳ. 7:28-29
+ 8:56 Мат. 13:17, Луқ. 17:22
+ 8:59 Юҳ. 10:31
+ 9:2 Хур. 20:5, Ҳиз. 18:19
+ 9:4 Юҳ. 4:34, Юҳ. 11:9, Юҳ. 12:35
+ 9:5 Юҳ. 1:4, Юҳ. 8:12, Юҳ. 12:46
+ 9:6 Марқ. 7:33, Марқ. 8:23
+ 9:7 Иш. 8:6, Луқ. 13:4
+ 9:14 Юҳ. 5:9

+ 9:16 Хур. 20:8-10, Ад. 15:32-36, Юҳ. 7:43, Юҳ. 10:19

+ 9:17 Юҳ. 4:19, Юҳ. 6:14
+ 9:22 Юҳ. 7:13, Юҳ. 12:42, Юҳ. 16:2
+ 9:24 Еҳ. 7:19
+ 9:29 Юҳ. 7:27, Юҳ. 8:14

+ 9:31 Айюб 27:9, Заб. 65:18, Мас. 15:8, Мас. 28:9, Иш. 59:2

+ 9:37 Юҳ. 4:26
+ 9:40 Рум. 2:19
+ 9:41 Юҳ. 15:22, Яъқ. 4:17
+ 10:6 Марқ. 6:52, Марқ. 8:17
+ 10:9 Заб. 22:2, Ҳиз. 34:14

+ 10:11 Заб. 22:1, Заб. 79:2, Иш. 40:11, Ҳиз. 34:11-15, Ҳиз. 34:31, Воиз 12:12, Ибр. 13:20, Юҳ. 15:13, 1 Юҳ. 3:16

+ 10:12 Мат. 7:15, Аъм. 20:29
+ 10:13 Зак. 11:16-17
+ 10:15 Мат. 11:27

+ 10:16 Иш. 56:8, Юҳ. 11:52, Иш. 40:11, Ҳиз. 34:23, Ҳиз. 37:24, Луқ. 12:32

+ 10:17 Мат. 3:17, Юҳ. 5:20
+ 10:18 Юҳ. 2:19
+ 10:19 Юҳ. 7:43, Юҳ. 9:16

+ 10:20 Марқ. 3:22, Юҳ. 7:20, Юҳ. 8:48, Ҳуш. 9:7

+ 10:21 Хур. 4:11, Заб. 145:8
+ 10:23 Аъм. 3:11, Аъм. 5:12
+ 10:24 Мат. 26:63, Юҳ. 1:24-25, Юҳ. 1:41
+ 10:25 Юҳ. 5:36
+ 10:28 Юҳ. 3:16, Юҳ. 17:12
+ 10:30 Юҳ. 17:11
+ 10:31 Юҳ. 8:59
+ 10:33 Иб. 24:16, Мат. 9:3
+ 10:34 Заб. 81:6

+ 10:36 Юҳ. 3:17, Заб. 2:7, Марқ. 2:7, Марқ. 14:64

+ 10:38 Юҳ. 14:10
+ 10:39 Луқ. 4:30, Юҳ. 7:30
+ 10:40 Юҳ. 1:28
+ 10:41 Юҳ. 1:7, Юҳ. 3:26, Юҳ. 5:33
+ 10:42 Юҳ. 7:31
+ 11:1 Луқ. 10:38-39
+ 11:2 Юҳ. 12:3
+ 11:8 Юҳ. 8:59, Юҳ. 10:31
+ 11:9 Юҳ. 9:4, Юҳ. 12:35
+ 11:10 Ирм. 13:16
+ 11:11 Мат. 9:24, Марқ. 5:39, 4 Подш. 4:31

+ 11:16 Мат. 10:3, Марқ. 3:18, Луқ. 6:15, Юҳ. 14:5, Юҳ. 20:24, Юҳ. 21:2, Аъм. 1:13, Юҳ. 13:37

+ 11:24 Луқ. 14:14, Юҳ. 5:29, Юҳ. 6:39

+ 11:25 Юҳ. 1:4, Юҳ. 5:26, 1 Юҳ. 1:2, 1 Юҳ. 5:11

+ 11:26 Юҳ. 5:24, Юҳ. 8:51

+ 11:27 Заб. 2:7, Мат. 11:2, Юҳ. 1:49, Мат. 16:16, Марқ. 8:29

+ 11:35 Луқ. 19:41
+ 11:37 Юҳ. 9:6-7
+ 11:38 Мат. 27:60
+ 11:41 Юҳ. 17:1
+ 11:42 Юҳ. 3:17
+ 11:43 Юҳ. 5:28
+ 11:44 Юҳ. 5:28

• 11:45 Мат. 26:1-5, Марқ. 14:1-22, Луқ. 22:1-2

+ 11:45 Юҳ. 2:23
+ 11:50 Юҳ. 18:14
+ 11:51 Иш. 53:10-11, Марқ. 10:45
+ 11:52 Иш. 49:6, Юҳ. 10:16, 1 Юҳ. 2:2

+ 11:53 Марқ. 14:1, Юҳ. 5:18, Юҳ. 7:1, Юҳ. 8:37

+ 11:55 Хур. 12:1-30, Так. Шар. 16:1, Так. Шар. 16:16, Юҳ. 2:13, Юҳ. 6:4, 2 Вак. 30:17-18

+ 11:57 Юҳ. 7:11

• 12:1 Мат. 26:6-13, Марқ. 14:3-9, Луқ. 7:36-50

+ 12:1 Хур. 12:1-30, Юҳ. 11:55, Мат. 21:17, Юҳ. 11:1, Юҳ. 11:18

+ 12:2 Луқ. 10:38
+ 12:3 Юҳ. 11:2
+ 12:6 Юҳ. 13:29
+ 12:8 Так. Шар. 15:11
+ 12:9 Юҳ. 11:44

• 12:12 Мат. 21:4-9, Марқ. 11:7-10, Луқ. 19:35-38

+ 12:13 Заб. 117:25-26
+ 12:15 Зак. 9:9, Мат. 21:4-5
+ 12:16 Юҳ. 2:22
+ 12:19 Юҳ. 11:47-48
+ 12:21 Юҳ. 1:44
+ 12:23 Юҳ. 2:4, Юҳ. 17:1
+ 12:24 1 Қӯр. 15:36
+ 12:25 Мат. 10:39, Луқ. 14:26
+ 12:27 Марқ. 14:34, Юҳ. 13:21
+ 12:28 Марқ. 1:11, Марқ. 9:7
+ 12:29 Аъм. 23:9
+ 12:30 Юҳ. 11:42
+ 12:31 Юҳ. 16:11, 2 Қӯр. 4:4, Қӯл. 2:15

+ 12:32 Ад. 21:9, Юҳ. 3:14, Юҳ. 8:28, Ҳуш. 11:4, Юҳ. 6:44

+ 12:33 Юҳ. 18:32

+ 12:34 Заб. 88:5, Заб. 109:4, Иш. 9:7

+ 12:35 Иш. 2:5, Юҳ. 1:4, Юҳ. 8:12, Эфс. 5:8, Мас. 4:19, Ирм. 13:16, Юҳ. 9:4, Юҳ. 11:9, 1 Юҳ. 1:6

+ 12:36 Луқ. 16:8, 1 Тас. 5:5

+ 12:38 Иш. 53:1, Рум. 10:16

+ 12:40 Иш. 6:10, Мат. 13:15, Марқ. 4:12, Аъм. 28:27

+ 12:41 Иш. 6:1
+ 12:42 Юҳ. 3:1, Юҳ. 9:22, Юҳ. 16:2
+ 12:43 Юҳ. 5:44
+ 12:44 Мат. 10:40, Юҳ. 13:20, Юҳ. 14:1
+ 12:45 Юҳ. 14:9
+ 12:46 Юҳ. 1:4, Юҳ. 8:12, Юҳ. 9:5
+ 12:47 Юҳ. 3:17, Юҳ. 4:42, Юҳ. 8:15
+ 12:48 Так. Шар. 18:19

+ 13:1 Хур. 12:1-30, Юҳ. 12:1, Марқ. 14:41, Юҳ. 2:4, Юҳ. 7:6, Юҳ. 8:20

+ 13:2 Юҳ. 6:70

+ 13:3 Мат. 11:27, Юҳ. 17:2, Юҳ. 8:14, Юҳ. 16:28

+ 13:5 Мат. 20:28, Луқ. 22:27

+ 13:8 1 Қӯр. 6:11, Эфс. 5:26, Тит. 3:5, Ибр. 10:22

+ 13:10 Юҳ. 15:3

+ 13:11 Юҳ. 6:64, Юҳ. 18:2

+ 13:13 Мат. 7:22, Мат. 23:8, Луқ. 6:46, Фпл. 2:11

+ 13:14 1 Тим. 5:10
+ 13:15 1 Пет. 2:21
+ 13:16 Луқ. 6:40, Юҳ. 15:20

+ 13:17 Мат. 24:46, Луқ. 11:28, Яъқ. 1:22, Рум. 2:13

• 13:18 Мат. 26:21-25, Марқ. 14:18-21, Луқ. 22:21-23

+ 13:18 Юҳ. 6:70, Заб. 40:10
+ 13:19 Марқ. 13:23, Юҳ. 14:29, Юҳ. 16:4
+ 13:20 Мат. 10:40, Луқ. 10:16, Юҳ. 12:44
+ 13:21 Марқ. 14:34, Юҳ. 12:27

+ 13:23 Юҳ. 19:26, Юҳ. 20:2, Юҳ. 21:7, Юҳ. 21:20

+ 13:29 Юҳ. 12:6
+ 13:31 1 Пет. 4:11
+ 13:32 Юҳ. 17:1, Юҳ. 17:5
+ 13:33 Юҳ. 7:34, Юҳ. 8:21

+ 13:34 1 Юҳ. 2:7-8, 1 Юҳ. 3:11, 2 Юҳ. 1:5, Иб. 19:18, Юҳ. 15:12

• 13:36 Мат. 26:31-35, Марқ. 14:27-31, Луқ. 22:31-34

+ 13:37 Юҳ. 11:16, Юҳ. 21:19
+ 13:38 Юҳ. 18:27
+ 14:1 Юҳ. 12:44
+ 14:3 Юҳ. 14:1, 1 Тас. 4:17
+ 14:5 Юҳ. 11:16
+ 14:6 Юҳ. 1:17, Юҳ. 11:25, Ибр. 10:20
+ 14:8 Юҳ. 1:43, Юҳ. 12:21
+ 14:9 Юҳ. 12:45
+ 14:10 Юҳ. 10:38
+ 14:11 Юҳ. 5:36
+ 14:12 Юҳ. 8:14, Юҳ. 13:3, Юҳ. 16:28

+ 14:14 Мат. 7:7-8, Марқ. 11:24, Юҳ. 15:16, Юҳ. 16:23, 1 Юҳ. 3:22

+ 14:15 Мат. 28:20, 1 Юҳ. 5:3, 2 Юҳ. 1:6, Рум. 13:10

+ 14:16 Юҳ. 15:26, Юҳ. 16:13
+ 14:17 1 Қӯр. 2:14, Аъм. 2:4
+ 14:19 Юҳ. 7:33
+ 14:21 Мас. 8:17, Юҳ. 16:27
+ 14:22 Луқ. 6:16, Аъм. 1:13
+ 14:23 Ваҳй 3:20

+ 14:26 Юҳ. 15:26, Юҳ. 16:13, 1 Қӯр. 2:10, 1 Юҳ. 2:20, Луқ. 24:49

+ 14:27 Фпл. 4:7, Қӯл. 3:15
+ 14:28 Юҳ. 14:1-2, 1 Қӯр. 11:3, 1 Қӯр. 15:24
+ 14:29 Марқ. 13:23, Юҳ. 13:19
+ 14:30 Юҳ. 12:31, Эфс. 2:2
+ 15:1 Иш. 5:1
+ 15:2 Ирм. 2:21, Мат. 3:10, Мат. 7:19
+ 15:3 Юҳ. 13:10
+ 15:4 1 Юҳ. 2:6

+ 15:5 Рум. 11:17, Юҳ. 6:56, 1 Юҳ. 3:24, Марқ. 4:20

+ 15:6 Мат. 13:42
+ 15:7 Юҳ. 14:14
+ 15:9 Мат. 3:17, Юҳ. 5:20

+ 15:11 Юҳ. 3:29, Юҳ. 16:24, Юҳ. 17:13, 1 Юҳ. 1:4, 2 Юҳ. 1:12

+ 15:12 Юҳ. 13:34

+ 15:13 Юҳ. 10:11, 1 Юҳ. 3:16, Рум. 5:7-8, Эфс. 5:2

+ 15:14 Марқ. 3:35

+ 15:15 Юҳ. 3:32, Юҳ. 8:26

+ 15:16 Мат. 7:7-8, Марқ. 11:24, Юҳ. 14:14, Юҳ. 16:23

+ 15:17 1 Юҳ. 2:7, 1 Юҳ. 3:11, 2 Юҳ. 1:5
+ 15:18 Марқ. 13:13, Юҳ. 7:7, 1 Юҳ. 3:13
+ 15:19 Юҳ. 8:23, Юҳ. 17:14

+ 15:20 Мат. 10:24, Луқ. 6:40, Юҳ. 13:16, Юҳ. 5:16, 1 Қӯр. 4:12, 2 Қӯр. 4:9, 1 Тас. 2:15, 2 Тим. 3:12

+ 15:22 Юҳ. 9:41
+ 15:23 Юҳ. 5:23
+ 15:24 Юҳ. 7:31, Юҳ. 10:37
+ 15:25 Заб. 34:19, Заб. 68:5

+ 15:26 Юҳ. 14:17, Юҳ. 16:13, Аъм. 5:32, 1 Юҳ. 5:6-8

+ 15:27 Луқ. 24:48, Юҳ. 19:35, Аъм. 1:8

+ 16:2 Юҳ. 9:22, Юҳ. 12:42, Аъм. 8:1, Аъм. 9:1, Аъм. 26:9

+ 16:3 Юҳ. 18:19
+ 16:4 Марқ. 13:23, Юҳ. 13:19, Юҳ. 14:29
+ 16:5 Юҳ. 7:33, Юҳ. 14:12
+ 16:7 Юҳ. 15:26
+ 16:9 Юҳ. 8:24
+ 16:11 Юҳ. 12:31, Қӯл. 2:15

+ 16:13 Юҳ. 14:17, Юҳ. 15:26, 1 Юҳ. 2:20, 1 Қӯр. 2:10

+ 16:15 Юҳ. 17:10
+ 16:16 Юҳ. 7:33
+ 16:20 Мат. 9:15
+ 16:21 Иш. 26:17
+ 16:22 2 Қӯр. 6:10

+ 16:23 Мат. 7:7-8, Марқ. 11:24, Юҳ. 14:14, Юҳ. 15:16

+ 16:24 Юҳ. 3:29, Юҳ. 15:11, Юҳ. 17:13, 2 Юҳ. 1:12

+ 16:25 Марқ. 8:32
+ 16:27 Юҳ. 14:21
+ 16:28 Юҳ. 8:14, Юҳ. 13:3
+ 16:30 Юҳ. 2:24-25
+ 16:32 Мат. 26:31, Марқ. 14:27, Юҳ. 8:16

+ 16:33 Юҳ. 14:27, Қӯл. 3:15, Рум. 8:37, Ваҳй 3:21

+ 17:1 Юҳ. 11:41, Юҳ. 2:4, Юҳ. 12:23, Юҳ. 8:54, Юҳ. 13:32

+ 17:2 Мат. 28:18, Юҳ. 5:22, Юҳ. 13:3
+ 17:5 Юҳ. 1:1-2
+ 17:8 Юҳ. 6:69
+ 17:9 Луқ. 22:32
+ 17:10 Юҳ. 16:15, Иш. 49:3
+ 17:11 Юҳ. 10:30
+ 17:12 2 Тас. 3:3, Юҳ. 13:2, Юҳ. 10:28

+ 17:13 Юҳ. 3:29, Юҳ. 15:11, Юҳ. 16:24, 2 Юҳ. 1:12

+ 17:14 Юҳ. 8:23, Юҳ. 15:19
+ 17:15 Мат. 6:13
+ 17:17 Заб. 118:160
+ 17:18 Юҳ. 20:21
+ 17:22 Рум. 8:30
+ 17:24 Юҳ. 14:3
+ 17:25 Ирм. 12:1, Юҳ. 8:55, Юҳ. 10:15
+ 17:26 Мат. 3:17, Юҳ. 5:20

• 18:1 Мат. 26:47-56, Марқ. 14:43-50, Луқ. 22:47-53

+ 18:1 Мат. 26:36
+ 18:2 Луқ. 22:39
+ 18:3 Аъм. 1:16
+ 18:4 Юҳ. 13:1, Юҳ. 1:38, Юҳ. 20:15
+ 18:9 Юҳ. 17:12
+ 18:10 Луқ. 22:38
+ 18:11 Марқ. 10:38, Марқ. 14:36

• 18:12 Мат. 26:57-58, Марқ. 14:53-54, Луқ. 22:54

+ 18:13 Луқ. 3:2, Аъм. 4:6

+ 18:14 Юҳ. 11:50

• 18:16 Мат. 26:69-70, Марқ. 14:66-68, Луқ. 22:55-57

• 18:19 Мат. 26:59-66, Марқ. 14:55-64, Луқ. 22:66-71

+ 18:20 Юҳ. 7:26
+ 18:22 3 Подш. 12:24, Аъм. 23:2, Аъм. 23:4
+ 18:26 Юҳ. 18:10

+ 18:27 Мат. 26:64, Марқ. 14:72, Луқ. 22:60, Юҳ. 13:38

• 18:28 Мат. 27:1-2, Мат. 27:11-14, Марқ. 15:1-5, Луқ. 23:1-5

+ 18:28 Аъм. 10:28, Так. Шар. 16:1

+ 18:29 Луқ. 3:1, Луқ. 13:1, Аъм. 3:13, Аъм. 4:27, 1 Тим. 6:13

+ 18:32 Марқ. 10:33, Юҳ. 12:33
+ 18:33 Мат. 2:2
+ 18:36 Юҳ. 8:23, Юҳ. 17:14
+ 18:37 Юҳ. 3:11, 1 Юҳ. 4:6
+ 18:38 Луқ. 23:41, Ибр. 4:15
+ 18:39 Марқ. 15:6-7

• 19:1 Мат. 27:15-31, Марқ. 15:6-20, Луқ. 23:13-25

+ 19:4 Луқ. 23:41, Ибр. 4:15
+ 19:7 Юҳ. 10:36, Иб. 24:16
+ 19:9 Иш. 53:7, Аъм. 8:32-33
+ 19:11 Юҳ. 18:2, Юҳ. 18:14
+ 19:12 Аъм. 3:13
+ 19:15 Заб. 92:1

• 19:17 Мат. 27:32-44, Марқ. 15:21-32, Луқ. 23:26-43

+ 19:20 Ибр. 13:12
+ 19:24 Заб. 21:19
+ 19:25 Луқ. 24:18, Луқ. 8:2
+ 19:26 Юҳ. 13:23

• 19:28 Мат. 27:45-56, Марқ. 15:33-41, Луқ. 23:44-49

+ 19:28 Заб. 68:22

+ 19:31 Так. Шар. 21:23, Еҳ. 8:29, Еҳ. 10:26-27

+ 19:34 1 Юҳ. 5:6

+ 19:35 Юҳ. 15:27, Аъм. 1:8, 1 Юҳ. 1:1-3, Ваҳй 1:2

+ 19:36 Хур. 12:46, Ад. 9:12, Заб. 33:21, Мат. 1:23, Мат. 21:4, Мат. 26:56

+ 19:37 Зак. 12:10

• 19:38 Мат. 27:57-61, Марқ. 15:42-47, Луқ. 23:50-56

+ 19:38 Юҳ. 7:13
+ 19:39 Юҳ. 3:1, Юҳ. 7:50, Мат. 2:11
+ 19:40 Юҳ. 11:44
+ 19:41 4 Подш. 21:18, 4 Подш. 21:26

• 20:1 Мат. 28:1-10, Марқ. 16:1-8, Луқ. 24:1-12

+ 20:1 Луқ. 8:2
+ 20:2 Юҳ. 13:23
+ 20:9 Заб. 15:10, Луқ. 24:27
• 20:11 Марқ. 16:9-11
+ 20:12 Луқ. 24:4, Аъм. 1:10
+ 20:14 Луқ. 24:16, Луқ. 24:31, Юҳ. 21:4
+ 20:15 Юҳ. 1:38, Юҳ. 18:4
+ 20:17 Мат. 28:10, Рум. 8:29, Ибр. 2:11

• 20:19 Мат. 28:16-20, Марқ. 16:14-18, Луқ. 24:36-49

+ 20:21 Юҳ. 17:18
+ 20:22 Ҳас. 2:7
+ 20:23 Мат. 16:19, Мат. 18:18
+ 20:24 Юҳ. 11:16
+ 20:28 Юҳ. 1:1, 1 Юҳ. 5:20, Фпл. 2:6
+ 20:29 Марқ. 15:32, 1 Пет. 1:8
+ 20:30 Юҳ. 21:25

+ 20:31 Заб. 2:7, Мат. 14:33, Луқ. 1:35, Юҳ. 1:7, Аъм. 19:4, Юҳ. 3:14-15, 1 Юҳ. 5:13

+ 21:1 Юҳ. 6:1

+ 21:2 Юҳ. 11:16, Юҳ. 14:5, Юҳ. 20:24, Юҳ. 1:45, Юҳ. 2:1, Мат. 4:21, Луқ. 5:10

+ 21:4 Луқ. 24:16, Луқ. 24:31, Юҳ. 20:14
+ 21:5 Луқ. 24:41
+ 21:6 Луқ. 5:4
+ 21:7 Юҳ. 13:23
+ 21:14 Юҳ. 20:19, Юҳ. 20:26
+ 21:16 Аъм. 20:28, 1 Пет. 5:1
+ 21:19 Юҳ. 13:37, 2 Пет. 1:14
+ 21:20 Юҳ. 13:23, Юҳ. 13:25
+ 21:22 Мат. 16:27, Марқ. 9:1
+ 21:24 Юҳ. 15:27, 3 Юҳ. 1:12
+ 21:25 Юҳ. 20:30

Аъмоли Ҳаввориён

АЪМОЛИ ҲАВВОРИЁН

- 1
- 2
- 3
- 4
- 5
- 6
- 7
- 8
- 9
- 10
- 11
- 12
- 13
- 14
- 15
- 16
- 17
- 18
- 19
- 20
- 21
- 22
- 23
- 24
- 25
- 26
- 27
- 28

БОБИ ЯКУМ

Муқаддима.

1^1Номаи аввалро навиштаам, эй Теофилус, дар бораи ҳар он чи Исо ба амал овард ва таълим дод аз ибтидо,+

2То ҳамон рӯзе ки ба василаи Рӯхулқудс ба ҳаввориёни баргузидаи Худ дастурҳо дод ва ба осмон бурда шуд;

Хизматгузории Исои Масеҳ баъд аз эҳьё шудан.

3Ба онҳо низ, баъд аз азобу уқубаташ, бо далелҳои бисьёр Худро зинда нишон дод ва дар давоми чиҳил рӯз ба онҳо зоҳир шуда, дар бораи Малакути Худо сухан гуфт,+

4Ва онҳоро ҷамъ карда, чунин амр фармуд: «Ерусалимро тарк накунед, балки мунтазири он ваъдаи Падар бошед, ки аз Ман шунидаед;+

5Зеро ки Яҳьё бо об таъмид медод, лекин шумо, баъд аз чанд рӯз, бо Рӯҳулқудс таъмид хоҳед ёфт»+.

6Пас, онҳое ки ҷамъ шуда буданд, ба Ӯ савол дода, гуфтанд: «Худовандо, оё дар ҳамин вақт салтанатро бар Исроил аз нав барқарор хоҳӣ кард?»+

7Ба онҳо гуфт: «Кори шумо нест, ки замонҳо ва мӯҳлатҳоеро, ки Падар бо кудрати Худ муқаррар намудааст, бидонед;+

8Аммо вақте ки Рӯҳулқудс бар шумо нозил шавад, қувват хоҳед ёфт ва дар Ерусалим ва дар тамоми Яҳудо ва Сомария ва то ақсои дуньё шоҳидони Ман хоҳед буд»+.

Ба осмон сууд кардани Исо.

9Ҳамин ки инро гуфт, боло бурда шуд, ва онҳо менигаристанд, ва абре Ӯро аз пеши назари онҳо гирифта бурд+.

10Чун Ӯ боло мебаромад, ва онҳо ба осмон менигаристанд, ногоҳ ду марди сафедпӯш назди онҳо пайдо шуданд+

11Ва гуфтанд: «Эй мардони Ҷалил! Чаро ин ҷо истода, сӯи осмон нигаронед? Ҳамин Исо, ки аз пеши шумо ба осмон боло бурда шуд, чӣ тавре ки Ӯро сӯи осмон равона дидед, боз ҳамон тавр хоҳад баргашт»+.

Интизорӣ ба Рӯҳулқудс.

12Он гоҳ онҳо аз кӯҳи Зайтун, ки дар наздикии Ерусалим ба масофати роҳравии рӯзи шанбе[*] воқеъ аст, сӯи Ерусалим равона шуданд+

13Ва, чун расиданд, ба болохонае баромаданд, ки дар он ҷо Петрус ва Яъқуб, Юҳанно ва Андриёс, Филиппус ва Тумо, Барталмо ва Матто, Яъқуб ибни Ҳалфой ва Шимъӯни Ғаюр ва Яҳудо ибни Яъқуб иқомат доштанд;+

14Ҳамаи онҳо якдилона ба дуо машғул буданд, ва ҳамроҳашон занон ва Марьям модари Исо ва бародарони Ӯ низ буданд+.

Интихоб шудани Матьёс.

15Дар он рӯзҳо Петрус дар миёни шогирдон, ки дар ҷамъомад тақрибан саду бист нафар буданд, бархоста, гуфт:

16«Эй бародарон! Мебоист он Навишта иҷро мешуд, ки Рӯҳулқудс бо забони Довуд дар бораи Яҳудо пешгӯӣ кард, ки вай роҳнамо буд ба онҳое ки Исоро дастгир карданд;+

17Вай ба мо мансуб гардида, насибе дар ин ҳизмат ёфт;+

18Ва инак, вай ба музди бадкирдории худ мазраае харид ва бар он рӯйнокӣ афтода, шикамаш кафид, ва тамоми амъояш берун шуд;

19Хабари ин ба гӯши ҳамаи сокинони Ерусалим расид, ва он мазраа ба забони онҳо Ҳақалдамо, яъне „Мазрааи хунин“ номида шудааст+.

20Зеро ки дар китоби Забур навишта шудааст:

„Манзили вай хароб гардад
ва касе дар он сокин нашавад“; ва:

„Ҷоҳу ҷалоли варо дигаре бигирад“+.

21Бинобар ин аз касоне ки ҳамроҳи мо буданд дар тамоми он муддате ки Исои Худованд бо мо рафтуомад дошт,

22Яъне аз вақти таъмиди Яҳьё то рӯзе ки Ӯ аз пеши мо боло бурда шуд, — яке аз онҳо бояд бо мо шоҳиди эҳьёи Ӯ бишавад»+.

23Ва ду нафарро: Юсуфро, ки Барсаббо ном дошта, лақабаш Юстус буд, ва Матьёсро пешниҳод карданд+

24Ва дуо карда, гуфтанд: «Ту, эй Худованд, ки Орифулқалб ҳастӣ, бинамо якеро, ки аз ин ду баргузидаӣ,+

25То ки вай насиби ин хизмат ва ҳаввориятро пайдо кунад, ки Яҳудо аз он маҳрум шуда, ба макони худ рафтааст».

26Қуръае барои онҳо партофтанд, ва қуръа ба номи Матьёс баромад, ва ӯ ба ёздаҳ ҳаввориён мансуб гашт+.

БОБИ ДУЮМ

Нозил шудани Рӯҳулқудс.

2^1Вақте ки рӯзи Пантикост фаро расид, ҳамаашон якдилона дар як ҷо ҷамъ омаданд;+

2Баногоҳ ғулғулае, мисли садои тундбод, аз осмон баромад ва тамоми ҳонаро пур кард,

3Ва забонаҳои аз ҳам чудое, мисли забонаҳои оташ, ба онҳо зоҳир шуда, якто-якто бар ҳар яке аз онҳо қарор гирифт+.

4Ҳамаашон аз Рӯҳулқудс пур шуданд, ва чун Рӯҳ ба онҳо қудрати такаллум баҳшид, ба забонҳои дигар-дигар ба сухан гуфтан шурӯъ карданд+.

5Дар Ерусалим яҳудиён, одамони худотарсе ки аз ҳар халқи зери осмон буданд, сукунат доштанд.

6Ҳангоме ки он ғулғула баланд шуд, мардуми бисьёре ҷамъ омада, дар ҳайрат афтоданд, зеро ки ҳар кас ба забони ҳудаш сухани онҳоро мешунид.

7Ва ҳама моту мабҳут ва мутааҷҷиб шуда, ба якдигар мегуфтанд: «Оё ҳамаи инҳо, ки гап мезананд, ҷалилӣ нестанд?

8Пас чӣ гуна ҳар яке аз мо сухани онҳоро ба забони зодгоҳи худ мешунавем?

9Мо, ки портиён ва модиён ва эломиён, ва сокинони байнаннаҳрайн, Яҳудо ва Қаппадукия, Понтус ва вилояти Осиё,

10Фриҷия ва Памфилия, Миср ва ноҳияи Либия, ки дар наздикии Қурин аст, ва зиёратчиёни румӣ, ҳам яҳудиён ва ҳам онҳое ки чанде пеш дини яҳудиро қабул кардаанд,

11Ва аҳли Крит ва Арабистон ҳастем, суханони инҳоро аз кибриёи Худо ба забонҳои худамон мешунавем»+.

12Ҳама мутааҷҷиб шуда ва дар ҳайрат афтода, ба якдигар мегуфтанд: «Ин чӣ маъно дорад?»

13Вале баъзе касон истеҳзокунон мегуфтанд: «Инҳо май хӯрда, маст шудаанд»+.

Мавъизаи Пемрус.

14Он гоҳ Петрус, бо он ёздаҳ нафар, бархоста ва овози худро баланд карда, ба онҳо гуфт: «Эй мардони Яҳудо ва ҳамаи сокинони Ерусалим! Инро бидонед ва суханони маро гӯш кунед:

1. Ба амал омадани нубуввати Юил.

15Инҳо маст нестанд, чунон ки шумо гумон мекунед, зеро ки ҳоло соати сеи рӯз аст,

16Балки ин ҳамон чиз аст, ки Юили набӣ гуфтааст:+

17„Ва дар рӯзҳои охир, мегӯяд Худо, чунин хоҳам кард:

Рӯҳи Худро бар тамоми башар хоҳам рехт,
ва писарону духтарони шумо нубувват хоҳанд кард,
ва ҷавонони шумо рӯъёҳо ва пирони шумо хобҳо хоҳанд дид;+

18Ва ҳатто бар ғуломону канизони Худ дар он рӯзҳо Рӯҳи Худро хоҳам рехт,
ва онҳо нубувват хоҳанд кард;

19Ва аз боло дар осмон мӯъҷизот ва аз поён дар замин аломот:

хун ва оташ ва буҳороти дуд ба зуҳур ҳоҳам овард:+

20Пеш аз он ки рӯзи азиму пуршукӯҳи Худованд фаро расад,
офтоб ба зулмот ва моҳ ба хун мубаддал ҳоҳад шуд;+

21Ва чунин ҳоҳад шуд,
ки ҳар кӣ исми Худовандро бихонад,
наҷот ҳоҳад ёфт“+.

2. Аъмоли Исо исбот менамояд, ки Ӯ Ҳудованд Худост.

22Эй мардони Исроил! Ба ин суханон гӯш диҳед: Исои Носирӣ Марде буд, ки назди шумо аз ҷониби Худо бо кувваҳо ва мӯъҷизот ва аломоте ки Худо дар миёни шумо ба василаи Ӯ содир кард, ба субут расид, чунон ки ҳудатон низ медонед;+

23Ӯро, ки аз рӯи маслиҳати муайян ва огоҳии пешакии Худо таслим карда шуд, шумо бо дасти бадкирдорон бар салиб мехкӯб карда, куштед;+

24Вале Худо завлонаи маргро шикаста, Ӯро эҳьё кард, зеро ғайриимкон буд, ки марг Ӯро дар қайдаш нигоҳ дорад+.

3. Довуд пешгӯӣ кардааст, ки Масеҳ баъд аз эҳьё Подшоҳ хоҳад шуд.

25Зеро ки Довуд дар ҳаққи Ӯ мегӯяд:

„Худовандро ҳамеша пеши назари худ медидам,
зеро ки Ӯ ба ямини ман аст,
то ки фурӯ нағалтам;+
26Ба ин сабаб дилам шод шуд,
ва забонам ба ваҷд омад;
ҳатто ҷисмам дар умед сокин хоҳад шуд,
27Зеро ки ҷони маро дар дӯзах нахоҳӣ андохт,
ва нахоҳӣ гузошт, ки қуддуси Ту фаноро бубинад+.

28Тариқи ҳаётро ба ман омӯхтаӣ ва бо хузури Худ маро аз шодӣ пур хоҳӣ кард“+.

29Эй бародарон! Изн мехоҳам, то ки ҷуръат намуда, ба шумо дар бораи падари мо Довуд бигӯям, ки ӯ вафот ёфта, дафн карда шудааст, ва қабраш то имрӯз дар миёни мо боқист;+

30Азбаски ӯ пайғамбар буд ва медонист, ки Худо барои ӯ қасам ёд кардааст, ки аз насли ӯ Масеҳро ба миён оварад, то ки бар тахти ӯ бинишонад,+

31Бинобар ин дар бораи эҳьёи Масеҳ пешбинӣ карда, гуфт, ки ҷони Ӯ дар дӯзах намонд, ва ҷисми Ӯ фаноро надид+.

4. Исои маслубшуда Худованд ва Масеҳ аст.

32Ҳамин Исоро Худо эҳьё кард, ва ҳамаи мо шоҳидони он ҳастем.

33Акнун, ки Ӯ ба ямини Худо боло бурда шудааст, ваъдаи Рӯҳулқудсро аз Падар ёфта, он чиро, ки шумо дида ва шунида истодаед, фурӯ рехтааст+.

34Зеро ки Довуд ба осмон набаромад, вале худаш мегӯяд:

„Худованд ба Худованди ман гуфт:

ба ямини Ман бинишин,+

35То ки душманонатро зери пои Ту андозам“.

36Пас, эй тамоми хонадони Исроил, яқинан бидонед, ки Худо Ҳамин Исоро, ки шумо маслуб кардед, Худованд ва Масеҳ гардондааст».

Калисои нахустин.

37Чун шуниданд, дилреш шуда, ба Петрус ва ҳаввориёни дигар гуфтанд: «Эй бародарон, мо акнун чӣ кунем?»+

38Петрус ба онҳо гуфт: «Тавба кунед, ва хар яке аз шумо ба исми Исои Масеҳ барои омурзиши гуноҳҳо таъмид бигиред, ва атои Рӯҳулқудсро хоҳед ёфт;+

39Зеро ки ин ваъда барои шумо ва фарзандони шумо ва барои ҳамаи онҳоест, ки дур ҳастанд, яъне барои ҳар касе ки Худованд Худои мо ӯро бихонад»+.

40Ӯ бо бисьёр суханони дигар ба онҳо шаҳодат медод ва мавъиза намуда, мегуфт: «Худро аз ин насли каҷрав раҳо кунед!»

41Пас онҳое ки каломи ӯро бо рағбат қабул карданд, таъмид гирифтанд, ва дар ҳамон рӯз тақрибан се ҳазор нафар ба онҳо ҳамроҳ шуданд,

42Ва онҳо бо шунидани таълими ҳаввориён, бо мушоракати онҳо, бо шикастани нон ва бо дуо гуфтан машғул буданд.

43Ҳама саросар ба ҳарос афтода буданд, ва бисьёр мӯъҷизот ва аломот аз дасти ҳаввориён дар Ерусалим ба амал омад.

44Ҳамаи имондорон бо ҳам муттаҳид ва дар ҳама чиз шарик буданд:+

45Молу мулки худро мефурӯхтанд ва ба ҳама, мувофиқи эҳтиёҷоти ҳар кас, тақсим мекарданд;

46Ҳар рӯз якдилона дар маъбад ҷамъ мешуданд ва дар хонаҳои худ нон шикаста, бо дилхушӣ ва самимият бо ҳам хӯрок мехӯрданд,

47Худоро ҳамду сано мехонданд ва дар миёни тамоми мардум меҳру муҳаббат пайдо мекарданд, ва Худованд ҳар рӯз касонеро, ки наҷот меёфтанд, ба аҳли калисо меафзуд.

БОБИ СЕЮМ

Лангро шифо додани ҳаввориён.

3^1Рӯзе дар соати нӯҳуми вақти ибодат Петрус ва Юҳанно ба маъбад мерафтанд.

2Марди ланги модарзоде буд, ки ҳар рӯз ӯро бардошта оварда, назди он дарвозаи маъбад, ки Ҷамил ном дошт, мегузоштанд, то аз касоне ки ба маъбад меомаданд, садақа бигирад;+

3Вақте ки ӯ Петрус ва Юҳанноро назди даромадгоҳи маъбад дид, аз онҳо садақа пурсид.

4Петрус, ки бо Юҳанно буд, ба ӯ синчакунон нигариста, гуфт: «Ба мо нигоҳ кун».

5Ӯ ба онҳо назар дӯхт ба умеди он ки аз онҳо чизе бигирад.

6Аммо Петрус гуфт: «Ман нуқра ва тилло надорам; лекин он чи дорам, ба ту медиҳам: ба исми Исои Масеҳи Носирӣ бархезу роҳ рав»+.

7Аз дасти росташ гирифта, ӯро ба по хезонд; баногоҳ пойҳо ва шитолингҳои ӯ қувват гирифт,+

8Ва аз ҷои худ ҷаста хеста, ба роҳравӣ даромад ва роҳравону ҷастухезкунон ва Худоро ҳамдгӯён ҳамроҳи онҳо вориди маъбад шуд+.

9Тамоми мардум ӯро роҳравон ва Худоро ҳамдгӯён диданд

10Ва ӯро шинохтанд, ки ҳамон касест, ки назди дарвозаи Ҷамили маъбад нишаста, садақа мепурсид, ва аз он чи ба ӯ рӯй дода буд, дар даҳшат ва дар ҳайрат афтоданд.

11Азбаски ӯ ба Петрус ва Юҳанно часпида буд, тамоми мардум дар равоқи Сулаймон бо ҳайрат сӯи онҳо шитофтанд+.

Мавъизаи дуюми Петрус.

12Петрус, чун дид, ба он ҷамоат рӯ оварда, гуфт: «Эй мардони Исроил! Чаро аз дидани ин дар ҳайрат афтодаед ва чаро ба мо чашм дӯхтаед, гӯё ки мо бо кувват ё парҳезгории худ сабаби роҳ рафтани ин шахс шуда бошем?

13Худои Иброҳим ва Исҳоқ ва Яъқуб, Худои падарони мо, Писари Худ Исоро ҷалолат бахшид. Шумо Ӯро таслим кардед ва дар ҳузури Пилотус, ки мехост Ӯро озод кунад, Ӯро рад намудед;+

14Лекин шумо Қуддус ва Одилро рад намуда, хоҳиш кардед, ки як шахси одамкуш барои шумо озод карда шавад,+

15Вале Сарвари ҳаётро куштед, вале Худо Ӯро аз мурдагон эҳьё кард, ва мо шоҳидони он ҳастем.

16Ба хотири имон ба исми Ӯ ин шаҳсе ки мебинед ва мешиносед, қувват ёфтааст, бале, исми Ӯ ва имоне ки дар мо аз Ӯст, дар ҳузури ҳамаи шумо ба вай ин шифоро баҳшидааст.

17Лекин, эй бародарон, медонам, ки шумо, мисли сардорони худ, ин корро аз рӯи нодонӣ кардаед;+

18Аммо Худо он чиро, ки бо забони тамоми анбиёяш пешакӣ гуфта буд, ки Масеҳ бояд азобу уқубат кашад, ҳамин тавр анҷом дод.

19Пас, тавба кунед ва руҷӯъ намоед, то ки гуноҳҳои шумо маҳв гардад,

20Ва айёми фароғат аз ҳузури Худованд фаро расад, ва Ӯ Исои Масеҳро, ки бароятон аз аввал баргузида буд, бифиристад,

21То замони таҷдид кардани ҳама чиз мутобиқи он чи Худо бо забони анбиёи муқаддаси Худ аз азал гуфтааст, мебоист осмон Ӯро қабул мекард+.

22Чунончи, Мусо ба падарони мо гуфта буд:

„Худованд Худои шумо Пайғамбаре мисли ман барои шумо
аз миёни бародарони шумо ба миён хоҳад овард;
бояд ба он чи Ӯ ба шумо мегӯяд, гӯш диҳед,+

23Ва ҳар кӣ ба суханони Он Пайғамбар гӯш надиҳад,
бояд аз байни қавми худ решакан шавад“+.

24Ҳамчунин тамоми анбиё, аз Самуил гирифта то онҳое ки баъд аз ӯ нубувват кардаанд, ҳамаашон ин айёмро пешгӯӣ кардаанд+.

25Шумо фарзандони он анбиё ҳастед ва дар он аҳде ки Худо бо падарони мо баст, насибе доред, чунон ки Ӯ ба Иброҳим гуфтааст: „Ҳамаи қабилаҳои рӯи замин дар насли ту баракат хоҳанд хост“+.

26Худо Писари Худ Исоро муваккал карда, аввал назди шумо фиристод, то ки Ӯ ҳар якеро аз роҳҳои шароратомези шумо баргардонида, шуморо баракат диҳад».

БОБИ ЧОРУМ

Таъқиботи аввалин ба муқобили ҳаввориён.

4^1Ҳангоме ки онҳо ба мардум сухан мегуфтанд, коҳинон ва сардори посбонони маъбад ва саддуқиён бар сари онҳо тохтанд,+

2Зеро хеле нороҳат шуданд аз ин ки онҳо мардумро таълим медоданд ва дар шаҳси Исо эҳьёи мурдагонро мавъиза менамуданд,

3Ва дасти тааддӣ ба онҳо дароз карда, то фардо ба ҳабс гирифтанд, зеро ки шомгоҳ буд+.

4Аммо бисьёре аз шунавандагони калом имон оварданд, ва шумораи онҳо тақрибан панҷ ҳазор мард буд.

Нутқи Петрус ба пирон.

5Фардои он, сардорон ва пирон ва китобдонони онҳо дар Ерусалим ҷамъомаде барпо карданд,

6Ва Ҳонони саркоҳин ва Қаёфо ва Юҳанно ва Искандар ва ҳамаи аъзоёни хонаводаи саркоҳин ҳузур доштанд,+

7Ва онҳоро дар миёнаҷо ба по хезонда, пурсиданд: «Ба кадом қувват ва ба кадом исм ин корро кардаед?»+

8Петрус аз Рӯхулқудс пур шуда, ба онҳо гуфт: «Эй сардорони қавм ва пирони Исроил!+

9Агар имрӯз барои некие ки ба марди нотавоне кардаем, моро тафтиш менамоед ва мехоҳед бидонед, ки вай ба чӣ васила шифо ёфтааст,+

10Пас ба ҳамаи шумо ва ба тамоми қавми Исроил маълум бод, ки ба исми Исои Масеҳи Носирӣ, ки Ӯро шумо маслуб кардед, ва Худо Ӯро аз мурдагон эҳьё намуд, — оре, ба исми Ӯ ин одам дар ҳузури шумо тандуруст истодааст:

11Ӯ ҳамон сангест, ки шумо, бинокорон, онро рад кардед, вале он ҳоло санги сари гӯшаи бино гардидааст+.

12Дар ҳеҷ каси дигар наҷот нест, ва дар зери осмон ҳеҷ исми дигаре ба одамон ато нашудааст, то ки ба василаи он наҷот ёбем»+.

Мавъиза ба исми Исо манъ карда шудааст.

13Вақте ки ҷасорати Петрус ва Юҳанноро диданд ва пай бурданд, ки одамони нохонда ва оддӣ ҳастанд, мутааҷҷиб шуданд ва онҳоро шинохтанд, ки аз ҳамроҳони Исо буданд;

14Чун шахси шифоёфтаро диданд, ки назди онҳо истода буд, чизе ба муқобили онҳо гуфта натавонистанд+.

15Ба онҳо амр фармуданд, ки аз шӯрои пирон берун бираванд; пас аз он бо якдигар машварат карданд

16Ва гуфтанд: «Бо ин одамон чӣ кунем? Инак ба ҳамаи сокинони Ерусалим маълум шудааст, ки онҳо мӯъҷизаи ба назар намоёне ба амал овардаанд, ва мо онро наметавонем инкор кунем;

17Аммо барои он ки бештар аз ин дар миёни мардум овоза нашавад, бояд онҳоро саҳт таҳдид кунем, ки дигар ба ҳеҷ кас дар бораи ин исм гап назананд».

18Онҳоро даъват намуда, фармон доданд, ки ба ҳеҷ ваҷҳ исми Исоро ба забон наоваранд ва таълим надиҳанд.

19Вале Петрус ва Юҳанно ба ҷавоби онҳо гуфтанд: «Худатон ҳукм кунед, оё дар назари Худо дуруст аст, ки итоати шуморо аз итоати Худо авло донем+?

20Мо наметавонем аз гуфтани он чи дидаем ва шунидаем, даст кашем».

21Онҳоро боз ҳам зиёдтар таҳдид карда, ҷавоб доданд, чунки ба сабаби мардум имконият наёфтанд ба онҳо ҷазо диҳанд, зеро ки ҳама Худоро барои он чи воқеъ шуда буд, ҳамду сано мегуфтанд;+

22Шахсе ки ин мӯъҷизаи шифо ба вай рӯй дод, бештар аз чиҳилсола буд.

Шогирдон бори дуюм аз Рӯҳулқудс пур мешаванд.

23Баъд аз раҳо шуданашон назди ёрони худ омаданд ва он чиро, ки саркоҳинон ва пирон гуфта буданд, ба онҳо нақл карданд.

24Чун инро шуниданд, овози худро якдилона сӯи Худо баланд карда, гуфтанд: «Эй Парвардигор, эй Офаридагори осмон ва замин ва баҳр ва ҳар он чи дар онҳост!+

25Ту бо забони падари мо ва бандаи Худ Довуд ба василаи Рӯҳулкудс гуфтаӣ:

„Чаро халқҳо шӯриш менамоянд ва қавмҳо беҳуда қасд мекунанд?

26Подшоҳони замин қиём кардаанд ва мирон мутта ҳид шудаанд
бар зидди Худованд ва бар зидди Масеҳи Ӯ“+.

27Дар воқеъ, бар зидди Писари Муқаддаси Ту Исо, ки Ӯро тадҳин кардаӣ, Ҳиродус ва Понтиюс Пилотус бо гайрияҳудиён ва қавми Исроил муттаҳид шуданд,+

28То он чиро, ки бозуи Ту ва раъи Ту пешакӣ муқаррар карда буд, ба ҷо оваранд.

29Ва алҳол, эй Худованд, ба таҳдидҳои онҳо назар андоз ва ба бандагони Худ ато фармо, то ки бо камоли ҷасорат каломи Туро баён кунанд,+

30Дар сурате ки Ту дасти Худро барои шифо бахшидан ва барои нишон додани аломоту мӯъҷизот ба исми Писари Муқаддаси Худ Исо дароз бикунӣ».

31Ҳамин ки дуояшон ба охир расид, маконе ки дар он ҷамъ шуда буданд, ба ҷунбиш омад, ва ҳама аз Рӯҳулқудс пур шуданд ва каломи Худоро далерона мегуфтанд+.

Аҳволи калисои Ерусалим

32Ҳамаи имондорон аз ҷону дил муттаҳид шуда буданд, ва ҳеҷ касе молу мулки худро аз они худ намедонист, балки ҳама чизро онҳо муштарак медоштанд+.

33Ҳаввориён бо кувваи бузурге ба эҳьёи Исои Худованд шаҳодат медоданд, ва файзи азиме бар ҳамаи онҳо буд.

34Ҳеҷ эҳтиёҷманде дар байнашон набуд, зеро ҳар касе ки замин ё хонае дошт, онро мефурӯхт ва пулашро оварда,+

35Дар ихтиёри ҳаввориён мегузошт, ва ба ҳар кас ба қадри эҳтиёҷаш дода мешуд.

36Юсуф, ки ҳаввориён ба ӯ лақаби Барнаббо, яъне «ибни тасаллӣ» — ро дода буданд, ва ӯ аз сибти Левӣ, аз аҳли Қаприс буд,+

37Замине дошт, ва онро фурӯхт ва пулашро оварда, дар ихтиёри ҳаввориён гузошт.

БОБИ ПАНҶУМ

Гуноҳ ва мамоти Ҳанониё ва Сафира.

5^1Аммо Ҳанониё ном шаҳсе, бо ҳамсараш Сафира, мулки худро фурӯхт

2Ва як қисми пули онро, бо огоҳии ҳамсараш, гирифта нигоҳ дошт ва боқии онро оварда, дар иҳтиёри ҳаввориён гузошт.

3Петрус гуфт: «Эй Ҳанониё! Чаро ин тавр ба дилат шайтон роҳ ёфтааст, то туро водор намояд, ки ба Рӯҳулкудс дурӯғ бигӯӣ ва як қисми пули заминро пинҳон кунӣ?

4Оё он чи доштӣ, аз они ту набуд? Оё он чи баъд аз фурӯхтан пайдо кардӣ, дар ихтиёри ту набуд? Чаро чунин фикрро дар дили худ ҷо додӣ? Ту на ба одамизод, балки ба Худо дурӯғ гуфтӣ»+.

5Ҳамин ки Ҳанониё ин суханонро шунид, ба замин афтод ва ҷон дод, ва ҳамаи онҳое ки инро шуниданд, ба ҳароси азиме афтоданд.

6Ҷавонон бархоста, ӯро барои дафн тайёр карданд ва берун бурда, ба ҳок супурданд.

7Тахминан баъд аз гузаштани се соат ҳамсараш омад, ки аз ин воқеа бехабар буд.

8Петрус аз вай пурсид: «Ба ман бигӯ, ки оё заминро ба ҳамин маблағ фурӯхтед?» Зан гуфт: «Оре, ба ҳамин маблағ».

9Петрус ба вай гуфт: «Чаро ҳар ду забон як кардед, ки Рӯҳи Худовандро биозмоед? Онҳое ки шавҳаратро гӯрониданд, бар остонаи дар ҳастанд; туро низ хоҳанд бурд».

10Ҳамон дам вай пеши пои ӯ афтода, ҷон дод; ва ҷавонон, чун дохил шуданд, вайро мурда ёфтанд ва берун бурда, дар паҳлуи шавҳараш дафн карданд.

11Тамоми аҳли калисо ва ҳамаи онҳое ки инро шуниданд, ба ҳароси азиме афтоданд.

Тараққии калисо.

12Ҳаввориён аломоту мӯъҷизоти зиёде дар миёни қавм ба амал меоварданд ва ҳама якдилона дар равоқи Сулаймон ҷамъ мешуданд+.

13Ҳеҷ каси бегона ҷуръат намекард бо онҳо ҳамнишин шавад, лекин мардум онҳоро ситоиш мекарданд.

14Мардону занони бисьёре ба Худованд имон оварда, торафт бештар ба онҳо ҳамроҳ мешуданд;

15Кор ба ҷое расид, ки мардум беморонро ба кӯчаҳо бароварда, болои бистарҳо ва катҳо мегузоштанд, то ки дар вақти гузашта рафтани Петрус ақаллан сояи ӯ бар баъзеи онҳо биафтад+.

16Ҳамчунин мардуми бисьёре аз шаҳрҳои атроф дар Ерусалим ҷамъ шуда, беморон ва гирифторони арвоҳи палидро меоварданд, ва ҳамаи онҳо шифо меёфтанд.

Таъқиботи дуюм.

17Аммо саркоҳин ва бо вай ҳамаи онҳое ки аз фирқаи саддуқиён буданд, аз ҳасад пур шуда, барҳостанд+

18Ва ба ҳаввориён дасти тааддӣ дароз карда, онҳоро дар зиндони ом андоҳтанд+.

19Вале ҳамон шаб фариштаи Худованд дарҳои зиндонро кушода ва онҳоро берун оварда, гуфт:+

20«Биравед ва дар маъбад истода, ҳамаи ин суханони ҳаётро ба ин қавм бигӯед».

21Чун инро шуниданд, субҳидам ба маъбад омаданд ва ба таълим додан шурӯъ карданд. Дар ин миён саркоҳин ва онҳое ки бо вай буданд, шӯрои пирон ва ҳамаи пирони банӣ-Исроилро даъват карданд ва ба зиндон кас фиристоданд, то ки онҳоро биёранд.

22Аммо мулозимон рафта, онҳоро дар зиндон наёфтанд ва баргашта, ҳабар доданд

23Ва гуфтанд: «Зиндонро бо зҳтиёти тамом баста дидем, ва посбонон дар пеши дар истода буданд, вале вақте ки дарро кушодем, касеро наёфтем».

24Чун саркоҳин ва сардори посбонони маъбад ва саркоҳинони дигар ин суханонро шуниданд, дар ҳайрат афтоданд, ки ин чӣ окибате дошта бошад.

25Дар ҳамин вақт касе омада, ба онҳо хабар дод ва гуфт: «Инак, он шахсоне ки дар зиндон андоҳта будед, дар маъбад истода, қавмро таълим медиҳанд».

26Он гоҳ сардори посбонон бо мулозимонаш рафта, онҳоро овард, лекин на бо зӯрӣ, зеро аз қавм тарсиданд, ки мабодо онҳоро сангсор кунанд;+

27Чун онҳоро оварда, назди шӯрои пирон ба по хезонданд, саркоҳин ба онҳо савол дода, гуфт:+

28«Оё шуморо ба таври қатъӣ амр нафармудаем, ки ба ин исм таълим надиҳед? Ва инак, шумо Ерусалимро бо таълимоти худ пур кардаед ва мехоҳед хуни Он Одамро ба гардани мо бор кунед»+.

Ҷавоби ҳаввориён.

29Петрус ва ҳаввориён ба ҷавоб гуфтанд: «Ба Худо бояд итоат кард, на ба одамизод;+

30Худои падарони мо Исоро эҳьё кард, ки шумо Ӯро ба дарахт овехта, кушта будед:

31Худо Ӯро ба ямини Худ боло бардошта, Сарвар ва Наҷотдиҳанда гардонд, то ки ба Исроил тавба ва омурзиши гуноҳҳоро ато фармояд;

32Мо шоҳидони Ӯ дар ин бобат ҳастем ва ҳамчунин Рӯҳулқудс аст, ки Онро Худо ба фармонбардорони Худ бахшидааст»+.

33Чун шуниданд, чунон дарғазаб шуданд, ки қасд карданд онҳоро ба қатл расонанд+.

Огоҳонидани Ҷамлиил.

34Аммо яке аз фарисиён, ки Ҷамлиил ном дошт ва муаллими шариат буд, ва тамоми қавм ӯро мӯҳтарам медоштанд, дар шӯрои пирон бархоста, амр дод, ки ҳаввориёнро ба муддати кӯтоҳе берун баранд,+

35Ва ба ҳозирон гуфт: «Эй мардони Исроил! Эҳтиёт кунед аз он чи мехоҳед бо ин одамон бикунед:

36Зеро ки чанде пеш аз ин айём шахсе Тавдо ном бархоста, худро чун шахси бузурге вонамуд кард, ва тақрибан чорсад нафар ба вай ҳамроҳ шуданд; вале вай кушта шуд, ва ҳамаи пайравонаш пароканда ва нест шуданд;

37Баъд аз вай Яҳудои Ҷалилӣ дар замони саршуморӣ бархост ва мардуми бисьёреро аз ақиби худ кашид; вай низ кушта шуд, ва ҳамаи пайравонаш пароканда шуданд;+

38Ва алҳол ба шумо мегӯям, ки аз ин одамон даст кашед ва онҳоро ба ҳоли худ бигузоред, зеро ки агар ин раъй ва амал аз одамизод бошад, худ аз худ барҳам хоҳад хӯрд,+

39Вале агар аз Худо бошад, шумо онро наметавонед барҳам диҳед, мабодо маълум шавад, ки бо Худо ситеза мекунед»+.

Ҳаввориён сазовори беҳурматӣ гардидаанд.

40Ба гапи вай даромаданд ва ҳаввориёнро ҷеғ зада оварда, қамчинкорӣ карданд ва минбаъд ба исми Исо ҳарф заданро ба онҳо манъ карда, онҳоро озод намуданд.

41Онҳо аз шӯрои пирон баромада, хурсанд шуданд, ки ба хотири исми Ӯ сазовори беҳурматӣ гардидаанд,+

42Ва ҳар рӯз дар маъбад ва дар хонаҳо дар бораи Исои Масеҳ таълим ва башорат медоданд.

БОБИ ШАШУМ

Дьяконҳои аввалин.

6^1Дар он айём, ки шогирдон зиёд мешуданд, яҳудиёни юнонизабон аз яҳудиёни ибронизабон шикоят карданд, ки бевазанони онҳо дар тақсими ризқи ҳаррӯза бе баҳра мемонанд+.

2Он дувоздаҳ нафар ҷамоати шогирдонро даъват намуда, гуфтанд: «Шоиста нест, ки мо каломи Худоро тарк карда, ба хизмати таъмини ризқу рӯзӣ машғул шавем;

3Пас, эй бародарон, ҳафт одами некном ва пур аз Рӯҳулқудс ва пурҳикматро аз миёни ҳуд интихоб намоед, то ки онҳоро ба ин ҳизмат таъин кунем;+

4Лекин мо бо дуо ва бо таълими каломи Худо машғул ҳоҳем шуд».

5Ин таклиф ба тамоми ҷамоат маъқул шуд, ва Истефанусро, ки шахси пур аз имон ва Рӯҳулқудс буд, ва Филиппус ва Прохорус ва Никонӯр ва Тимӯн ва Парминос ва Николосро, ки аз аҳли Антиёхия буда, чанде пеш дини яҳудиро қабул карда буд, интихоб карданд;+

6Инҳоро дар назди ҳаввориён ба по хезонданд, ва даст бар сарашон монда, дуо карданд+.

7Каломи Худо торафт интишор меёфт, шумораи шогирдон дар Ерусалим бағоят меафзуд, ва бисьёре аз коҳинон низ ба имон тан доданд+.

Таъқиботи сеюм.

Айбдор кардани Истефанус.

8Истефанус, ки пур аз имон ва кувват буд, дар миёни қавм аломоту мӯъҷизоти бузурге ба амал меовард.

9Баъзе касон аз куништи ба ном либартиниён, қуриниён ва искандариён ва аз аҳли Қилиқия ва Осиё бо Истефанус баҳсу мунозира карданд,

10Лекин ба он ҳикмат ва Рӯҳе ки дар суҳанонаш буд, ёрои мухолифат надоштанд+.

11Бинобар ин чанд касро водор карданд, ки бигӯянд: «Мо шунидем, ки ӯ дар ҳаққи Мусо ва Худо суханони куфромез мегуфт»+.

12Дар миёни қавм ва пирон ва китобдонон шӯр ангехта, ба ӯ хуҷум оварданд ва ӯро дастгир карда, ба шӯрои пирон бурданд.

13Шоҳидони козибро пеш оварданд, ва онҳо гуфтанд: «Ин шахс ҳамеша ба муқобили ин макони муқаддас ва ба муқобили Таврот суханони куфромез мегӯяд;+

14Зеро шунидем, ки ӯ мегуфт: „Исои Носирӣ ин маконро хароб хоҳад кард ва русумеро, ки Мусо ба мо супурдааст, тағьир ҳоҳад дод“»+.

15Ҳамаи касоне ки дар шӯрои пирон нишаста буданд, бар ӯ назар андохта, диданд, ки чеҳраи ӯ монанди чеҳраи фаришта буд.

БОБИ ҲАФТУМ

Нутқи Истефанус ба ҳузури шӯрои пирон.

7^1Он гоҳ саркоҳин пурсид: «Оё инҳо рост мегӯянд?»

2Ба ҷавоб гуфт: «Эй бародарон ва эй падарон, гӯш кунед! Худои Зулҷалол ба падари мо Иброҳим, вақте ки ӯ дар Байнаннаҳрайн буд, яъне пеш аз он ки ба Ҳоррон муҳоҷират кунад, зоҳир шуд+

3Ва ба ӯ гуфт: „Замини худ ва ақрабои худро тарк намо ва сӯи замине ки ба ту нишон медиҳам, равона шав“+.

4Аз замини калдониён берун омада, дар Ҳоррон маскан гирифт; баъд аз вафоти падараш, Худо ӯро аз он ҷо ба замине ки шумо дар он иқомат доред, кӯчонид+

5Ва аз он ба андозаи як кафи пой ҳам ба тасарруфи ӯ надод, вале дар ҳамон вақте ки ӯ ҳанӯз фарзанде надошт, ваъда кард, ки ӯро ва баъд аз ӯ наслашро молики он гардонад+.

6Ва Худо ба ӯ гуфт, ки насли ӯ дар замини бегона монанди ғарибон зиндагӣ ҳоҳанд кард, ва муддати чорсад сол онҳоро дар бандагӣ нигоҳ дошта, азоб ҳоҳанд дод+.

7„Аммо Ман“, гуфт Худо, „бар он ҳалқе ки онҳоро дар бандагӣ нигоҳ дорад, доварӣ хоҳам кард, ва баъд аз он онҳо берун омада, дар ин макон ба Ман ибодат хоҳанд кард“+.

8Ва аҳди ҳатнаро ба ӯ дод. Пас аз ин Иброҳим падари Исҳоқ шуда, дар рӯзи ҳаштум ӯро хатна кард; ва Исҳоқ падари Яъқуб ва Яъқуб падари дувоздаҳ сарқабила гардид+.

9Сарқабилаҳо аз Юсуф ҳасад бурда, ӯро ба Миср фурӯхтанд; лекин Худо бо ӯ буд+

10Ва ӯро аз ҳамаи мусибатҳояш халосӣ дод, ва ба ӯ ҳикмат ва ҳусни таваҷҷӯҳ дар назари фиръавн подшоҳи Миср баҳшид, то ӯро бар Миср ва бар тамоми ҳонаи худ ҳукмфармо таъин кард+.

11Дар тамоми замини Миср ва Канъон қаҳтӣ рӯй дода, боиси кулфати бузурге гардид, ва падарони мо қуте наёфтанд.

12Чун Яъқуб шунид, ки дар Миср ғалла ёфт мешавад, бори аввал падарони моро ба он ҷо фиристод;+

13Дар сафари дуюм Юсуф ҳудро ба бародаронаш шиносонид, ва аслу насаби Юсуф ба фиръавн маълум шуд+.

14Юсуф кас фиристода, падари ҳуд Яъкуб ва тамоми хешу таборашро, ки ҳафтоду панҷ нафар буданд, даъват намуд+.

15Яъқуб ба Миср омад, ва ҳудаш ва падарони мо вафот ёфтанд;+

16Онҳоро ба Шакем бурда, дар мақбарае ки Иброҳим аз банӣ-Ҳамӯри шакемӣ ба нуқраи худ харида буд, дафн карданд+.

17Баробари наздик омадани вақти ваъдае ки Худо дар бораи он ба Иброҳим қасам ёд карда буд, қавм дар Миср меафзуд ва бузург мешуд,+

18То даме ки подшоҳи дигаре ба тахт нишаст, ки Юсуфро намешиноҳт;+

19Ӯ бар зидди нажоди мо найрангбозӣ карда, падарони моро ба танг овард ва амр фармуд, ки кӯдакони навзоди худро бароварда партоянд, то ки зинда намонанд+.

20Дар он вақт Мусо таваллуд шуд, ки дар назди Худо бағоят ҷамил буд, ва муддати се моҳ дар ҳонаи падари худ парвариш ёфт;+

21Ҳангоме ки ӯро бароварда партофтанд, дуҳтари фиръавн ӯро гирифта, ҳамчун фарзанди худ калон кард;+

22Мусо тамоми ҳикмати Мисрро таълим гирифта, дар сухан ва амал қавӣ шуд.

23Вақте ки ӯ чиҳилсола шуд, ба дилаш омад, ки бародарони худ, банӣ-Исроилро тафаққуди ҳол кунад;

24Чун якеро мазлум дид, ӯро ҳимоят кард ва интиқоми он ситамкашро гирифта, мисриро кушт+.

25Ӯ гумон мекард, ки бародаронаш ҳоҳанд фаҳмид, ки Худо ба василаи ӯ онҳоро наҷот медиҳад, аммо онҳо нафаҳмиданд.

26Рӯзи дигар назди онҳо омада дид, ки муноқиша мекунанд, ва онҳоро оштӣ доданӣ шуда, гуфт: „Эй мардумон, шумо бародар ҳастед, чаро яқдигарро меранҷонед?“

27Вале он касе ки ба ёри ҳуд тааддӣ мекард, ӯро тела дода, гуфт: „Кӣ туро бар мо ҳоким ва қозӣ таъин кардааст?

28Оё меҳоҳӣ маро низ бикушӣ, чунон ки дирӯз он мисриро куштӣ?“+

29Мусо, ҳамин ки ин суханонро шунид, гурехта рафт ва дар замини Мидьён ғурбат ихтиёр кард, ва дар он ҷо аз ӯ ду писар таваллуд шуд+.

30Чун чиҳил сол гузашт, дар биёбони атрофи кӯҳи Сино фариштаи Худованд дар шӯълаи буттаи фурӯзон ба ӯ зоҳир шуд+.

31Мусо, чун дид, аз ин рӯъё дар ҳайрат афтод, ва ҳангоме ки наздик меомад, то ки назар андозад, садои Худованд ба гӯшаш расид:

32„Ман Худои падарони ту, Худои Иброҳим ва Худои Исҳоқ ва Худои Яъқуб ҳастам“. Мусо ба ларза даромада, ҷуръат накард, ки назар андозад+.

33Худованд ба ӯ гуфт: „Кафшҳоятро аз пойҳоят бикаш, зеро ҷое ки дар он истодаӣ, замини муқаддас аст;+

34Ситамеро, ки қавми Ман дар Миср мекашанд, дидаам ва оҳу нолаи онҳоро шунидаам ва барои наҷот додани онҳо фуромадаам; акнун биё, то ки туро ба Миср бифиристам“+.

35Ҳамон Мусоро, ки рад карда, гуфта буданд: „Кӣ туро ҳоким ва қозӣ таъин кардааст?“, Худо ба василаи фариштае ки дар бутта ба ӯ зоҳир шуд, ҳоким ва раҳокунанда таъин намуда, фиристод;+

36Ӯ онҳоро берун оварда, дар давоми чиҳил сол дар замини Миср ва дар баҳри Қулзум ва дар биёбон мӯъҷизоту аломот ба амал овард+.

37Ин ҳамон Мусост, ки ба банӣ-Исроил гуфт: „Худованд Худои шумо Пайғамбаре мисли ман барои шумо аз миёни бародарони шумо ба миён ҳоҳад овард; ба суҳанони Ӯ гӯш диҳед“+.

38Ин ҳамон аст, ки дар ҷамоат дар биёбон бо фариштае ки дар кӯҳи Сино бо ӯ суҳан гуфт, ва бо падарони мо буд, ва калимоти зиндаро қабул кард, то ки ба мо бирасонад,+

39Вале падарони мо нахостанд ба ӯ итоат намоянд, балки ӯро рад карданд, ва дилҳои онҳо сӯи Миср моил шуд+

40Ва ба Ҳорун гуфтанд: „Барои мо ҳудоёне бисоз, ки пешопеши мо равона бошанд, зеро намедонем, бар сари Мусо, ки моро аз замини Миср берун овард, чӣ омадааст“+.

41Дар он айём гӯсолае соҳтанд ва ба он бут курбониҳо карданд ва аз аъмоли дастҳои худ ҳеле шод гаштанд+.

42Аммо Худо аз онҳо рӯй гардонда, вогузор кард, ки сипоҳи осмонро парастиш намоянд, чунон ки дар китоби анбиё навишта шудааст: „Эй ҳонадони Исроил! Оё дар давоми чиҳил сол дар биёбон барои Ман қурбониҳо ва ҳадияҳо такдим кардед+?

43Хаймаи Малук ва кавкаби ҳудои ҳуд Римфонро бардошта мегаштед, ки ин санамҳоро барои парастиш сохта будед; пас, шуморо ба он тарафи Бобил бадарға хоҳам кард“+.

44Падарони мо дар биёбон хаймаи шаҳодат доштанд, чунон ки Худо ба Мусо амр фармуда гуфта буд, ки онро мувофиқи намунае ки дидааст, бисозад+.

45Онро падарони мо гирифта, ҳамроҳи Еҳушаъ ба мулки қавмҳо оварданд, вақте ки Худо онҳоро аз сари роҳи падарони мо бадар ронд, ва ҳайма то замони Довуд дар он ҷо монд,+

46Ки ӯ дар ҳузури Худо илтифот ёфт ва дарҳост намуд, ки маскане барои Худои Яъқуб омода кунад+.

47Вале Сулаймон барои Ӯ хонае соҳт+.

48Аммо Ҳаққи Таоло дар маъбадҳои соҳтаи дасти инсон маскан намегирад, чунон ки набӣ гуфтааст:+

49„Осмон, мегӯяд Худованд, курсии Ман аст,
ва замин пойандози Ман; чӣ гуна хонае барои Ман бино хоҳед кард
ва чӣ гуна маконе барои оромиши Ман?

50Магар ҳамаи ин чизҳоро дасти Ман наофаридааст?“+

51Эй гарданкашон! Эй соҳибони дилҳо ва гӯшҳои номахтун! Шумо ҳамеша ба Рӯҳулқудс муқобилат мекунед, шумо низ монанди падарони худ ҳастед:+

52Кист аз анбиё, ки падарони шумо ӯро таъқиб накарда бошанд? Онҳо касонеро куштанд, ки аз омадани Он Одил пешакӣ ҳабар дода буданд, ва алҳол шумо худи Ӯро таслим кардед ва ба қатл расондед,+

53Оре, шумо Тавротро, ки ба василаи фариштагон барқарор шуд, қабул кардед, вале аз риояи он гардан тофтед»+.

Риёзаткаши аввалин.

Қайди якум дар бораи Павлус.

54Чун инро шуниданд, он қадар дарғазаб шуданд, ки дандонҳои худро ба ҳам месоиданд+.

55Аммо ӯ, ки пур аз Рӯҳулқудс буд, сӯи осмон нигариста, ҷалоли Худо ва Исоро, ки ба ямини Худо истода буд, дид+

56Ва гуфт: «Инак, осмонро кушода ва Писари Одамро ба ямини Худо истода мебинам»+.

57Вале онҳо бо овози баланд фарьёд зада ва гӯшҳои худро маҳкам карда, якдилона ба ӯ ҳамла оварданд

58Ва аз шаҳр берун бароварда, сангсор карданд, ва шоҳидон ҷомаҳои худро назди пойҳои ҷавоне ки Шоул ном дошт, гузоштанд+.

59Вақте ки Истефанусро сангсор мекарданд, ӯ дуо меҳонду мегуфт: «Эй Исои Худованд! Рӯҳи маро қабул кун»+.

60Сонӣ зону зада, бо овози баланд нидо кард: «Худовандо! Ин гуноҳро ба ҳисоби онҳо дохил накун». Инро гуфту ҷон дод+.

БОБИ ҲАШТУМ

Таъқиботи чорум.

Шоул — таъқибкунандаи асосӣ.

8^1Шоул низ ба қатли ӯ розӣ буд. Дар он рӯз таъқиботи шадиде бар зидди аҳли калисои Ерусалим ба амал омад, ва ҳама, ғайр аз ҳаввориён, ба ноҳияи Яҳудо ва Сомария пароканда шуданд;+

2Мардуми некӯкор Истефанусро дафн карда, барои ӯ мотами азиме гирифтанд.

3Аммо Шоул аҳли калисоро азоб медод ва хона ба хона гашта, мардон ва занонро кашола карда мебурду дар зиндон меандохт+.

4Дар ин миён онҳое ки пароканда шуда буданд, ба ҳар ҷое ки мерафтанд, аз калом башорат медоданд+.

Хизматгузории Филиппус.

Инҷил дар Сомария.

5Чунончи, Филиппус ба як шаҳри Сомария омада, ба онҳо Масеҳро мавъиза мекард;+

6Мардум ба суҳанони Филиппус якдилона гӯш медоданд ва мӯъҷизотеро, ки ба амал меовард, мешуниданд ва медиданд;

7Зеро ки арвоҳи палид аз бисьёр мубталоён наъра кашида берун мешуданд, ва мафлуҷону лангони бисьёре шифо меёфтанд,+

8Ва шодии азиме дар он шаҳр падид омад.

Шимъӯни ҷодугар.

9Шимъӯн ном марде дар он шаҳр буд, ки пештар ҷодугарӣ мекард ва мардуми Сомарияро дар ҳайрат меандохт ва худро шахси бузурге вонамуд месохт;

10Ҳама, аз хурд то калон, ба ӯ гӯш андохта, мегуфтанд: «Ин шахс қуввати азими Худост».

11Аз он сабаб ба ӯ гӯш меандохтанд, ки ӯ муддати дарозе онҳоро бо ҷодугарии худ ба ҳайрат меовард.

12Лекин вақте ки ба башорати Филиппус дар бораи Малакути Худо ва исми Исои Масеҳ имон оварданд, мардон ва занон таъмид гирифтанд.

13Худи Шимъӯн низ имон овард ва таъмид гирифт ва ҳамеша ҳамроҳи Филиппус буд; ва аз дидани аломот ва мӯъҷизоти азиме ки ба амал меомад, дар ҳайрат мемонд+.

14Ҳаввориёне ки дар Ерусалим буданд, чун шуниданд, ки аҳли Сомария каломи Худоро қабул кардаанд, Петрус ва Юҳанноро назди онҳо фиристоданд,+

15Ва чун омаданд, барои онҳо дуо гуфтанд, то ки Рӯҳулқудсро қабул кунанд:+

16Зеро ки Рӯҳ ҳанӯз бар ҳеҷ кадоме аз онҳо нозил нашуда буд, балки фақат ба исми Исои Худованд таъмид ёфта буданд;+

17Пас, дастҳои худро бар сари онҳо гузоштанд, ва онҳо Рӯҳулқудсро қабул карданд+.

18Шимъӯн, чун дид, ки бо дастгузории ҳаввориён Рӯҳулқудс ато мешавад, ба онҳо пул овард

19Ва гуфт: «Ин қудратро ба ман низ бидиҳед, то ки ба ҳар кас даст гузорам, Рӯҳулқудсро қабул кунад».

20Аммо Петрус ба вай гуфт: «Бигзор пулат бо ту нест шавад, чунки ту гумон кардаӣ, ки атои Худоро ба бадали пул биҳарӣ;

21Туро аз ин чиз насибе ва баҳрае нест, зеро ки дилат дар ҳузури Худо рост намебошад;

22Акнун аз ин шарорати ҳуд тавба кун ва ба Худо дуо гӯй: шояд, ин қасди дилат омурзида шавад;+

23Зеро мебинам, ки пур аз заҳраи талх ва гирифтори қайди шарорат ҳастӣ».

24Шимъӯн дар ҷавоб гуфт: «Шумо барои ман ба Худованд дуо гӯед, то ки чизе аз он чи гуфтед, ба ман рӯй надиҳад»+.

25Онҳо, пас аз он ки шаҳодат доданд ва каломи Худовандро мавъиза карданд, ба Ерусалим баргаштанд ва дар бисьёре аз деҳоти Сомария аз Инҷил башорат доданд+.

Филиппус ва ҳабашӣ.

26Фариштаи Худованд ба Филиппус гуфт: «Бархез ва ба тарафи ҷануб, ба роҳе ки аз Ерусалим сӯи Ғазза меравад, ва роҳи биёбон аст, равона шав»+.

27Бархост ва равона шуд. Ва инак, шаҳси ҳабашӣ, хоҷасаро ва кабири Кандока маликаи Ҳабаш, нигаҳбони тамоми хазинаи вай, ки ба Ерусалим барои ибодат омада буд,+

28Ба ватан бармегашт ва бар аробаи худ нишаста, китоби Ишаъёи набиро мехонд.

29Рӯҳ ба Филиппус гуфт: «Наздик биё ва ба он ароба ҳамроҳ шав»+.

30Филиппус ба он ҷо давида, шунид, ки китоби Ишаъёи набиро меҳонад. Гуфт: «Оё мефаҳмӣ он чиро, ки мехонӣ?»

31Гуфт: «Чӣ гуна фаҳмида метавонам, агар касе ба ман роҳнамоӣ накунад?» Ва аз Филиппус хоҳиш кард, ки ба ароба савор шуда, бо ӯ бинишинад+.

32Порчае ки аз Навиштаҳо мехонд, ин буд:

«Мисли гӯсфанде Ӯро ба забҳ бурданд,
ва мисли баррае ки назди пашмтарошаш безабон аст,

Ӯ ҳамчунон даҳони Худро воз накард;

33Дар таҳқири Ӯ инсофро аз Ӯ гирифтанд,
ва насли Ӯро кӣ шарҳ хоҳад дод?

Зеро ки ҳаёти Ӯ аз замин қатъ карда шуд»+.

34Он хоҷасаро ба Филиппус гуфт: «Аз ту саволе дорам, ки набӣ инро дар ҳаққи кӣ мегӯяд? Оё дар ҳаққи худаш ё дар ҳаққи каси дигаре?»

35Он гоҳ Филиппус даҳони худро кушод ва аз ҳамон Навишта сар карда, ба ӯ аз Исо башорат дод+.

36Дар ин миён, дар аснои роҳ, онҳо ба обе расиданд, ва хоҷасаро гуфт: «Инак, об; ба таъмид гирифтанам чӣ чиз монеъ мешавад?»

37Филиппус гуфт: «Агар аз таҳти дил имон оварда бошӣ, ҷоиз аст». Вай дар ҷавоб гуфт: «Имон дорам, ки Исои Масеҳ Писари Худост».

38Сонӣ фармон дод, ки аробаро нигоҳ дорад, ва ҳар ду, Филиппус ва хоҷасаро, ба об фуромаданд, ва ӯро таъмид дод.

39Вақте ки аз об баромаданд, Рӯҳи Худованд Филиппусро даррабуд, ва хоҷасаро дигар ӯро надида, роҳи худро бо хурсандӣ давом дод+.

40Аммо Филиппус дар Ашдӯд пайдо шуд ва дар ҳамаи шаҳрҳо гашта, башорат медод, то даме ки ба Қайсария расид+.

БОБИ НӮҲУМ

Имон овардани Шоул.

9^1Шоул, ки ҳанӯз таҳдид ва қатл бар шогирдони Худованд меангехт, назди саркоҳин рафт+

2Ва аз ӯ номаҳо барои куништҳои Димишқ пурсида гирифт, то ки агар марде ё занеро аз пайравони ин тариқат биёбад, бандӣ карда, ба Ерусалим оварад.

3Дар аснои роҳ, вақте ки ба Димишқ наздик омад, баногоҳ нуре аз осмон давродаври ӯ дурахшид;+

4Ӯ бар замин афтод ва овозе шунид, ки мегуфт: «Шоул, Шоул! Барои чӣ Маро таъқиб мекунӣ?»

5Гуфт: «Худовандо, Ту кистӣ?» Худованд гуфт: «Ман он Исо ҳастам, ки ту Ӯро таъқиб мекунӣ; лагад заданат ба сихак душвор аст».

6Ва ӯ ба ларза ва даҳшат афтода, гуфт: «Худовандо! Чӣ амр мефармоӣ, то ба ҷо оварам?» Ва Худованд дар ҷавоб гуфт: «Бархез ва ба шаҳр бирав, ва дар он ҷо ба ту гуфта хоҳад шуд, ки чӣ бояд бикунӣ».

7Аммо онҳое ки ҳамсафари ӯ буданд, моту мабҳут меистоданд, зеро ки он садоро шуниданд, лекин ҳеҷ касро надиданд+.

8Шоул аз замин бархост, ва чашмонаш кушода бошад ҳам, ҳеҷ касро намедид; аз дасташ гирифта, ӯро ба Димишқ бурданд;

9Дар он ҷо се рӯз нобино монд, ва чизе нахӯрд ва нанӯшид.

10Дар Димишқ Ҳанониё ном шогирде буд; Худованд дар рӯъё ба ӯ гуфт: «Эй Ханониё!» Ҷавоб дод: «Лаббай, Худовандо!»+

11Худованд ба ӯ гуфт: «Бархез ва ба кӯчае ки Рост ном дорад, бирав ва Шоул ном тарсусиро дар ҳонаи Яҳудо суроғ кун, ки ӯ ҳоло ба дуо машғул аст+

12Ва Ханониё ном шахсеро дар рӯъё дидааст, ки омада, бар ӯ даст гузоштааст, то ки бино шавад».

13Ҳанониё дар ҷавоб гуфт: «Худовандо! Дар бораи ин одам аз бисьёр касон шунидаам, ки дар Ерусалим ба муқаддасони Ту чӣ қадар бадиҳо кардааст;

14Дар ин ҷо низ аз саркоҳинон изн дорад, ки ҳамаи касонеро, ки исми Туро мехонанд, бандӣ кунад».

15Аммо Худованд ба вай гуфт: «Ту бояд биравӣ, зеро ки ӯ зарфи баргузидаи Ман аст, то ки исми Маро пеши халқхо ва подшоҳон ва банӣ-Исроил эълон намояд;+

16Зеро ки Ман ба ӯ нишон хоҳам дод, ки барои исми Ман ӯ чӣ қадар азобу уқубат бояд бикашад»+.

17Ҳанониё рафта, ба он хона даромад ва даст бар ӯ гузошта, гуфт: «Эй бародар Шоул! Исои Худованд, ки дар роҳе ки меомадӣ, бар ту зоҳир шуд, маро фиристод, то ки боз бино гардӣ ва аз Рӯҳулқудс пур шавӣ»+.

18Дарҳол аз чашмони ӯ чизе монанди пулакча афтода, бино шуд, ва бархоста, таъмид гирифт

19Ва ҳӯрок ҳӯрда, қувват гирифт. Якчанд рӯз Шоул бо шогирдон дар Димишқ монд;+

20Дарҳол дар куништҳо дар ҳаққи Исо мавъиза кардан гирифт ва гуфт, ки Ӯ Писари Худост.

21Ҳар кӣ суханонашро мешунид, дар ҳайрат афтода, мегуфт: «Магар ин ҳамон касе нест, ки дар Ерусалим касонеро, ки ин исмро ба забон меоварданд, несту нобуд мекард? Оё ба ин ҷо низ ӯ барои он наомада буд, ки онҳоро бандӣ карда, назди саркоҳинон барад?»+

22Аммо Шоул дар мавъизаи худ торафт бештар қувват мегирифт ва яҳудиёни сокини Димишқро дар ҳайрат андохта, исбот мекард, ки Ҳамин Исо Масеҳ аст+.

23Баъд аз гузаштани якчанд вақт яҳудиён қасд карданд, ки ӯро бикушанд+.

24Шоул аз қасди онҳо хабардор шуд; вале онҳо шабу рӯз назди дарвозаи шахр поида меистоданд, то ки ӯро бикушанд.

25Шогирдон ӯро шабона гирифта, дар сабаде гузоштанд ва аз девори шаҳр поён фуроварданд+.

Павлус ба Ерусалим меояд.

26Вақте ки Шоул ба Ерусалим расид, ҳост ба шогирдон ҳамроҳ шавад, лекин ҳама аз ӯ метарсиданд ва бовар намекарданд, ки ӯ шогирд аст.

27Он гоҳ Барнаббо ӯро гирифта, назди ҳаввориён овард ва ба онҳо нақл кард, ки чӣ гуна Худовандро дар роҳ дидааст, ва Худованд ба ӯ сухан гуфтааст, ва чӣ гуна ӯ дар Димишқ ба исми Исо далерона мавъиза намудааст+.

28Пас аз он ӯ дар Ерусалим бо онҳо омаду рафт мекард ва ба исми Исои Худованд далерона мавъиза менамуд.

29Бо яҳудиёни юнонизабон низ гуфтугӯ ва мубоҳиса мекард, ва онҳо қасд карданд, ки ӯро бикушанд+.

Павлус ба Тарсус бармегардад.

30Чун бародарон аз ин хабардор шуданд, ӯро ба Қайсария фиристоданд ва аз он ҷо ба Тарсус гусел карданд+.

31Он вақт аҳли калисоҳо дар сар то сари Яҳудо, Ҷалил ва Сомария дар оромӣ буда, обод мешуданд ва модоме ки дар тарси Худованд ва тасаллои Рӯҳулқудс рафтор мекарданд, меафзуданд.

Петрус дар Лидда. Шифо ёфтани Аниёс.

32Ва воқеъ шуд, ки Петрус дар тамоми ноҳия гашта, назди муқаддасони сокини Лидда низ омад;

33Дар он ҷо Аниёс ном шаҳсеро дид, ки ҳашт сол боз фалаҷ шуда, болои бистар хобида буд.

34Петрус ба ӯ гуфт: «Эй Аниёс! Исои Масеҳ туро шифо медиҳад; аз бистарат бархез». Ӯ дарҳол бархост,+

35Ва ҳамаи сокинони Лидда ва Сорӯн ӯро дида, ба Худованд рӯй оварданд.

Петрус дар Ёфо.

Тобито аз мурдагон эҳьё шуд.

36Дар Ёфо шогирде буд, зане ба номи Тобито, ки маънояш Ғизол аст, ва ӯ хеле некӯкор буд ва садақоти бисьёре медод+.

37Ва воқеъ шуд дар он айём, ки ӯ касал шуда, мурд, ва ӯро ғусл дода, дар болоҳонае гузоштанд.

38Азбаски Лидда ба Ёфо наздик буд, ва шогирдон шунида буданд, ки Петрус дар он ҷост, ду касро назди ӯ фиристода, хоҳиш карданд, ки бо зудӣ назди онҳо биёяд.

39Петрус бархоста, бо онҳо рафт, ва чун расид, ӯро ба он болоҳона бароварданд, ва ҳамаи бевазанон гирьякунон назди ӯ меистоданд ва куртаю ҷомаҳоеро, ки Ғизол дар зиндагии худ дӯхта буд, ба ӯ нишон медоданд.

40Петрус ҳамаро берун карда, зону зад ва дуо гуфт ва ба ҷасад рӯй оварда, гуфт: «Эй Тобито! Барҳез!» Вай дарҳол чашмонашро кушод ва Петрусро дида, бинишаст+.

41Аз дасташ гирифта, ба по хезонд ва муқаддасону бевазанонро даъват намуда, ӯро ба онҳо зинда супурд+.

42Ин ҳодиса дар тамоми Ёфо овоза шуд, ва бисьёр касон ба Худованд имон оварданд.

43Чандин рӯз ӯ дар Ёфо назди Шимъӯн ном даббоғе монд.

БОБИ ДАҲУМ

Аз ҷиҳати рӯҳӣ бедор шудани Корнилюси мирисад.

10^1Дар Қайсария Корнилюс ном марде мирисади фавҷи ба ном Итолиявӣ буд

2Ва бо тамоми аҳли байташ парҳезгор ва ҳудотарс буда, ба қавм садақоти бисьёре медод ва ҳамеша назди Худо дуо мегуфт+.

3Рӯзе, тақрибан соати нӯҳ, фариштаи Худоро ошкоро дар рӯъё дид, ки назди ӯ омада, гуфт: «Эй Корнилюс!»+

4Ӯ бар вай нигариста ва ба ҳарос афтода, гуфт: «Худовандо, чӣ мефармоӣ?» Ба ҷавоби ӯ гуфт: «Дуоҳо ва садақоти ту дар ҳузури Худо зикр ёфтаанд;+

5Акнун ба Ёфо кас фиристода, Шимъӯнро, ки лақабаш Петрус аст, даъват намо:

6Ӯ назди Шимъӯн ном даббоғе ки хонааш дар соҳили баҳр аст, меҳмон аст; ӯ ба ту хоҳад гуфт, ки туро чӣ бояд кард»+.

7Чун он фариштае ки бо Корнилюс сухан гуфт, нопадид шуд, ӯ ду нафар аз навкарони худ ва як сарбози парҳезгорро, аз онҳое ки дар хизматаш буданд, даъват намуд

8Ва тамоми ҳодисаро ба онҳо нақл карда, онҳоро ба Ёфо фиристод.

Рӯъёи Петрус.

9Фардои он, ки онҳо роҳ паймуда, ба шаҳр наздик мешуданд, Петрус тақрибан соати шаш ба боми хона баромад, то ки дуо гӯяд+.

10Дар он ҷо гурусна монда, хост чизе бихӯрад, ва ҳангоме ки барои ӯ муҳайё мекарданд, ҳолати бехудӣ ӯро фаро гирифт,

11Ва осмонро кушода дид, ва инак зарфе сӯи ӯ нозил мешуд, монанди суфраи калоне ки аз чор гӯшааш овезон ба замин мефуромада бошад;

12Дар дохили он ҳар гуна чорвои замин, ҳайвоноти ваҳшӣ, ҳазандагон ва мурғони ҳаво буданд.

13Хитобе ба гӯшаш расид, ки мегуфт: «Эй Петрус, бархоста, забҳ кун ва бихӯр!»

14Аммо Петрус гуфт: «Ҳошо, Худовандо, зеро ки ҳаргиз чизе ҳаром ё палид нахӯрдаам»+.

15Бори дигар хитобе ба гӯшаш расид, ки мегуфт: «Он чи Худо пок кардааст, ту ҳаром нахон»+.

16Ин ҳодиса се бор такрор ёфт, ва он зарф ба осмон баромад.

Фиристодагони Корнилюс назди Петрус.

17Чун Петрус бисьёр мутаҳайир шуда, фикр мекард, ки ин рӯъё чӣ маънӣ дошта бошад, фиристодагони Корнилюс ҳонаи Шимъӯнро суроғ карда, назди дарвозаи он омаданд

18Ва нидо карда, пурсиданд: «Оё Шимъӯне ки лақабаш Петрус аст, дар ин ҷост?»

19Дар сурате ки Петрус ҳанӯз дар бораи рӯъё андеша мекард, Рӯҳ ба ӯ гуфт: «Инак, се мард туро суроғ мекунанд;+

20Пас, барҳоста, фуруд ой ва ҳеҷ шубҳа накарда, ҳамроҳи онҳо бирав, зеро ки Ман онҳоро фиристодаам».

21Петрус назди одамоне ки аз ҷониби Корнилюс сӯи ӯ фиристода шуда буданд, фуромада, гуфт: «Манам он касе ки суроғ мекунед; ба чӣ кор омадаед?»

22Гуфтанд: «Корнилюси мирисад, ки марди некӯкор ва худотарс ва назди тамоми қавми яҳудӣ некном аст, аз фариштаи муқаддас фармон гирифтааст, ки туро ба хонаи худ даъват намояд ва суханонатро бишнавад»+.

Петрус ба Қайсария меравад.

23Онҳоро ба хона таклиф карда, зиёфат дод, ва рӯзи дигар бархоста, ҳамроҳашон равона шуд, ва чанд нафар аз бародарон, ки аҳли Ёфо буданд, бо ӯ рафтанд.

24Фардои он ба Қайсария расиданд. Корнилюс, ки хешу табор ва дӯстони наздикашро даъват карда буд, ба онҳо интизорӣ дошт.

25Вақте ки Петрус дохили хона мешуд, Корнилюс ӯро пешвоз гирифт ва бар пойҳояш афтода, таъзим кард+.

26Аммо Петрус ӯро ба по хезонда, гуфт: «Бархез, зеро ки ман низ инсон ҳастам»+.

27Бо ӯ сӯҳбаткунон ба хона даромада, дид, ки мардуми бисьёре ҷамъ омадаанд;

28Ба онҳо гуфт: «Шумо ҳуб медонед, ки ба яҳудӣ бо шахси бегона муошират доштан ё наздик шудан мамнӯъ аст, вале Худо ба ман дастур дод, ки ҳеҷ касро палид ё наҷис надонам;+

29Бинобар ин, вақте ки даъват шудам, бечуну чаро омадам, ва акнун мепурсам: аз барои чӣ маро даъват намудаед?»

30Корнилюс гуфт: «Чор рӯз пеш аз ин ман то ҳамин соат рӯза доштам ва дар соати нӯҳум дар хонаи худ дуо мегуфтам, ки ногоҳ шахсе бо либоси нуронӣ пеши ман пайдо шуд

31Ва гуфт: „Эй Корнилюс! Дуоҳои ту мустаҷоб шуд ва садақоти ту дар ҳузури Худо зикр ёфт;

32Акнун ба Ёфо фиристода, Шимъӯнро, ки лақабаш Петрус аст, даъват намо: ӯ дар хонаи Шимъӯн ном даббоғе дар соҳили баҳр меҳмон аст; ӯ чун биёяд, бо ту сухан хоҳад ронд“.

33Дарҳол назди ту фиристодам, ва ту ҳуб кардӣ, ки омадӣ; алҳол ҳамаамон дар ҳузури Худо ҳозирем, то ҳар он чиро, ки Худо ба ту фармудааст, бишнавем».

Петрус дар хонаи Корнилюс ба халқҳо мавъиза менамояд.

34Петрус ба сухан оғоз карда, гуфт: «Акнун яқин донистам, ки Худо рӯйбинӣ надорад+.

35Ва аз ҳар қавм ҳар кӣ аз Ӯ тарсад ва аз рӯи адолат рафтор кунад, дар ҳузури Ӯ мақбул аст+.

36Ӯ каломи Худро ба банӣ-Исроил фиристода, ба василаи Исои Масеҳ, ки Худованди ҳама аст, башорати сулҳу осоиштагӣ дод+.

37Шумо аз воқеае ки дар сар то сари Яҳудо рӯй дод, хабардор ҳастед, ки он баъд аз таъмиде ки Яҳьё мавъиза намуд, аз Ҷалил оғоз шуда буд:+

38Исои Носириро Худо бо Рӯҳулқудс ва қуввати Худ тадҳин кард, ва Ӯ ба ҳама ҷо рафта, корҳои нек мекард ва ба ҳамаи онҳое ки дар қайди иблис буданд, шифо мебахшид, зеро ки Худо бо Ӯ буд;+

39Мо шоҳидони ҳамаи он корҳое ҳастем, ки Ӯ дар кишвари яҳудиён ва дар Ерусалим ба ҷо овард, ва онҳо Ӯро ба салиб овехта, куштанд.

40Худо Ӯро дар рӯзи сеюм эҳьё кард, ва Ӯро зоҳир сохт.

41Аммо на бар тамоми қавм, балки ба шохидоне ки Худо пешакӣ баргузида буд, яъне ба моён, ки баъд аз эҳьё шуданаш аз мурдагон, бо Ӯ хӯрдаем ва нӯшидаем,

42Ва Ӯ ба мо фармуд, ки ба мардум мавъиза намоем ва шаҳодат диҳем, ки Худо Ӯро Довари зиндагон ва мурдагон таъин кардааст+.

43Тамоми анбиё бар Ӯ шаҳодат медиҳанд, ки ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, ба василаи исми Ӯ гуноҳҳояш омурзида ҳоҳад шуд»+.

44Ин суханон ҳанӯз бар забони Петрус буд, ки Рӯҳулқудс бар ҳамаи шунавандагони калом нозил шуд,

45Ва имондорони махтун, ки ҳамроҳи Петрус омада буданд, дар ҳайрат афтоданд, ки атои Рӯҳулқудс ба гайрияҳудиён низ ҷорӣ шудааст,

46Зеро шуниданд, ки онҳо ба забонҳо суҳан ронда, Худоро ҳамду сано мехонанд. Он гоҳ Петрус гуфт:+

47«Оё касе метавонад ба онҳое ки Рӯҳулқудсро мисли мо низ ёфтаанд, бо об таъмид гирифтанро манъ кунад?»+

48Ва фармуд, ки онҳоро ба исми Исои Масеҳ таъмид диҳанд. Ва аз ӯ хоҳиш карданд, ки якчанд рӯз назди онҳо бимонад+.

БОБИ ЁЗДАҲУМ

Петрус ба халқҳо хизматгузорӣ намуданашро сафед мекунад.

11^1Ҳаввориён ва бародароне ки дар Яҳудо буданд, шуниданд, ки гайрияҳудиён низ каломи Худоро қабул кардаанд.

2Вақте ки Петрус ба Ерусалим омад, махтунон бар вай таъна зада,+

3Гуфтанд: «Назди мардуми номахтун рафта, бо онҳо хӯрок хӯрдаӣ»+.

4Вале Петрус ба ҳикояти муфассали ҳар он чи рӯй дода буд, шурӯъ намуда, гуфт:

5«Ман дар шаҳри Ёфо дуо мегуфтам ва дар ҳолати бехудӣ рӯъёе дидам: зарфе нозил мешуд, мисли суфраи калоне ки аз чор гӯшааш овезон аз осмон мефуромада бошад, ва инак он назди ман фуромад;+

6Чун ба он нигариста, дурустакак аз назар гузарондам, чорвои замин, ҳайвоноти ваҳшӣ, хазандагон ва мурғони ҳаворо дидам,

7Ва овозе ба гӯшам расид, ки мегуфт: „Эй Петрус, бархоста, забҳ кун ва бихӯр“.

8Гуфтам: „Ҳошо, Худовандо, зеро ки ҳаргиз чизе ҳаром ё палид ба даҳон набурдаам“.

9Бори дигар хитобе аз осмон ба ҷавобам даррасид, ки мегуфт: „Он чи Худо пок кардааст, ту ҳаром нахон“+.

10Ин ҳодиса се бор такрор ёфт, ва ҳама чиз боз ба осмон баромад.

11Ва инак, дар ҳамон лаҳза се марде ки аз Қайсария назди ман фиристода шуда буданд, ба хонае ки иқомат доштам, расиданд,

12Ва Рӯҳ ба ман гуфт, ки ҳеҷ шубҳа накарда, бо онҳо биравам; ин шаш бародар низ ҳамроҳи ман рафтанд, ва мо ба хонаи он шахс даромадем+.

13Вай ба мо нақл кард, ки чӣ гуна дар хонаи худ фариштаро дидааст, ки истода, ба вай гуфтааст: „Ба Ёфо фиристода, Шимъӯнро, ки лақабаш Петрус аст, даъват намо,+

14Ва ӯ ба ту суханоне бигӯяд, ки боиси наҷоти ту ва тамоми хонадони ту хоҳанд шуд“.

15Вақте ки ба сухан оғоз кардам, Рӯҳулқудс бар онҳо нозил шуд, мисли он ки дар ибтидо бар мо нозил шуда буд+.

16Он гоҳ ба ёд овардам, ки Худованд гуфта буд: „Яҳьё бо об таъмид медод, лекин шумо бо Рӯхулқудс таъмид хоҳед ёфт“+.

17Пас, модоме ки Худо ба онҳо ҳамон бахшоишро ато кардааст, ки ба мо ато кард, вақте ки ба Исои Масеҳи Худованд имон овардем, ман кистам, ки тавонам ба Худо монеъ шавам?»+

18Вақте ки инро шуниданд, ором шуданд ва Худоро ҳамду сано хонда, гуфтанд: «Дар ҳақиқат Худо ба гайрияҳудиён низ тавбаи ҳаётбахшро ато кардааст».

Калисо дар Антиёхия.

19Дар ин миён ба сабаби таъқиботе ки баъд аз Истефанус ба амал омад, бисьёр касон пароканда шуда, то Финиқия ва Қаприс ва Антиёхия расиданд, ва онҳо каломро ба ҳеҷ кас, ғайр аз яхудиён, мавъиза намекарданд+.

20Лекин баъзе аз онҳо, ки аз аҳли Қаприс ва Қурин буданд, ба Антиёхия расида, бо юнониён гуфтугӯй карданд ва аз Исои Худованд башорат доданд,

21Ва дасти Худованд бар онҳо буд, ва шумораи бузурге имон оварда, ба Худованд руҷӯъ карданд.

22Вақте ки овозаи ин ба гӯши аҳли калисои Ерусалим расид, Барнабборо ба Антиёхия фиристоданд+.

23Чун расид, файзи Худоро дида, шод шуд, ва ҳамаро насиҳат кард, ки аз самими қалб ба Худованд бичаспанд;

24Зеро ки ӯ марди некӯкор ва пур аз Рӯҳулқудс ва имон буд; ва мардуми бисьёре ба Худованд имон оварданд+.

25Сонӣ Барнаббо барои ҷустуҷӯи Шоул ба Тарсус рафт ва ӯро ёфта, ба Антиёхия овард+.

26Тамоми сол онҳо дар калисо ҷамъ мешуданд ва мардуми бисьёрро таълим медоданд, ва шогирдон аввалин бор дар Антиёхия масеҳӣ номида шуданд.

Калисои Антиёхия ба бародароне ки дар Ерусалим буданд,

мадад мерасонад.

27Ва воқеъ шуд дар он айём, ки якчанд анбиё аз Ерусалим ба Антиёхия омаданд+.

28Яке аз онҳо, ки Оғобус ном дошт, бархост ва аз Рӯҳ илҳом ёфта, пешгӯӣ кард, ки дар тамоми ҷаҳон қаҳтии сахте рӯй хоҳад дод; он дар замони қайсар Клавдиюс рӯй дод;+

29Он гоҳ шогирдон қарор доданд, ки ҳар яке алоқадри дороии худ ионате барои бародарони сокини Яҳудо равона кунад;

30Ҳамин тавр ҳам карданд, ва онро ба василаи Барнаббо ва Шоул ба пирон фиристоданд.

БОБИ ДУВОЗДАҲУМ

Таъқиботи панҷум дар подшоҳии Ҳиродуси Ағрипоси 1.

Ҳабс шудани Петрус.

12^1Дар он замон подшоҳ Ҳиродус дасти тааддӣ бар баъзе аз аҳли калисо дароз кард, то ки онҳоро азоб диҳад.

2Ва Яъқуб, бародари Юҳанноро ба шамшер кушт;+

3Чун дид, ки ин ба яҳудиён писанд афтод, Петрусро низ дастгир кард, ки ин дар айёми иди фатир буд,+

4Ва ӯро гирифта, ба зиндон андохт ва ба чор дастаи чоргонаи сарбозон супурд, ки ӯро посбонӣ кунанд, зеро ният дошт, ки баъд аз иди фисҳ ӯро назди қавм берун оварад+.

Дуои калисо дар бораи Петрус.

Фариштаи Худо.

5Пас, Петрусро дар зиндон нигоҳ медоштанд, аммо аҳли калисо барои ӯ назди Худо пайваста дуо мегуфтанд+.

6Дар ҳамон шабе ки Ҳиродус касди берун овардани ӯро дошт, Петрус, бастаи ду занҷир, дар миёни ду сарбоз ҳобида буд, ва дарбонон зиндонро посбонӣ мекарданд.

7Ва инак, фариштаи Худованд назди ӯ ҳозир шуд, ва рӯшноӣ дар он ҳона дурахшид; ба паҳлуи Петрус зада, ӯро бедор кард ва гуфт: «Зуд барҳез». Дарҳол занҷирҳо аз дастҳояш афтод+.

8Фаришта ба ӯ гуфт: «Камари худро бибанд ва кафш бар пой кун». Ва чунин кард. Сонӣ ба ӯ гуфт: «Ҷомаи худро бипӯш ва аз қафои ман биё».

9Берун омада, аз қафои вай равона шуд, ва надонист, ки он чи аз фаришта содир шуд, воқеист, балки гумон мекард, ки ин рӯъёест.

10Аз пеши посбонони аввал ва дуюм гузашта, ба дарвозаи оҳанине ки ба сӯи шаҳр мебурд, расиданд, ва он худ аз худ пеши рӯи онҳо кушода шуд; онҳо берун рафта, аз як кӯча гузаштанд, ки ногаҳон фаришта аз пеши ӯ нопадид шуд+.

11Петрус ба худ омада, гуфт: «Акнун яқин донистам, ки Худованд фариштаи Худро фиристода, маро аз дасти Ҳиродус ва аз он чи қавми яҳудӣ чашм доштанд, раҳо кард»+.

12Инро аз фикри худ гузаронда, ба ҳонаи Марьям, модари Юҳанно, ки лақабаш Марқӯс буд, омад, ки дар он ҷо касони бисьёре ҷамъ шуда, дуо мегуфтанд+.

13Вақте ки дарвозаро кӯфт, Рудо ном канизе баромад, то ки воз кунад,

14Ва овози Петрусро шиноҳта, ба ҷои он ки дарвозаро кушояд, аз шодӣ ба ҳона давида даромад ва хабар дод, ки Петрус назди дарвоза истодааст.

15Ба вай гуфтанд: «Магар девона шудаӣ?» Аммо вай ба гапаш исрор кард. Гуфтанд: «Ин фариштаи ӯст»+.

16Аммо Петрус пайваста тақ-тақ мекард; вақте ки кушоданд, ӯро дида, дар ҳайрат афтоданд.

17Ӯ бо дасташ ишорат кард, ки хомӯш бошанд, ва ба онҳо нақл кард, ки чӣ гуна Худованд ӯро аз зиндон берун овард; ва гуфт: «Инро ба Яъқуб ва ба бародарон ҳабар диҳед». Сонӣ берун баромада, ба ҷои дигар рафт+.

18Чун субҳ дамид, изтироби бузурге дар байни сарбозон афтод, ки Петрусро чӣ шуд,

19Ва Ҳиродус, чун ӯро талабида наёфт, посбононро истинтоқ карда, фармуд, ки онҳоро ба қатл расонанд, ва худаш аз Яҳудо ба Қайсария рафта, дар он ҷо иқомат кард.

Заволи Ҳиродус.

20Ҳиродус ба мардуми Сӯр ва Сидӯн бисьёр ҳашмгин буд, ва онҳо, маслиҳатро ба як ҷо монда, назди ӯ омаданд ва Блостусро, ки нозири ҳобгоҳи подшоҳ буд, ба тарафи худ кашида, талаби сулҳ карданд, чунки диёрашон аз кишвари подшоҳ асбоби маишат меёфт.

21Дар рӯзи таъиншуда Ҳиродус либоси шоҳона дар бар кард ва бар маснади хукумат нишаста, ба онҳо нутқ кард,

22Ва мардум нидо карда гуфтанд, ки ин овози Худост, на овози инсон.

23Лекин баногоҳ фариштаи Худованд ӯро зад, зеро ки ӯ Худоро ҷалол надод, ва кирмҳо ӯро хӯрданд, ва ӯ мурд+.

24Аммо каломи Худо торафт бештар интишор меёфт+.

25Барнаббо ва Шоул, баъд аз иҷрои хизматашон, аз Ерусалим баргаштанд, ва Юҳанноро, ки лақабаш Марқӯс буд, ҳамроҳи худ оварданд+.

БОБИ СЕЗДАҲУМ

Рӯҳулқудс Павлус ва Барнабборо даъват менамояд.

13^1Дар калисои Антиёҳия якчанд нафар анбиё ва муаллимон буданд, чунончи: Барнаббо ва Шимъӯн, ки лақабаш Ниҷар буд, ва Лукюси Қуринӣ ва Маноҳим, ки бо тетрарҳ Ҳиродус дар як ҷо тарбият ёфта калон шуда буд, ва Шоул+.

2Вақте ки онҳо ба ибодати Худованд ва рӯзадорӣ машғул буданд, Рӯҳулқудс гуфт: «Барнаббо ва Шоулро аз баҳри коре ки барояш онҳоро даъват намудаам, ба Ман ҷудо кунед»+.

Сафари якуми Павлус ба ҷазираи Қаприс.

3Баъд аз рӯза гирифтан ва дуо гуфтан даст бар сари онҳо гузоштанд ва онҳоро равона карданд.

4Онҳо, ки фиристодагони Рӯҳулқудс буданд, ба Салукия омаданд ва аз он ҷо бо киштӣ ба Қаприс рафтанд

5Ва вориди Саломис шуда, дар куништҳои яҳудиён каломи Худоро мавъиза карданд; Юҳанно низ мулозими онҳо буд+.

Муқобилияти Алимои ҷодугар.

6Чун тамоми ҷазираро то ба Пофус тай карданд, як ҷодугари яҳудиро ёфтанд, ки набии козиб буд ва Барюшаъ ном дошт;+

7Ӯ бо волӣ Сарҷиюс Павлус ҳамнишин буд. Волӣ, ки марди бофаҳм буд, Барнаббо ва Шоулро даъват намуда, хост каломи Худоро бишнавад.

8Аммо Алимои чодугар, ки тарҷимаи номаш чунин аст, ба онҳо мухолифат карда, хост волиро аз имон овардан боздорад.

9Вале Шоул, ки Павлус низ ном дошт, аз Рӯҳулқудс пур шуда, ба ӯ назар дӯхт+

10Ва гуфт: «Эй манбаи ҳар макру шарорат, эй фарзанди иблис ва душмани ҳама гуна адолат! Оё аз роҳи рости Худованд баровардани мардумро бас намекунӣ?

11Ҳоло дасти Худованд туро хоҳад зад, ва нобино гашта, нури офтобро то муддате нахоҳӣ дид». Ногаҳон дуньё дар назараш тираву тор шуд, ва ӯ ба ҳар сӯ рӯ оварда, асокаше меҷуст.

12Чун волӣ ин ҳодисаро дид, аз таълими Худованд мутаҳайир шуда, имон овард.

13Павлус ва ҳамроҳонаш Пофусро тарк карда, бо киштӣ ба Пирҷаи Памфилия омаданд, аммо Юҳанно аз онҳо ҷудо шуда, ба Ерусалим баргашт+.

Мавъизаи Павлус дар куништи Писидия.

14Онҳо аз Пирҷа гузашта, ба Антиёҳияи Писидия расиданд ва рӯзи шанбе ба куништ даромада, нишастанд.

15Баъд аз қироати Таврот ва суҳафи анбиё, сардорони куништ назди онҳо кас фиристода, гуфтанд: «Эй бародарони азиз! Агар каломи насиҳатомезе барои қавм дошта бошед, бигӯед»+.

16Павлус барҳоста ва бо дасташ ишора карда, гуфт: «Эй мардони исроилӣ ва худотарсон! Гӯш диҳед:

17Худои қавми Исроил падарони моро баргузид ва ин қавмро, ҳангоме ки дар ғурбати замини Миср буданд, сарафроз кард, ва онҳоро бо бозуи зӯрманд аз он ҷо берун овард;+

18Қариб чиҳил сол онҳоро дар биёбон ғизо дод;+

19Ҳафт қавмро дар замини Канъон несту нобуд карда, заминашонро ҳамчун мерос ба онҳо тақсим кард,+

20Дар давоми тақрибан чорсаду панҷоҳ сол. Пас аз он, то замони Самуили набӣ, доваронро ба онҳо бахшид;

21Сонӣ барои худ подшоҳ талабиданд, ва Худо Шоул ибни Кисро аз сибти Биньёмин ба онҳо дод, ки муддати чиҳил сол салтанат ронд;+

22Вақте ки ӯро аз миён бардошт, Довудро бар онҳо подшоҳ таъин кард ва дар ҳаққи ӯ шаҳодат дода, гуфт: „Довуд ибни Йисойро мувофиқи табъи дили Худ ёфтам, ки ӯ тамоми хостаи Маро ба ҷо хоҳад овард“+.

23Ин ҳамон касест, ки Худо аз насли ӯ, мувофиқи ваъдаи Худ, барои Исроил Наҷотдиҳандае, яъне Исоро ба миён овард;

24Пеш аз омадани Ӯ Яҳьё ба тамоми қавми Исроил таъмиди тавбаро мавъиза кард+.

25Чун Яҳьё ҳизмати худро анҷом дод, гуфт: „Ман он касе ки шумо гумон мекунед, нестам; лекин баъд аз ман Касе меояд, ки ман сазовори он нестам, ки банди пойафзоли Ӯро воз кунам“+.

26Эй бародарон, эй фарзандони насли Иброҳим ва касоне ки аз байни шумо худотарс ҳастанд! Каломи ин наҷот ба шумо фиристода шудааст.

27Зеро ки сокинони Ерусалим ва сардорони онҳо Ӯро нашинохта ва маҳкум карда, гуфтаҳои анбиёро, ки ҳар рӯзи шанбе қироат мешавад, ба иҷро расонданд,+

28Ва гарчанде ки аз Ӯ ҳеҷ айби сазовори марг наёфта буданд, аз Пилотус хоҳиш карданд, ки Ӯро бикушад;+

29Пас аз он ки ҳар чизи дар бораи Ӯ навишташударо ба иҷро расонданд, Ӯро аз салиб фуроварда, ба қабр супурданд+.

30Лекин Худо Ӯро аз мурдагон эҳьё кард,+

31Ва Ӯ рӯзҳои бисьёр ба касоне зоҳир шуд, ки ҳамроҳи Ӯ аз Ҷалил ба Ерусалим омада буданд ва ҳоло дар пеши қавм шоҳидони Ӯ мебошанд+.

32Мо ба шумо башорат медиҳем, ки Худо ваъдаеро, ки ба падарони мо дода буд, барои мо, фарзандони онҳо, ба иҷро расонда, Исоро эҳьё кард,+

33Чунон ки дар таронаи дуюми Забур навишта шудааст: „Ту Писари Ман ҳастӣ, Ман имрӯз Падари Ту шудаам“.

34Дар бораи он ки Ӯро аз мурдагон эҳьё кард, то ки дигар ба фано дучор нашавад, чунин гуфт: „Марҳаматҳои боэътимоди Довудро ба шумо хоҳам бахшид“+.

35Бинобар ин дар ҷои дигар низ мегӯяд: „Нахоҳӣ гузошт, ки Қуддуси Ту фаноро бубинад“+.

36Довуд дар замони худ бо иродати Худо хизмат карда, вафот ёфт ва ба падарони худ пайваст ва фаноро дид;+

37Аммо Он Касе ки Худо Ӯро эҳьё кард, фаноро надид.

38Пас, эй бародарон, ба шумо маълум бод, ки ба воситаи Ӯ ба шумо омурзиши гуноҳҳо эълон мешавад,+

39а аз ҳар чизе ки ба василаи шариати Мусо сафед шуда натавонистед, ҳар имондор ба василаи Ӯ сафед хоҳад шуд+.

40Пас эҳтиёт бошед, мабодо он чи дар суҳафи анбиё гуфта шудааст, ба шумо рӯй диҳад:+

41„Эй мутанаффирон, бингаред ва тааҷҷуб намоед ва маҳв шавед,
зеро ки Ман амалеро дар айёми шумо содир менамоям,
амале ки агар касе онро ба шумо нақл мекард,
бовар намекардед“».

42Вақте ки яҳудиён аз куништ баромаданд, гайрияҳудиён хоҳиш карданд, ки рӯзи шанбеи оянда низ ин суҳанонро ба онҳо бигӯянд;

43Чун аҳли куништ пароканда шуданд, бисьёре аз яҳудиён ва онҳое ки чанде пеш дини яҳудиро қабул карда буданд, аз паи Павлус ва Барнаббо рафтанд, ва ин ду нафар ба онҳо сухан гуфта, тарғиб менамуданд, ки дар файзи Худо устувор бошанд+.

44Рӯзи шанбеи дигар қариб тамоми аҳли шаҳр ҷамъ омаданд, то ки каломи Худоро бишнаванд;

45Вале чун яҳудиён издиҳоми мардумро диданд, аз ҳасад пур гаштанд ва куфр гуфта, ба суханони Павлус мухолифат карданд+.

Павлус ва Барнаббо назди халқҳо мераванд.

46Он гоҳ Павлус ва Барнаббо далер шуда, гуфтанд: «Воҷиб буд, ки каломи Худо аввал ба шумо мавъиза карда шавад, лекин азбаски шумо онро рад кардед ва худро шоистаи ҳаёти ҷовидонӣ надонистед, бинобар ин мо ба гайрияҳудиён рӯ меоварем;+

47Зеро ки Худованд ба мо чунин амр фармудааст:

„Туро нури халқҳо гардондам,
то ки Ту то ақсои замин василаи наҷот бошӣ“»+.

48Вақте ки гайрияҳудиён инро шуниданд, шод шуда, каломи Худовандро ҳамду сано хонданд, ва ҳамаи онҳое ки барои ҳаёти ҷовидонӣ пешакӣ таъин шуда буданд, имон оварданд,

49Ва каломи Худованд дар тамоми он сарзамин интишор ёфт.

50Яҳудиён занони диндору иззатманд ва акобири шаҳрро ба шӯр оварда, барои таъқиб кардани Павлус ва Барнаббо барангехтанд ва онҳоро аз он ноҳия ронданд+.

51Аммо ин ду нафар, ғубори пойҳои худро бар онҳо афшонда, ба Иқуния равона шуданд,+

52Ва шогирдон аз шодӣ ва Рӯҳулқудс пур шуданд+.

БОБИ ЧОРДАҲУМ

Хизматгузорӣ дар Иқуния.

14^1Дар Иқуния бо ҳам ба куништи яҳудиён даромада, тавре сухан гуфтанд, ки шумораи зиёде аз яҳудиён ва юнониён имон оварданд+.

2Аммо яҳудиёне ки имон наоварда буданд, дилҳои гайрияҳудиёнро шӯронида, ба муқобили бародарон барангехтанд.

3Муддати дарозе дар он ҷо монда, дар бораи Худованд далерона сухан мегуфтанд, ва Ӯ ба каломи файзи Худ шаҳодат дода, ба василаи онҳо аломоту мӯъҷизот ато мекард+.

4Дар ин миён мардуми шаҳр ду тақсим шуданд, ки як қисмашон тарафдори яҳудиён ва қисми дигарашон тарафдори ҳаввориён буданд+.

5Вақте ки гайрияҳудиён ва яҳудиён бо сардорони худ ба онҳо ҳуҷум оварданд, то ки онҳоро тамасхур ва сангсор кунанд,

Хизматгузорӣ дар Дарба ва Лустра.

6Онҳо огоҳӣ ёфта, ба Лустра ва Дарба, шаҳрҳои Лекония ва атрофи он фирор карданд,+

7Ва дар он чо башорат медоданд.

Дар Лустра шифо ёфтани марде ки пойҳояш беҳаракат буд.

8Дар Лустра марде нишаста буд, ки пойҳояш беҳаракат буд ва аз шиками модар ланг буда, ҳаргиз роҳ нарафта буд+.

9Вай сухани Павлусро мешунид; Павлус ба вай нигарист ва чун дид, ки имон ба шифо дорад,+

10Бо овози баланд ба вай гуфт: «Бар пойхои худ рост биист». Вай дарҳол ҷаста хесту ба роҳ рафтан даромад+.

11Вақте ки мардум ин амали Павлусро диданд, овози худро баланд карда, ба забони леконӣ гуфтанд: «Худоён ба сурати инсон назди мо фуромадаанд»+.

12Барнабборо Зевс ва Павлусро Ҳермис номиданд, зеро ки ӯ сарвари нотиқон буд.

13Коҳини маъбади Зевс, ки дар беруни шаҳр воқеъ буд, барзаговон ва тоҷҳои гул назди дарвозаи шаҳр овард ва мехост бо якҷоягии мардум қурбонӣ кунад+.

14Ҳамин ки ҳаввориён Барнаббо ва Павлус инро фаҳмиданд, ҷомаҳои худро дарронида, ба миёни мардум давида даромаданд ва фарьёд зада гуфтанд:+

15«Эй мардон! Чаро чунин мекунед? Мо низ мисли шумо одамони ноқис ҳастем ва ба шумо башорат медиҳем, ки аз бутҳои худ гашта, ба Худои Ҳай руҷӯъ намоед, ки Ӯ осмон ва замин ва баҳр ва он чиро, ки дар онҳост, офаридааст,+

16Ва дар наслҳои пешина ҳамаи халқҳоро гузоштааст, ки мувофиқи тариқати худ рафтор кунанд,+

17Гарчанде ки ҳамеша бо некиҳояш аз вуҷуди Худ шаҳодат дода, ба мо аз осмон борон меборонад, фаслҳои боровар мебахшад, ба мо ғизо медиҳад ва дилҳои моро аз шодмонӣ пур мекунад»+.

18Бо ин суханон мардумро аз қурбонӣ кардан барояшон базӯр боздоштанд.

19Дар ин миён аз Антиёхия ва Иқуния яҳудиён расида омаданд ва мардумро барангехта, Павлусро сангсор карданд ва, ба гумони он ки мурдааст, аз шаҳр берун кашиданд+.

Павлус дар Дарба.

Рафта дидани калисоҳои барпошуда.

20Вақте ки шогирдон дар гирди ӯ ҷамъ омаданд, бархоста, ба шаҳр даромад ва фардои он бо Барнаббо сӯи Дарба равона шуд.

21Дар ин шаҳр низ башорат дода, шогирдони зиёде пайдо карданд ва боз ба Лустра, Иқуния ва Антиёхия ворид шуданд.

22Ва дилҳои шогирдонро тақвият дода, панд мегуфтанд, ки «дар имон устувор бошед, зеро ки мо бояд бо мусибатҳои бисьёр дохили Малакути Худо гардем»+.

Таъин кардани пирон дар ҳар калисо.

Баргаштан ба Антиёхия.

23Дар ҳар калисо барои онҳо пиронро таъин карданд ва бо дуо ва рӯза онҳоро ба Худованде ки ба Ӯ имон оварда буданд, супурданд+.

24Аз Писидия гузашта, ба Памфилия омаданд

25Ва дар Пирҷа каломи Худовандро мавъиза намуда, ба Аттолия фуромаданд;

26Боз ба киштӣ савор шуда, ба Антиёхия рафтанд, ки дар ҳамон ҷо онҳо, ба хотири хизмате ки ба ҷо оварданд, ба файзи Худо супурда шуда буданд+.

27Чун расиданд, аҳли калисоро ҷамъ оварда, аз он чи Худо бо онҳо ба амал оварда буд ва чӣ гуна Ӯ дарвозаи имонро ба рӯи гайрияҳудиён кушода буд, нақл карданд;

28Ва муддати дарозе дар он ҷо бо шогирдон монданд.

БОБИ ПОНЗДАҲУМ

Ҷамъомад дар Ерусалим.

Масъалаи хатна.

15^1Баъзе касон аз Яҳудо омада ва бародаронро таълим дода, мегуфтанд: «Агар мувофиқи оини Мусо махтун нашавед, наҷот ёфта наметавонед»+.

2Пас аз он ки Павлус ва Барнаббо бо онҳо мунозира ва мубоҳисаи бисьёре карданд, қарор дода шуд, ки Павлус ва Барнаббо ва чанд нафари дигар аз онҳо барои ҳалли ин масъала назди ҳаввориён ва пирон ба Ерусалим бираванд+.

3Аҳли калисо онҳоро гуселониданд, ва ҳангоме ки онҳо аз Финиқия ва Сомария мегузаштанд, имон овардани ғайрияҳудиёнро ҳикоят карданд, ва ин хабар ҳамаи бародаронро бағоят шод гардонд.

4Чун ба Ерусалим расиданд, аҳли калисо, ҳаввориён ва пирон онҳоро пазироӣ карданд, ва онҳо аз он чи Худо бо онҳо ба амал оварда буд, нақл карданд.

5Баъзе аз фарисиён, ки имон оварда буданд, бархоста, гуфтанд, ки онҳоро бояд хатна карда, амр фармоянд, ки шариати Мусоро риоя кунанд.

6Ҳаввориён ва пирон ҷамъ шуданд, то ки ин масъаларо муҳокима намоянд.

7Баъд аз муҳокимаи бисьёр Петрус бархоста, ба онҳо гуфт: «Эй бародарон! Шумо медонед, ки аз рӯзҳои аввал Худо аз миёни ҳамаи мо маро баргузид, то ки гайрияҳудиён каломи Инҷилро аз забони ман бишнаванд ва имон оваранд;+

8Худои Орифулқалб ба онҳо бо чунин васила шаҳодат дод, ки Рӯҳулқудсро ба онҳо низ бахшид, чунон ки ба мо бахшидааст,+

9Ва дар байни мо ва онҳо ҳеҷ фарқе нагузошта, дилҳои онҳоро бо имон пок сохт+.

10Пас чаро акнун Худоро озмуда, бар гардани шогирдон юғе меандозед, ки онро ҳам падарони мо ва ҳам мо бардошта натавониста будем+?

11Лекин мо ба файзи Исои Масеҳи Худованд зътиқод дорем ва наҷот меёбем, ҳамчунон ки онҳо низ»+.

12н гоҳ тамоми аҳли маҷлис сокит шуда, ба ҳикояти Барнаббо ва Павлус дар бораи аломоту мӯъҷизоте ки Худо дар миёни гайрияҳудиён ба василаи онҳо ба амал оварда буд, гӯш доданд.

13Ҳамин ки нутқи онҳо ба охир расид, Яъқуб ба сухан оғоз карда, гуфт: «Эй бародарон! Ба ман гӯш диҳед:+

14Шимъӯн фаҳмонда дод, ки чӣ гуна Худо аввал ба гайрияҳудиён назар андохт, то ки аз миёни онҳо қавме ба исми Худ бигирад;

15Гуфтаҳои анбиё низ ба ин мутобиқ аст, чунон ки навишта шудааст:

16„Баъд аз ин руҷӯъ намуда, хаймаи Довудро,
ки фурӯ ғалтидааст,
аз нав барқарор мекунам ва харобаҳои онро обод мегардонам ва барпо менамоям,

17То ки бақияи мардум ва ҳамаи халқҳое ки исми Ман дар байни онҳо хонда мешавад, толиби Худованд гарданд, мегӯяд Худованде ки ҳамаи инро ба амал меоварад“+.

18Ба Худо ҳамаи корҳояш абадан маълум аст.

Халқҳо ба Таврот тобеъ нестанд.

19Пас, фикри ман ин аст, ки касонеро, ки аз миёни ҳалқҳо ба Худо руҷӯъ менамоянд, ба душворӣ наандозем,

20Балки ба онҳо фақат дастуре бинависем, ки аз наҷосати бутҳо, аз зино, аз гӯшти ҳайвоноти буғишуда ва аз хун парҳез кунанд;+

21Зеро ки Мусо аз наслҳои қадим дар ҳамаи шаҳрҳо воизони худро дорад, ва дар куништҳо ҳар рӯзи шанбе қироат мешавад».

22Он гоҳ ҳаввориён ва пирон бо тамоми аҳли калисо ба қароре омаданд, ки чанд касро аз миёни худ интихоб карда, ҳамроҳи Павлус ва Барнаббо ба Антиёхия фиристонанд; онҳо Яҳудоро, ки лақабаш Барсаббо буд, ва Силоро интихоб карданд, ки ин ду нафар аз пешвоёни бародарон буданд;+

23Ва номае ба ин мазмун навишта, ба дасти онҳо супурданд:

«Ҳаввориён ва пирон ва бародарон
ба бародароне ки аз байни гайрияҳудиён дар Антиёҳия,

Сурия ва Қилиқия ҳастанд, салом мерасонанд.

24Чун шунидем, ки аз миёни мо баъзе касон шуморо бо суханони худ мушавваш
соҳтаанд ва дилҳои шуморо ба шакку шубҳа андохтаанд ва гуфтаанд,
ки „бояд хатна кунед ва шариатро риоя намоед“,
ва ҳол он ки мо ба онҳо чунин дастуре надодаем,+

25Бинобар ин мо якдилона ба қароре омадем,
ки чанд нафарро интихоб намуда,
назди шумо равона кунем,
ҳамроҳи азизони худ Барнаббо ва Павлус,

26Ки ҷонҳои худро аз барои исми Худованди мо Исои Масеҳ нисор кардаанд.

27Пас, Яҳудо ва Силоро фиристодаем,
ки онҳо низ ҳамин чизҳоро ба шумо даҳанакӣ баён хоҳанд кард.

28Зеро ки Рӯҳулқудс ва мо савоб дидем,
ки ба зиммаи шумо боре нагузорем, ҷуз воҷиботи зерин:+

29Аз қурбониҳои бутҳо, аз ҳун,
аз гӯшти ҳайвоноти буғишуда ва аз зино парҳез кунед;
ҳар гоҳ аз ин чизҳо худро нигоҳ доред, кори хубе мекунед.

Саломат бошед».

30Вақте ки фиристодагон ба Антиёхия омаданд, мардумро ҷамъ карда, номаро супурданд.

31Онро ҳонда, аз мазмуни тасаллибахшаш шодмон шуданд.

32Яҳудо ва Сило, ки низ набӣ буданд, бародаронро бо суханони бисьёр насиҳат ва тақвият доданд+.

33Баъд аз он ки муддате дар он ҷо монданд, бародарон онҳоро ба саломатӣ назди ҳаввориён равона карданд;

34Вале Сило дар он ҷо монданӣ шуд.

35Павлус ва Барнаббо дар Антиёхия иқомат намуда, бо ҳамроҳии бисьёр касони дигар каломи Худовандро таълим ва башорат медоданд+.

Сафари дуюми Павлус.

Ҷудоӣ аз Барнаббо.

36Чун якчанд рӯз гузашт, Павлус ба Барнаббо гуфт: «Акнун гашта равем ва дар ҳар шаҳре ки каломи Худовандро мавъиза карда будем, бародарони худро бубинем, ки аҳволашон чӣ гуна аст».

37Барнаббо меҳост Юҳанноро, ки лақабаш Марқӯс буд, ҳамроҳашон бибаранд,+

38Аммо Павлус салоҳ надонист, ки шахсеро, ки дар Памфилия аз онҳо ҷудо шуда, дар корашон то ба охир ҳамроҳӣ накарда буд, бо худ бибаранд+.

39Ба ин сабаб низое ба миён омада, то ба ҳадде расид, ки онҳо аз якдигар чудо шуданд, ва Барнаббо Марқӯсро ҳамроҳи худ гирифта, бо киштӣ ба Қаприс рафт,

40Ва Павлус барои худ Силоро интиҳоб кард, ва ҳамин ки бародарон ӯро ба файзи Худо супурданд, рӯ ба сафар ниҳод+

41Ва ба Сурия ва Қилиқия гузашта, калисоҳоро тақвият мекард.

БОБИ ШОНЗДАҲУМ

Павлус дар Осиёи Сағир. Тимотиюс.

16^1Ба Дарба ва Лустра омад. Ва инак, Тимотиюс ном шогирде дар он ҷо буд, ки модараш яҳудизани имондор, лекин падараш юнонӣ буд,+

2Ва бародарони сокини Лустра ва Иқуния ӯро таъриф мекарданд.

3Павлус майл дошт ӯро ҳамроҳи худ бибарад, ва ӯро гирифта, ба хотири яҳудиёне ки дар он ноҳия буданд, хатна кард, зеро ки ҳама падарашро мешинохтанд, ки вай юнонӣ буд+.

4Онҳо дар ҳар шаҳре ки мегаштанд, дастурҳоеро, ки ҳаввориён ва пирон дар Ерусалим қарор дода буданд, ба онҳо месупурданд, то ки аз рӯи он дастурҳо амал кунанд+.

5Калисоҳо дар имон мустаҳкам мешуданд, ва шумораашон рӯз ба рӯз меафзуд+.

Павлус дар Трӯос.

Рӯҳулқудс идора мекунад.

6Вақте ки аз Фриҷия ва кишвари Ғалотия мегузаштанд, Рӯҳулқудс онҳоро нагузошт, ки каломро дар вилояти Осиё мавъиза намоянд+.

7Ба Мисия расида, аз он ҷо ба Битуния рафтанӣ шуданд, лекин Рӯҳ ба онҳо иҷозат надод+.

8Он гоҳ аз Мисия гузашта, ба Трӯос фуромаданд+.

9Ҳамон шаб ба Павлус рӯъёе аён шуд, ки инак шахсе аз аҳли Мақдуния назди ӯ истода буд ва илтимос карда, мегуфт: «Ба Мақдуния омада, ба мо мадад расон».

10Ҳамин ки ӯ ин рӯъёро дид, мо дарҳол ба Мақдуния рафтанӣ шудем, зеро яқин донистем, ки Худованд моро даъват намудааст, ки дар он ҷо башорат диҳем.

11Аз Трӯос бо киштӣ рафта, рост ба Сомӯтрокӣ расидем ва рӯзи дигар ба Ниёпӯлис равона шудем;

Павлус ва Сило дар Филиппӣ.

12Аз он ҷо ба Филиппӣ рафтем, ки шаҳри аввали вилояти Мақдуния, қасабаи муҳоҷирнишин буд; дар он шаҳр якчанд рӯз истодем+.

13Рӯзи шанбе аз шаҳр берун шуда, дар соҳили дарьё, ки он ҷо одатан ибодатгоҳ буд, нишастем ва бо заноне ки дар он ҷо ҷамъ омада буданд, гуфтугӯ кардем.

Имон овардани Лидия.

14Лидия ном занаки худопарасти арғувонфурӯш, ки аз шаҳри Тиётира буд, гуфтугӯи моро гӯш мекард; Худованд дили ӯро кушода буд, то ки суҳанони Павлусро бишнавад+.

15Вақте ки ӯ ва аҳли байташ таъмид гирифтанд, хоҳиш карда, гуфт: «Агар шумо яқин дониста бошед, ки ман ба Худованд имон овардаам, ба хонаи ман омада, иқомат кунед». Ӯ он қадар исрор кард, ки мо розӣ шудем+.

Берун кардани рӯҳи ғайбгӯй.

Задани Павлус ва Сило.

16Як рӯз, ки мо ба ибодатгоҳ мерафтем, ба мо канизе вохӯрд, ки рӯҳи ғайбгӯй дошт ва аз ғайбгӯӣ ба оғоёни худ даромади калоне меовард.

17Вай аз қафон мо ва Павлус омада, фарьёд зад, ки ин одамон бандагони Худои Таолоянд ва роҳи наҷотро ба мо хабар медиҳанд+.

18Азбаски чандин рӯз вай ҳамин тавр рафтор кард, Павлус дарғазаб шуд ва ба вай рӯ гардонда, ба он рӯҳ гуфт: «Ба исми Исои Масеҳ туро амр мефармоям, ки аз вай берун баро». Ва дарҳол аз вай берун омад+.

19Чун оғоёни вай диданд, ки умеди даромадашон аз даст рафт, Павлус ва Силоро дастгир карда, ба майдони шаҳр назди сардорон кашида бурданд;

20Вақте ки онҳоро назди волиён оварданд, гуфтанд: «Ин одамон, ки яҳудӣ ҳастанд, шаҳри моро ба шӯр овардаанд

21Ва расму таомулеро мавъиза мекунанд, ки қабул кардан ва ба ҷо овардани он ба мо, румиён, чоиз нест»+.

22Мардум низ бар онҳо қиём карданд, ва волиён ҷомаҳои онҳоро канда партофта, фармуданд, ки онҳоро калтаккорӣ кунанд;+

23Пас аз задани шаттаи бисьёр, онҳоро дар зиндон андохтанд ва ба зиндонбон амр фармуданд, ки онҳоро дурустакак нигаҳбонӣ кунад;

24Чун вай ин тавр амре гирифт, онҳоро дар зиндони дохилӣ маҳбус кард ва ба пойҳошон кунда зад+.

Имон овардани зиндонбон дар Филиппӣ.

25Дар қарибии нисфи шаб Павлус ва Сило дуо гуфта, Худоро ҳамду сано мехонданд, ва бандиён онҳоро мешуниданд+.

26Ногаҳон заминҷунбии азиме рӯй дод, то ба ҳадде ки таҳкурсии зиндон ба ларза даромад; дарҳол ҳамаи дарҳо кушода шуд, ва ҳама завлонаҳо ба замин афтод+.

27Зиндонбон бедор шуда, дарҳои зиндонро кушода дид ва шамшери худро кашида, мехост худро бикушад, ба гумони он ки бандиён гурехта рафтаанд+.

28Аммо Павлус бо овози баланд гуфт: «Ба худ осебе нарасон, зеро ки ҳамаи мо дар ин ҷо ҳастем».

29Зиндонбон чароғе талаб карда, ба дарун давида даромад ва ларзон шуда, пеши пои Павлус ва Сило афтод;+

30Сонӣ онҳоро берун оварда, гуфт: «Эй оғоён! Чӣ бояд бикунам, то ки наҷот ёбам?»+

31Гуфтанд: «Ба Исои Масеҳи Худованд имон овар, ва ту бо аҳли байти худ наҷот хоҳӣ ёфт»+.

32Он гоҳ каломи Худовандро ба вай ва тамоми аҳли байташ мавъиза карданд.

33Дар ҳамон соати шаб зиндонбон онҳоро берун оварда, захмҳошонро шуст, ва фавран худаш ва тамоми аҳли байташ таъмид гирифтанд,+

34Ва онҳоро ба хонаи худ оварда, дар пешашон хӯрок монд, ва бо тамоми аҳли байти худ шод шуд, ки ба Худо имон овард+.

Павлус намехоҳад пинҳонӣ биравад.

35Вақте ки субҳ дамид, волиён мулозимонро фиристоданд, ки бигӯянд: «Он шахсонро ҷавоб деҳ».

36Зиндонбон инро ба Павлус хабар дода, гуфт: «Волиён кас фиристодаанд, ки шуморо ҷавоб диҳам; пас, берун омада, ба саломатӣ биравед».

37Вале Павлус ба онҳо гуфт: «Моро, ки румӣ ҳастем, бе муҳокима дар пеши назари тамоми мардум калтаккорӣ карда, дар зиндон андохтанд, ва акнун мехоҳанд пинҳонӣ ҷавоб диҳанд? Не, бигзор худашон омада, моро берун оваранд»+.

38Мулозимон ин суханонро ба волиён расонданд, ва чун шуниданд, ки румӣ ҳастанд, ба ҳарос афтоданд

39Ва омада, аз онҳо узр пурсиданд ва берун оварда, хоҳиш карданд, ки аз шаҳр бираванд+.

40Онҳо аз зиндон берун омада, ба хонаи Лидия шитофтанд ва бо бародарон вохӯрда ва онҳоро насиҳат карда, равона шуданд+.

БОБИ ҲАФДАҲУМ

Барпо шудани калисо дар Таслӯникӣ.

17^1Аз Амфипӯлис ва Аполония гузашта, ба Таслӯникӣ омаданд, ки дар он ҷо куништи яҳудиён буд+.

2Павлус, аз рӯи одати худ, назди онҳо дохил шуд, ва се рӯзи шанбе бо онҳо аз Навиштаҳо гуфтугӯ мекард+

3Ва ошкор карда ва исбот намуда, мегуфт, ки лозим буд Масеҳ азобу уқубат кашад ва аз мурдагон эҳьё шавад, ва Ҳамин Исо, ки ман Ӯро ба шумо мавъиза мекунам, Масеҳ аст+.

4Баъзе аз онҳо ва ҳамчунин бисьёре аз юнониҳои ҳудотарс ва шумораи зиёде аз занони ашроф имон оварданд ва ба Павлус ва Сило ҳамроҳ шуданд.

Ба шӯр омадани яҳудиён дар Таслӯникӣ.

5Аммо яҳудиёне ки имон наоварда буданд, ҳасад бурданд ва чанд нафар нобакоронро аз бозор гирифта, издиҳоме ҷамъ карданд ва шаҳрро ба шӯр оварданд ва ба ҳонаи Ёсӯн тоҳта, ҳостанд онҳоро назди ҷамоат берун оваранд+.

6Чун онҳоро наёфтанд, Ёсӯн ва чанд нафар бародаронро назди сардорони шаҳр кашиданд ва дод зада мегуфтанд, ки онҳое ки тамоми оламро зеру забар карданд, ба ин ҷо низ омадаанд,

7Ва Ёсӯн онҳоро пазироӣ кардааст, ва ҳамаи онҳо бар хилофи фармоишоти қайсар амал мекунанд ва шахси дигарро, ки Исо ном дорад, подшоҳ медонанд+.

8Аз шунидани ин суханон мардум ва сардорони шаҳр ба ташвиш афтоданд,

9Ва аз Ёсӯн ва дигарон замонат гирифта, онҳоро ҷавоб доданд.

Павлус ва Сило дар Бирия.

10Бародарон фавран Павлус ва Силоро шабона ба Бирия равона карданд, ва онҳо ба он ҷо расида, ба куништи яҳудиён даромаданд.

11Яҳудиёни он ҷо назар ба аҳли Таслӯникӣ равшанфикртар буданд: бо иштиёқи комил каломро гӯш мекарданд ва ҳар рӯз Навиштаҳоро санҷида мебаромаданд, то бидонанд, ки оё дар ҳақиқат ҳамин тавр аст ё не;

12Бисьёре аз онҳо, ҳам аз занони ашрофи юнонӣ ва ҳам шумораи зиёде аз мардон имон оварданд.

13Лекин чун яҳудиёни Таслӯникӣ фаҳмиданд, ки Павлус дар Бирия низ каломи Худоро мавъиза намудааст, ба он ҷо омада, мардумро ба шӯр оварданд.

14Дарҳол бародарон Павлусро сӯи баҳр равона карданд, вале Сило ва Тимотиюс дар он ҷо монданд.

Павлус дар Атино.

15Ҳамроҳони Павлус ӯро то Атино гуселониданд, ва ӯ ба онҳо фармуд, ки гашта рафта, ҳар чи зудтар Сило ва Тимотиюсро назди ӯ равона кунанд.

16Ҳангоме ки Павлус дар Атино ба онҳо интизорӣ дошт, чун дид, ки ин шаҳр аз бутҳо пур аст, рӯҳаш дар дарунаш музтариб шуд+.

17Бинобар ин дар куништ бо яхудиён ва худотарсон ва дар бозор ҳар рӯз бо ҳар кӣ вомехӯрд, гуфтугӯ мекард.

18Баъзе аз файласуфони эпикурӣ ва истоӣ бо ӯ мунозира мекарданд; як хелашон мегуфтанд: «Ин лаққӣ чӣ мехоҳад бигӯяд?»; дигарҳо мегуфтанд: «Зоҳиран, ӯ худоҳои бегонаро мавъиза мекунад»; зеро ки ӯ ба онҳо аз Исо ва эҳьё башорат медод.

19Ӯро дастгир карда, ба Арьюпогус, ки кӯҳи доварон аст, оварданд ва гуфтанд: «Оё мумкин аст мо бидонем, ки ин тариқати наве ки ту мавъиза менамоӣ, чист+?

20Азбаски суханонат ба гӯши мо аҷиб мерасад, бинобар ин меҳоҳем бидонем, ки онҳо чӣ маъно доранд».

21Зеро ки тамоми аҳли Атино ва аҷнабиёни сокини он ҷо вақти худро аз ҳама зиёдтар дар гуфтану шунидани ягон гапи тоза мегузаронданд.

Мавъизаи Павлус дар Арьюпогуси Атино.

22Он гоҳ Павлус дар миёнаҷои Арьюпогус истода, гуфт: «Эй мардони Атино! Шуморо аз ҳар ҷиҳат бисьёр диндор ёфтаам;

23Зеро ки, чун гаштгузор карда, ибодатгоҳҳои шуморо аз назар мегузарондам, мазбаҳе дидам, ки бар он навишта шудааст: „Ба Худои ношинос“. Пас, Ҳамонро, ки шумо мепарастед, вале намешиносед, ман ба шумо мавъиза менамоям:

24Худое ки олам ва тамоми мавҷудоти онро офаридааст, Худованди осмону замин аст ва дар маъбадҳои сохтаи дасти инсон сокин нест+

25Ва ба хизмати дастҳои одамӣ эҳтиёҷ надорад, зеро ки Худаш ҳаёт ва нафас ва ҳар чизро ба ҳама мебахшад;+

26Ҳамаи қавмҳои насли одамизодро Ӯ аз як хун ба вуҷуд овардааст, то ки бар тамоми рӯи замин сокин шаванд, ва барои сукунати онҳо мӯҳлатҳо ва ҳудуди муайяне пешакӣ муқаррар кардааст,+

27То ки онҳо Худоро ҷустуҷӯ кунанд ва, шояд Ӯро ёбем гӯён, кӯр-кӯрона даст-даст карда нагарданд, гарчанде ки Ӯ аз ҳеҷ яке аз мо дур нест:

28Зеро ки мо дар Ӯ зиндагӣ ва ҳаракат мекунем ва вуҷуд дорем, чунон ки баъзе аз шоирони шумо низ гуфтаанд: „Мо фарзандони Ӯ ҳастем“+.

29Пас, модоме ки ҳамаи мо фарзандони Худо ҳастем, набояд гумон кунем, ки Илоҳият монанд аст ба тилло ё нуқра ё санге ки аз санъат ва хаёли инсон сурате гирифтааст+.

30Хуллас, ҳоло Худо аз замонҳои ҷаҳолат сарфи назар карда, дар ҳар ҷо ба ҳамаи одамон амр мефармояд, ки тавба кунанд;+

31Зеро ки Ӯ рӯзеро муқаррар намудааст, ки аҳли ҷаҳонро ба василаи Марде ки баргузидаи Ӯст, аз рӯи инсоф доварӣ кунад, ва барои он ки инро ба ҳама исбот намояд, Ӯро аз мурдагон эҳьё кард»+.

32Вақте ки зикри эҳьёи мурдагонро шуниданд, баъзе касон тамасхур карданд ва баъзеи дигарон гуфтанд: «Дар ин бора дафъаи дигар ба сухани ту гӯш хоҳем дод».

33Бо ҳамин, Павлус аз миёни онҳо берун омад.

34Вале якчанд кас ба ӯ ҳамроҳ шуда, имон оварданд; дар байни онҳо Диёнисиюси арьюпогӣ ва Домарис ном зане ва дигарон буданд.

БОБИ ҲАЖДАҲУМ

Павлус дар Қӯринтус.

18^1Баъд аз ин Павлус Атиноро тарк карда, ба Қӯринтус омад.

2Дар он ҷо Акило ном марди яҳудӣ, ки зодгоҳаш Понтус буда, ба қарибӣ бо ҳамсараш Прискила аз Итолия омада буд, — зеро Клавдиюс фармон дода буд, ки ҳамаи яҳудиён аз Рум бираванд, — ва Павлус бо онҳо шиносоӣ пайдо кард ва назди онҳо омад,+

3Ва азбаски монанди онҳо ҳунари хаймадӯзӣ дошт, назди онҳо монда, ба кор машғул шуд.

Барпо шудани калисо дар Қӯринтус.

4Ҳар рӯзи шанбе ӯ дар куништ сухан ронда, саъю кӯшиш менамуд, ки яҳудиён ва юнониёнро мӯътақид гардонад+.

5Вақте ки Сило ва Тимотиюс аз Мақдуния омаданд, Павлус аз Рӯҳ илҳом ёфта, ба яҳудиён шаҳодат додан гирифт, ки Исо Масеҳ аст+.

6Аммо азбаски онҳо мухолифат ва бадзабонӣ мекарданд, домани худро бар онҳо афшонда, гуфт: «Хунатон ба гарданатон; ман аз он мубарро ҳастам; минбаъд назди ғайрияҳудиён ҳоҳам рафт»+.

7Аз он ҷо рафта, назди Юстус ном шаҳси ҳудотарсе омад, ки хонаи вай дар шафати куништ буд.

8Криспус, ки сардори куништ буд, бо тамоми аҳли байташ ба Худованд имон овард, ва бисьёре аз қӯринтиён, чун шуниданд, имон оварданд ва таъмид гирифтанд+.

9Худованд як шаб дар рӯъё ба Павлус гуфт: «Натарс, балки суҳан бигӯ ва хомӯш набош,

10Зеро ки Ман бо ту ҳастам, ва ҳеҷ кас ба ту осебе нахоҳад расонд; чунки Ман дар ин шаҳр мардуми бисьёре дорам».

11Ба ин сабаб ӯ як солу шаш моҳ дар он ҷо монда, каломи Худоро ба онҳо таълим дод.

Ғолиюни бомулоҳиза.

12Дар ин миён, вақте ки Ғолиюн волии Оҳоия буд, яҳудиён якдил шуда, ба Павлус ҳуҷум карданд ва ӯро ба маҳкама кашида оварданд

13Ва гуфтанд: «Ин шахс мардумро иғво медиҳад, ки ибодати Худоро бар хилофи шариат ба ҷо оваранд».

14Павлус ҳанӯз ҳарфе назада буд, ки Ғолиюн ба яҳудиён гуфт: «Эй яҳудиён! Агар озоре ё кирдори баде ба вуқӯъ меомад, барои ман асосе мебуд, ки арзи шуморо бишнавам;

15Вале модоме ки сухан дар бораи калимот ва номҳо ва шариати шумо меравад, худатон бояд онро яктарафа кунед: ман дар ин бобат доварӣ нахоҳам кард»+.

16Ва онҳоро аз маҳкама пеш кард.

17Ҳамаи юнониён сардори куништ Сӯстинисро дастгир карда, дар назди маҳкама каллакӯбак карданд, ва Ғолиюн ба ин ҳеҷ парво накард.

Павлус ба Антиёхия бармегардад ва мувофиқи шариати яҳудиён назр мекунад.

18Павлус боз чандин рӯз дар он ҷо истод, он вақт бо бародарон хайру маъзур кард ва бо киштӣ ба Сурия равона шуд ва Прискила ва Акилоро ҳамроҳи худ бурд ва дар Канхария мӯйсар гирифт, чунки назр карда буд+.

19Вақте ки ба Эфсӯс расиданд, онҳоро дар он ҷо монда, худаш ба куништ даромад ва бо яҳудиён суханронӣ кард+.

20Аз ӯ хоҳиш карданд, ки муддате бо онҳо бимонад, лекин ӯ розӣ нашуд.

21Ва бо онҳо хайру маъзур карда, гуфт: «Ман бояд иди дар пеш истодаро ҳатман дар Ерусалим гузаронам; баъд аз он, Худо хоҳад, боз назди шумо хоҳам баргашт». Ва Эфсӯсро тарк кард+.

22Ба Қайсария расида, ба Ерусалим рафт ва аҳли калисоро табрик ва аҳволпурсӣ карда, ба Антиёхия равона шуд.

Сафари сеюми Павлус.

23Муддате дар он ҷо истода, боз ба сафар рафт ва дар кишвари Ғалотия ва Фриҷия гашта, ҳамаи шогирдонро тақвият мекард+.

Апӯллӯс дар Эфсӯс.

24Апӯллӯс ном яҳудие аз аҳли Искандария, ки шаҳси суханвар ва аз Навиштаҳо хабардор буд, ба Эфсӯс расид;+

25Ӯ дар тариқи Худованд тарбият ёфта буд ва бо ҷӯшу хурӯши Рӯҳ сухан ронда, дар бораи Исо ба хубӣ таълим медод, гарчанде ки фақат аз таъмиди Яҳьё огоҳӣ дошт+.

26Ӯ дар куништ далерона сухан рондан гирифт. Чун Акило ва Прискила суханонашро шуниданд, ӯро назди худ оварданд ва тариқи Худовандро ба ӯ дурустакак фаҳмонданд+.

27Вақте ки ӯ азми сафари Охоия кард, бародарон ба шогирдон навиштанд, ки ӯро пазироӣ кунанд; чун ба он ҷо расид, ба касоне ки ба файзи илохӣ имон оварда буданд, ёрдами бисьёр дод:+

28Зеро ки бо қуввати тамом дар пеши назари ҳама бо яҳудиён баҳсу мунозира карда, аз рӯи Навиштаҳо исбот менамуд, ки Исо Масеҳ аст+.

БОБИ НУЗДАҲУМ

Павлус дар Эфсӯс.

Шогирдони Яҳьё масеҳӣ мешаванд.

19^1Дар он замоне ки Апӯллӯс дар Қӯринтус буд, Павлус дар кишварҳои боло гардиш карда, ба Эфсӯс расид ва дар он ҷо шогирдонро ёфта,+

2Ба онҳо гуфт: «Оё вақте ки имон овардед, Рӯҳулқудсро қабул кардед?» Ба ӯ гуфтанд: «Ҳатто нашунидаем, ки Рӯҳулқудс вуҷуд дорад».

3Ба онҳо гуфт: «Пас чӣ навъ таъмид гирифтед?» Гуфтанд: «Таъмиди Яҳьё»+.

4Павлус гуфт: «Таъмиде ки Яҳьё медод, таъмиди тавба буд, ва ӯ ба мардум мегуфт: „Ба Он Касе ки баъд аз ман меояд, яъне ба Исои Масеҳ имон оваред“»+.

5Чун инро шуниданд, ба исми Исои Худованд таъмид гирифтанд,+

6Ва ҳангоме ки Павлус дастҳои худро бар сари онҳо ниҳод, Рӯҳулқудс бар онҳо нозил шуд, ва ба забонҳо сухан ронда, нубувват карданд+.

7Онҳо тақрибан дувоздаҳ нафар буданд.

Павлус дар куништ ва дар мадрасаи Тиронус дар Эфсӯс.

8Муддати се моҳ ӯ ба куништ даромада, нотарс мавъиза менамуд ва дар бораи Малакути Худо мусоҳиба мекард ва далелҳо меовард+.

9Вале азбаски баъзе касон саҳтдил буданд ва имон намеоварданд ва дар ҳаққи ин тариқат дар пеши мардум бадзабонӣ мекарданд, бинобар ин аз онҳо худро канор гирифта, шогирдонро ҷудо кард ва ҳар рӯз дар мадрасаи Тиронус ном шаҳсе мавъиза менамуд.

10Ин тақрибан ду сол давом кард, ба тавре ки ҳамаи сокинони вилояти Осиё, ҳам яҳудиён ва ҳам юнониён, каломи Исои Худовандро шуниданд.

Мӯъҷизоте ки Павлус ба амал овардааст.

11Худо ба василаи Павлус мӯъҷизоти бузурге ба амал меовард,

12То ба ҳадде ки дастмолҳо ва фӯтаҳои ба бадани ӯ расидаро бурда, бар беморҳо мегузоштанд, ва бемории онҳо нест мешуд, ва арвоҳи хабис аз онҳо берун мерафт+.

13Ҳатто баъзе аз азоимхонҳои оворагарди яҳудӣ ҳам бар онҳое ки мубталои рӯҳи хабис буданд, исми Исои Худовандро зикр карда, мегуфтанд: «Шуморо ба Исое ки Павлус мавъиза менамояд, қасам медиҳем»+.

14Ҳафт нафар писарони Искиво ном шахсе ки яке аз саркоҳинони яҳудӣ буд, ҳамин тавр амал мекарданд.

15Аммо рӯҳи хабис дар ҷавоби онҳо гуфт: «Исоро мешиносам, Павлусро низ медонам, лекин шумо кистед?»+

16Марде ки рӯҳи хабис дошт, бо чунон куввате ба онҳо дарафтод, ки ҳама мағлуб шуданд ва дар ҳолате ки бараҳна ва маҷрӯҳ буданд, аз он хона гурехтанд.

17Ин вокеа ба гӯши ҳамаи яҳудиён ва юнониёни сокини Эфсӯс расида, ҳамаро ба ҳарос андохт, ва исми Исои Худованд дар миёни онҳо бештар иззату икром пайдо кард;

18Бисьёре аз имондорон омада, аъмоли худро иқрор ва ошкор мекарданд;+

19Бисьёре аз онҳое ки ба ҷодугарӣ машғул буданд, китобҳои худро оварда, дар пеши назари ҳама сӯзонданд; вақте ки арзиши онҳоро ҳисоб карданд, маълум шуд, ки баробари панҷоҳ ҳазор дирҳам аст.

20Каломи Худо ҳамин тавр қувват мегирифт ва интишор меёфт+.

21Пас аз анҷоми ин чизҳо, Павлус дар дили худ азм кард, ки аз Мақдуния ва Охоия гузашта, ба Ерусалим биравад, ва гуфт: «Баъд аз рафтанам ба он ҷо, Румро низ бояд бубинам»+.

22Аз мулозимонаш ду нафарро, яъне Тимотиюс ва Арастусро, ба Мақдуния равона карда, худаш муддате дар вилояти Осиё бимонд+.

Ба шӯр омадани нуқрагарон дар Эфсӯс.

23Дар он замон исьёни азиме бар зидди тариқи Худованд рӯй дод;

24Зеро ки Димитриюс ном нуқрагаре ки тасвирҳои нуқрагини маъбади Артамисро месохт ва ба ин васила ба санъатгарон фоидаи калоне мерасонд,

25Онҳоро, ҳамчунин ҳунармандони дигарро ҷамъ оварда, гуфт: «Эй мардумон! Шумо медонед, ки некӯаҳволии мо аз пушти ҳамин ҳунар аст,

26Ва шумо дида ва шунида истодаед, ки на танҳо дар Эфсӯс, балки қариб дар тамоми вилояти Осиё ин Павлус мардуми бисьёрро иғво андохта, гумроҳ кардааст, ва мегӯяд: „Чизҳои соҳтаи дасти инсон ҳудо нестанд“+.

27Пас, хавфи он аст, ки на танҳо ҳунари мо аз байн равад, балки ин маъбади олиҳаи бузурги мо Артамис низ беэътибор шавад, ва ҳашамати вай, ки тамоми вилояти Осиё ва аҳли олам парастишаш мекунанд, беқурб гардад».

28Вақте ки ин суҳанонро шуниданд, онҳо хеле ба хашм омада, фарьёд заданд: «Бузург аст Артамиси эфсӯсиён!»

29Тамоми шаҳр ба шӯр омада, ҳама якдилона сӯи тамошохона тохтанд ва Ғоюс ва Ористархусро, ки аз аҳли Мақдуния ва ҳамроҳони Павлус буданд, дастгир карда, бо худ кашида бурданд+.

30Павлус мехост, ки ба миёни мардум дарояд, аммо шогирдон ӯро намонданд;

31Ҳамчунин баъзе аз сардорони вилояти Осиё, ки дӯстонаш буданд, назди ӯ кас фиристода, таъкид карданд, ки ба тамошохона набиёяд.

32Дар ин миён баъзе касон дод зада, чизе мегуфтанд, касони дигар — чизи дигаре; зеро ки ҷамоат ошуфтаҳол буданд ва аксари онҳо намедонистанд, ки барои чӣ ҷамъ шудаанд.

33Аз миёни издиҳом Искандарро кашола карданд, чунки яҳудиён ӯро пеш андохта буданд, ва Искандар бо дасташ ишора намуда, хост барои муҳофизати худ ба мардум сухане бигӯяд.

34Аммо, чун яҳудӣ буданашро донистанд, ҳама бо як овоз дод заданд ва қариб ду соат нидо мекарданд: «Бузург аст Артамиси эфсӯсиён!»

35Нозири низом мардумро сокит карда, гуфт: «Эй мардони Эфсӯс! Кӣ намедонад, ки шаҳри Эфсӯс парастандаи маъбади Артамиси олиҳаи бузург ва ҳайкали аз осмон нозилшудаи вай мебошад?

36Модоме ки ин баҳснопазир аст, шуморо лозим аст, ки ором бошед ва рафтори бемулоҳизае накунед;

37Эеро ин шахсоне ки шумо овардаед, на тороҷкунандагони маъбаданд ва на дар ҳаққи олиҳаи шумо сухани куфромез гуфтаанд;

38Агар Димитриюс ва ҳамкоронаш даъвое бар касе дошта бошанд, инак дари маҳкамаҳо кушода, волиён низ ҳозиранд: бигзор ба онҳо шикоятҳои худро оварда супоранд;

39Вале агар талаби дигаре дошта бошед, он бояд дар маҳкамаи шаръӣ яктарафа шавад;

40Зеро ҳавфи он аст, ки мо барои рафтори имрӯза ба балвогарӣ айбдор шавем, ва мо ҳеҷ далеле надорем, ки барои чунин ҷамъомад онро сабаб нишон диҳем». Инро гуфта, издиҳомро пароканда кард.

БОБИ БИСТУМ

Павлус дар Мақдуния ва Юнон.

20^1Пас аз он ки ин шӯру ғавғо ҳотима ёфт, Павлус шогирдонро даъват намуда, хайру маъзур кард ва ба Мақдуния равона шуд+.

2Дар он ноҳия гашта, бисьёр насиҳат дод ва ба Юнон омад;

3Дар он ҷо се моҳ истод; азбаски яҳудиён ба муқобили ӯ ошӯб бардоштанд, ӯ азми сафари Сурия кард ва ба фикре омад, ки бо роҳи Мақдуния гашта равад+.

4То ба вилояти Осиё ҳамроҳи ӯ инҳо рафтанд: Супотрус аз аҳли Бирия, Ористархус ва Секундус аз аҳли Таслӯникӣ, Ғоюс аз Дарба, Тимотиюс ва аз мардуми Осиё Тӯхиқӯс ва Трофимус+.

5Инҳо аз мо пештар рафта, дар Трӯос мунтазири мо шуданд+.

Павлус дар Трӯос.

6Лекин мо пас аз айёми иди фатир аз Филиппӣ бо киштӣ рафтем ва баъд аз панҷ рӯз ба Трӯос назди онҳо расидем ва дар он ҷо ҳафт рӯз истодем+.

7Рӯзи якшанбе, вақте ки шогирдон барои нон шикастан ҷамъ шуданд, Павлус, ки фардояш аз он ҷо рафтанӣ буд, бо онҳо мусоҳиба намуд, ва суханаш то нисфи шаб давом кард+.

8Дар болохонае ки мо ҷамъ шуда будем, чароғҳои бисьёре месӯхт.

9Офтихӯс ном чавоне ки бар остонаи тиреза нишаста буд, ба пинак рафт, ва ҳангоме ки мусоҳибаи Павлус тӯл мекашид, хоби сахташ бурда, баногоҳ аз ошьёнаи сеюм ба зер афтод, ва чун ӯро бардоштанд, мурда буд+.

10Павлус поён фуромада, худро болои ӯ партофт ва ӯро дар оғӯш гирифта, гуфт: «Хавотир накашед, зеро ки ҷони ӯ дар ӯст»+.

11Баъд боло баромад ва нонро шикаста, хӯрд ва то субҳ гуфтугӯи бисьёре карда, ба роҳи худ равона шуд.

12Дар ин миён он ҷавонро зинда оварданд, ва ҳотирашон хеле осуда шуд.

Аз Трӯос ба Милитус.

13Мо зуд ба киштӣ савор шуда, ба Асӯс рафтем, то ки аз он ҷо Павлусро ҳамроҳи худ бигирем, зеро ки ҳамин тавр амр фармуда буд, ва ӯ ният дошт ба он ҷо пиёда равад.

14Вақте ки дар Асӯс бо мо вохӯрд, ӯро ҳамроҳи худ гирифта, ба Митилинӣ омадем.

15Аз он ҷо бо киштӣ равона шуда, рӯзи дигар дар рӯ ба рӯи Хиюс бозистодем; рӯзи сеюм ба Сомӯс расидем ва дар Труҷилиюн истода, фардои он вориди Милитус шудем,

16Зеро ки Павлус ният дошт аз паҳлуи Эфсӯс гузашта равад, то ки дар вилояти Осиё даранг накунад, чунки ӯ таъҷил менамуд, ки ба қадри имкон дар арафаи иди Пантикост дар Ерусалим бошад+.

Павлус дар Милитус.

Видоъ бо пирони калисои Эфсӯс.

17Аз Милитус ба Эфсӯс кас фиристода, пирони калисоро даъват намуд,

18Ва ҳангоме ки назди ӯ омаданд, ба онҳо гуфт: «Шумо медонед, ки аз рӯзи аввали ба Осиё қадам монданам, дар тамоми вақте ки бо шумо будам, ман чӣ гуна рафтор кардам,+

19Дар ҳолате ки бо камоли фурӯтанӣ, бо ашкҳои бисьёр ва бо машаққатҳое ки ба туфайли дасисаҳои яҳудиён ба сарам меомад, ба Худованд ҳизмат кардам,

20Ва чӣ гуна ман ҳар чизеро, ки фоиданок буд, аз шумо дареғ надоштам, балки дар пеши тамоми мардум ва хона ба ҳона гашта, ба шумо мавъиза намудам ва таълим додам

21Ва ба яҳудиён ва юнониён ҳотирнишон мекардам, ки назди Худо тавба кунанд ва ба Худованди мо Исои Масеҳ имон оваранд.

22Ва инак, ҳоло бо тақозои Рӯҳ ба Ерусалим меравам ва аз он чи дар он ҷо ба сарам ҳоҳад омад, чизе намедонам,

23Ҷуз ин ки Рӯҳулқудс дар ҳар шаҳр шаҳодат дода, мегӯяд, ки занҷирҳои асорат ва уқубатҳо барои ман муҳайёст+.

24Лекин ба ин чизҳо нигоҳ намекунам ва ҷони худро азиз намедорам, балки муроди ман фақат ин аст, ки вазифаи худро ва он ҳизматеро, ки Исои Худованд ба ман супурдааст, яъне мавъизаи Инҷили файзи Худоро ба хушӣ анҷом диҳам+.

25Ва алҳол инро медонам, ки ҳамаи шумо, ки дар байнатон гашта, Малакути Худоро мавъиза намудаам, дигар рӯи маро нахоҳед дид.

26Бинобар ин имрӯз ба шумо шаҳодат медиҳам, ки ман аз хуни ҳамаатон мубарро ҳастам,+

27Зеро ки ҳеҷ як фурсатро аз даст надодаам, ки ба шумо тамоми иродаи Худоро бифаҳмонам.

28Пас, нигаҳбони худатон ва нигаҳбони тамоми он рамае бошед, ки Рӯҳулқудс шуморо барои назорат кардани он таъин намудааст, то ки Калисои Худоро, ки Ӯ бо Хуни Худ харидааст, бичаронед+.

29Зеро ман медонам, ки баъд аз рафтани ман гургҳои дарранда ба миёни шумо ҳоҳанд омад, ки ба рама раҳме наҳоҳанд кард;+

30Аз миёни ҳудатон низ шахсоне пайдо ҳоҳанд шуд, ки суханони каҷ ҳоҳанд гуфт, то ки шогирдонро аз ақиби худ бикашанд+.

31Бинобар ин ҳушьёр бошед ва дар ҳотир нигоҳ доред, ки чӣ гуна ман дар давоми се сол, рӯзонаю шабона ашк реҳта, ҳар яке аз шуморо таълим додам+.

32Акнун, эй бародарон, шуморо ба Худо ва ба каломи файзи Ӯ месупорам, ки қодир аст шуморо обод гардонад ва дар миёни ҳамаи муқаддасон ба шумо меросе бибахшад+.

33Ман ба симу зар ё пероҳани касе чашм надӯхтаам:+

34Худатон медонед, ки ҳамин дастҳои ман барои таъмини эҳтиёҷоти худам ва ҳамроҳонам хизмат кардааст+.

35Бо тамоми рафтори худ ман ба шумо нишон додаам, ки мо бояд ҳамин тавр меҳнат карда, нотавононро дастгирӣ намоем ва суханони Исои Худовандро дар хотир нигоҳ дорем, ки Ӯ гуфтааст: „Додан аз гирифтан беҳтар аст“»+.

36Баъд аз гуфтани ин суханон зону зада, бо ҳамаашон дуо гуфт+.

37Ҳама гирьяи бисьёр карданд ва Павлусро ба оғӯш кашида, мебӯсиданд.

38Алалхусус аз чунин сухани ӯ хеле ғамгин шуданд, ки гуфта буд: «Рӯи маро дигар нахоҳед дид». Ва ӯро то киштӣ гуселониданд.

БОБИ БИСТУ ЯКУМ

Аз Милитус ба Сӯр.

21^1Бо онҳо хайру маъзур карда, бо киштӣ равона шудем ва рост ба Кос омадем; рӯзи дигар ба Рудс ва аз он ҷо ба Потра расидем;

2Дар он ҷо киштие ёфтем, ки ба Финиқия рафтанӣ буд, ва ба он савор шуда, ҳаракат кардем.

3Қаприсро, ки аз дур намоён шуд, ба тарафи чап монда, сӯи Сурия равона шудем ва дар Сӯр лангар андохтем, зеро ки дар он ҷо мебоист бори киштиро мефуроварданд;

Рӯҳулқудс Павлусро аз сафари Ерусалим нигоҳ медорад.

4Дар он ҷо шогирдонро пайдо карда, ҳафт рӯз истодем; онҳо аз Рӯҳ илҳом ёфта, ба Павлус гуфтанд, ки ба Ерусалим наравад+.

5Чун вақти мо ба охир расид, боз ба роҳ даромадем, ва ҳама бо занону бачаҳошон моро то беруни шаҳр гусел карданд; мо дар соҳили баҳр зону зада, дуо гуфтем+

6Ва бо ҳамдигар хайру хуш карда, ба киштӣ даромадем, ва онҳо ба хонаҳои худ баргаштанд.

7Аз Сӯр сафари худро бо киштӣ давом дода, ба Птолимус расидем ва дар он ҷо бо бародарон мулоқот карда, як рӯз дар наздашон истодем.

Павлус дар Қайсария.

8Рӯзи дигар Павлус ва мо, ки ҳамроҳаш будем, он ҷоро тарк карда, ба Қайсария омадем ва ба хонаи Филиппуси башоратдиҳанда, ки яке аз ҳафт нафар буд[*], даромада, назди ӯ мондем+.

9Ӯ чор дуҳтари бокира дошт, ки нубувват мекарданд+.

10Баъд аз чандин рӯзе ки дар он ҷо будем, Оғобус ном набие аз Яҳудо омад+

11Ва назди мо даромада, камарбанди Павлусро гирифту дастҳо ва пойҳои худро бо он баст ва гуфт: «Рӯҳулқудс мегӯяд, ки яҳудиён дар Ерусалим соҳиби ин камарбандро ҳамин тавр баста, ба дасти ғайрияҳудиён хоҳанд супурд»+.

12Вақте ки инро шунидем, мо ва аҳли он ҷо илтимос кардем, ки ӯ ба Ерусалим наравад+.

13Аммо Павлус дар ҷавоб гуфт: «Ин чӣ корест, ки шумо мекунед? Чаро бо гирьяи худ дили маро мешиканед? Зеро ки ман тайёрам на танҳо бандӣ шавам, балки дар Ерусалим ба хотири исми Исои Худованд бимирам»+.

Павлус дар Ерусалим.

14Чун ба гапи мо надаромад, ба ҷуз ин сухан: «Он чи хости Худованд аст, бишавад!» — чизи дигар нагуфтем.

15Баъд аз он рӯзҳо мо тадоруки сафарро дида, сӯи Ерусалим равона шудем;

16Баъзе аз шогирдони сокини Қайсария низ ҳамроҳи мо омада, моро ба хонаи Маносӯн ном шаҳсе ки аз аҳли Қаприс ва шогирди дерина буд, оварданд, то ки назди ӯ манзил кунем.

17Вақте ки вориди Ерусалим шудем, бародарон моро бо хурсандӣ пазироӣ карданд.

Павлус мувофиқи шариати яҳудиён назр мекунад ва ҳадияи таҳоратро меоварад.

18Рӯзи дигар Павлус ҳамроҳи мо назди Яъқуб омад; ҳамаи пирон низ ҳозир шуданд+.

19Пас аз салому аҳволпурсӣ аз он чи Худо ба василаи хизмати ӯ дар миёни ғайрияҳудиён ба амал оварда буд, муфассал нақл кард.

20Чун шуниданд, Худоро ҳамду сано хонданд ва ба ӯ гуфтанд: «Эй бародар, чунон ки мебинӣ, чандин ҳазор яҳудиён имон овардаанд ва ҳамаашон ғаюрони шариат мебошанд;+

21Онҳо дар бораи ту шунидаанд, ки ба ҳамаи яҳудиёне ки дар миёни халқҳо умр ба сар мебаранд, таълим медиҳӣ, ки аз Мусо дур шаванд, ва мегӯӣ, ки писарони худро хатна накунанд ва қоидаҳои шариатро ба ҷо наоваранд+.

22Пас, чӣ бояд кард? Албатта мардум ҷамъ хоҳанд шуд, зеро ки аз омаданат хабар хоҳанд ёфт.

23Бинобар ин он чи ба ту мегӯем, ба ҷо овар: назди мо чор одам ҳастанд, ки назре кардаанд;+

24Онҳоро бо худ гирифта, ҳамроҳашон таҳорат намо ва харҷашонро ба гарданат бигир, то ки онҳо мӯйсари худро битарошанд, — ва ҳама хоҳанд фаҳмид, ки он чи дар бораи ту шунидаанд, асосе надорад, балки худат ҳам мувофиқи шариат рафтор мекунӣ+.

25Лекин дар хусуси онҳое ки аз байни ғайрияҳудиён имон овардаанд, мо навишта ва амр фармуда будем, ки ба чизе риоя накунанд, балки фақат аз қурбониҳои бутҳо, аз хун, аз гӯшти ҳайвоноти буғишуда ва аз зино парҳез намоянд»+.

26Павлус он одамонро бо худ гирифта, ҳамроҳашон таҳорат намуд ва рӯзи дигар ба маъбад даромад ва анҷоми рӯзҳои таҳоратро, ки бояд барои ҳар яке аз онҳо ҳадияе пешкаш карда шавад, эълон кард+.

Павлусро яҳудиён дар маъбад дастгир карданд.

27Вақте ки ҳафт рӯз ба охир мерасид, яҳудиёни аҳли вилояти Осиё ӯро дар маъбад дида, тамоми мардумро ба шӯр оварданд ва ба ӯ дасти тааддӣ дароз карданд

28Ва фарьёд зада, гуфтанд: «Эй мардони Исроил, мадад кунед! Ин ҳамон касест, ки ҳамаро дар ҳар ҷо бар зидди қавм ва шариат ва бар зидди ин макон таълим медиҳад, дар айни ҳол юнониҳоро низ ба маъбад дароварда, ин макони муқаддасро палид кардаст»+.

29Зеро ки пеш аз ин онҳо Трофимуси эфсӯсиро бо ӯ дар шаҳр дида буданд ва гумон карданд, ки Павлус вайро ба маъбад овардааст+.

30Тамоми шаҳр ба ҷунбиш омад, мардуми бисьёре ҷамъ шуданд ва Павлусро дастгир карда, аз маъбад берун бароварданд ва дарҳол дарҳоро бастанд.

31Вақте ки онҳо қасди ҷони ӯ мекарданд, ба мириҳазори сипоҳ ҳабар расид, ки тамоми Ерусалим ба ошӯб омадааст;

32Вай дарҳол сарбозон ва мирисад ҳоро бо худ гирифта, сӯи онҳо шитофт, ва ҳангоме ки онҳо мириҳазор ва сарбозонро диданд, аз задани Павлус даст кашиданд.

Павлусро бо ду занҷир мебанданд.

33Мириҳазор наздик омада, ӯро дастгир кард ва амр фармуд, ки ӯро бо ду занҷир бибанданд, ва пурсид, ки ин кист ва чӣ гуноҳе кардааст+?

34Аз байни издиҳом дод зада, баъзеҳо як чиз ва баъзеҳо чизи дигар мегуфтанд, ва азбаски вай аз боиси шӯру ғавғо ҳақиқати ҳолро фаҳмида натавонист, фармон дод, ки ӯро ба қалъа баранд+.

35Вақте ки ӯ ба зинапоя расид, сарбозонро лозим омад, ки ба сабаби хашми мардум ӯро бардошта баранд,

36Зеро ки мардуми бисьёре аз қафо омада, фарьёд мезаданд, ки «ӯро бикушед!»

37Пеш аз он ки вориди қалъа шаванд, Павлус ба мириҳазор гуфт: «Оё ҷоиз аст ба ту чизе бигӯям?» Гуфт: «Оё забони юнониро медонӣ?

38Оё ту ҳамон мисрие нестӣ, ки якчанд рӯз пеш аз ин, фитнае барангехта, чор ҳазор одамкушро бо худ ба биёбон бурд?»

39Павлус гуфт: «Ман яҳудӣ ҳастам, аз Тарсус, табааи Қилиқия, ки шаҳри машҳур аст; хоҳишмандам иҷозат бидеҳ, то ки ба мардум суҳане гӯям»+.

40Вақте ки иҷозат дод, Павлус дар болои зина истода, бо дасташ ба мардум ишора кард, ва ҳамин ки хомӯшии том барқарор гашт, ба забони ибронӣ ба сухан шурӯъ намуда, чунин гуфт:

БОБИ БИСТУ ДУЮМ

Ба ҳузури мардуми бисьёр худро ҳимоят кардани Павлус.

22^1«Эй бародарон ва эй падарон! Он чиро, ки пеши шумо барои муҳофизати худ арз менамоям, гӯш кунед».

2Чун шуниданд, ки ба онҳо ба забони ибронӣ сухан мекунад, боз зиёдтар хомӯш шуданд. Ӯ гуфт:

3«Ман яҳудӣ ҳастам, ки дар Тарсуси Қилиқия таваллуд шудаам ва дар ин шаҳр дар хизмати Ҷамлиил тарбият ёфтаам ва шариати падаронро бодиққат омӯхтаам ва дар роҳи Худо ғаюр будам, чунон ки ҳамаи шумо имрӯз ҳастед;+

4Ва ин тариқатро то ба дараҷаи марг таъқиб менамудам ва мардону занонро побанд карда, дар зиндон меандохтам;+

5Дар бораи ман саркоҳин ва ҳамаи пирон низ шаҳодат хоҳанд дод, ки ман аз онҳо номаҳо гирифта, ба Димишқ назди бародарон рафта будам, то ки дар он ҷо масеҳиёнро бандӣ карда, барои ҷазо ба Ерусалим биёрам;+

6Аммо дар аснои роҳ, вақте ки ба Димишқ наздик меомадам, қариби пешин баногоҳ нури азиме аз осмон давродаври ман дурахшид;+

7Бар замин афтодам ва овозе шунидам, ки ба ман мегуфт: „Шоул, Шоул! Барои чӣ Маро таъқиб мекунӣ?“

8Ба ҷавоб гуфтам: „Худовандо, Ту кистӣ?“ Ӯ ба ман гуфт: „Ман он Исои Носирӣ ҳастам, ки ту Ӯро таъқиб мекунӣ“.

9Онҳое ки ҳамроҳи ман буданд, нурро дида, ҳаросон шуданд, вале овози Он Касро, ки бо ман сухан мегуфт, намешуниданд.

10Он гоҳ ман гуфтам: „Худовандо! Чӣ кунам!“ Худованд ба ман гуфт: „Бархез ва ба Димишқ бирав, ва дар он ҷо ҳар коре ки бояд бикунӣ, ба ту гуфта ҳоҳад шуд“.

11Азбаски ман аз дурахши он нур нобино шуда будам, ҳамроҳонам аз дастам гирифта, маро ба Димишқ бурданд.

12Ҳанониё ном марди порсои мутеи шариат, ки дар миёни ҳамаи яҳудиёни сокини Димишқ некном буд,+

13Назди ман омада, истоду ба ман гуфт: „Эй бародар Шоул! Бино шав“. Дарҳол чашмонам кушода шуду ман ӯро дидам.

14Ӯ гуфт: „Худои падарони мо туро баргузидааст, то ки иродаи Ӯро дарк намоӣ ва Он Одилро бубинӣ ва аз забонаш сухане бишнавӣ,

15Чунки аз он чи дидаӣ ва шунидаӣ, дар пеши тамоми мардум шоҳиди Ӯ хоҳӣ шуд;+

16Пас, чаро таъхир мекунӣ? Бархез ва таъмид бигир ва исми Ӯро хонда, аз гуноҳҳои ҳуд пок шав“+.

17Вақте ки ба Ерусалим баргашта, дар маъбад дуо мегуфтам, дар ҳолати бехудӣ афтодам+

18Ва Ӯро дидам, ки мегуфт: „Шитоб намо ва аз Ерусалим зудтар равона шав, чунки шаҳодати туро дар ҳаққи Ман қабул нахоҳанд кард“.

19Гуфтам: „Худовандо! Онҳо медонанд, ки ман мӯъминони Туро дар зиндон меандохтам ва дар куништҳо шаллоқ мезадам,

20Ва ҳангоме ки хуни шоҳиди Ту Истефанусро мерехтанд, ман дар он ҷо истода, қатли ӯро таҳсин менамудам ва либосҳои қотилони ӯро посбонӣ мекардам“+.

21Аммо Ӯ ба ман гуфт: „Равона шав, зеро ки Ман туро ба ҷойҳои дур сӯи ғайрияҳудиён хоҳам фиристод“».

22о ҳамин суханаш ба ӯ гӯш доданд; сонӣ фарьёд зада, гуфтанд: «Чунин шахсро аз рӯи замин маҳв кунед! Зеро ки набояд ӯ зинда бимонад».

23Дар ҳамон вақте ки онҳо дод мезаданд, ҷомаҳои худро мепартофтанд ва чангу ғубор ба ҳаво мебардоштанд,

24Мириҳазор амр фармуд, ки ӯро ба қалъа дароварда, тозиёна зананд, то фаҳманд, ки аз чӣ сабаб бар ӯ ин қадар фарьёд мезананд.

25Вақте ки ӯро бо тасмаҳо мебастанд, ба мирисаде ки наздаш истода буд, гуфт: «Оё бар шумо ҷоиз аст, ки табааи Румро, бе он ки маҳкум шуда бошад, тозиёна занед?»+

26Чун мирисад инро шунид, назди мириҳазор рафта, хабар дод ва гуфт: «Оё медонӣ, чӣ мекунӣ? Ин шахс табааи Рум аст».

27Мириҳазор назди ӯ омада, пурсид: «Ба ман бигӯй, ки оё ту табааи Рум ҳастӣ?» Гуфт: «Оре».

28Мириҳазор гуфт: «Ман ин табаиятро ба бадали маблағи калон ба даст овардаам». Павлус гуфт: «Аммо ман бо он ба дуньё омадаам».

29Дарҳол онҳое ки ӯро шиканҷа карданӣ буданд, аз ӯ даст кашиданд; мириҳазор низ, румӣ будани ӯро фаҳмида, ҳаросон шуд, ки ӯро занҷир зада буд.

30Рӯзи дигар, бо мақсади донистани он ки барои чӣ яҳудиён ӯро айбдор мекунанд, ӯро аз завлона озод кард ва амр фармуд, ки саркоҳинон ва тамоми шӯрои пирон ҷамъ шаванд, ва Павлусро бароварда, назди онҳо ба по хезонд.

БОБИ БИСТУ СЕЮМ

Павлус ба ҳузури шӯрои пирон.

23^1Павлус ба шӯрои пирон назар дӯхта, гуфт: «Эй бародарон! Ман то имрӯз дар хузури Худо бо виҷдони пок рафтор кардаам»+.

2Саркоҳин Ҳанониё ба онҳое ки назди ӯ истода буданд, фармон дод, ки ба даҳонаш як торсакӣ зананд+.

3Павлус ба вай гуфт: «Худо туро хоҳад зад, эй девори сафедшуда! Ту нишастаӣ, ки маро аз рӯи шариат доварӣ кунӣ, вале бар хилофи шариат амр медиҳӣ, ки маро бизананд»+.

4Онҳое ки назди ӯ истода буданд, гуфтанд: «Саркоҳини Худоро дашном медиҳӣ?»+

5Павлус гуфт: «Эй бародарон, ман надонистам, ки вай саркоҳин аст; зеро ки навишта шудааст: „Ба пешвои қавми худ носазо нагӯй“»+.

6Вақте ки Павлус фаҳмид, ки як қисми онҳо саддуқиён ва қисми дигарашон фарисиён мебошанд, дар шӯрои пирон нидокунон гуфт: «Эй бародарон! Ман фарисӣ ва фарзанди фарисӣ ҳастам, ва аз барои умеди эҳьёи мурдагон дар ин ҷо муҳокима карда мешавам»+.

7Ҳамин ки ин суханонро гуфт, дар миёни фарисиён ва саддуқиён низоъ афтод, ва аҳли ҷамъомад ду тақсим шуданд;

8Зеро саддуқиён мегӯянд, ки на эҳьё вуҷуд дорад, на фаришта ё рӯҳ, аммо фарисиён ин ҳар дуро зътироф менамоянд+.

9Ғавғои азиме ба амал омад, ва китобдонони фирқаи фарисиён бархоста, баҳскунон гуфтанд: «Мо дар ин шахс ҳеҷ бадӣ намебинем; ва агар рӯҳе ё фариштае ба вай сухан гуфта бошад, ба Худо муқобилат нахоҳем кард»+.

10Аммо азбаски ихтилофот қувват гирифт, мириҳазор аз хавфи он ки Павлусро тикка-тикка кунанд, ба сарбозон фармон дод, ки ӯро аз миёни онҳо гирифта, ба қалъа дароранд.

11Ҳамон шаб Худованд ба ӯ зоҳир шуда, гуфт: «Устувор бош, Павлус, ва чӣ тавре ки дар Ерусалим дар ҳаққи Ман шаҳодат додӣ, дар Рум низ бояд ҳамон тавр шаҳодат диҳӣ»+.

Суиқасди яҳудиён ба муқобили Павлус.

12Чун чашми рӯз кушода шуд, баъзе аз яҳудиён забон як карда, қасам хӯрданд, ки то Павлусро накушанд, ба ҳеҷ хӯрданӣ ва нӯшиданӣ лаб назананд;

13Шумораи онҳое ки чунин аҳд карда буданд, бештар аз чиҳил нафар буд;

14Онҳо назди саркоҳинон ва пирон рафта, гуфтанд: «Мо савганд ёд кардем, ки то Павлусро накушем, чизе начашем;

15Акнун шумо ва шӯрои пирон ба мириҳазор ҳабар диҳед, ки фардо ӯро назди шумо бароварад, гӯё ки меҳоҳед кори ӯро аниқтар дида бароед; ва мо тайёр ҳастем, ки ӯро, пеш аз наздик омаданаш, бикушем».

16Аммо ҳоҳарзодаи Павлус аз қасди онхо воқиф шуд ва рафта, ба қалъа даромад ва Павлусро хабардор кард.

17Павлус яке аз мирисадҳоро даъват намуда, гуфт: «Ин ҷавонро назди мириҳазор бибар, зеро чизе дорад, ки ба ӯ бигӯяд».

18Вайро гирифта, назди мириҳазор бурд ва гуфт: «Павлуси бандӣ маро даъват намуда, ҳоҳиш кард, ки ин ҷавонро назди ту биёрам, зеро чизе дорад, ки ба ту бигӯяд».

19Мириҳазор дасти вайро гирифта, ба ҳилватгоҳе бурд ва пурсид: «Чӣ чиз аст, ки меҳоҳӣ ба ман бигӯӣ?»

20Гуфт: «Яҳудиён маслиҳатро ба як ҷо мондаанд, ки аз ту хоҳиш кунанд, то Павлусро фардо назди шӯрои пирон барорӣ, гӯё ки онҳо меҳоҳанд кори ӯро аниқтар тафтиш намоянд;

21Аммо ту ба онҳо гӯш надеҳ, зеро ки бештар аз чиҳил нафарашон дар сари роҳи ӯ камин сохтаанд ва савганд ёд кардаанд, ки то ӯро накушанд, чизе нахӯранд ва нанӯшанд; ва ҳоло онҳо тайёр шуда, мунтазири фармоиши ту истодаанд».

22Мириҳазор ҷавонро ҷавоб дода, гуфт: «Ба ҳеҷ кас нагӯ, ки маро аз ин роз ҳабардор кардаӣ».

Павлус ба Қайсария назди Феликс фиристода шуд.

23Сонӣ ду мирисадро даъват намуда, гуфт: «Дусад сарбоз ва ҳафтод савора ва дусад найзаандозро омода кунед, то ки имшаб соати сеюм ба Қайсария бираванд.

24Инчунин маркабҳо ҳозир созед, то ки Павлусро савор карда, ба саломатӣ назди Феликси ҳоким равона намоед»+.

25Ӯ номае ба ин мазмун навишт:

26«Клавдиюс Лисиёс ба мӯҳтарам Феликси ҳоким салом мерасонад;

27Ин одамро яҳудиён дастгир карда буданд ва қасди куштани ӯро доштанд;
чун фаҳмидам, ки фуқарои Рум аст, бо сарбозон рафта, аз дасташон раҳонидам;+

28Азбаски ҳостам бидонам, ки бар ӯ чӣ даъво доранд,
ӯро ба шӯрои пирони онҳо овардам+

29Ва донистам,
ки ӯро дар ақидаҳои баҳсноки оид ба шариаташон айбдор мекунанд,
вале ӯ ҳеҷ коре накардааст, ки сазовори марг ё ҳабс бошад;+

30Чун ба гӯшам расид, ки яҳудиён қасди ҷони ин одам доранд,
фавран ӯро назди ту фиристодам ва ба даъвогаронаш низ амр фармудам,
ки даъвоҳои худро дар ҳаққи ӯ дар ҳузури ту баён кунанд;
вассалом»+.

31Сарбозон мувофиқи дастуре ки ба онҳо дода шуд, Павлусро гирифта, шабона ба Антипотрис бурданд.

32Ва рӯзи дигар ба саворон вогузор карданд, ки бо ӯ бираванд, ва худашон ба қалъа баргаштанд.

33Ҳамин ки онҳо ба Қайсария расиданд, номаро ба дасти ҳоким супурда, Павлусро низ назди ӯ ҳозир сохтанд.

34Ҳоким номаро ҳонда, пурсид, ки ӯ аз кадом вилоят аст, ва чун фаҳмид, ки аз Қилиқия аст, гуфт:+

35«Вақте ки даъвогарони ту ҳозир шаванд, сухани туро ҳоҳам шунид». Ва амр фармуд, ки ӯро дар сарбозхонаи Ҳиродус нигоҳ доранд.

БОБИ БИСТУ ЧОРУМ

Павлус ба ҳузури Феликс.

24^1Баъд аз панҷ рӯз саркоҳин Ҳанониё бо пирон ва Тартуллӯс ном нотиқе омад, ва онҳо шикояти худро дар ҳаққи Павлус ба ҳоким супурданд+.

2Вақте ки Павлусро даъват карданд, Тартуллӯс ба айбдор кардани ӯ шурӯъ намуда, гуфт:

3«Эй Феликси мӯҳтарам, мо ҳамеша ва дар ҳама ҷо бо камоли миннатдорӣ зътироф менамоем, ки дар сояи ту осоиши комил дорем, ва ба туфайли ғамҳӯрии ту ин қавм ба некӯаҳволӣ расидааст;

4Вале, барои он ки туро бисьёр заҳмат надиҳам, аз ту хоҳишмандам, ки илтифот намуда, мухтасаран арзи моро бишнавӣ:

5Зеро ки ин одамро фасодангез ёфтаем, ки ӯ дар миёни ҳамаи яҳудиёни рӯи олам ошӯб меандозад ва сардастаи бидъати носирӣ мебошад,+

6Ва ҳатто саъю кӯшиш намудааст, ки маъбадро палид гардонад, ва мо ӯро дастгир кардем, то ки аз рӯи шариати худ бар ӯ доварӣ намоем,+

7Аммо Лисиёси мириҳазор омада, ӯро бо зӯрӣ аз дасти мо гирифт

8Ва амр фармуд, ки даъвогарони ӯ назди ту биёянд; худат метавонӣ тафтиш намуда, ҳар он чиро, ки мо бар ӯ даъво дорем, аз худи ӯ бифаҳмӣ».

9Яҳудиён суханони ӯро тасдиқ карда, гуфтанд, ки чунин аст.

Худро сафед кардани Павлус.

10Чун ҳоким ба Павлус ишора кард, ки сухан гӯяд, ӯ ба ҷавоб гуфт: «Азбаски медонам, ки ту чандин сол боз довари ин қавм ҳастӣ, ман кори худро дилпурона муҳофизат менамоям;

11Ту метавонӣ бифаҳмӣ, ки аз дувоздаҳ рӯз зиёд нагузаштааст, ки ман барои ибодат ба Ерусалим рафта будам;

12Ва маро ҳеҷ кас надидааст, ки дар маъбад, ё дар куништҳо ва ё дар шаҳр бо касе мубоҳиса карда бошам ё ки дар байни мардум ошӯб андохта бошам;

13Низ он чиро, ки ҳоло бар ман даъво менамоянд, исбот карда наметавонанд;

14Лекин инро назди ту иқрор мекунам, ки аз рӯи тариқате ки онҳо бидъат меноманд, ман дар ҳақиқат Худои падаронро ибодат менамоям, дар ҳолате ки ба ҳар чи дар Таврот ва дар суҳафи анбиё навишта шудааст, эътиқод дорам

15Ва аз Худо умед дорам, чунон ки инҳо низ интизорӣ доранд, ки ҳам барои одилон ва ҳам барои золимон эҳьёи мурдагон дар пеш аст;+

16Бинобар ин худам низ саъю кӯшиш менамоям, ки виҷдонам назди Худо ва одамон ҳамеша пок бошад;+

17Баъд аз чандин сол ман омадам, то ки ба халқи худ садақот биёрам ва ҳадия пешкаш бикунам,+

18Ва дар ҳолате ки таҳорат ёфта будам, ва дар гирду пешам на мардуме буд, на ғавғое, маро дар маъбад чанд нафар яҳудиёни вилояти Осиё диданд,+

19Ки онҳо низ мебоист дар ин ҷо назди ту меистоданд ва, агар чизе бар зидди ман дошта бошанд, даъво мекарданд;

20Ё худи инҳо бигӯянд, ки аз ман, вақте ки назди шӯрои пирон истода будам, чӣ хатое дидаанд,

21Чуз он як сухан, ки дар миёни онҳо истода, бо овози баланд гуфтам, ки аз барои эҳьёи мурдагон имрӯз пеши шумо муҳокима карда мешавам»+.

22Феликс, ки аз ин тариқат ба ҳубӣ огоҳӣ дошт, муҳокимаро ба таъхир андохта, гуфт: «Вақте ки Лисиёси мириҳазор биёяд, кори шуморо тафтиш хоҳам кард».

23Ва ба мирисад амр фармуд, ки Павлусро дар бандиҳона нигоҳ дорад, лекин ба ӯ сабукӣ диҳад ва ба ҳеҷ касе аз наздиконаш, ки барои ҳизмат ё мулоқоти ӯ меоянд, монеъ нашавад.

Павлус бори дуюм ба ҳузури Феликс.

24Баъд аз чанд рӯз Феликс бо ҳамсари ҳуд Друсила, ки занаки яҳудӣ буд, омад ва Павлусро даъват намуда, суханони ӯро дар бораи имон ба Масеҳ гӯш кард.

25Аммо вақте ки ӯ дар бораи адолат, парҳезгорӣ ва доварии оянда сухан меронд, Феликс ба ҳарос афтода, ҷавоб дод: «Алҳол бирав, ва ҳар гоҳ фурсат ёбам, боз туро даъват хоҳам кард»+.

26Дар айни ҳол вай умедвор буд, ки Павлус ба вай пул медиҳад, то ки ӯро озод кунад; бинобар ин ӯро дам ба дам даъват намуда, бо ӯ мусоҳиба мекард.

Ду соли оромӣ дар Қайсария.

27Лекин баъд аз гузаштани ду сол Поркиюс Фестус ба ҷои Феликс таъин шуд, ва Феликс, ки мехост яҳудиёнро хурсанд созад, Павлусро дар зиндон нигоҳ дошт.

БОБИ БИСТУ ПАНҶУМ

Павлус ба ҳузури Фестус.

25^1Чун Фестус ба вилоят омад, баъд аз се рӯз аз Қайсария ба Ерусалим рафт.

2Саркоҳин ва бузургони яҳудиён даъвои худро нисбат ба Павлус ба вай фаҳмонданд ва гапи худро маъқул карданд.

3Ва илтимос карданд, ки ба онҳо илтифот намуда, ӯро ба Ерусалим биёрад; онҳо қасд доштанд, ки ӯро дар роҳ ба қатл расонанд+.

4Аммо Фестус ба ҷавоб гуфт, ки «Павлус дар Қайсария маҳбус аст, ва худи ман ба қарибӣ ба он ҷо бармегардам».

5«Бинобар ин», гуфт вай, «онҳое ки аз шумо метавонанд, ҳамроҳи ман биёянд, ва агар ин шахс айбе дошта бошад, бар ӯ даъво кунанд».

6Дар миёни онҳо аз ҳашт ё даҳ рӯз зиёд намонда, ба Қайсария баргашт, ва рӯзи дигар бар курсии доварӣ нишаста, амр фармуд, ки Павлусро биёранд.

7Вақте ки ӯ ҳозир шуд, яҳудиёне ки аз Ерусалим омада буданд, даври ӯро гирифта, бисьёр айбҳои гаронро ба гардани ӯ бор карданд, ки онҳоро исбот карда наметавонистанд.

8Вале ӯ худро муҳофизат намуда, гуфт: «Ман на бар зидди шариати яҳудиён, на бар зидди маъбад ва на бар зидди қайсар ҳеҷ ҷинояте накардаам».

9Фестус, ки мехост дили яҳудиёнро ёбад, дар ҷавоби Павлус гуфт: «Оё мехоҳӣ ба Ерусалим биравӣ, то ки ман туро дар он ҷо дар ин бобат доварӣ намоям?»

Павлус доварии қайсарро талаб мекунад.

10Павлус гуфт: «Ман дар маҳкамаи қайсар истодаам, ва муҳокимаи ман бояд дар ҳамин ҷо ба амал ояд; ман ба яҳудиён ҳеҷ бадӣ накардаам, чунон ки худат ҳам инро ба хубӣ медонӣ;+

11Агар бадие ё ягон кори сазовори марг карда бошам, аз мурдан ибое надорам; лекин агар аз он айбҳое ки инҳо ба гардани ман мемонанд, дар ман ҳеҷ чизе набошад, касе ҳақ надорад маро ба дасти онҳо бисупорад; ман доварии қайсарро талаб мекунам».

12Фестус бо мушовиронаш маслиҳат карда, дар ҷавоби ӯ гуфт: «Модоме ки доварии қайсарро талаб мекунӣ, назди қайсар хоҳӣ рафт»+.

Павлус ба ҳузури подшоҳ Ағрипос.

Беайб донистани Павлус.

13Баъд аз чанд рӯз подшоҳ Ағрипос ва Бернико ба Қайсария омаданд, то ки Фестусро муборакбод кунанд.

14Чун рӯзҳои зиёде дар он ҷо истоданд, Фестус ба подшоҳ кори Павлусро ҳикоят карда, гуфт: «Шахсе ҳаст, ки Феликс ӯро дар зиндон нигоҳ доштааст,

15Ва ҳангоме ки дар Ерусалим будам, саркоҳинон ва пирони яҳудӣ дар бораи ӯ ба ман гап заданд ва маҳкумияти ӯро талаб карданд.

16Дар ҷавоби онҳо гуфтам, ки расму таомули румиён ин нест, ки касеро ба марг таслим кунанд, бе он ки аввал айбдорро бо даъвогаронаш рӯ ба рӯ карда, ба вай имконият диҳанд, ки худро аз айбҳо сафед кунад.

17Бинобар ин, вақте ки онҳо ба ин ҷо омаданд, ман бе таъхир, фардои он, бар курсии доварӣ нишастам ва амр фармудам, ки он шахсро биёранд.

18Аммо даъвогарон бархоста, аз он чи ман гумон доштам, ҳеҷ як айберо ба гардани ӯ монда натавонистанд,

19Балки бо ӯ фақат дар бораи парастиши Худои худ ва дар бораи Исо ном шахсе ки мурдааст, вале Павлус мегуфт, ки Ӯ зинда аст, ихтилофи ақида доштанд+.

20Чун дар ҳалли ин масъала душворӣ кашидам, ман гуфтам: „Оё ӯ мехоҳад ба Ерусалим биравад, то ки муҳокимаи ӯ дар он ҷо ба амал ояд?“

21Аммо Павлус талаб кард, ки ӯро барои доварии Авғустус маҳфуз дорам, бинобар ин ман амр фармудам, ки то вақте ки ӯро назди қайсар бифиристам, ӯ дар ҳабс нигоҳ дошта шавад».

22Ағрипос ба Фестус гуфт: «Ман ҳам мехостам суханони ин шахсро бишнавам». Дар ҷавоб гуфт: «Фардо хоҳӣ шунид».

23Рӯзи дигар, вақте ки Ағрипос ва Бернико бо ҳашамати бузурге омада, бо мириҳазорон ва бузургони шаҳр ба маҳкама дохил шуданд, бо фармони Фестус Павлусро оварданд.

24Фестус гуфт: «Эй подшоҳ Ағрипос ва эй ҳамаи мардумоне ки дар ин ҷо ҳузур доред! Инак, шумо ҳамон шахсро мебинед, ки тамоми ҷамоати яҳудиён, чи дар Ерусалим ва чи дар ин ҷо, ба ман аз ӯ шикоят қардаанд ва фарьёд зада гуфтаанд, ки ӯ набояд дигар зинда бимонад;+

25Лекин ман, чун дидам, ки ӯ ҳеҷ кори сазовори марг накардааст ва худаш низ доварии Авғустусро талаб намуд, ба ин сабаб қарор додам, ки ӯро ба он ҷо бифиристам;+

26Азбаски ҳеҷ чизи дурусте надорам, ки дар ҳаққи ӯ ба олиҳазрат бинависам, бинобар ин ӯро назди шумо ва алалхусус назди ту, подшоҳ Ағрипос, овардам, то ки дар натиҷаи таҳқиқ чизе барои навиштанам пайдо кунам;

27Зеро ба назарам хилофи ақл менамояд, ки бандиеро фиристонаму айбҳои ба гарданаш мондашударо нишон надиҳам».

БОБИ БИСТУ ШАШУМ

Ба ҳузури Ағрипос худро ҳимоят кардани Павлус.

26^1Ағрипос ба Павлус гуфт: «Ба ту иҷозат дода мешавад, ки барои ҳимояти худ сухан гуӣ». Он гоҳ Павлус дасти худро дароз карда, барои муҳофизати худ гуфт:+

2«Эй подшоҳ Ағрипос! Барои худ камоли хушбахтӣ медонам, ки имрӯз имконият дорам дар ҳузури ту худро аз ҳамаи айбҳое ки яҳудиён ба гардани ман бастаанд, муҳофизат намоям,

3Хусусан ки ту аз ҳамаи расму таомулҳо ва ихтилофоти байни яҳудиён ба хубӣ воқиф ҳастӣ. Бинобар ин аз ту хоҳишмандам, ки ҳиммат намуда, суханони маро бишнавӣ.

4Зиндагии маро, ки аз аввали ҷавониам онро дар миёни қавми худам ва дар Ерусалим гузарондаам, ҳамаи яҳудиён медонанд;+

5Онҳо аз рӯзҳои аввал маро мешиносанд ва, агар бихоҳанд, метавонанд гувоҳӣ диҳанд, ки ман мувофиқи порсотарин тариқати мазҳаби мо фарисӣ шуда рафтор мекардам+.

6Ва ҳоло барои умед бастанам ба он ваъдае, ки Худо ба падарони мо додааст, ман муҳокима карда мешавам,

7Дар сурате ки дувоздаҳ сибти мо шабу рӯз бо ҷидду ҷаҳд ибодат мекунанд ба умеди он ки иҷрои ҳамон ваъдаро бубинанд: аз барои ҳамин умед, эй подшоҳ Ағрипос, яҳудиён маро айбдор мекунанд+.

8Чаро ба назари шумо аз ақл берун менамояд, ки Худо мурдагонро эҳьё мекунад+?

9Оре, ман ҳам пештар барои худ воҷиб медонистам, ки бар зидди исми Исои Носирӣ ҳар чи зиёдтар амал кунам,+

10Чӣ тавре ки дар Ерусалим мекардам: аз саркоҳинон изн гирифта, бисьёр муқаддасонро дар зиндон меандоҳтам, ва ҳангоме ки онҳоро мекуштанд, бар зиддашон фатво медодам;+

11Дар ҳамаи куништҳо ҳар дам онҳоро азоб медодам ва маҷбур мекардам, ки куфр бигӯянд, ва азбаски хашму ғазабам нисбат ба онҳо пурзӯр буд, ҳатто дар шаҳрҳои бегона онҳоро таъқиб менамудам+.

12Боре барои чунин амалиёт бо изн ва супориши саркоҳинон ба Димишқ мерафтам;+

13Ва инак, эй подшоҳ, дар нисфи рӯз дар роҳ нуреро аз осмон дидам, ки равшантар аз офтоб буд, ва давродаври ман ва ҳамроҳонам дураҳшид.

14Ҳамаамон бар замин афтодем, ва ман овозе шунидам, ки ба забони ибронӣ ба ман мегуфт: „Шоул, Шоул! Барои чӣ маро таъқиб мекунӣ? Лагад заданат ба сиҳак душвор аст“.

15Ман гуфтам: „Худовандо, Ту кистӣ?“ Гуфт: „Ман он Исо ҳастам, ки ту Ӯро таъқиб мекунӣ;

16Аммо бархез ва бар пои худ биист; зеро барои он ба ту зоҳир шудаам, ки туро ҳодим ва шоҳид таъин намоям бар он чи дидаӣ ва бар он чи ба ту ошкор ҳоҳам кард;

17Ва туро раҳоӣ ҳоҳам дод аз дасти ин қавм ва аз дасти ҳалқҳое ки холо туро назди онҳо мефиристам,

18То ки чашмони онҳоро воз кунӣ, ва онҳо аз зулмот ба рӯшноӣ бароянд ва аз чанголи шайтон раҳо шуда, ба Худо руҷӯъ намоянд ва ба василаи имоне ки ба Ман меоваранд, омурзиши гуноҳҳо ва насибе дар миёни муқаддасон пайдо кунанд“+.

19Бинобар ин, эй подшоҳ Ағрипос, ба рӯъёи осмонӣ беимонӣ накардам,

20Балки дар навбати аввал ба сокинони Димишқ ва Ерусалим ва тамоми сарзамини Яҳудо ва низ ба ғайрияҳудиён мавъиза менамудам, ки тавба карда, ба Худо руҷӯъ намоянд ва корҳое кунанд, ки сазовори тавба бошад+.

21Аз барои ҳамин маро яҳудиён дар маъбад дастгир карданд ва куштанӣ шуданд+.

22Аммо Худо ба ман ёр шуд, ва ман то имрӯз зинда мондаам ва ба хурду калон шаҳодат медиҳам ва гапе намезанам ҷуз он чи анбиё ва Мусо гуфтаанд, ки бояд ба вуқӯъ ояд,

23Яъне Масеҳ бояд азобу уқубат кашад ва аввалин касе бошад, ки аз мурдагон эҳьё шуда, ба ин қавм ва ба халқҳо аз тулӯи нур хабар расонад»+.

24Чун ӯ ба ин тарз худро муҳофизат мекард, Фестус бо овози баланд гуфт: «Эй Павлус, ту аз ақл бегона шудаӣ! Дониши бисьёр туро девона кардааст».

25Гуфт: «Эй Фестуси мӯҳтарам, ман аз ақл бегона нашудаам, балки суханони ҳақиқатро бо ақли солим баён менамоям:

26Зеро подшоҳе ки дар ҳузураш далерона сухан меронам, аз ин воқиф аст; ман яқин дорам, ки чизе дар ин бора аз ӯ пӯшида нест, зеро ки ин дар хилватгоҳе воқеъ нашудааст;

27Эй подшоҳ Ағрипос, оё ба анбиё имон дорӣ? Медонам, ки имон дорӣ».

28Ағрипос ба Павлус гуфт: «Кам мондааст маро тарғиб намоӣ, ки масеҳӣ шавам».

29Павлус гуфт: «Аз Худо мехостам, ки ба андозаи кам ё зиёд на танҳо ту, балки ҳамаи онҳое ки сухани маро мешунаванд, мисли ман гарданд, чуз аз ин занҷирҳо»+.

30Чун инро гуфт, подшоҳ ва ҳоким, Бернико ва дигар касоне ки бо онҳо нишаста буданд, бархостанд.

31Ва онсӯтар рафта, ба якдигар гуфтанд: «Ин одам ҳеҷ коре накардааст, ки сазовори марг ё ҳабс бошад»+.

32Ағрипос ба Фестус гуфт: «Агар ин одам доварии қайсарро талаб намекард, метавонист озод шавад»+.

БОБИ БИСТУ ҲАФТУМ

Павлус дар аснои роҳи Рум.

1. Роҳ то ба Крит.

27^1Чун қарор доданд, ки бо киштӣ ба Итолия равем, Павлус ва чанд бандии дигарро ба мирисади қӯшуни Авғустус, ки Юлиус ном дошт, супурданд+.

2Ба киштии Адрамит савор шуда, ба роҳ даромадем, ки он ният дошт дар наздикии соҳили вилояти Осиё шино кунад; Ористархуси мақдунӣ аз аҳли Таслӯникӣ ҳамроҳи мо буд+.

3Рӯзи дигар ба Сидӯн расидем; Юлиус ба Павлус илтифот намуда, иҷозат дод, ки назди дӯстони худ рафта, лавозимоти сафарашро аз онҳо бигирад.

4Аз он ҷо равона шуда, дар қарибии Қаприс гузаштем, зеро ки боди мухолиф мевазид;

5Баҳрро дар рӯ ба рӯи Қилиқия ва Памфилия тай намуда, ба Мирои Ликия расидем.

6Дар он ҷо мирисад киштии Искандарияро, ки ба Итолия мерафт, пайдо карда, моро бар он савор кард+.

7Чандин рӯз оҳиста-оҳиста шино карда, базӯр ба Қнидӯс наздик омадем, вале азбаски боди номусоид мевазид, сӯи Крит ба соҳили Салмӯнӣ рондем

8Ва бо душворӣ аз пеши он гузашта, ба мавзее расидем, ки Бандари Нек ном дошт ва ба шаҳри Ласия наздик буд.

9Баъд аз гузаштани муддати зиёд, ки сафари баҳр акнун хатарнок шуда буд, зеро ки айёми рӯзадорӣ ҳам гузашта буд, Павлус онҳоро таъкид намуда,

10Гуфт: «Эй мардон! Мебинам, ки ин сафари мо на танҳо барои бор ва киштӣ, балки барои ҷони мо низ хеле душвор ва зарарнок хоҳад шуд».

11Аммо мирисад аз суханони Павлус дида, бештар ба гапи суккондор ва соҳиби киштӣ боварӣ дошт.

12Азбаски он бандар барои зимистонгузаронӣ мувофиқ набуд, бисьёр касон маслиҳат доданд, ки аз он ҷо бираванд, то ки, шояд, ба Финиқо расида, айёми зимистонро дар ин бандари Крит, ки рӯ ба самти ҷануби ғарбӣ ва шимоли ғарбӣ воқеъ аст, гузаронанд.

13Чун боди ҷанубӣ вазид, ба гумони он ки муродашон ҳосил шуд, лангар бардошта, дар қарибии соҳили Крит равона шуданд.

2. Тундбод.

14Вале дере нагузашта, боди сахти мухолифе бархост, ки авриклидӯн ном дорад,+

15Ва чунон бошиддат ба киштӣ омада зад, ки он ба муқобили бод истода натавонист, ва мо идораи киштиро аз даст дода, беиҳтиёр ба ҷараёни об ронда шудем

16Ва ба ҷазирачае ки Клавдо ном дорад, бошиддат бархӯрда, қаиқи киштиро базӯр нигоҳ дошта тавонистем.

17Онро кашида бароварда, камари киштиро бо танобҳо маҳкам бастанд ва, аз тарси он ки дар ҷои пастобе фурӯ монанд, бодбонро фуроварданд, ва мо ҳамчунон ба ҷараёни об ронда мешудем.

18Рӯзи дигар, ба сабаби пурзӯр шудани тӯфон, бори киштиро ба об партофтан гирифтанд+.

19Дар рӯзи сеюм мо бо дастҳои худ асбобу анҷоми киштиро бароварда партофтем.

20Чандин рӯз на офтоб аён мешуд, на ситорагон; тӯфони шадид як зайл давом мекард, ва дигар ҳеҷ умеде барои халосии мо набуд.

21Азбаски муддати дуру дароз чизе нахӯрда буданд, Павлус дар миёни онхо истода, гуфт: «Эй мардон! Кошки ба сухани ман даромада, аз Крит намебаромадед, ки дар он сурат аз ҳамаи ин мушкилот ва зиён амон меёфтед;

22Акнун низ шуморо насиҳат дода, мегӯям, ки қавидил бошед, чунки ҳеҷ осебе ба ҷони ҳеҷ яке аз шумо нахоҳад расид, фақат киштӣ талаф хоҳад шуд;

23Зеро ки имшаб фариштаи Худое ки ман аз они Ӯ ҳастам ва Ӯро ибодат мекунам, ба ман зоҳир шуд+

24Ва гуфт: „Эй Павлус, натарс! Ту бояд дар ҳузури қайсар ҳозир шавӣ, ва инак, Худо ҷони ҳамаи ҳамсафаронатро ба ту бахшидааст“+.

25Бинобар ин, эй мардон, қавидил бошед, зеро ки ман ба Худо имон дорам, ва ҳамон тавре ки ба ман гуфтааст, воқеъ хоҳад шуд:

26Лекин бар яке аз ҷазираҳо хоҳем афтод»+.

3. Киштӣ дар ҷои пастобе фурӯ монд.

27Чун шаби чордаҳум фаро расид, ва мо ҳанӯз дар баҳри Адриё ба ҳар сӯ ронда мешудем, дар қарибии нисфи шаб, маллоҳон пай бурданд, ки хушкие наздик аст,

28Ва чуқурии обро чен карданд, бист қомат баромад, андаке пеш рафта, боз чен карданд, понздаҳ қомат баромад.

29Аз бими он ки ба санглоҳе бархӯранд, аз думи киштӣ чор лангар андохтанд ва дамидани субҳро мунтазир шуданд.

30Маллоҳон мехостанд киштиро тарк кунанд, ва бо ин мақсад қаиқро ба об мефуроварданд, ба баҳонаи он ки гӯё мехоҳанд лангарҳоро аз бинии киштӣ биандозанд,

31Аммо Павлус ба мирисад ва сарбозон гуфт: «Агар инҳо дар киштӣ намонанд, шумо наҷот нахоҳед ёфт».

32Он гоҳ сарбозон танобҳои қаиқро буриданд, ва он афтод.

33Пеш аз субҳидам Павлус аз ҳама хоҳиш кард, ки чизе бихӯранд; ӯ гуфт: «Имрӯз рӯзи чордаҳум аст, ки шумо интизорӣ кашида, чизе нахӯрдаед ва гурусна ҳастед.

34Бинобар ин шуморо даъват менамоям, ки чизе бихӯред, зеро ки саломатии ҷони шумо ба ин вобаста аст: мӯе аз сари ҳеҷ яке аз шумо наҳоҳад афтод»+.

35Бо ин суханон нонро гирифта, дар ҳузури ҳама Худоро шукргузорӣ кард ва онро шикаста, ба хӯрдан шурӯъ намуд+.

36Он гоҳ ҳама қавидил шуданд, ва онҳо низ нон хӯрданд.

37Шумораи мо дар киштӣ ҷамъ дусаду ҳафтоду шаш нафар буд.

38Чун аз хӯрок сер шуданд, гандумро ба об партофта, киштиро сабук карданд.

39Вақте ки рӯз равшан шуд, заминро нашинохтанд, лекин халиҷе диданд, ки соҳили паст дошт, ва қарор доданд, ки агар мумкин шавад, киштиро сӯи он биронанд.

40Лангарҳоро бурида, дар баҳр гузоштанд, бандҳои сукконро низ кушоданд ва бодбонро ба ҷараёни бод боло кашида, роҳи соҳилро пеш гирифтанд.

41Ба димоғае дакка хӯрданд, ва киштӣ дар ҷои пастобе фурӯ монд: бинии он дармонда беҳаракат истод, лекин думаш аз шиддати мавҷҳо дарҳам шикаст.

42Сарбозон қасди куштани бандиён карданд, ки мабодо касе шинокунон гурехта равад.

43Лекин мирисад ки мехост Павлусро раҳо кунад, ба ин қасди онҳо монеъ шуд ва фармуд, ки аввал касоне ки шино карда метавонанд, худро дар об андохта, ба соҳил бирасанд,+

44Ва дигарон, баъзе бар тахтаҳо ва баъзе бар шикастапораҳои киштӣ аз дунболи онҳо бираванд. Ба ҳамин тарз ҳамаашон ба саломатӣ ба хушкӣ расиданд.

БОБИ БИСТУ ҲАШТУМ

4. Фурудоӣ ба ҷазираи Малит.

Павлусро мор газид.

28^1Вақте ки раҳо шудем, фаҳмидем, ки он ҷазира Малит ном дорад.

2Сокинони ҷазира ба мо хеле меҳрубонӣ намуданд: азбаски борон меборид ва ҳаво хунук буд, онҳо оташ афрӯхта, ҳамаамонро пазироӣ карданд.

3Павлус як миқдор ҳезум ҷамъ карда буд, ва ҳангоме ки онро дар оташ меандохт, ба сабаби гармии оташ мори афъие берун омада, ба дасташ часпид.

4Ҳамин ки сокинони ҷазира ҷонварро бар дасти ӯ овезон диданд, ба якдигар гуфтанд: «Бидуни шакку шубха, ин шахс қотил аст, ки бо вуҷуди аз баҳр раҳо шуданаш адолат намегузорад, ки ӯ зинда бимонад».

5Аммо ӯ ҷонварро дар оташ афканд ва ҳеҷ осебе надид+.

6Онҳо мунтазир буданд, ки баданаш варам мекунад ё ки ӯ баногоҳ афтода ҷон медиҳад; вале чун бисьёр интизорӣ кашиданд ва диданд, ки ҳеҷ офате ба ӯ нарасид, фикрашон дигаргун шуд, ва гуфтанд, ки ӯ Худое мебошад+.

5. Мӯъҷизаи шифо ёфтани падари Публиюс.

7Дар наздикиҳои он мавзеъ амлоки сардори ҷазира буд, ки ӯ Публиюс ном дошт; ӯ моро ба хонаи худ оварда, се рӯз бо меҳрубонӣ пазироӣ намуд.

8Падари Публиюс гирифтори табларза ва дарди ишкам шуда хобида буд, ва Павлус назди вай омад ва дастҳои худро бар вай гузошта, вайро шифо дод+.

9Баъд аз ин воқеа дигар беморони ҷазира низ омада, шифо ёфтанд,

10Ва моро хеле иззату ҳурмат карданд, ва ҳангоме ки аз он ҷо мерафтем, моро бо лавозимоти сафар таъмин намуданд.

11Пас аз се моҳ ба киштии Искандария, ки аломати Ҷавзо дошт ва зимистонро дар ҷазира гузаронда буд, савор шудем+

12Ва ба Саркузо расида, дар он ҷо се рӯз мондем;

13Аз он ҷо равона шуда, ба Риғюн омадем; азбаски баъд аз як рӯз боди ҷанубӣ вазид, рӯзи дуюм вориди Пӯтюлӣ шудем;

14Дар он ҷо бародаронро ёфта, мувофиқи хоҳишашон ҳафт рӯз назди онҳо мондем ва сонӣ роҳи Румро пеш гирифтем.

15Бародарони он ҷо, чун аз омадани мо хабардор шуданд, то бозоргоҳи Опиюс ва меҳмонсарое ки «Се майхона» ном дошт, ба истиқболи мо омаданд, ва Павлус онҳоро дида, ба Худо шукргузорӣ кард ва қавидил гашт.

Павлус дар Рум ва хизматгузории ӯ.

16Вақте ки ба Рум расидем, мирисад бандиёнро ба сипаҳсолор супурд, аммо ба Павлус иҷозат шуд, ки бо як сарбоз, ки ӯро посбонӣ мекард, дар хонаи ҷудогонае иқомат кунад.

17Баъд аз се рӯз Павлус бузургони яҳудиёнро даъват намуд, ва ҳангоме ки онҳо ҷамъ омаданд, ба онҳо гуфт: «Эй бародарон! Гарчанде ки ман ҳеҷ амале бар зидди қавм ва расму таомули падарон накардаам, маро дар Ерусалим бандӣ карда, ба дасти румиён супурданд;

18Онҳо, баъд аз тафтиш, мехостанд маро озод кунанд, чунки ман ҳеҷ гуноҳе накардаам, ки сазовори марг бошам;+

19Аммо азбаски яҳудиён мухолифат карданд, ман маҷбур шудам доварии қайсарро талаб намоям, вале на аз барои он ки аз қавми худ шикояте кунам;

20Ба ин сабаб ман шуморо даъват намудам, то ки бо шумо вохӯрда гуфтугӯ кунам, зеро ки аз барои умеди Исроил бо ин занҷир баста шудаам».

21Ба ӯ гуфтанд: «Мо ҳеҷ номае дар ҳаққи ту аз Яҳудо нагирифтаем, ва аз бародароне ки ба ин ҷо омада буданд, ҳеҷ кас аз ту чизе хабар надодааст ва ё суҳани баде нагуфтааст;

22Лекин хоҳишмандем, ки фикру ақидаи туро аз худат бишнавем, зеро ба мо маълум аст, ки дар бораи ин фирқа дар ҳама ҷо ҷидол мекунанд».

23Рӯзеро барои ӯ муқаррар карданд, ва мардуми бисьёре назди ӯ ба манзилаш омаданд, ва ӯ аз субҳ то шом ба онҳо аз Малакути Худо шаҳодат ва шарҳ медод ва аз Тавроти Мусо ва суҳафи анбиё далелҳо дар бораи Исо меовард+.

24Баъзе аз онҳо ба суханонаш имон оварданд, вале дигарон имон наоварданд.

Павлус ба халқҳо мавъиза мекунад.

25Азбаски бо якдигар мухолифат доштанд, Павлус пеш аз рафтани онҳо чунин сухане гуфт: «Рӯҳулқудс ба василаи Ишаъёи набӣ ба падарони мо чӣ хуб гуфтааст:+

26„Назди ин қавм бирав ва бигӯ: бо гӯшҳои шунаво хоҳед шунид,
вале нахоҳед фаҳмид; ва бо чашмҳои бино хоҳед нигарист,
вале нахоҳед дид;

27Зеро ки дили ин қавм сахт ва гӯшҳошон вазнин
ва чашмҳошон баста шудааст,
мабодо бо чашмҳо бубинанд ва бо гӯшҳо бишнаванд ва бо дил бифаҳманд ва руҷӯъ кунанд,
то ки онҳоро шифо бахшам“+.

28Пас, бидонед, ки наҷоти Худо ба ғайрияҳудиён фиристода шудааст, ва онҳо хоҳанд шунид»+.

29Чун инро гуфт, яҳудиён рафтанд, дар ҳолате ки бо якдигар бисьёр мубоҳиса мекарданд.

30Павлус ду соли тамом дар хонаи иҷорагии худ истиқомат кард, ва ҳар киро, ки назди ӯ меомад, пазироӣ менамуд

31Ва Малакути Худоро мавъиза мекард ва бо тамоми далерӣ тариқати Исои Масеҳи Худовандро бемалол таълим медод+.

* 1:12 Роҳравии рӯзи шанбе — тақрибан як километр.

* 21:8 Ниг. боби шашуми «Аъмоли ҳаввориён».

+ 1:1 Луқ. 1:3, Марқ. 16:19, Луқ. 24:51

+ 1:3 Мат. 28:17, Марқ. 16:14, Луқ. 24:15-49, Юҳ. 20:19-29, 1 Қӯр. 15:5-7

+ 1:4 Луқ. 24:49

+ 1:5 Луқ. 3:3, Юил 2:28

+ 1:6 Ом. 9:11, Мик. 4:8, Луқ. 17:20, Луқ. 19:11

+ 1:7 1 Тас. 5:1

+ 1:8 Аъм. 8:1, Аъм. 8:14, Луқ. 24:48-49, Марқ. 16:15

+ 1:9 Марқ. 16:19

+ 1:10 Дон. 7:9, Дон. 10:6, Марқ. 9:3, Юҳ. 20:12

+ 1:11 Мат. 16:27

+ 1:12 2 Подш. 15:30, Зак. 14:4

+ 1:13 Мат. 10:2-4, Марқ. 3:17-18, Луқ. 6:14-16

+ 1:14 Марқ. 3:31, Марқ. 6:3, Юҳ. 2:12, Юҳ. 7:3, 1 Қӯр. 9:5, Ғал. 1:19

+ 1:16 Луқ. 22:47, Луқ. 22:37, Луқ. 24:44
+ 1:17 Юҳ. 6:71, Юҳ. 13:21
+ 1:19 Мат. 27:8
+ 1:20 Заб. 68:26, Заб. 108:8
+ 1:22 Луқ. 3:3, Луқ. 24:48
+ 1:23 Аъм. 18:7, Қӯл. 4:11

+ 1:24 3 Подш. 8:39, 1 Вақ. 28:9, 2 Вак. 6:30, Аъм. 15:8

+ 1:26 Мас. 16:33

+ 2:1 Хур. 23:16, Хур. 34:22, Иб. 23:15, Так. Шар. 16:9, Аъм. 20:16

+ 2:3 Мат. 3:11

+ 2:4 Аъм. 4:31, Аъм. 13:52, Луқ. 24:49, Аъм. 1:4-5

+ 2:11 Аъм. 6:5, Аъм. 13:43
+ 2:13 1 Қӯр. 14:23
+ 2:16 Юил 2:28-32
+ 2:17 Иш. 32:15, Иш. 44:3, Ҳиз. 39:29
+ 2:19 Мат. 24:30, Луқ. 21:11, Ваҳй 8:7
+ 2:20 Иш. 13:10, Ҳиз. 32:7-8, Ваҳй 6:12
+ 2:21 Рум. 10:13
+ 2:22 Юҳ. 3:2
+ 2:23 Луқ. 22:22, Луқ. 23:33
+ 2:24 Луқ. 24:5-6, Рум. 8:11
+ 2:25 Заб. 15:8-11

+ 2:27 Айюб 33:28, Заб. 29:4, Заб. 48:16, Заб. 85:13, Иш. 38:17

+ 2:28 Мат. 7:14, Заб. 15:8-11, Аъм. 13:35

+ 2:29 3 Подш. 2:10, Наҳ. 3:16, Аъм. 13:36

+ 2:30 2 Подш. 23:2, 2 Подш. 7:12-16, Заб. 131:11

+ 2:31 Заб. 15:10

+ 2:33 Заб. 109:1, Марқ. 16:19, Аъм. 7:55-56, Рум. 8:34, Ибр. 1:3

+ 2:34 Заб. 109:1, Луқ. 20:42-43

+ 2:37 Луқ. 3:10, Аъм. 16:30

+ 2:38 Марқ. 1:4, Аъм. 10:48, Луқ. 11:13, Аъм. 8:15

+ 2:39 Эфс. 2:13
+ 2:44 Аъм. 4:32-37
+ 3:2 Аъм. 14:8
+ 3:6 2 Қӯр. 6:10

+ 3:7 Марқ. 1:31, Марқ. 5:41, Марқ. 9:27, Аъм. 9:41

+ 3:8 Иш. 35:6, Аъм. 14:10

+ 3:11 Юҳ. 10:23, Аъм. 5:12

+ 3:13 Хур. 3:6, Юҳ. 8:54, Юҳ. 17:1, 2 Пет. 1:17, Луқ. 23:14, Юҳ. 19:12

+ 3:14 Луқ. 23:18
+ 3:17 Аъм. 13:27, 1 Тим. 1:13
+ 3:21 Луқ. 1:69-70, Рум. 1:2

+ 3:22 Так. Шар. 18:15-16, Мат. 17:5, Аъм. 7:37

+ 3:23 Иб. 23:29, Так. Шар. 18:19
+ 3:24 1 Подш. 3:19-20
+ 3:25 Ҳас. 22:18, Ҳас. 26:4
+ 4:1 Мат. 22:23, Аъм. 23:8
+ 4:3 Луқ. 21:12
+ 4:6 Мат. 26:3, Луқ. 3:2, Юҳ. 18:13
+ 4:7 Луқ. 20:2
+ 4:8 Марқ. 13:11, Аъм. 6:10, Аъм. 13:9
+ 4:9 Аъм. 3:6-8
+ 4:11 Заб. 117:22, Луқ. 20:17, 1 Пет. 2:7
+ 4:12 Мат. 1:21
+ 4:14 Аъм. 3:11
+ 4:19 Аъм. 5:29
+ 4:21 Луқ. 20:6, Луқ. 22:2, Аъм. 5:26
+ 4:24 Хур. 20:11
+ 4:26 Заб. 2:1-2
+ 4:27 Луқ. 23:1, Луқ. 23:11, Аъм. 3:13
+ 4:29 Эфс. 6:19
+ 4:31 Аъм. 2:4, Аъм. 13:52
+ 4:32 Аъм. 2:44
+ 4:34 2 Қӯр. 8:14

+ 4:36 Аъм. 9:27, Аъм. 13:2, Аъм. 15:36, Ғал. 2:9

+ 5:4 Воиз 5:4-5
+ 5:12 Марқ. 16:20, Юҳ. 10:23, Аъм. 3:11
+ 5:15 Марқ. 6:55, Аъм. 19:11-12

+ 5:17 Аъм. 4:1, Аъм. 23:8, Марқ. 15:10, Аъм. 13:45

+ 5:18 Луқ. 21:12, Аъм. 4:3
+ 5:19 Аъм. 12:7-10, Аъм. 16:26
+ 5:26 Луқ. 20:6, Луқ. 22:2, Аъм. 4:21
+ 5:27 Мат. 10:17, Мат. 26:59
+ 5:28 Аъм. 4:17-18, Мат. 27:25
+ 5:29 Аъм. 4:19
+ 5:32 Луқ. 24:48, Юҳ. 15:26
+ 5:33 Аъм. 7:54
+ 5:34 Аъм. 22:3, Ирм. 26:17
+ 5:37 Ад. 1:2, 1 Вақ. 21:1, Луқ. 2:2
+ 5:38 Нав. 3:37
+ 5:39 Иш. 8:9-10

+ 5:41 Мат. 5:12, 1 Пет. 4:13-14, 2 Қӯр. 12:10

+ 6:1 Аъм. 9:29

+ 6:3 1 Тим. 3:8

+ 6:5 Аъм. 8:5, Аъм. 21:8, Аъм. 2:11, Аъм. 13:43

+ 6:6 1 Тим. 4:14, 1 Тим. 5:22, 2 Тим. 1:6
+ 6:7 Аъм. 12:24, Аъм. 19:20
+ 6:10 Аъм. 4:8, Луқ. 21:15
+ 6:11 3 Подш. 21:10, Мат. 26:59
+ 6:13 Аъм. 21:28
+ 6:14 Мат. 26:61, Юҳ. 2:19-22, Мат. 5:17
+ 7:2 Ҳас. 11:31, Ҳас. 12:4
+ 7:3 Ҳас. 12:1
+ 7:4 Ҳас. 11:32

+ 7:5 Ҳас. 15:3, Ҳас. 18:10, Ҳас. 12:7, Ҳас. 13:15, Ҳас. 15:18

+ 7:6 Ҳас. 15:13, Хур. 12:40

+ 7:7 Ҳас. 15:14, Хур. 3:12

+ 7:8 Ҳас. 17:9-14, Ҳас. 21:2-4, Ҳас. 25:26, Ҳас. 29:31-35, Ҳас. 30:5-24

+ 7:9 Ҳас. 37:11, Ҳас. 37:28, Ҳас. 39:2
+ 7:10 Ҳас. 41:37-43
+ 7:12 Ҳас. 42:1-5
+ 7:13 Ҳас. 43:1-15, Ҳас. 45:1-4
+ 7:14 Ҳас. 45:9-10, Ҳас. 46:27

+ 7:15 Ҳас. 46:5, Ҳас. 46:28, Ҳас. 49:33, Хур. 1:6

+ 7:16 Ҳас. 50:25, Еҳ. 24:32
+ 7:17 Хур. 1:7, Хур. 1:12
+ 7:18 Хур. 1:8
+ 7:19 Хур. 1:10-11, Хур. 1:16
+ 7:20 Хур. 2:2-3, Ибр. 11:23
+ 7:21 Хур. 2:3-10
+ 7:24 Хур. 2:11-12
+ 7:28 Хур. 2:13-14
+ 7:29 Хур. 2:15, Хур. 2:22, Хур. 18:3-5
+ 7:30 Хур. 3:2
+ 7:32 Хур. 3:6
+ 7:33 Еҳ. 5:15
+ 7:34 Хур. 3:5, Хур. 3:8-10
+ 7:35 Хур. 2:14

+ 7:36 Хур. 14:27-31, Так. Шар. 1:3, Так. Шар. 8:2

+ 7:37 Так. Шар. 18:15, Аъм. 3:22
+ 7:38 Хур. 19:3, Так. Шар. 5:27
+ 7:39 Хур. 16:3, Ад. 11:4-6
+ 7:40 Хур. 32:1, Хур. 32:23
+ 7:41 Хур. 32:4-6, Иш. 2:8
+ 7:42 Так. Шар. 4:19, Заб. 80:13

+ 7:43 3 Подш. 11:5-7, 4 Подш. 23:13, Ом. 5:25-27

+ 7:44 Хур. 38:21, Ваҳй 15:5, Хур. 25:40

+ 7:45 Еҳ. 3:14-17, Еҳ. 3:10

+ 7:46 Заб. 88:20-21, 2 Подш. 7:1-2, 3 Подш. 8:17

+ 7:47 3 Подш. 6
+ 7:48 3 Подш. 8:27, Аъм. 17:24
+ 7:50 Иш. 66:1-2

+ 7:51 Хур. 32:9, Так. Шар. 10:16, Так. Шар. 10:16, Ирм. 4:4, Ирм. 9:26, Иш. 63:10, Мал. 3:6

+ 7:52 3 Подш. 18:4, 2 Вак. 24:21, Ирм. 2:30, Мат. 23:37

+ 7:53 Так. Шар. 33:2, Ғал. 3:19, Ибр. 2:2

+ 7:54 Аъм. 5:33

+ 7:55 Хур. 24:16, Иш. 6:1, Заб. 109:1, Марқ. 16:19

+ 7:56 Марқ. 1:10, Заб. 109:1, Дон. 7:13, Марқ. 16:19, Аъм. 7:56, Ибр. 1:3

+ 7:58 Иб. 24:14-16, Ад. 15:35-36, 3 Подш. 21:13, Аъм. 8:1, Аъм. 22:20

+ 7:59 Заб. 30:6, Луқ. 23:46
+ 7:60 Луқ. 22:41, Луқ. 23:34
+ 8:1 Аъм. 22:20, Юҳ. 16:2, Мат. 10:23
+ 8:3 Ғал. 1:13, 1 Қӯр. 15:9, Фпл. 3:6
+ 8:4 Марқ. 4:14, Аъм. 11:19
+ 8:5 Аъм. 6:5, Аъм. 21:8
+ 8:7 Луқ. 4:35, Марқ. 16:17-18
+ 8:13 Мат. 28:19, Аъм. 16:33, Аъм. 18:8
+ 8:14 Аъм. 1:8
+ 8:15 Аъм. 2:38

+ 8:16 Мат. 28:19, Аъм. 19:5, Аъм. 10:44, Аъм. 11:15

+ 8:17 Аъм. 9:17, Аъм. 19:6
+ 8:22 Дон. 4:24, 2 Тим. 2:25
+ 8:24 Хур. 8:8
+ 8:25 Юҳ. 4:39

+ 8:26 Аъм. 5:19, Аъм. 10:4, Аъм. 11:13, Аъм. 12:7, Аъм. 27:23

+ 8:27 Ирм. 38:7
+ 8:29 Аъм. 10:19
+ 8:31 Рум. 10:14
+ 8:33 Иш. 53:7-8
+ 8:35 Луқ. 24:27
+ 8:39 4 Подш. 2:16, Ҳиз. 3:12, Ҳиз. 8:3
+ 8:40 Еҳ. 13:3
+ 9:1 Аъм. 8:3, Юҳ. 16:2
+ 9:3 Аъм. 22:6-11, Аъм. 26:12-18
+ 9:7 Дон. 10:7
+ 9:10 Аъм. 22:12, Ҳас. 22:1
+ 9:11 Аъм. 21:39, Аъм. 22:3

+ 9:15 Рум. 1:5, Ғал. 1:15-16, 1 Тим. 2:7, Ирм. 1:4-5

+ 9:16 Аъм. 20:23, 1 Тас. 3:3
+ 9:17 Аъм. 8:17, Аъм. 19:6
+ 9:19 Ғал. 1:17
+ 9:21 Ғал. 1:13, Ғал. 1:23
+ 9:22 1 Тим. 1:12, Аъм. 18:28
+ 9:23 Аъм. 20:3, Аъм. 23:30
+ 9:25 Еҳ. 2:15, 1 Подш. 19:12, 2 Қӯр. 11:32

+ 9:27 Аъм. 4:36, Аъм. 13:2, Аъм. 15:36, Ғал. 2:9, 1 Қӯр. 9:6, Ғал. 1:18-19

+ 9:29 Аъм. 6:1
+ 9:30 Аъм. 11:25
+ 9:34 Аъм. 3:6

+ 9:36 Еҳ. 19:46, Юҳ. 13:14, 1 Тим. 2:10, 1 Тим. 5:10

+ 9:40 Мат. 9:25, Аъм. 28:8, Яъқ. 5:16

+ 9:41 Марқ. 1:31, Марқ. 5:41, Марқ. 9:27, Аъм. 3:7

+ 10:2 Мат. 8:10, Луқ. 7:4-5
+ 10:3 Аъм. 3:1
+ 10:4 Аъм. 8:26, Ваҳй 8:4
+ 10:6 Аъм. 9:43
+ 10:9 Аъм. 11:5-14
+ 10:14 Иб. 11:2, Так. Шар. 14:3, Ҳиз. 4:14

+ 10:15 Марқ. 7:15-16, Рум. 14:14, 1 Тим. 4:4, Тит. 1:15

+ 10:19 Аъм. 8:29
+ 10:22 Луқ. 7:4-5
+ 10:25 Дон. 2:46, Аъм. 16:29
+ 10:26 Ваҳй 19:10, Ваҳй 22:8-9
+ 10:28 Юҳ. 4:9, Юҳ. 18:28

+ 10:34 Так. Шар. 10:17, Рум. 2:11, Рум. 10:12

+ 10:35 Иш. 64:5, Рум. 10:12
+ 10:36 Иш. 52:7
+ 10:37 Марқ. 1:14

+ 10:38 Мат. 3:16, Юҳ. 1:32-33, Мат. 4:24, Луқ. 13:16

+ 10:42 Юҳ. 5:22, Аъм. 17:31, 1 Пет. 4:5, 2 Тим. 4:1

+ 10:43 Луқ. 24:27, Рум. 3:21
+ 10:46 Марқ. 16:17, 1 Қӯр. 12:10
+ 10:47 Аъм. 2:4
+ 10:48 Аъм. 2:38
+ 11:2 Аъм. 15:1, Ғал. 2:12
+ 11:3 Луқ. 15:2, Ғал. 2:12
+ 11:5 Аъм. 10:9-32
+ 11:9 Марқ. 7:19, Аъм. 10:15
+ 11:12 Аъм. 15:9
+ 11:13 Аъм. 8:26
+ 11:15 Аъм. 10:44
+ 11:16 Аъм. 1:5
+ 11:17 Аъм. 2:38
+ 11:19 Аъм. 8:1
+ 11:22 Аъм. 4:36, Аъм. 9:27, Аъм. 13:1
+ 11:24 Аъм. 6:5
+ 11:25 Аъм. 9:30
+ 11:27 Аъм. 13:1, Аъм. 15:32
+ 11:28 Аъм. 21:10, Мат. 24:7, Аъм. 18:2
+ 12:2 Луқ. 5:10, Марқ. 10:39
+ 12:3 Хур. 12:15
+ 12:4 Луқ. 22:33
+ 12:5 2 Қӯр. 1:11, Эфс. 6:18
+ 12:7 Аъм. 8:26, Аъм. 16:26
+ 12:10 Аъм. 5:19, Аъм. 16:26
+ 12:11 Заб. 33:7, Заб. 90:11, 2 Қӯр. 1:10

+ 12:12 Аъм. 13:5, Аъм. 15:37, 1 Пет. 5:13, Қӯл. 4:10, 2 Тим. 4:11, Филем. 1:23

+ 12:15 Мат. 18:10-11, Ибр. 1:14

+ 12:17 Аъм. 15:13, Аъм. 21:18, Яъқ. 1:1, Ғал. 1:19, Ғал. 2:9

+ 12:23 Дон. 5:23, Ваҳй 16:9, 2 Подш. 24:16, 4 Подш. 19:35

+ 12:24 Аъм. 6:7, Аъм. 19:20

+ 12:25 Аъм. 11:29-30, Аъм. 12:12

+ 13:1 Аъм. 11:27, Аъм. 4:36, Аъм. 11:22, Луқ. 3:1

+ 13:2 Луқ. 2:37, Рум. 1:1, Ғал. 1:15
+ 13:5 Аъм. 12:12, Аъм. 15:37, Қӯл. 4:10
+ 13:6 Мат. 7:15
+ 13:9 Аъм. 4:8, Аъм. 6:10
+ 13:13 Аъм. 15:38
+ 13:15 Луқ. 8:41, Аъм. 18:8
+ 13:17 Хур. 1:7, Хур. 12:51
+ 13:18 Хур. 16:35, Заб. 94:10, Так. Шар. 9:7

+ 13:19 Так. Шар. 7:1, Еҳ. 14:1, Дов. 2:16, Дов. 3:9, 1 Подш. 12:11

+ 13:21 1 Подш. 8:5, 1 Подш. 9:1, 1 Подш. 10:1, 1 Подш. 13:1

+ 13:22 1 Подш. 15:23, 1 Подш. 13:14, Заб. 88:20-21, Иш. 44:28

+ 13:24 Луқ. 3:3
+ 13:25 Луқ. 3:16, Юҳ. 1:20, Юҳ. 1:27
+ 13:27 Аъм. 3:17, Луқ. 24:26-27
+ 13:28 Луқ. 23:23
+ 13:29 Луқ. 23:53
+ 13:30 Луқ. 24:6
+ 13:31 Аъм. 1:3, Луқ. 24:48
+ 13:32 Заб. 2:7, Ибр. 1:5, Ибр. 5:5
+ 13:34 Рум. 6:9, Иш. 55:3
+ 13:35 Заб. 15:10, Аъм. 2:27
+ 13:36 3 Подш. 2:10, Аъм. 2:29
+ 13:38 Мат. 1:21, 1 Юҳ. 2:12

+ 13:39 Рум. 3:20, Ғал. 2:16, Ғал. 3:11, Иш. 53:11, Рум. 3:28

+ 13:40 Ҳаб. 1:5
+ 13:43 Аъм. 2:11, Аъм. 6:5
+ 13:45 Аъм. 5:17

+ 13:46 Аъм. 4:30, Эфс. 6:19, Мат. 10:11, Мат. 22:8, Ваҳй 3:4, Марқ. 12:9, Аъм. 18:6

+ 13:47 Иш. 49:6, Аъм. 26:23
+ 13:50 1 Тас. 2:15
+ 13:51 Мат. 10:14, Марқ. 6:11, Луқ. 9:5
+ 13:52 Аъм. 2:4, Аъм. 4:31
+ 14:1 Аъм. 13:5
+ 14:3 Аъм. 4:30, Эфс. 6:19
+ 14:4 Мат. 10:34, Луқ. 12:51
+ 14:6 Мат. 10:23
+ 14:8 Аъм. 3:2
+ 14:9 Мат. 9:2
+ 14:10 Иш. 35:6, Аъм. 3:8
+ 14:11 Аъм. 28:6
+ 14:13 Дон. 2:46
+ 14:14 Ад. 14:6, Марқ. 14:63
+ 14:15 Хур. 20:11, 1 Тас. 1:9
+ 14:16 Мик. 4:5
+ 14:17 Иб. 26:4, Мат. 5:45, Заб. 103:15
+ 14:19 2 Қӯр. 11:25

+ 14:22 Қӯл. 1:23, Юҳ. 15:20, 1 Пет. 2:21, 1 Пет. 5:9, 1 Тас. 3:3, 2 Тим. 3:12

+ 14:23 Аъм. 13:2, Аъм. 20:32
+ 14:26 Аъм. 13:3
+ 15:1 Иб. 12:3
+ 15:2 Ғал. 5:2
+ 15:7 Аъм. 10:20

+ 15:8 3 Подш. 8:39, 1 Вақ. 28:9, 2 Вак. 6:30, Аъм. 1:24, Аъм. 10:44, Аъм. 10:47

+ 15:9 Аъм. 11:12, Заб. 50:12
+ 15:10 Ғал. 5:1
+ 15:11 Эфс. 2:8, Тит. 2:11, Тит. 3:7

+ 15:13 Аъм. 12:17, Яъқ. 1:1, Ғал. 1:19, Ғал. 2:9

+ 15:17 Ом. 9:11-12

+ 15:20 Дон. 1:8, 1 Қӯр. 8:1, 1 Қӯр. 10:19-20, Ваҳй 2:14, Иб. 3:17, Иб. 17:14, Так. Шар. 12:23-24

+ 15:22 1 Пет. 5:12, 2 Қӯр. 1:19, 2 Тас. 1:1
+ 15:24 Ғал. 1:7, Ғал. 5:10
+ 15:28 Аъм. 15:20
+ 15:32 Аъм. 11:27
+ 15:35 Аъм. 13:1
+ 15:37 Аъм. 12:12, Аъм. 13:5, Қӯл. 4:10
+ 15:38 Аъм. 13:13
+ 15:40 Аъм. 15:32

+ 16:1 Рум. 16:21, 1 Қӯр. 4:17, Фпл. 2:19, Қӯл. 1:1, 1 Тас. 3:2, 2 Тас. 1:1, 1 Тим. 1:2, 2 Тим. 1:2

+ 16:3 1 Қӯр. 9:20, Ғал. 2:3
+ 16:4 Аъм. 15:28-29
+ 16:5 Аъм. 6:7
+ 16:6 Аъм. 18:23
+ 16:7 Фпл. 1:19
+ 16:8 Аъм. 20:5, 2 Қӯр. 2:12, 2 Тим. 4:13
+ 16:12 Фпл. 1:1
+ 16:14 Луқ. 24:45
+ 16:15 Аъм. 11:14, Аъм. 16:33-34
+ 16:17 Дон. 3:26
+ 16:18 Марқ. 9:38
+ 16:21 Эзр. 4:13, Эст. 3:8
+ 16:22 2 Қӯр. 6:4-5, 2 Қӯр. 11:23-25
+ 16:24 Ирм. 20:2, Ирм. 29:26, 1 Тас. 2:2
+ 16:25 Заб. 41:9, Заб. 118:62

+ 16:26 Аъм. 4:31, Аъм. 5:19, Аъм. 12:7, Аъм. 12:10

+ 16:27 3 Подш. 20:39, Аъм. 12:19
+ 16:29 Дон. 2:46, Аъм. 10:25
+ 16:30 Луқ. 3:10, Аъм. 2:37
+ 16:31 Марқ. 16:16, Рум. 10:9
+ 16:33 Аъм. 11:14, Аъм. 16:15
+ 16:34 Юҳ. 4:53, Аъм. 18:8
+ 16:37 Аъм. 22:25
+ 16:39 Мат. 8:34
+ 16:40 Аъм. 16:14
+ 17:1 Фпл. 4:16
+ 17:2 Аъм. 13:5, Аъм. 14:1
+ 17:3 Луқ. 24:26-27
+ 17:5 1 Тас. 2:14-16
+ 17:7 Луқ. 23:2
+ 17:16 2 Пет. 2:8
+ 17:19 Марқ. 1:27

+ 17:24 Иш. 42:5, Мат. 11:25, 3 Подш. 8:27, Аъм. 7:48

+ 17:25 Заб. 49:8-12, Ҳас. 2:7, Айюб 33:4
+ 17:26 Ҳас. 3:20, Так. Шар. 32:8
+ 17:28 Ад. 16:22, Айюб 12:10
+ 17:29 Иш. 40:18-19, Иш. 46:5
+ 17:30 1 Пет. 1:14, Рум. 3:25-26, Эфс. 4:18

+ 17:31 Мат. 12:36, Юҳ. 5:22, Аъм. 10:42, 1 Пет. 4:5

+ 18:2 Рум. 16:3, 1 Қӯр. 16:19, 2 Тим. 4:19, Аъм. 11:28

+ 18:4 Аъм. 13:5
+ 18:5 1 Тас. 3:6
+ 18:6 Ҳиз. 18:13, Ҳиз. 33:4, Аъм. 13:46

+ 18:8 Луқ. 8:41, Аъм. 13:15, 1 Қӯр. 1:14, Юҳ. 4:53, Аъм. 16:34

+ 18:15 Аъм. 23:29

+ 18:18 Аъм. 18:2, Рум. 16:1, Ад. 6:5, Ад. 6:9

+ 18:19 Аъм. 19:1, Аъм. 20:16
+ 18:21 Яъқ. 4:15
+ 18:23 Аъм. 16:6

+ 18:24 Аъм. 19:1, 1 Қӯр. 1:12, 1 Қӯр. 3:5, 1 Қӯр. 4:6, 1 Қӯр. 16:12, Тит. 3:13

+ 18:25 Луқ. 3:3, Аъм. 19:3
+ 18:26 Аъм. 4:30, Эфс. 6:19
+ 18:27 1 Қӯр. 16:3, 2 Қӯр. 3:1
+ 18:28 Аъм. 9:22
+ 19:1 Аъм. 18:21
+ 19:3 Аъм. 18:25
+ 19:4 Луқ. 3:3, Юҳ. 1:7
+ 19:5 Мат. 28:19, Аъм. 8:16
+ 19:6 Аъм. 8:17, Аъм. 9:17, Аъм. 10:46
+ 19:8 Аъм. 4:30, Эфс. 6:19
+ 19:12 Аъм. 5:15
+ 19:13 Мат. 12:27, Марқ. 9:38, Луқ. 9:49
+ 19:15 Луқ. 4:34, Яъқ. 2:19
+ 19:18 Марқ. 1:5, Яъқ. 5:16
+ 19:20 Аъм. 6:7, Аъм. 12:24

+ 19:21 Рум. 15:26, 1 Қӯр. 16:5, Рум. 15:23-24

+ 19:22 Аъм. 16:1
+ 19:26 Иш. 44:10-20, Ирм. 10:3-6
+ 19:29 Аъм. 19:29, Қӯл. 4:10, Филем. 1:23
+ 20:1 Аъм. 19:21
+ 20:3 Аъм. 9:23, Аъм. 23:30

+ 20:4 Аъм. 19:29, Эфс. 6:21, Қӯл. 4:7, 2 Тим. 4:12, 2 Тим. 4:20, Тит. 3:12

+ 20:5 Аъм. 16:8
+ 20:6 Хур. 12:15, Аъм. 12:3
+ 20:7 1 Қӯр. 16:2, Ваҳй 1:10
+ 20:9 4 Подш. 1:2
+ 20:10 3 Подш. 17:21, 4 Подш. 4:34

+ 20:16 Хур. 23:16, Хур. 34:22, Иб. 23:15, Так. Шар. 16:9, Аъм. 2:1

+ 20:18 Аъм. 18:19, 1 Тас. 1:5
+ 20:23 Аъм. 9:16, Аъм. 21:33
+ 20:24 2 Тим. 4:7
+ 20:26 Так. Шар. 8:19

+ 20:28 Юҳ. 21:16-17, 1 Пет. 5:2, 1 Пет. 1:18-19

+ 20:29 Мат. 7:15, Юҳ. 10:12
+ 20:30 2 Пет. 2:1, 2 Қӯр. 11:13, 1 Тим. 4:1
+ 20:31 Марқ. 14:38
+ 20:32 Аъм. 14:23, 1 Пет. 1:4
+ 20:33 1 Подш. 12:3, 2 Қӯр. 7:2
+ 20:34 Аъм. 18:3
+ 20:35 Мат. 10:8
+ 20:36 Аъм. 21:5
+ 21:4 Аъм. 20:23
+ 21:5 Аъм. 20:36
+ 21:8 Аъм. 6:5, Аъм. 8:5
+ 21:9 4 Подш. 22:14, Луқ. 2:36, Аъм. 2:17-18
+ 21:10 Аъм. 11:28
+ 21:11 3 Подш. 11:30, Ирм. 27:2
+ 21:12 Мат. 16:21-23
+ 21:13 Аъм. 20:24, Фпл. 2:17
+ 21:18 Аъм. 12:17, Яъқ. 1:1
+ 21:20 Рум. 10:2
+ 21:21 Рум. 2:28-29, 1 Қӯр. 7:19
+ 21:23 Ад. 6:2-5, Ад. 6:13
+ 21:24 Аъм. 18:18
+ 21:25 Аъм. 15:29
+ 21:26 Ад. 6:9-12
+ 21:28 Аъм. 6:13, Ҳиз. 44:7
+ 21:29 Аъм. 20:4
+ 21:33 Аъм. 20:23, Аъм. 21:11
+ 21:34 Аъм. 19:32
+ 21:39 Аъм. 9:11, Аъм. 22:3

+ 22:3 Аъм. 9:11, Аъм. 21:39, Аъм. 5:34, Фпл. 3:6

+ 22:4 Аъм. 8:3
+ 22:5 Аъм. 9:1-2
+ 22:6 Аъм. 9:3-6, Аъм. 26:12-18
+ 22:12 Аъм. 9:17
+ 22:15 Аъм. 9:15
+ 22:16 Аъм. 9:18
+ 22:17 Аъм. 9:26
+ 22:20 Аъм. 7:58
+ 22:25 Аъм. 16:37

+ 23:1 1 Қӯр. 4:4, 2 Қӯр. 1:12, 2 Тим. 1:3, Ибр. 13:18

+ 23:2 Аъм. 24:1, 3 Подш. 12:24
+ 23:3 Так. Шар. 25:1-2
+ 23:4 Юҳ. 18:22
+ 23:5 Хур. 22:28
+ 23:6 Аъм. 4:1, Фпл. 3:5, 1 Қӯр. 15:13
+ 23:8 Мат. 22:23, Луқ. 20:27
+ 23:9 Юҳ. 12:29
+ 23:11 Аъм. 27:23
+ 23:24 Аъм. 24:3, Аъм. 25:14
+ 23:27 Аъм. 21:32-33, Аъм. 22:27
+ 23:28 Аъм. 22:30
+ 23:29 Аъм. 18:15
+ 23:30 Аъм. 9:23, Аъм. 20:3
+ 23:34 Аъм. 21:39
+ 24:1 Аъм. 23:2
+ 24:5 Луқ. 23:2
+ 24:6 Аъм. 21:27-29
+ 24:15 Дон. 12:2, Ваҳй 20:6, Ваҳй 20:13
+ 24:16 Аъм. 23:1, Ибр. 13:18
+ 24:17 Рум. 15:25-28, 1 Қӯр. 16:1, Ғал. 2:10
+ 24:18 Аъм. 21:26
+ 24:21 Аъм. 23:6
+ 24:25 Аъм. 17:32
+ 25:3 Аъм. 23:12
+ 25:10 Рум. 13:1
+ 25:12 Аъм. 23:11
+ 25:19 Аъм. 18:15, Аъм. 23:29
+ 25:24 Аъм. 22:22
+ 25:25 Луқ. 23:14, Аъм. 23:29
+ 26:1 Заб. 118:46, Мат. 10:18, Аъм. 9:15
+ 26:4 Ғал. 1:13
+ 26:5 Аъм. 23:6, Фпл. 3:5
+ 26:7 Мат. 19:28, Яъқ. 1:1
+ 26:8 1 Қӯр. 5:12
+ 26:9 Юҳ. 16:2, 1 Тим. 1:13
+ 26:10 Аъм. 8:3
+ 26:11 Аъм. 9:1
+ 26:12 Аъм. 9:3-6, Аъм. 22:6-11
+ 26:18 Иш. 35:5, Иш. 42:7, Ибр. 2:14-15
+ 26:20 Аъм. 9:20
+ 26:21 Аъм. 21:27, Аъм. 21:30

+ 26:23 1 Қӯр. 15:20, Қӯл. 1:18, Ваҳй 1:5, Иш. 42:6, Иш. 49:6, Аъм. 13:47

+ 26:29 Аъм. 21:33
+ 26:31 Аъм. 23:29
+ 26:32 Аъм. 25:12
+ 27:1 Аъм. 25:12
+ 27:2 Аъм. 19:29
+ 27:6 Аъм. 28:11
+ 27:14 Марқ. 4:37
+ 27:18 Юн. 1:5
+ 27:23 Аъм. 8:26
+ 27:24 Аъм. 23:11
+ 27:26 Аъм. 28:1

+ 27:34 1 Подш. 14:45, 2 Подш. 14:11, 3 Подш. 1:52, Луқ. 21:18

+ 27:35 Мат. 15:36
+ 27:43 Аъм. 27:3
+ 28:5 Заб. 90:13, Марқ. 16:18, Луқ. 10:19
+ 28:6 Аъм. 14:11
+ 28:8 Аъм. 9:40, Яъқ. 5:16
+ 28:11 Аъм. 27:6
+ 28:18 Аъм. 23:29, Аъм. 26:31-32
+ 28:23 Луқ. 24:27
+ 28:25 Мат. 15:7

+ 28:27 Иш. 6:9-10, Мат. 13:15, Марқ. 4:12, Юҳ. 12:40

+ 28:28 Иш. 40:5, Луқ. 3:6

+ 28:31 Аъм. 4:29, Эфс. 6:19

Яъқуб

НОМАИ

ҲАВВОРИИ МУҚАДДАС ЯЪҚУБ

- 1
- 2
- 3
- 4
- 5

БОБИ ЯКУМ

Имтиҳони имон.

1^1Яъқуб, ки бандаи Худо ва Исои Масеҳи Худованд аст, ба дувоздаҳ сибте ки пароканда мебошанд, салом мерасонад+.

2Эй бародарони ман, вақте ки ба озмоишҳои гуногун дучор мешавед, инро барои худ шодии бузург ҳисоб кунед,+

3Чун медонед, ки имтиҳони имони шумо сабрро ба вуҷуд меоварад;+

4Ва сабр бояд амали комил дошта бошад, то ки шумо комил ва солим буда, ҳеҷ камбудие надошта бошед+.

5Ва агар касе аз шумо аз ҳикмат камӣ дошта бошад, бигзор талаб кунад аз Худое ки ба ҳама бо саховат ва бе сарзаниш ато менамояд, — ва ба вай ато хоҳад шуд+.

6Валекин бигзор бо имон талаб кунад ва ҳеҷ шакку шубҳа надошта бошад, чунки шаккок ба мавҷи баҳр монанд аст, ки аз шамол баланд шуда, ҷавлон мекунад:+

7Бигзор чунин кас гумон накунад, ки аз Худованд чизе ба даст хоҳад овард+.

8Шахси дудила дар ҳамаи роҳҳои худ ноустувор аст.

9Бигзор бародари залил бо сарбаландии худ фахр намояд,+

10Ва сарватдор — бо залолати худ, чунки ӯ мисли гули алаф даргузар аст:

11Офтоб бо гармо тулӯъ намуда, алафро мехушконад, ва гули он рехта, зебоии намуди он нест мешавад; сарватдор низ дар роҳҳои худ ҳамин тавр пажмурда хоҳад шуд+.

12Хушо касе ки дар озмоиш вафодор мемонад, зеро вақте ки вай имтиҳон медиҳад, тоҷи ҳаётро, ки Худованд ба дӯстдорони Худ ваъда кардааст, ба даст хоҳад овард+.

Озмоиш аз куҷо ба амал меояд.

13Дар озмоиш бигзор ҳеҷ кас набояд бигӯяд: «Маро Худо меозмояд»; чунки Худо бо бадӣ озмуда намешавад ва Худаш ҳеҷ касро намеозмояд,

14Балки ҳар кас саргарм ва фирефтаи ҳаваси худ гардида, ба озмоиш дучор мешавад;

15Баъд ҳавас, ҳомила шуда, гуноҳро ба дуньё меоварад, ва гуноҳ, ки ба амал омад, мамотро ба вуҷуд меоварад+.

16Эй бародарони маҳбуби ман, фирефта нашавед+.

17Ҳар як инъоми нек ва ҳар як бахшоиши комил аз боло, аз ҷониби Падари нурҳо нозил мешавад, ки дар Ӯ тағьироте ва ҳеҷ дигаргуние мавҷуд нест+.

18Ӯ, бар ҳасби хости Худ, моро ба василаи каломи ростӣ ба дуньё овард, то ки як навъ навбари офаридаҳои Ӯ бошем+.

Огоҳонидан аз худфиребӣ дар вақти шунидани Каломи Худо.

19Пас, эй бародарони маҳбуби ман, бигзор ҳар кас дар шунидан бошитоб, дар гуфтан оҳиста ва дар хашм оҳиста бошад;+

20Зеро ки хашми одамизод адолати Худоро ба амал намеоварад.

21Бинобар ин ҳар нопокӣ ва бақияи бадиро як сӯ гузошта, каломеро, ки дар шумо кошта шудааст, бо фурӯтанӣ қабул кунед, ки он метавонад ҷонҳои шуморо наҷот диҳад+.

Хушо касе ки Каломи Худоро ба ҷо меоварад.

22Пас иҷрокунандагони калом бошед, на фақат шунавандагоне ки худро фиреб медиҳанд,+

23Зеро, касе ки каломро мешунаваду иҷро намекунад, ба шахсе монанд аст, ки тарҳи рӯяшро дар оина мебинад:

24Ба чеҳраи худ нигоҳ карду рафт, ва дарҳол фаромӯш кард, ки он чӣ гуна аст.

25Аммо касе ки ба шариати комил, ба шариати озодӣ диққат мекунад ва дар он устувор мемонад, дар ҳолате ки на шунавандаи фаромӯшҳотир, балки иҷрокунандаи кор мебошад, — хушо он кас дар амали ҳуд+.

26Агар касе аз шумо гумон кунад, ки диндор аст, ва ҷилави забони худро накашад, балки дили худро фирефта намояд, — диндории вай бефоида аст+.

27Дини пок ва беайб ба ҳузури Худо ва Падар ин аст, ки ятимон ва бевазанонро дар андӯҳи онҳо парасторӣ кунем ва худро аз олам олуда накарда нигоҳ дорем+.

БОБИ ДУЮМ

Сарватдорони имон — ворисони Малакути Худо.

2^1Эй бародарони ман! Ба Исои Масеҳи Худованди мо, ки Худованди ҷалол аст, бе рӯйбинӣ имон дошта бошед+.

2Зеро, агар ба ҷамъомади шумо касе ангуштарини тилло дар даст ва либоси зебо дар тан биёяд, ва камбағале низ либоси чиркин дар тан биёяд,

3Ва шумо ба соҳиби либоси зебо нигоҳ карда, гӯед: «Шумо марҳамат фармуда ин ҷо бинишинед», ва ба камбағал гӯед: «Ту он ҷо биист» ё ки: «Ин ҷо, поини пои ман бинишин», —

4Оё шумо миёни худатон фарқ нагузоштаед ва оё доварони соҳиби афкори бад нестед?

5Гӯш диҳед, эй бародарони маҳбуби ман: оё Худо камбағалони оламро интиҳоб накардааст, ки сарватдор дар имон ва ворисони Малакуте бошанд, ки онро Ӯ ба дӯстдорони Худ ваъда кардааст+?

6Валекин шумо аз камбағал нафрат кардаед. Оё сарватдорон шуморо ба танг намеоваранд, ва оё онҳо шуморо ба маҳкамаҳо намекашанд?

7Оё онҳо номи некеро, ки бар шумост, беобрӯ намекунанд?

8Агар шумо шариати шоҳонаро, бар тибқи Навиштаи: «Ёри ҳудро мисли худ дӯст бидор» ба ҷо меоварда бошед, хуб мекунед;+

9Аммо агар рӯйбинӣ мекарда бошед, гуноҳ мекунед, ва шариат шуморо вайронкунанда ҳисоб мекунад+.

10Касе ки тамоми шариатро риоя намуда, валекин дар як чиз гуноҳ кунад, нисбат ба ҳама чиз айбдор мешавад+.

11Зеро Он ки «зино накун» гуфтааст, «қатл накун» ҳам гуфтааст; бинобар ин, агар ту зино накунӣ, вале қатл кунӣ, — ба шариат хато кардаӣ+.

12Ҳамчун касоне ки бар тибқи шариати озодӣ доварӣ карда хоҳанд шуд, чунин сухан гӯед ва чунин амал кунед,+

13Зеро бар касе ки эҳсон накардааст, доварӣ бе марҳамат хоҳад буд; марҳамат бар доварӣ ғалаба меёбад+.

Имони ҳақиқӣ наметавонад бе аъмол бошад.

14Эй бародарони ман, чӣ фоидае ҳаст, агар касе гӯяд, ки имон дорад, дар сурате ки амал надорад? Оё чунин имон метавонад ӯро наҷот диҳад?

15Агар бародаре ё хоҳаре бараҳна буда, ризқу рӯзӣ надошта бошанд,

16Ва касе аз шумо ба онҳо гӯяд: «Ба саломатӣ рафта, гарм ва сер шавед», валекин он чи барои ҷисм лозим аст, ба онҳо надиҳад, — чи фоидае ҳаст+?

17Ҳамчунин имон низ, агар аъмол надошта бошад, ба ҳудии худ мурда аст.

18Балки касе хоҳад гуфт: «Ту имон дорӣ, вале ман аъмол дорам, — имони худро бе аъмол ба ман нишон бидеҳ, вале ман ба ту имони ҳудро аз аъмоли худ нишон медиҳам»+.

19Ту имон дорӣ, ки Худо ягона аст? Хуб мекунӣ; девҳо низ имон доранд ва меларзанд+.

20Аммо, эй одами бемағз, оё мехоҳӣ бидонӣ, ки имон бе аъмол мурда аст?

Имон ба воситаи аъмол ба камол мерасад.

21Оё падари мо Иброҳим, ки писари худ Исҳоқро ба қурбонгоҳ бароварда буд, бо аъмоли ҳуд сафед нашуд+?

22Оё ту мебинӣ, ки имон ба аъмоли ӯ мадад кард, ва имони ӯ ба василаи аъмол ба камол расид+?

23Ва он Навишта иҷро шуд, ки мегӯяд: «Иброҳим ба Худо имон овард, ва ин барои ӯ адолат ҳисоб карда шуд, ва ӯ дӯсти Худо номида шуд»+.

24Оё мебинед, ки одамизод ба василаи аъмол сафед мешавад, на фақат ба василаи имон?

25Ба ҳамин тарз Роҳоби фоҳиша низ, ки ҷосусонро қабул карда, бо роҳи дигаре фиристода буд, оё ба василаи аъмол сафед нашуд+?

26Зеро, чунон ки ҷисм бе рӯҳ мурда аст, ончунон имон низ бе аъмол мурда аст.

БОБИ СЕЮМ

Огоҳонидан аз гуноҳҳои забон.

3^1Эй бародарони ман! Бисьёре аз шумо муаллим нашавед, чун медонед, ки мо ба маҳкумияти бештаре дучор хоҳем шуд,+

2Зеро ки ҳамаи мо бисьёр пешпо мехӯрем. Касе ки дар суҳан пешпо намеҳӯрад, вай одами комил аст, ки метавонад ҷилави тамоми ҷисмро бикашад+.

3Инак, мо ба даҳони аспҳо лаҷом меандозем, то ки ба мо итоат кунанд, ва тамоми ҷисми онҳоро идора мекунем;+

4Инак, киштиҳо низ, ҳарчанд бузург бошанд ва ҳарчанд бо бодҳои пурзӯр ронда шаванд ҳам, ба воситаи суккони хурде, ба куҷое ки суккондор ҳоҳад, равона карда мешаванд;

5Ҳамчунин забон низ узви хурд аст, вале бисьёр лоф мезанад. Бубин, оташи ҳурде чӣ гуна ҷангали бузургро месӯзонад.

6Забон низ оташ аст, шарорате дар миёни узвҳои мо мебошад. Тамоми ҷисмро палид мекунад ва доираи ҳаётро оташ медиҳад, дар сурате ки худаш аз ҷаҳаннам оташ мегирад+.

7Зеро ки ҳама гуна даррандагон ва паррандагон, хазандагон ва ҳайвоноти баҳрӣ ба воситаи одамизод ром мешавад ва ром шудааст,

8Валекин забонро ҳеҷ кас аз одамон ром карда наметавонад: он — шароратест боздоштанашаванда ва пур аз заҳри марговар+.

9Бо он мо Худо ва Падарро муборак мехонем, ва бо он мо ба одамон, ки ба сурати Худо офарида шудаанд, лаънат мегӯем:+

10Аз айни як даҳон баракат ва лаънат мебарояд. Эй бародарони ман, набояд ин тавр шавад.

11Оё аз як сӯрохи чашма ҳам оби ширин ва ҳам оби талх ҷорӣ мешавад?

12Эй бародарони ман, дарахти анҷир наметавонад зайтун оварад, ё токи ангур — анҷир: ҳамчунин як чашма наметавонад оби шӯр ва ширин ба вуҷуд оварад.

Ҳикмати ҳақиқӣ ба воситаи рафтор исбот меёбад.

13Оё касе аз шумо ҳаким ва бохирад аст? Бигзор инро дар рафтори неки худ бо фурӯтании хирадмандона дар амал нишон диҳад+.

14Аммо агар шумо дар дили худ ҳасади талҳ ва худсарӣ доред, фахр накунед ва дар ҳаққи ростӣ дурӯғ нагӯед:

15Ин ҳикмате нест, ки аз боло нозил шуда бошад, балки ҳикмати заминӣ, нафсонӣ ва шайтонӣ мебошад;+

16Зеро ҳар ҷое ки ҳасад ва худсарӣ бошад, он ҷо носозӣ ва ҳар кори бад ҳувайдост.

17Валекин ҳикмате ки аз болост, аввалан, пок аст, сонӣ осоишта, боилтифот, фармонбардор, пур аз марҳамат ва самараи нек, беғараз ва бериё мебошад.

18Ва самараи адолат дар осоиштагӣ кошта мешавад барои онҳое ки осоиштагиро ба амал меоваранд+.

БОБИ ЧОРУМ

Дӯстӣ бо дуньё душманӣ бо Худост.

4^1Адоват ва ҷидолҳо дар миёни шумо аз куҷост? Оё на аз ҳавасҳои шумост, ки дар андоматон меҷанганд+?

2Ҳавас мекунед — ва надоред; мекушед ва ҳасад мебаред — ва наметавонед ба даст оваред; муноқиша ва адоват мекунед — ва надоред, чунки илтимос намекунед;

3Илтимос мекунед ва ба даст намеоваред, чунки на аз баҳри қасди нек илтимос мекунед, балки аз баҳри он ки барои ҳавасҳои худ истифода намоед+.

4Эй зинокорон! Оё намедонед, ки дӯстӣ бо дуньё душманӣ бо Худост? Пас, касе ки мехоҳад дӯсти дуньё бошад, душмани Худо мегардад+.

5Оё шумо гумон мекунед, ки Навишта бар абас гуфтааст: «Рӯҳеро, ки дар мо сокин аст, то ба дараҷаи рашк дӯст медорад»+?

6Лекин файзи бештаре мебахшад; барои ҳамин ҳам гуфта шудааст: «Худо ба мағрурон муқобилат мекунад, вале ба фурӯтанон файз мебахшад»+.

7Пас, ба Худо итоат намоед, ба иблис муқобилат кунед, ва ӯ аз шумо хоҳад гурехт+.

8Ба Худо наздик шавед, ва Ӯ ба шумо наздик хоҳад шуд. Дастҳои худро бишӯед, эй гуноҳкорон, ва дилҳои худро пок кунед, эй дудилагон+.

9Андӯҳгин шуда, гирья ва нола кунед. Бигзор хандаи шумо ба гирья ва шодии шумо ба ғусса мубаддал шавад.

10Дар хузури Худованд фурӯтан бошед, ва Ӯ шуморо сарафроз хоҳад кард+.

11Эй бародарон, дар ҳаққи якдигар бадгӯӣ накунед. Касе ки бародарашро бадгӯӣ кунад, ё бародарашро ҳукм намояд, вай шариатро бадгӯӣ мекунад ва шариатро ҳукм менамояд. Ва агар ту шариатро ҳукм намоӣ, пас иҷрокунандаи шариат нестӣ, балки довар ҳастӣ+.

12Шариатгузор ва Довар якест, ва Ӯ қодир аст наҷот диҳад ва талаф кунад. Вале ту кистӣ, ки дигареро ҳукм менамоӣ+?

Ба муқобили нақшаҳое ки дилхоҳи Худо нест.

13Акнун гӯш кунед шумо, эй касоне ки мегӯед: «Имрӯз ё фардо ба фалон шаҳр рафта, дар он ҷо як сол зиндагонӣ мегузаронем, ва бо тиҷорат машғул шуда, фоида мекунем»,

14Дар сурате ки шумо намедонед, ки фардо чӣ ҳодиса рӯй хоҳад дод: зеро ки чист зиндагонии шумо? Буғест, ки ба муддати кӯтоҳе зоҳир гардида, баъд нест мешавад+.

15Ба ҷои он шумо бояд бигӯед: «Агар Худо хоҳад, мо зинда мемонем ва чунин ё чунон мекунем»+.

16Лекин акнун шумо, ба сабаби ҳавобаландии худ, лоф мезанед: ҳар лофи монанди ин бад аст.

17Пас, касе ки медонад, чӣ некӣ бояд кард, ва намекунад, — ба вай гуноҳ аст+.

БОБИ ПАНҶУМ

Огоҳонидани сарватдорон.

5^1Гӯш кунед шумо, эй сарватдорон: дар бораи балоҳое ки ба сари шумо меояд, гирья ва нола кунед+.

2Сарвати шумо пӯсидааст, ва либоси шуморо куя задааст+.

3Тилло ва нуқраи шуморо занг задааст, ва занги онҳо исботе ба муқобили шумо гардида, мисли оташ ҷисми шуморо хоҳад хӯрд: шумо барои айёми охирини худ ганҷ ҷамъ кардаед+.

4Инак, музди коргароне ки саҳроҳои шуморо даравидаанд, ва шумо онро надода нигоҳ доштаед, фиғон мекашад, ва доду фарьёди даравгарон ба гӯши Худованди лашкарҳо расидааст+.

5Шумо дар рӯи замин бо ҳашамат ва дабдаба умр ба сар бурда, айшу ишрат менамудед, ва дилҳои худро гӯё ки барои рӯзи қатл фарбеҳ кардед+.

6Шумо одилро маҳкум намуда, куштед; ӯ ба шумо муқобилат накард.

Омадани Худованд наздик аст.

7Пас, эй бародарон, то вақти омадани Худованд пурсабр бошед. Инак, зироаткор самараи гаронбаҳои заминро интизор мешавад ва барои ин бисьёр сабр мекунад, то даме ки борони аввалин ва охирин биборад+.

8Шумо низ сабр кунед, дилҳои худро қавӣ гардонед, чунки омадани Худованд наздик аст+.

9Эй бародарон, аз якдигар шиква накунед, то ки маҳқум нагардед: инак, Довар назди дар истодааст+.

10Эй бародарон, аз уқубат ва пурсабрии анбиё ибрат гиред, ки онҳо ба исми Худованд сухан меронданд+.

11Инак, мо онҳоеро, ки сабр кардаанд, хушбахт мешуморем: шумо дар бораи сабри Айюб шунидаед ва анҷоми кори Худовандро дидаед, зеро ки Худованд раҳмон ва бахшанда аст+.

Дар бораи қасам.

12Вале пеш аз ҳама, эй бародарони ман, на ба осмон қасам ёд кунед, на ба замин, на ба ягон қасами дигаре; балки бигзор дар шумо «оре, оре» ва «не, не» бошад, то ки ба маҳкумият дучор нашавед+.

Дуо гӯед: дуои боисрори шахси одил қуввати бузурге дорад.

13Оё касе аз шумо уқубат мекашад? Бигзор дуо гӯяд. Оё касе шодмон аст? Бигзор таронаи Забурро хонад+.

14Оё касе аз шумо бемор аст? Бигзор пирони калисоро назди худ даъват намояд, ва онҳо ӯро ба исми Худованд равған молида, дар ҳаққи ӯ дуо гӯянд, —+

15Ва дуои имон беморро шифо хоҳад дод, ва Худованд ӯро ба по хоҳад хезонд; ва агар ӯ гуноҳ карда бошад, гуноҳҳояш омурзида хоҳад шуд+.

16Ба гуноҳҳои худ назди якдигар иқрор намоед ва барои якдигар дуо гӯед, то шифо ёбед: дуои боисрори шаҳси одил қуввати бузурге дорад+.

17Ильёс шаҳсе буд монанди мо, ва дуо гуфт, ки борон наборад, ва се солу шаш моҳ дар рӯи замин борон набуд+.

18Ва боз дуо гуфт, ва осмон борон дод, ва замин самараи худро ба вуҷуд овард+.

Дар бораи муҳаббат нисбат ба бародарони гумроҳ.

19Эй бародарон! Агар касе аз шумо аз ростӣ сар печад, ва касе ӯро баргардонад,+

20Бигзор вай бидонад, ки шаҳсе ки гуноҳкорро аз роҳи ғалати вай гардонад, ҷони вайро аз мамот наҷот дода, гуноҳҳои зиёдро рӯпӯш хоҳад кард+.

+ 1:1 Мат. 13:55, Аъм. 12:17, Аъм. 15:13, Аъм. 21:18, Ғал. 1:19, Ғал. 2:9, Луқ. 22:30, Юҳ. 7:35, Аъм. 26:7, 1 Пет. 1:1

+ 1:2 Мат. 5:11-12, 1 Пет. 1:6-7
+ 1:3 Рум. 5:3
+ 1:4 2 Пет. 1:6, Мат. 5:48
+ 1:5 3 Подш. 3:9-12, Мас. 2:3-6
+ 1:6 Мат. 21:21, Марқ. 11:24
+ 1:7 Яъқ. 4:8
+ 1:9 Ирм. 9:23-24, 1 Қӯр. 1:31, 2 Қӯр. 10:17
+ 1:11 Иш. 40:7, 1 Пет. 1:24

+ 1:12 Мат. 10:22, Марқ. 13:13, Яъқ. 5:11, 2 Тим. 4:8, Ваҳй 2:10

+ 1:15 Айюб 15:35, Заб. 7:15, Иш. 59:4, Рум. 5:12, Рум. 6:23

+ 1:16 Марқ. 13:5, 1 Юҳ. 3:7, Қӯл. 2:8, 2 Тас. 2:3

+ 1:17 Ҳас. 1:16, Мал. 3:6, 1 Юҳ. 1:5

+ 1:18 Ирм. 2:3, 2 Тас. 2:13, Ваҳй 14:4, Юҳ. 1:13

+ 1:19 Мас. 10:19, Мас. 14:29, Воиз 7:9

+ 1:21 Қӯл. 3:8

+ 1:22 Луқ. 11:28, Юҳ. 13:17, 1 Юҳ. 3:18, Рум. 2:13

+ 1:25 Яъқ. 2:12, Луқ. 11:28

+ 1:26 Заб. 38:2, Яъқ. 3:2-3

+ 1:27 Айюб 31:17-18, Иш. 1:17, Мат. 25:36, 2 Пет. 3:14, 1 Юҳ. 5:18, 1 Тим. 5:22

+ 2:1 Так. Шар. 1:17, Так. Шар. 16:19, Мат. 22:16, Луқ. 20:21, Рум. 2:11

+ 2:5 1 Қӯр. 1:27-28, 2 Қӯр. 8:9, Ваҳй 2:9
+ 2:8 Иб. 19:18
+ 2:9 Хур. 23:2-3, Иб. 19:15, Так. Шар. 1:17
+ 2:10 Мат. 5:19, Ғал. 3:10
+ 2:11 Хур. 20:13-14
+ 2:12 Яъқ. 1:25
+ 2:13 Мат. 6:15, Мат. 18:35, Луқ. 6:37

+ 2:16 Так. Шар. 15:7, Мас. 21:13, Иш. 58:7, Мат. 25:35, Луқ. 3:11, 1 Юҳ. 3:17-18

+ 2:18 Мат. 7:16, Ғал. 5:6

+ 2:19 Так. Шар. 6:4, Мат. 8:29, Марқ. 1:24, Марқ. 5:7, Аъм. 16:17, Аъм. 19:15

+ 2:21 Ҳас. 22

+ 2:22 Ибр. 11:17-18

+ 2:23 Ҳас. 15:6, Рум. 4:3, Ғал. 3:6, 2 Вак. 20:7, Иш. 41:8

+ 2:25 Еҳ. 2:1, Еҳ. 2:16, Еҳ. 6:24

+ 3:1 Мат. 23:8

+ 3:2 3 Подш. 8:46, 2 Вак. 6:36, Мас. 20:9, Воиз 7:20, 1 Юҳ. 1:8-10, Рум. 3:23, Заб. 38:2, Яъқ. 1:26

+ 3:3 Заб. 31:9, Мас. 26:3
+ 3:6 Мат. 12:34, Мат. 15:18, Мас. 16:27
+ 3:8 Заб. 119:2, Заб. 139:4
+ 3:9 Ҳас. 1:26
+ 3:13 Яъқ. 2:18
+ 3:15 1 Тим. 4:1, Ваҳй 2:24
+ 3:18 Мат. 5:9, Ғал. 6:8
+ 4:1 1 Пет. 2:11
+ 4:3 Мас. 10:3

+ 4:4 Ирм. 3:8, Ирм. 31:22, Ҳиз. 16:32, Ҳуш. 5:7, Юҳ. 15:19, 1 Юҳ. 2:15, Рум. 8:7

+ 4:5 1 Қӯр. 6:19
+ 4:6 Мас. 3:34, 1 Пет. 5:5
+ 4:7 1 Пет. 5:8-9, Эфс. 4:27

+ 4:8 2 Вак. 15:2, Заб. 72:28, Яъқ. 1:7-8, Заб. 50:4, Иш. 1:16, Ирм. 4:14

+ 4:10 Иш. 57:15
+ 4:11 Рум. 14:4, Рум. 14:10
+ 4:12 Яъқ. 5:9, Луқ. 12:5, Мат. 7:1
+ 4:14 Мас. 27:1, Луқ. 12:18-20, Заб. 101:4
+ 4:15 Аъм. 18:21
+ 4:17 Юҳ. 9:41
+ 5:1 Ом. 6:1, Луқ. 6:24
+ 5:2 Айюб 13:28, Иш. 50:9, Мат. 6:19-20
+ 5:3 Рум. 2:5

+ 5:4 Иб. 19:13, Так. Шар. 24:14-15, Так. Шар. 24:15, Иш. 5:9

+ 5:5 Ирм. 12:3
+ 5:7 Так. Шар. 11:14
+ 5:8 1 Пет. 4:7
+ 5:9 Мат. 7:1, Яъқ. 4:12

+ 5:10 Мат. 5:12, Мат. 23:34, Аъм. 7:52, Ибр. 11:32-38

+ 5:11 Мат. 10:22, Марқ. 13:13, Яъқ. 1:12, Ваҳй 2:10, Айюб 1:21-22, Айюб 2:10, Айюб 42:10, Хур. 34:6

+ 5:12 Мат. 5:34-37
+ 5:13 1 Қӯр. 14:15, Эфс. 5:19
+ 5:14 Марқ. 6:13
+ 5:15 Айюб 22:30

+ 5:16 Марқ. 1:5, Аъм. 19:18, Ҳас. 20:17, Ад. 11:2, 3 Подш. 13:6, 4 Подш. 4:33-34, Айюб 42:8, Аъм. 9:40, Аъм. 28:8

+ 5:17 3 Подш. 17:1, 3 Подш. 18:1, Луқ. 4:25
+ 5:18 3 Подш. 18:42-45
+ 5:19 Ғал. 6:1
+ 5:20 Мас. 10:12, 1 Пет. 4:8

1 Петрус

НОМАИ ЯКУМИ

ҲАВВОРИИ МУҚАДДАС ПЕТРУС

- 1
- 2
- 3
- 4
- 5

БОБИ ЯКУМ

Уқубати масеҳиён имонро мустаҳкам мекунад ва сӯи наҷот мебарад.

1^1Петрус, ки ҳаввории Исои Масеҳ аст, ба ғарибоне ки дар вилоятҳои Понтус, Ғалотия, Каппадукия, Осиё ва Битуния пароканда мебошанд,+

2Ва мувофиқи таъиноти пешакии Худои Падар, бо тақдиси Рӯҳ, барои итоат ва пошидани Хуни Исои Масеҳ интиҳоб шудаанд: файз ва осоиштагӣ бар шумо фаровон бод+.

Дар бораи умеди пур аз ҷалоли имондорон.

3Муборак аст Худо ва Падари Худованди мо Исои Масеҳ, ки бо марҳамати бузурги Худ, ба василаи эҳьёи Исои Масеҳ аз мурдагон, моро аз нав ба вуҷуд овард барои умеди зинда,+

4Барои мероси бефано, пок ва пажмурданашаванда, ки дар осмон барои шумо маҳфуз аст,+

5Ки бо қуввати Худо ба воситаи имон нигоҳ дошта мешавед барои наҷоте ки муҳайё шудааст, то ки дар замони охир ба зуҳур ояд+.

6Дар ин бора шодӣ кунед, дар сурате ки ҳоло, агар лозим шавад, аз озмоишҳои гуногун андаке андӯҳгин мешавед+.

7Имони шумо аз тилло, ки бо вуҷуди озмуда шуданаш дар оташ ҳам фонӣ мебошад, гаронбаҳотар аст. Ин имон аз имтиҳон мегузарад ва барои ҳамд ва шавкат ва ҷалол дар вақти зуҳури Исои Масеҳ холис ба миён меояд+.

8Шумо Ӯро надида дӯст медоред, ва агарчи Ӯро ҳанӯз надидаед, ба Ӯ имон меоваред ва бо шодмонии молокалом ва пур аз ҷалол шодӣ мекунед+

9Ва ба мақсади имони худ, яъне ба наҷоти ҷонҳотон ноил мешавед.

10Тафтишот ва тадқиқоти анбиё ба ҳамин наҷот тааллуқ дошт, ва онҳо файзеро, ки барои шумо таъин шуда буд, пешгӯӣ кардаанд+.

11Онҳо тадқиқ намудаанд, ки кадом ва чӣ гуна замонро Рӯҳи Масеҳе ки андаруни онҳо буд, нишон додааст, вақте ки Он аз уқубатҳои Масеҳ ва аз ҷалоле ки баъд аз он фаро хоҳад расид, пешакӣ хабар медод+.

12Ба онҳо ошкор шуда буд, ки на ба худашон, балки ба мо хизмат кардаанд дар хусуси он чи ҳоло ба шумо мавъиза шудааст ба воситаи онҳое ки бо Рӯҳулқудси аз осмон фиристодашуда ба шумо башорат додаанд, яъне он чи, ки фариштагон мехоҳанд андарунаш назар андозанд+.

Тақдиси имондорон ба воситаи хуни қурбонии Масеҳ.

13Бинобар ин, камари ақли худро маҳкам баста ва ҳушьёр шуда, ба файзе ки дар вақти зуҳури Исои Масеҳ ба шумо ато хоҳад шуд, комилан умедвор бошед+.

14Ҳамчун бачагони фармонбардор, ба ҳавасҳои пештарае ки дар вақти нодонии худ доштед, мувофиқат накунед,+

15Балки, чунон ки Даъваткунандаи шумо муқаддас аст, худатон низ дар тамоми рафторатон муқаддас бошед,+

16Зеро ки навишта шудааст: «Муқаддас бошед, чунки Ман муқаддас ҳастам»+.

17Ва агар шумо Ӯро Падар мехонед, ки бе рӯйбинӣ ҳар касро аз рӯи аъмолаш доварӣ мекунад, пас замони ғурбати худро бо худотарсӣ бигзаронед,+

18Чун медонед, ки шумо на бо фидияи нуқра ё тилло харида шудаед аз ҳаёти ботиле ки аз падарони худ мерос гирифтаед,+

19Балки бо Хуни гаронбаҳои Масеҳ, ҳамчун барраи беайб ва пок,

20Ки пеш аз таъсиси ҷаҳон пешакӣ таъин шуда буд, лекин дар замони охир барои шумо зоҳир шудааст,+

21Ки ба воситаи Масеҳ шумо ба Худое имон овардед, ки Масеҳро аз мурдагон эҳьё кард ва ба Ӯ ҷалол бахшид, то ки шумо ба Худо имон ва умед дошта бошед.

22Чун ҷонҳои худро бо итоати ростӣ ба воситаи Рӯҳ барои бародардӯстии бериё пок кардаед, доимо якдигарро аз самими қалб дӯст бидоред,+

23Ҳамчун касоне ки аз нав ба вуҷуд омадаед на аз тухми фонӣ, балки аз тухми бефано, ба василаи каломи Худо, ки зинда аст ва то абад боқист+.

24Зеро ки ҳар ҷисм мисли алаф аст, ва ҳар ҷалоли одамӣ — мисли гули алаф; алаф хушк мешавад, ва гули он мерезад;

25Аммо каломи Худованд то абад боқист. Ва ин аст он каломе ки ба шумо мавъиза шудааст+.

БОБИ ДУЮМ

Дар бораи нашъунамо ёфтан дар ҳолати масеҳӣ.

2^1Пас, ҳар кина ва ҳар макр ва риё ва ҳасад ва ҳар бадгӯиро аз худ дур карда,+

2Чун кӯдакони навзод муштоқи шири поки калом бошед, то ки аз он барои наҷот нашъунамо ёбед,+

3Агар ҳақиқатан чашидаед, ки Худованд некӯст+.

Қавми Худо бар ҳасби аҳди ҷадид.

4Ва чун наздик мешавед ба Ӯ, яъне ба санги зиндае ки одамон рад карданд, вале Худованд онро баргузид ва гаронбаҳо мешуморад,+

5Худатон низ, ҳамчун сангҳои зинда, аз худ ҳонаи рӯҳонӣ, каҳонати муқаддас барпо намоед, то ки қурбониҳои рӯҳонии мақбули Худоро ба василаи Исои Масеҳ тақдим кунед+.

6Зеро ки дар Навишта гуфта шудааст:

«Инак, Ман дар Сион санги зовия мегузорам,
ки баргузида ва гаронбаҳост;
ва касе ки ба Он имон оварад, хиҷил наҳоҳад шуд»+.

7Пас, Он барои шумо, имондорон, чизи гаронбаҳост, аммо барои беимонон сангест, ки меъморон рад кардаанд, лекин он санги сари гӯшаи бино гардидааст,+

8Ва санги пешпо ва сахраи васваса, зеро ки онҳо, ба калом итоат накарда, ба ин санг пешпо мехӯранд, ки барои ҳамин ҳам таъин шудаанд+.

9Лекин шумо насли баргузида, каҳонати шоҳона, халқи муқаддас, қавме ҳастед, ки мулки азизи Худо дониста шудаед, то аз камолоти Ӯ, ки шуморо аз зулмот ба рӯшноии аҷоиби Худ даъват намудааст, нақл кунед, —+

10Шумо, ки як вақте қавм набудед, вале ҳоло қавми Худо ҳастед; як вақте аз марҳамат маҳрум будед, вале ҳоло ба он ноил шудаед+.

Муҳоҷирати имондорон ҳамчун ғарибон дар он дуньё.

1. Муҳоҷират дар миёни халқҳо.

11Эй маҳбубон! Аз шумо, ҳамчун ғарибон ва муҳоҷирон, хоҳишмандам, ки аз ҳавасҳои ҷисм, ки бар зидди ҷон қиём мекунанд, парҳез намоед+

12Ва дар миёни халқҳо умри некӯкорона ба сар баред, то ки онҳо ба ҷои он ки дар ҳаққи шумо ҳамчун бадкирдорон бадгӯӣ кунанд, аъмоли некатонро дида, Худоро дар рӯзи тафаққуд ҳамду сано хонанд+.

2. Ӯҳдадориҳо нисбат ба ҳукуматдорон.

13Пас, ба хотири Худованд ба ҳар сарвари одамӣ итоат намоед: хоҳ ба подшоҳ, ҳамчун ҳокимияти олӣ,+

14Хоҳ ба ҳокимон, ҳамчун касоне ки аз ҷониби вай фиристода мешаванд, то ки ҷинояткоронро ҷазо диҳанд ва некӯкоронро тақдир кунанд, —+

15Зеро чунин аст иродаи Худо, то ки мо бо некӯкории худ даҳони ҷаҳолати мардуми беандешаро маҳкам кунем, —

16Ҳамчун касони озод, на ҳамчун касоне ки аз озодӣ барои рӯпӯш кардани бадӣ истифода мебаранд, балки ҳамчун бандагони Худо+.

17Ҳамаро ҳурмат кунед, бародариро дӯст доред, аз Худо тарсед, подшоҳро иззат кунед+.

3. Сухане ба хизматгорон: намунаи ибрати Масеҳ дар андӯҳи ноҳақ.

18Эй хизматгорон, бо камоли тарс ба оғоёни худ итоат намоед, на танҳо ба оғоёни нек ва фурӯтан, балки ба оғоёни сахтгир низ+.

19Зеро савоб аст, ки кас агар аз рӯи виҷдон ба хотири Худо андӯҳгин шуда, ноҳақ уқубат кашад+.

20Зеро чӣ фахре ҳаст агар шумо барои кирдори бад шаллоқ хӯрда тоқат кунед? Аммо агар барои некӯкорӣ уқубат кашида тоқат кунед, ин мақбули Худост.

21Зеро ки шумо барои ҳамин даъват карда шудаед, чунки Масеҳ низ барои шумо уқубат кашида, ба шумо намунаи ибрат боқӣ гузошт, то ки аз паи Ӯ равона шавед:+

22Ӯ гуноҳе накардааст, ва дар забонаш макре набуд;+

23Гирифтори бадгӯӣ гардида, Ӯ ҷавобан бадгӯӣ намекард; азоб кашида, таҳдид намекард, балки Худро ба Довари Одил месупурд;+

24Ӯ шахсан гуноҳҳои моро дар Бадани Худ ба дор бардошт, то ки мо аз гуноҳҳо фориғ шуда, барои адолат зиндагӣ кунем: шумо аз ҷароҳатҳои Ӯ шифо ёфтед+.

25Зеро ки шумо мисли гӯсфандони гумшудае будед, лекин ҳоло сӯи Чӯпон ва Нозири ҷонҳои худ баргаштаед+.

БОБИ СЕЮМ

4. Сухане ба занону шавҳарон.

3^1Ҳамчунин шумо, эй занон, ба шавҳарони худ итоат намоед, то ки, агар баъзе аз онҳо мутеи калом набошанд, ба воситаи рафтори занон бе калом тобеъ гарданд,+

2Вақте ки рафтори поки худотарсонаи шуморо мушоҳида кунанд.

3Бигзор зебоии шумо на ороиши зоҳирӣ: гесӯ бофтан, зевари тилло бастан ё либосҳои зебо пӯшидан,

4Балки одамияти ботинии самимӣ дар рӯҳи ҳалиму сокити бефано бошад, ки ин дар назари Худо гаронбаҳост,+

5Чунон ки як вақте занони муқаддас низ худро бо умед бастан ба Худо оро медоданд ва мутеи шавҳарони худ буданд,

6Ба монанди Соро, ки ба Иброҳим итоат намуда, ӯро оғо меномид; шумо фарзандони вай ҳастед, модоме ки некӣ мекунед ва аз ҳеҷ тарсе музтариб намешавед+.

7Ҳамчунин шумо, эй шавҳарон, бо занон, ки зарфи заифтар ҳастанд, бомулоҳиза рафтор кунед, ва онҳоро ҳамчун ҳамирсони файзи ҳаёт мӯҳтарам доред, то ки ба дуоҳои шумо мамониате нарасад+.

5. Дар бораи муносибати бародарии аъзоёни калисо ва дар бораи уқубатҳо барои адолат.

8Ниҳоят, ҳамаатон ҳамфикр, ҳамдард, бародардӯст, бошафқат, меҳрубон ва фурӯтан бошед;+

9Дар ивази бадӣ, бадӣ накунед, ё дар ивази лаънат, лаънат нагӯед; баръакс, баракат диҳед, чун медонед, ки шумо барои он даъват карда шудаед, ки вориси баракат гардед+.

10Зеро, касе ки ҳаётро дӯст медорад ва мехоҳад рӯзҳои нек бинад, бигзор забонашро аз бадӣ нигоҳ дорад, ва лабҳояшро аз гуфтори макромез,

11Аз бадӣ дур шавад ва некӣ кунад, талабгори осоиштагӣ шавад ва дар паи он бошад,

12Чунки чашмони Худованд сӯи одилон нигаронида шудааст, ва гӯшҳои Ӯ — сӯи дуои онҳо, аммо рӯи Худованд ба муқобили бадкорон аст+.

13Ва кист, ки ба шумо бадӣ кунад, агар шумо дар некӯкорӣ ғаюр бошед?

14Лекин агар барои адолат уқубат кашед, хушо шумо; аз воҳимаи онҳо натарсед ва музтариб нашавед+.

15Худованд Худоро дар дилҳои худ тақдис намоед; ҳамеша тайёр бошед, ки ба ҳар касе ки аз шумо дар бораи умедатон ҳисоб талаб кунад, бо фурӯтанӣ ва эҳтиром ҷавоб диҳед:+

16Бигзор виҷдони шумо пок бошад, то онҳое ки рафтори некатонро дар Масеҳ мазаммат менамоянд, бо он чи шуморо бадгӯӣ мекунанд, шарманда шаванд+.

17Зеро, агар мутобиқи иродаи Худо бошад, барои аъмоли нек уқубат кашидан беҳтар аст аз он ки кас барои аъмоли бад уқубат кашад,+

6. Масеҳ бо уқубатҳои худ, ки бар салиб кашидааст, имондоронро сӯи Худо меоварад.

18Чунки Масеҳ низ, барои он ки моро сӯи Худо оварад, як бор барои гуноҳҳои мо уқубат кашид, яъне одил барои золимон ба ҳасби ҷисм кушта шуд, аммо ба ҳасби рӯҳ зинда гардид,+

19Ва дар рӯҳ Ӯ рафта, ба арвоҳе ки дар зиндон буданд, мавъиза намуд+.

20Онҳо пештар беитоат буданд, вақте ки Худо, дар айёми Нӯҳ, пурсаброна интизорӣ мекашид, ҳангоме ки киштӣ соҳта мешуд, ки дар он мардуми каме, яъне ҳашт нафар, аз об наҷот ёфтанд.

21Ва тимсоли он таъмид аст, ки на шустани нопокии ҷисм, балки ба зимма гирифтани виҷдони пок аст ба ҳузури Худо, ки ҳоло моро низ ба воситаи эҳьёи Исои Масеҳ наҷот медиҳад,+

22Ки Ӯ ба осмон сууд карда, ба ямини Худо нишастааст ва фариштаҳо ва ҳукуматдориҳо ва қудратҳо мутеи Ӯ шудаанд+.

БОБИ ЧОРУМ

Таъсири пурбаракати уқубатҳо ба ҳаёти имондорон.

4^1Пас, чӣ тавре ки Масеҳ барои мо ба ҳасби ҷисм уқубат кашидааст, шумо низ бо ҳамон фикр мусаллаҳ шавед; зеро касе ки ба ҳасби ҷисм уқубат кашад, дигар гуноҳ намекунад,+

2То ки боқии умри ҷисмониро на аз рӯи ҳавасҳои одамӣ, балки мувофиқи иродаи Худо ба сар барад+.

3Шумо дар замони гузашта ба андозаи кофӣ мисли халқҳо рафтор кардаед, ба нопокиҳо ва ҳавасҳо, ба мастигарӣ, ба ифроткорӣ дар хӯрдан ва нӯшидан ва ба бутпарастии зишт дода шудаед.

4Ба ҳамин сабаб онҳо мутаҳайир мешаванд, ки шумо бо онҳо дар ҳамон фисқу фуҷур иштирок надоред, ва дар ҳаққи шумо бадгӯӣ мекунанд;+

5Онҳо ба Худое ки тайёр аст зиндагон ва мурдагонро доварӣ кунад, ҳисоб хоҳанд дод+.

6Зеро барои ҳамин ба мурдагон низ башорат дода шудааст, то ки онҳо ба ҳасби ҷисм ба тариқи одамизод ба доварӣ дучор гардида, вале ба ҳасби рӯҳ ба тариқи Худо зиндагӣ кунанд.

Дар бораи ҳаёт дар калисои имондорон.

7Аммо фарҷоми ҳама чиз наздик аст. Пас бомулоҳиза ва барои дуо ҳушьёр бошед+.

8Пеш аз ҳама чиз ба якдигар муҳаббати пурзӯр дошта бошед, чунки муҳаббат гуноҳҳои зиёдро рӯпӯш мекунад;+

9Якдигарро бешикваю шикоят меҳмоннавозӣ кунед;+

10Ба якдигар, ҳар яке аз рӯи бахшоише ки ёфтаед, ҳамчун муваккалони неки файзи гуногуни Худо хизмат кунед+.

11Касе агар сухане ба забон ронад, бигзор ҳамчун суханони Худо ба забон ронад; касе агар хизмат кунад, бигзор мувофиқи қуввате ки Худо ба вай медиҳад, хизмат кунад, то ки дар ҳама чиз Худо ба воситаи Исои Масеҳ ҷалол ёбад, ки Ӯро ҷалол ва салтанат то абад бод. Омин+.

Уқубатҳо барои ҷалоли оянда пок мекунанд.

12Эй маҳбубон! Аз озмоиши оташе ки барои имтиҳони шумо фиристода мешавад, ҳайрон нашавед, ки гӯё воқеаи аҷибе ба шумо рӯй дода бошад,+

13Балки, модоме ки шумо дар уқубатҳои Масеҳ иштирок доред, шодӣ кунед, то ки дар вақти зуҳури ҷалоли Ӯ низ ба ваҷд оед ва хурсандӣ кунед+.

14Агар дар ҳаққи шумо ба хотири исми Масеҳ бадгӯӣ кунанд, хушо шумо, чунки Рӯҳи ҷалол, Рӯҳӣ Худо бар шумо қарор мегирад: онҳо Ӯро хорӣ медиҳанд, лекин шумо ҷалол медиҳед+.

15Бигзор ҳеҷ яке аз шумо ҳамчун қотил, ё дузд, ё бадкирдор, ё фузул уқубат накашад;

16Аммо агар касе ҳамчун масеҳӣ уқубат кашад, бигзор хиҷил нашавад, балки барои чунин қисматаш Худоро ҳамду сано хонад+.

17Зеро вақти он расидааст, ки доварӣ аз хонаи Худо оғоз шавад; ва агар аввал аз мо оғоз шавад, пас фарҷоми онҳое ки ба Инҷили Худо итоат намекунанд, чӣ гуна хоҳад буд+?

18Ва агар одил базӯр наҷот меёфта бошад, пас оқибати осиён ва гуноҳкорон чӣ хоҳад буд+?

19Пас, онҳое ки бар тибқи иродаи Худо уқубат мекашанд, бигзор ҷонҳои худро ба Офаридагори амин супоранд ва некӣ кунанд+.

БОБИ ПАНҶУМ

Худи Худо имондоронро мустаҳкам мекунад ва устувор мегардонад.

5^1Аз пирони шумо хоҳишмандам ман, ки низ пир ва шоҳиди уқубатҳои Масеҳ ҳастам, ва шарики ҷалоле хоҳам буд, ки бояд ба зуҳур ояд:+

2Рамаи Худоро, ки назди шумост, бичаронед ва ба он назорат кунед, на ба таври маҷбурӣ, балки ба таври ихтиёрӣ, чунон ки мақбули Худост, ва на аз барои тамаи нангин, балки аз сидқи дил,+

3Ва на ҳамчун касоне ки бар мероси Худо ҳукмронӣ мекунанд, балки ба рама намунаи ибрат нишон диҳед, —+

4Ва ҳангоме ки Сарвари чӯпонон зоҳир шавад, шумо тоҷи ҷалолро, ки пажмурда намешавад, хоҳед ёфт+.

5Ҳамчунин шумо, эй ҷавонон, ба пирон итоат намоед; ва ҳамаатон, ба якдигар итоат намуда, фурӯтаниро дар бар кунед, чунки Худо ба мағрурон муқобилат мекунад, вале ба фурӯтанон файз мебахшад+.

6Пас, дар зери дасти пурзӯри Худо фурӯтан бошед, то ки Ӯ шуморо дар замони Худ сарафроз кунад;

7Ҳамаи ғамҳои худро ба Ӯ вогузор намоед, зеро ки Ӯ ба шумо ғамхорӣ мекунад+.

8Ҳушьёр ва бедор бошед, чунки душмани шумо, иблис, мисли шери ғуррон гаштугузор карда, касеро меҷӯяд, то ба коми худ кашад;+

9Ба вай бо имони қавӣ муқобилат кунед, чун медонед, ки ин гуна уқубатҳо ба сари бародарони шумо низ, ки дар сар то сари ҷаҳон ҳастанд, меояд+.

10Ва Худои ҳар файз, ки моро ба ҷалоли абадии Худ дар Исои Масеҳ даъват намудааст, баъд аз уқубати кӯтоҳмуддати шумо, шуморо комил, устувор, қавӣ ва матин хоҳад кард+.

11Ӯро ҷалол ва салтанат то абад бод. Омин+.

12Ба воситаи Силвонус, ки ба фикри ман бародари амин аст, ба шумо мухтасар навиштам, то шуморо насиҳат ва шаҳодат диҳам, ки ҳамин аст файзи ҳақиқии Худо, ки дар он шумо қоим ҳастед+.

Саломҳо.

13Калисое ки дар Бобил аст ва мисли шумо интихоб шудааст, ба шумо салом мерасонад, ҳамчунин писарам Марқӯс+.

14Ба якдигар бо бӯсаи муҳаббат салом гӯед. Бар ҳамаи шумо, ки дар Исои Масеҳ ҳастед, осоиштагӣ бод. Омин+.

+ 1:1 Мат. 4:18-21, Юҳ. 1:40-42, Яъқ. 1:1

+ 1:2 Ибр. 12:24, Дон. 3:31, 2 Пет. 1:2, Яҳ. 1:2

+ 1:3 2 Қӯр. 1:3, Эфс. 1:3, 1 Пет. 3:21, Юҳ. 3:3, Тит. 3:5

+ 1:4 Мат. 6:20, Мат. 19:21, Қӯл. 1:5
+ 1:5 Эфс. 2:8
+ 1:6 Мат. 5:11-12, Яъқ. 1:2-3

+ 1:7 Айюб 23:10, Заб. 65:10, 1 Қӯр. 3:13, Рум. 2:10

+ 1:8 Юҳ. 20:29
+ 1:10 2 Пет. 1:19
+ 1:11 Рум. 8:9, Луқ. 24:26
+ 1:12 Аъм. 2:2-4
+ 1:13 Марқ. 13:33-34, Эфс. 6:18, 1 Тас. 5:6

+ 1:14 Аъм. 17:30, Эфс. 4:18-19, Рум. 12:2, Тит. 3:3

+ 1:15 1 Юҳ. 3:3, 2 Пет. 3:11

+ 1:16 Иб. 11:44, Иб. 19:2

+ 1:17 Так. Шар. 10:17, Хур. 4:22, Ирм. 31:9, 2 Қӯр. 6:18

+ 1:18 Хур. 12:3, Иб. 1:10, Иш. 53:7, Юҳ. 1:29, Аъм. 20:28, Ибр. 9:14

+ 1:20 Ибр. 1:2
+ 1:22 Юҳ. 13:34, Рум. 12:9, Ибр. 13:1
+ 1:23 Юҳ. 1:13, Ибр. 4:12
+ 1:25 Иш. 40:6-8, Яъқ. 1:10-11
+ 2:1 Эфс. 4:31, Қӯл. 3:8
+ 2:2 Мат. 18:3, 1 Қӯр. 3:2, Ибр. 5:13
+ 2:3 Заб. 33:9
+ 2:4 1 Қӯр. 10:4
+ 2:5 Эфс. 2:20-22, Хур. 19:6
+ 2:6 Иш. 28:16, Рум. 9:33, Рум. 10:11
+ 2:7 Заб. 117:22, Марқ. 12:11, Аъм. 4:11
+ 2:8 Иш. 8:14, Рум. 9:33

+ 2:9 Так. Шар. 10:15, Хур. 19:6, Так. Шар. 7:6, Ваҳй 1:6, Ваҳй 5:10, Заб. 35:10, Юҳ. 1:9

+ 2:10 Ҳуш. 1:6, Ҳуш. 1:9, Ҳуш. 2:23, Рум. 9:25

+ 2:11 Иб. 25:23, Яъқ. 4:1, Рум. 7:23, Рум. 13:14, Ғал. 5:24

+ 2:12 Мат. 5:16, 2 Қӯр. 9:13, Ғал. 1:24
+ 2:13 Рум. 13:1, Тит. 3:1
+ 2:14 Рум. 13:3-4

+ 2:16 Юҳ. 8:32, Яъқ. 1:25, Яъқ. 2:12, Рум. 6:18, 1 Қӯр. 7:22, 2 Қӯр. 3:17, Ғал. 5:1, Ғал. 5:13, 1 Қӯр. 7:22

+ 2:17 Мас. 24:21, Рум. 13:7

+ 2:18 Эфс. 6:5, Қӯл. 3:22, 1 Тим. 6:1, Тит. 2:9

+ 2:19 1 Пет. 3:14, 1 Пет. 3:17, 1 Пет. 4:16
+ 2:21 Аъм. 14:22, Юҳ. 13:15
+ 2:22 Иш. 53:9
+ 2:23 Мат. 5:39, Иш. 53:7, Луқ. 23:46

+ 2:24 Рум. 6:2, Ғал. 2:19, Ғал. 5:24, Иш. 53:4-5

+ 2:25 Заб. 118:176, Иш. 53:6, Ирм. 50:6, Ҳиз. 34:6, Ҳиз. 34:11, Луқ. 15:6

+ 3:1 Ҳас. 3:16, 1 Қӯр. 14:34, Эфс. 5:22, Қӯл. 3:18, Тит. 2:5

+ 3:4 1 Тим. 2:9
+ 3:6 Ҳас. 18:12
+ 3:7 Эфс. 5:25, Қӯл. 3:19
+ 3:8 Рум. 12:16

+ 3:9 Иб. 19:18, 1 Тас. 5:15, Рум. 12:17, Мат. 5:44, Рум. 12:14, 1 Қӯр. 4:12

+ 3:12 Заб. 33:13-17

+ 3:14 Мат. 5:10, 1 Пет. 2:19-20, 1 Пет. 4:14-16, Иш. 8:12

+ 3:15 Иш. 8:13, Қӯл. 4:6
+ 3:16 1 Пет. 2:12, Луқ. 13:17
+ 3:17 1 Пет. 2:20
+ 3:18 1 Пет. 2:21, 1 Пет. 4:1, Ибр. 9:26-28
+ 3:19 Ҳас. 6:3-14, Ҳас. 7:17, 2 Пет. 2:5
+ 3:21 Рум. 6:4, Марқ. 16:16, 1 Пет. 1:3

+ 3:22 Луқ. 24:51, Аъм. 1:9, Заб. 109:1, Марқ. 16:19, Рум. 8:34, Рум. 8:38, 1 Қӯр. 15:24, Эфс. 1:21

+ 4:1 1 Пет. 3:18, Рум. 6:2, Рум. 6:7, Ғал. 5:24, Қӯл. 3:3

+ 4:2 Рум. 6:14, Рум. 14:7-8, 2 Қӯр. 5:15, Тит. 2:12

+ 4:4 Эфс. 4:17-19, 1 Пет. 2:12, 1 Пет. 3:16

+ 4:5 Юҳ. 5:22, Аъм. 10:42, 1 Пет. 4:5

+ 4:7 Яъқ. 5:8, 1 Қӯр. 7:29, 1 Қӯр. 7:31, Марқ. 14:38

+ 4:8 Мас. 10:12, Яъқ. 5:20
+ 4:9 Ибр. 13:2
+ 4:10 Рум. 12:6-8, 1 Қӯр. 7:7, Луқ. 12:42-43

+ 4:11 Юҳ. 13:31, 1 Қӯр. 10:31, Яҳ. 1:24-25, Ваҳй 1:6, Ваҳй 5:13

+ 4:12 1 Пет. 1:7
+ 4:13 Аъм. 5:41, Фпл. 3:11
+ 4:14 Заб. 88:51-52, Мат. 5:11
+ 4:16 1 Пет. 2:19-20
+ 4:17 Рум. 2:9, Ирм. 25:29
+ 4:18 Мас. 11:31
+ 4:19 Заб. 30:6, Луқ. 23:46
+ 5:1 Луқ. 24:48, Рум. 8:17

+ 5:2 Юҳ. 21:16-17, Аъм. 20:28, 1 Тим. 3:8, Тит. 1:7

+ 5:3 Мат. 20:25-26, Фпл. 3:17, 2 Тас. 3:9, 1 Тим. 4:12, Тит. 2:7

+ 5:4 Заб. 22:1, Заб. 79:2, Иш. 40:11, Ҳиз. 34:11-15, Воиз 12:12, Юҳ. 10:11, Ибр. 13:20, 1 Қӯр. 9:25

+ 5:5 Мас. 3:34, Яъқ. 4:6

+ 5:7 Заб. 36:5, Мат. 6:25, Фпл. 4:6

+ 5:8 Марқ. 13:33-34, 1 Пет. 5:8, Эфс. 6:18, 1 Тас. 5:6, Айюб 1:6, Айюб 2:2, 2 Қӯр. 2:11, Эфс. 6:11

+ 5:9 Яъқ. 4:7, Аъм. 14:22, 1 Тас. 3:3
+ 5:10 2 Тим. 2:10
+ 5:11 1 Пет. 4:11

+ 5:12 Аъм. 15:22, Аъм. 15:40, 1 Тас. 1:1, 2 Тас. 1:1

+ 5:13 Аъм. 12:12, Аъм. 13:5, Аъм. 15:37

+ 5:14 Рум. 16:16

2 Петрус

НОМАИ ДУЮМИ

ҲАВВОРИИ МУҚАДДАС ПЕТРУС

- 1
- 2
- 3

БОБИ ЯКУМ

Омода шудан ба анҷоми наҷот.

1^1Шимъӯни Петрус, ки банда ва ҳаввории Исои Масеҳ аст, ба онҳое ки имони гаронбаҳоро мисли имони мо дар адолати Худои мо ва Исои Масеҳи Наҷотдиҳанда қабул карданд:+

2Файз ва осоиштагӣ дар шинохтани Худо ва Исои Худованди мо бар шумо фаровон бод+.

3Азбаски қуввати илоҳии Ӯ ҳамаи чизҳои барои ҳаёт ва парҳезгорӣ зарурро ба мо бахшидааст, ба воситаи шинохтани Ӯ, ки моро бо ҷалол ва камоли Худ даъват намудааст,

4Ки бо онҳо ба мо ваъдаҳои бузург ва гаронбаҳо дода шудааст, то ки шумо ба воситаи онҳо шарики табиати илохӣ гардида, аз фасоди шаҳват, ки дар ҷаҳон ҳукмфармост, дур шавед, —+

5Бинобар ин шумо тамоми ҷидду ҷаҳди худро ба кор бурда, ба имони худ некӯкориро изофа намоед, ба некӯкорӣ — хирадмандиро,

6Ба хирадмандӣ — порсоиро, ба порсоӣ — тоқатро, ба тоқат — парҳезгориро,+

7Ба парҳезгорӣ — бародардӯстиро ва ба бародардӯстӣ — муҳаббатро+.

8Агар ин сифот дар шумо ёфт шавад ва афзоиш ёбад, шумо дар шинохтани Худованди мо Исои Масеҳ бе муваффақият ва бе самар наҳоҳед монд;+

9Вале дар ҳар кӣ ин сифот ёфт нашавад, вай кӯр аст, яъне чашмонашро пӯшида, фаромӯш кардааст, ки гуноҳҳои пештараи ӯ татҳир шудаанд+.

10Аз ин рӯ, эй бародарон, беш аз пеш саъю кӯшиш намоед, ки даъват ва интихоби худро устувор гардонед ва агар ҳамин тавр рафтор кунед, ҳаргиз пешпо нахоҳед хӯрд,+

11Зеро ки бо чунин роҳ даромадгоҳи Малакути абадии Худованд ва Наҷотдиҳандаи мо Исои Масеҳ барои шумо бемалол кушода хоҳад шуд+.

12Барои ҳамин ман ба ёди шумо овардани инро ҳаргиз бас намекунам, гарчанде ки шумо инро медонед ва дар ин ростӣ устувор ҳастед+.

13Аммо ман салоҳ медонам, то даме ки дар ин хайма ҳастам, шуморо бо ёдоварӣ таҳрик диҳам,

14Чун медонам, ки ба қарибӣ бояд хаймаи худро тарк кунам, чунон ки Худованди мо Исои Масеҳ ба ман эълон намудааст+.

15Ва саъю кӯшиш хоҳам кард, ки шумо пас аз риҳлатам низ ҳамеша инро ба ёд оваред.

Дигаргун шудани Исо пешгӯиест дар бораи бори дуюм бо ҷалол омадани Ӯ.

16Зеро, ҳангоме ки мо қувват ва омадани Худованди мо Исои Масеҳро ба шумо хабар додем, аз паи афсонаҳои фиребгарона нарафтаем, балки кибриёи Ӯро бо чашми худ дидаем+.

17Зеро ки Ӯ аз Худои Падар шавкат ва ҷалол ёфт, вақте ки аз ҷониби ҷалоли боазамат сӯи Ӯ чунин овоз расид: «Ин аст Писари Маҳбуби Ман, ки ҳусни таваҷҷӯҳи Ман бар Ӯст»+.

18Ва ин овозро, ки аз осмон омада расид, мо шунидем, ҳангоме ки бо Ӯ дар кӯҳи муқаддас будем.

19Ва каломи нубувват барои мо матонати бештаре дорад; шумо хуб мекунед, ки ба он рӯ меоваред, ҳамчун ба чароғе ки дар ҷои торик нур мепошад, то даме ки чашми рӯз кушода шуда, ситораи субҳ дар дилҳои шумо тулӯъ намояд;+

20Ва пеш аз ҳама чиз инро бидонед, ки ҳеҷ як нубуввати Навиштаҳо тафсири шахсиро раво намедонад;

21Зеро ки ҳаргиз нубувват ба ҳасби иродаи одамизод ба забон ронда нашудааст, балки муқаддасони Худо, бо таҳрики Рӯҳулқудс, онро ба забон рондаанд+.

БОБИ ДУЮМ

Дар бораи муаллимони козиби фосиқ ва доварӣ бар онҳо.

2^1Аммо дар миёни қавм анбиёи козиб низ буданд, чунон ки дар миёни шумо ҳам муаллимони козиб хоҳанд буд, ки бидъатҳои ҳалокатоварро ҷорӣ хоҳанд кард ва Худовандеро, ки барои онҳо фидия дод, инкор намуда, ба зудӣ ба сари худ ҳалокат хоҳанд овард+.

2Ва бисьёр касон фисқу фуҷури онҳоро пайравӣ хоҳанд кард, ва ба василаи онҳо роҳи ростӣ гирифтори таҳқир хоҳад шуд.

3Ва аз рӯи тамаъкорӣ бо суханони макромез шуморо ба дом хоҳанд даровард; ҳукми онҳо кайҳо муҳайёст, ва ҳалокати онҳо пинак нарафтааст+.

4Зеро, модоме ки Худо ба фариштаҳои гуноҳкор амон надод, балки онҳоро дар ҷаҳаннам андохта, ба мағораҳои зулмот супурд, то ки барои доварӣ дар қайду банд нигоҳ дошта шаванд;+

5Ва ба дуньёи қадим амон надод, балки фақат ҳашт нафар ва аз он ҷумла Нӯҳро, ки воизи адолат буд, маҳфуз дошта, бар олами осиён тӯфон овард;+

6Ва шаҳрҳои Садӯм ва Амӯроро ба ҳалокат маҳкум намуд ва, ҳамчун тимсоле барои осиёни оянда, ба хокистар табдил дод,+

7Ва Лути одилро, ки аз рафтори фосиқонаи шарирон ба танг омада буд, раҳо кард, —+

8Зеро ки он одил дар миёни онҳо умр ба сар бурда ва корҳои бади онҳоро дида ва шунида, ҷони одилонаи худро ҳаррӯза меозурд, —+

9Пас Худованд медонад, ки чӣ гуна парҳезгоронро аз озмоиш раҳо кунад ва шариронро барои ҷазо то рӯзи доварӣ дар қайду банд нигоҳ дорад,+

10Алалхусус онҳоеро, ки аз паи ҳавасҳои қабеҳи ҷисм мераванд, ва аз сарварон нафрат доранд, ва густохӣ ва худсарӣ мекунанд ва аз бадгӯӣ дар ҳаққи мақомҳои осмонӣ наметарсанд,+

11Дар сурате ки ҳатто фариштагон, ки дар қудрат ва қувват аз онҳо бартарӣ доранд, ба ҳузури Худованд дар ҳаққи онҳо ҳукми мазамматкунандае ба забон намеронанд.

12Аммо онҳо ҳамчун ҳайвоноти безабоне ки табиатан барои шикор ва талаф таваллуд ёфтаанд, ба он чи намефаҳманд, бӯҳтон мезананд, ва онҳо дар фасоди худ талаф хоҳанд шуд,+

13Ва подоши шарорати худро хоҳанд ёфт, зеро ки айшу нӯши ҳаррӯзаро барои худ роҳат медонанд; онҳо, ки беҳаё ва қабоҳаткор ҳастанд, аз ҳуққабозиҳои худ лаззат мебаранд, ҳангоме ки бо шумо айшу ишрат мекунанд.

14Чашмони онҳо пур аз зино ва гуноҳи доимист; онҳо ҷонҳои ноустуворро ба дом медароваранд; дили онҳо ба тамаъкорӣ омӯхта шудааст; онҳо фарзандони лаънат ҳастанд.

Анбиёи козиб, мисли Билъом, роҳи ростро тарк мекунанд.

15Онҳо роҳи ростро тарк карда, гумроҳ шудаанд ва аз паи Билъом ибни Баӯр рафтаанд, ки вай музди ноҳақро дӯст медошт+.

16Аммо дар шарорати худ мазаммат карда шуд: модахари безабон бо овози одамӣ сухан ронда, девонагии набиро боздошт+.

17Онҳо чашмаҳои беоб ва абрҳое ҳастанд, ки бо тундбод ронда мешаванд: барои онхо зулмоти торикии абадӣ муҳайё шудааст+.

Муаллимони козиб бо қиёфаи олимонаи дабдабанок озодиро ваъда медиҳанд ва касони дар имон ноустуворро ба дом медароваранд.

18Зеро ки суханони беҳудаи дабдабаноке гуфта, онҳоеро, ки навакак аз гумроҳон халос шудаанд, ба доми ҳавасҳои ҷисм, ба доми фисқу фуҷур медароваранд;+

19Ба онҳо озодиро ваъда медиҳанд, дар сурате ки худашон ғуломони фасод ҳастанд; зеро ҳар кӣ касеро мағлуб карда бошад, ҳамон кас ғуломи ӯст+.

20Зеро, агар ба василаи шинохтани Худованд ва Наҷотдиҳандаи мо Исои Масеҳ аз қабоҳатҳои дуньё халосӣ ёфта, аз нав ба доми онҳо афтода мағлуб мешуда бошанд, анҷоми онҳо бадтар аз аввалашон мешавад+.

21Барои онҳо надонистани роҳи адолат беҳтар мебуд аз он ки, баъд аз донистани он, аз ҳукми муқаддасе ки ба онҳо супурда шудааст, рӯй гардонанд+.

22Ба онҳо ҳамон чизе рӯй додааст, ки дар ин зарбулмасали дуруст гуфта мешавад: «Саг ба қаи худ баргашт», ва: «Хук баъд аз шустушӯй рафт, ки дар лой ғел занад»+.

БОБИ СЕЮМ

3^1Ин номаи дуюм аст, ки ба шумо, эй маҳбубон, менависам; дар онҳо бо роҳи ёдоварӣ фикри поки шуморо таҳрик медиҳам,+

2То шумо ба ҳотир оваред суханонеро, ки пештар анбиёи муқаддас гуфтаанд, ва ҳукми Худованд ва Наҷотдиҳандаро, ки ҳаввориён ба шумо супурдаанд+.

Масхарабозони беҳаё Омадани Дуюми Масеҳро мункир мешаванд; раддияи беимонии онҳо.

3Пеш аз ҳама бидонед, ки дар рӯзҳои охир масхарабозони беҳаёе пайдо хоҳанд шуд, ки бар тибқи ҳавасҳои худ рафтор намуда,

4Хоҳанд гуфт: «Куҷост ваъдаи омадани Ӯ? Зеро аз замоне ки падарон вафот кардаанд, ҳама чиз ончунон ки аз аввали офариниш буд, боқӣ мондааст»+.

5Онҳое ки чунин гумон мекунанд, намедонанд, ки дар ибтидо бо каломи Худо осмон ва замин аз об ва ба воситаи об таркиб ёфта буданд:+

6Бинобар ин дуньёи онвақта дар об ғарқ шуда, ба ҳалокат расид+.

7Аммо осмон ва замини ҳозира низ бо ҳамон калом барои оташ нигоҳ дошта шудаанд ва то рӯзи доварӣ ва ҳалокати мардуми осӣ саришта карда мешаванд.

Чаро Худованд дар омадани Худ таъхир менамояд.

8Аммо ҳамин як чиз аз шумо, эй маҳбубон, набояд пӯшида бошад, ки дар назари Худованд як рӯз мисли ҳазор сол аст, ва ҳазор сол мисли як рӯз+.

9Худованд дар иҷрои ваъда таъхир наменамояд, чунон ки баъзе касон инро таъхир ҳисоб мекунанд; балки ба шумо пурсабрӣ зоҳир менамояд ва намехоҳад, ки касе нобуд шавад, балки ҳама ба тавба рӯ оваранд+.

10Валекин рӯзи Худованд, чунон ки дузд дар шаб, ҳохад омад, ва он гоҳ осмон бо ғулғулае хоҳад даргузашт, ва аносир оташ гирифта, хоҳанд гудоҳт, ва замин ва тамоми аъмоле ки дар он аст, хоҳад сӯхт+.

Ба таври бояду шояд омода шудан ба омадани Худованд.

11Агар ҳамаи инҳо чунин нобуд мешуда бошанд, пас шумо дар рафтори муқаддасона ва парҳезгорӣ чӣ гуна бояд бошед,+

12Дар ҳолате ки омадани рӯзи Худоро орзу доред ва мешитобонед, ки дар он рӯз осмон аланга гирифта несту нобуд хоҳад шуд, ва аносир оташ гирифта, хоҳанд гудохт+?

13Лекин мо, мувофиқи ваъдаи Ӯ, мунтазири осмони нав ва замини нав ҳастем, ки дар онҳо адолат сокин хоҳад буд+.

14Пас, эй маҳбубон, модоме ки инро интизорӣ доред, саъю кӯшиш намоед, ки назди Ӯ покиза ва беайб дар осоиштагӣ хозир шавед;+

15Ва пурсабрии Худованди моро наҷот ҳисоб кунед, чунон ки бародари маҳбуби мо Павлус низ, аз рӯи ҳикмате ки ба ӯ ато шудааст, ба шумо навиштааст,+

16Ва ҳамчунин дар ҳамаи номаҳои худ ӯ дар ин бора сухан меронад, ки дар онҳо кадом як чизи душворфаҳме ҳаст, ки онро нодонон ва ноустуворон мисли Навиштаҳои дигар ғалат таъбир менамоянд, ва анҷоми ин кор барои онҳо ҳалокат меоварад+.

17Пас шумо, эй маҳбубон, азбаски пешакӣ огоҳонида шудаед, эҳтиёт шавед, ки гирифтори иштибоҳи шарирон нагардед ва аз матонати худ маҳрум нашавед,

18Балки дар файз ва шинохтани Худованд ва Наҷотдиҳандаи мо Исои Масеҳ нумӯ ёбед, ки Ӯро аз ҳоло то абад ҷалол бод. Омин+.

+ 1:1 Мат. 4:18-21, Юҳ. 1:40-42, Тит. 2:13
+ 1:2 Дон. 3:31, 1 Пет. 1:2, Яҳ. 1:2
+ 1:4 2 Пет. 2:18
+ 1:6 Яъқ. 1:3-4
+ 1:7 1 Юҳ. 4:16, 1 Қӯр. 13:13, Ибр. 13:1
+ 1:8 Тит. 3:14
+ 1:9 1 Юҳ. 1:7, Эфс. 5:26, Ибр. 9:14
+ 1:10 1 Тас. 1:4
+ 1:11 Қӯл. 1:13
+ 1:12 Яҳ. 1:5
+ 1:14 Юҳ. 21:18-19, 2 Тим. 4:6

+ 1:16 1 Тас. 2:19, 1 Тас. 4:16, Луқ. 9:32, Юҳ. 1:14

+ 1:17 Мат. 3:17, Мат. 17:5, Марқ. 1:11, Марқ. 9:7, Луқ. 9:35, Юҳ. 8:54, Юҳ. 17:1, Аъм. 3:13

+ 1:19 1 Пет. 1:10, Заб. 118:105, Юҳ. 5:35, 2 Қӯр. 4:6

+ 1:21 2 Тим. 3:16, 2 Подш. 17:13, Наҳ. 9:30

+ 2:1 Так. Шар. 13:1-3, Ирм. 14:14, Ирм. 23:16, Мат. 7:15, Аъм. 20:30, 2 Қӯр. 11:13, 1 Тим. 4:1, Яҳ. 1:4, 1 Қӯр. 6:20, 1 Қӯр. 7:23

+ 2:3 Рум. 16:18, Қӯл. 2:4
+ 2:4 Яҳ. 1:6
+ 2:5 Ҳас. 7:17, 1 Пет. 3:19-20, Ҳас. 7:23
+ 2:6 Ҳас. 19:24
+ 2:7 Ҳас. 19:16
+ 2:8 Заб. 118:136, Аъм. 17:16
+ 2:9 1 Қӯр. 10:13, Ваҳй 3:10
+ 2:10 Яҳ. 1:16, Яҳ. 1:8-9
+ 2:12 Яҳ. 1:10

+ 2:15 Ад. 22:5, Ад. 25:1-2, Ад. 31:16, Так. Шар. 23:3-6, Яҳ. 1:11, Ваҳй 2:14

+ 2:16 Ад. 22:21-30
+ 2:17 Яҳ. 1:12-13
+ 2:18 2 Пет. 1:4

+ 2:19 Ғал. 5:13, Юҳ. 8:34, Рум. 6:16-20, Тит. 3:3

+ 2:20 Мат. 12:45, Луқ. 11:26
+ 2:21 Рум. 7:12
+ 2:22 Мас. 26:11
+ 3:1 2 Пет. 1:13
+ 3:2 Яҳ. 1:17-18
+ 3:4 Иш. 5:19, Ирм. 17:15, Ҳиз. 12:22
+ 3:5 Ҳас. 1:9, Заб. 23:2, Заб. 135:6
+ 3:6 Ҳас. 7:11, Ҳас. 7:21
+ 3:8 Заб. 89:5

+ 3:9 Ҳаб. 2:3, Иш. 30:18, Ҳиз. 18:23, Ҳиз. 33:11, Рум. 2:4, 1 Тим. 2:4, 1 Тим. 2:6

+ 3:10 Мат. 24:43, Луқ. 12:39, 1 Тас. 5:2, Заб. 101:26-27, Иш. 34:4, Иш. 51:6, Марқ. 13:31

+ 3:11 1 Пет. 1:15

+ 3:12 Яҳ. 1:21

+ 3:13 Иш. 65:17, Иш. 66:2, Ваҳй 21:1, Иш. 60:21, Ваҳй 21:27

+ 3:14 Яъқ. 1:27, 1 Юҳ. 5:18, 1 Тим. 5:22
+ 3:15 Рум. 2:4, Ваҳй 2:21
+ 3:16 Ибр. 5:10

+ 3:18 Эфс. 4:15, Қӯл. 1:10, Қӯл. 2:19, Рум. 11:36

1 Юҳанно

НОМАИ ЯКУМИ

ҲАВВОРИИ МУҚАДДАС ЮҲАННО

- 1
- 2
- 3
- 4
- 5

БОБИ ЯКУМ

Шаҳодати ҳавворӣ дар бораи Каломи ҳаёт.

1^1Дар бораи он чи аз ибтидо буд, ва мо онро шунидаем ва бо чашмони ҳуд дидаем ва муроқиба намудаем, ва онро дастҳои мо ламс кардааст, дар бораи Каломи ҳаёт, —+

2Зеро ки ҳаёт зоҳир шуд, ва мо дидаем ва шаҳодат медиҳем ва ба шумо аз ҳаёти ҷовидоние хабар медиҳем, ки бо Падар буд ва ба мо зоҳир шуд, —+

3Дар бораи он чи мо дидаем ва шунидаем, ба шумо хабар медиҳем, то ки шумо низ бо мо мушоракат дошта бошед; валекин мушоракати мо бо Падар ва бо Писари Ӯ Исои Масеҳ аст+.

4Ва инро мо ба шумо менависем, то ки шодии шумо комил бошад+.

Мушоракат бо Худо дар нур зистан ва эътироф кардани гуноҳҳоро металабад.

5Ва ин аст паёме ки мо аз Ӯ шунидаем ва ба шумо хабар медиҳем: Худо нур аст, ва дар Ӯ ҳеҷ зулмоте нест+.

6Агар мо гӯем, ки бо Ӯ мушоракат дорем, вале дар зулмот мегардем, мо дурӯғ мегӯем ва бар тибқи ростӣ рафтор намекунем;+

7Аммо агар дар нур мегашта бошем, чунон ки Ӯ дар нур аст, бо якдигар мушоракат дорем, ва Хуни Писари Ӯ Исои Масеҳ моро аз ҳар гуноҳ пок менамояд+.

8Агар гӯем, ки мо гуноҳе надорем, — худамонро фиреб медиҳем, ва дар мо ростӣ нест+.

9Агар мо гуноҳҳои худро эътироф кунем, Ӯ амин ва одил аст, ки гуноҳҳои моро биомурзад ва моро аз ҳар ноинсофӣ пок намояд+.

10Агар гӯем, ки мо гуноҳе накардаем, Ӯро дурӯғгӯй месозем, ва каломи Ӯ дар мо нест+.

БОБИ ДУЮМ

Исо Шафоатгари мо ба хузури Падар аст.

2^1Эй фарзандонам! Инро ба шумо менависам, то ки шумо гуноҳ накунед; ва агар касе гуноҳ кунад, мо ба ҳузури Падар Шафоатгаре дорем, ки Исои Масеҳи Одил аст+.

2Ва Ӯ кафорат аст барои гуноҳҳои мо, ва на танҳо барои гуноҳҳои мо, балки барои гуноҳҳои тамоми ҷаҳон низ+.

Касе ки каломи Худоро риоят мекунад, дар нур сокин аст.

3Аз ин медонем, ки Ӯро мешиносем, ки аҳкоми Ӯро риоят мекунем+.

4Касе ки гӯяд: «Ман Ӯро мешиносам», аммо аҳкоми Ӯро риоят накунад, вай дурӯғгӯй аст, ва дар вай ростӣ нест+.

5Валекин касе ки каломи Ӯро риоят мекунад, дар вай ба ростӣ муҳаббати Худо ба камол расидааст. Аз ин медонем, ки мо дар Ӯ ҳастем+.

6Касе гӯяд, ки дар Ӯ собит мемонад, вай бояд тавре рафтор кунад, ки Ӯ рафтор мекард.

Муҳаббати бародарӣ ҳукми тозаест барои фарзандони нур.

7Эй маҳбубон! Ба шумо ҳукми тозае наменависам, балки ҳукми қадимие ки шумо аз ибтидо доштед: ҳукми қадимӣ каломест, ки шумо аз ибтидо шунидаед+.

8Лекин дар айни ҳол ба шумо ҳукми тозае менависам, ки ростии он ҳам дар Ӯст ва ҳам дар шумост, чунки зулмот гузарон аст, ва акнун нури ҳақиқӣ медурахшад+.

9Ҳар кӣ гӯяд, ки вай дар нур аст, валекин аз бародари худ нафрат дошта бошад, вай ҳанӯз дар зулмот аст+.

10Касе ки бародари худро дӯст медорад, вай дар нур сокин аст, ва дар вай васвасае нест+.

11Вале касе ки аз бародари ҳуд нафрат дорад, вай дар зулмот аст, ва дар зулмот мегардад, ва намедонад, ки куҷо меравад, чунки зулмот чашмонашро кӯр кардааст.

12Ба шумо, эй фарзандон, менависам, чунки гуноҳҳои шумо ба хотири исми Ӯ омурзида шудааст+.

13Ба шумо, эй падарон, менависам, чунки шумо Ӯро, ки аз ибтидост, шинохтаед. Ба шумо, эй ҷавонон, менависам, чунки шумо иблисро мағлуб кардаед. Ба шумо, эй бачагон, менависам, чунки шумо Падарро шинохтаед+.

14Ба шумо, эй падарон, навиштаам, чунки шумо Ӯро, ки аз ибтидост, шинохтаед. Ба шумо, эй ҷавонон, навиштаам, чунки шумо пурзӯр ҳастед, ва каломи Худо дар шумо сокин аст, ва шумо иблисро мағлуб кардаед.

Тарк кардани муҳаббати ҷаҳон.

15Ҷаҳонро дӯст надоред, на он чиро, ки дар ҷаҳон аст: касе ки ҷаҳонро дӯст медорад, дар вай муҳаббати Падар нест;+

16Зеро ҳар чи дар ҷаҳон аст: шаҳвати ҷисм, ҳаваси чашмон ва ғурури зиндагонӣ — аз Падар нест, балки аз ин ҷаҳон аст.

17Ва ҷаҳон бо ҳавасҳояш гузарон аст, аммо касе ки иродаи Худоро ба ҷо меоварад, то абад боқист+.

Ҷудо шудан аз зиддимасеҳ.

18Эй фарзандон! Соати охирин аст, ва чунон ки шунидаед, зиддимасеҳ меояд, ва ҳоло зиддимасеҳони зиёде пайдо шудаанд; аз ин рӯ медонем, ки соати охирин аст+.

19Онҳо аз мо берун омадаанд, аммо аз они мо набуданд; зеро, агар онҳо аз они мо мебуданд, бо мо мемонданд; лекин онҳо берун омаданд, то маълум шавад, ки ҳеҷ яке аз онҳо аз они мо нестанд+.

20Валекин шумо аз ҷониби Қуддус тадҳин ёфтаед ва ҳамаи шумо ростиро медонед+.

21Ман ба шумо на аз он сабаб навиштаам, ки ростиро намедониста бошед, балки аз он сабаб, ки шумо онро медонед, ҳамчунин инро, ки ҳеҷ дурӯғ аз ростӣ нест.

22Кист дурӯғгӯ, ғайр аз касе ки Масеҳ будани Исоро инкор мекунад? Вай зиддимасеҳ аст, ки Падар ва Писарро инкор мекунад+.

23Ҳар кӣ Писарро инкор мекунад, Падарро низ надорад; ҳар кӣ Писарро эътироф мекунад, Падарро низ дорад+.

24Пас, он чи шумо аз ибтидо шунидаед, бигзор дар шумо бимонад; агар он чи аз ибтидо шунидаед, дар шумо бимонад, шумо низ дар Писар ва дар Падар хоҳед монд+.

25Ва он ваъдае ки Ӯ ба мо додааст, ҳаёти ҷовидонист.

26Инро ба шумо дар бораи онҳое навиштаам, ки шуморо гумроҳ мекунанд+.

27Валекин тадҳине ки шумо аз Ӯ ёфтаед, дар шумо сокин аст, ва шумо эҳтиёҷе надоред, ки касе шуморо таълим диҳад; аммо азбаски тадҳини Ӯ ба шумо ҳар чизро таълим медиҳад, ва он рост аст ва дурӯғ нест, ва ҳамон тавр, ки шуморо таълим додааст, дар Ӯ бимонед+.

28Пас, эй фарзандон, дар Ӯ бимонед, то ки ҳангоми зоҳир шудани Ӯ мо ҷуръат дошта бошем ва ба ҳузури Ӯ дар вақти омадани Ӯ хиҷил нашавем+.

29Агар донистаед, ки Ӯ одил аст, пас бидонед, ки ҳар кӣ адолатро ба амал меоварад, аз Ӯ таваллуд ёфтааст+.

БОБИ СЕЮМ

Ҷалоли фарзандони Худо.

3^1Бубинед, ки Падар ба мо чӣ гуна муҳаббате ато намудааст, то ки мо фарзандони Худо номида шавем, ва чунин ҳастем. Ҷаҳон моро аз он сабаб намешиносад, ки Ӯро нашинохтааст+.

2Эй маҳбубон! Мо акнун фарзандони Худо ҳастем, вале ҳанӯз маълум нашудааст он чи хоҳем буд. Фақат ҳамин қадарашро медонем, ки дар вақти зоҳир шуданаш монанди Ӯ хоҳем буд, зеро Ӯро, чунон ки ҳаст, хоҳем дид+.

3Ва ҳар кӣ аз Ӯ чунин умед дорад, худро пок менамояд, чунон ки Ӯ пок аст+.

4Ҳар кӣ гуноҳ мекунад, шариатро мешиканад, ва гуноҳ шикастани шариат аст.

5Ва шумо медонед, ки Ӯ барои бардоштани гуноҳҳои мо зоҳир шуд, ва дар Ӯ гуноҳе нест+.

6Ҳар кӣ дар Ӯ бимонад, гуноҳ намекунад; ҳар кӣ гуноҳ мекунад, Ӯро надидааст ва Ӯро нашинохтааст+.

7Эй фарзандон! Бигзор шуморо ҳеҷ кас фирефта накунад. Касе ки адолатро ба амал меоварад, вай одил аст, чунон ки Ӯ одил аст+.

8Касе ки гуноҳ мекунад, вай аз иблис аст, чунки иблис аз ибтидо гуноҳ кардааст. Барои ҳамин ҳам Писари Худо зоҳир шуд, ки аъмоли иблисро вайрон кунад+.

9Ҳар кӣ аз Худо таваллуд ёфтааст, гуноҳ намекунад, чунки зоти Ӯ дар вай сокин аст; вай гуноҳ намекунад, чунки аз Худо таваллуд ёфтааст+.

10Фарзандони Худо ва фарзандони иблис ин тавр шинохта мешаванд: ҳар кӣ адолатро ба амал намеоварад, аз Худо нест, ҳамчунин касе ки бародари худро дӯст намедорад+.

Муҳаббат нишонаи фарзандони Худост.

11Зеро паёме ки шумо аз ибтидо шунидаед, чунин аст, ки мо бояд якдигарро дӯст дорем,+

12На ҳамчун Қобил, ки аз иблис буд ва бародари худро кушт. Ва аз барои чӣ вайро кушт? Аз барои он ки аъмоли худаш бад буд, вале аъмоли бародараш — одилона+.

13Ҳайрон нашавед, эй бародаронам, агар ҷаҳон аз шумо нафрат кунад+.

14Мо медонем, ки аз марг ба ҳаёт гузаштаем, чунки бародаронро дӯст медорем; касе ки бародарашро дӯст намедорад, ҳанӯз дар марг сокин аст+.

15Ҳар кӣ аз бародари худ нафрат дорад, қотил аст; ва шумо медонед, ки ҳеҷ як қотил ҳаёти ҷовидоние надорад, ки дар вай сокин бошад+.

16Мо муҳаббатро аз он донистем, ки Ӯ ҷони Худро барои мо фидо кард. Мо ҳам бояд ҷонҳои худро барои бародарон фидо кунем+.

17Ва агар касе ки дар ҷаҳон осудаҳол аст, бародари худро дар ҳолати мӯҳтоҷӣ дида, раҳмдилии худро аз вай дареғ медорад, — чӣ гуна муҳаббати Худо дар ӯ сокин аст+?

18Эй фарзандонам! На бо сухан ва забон, балки бо амал ва ростӣ дӯст бидорем+.

Ҷуръати фарзандони Худо.

19Ва аз ин хоҳем донист, ки мо аз ростӣ ҳастем, ва дили худро ба ҳузури Ӯ ором хоҳем кард,

20Дар ҳар чизе ки дил моро маҳкум менамояд, чунки Худо аз дили мо бузургтар аст ва ҳар чизро медонад.

21Эй маҳбубон! Агар дили мо моро маҳкум накунад, мо ба ҳузури Худо ҷуръат дорем,+

22Ва ҳар чӣ талаб кунем, аз Ӯ меёбем, чунки аҳкоми Ӯро риоят мекунем ва он чи ба ҳузури Ӯ мақбул аст, ба амал меоварем+.

23Ва ҳукми Ӯ ин аст, ки мо ба исми Писари Ӯ Исои Масеҳ имон оварем ва якдигарро дӯст дорем, чунон ки Ӯ ба мо ҳукм кардааст+.

24Ва касе ки аҳкоми Ӯро нигоҳ медорад, вай дар Ӯ сокин аст, ва Ӯ дар вай. Ва ин ки Ӯ дар мо сокин аст, аз он Рӯҳе медонем, ки Ӯ ба мо ато намудааст+.

БОБИ ЧОРУМ

Рӯҳи ростӣ ва рӯҳи иштибоҳро чӣ гуна бояд шинохт.

4^1Эй маҳбубон! Ба ҳар рӯҳ эътимод накунед, балки рӯҳҳоро имтиҳон кунед, ки оё аз Худо ҳастанд, чунки бисьёр анбиёи козиб ба сар то сари дуньё рафтаанд+.

2Рӯҳи Худоро шумо ин тавр ҳоҳед шиноҳт: ҳар рӯҳе ки зътироф кунад, ки Исои Масеҳ ба ҳасби ҷисм омад, аз Худост,+

3Ва ҳар рӯҳе ки инкор кунад, ки Исои Масеҳ ба ҳасби ҷисм омад, аз Худо нест, балки рӯҳи зиддимасеҳ аст, ки дар бораи он шумо шунидаед, ки он меояд, ва он акнун дар ҷаҳон аст+.

4Шумо, эй фарзандон, аз Худо ҳастед, ва онҳоро мағлуб кардаед, зеро Ӯ, ки дар шумост, аз он ки дар ҷаҳон аст, бузургтар аст.

5Онҳо аз ҷаҳон ҳастанд, бинобар ин онҳо ба таври дунёӣ суҳан меронанд, ва ҷаҳон онҳоро мешунавад+.

6Мо аз Худо ҳастем: ҳар кӣ Худоро мешиносад, ба мо гӯш медиҳад; касе ки аз Худо нест, ба мо гӯш намедиҳад. Аз рӯи ҳамин мо рӯҳи ростӣ ва рӯҳи иштибоҳро мешиносем+.

Муҳаббате ки Худо ба мо дорад, моро ба муҳаббати бародарӣ ӯҳдадор мекунад.

7Эй маҳбубон! Якдигарро дӯст бидорем, чунки муҳаббат аз Худост, ва ҳар кӣ дӯст медорад, аз Худо таваллуд ёфтааст ва Худоро мешиносад+.

8Касе ки дӯст намедорад, вай Худоро нашинохтааст, чунки Худо муҳаббат аст.

9Муҳаббати Худо ба мо дар он зоҳир шуд, ки Худо Писари ягонаи Худро ба ҷаҳон фиристод, то ки мо ба воситаи Ӯ ҳаёт ёбем+.

10Муҳаббат дар ин аст, ки на мо Худоро дӯст доштаем, балки Ӯ моро дӯст дошт ва Писари Худро барои кафорати гуноҳҳои мо фиристод+.

11Эй маҳбубон! Агар Худо моро ин гуна дӯст дошта бошад, мо низ бояд якдигарро дӯст бидорем.

12Худоро ҳаргиз касе надидааст: агар мо якдигарро дӯст дорем, Худо дар мо сокин аст, ва муҳаббати Ӯ дар мо комил аст+.

13Ин ки мо дар Ӯ сокин ҳастем ва Ӯ дар мо, аз он мешиносем, ки Ӯ аз Рӯҳи Худ ба мо ато намудааст+.

14Ва мо дидаем ва шаҳодат медиҳем, ки Падар Писарро фиристод, то ки Наҷотдиҳандаи ҷаҳон гардад+.

15Ҳар кӣ эътироф мекунад, ки Исо Писари Худост, Худо дар Ӯ сокин аст, ва Ӯ дар Худо+.

16Ва мо муҳаббатеро, ки Худо ба мо дорад, медонем ва ба он эътимод дорем. Худо муҳаббат аст, ва ҳар кӣ дар муҳаббат сокин аст, вай дар Худо сокин аст, ва Худо дар вай.

17Муҳаббат дар мо чунон ба камол расидааст, ки мо дар рӯзи доварӣ ҷуръат дорем, зеро, чунон ки Ӯ дар ин ҷаҳон ҳаст, ончунон мо ҳастем+.

18Дар муҳаббат ҳаросе нест, балки муҳаббати комил ҳаросро бадар меронад, чунки ҳарос азоб дорад, ва касе ки меҳаросад, дар муҳаббат комил нест.

19Мо Ӯро дӯст медорем, чунки аввал Ӯ моро дӯст дошт.

20Агар касе гӯяд, ки «ман Худоро дӯст медорам», вале аз бародари худ нафрат кунад, вай дурӯғгӯй аст; зеро касе ки бародари худро, ки дидааст, дӯст намедорад, чӣ гуна метавонад Худоро, ки надидааст, дӯст бидорад+?

21Ва мо аз Ӯ чунин хукме дорем, ки ҳар кӣ Худоро дӯст медорад, бародари худро низ дӯст бидорад+.

БОБИ ПАНҶУМ

Имон ба Исои Писари Худо ҷаҳонро мағлуб менамояд.

5^1Ҳар кӣ имон дорад, ки Исо Масеҳ аст, вай аз Худо таваллуд ёфтааст, ва ҳар кӣ Волидро дӯст медорад, вай Мавлуди Ӯро низ дӯст медорад+.

2Аз ин мо медонем, ки фарзандони Худоро дӯст медорем, ки Худоро дӯст дорем ва аҳкоми Ӯро риоят кунем+.

3Зеро муҳаббат ба Худо ҳамин аст, ки мо аҳкоми Ӯро риоят кунем; ва аҳкоми Ӯ гарон нест,+

4Зеро ҳар кӣ аз Худо таваллуд ёфтааст, ҷаҳонро мағлуб мекунад; ва ин ғалабае ки ҷаҳонро мағлуб кардааст, имони мост+.

5Кист, ки ҷаҳонро мағлуб мекунад, ҷуз касе ки имон дорад, ки Исо Писари Худост+?

Касе ки ба Исо имон меоварад, ҳаёти абадӣ дорад.

6Ӯ Исои Масеҳ аст, ки бо об ва хун ва Рӯҳ омадааст, на танҳо бо об, балки бо об ва хун; ва Рӯҳ шаҳодат медиҳад, чунки Рӯҳ ростист+.

7Зеро се ҳастанд, ки дар осмон шаҳодат медиҳанд: Падар, Калом ва Рӯҳулқудс; ва Ин се як ҳастанд.

8Ва се ҳастанд, ки дар замин шаҳодат медиҳанд: рӯҳ, об ва хун; ва ин се мувофиқат мекунанд.

9Агар мо шаҳодати одамиро қабул кунем, шаҳодати Худо бузургтар аст, зеро ин шаҳодати Худост, ки Ӯ дар бораи Писари Худ шаҳодат додааст+.

Имондор бар ҳасби дуо он чи аз Худо талаб кунад, меёбад.

10Касе ки ба Писари Худо имон дорад, дар худ шаҳодат дорад; касе ки ба Худо имон надорад, Ӯро дурӯғгӯ донистааст, зеро ба шаҳодате ки Худо дар бораи Писари Худ додааст, имон надорад+.

11Ва ин шаҳодат аз он иборат аст, ки Худо ба мо ҳаёти ҷовидонӣ ато намудааст, ва ин ҳаёт дар Писари Ӯст+.

12Касе ки Писарро дорад, ҳаёт дорад, касе ки Писари Худоро надорад, ҳаёт надорад.

13Ба шумо, ки ба исми Писари Худо имон доред, инро навиштаам, то донед, ки шумо ба Писари Худо имон дошта, ҳаёти ҷовидонӣ доред+.

Сухани хотимавӣ.

14Ва ҷуръате ки мо ба ҳузури Ӯ дорем, дар он аст, ки агар мо мувофиқи иродаи Ӯ чизеро талаб кунем, Ӯ моро мешунавад;+

15Ва агар донем, ки Ӯ моро дар ҳар чӣ талаб кунем, мешунавад, онро низ медонем, ки он чи аз Ӯ талаб кардаем, меёбем.

16Агар касе бародари худро бинад, ки гуноҳе мекунад, ки анҷомаш мамот нест, бигзор дуо гӯяд, ва Худо Ӯро ҳаёт хоҳад бахшид: дар бораи онҳое мегӯям, ки анҷоми гуноҳашон мамот нест. Гуноҳе ҳаст, ки анҷомаш мамот аст: дар бораи чунин гуноҳ намегӯям, ки дуо гӯед+.

17Ҳар ноинсофӣ гуноҳ аст, лекин гуноҳест, ки анҷомаш мамот нест.

18Мо медонем, ки ҳар кӣ аз Худо таваллуд ёфтааст, гуноҳ намекунад, балки Писари Худо варо муҳофизат мекунад, ва иблис ба вай даст намерасонад+.

19Мо медонем, ки мо аз Худо ҳастем, вале тамоми ҷаҳон дар зери хукумати иблис аст+.

20Валекин мо медонем, ки Писари Худо омада, ба мо ҳирад бахшид, то ки ҳақро дарк кунем, ва мо дар ҳақ, дар Писари Ӯ Исои Масеҳ ҳастем. Ӯ Худои ҳақиқӣ ва ҳаёти ҷовидонӣ мебошад+.

21Эй фарзандон! Худро аз бутҳо нигоҳ доред. Омин+.

+ 1:1 Луқ. 24:39, Юҳ. 1:14, Юҳ. 20:27, 2 Пет. 1:16

+ 1:2 Юҳ. 1:4, Юҳ. 5:26, Юҳ. 11:25, 1 Юҳ. 5:11, Юҳ. 15:27, Юҳ. 1:1, Юҳ. 1:18

+ 1:3 Юҳ. 17:21, 1 Қӯр. 1:9
+ 1:4 Юҳ. 15:11
+ 1:5 Юҳ. 1:4, Юҳ. 8:12, Яъқ. 1:17
+ 1:6 Юҳ. 12:35, 2 Қӯр. 6:16
+ 1:7 Иш. 2:5, Иш. 60:1, Эфс. 1:7, Ибр. 9:14

+ 1:8 3 Подш. 8:46, 2 Вак. 6:36, Мас. 20:9, Воиз 7:20, Яъқ. 3:2, Рум. 3:23

+ 1:9 Заб. 31:5, Заб. 50:4, Мас. 28:13
+ 1:10 1 Юҳ. 5:10, Юҳ. 5:38, Юҳ. 8:37
+ 2:1 Юҳ. 14:26, Рум. 8:34, Ибр. 7:25

+ 2:2 Юҳ. 1:29, Юҳ. 11:52, 1 Юҳ. 4:10, Рум. 3:25-26

+ 2:3 Юҳ. 14:15, Юҳ. 15:10, 1 Юҳ. 5:3
+ 2:4 Тит. 1:16
+ 2:5 1 Юҳ. 4:12
+ 2:7 Юҳ. 13:34, Иб. 19:18, 2 Юҳ. 1:5

+ 2:8 Юҳ. 13:34, Юҳ. 1:9, Юҳ. 8:12, Рум. 13:12, Эфс. 5:8, 1 Тас. 5:5

+ 2:9 1 Юҳ. 4:20
+ 2:10 Юҳ. 11:10
+ 2:12 Аъм. 10:43, Аъм. 13:38
+ 2:13 Эфс. 6:11, Юҳ. 14:7
+ 2:15 Яъқ. 4:4
+ 2:17 1 Қӯр. 7:31

+ 2:18 Мат. 24:5, 1 Юҳ. 4:3, 2 Юҳ. 1:7, 1 Тим. 4:1, 2 Тим. 3:1

+ 2:19 Так. Шар. 13:13, Аъм. 20:30, 1 Қӯр. 11:19

+ 2:20 Юҳ. 14:26, Юҳ. 16:13, 1 Қӯр. 2:10
+ 2:22 1 Юҳ. 4:3
+ 2:23 Мат. 10:33
+ 2:24 1 Юҳ. 3:11

+ 2:26 Марқ. 13:5, 1 Юҳ. 3:7, Қӯл. 2:8, 2 Тас. 2:3

+ 2:27 Ирм. 31:34, Ибр. 8:11
+ 2:28 1 Юҳ. 3:2, 1 Тас. 2:19
+ 2:29 Мат. 6:1, 3 Юҳ. 1:11

+ 3:1 Юҳ. 3:16, Рум. 5:8, Эфс. 2:4, Мат. 5:9, Юҳ. 1:12, 1 Юҳ. 5:1, Рум. 8:14, Юҳ. 16:3, Юҳ. 17:25

+ 3:2 Рум. 8:15-16, Ғал. 3:26, Эфс. 1:5, Рум. 8:29, 2 Қӯр. 3:18, Фпл. 3:21, Айюб 19:26, Заб. 16:15, 1 Қӯр. 13:12, Ваҳй 22:4

+ 3:3 2 Қӯр. 7:1

+ 3:5 Юҳ. 1:29, Ибр. 9:26, 1 Пет. 2:22, 2 Қӯр. 5:21, Ибр. 4:15

+ 3:6 3 Юҳ. 1:11

+ 3:7 Марқ. 13:5, 1 Юҳ. 2:26, Қӯл. 2:8, 2 Тас. 2:3

+ 3:8 Юҳ. 8:44, Ибр. 2:14
+ 3:9 Заб. 118:3, 1 Юҳ. 5:18
+ 3:10 1 Юҳ. 4:8, 1 Юҳ. 4:20

+ 3:11 Иб. 19:18, Юҳ. 13:34, 1 Юҳ. 1:5, 1 Юҳ. 2:24, 2 Юҳ. 1:5

+ 3:12 Юҳ. 8:44, Ҳас. 4:3-8, Яҳ. 1:11, Ибр. 11:4

+ 3:13 Марқ. 13:13, Юҳ. 7:7, Юҳ. 15:18
+ 3:14 Юҳ. 5:24
+ 3:15 Мат. 5:22, Ваҳй 21:8
+ 3:16 Юҳ. 10:11, Юҳ. 15:13

+ 3:17 Так. Шар. 15:7, Мас. 21:13, Яъқ. 2:15-16

+ 3:18 Яъқ. 1:22, Рум. 2:13
+ 3:21 1 Юҳ. 2:28
+ 3:22 Мат. 7:7-8, Юҳ. 14:13-14
+ 3:23 Юҳ. 6:29

+ 3:24 Юҳ. 6:56, Юҳ. 15:4-5, Рум. 8:9, Рум. 8:16

+ 4:1 1 Қӯр. 14:29, 1 Тас. 5:20-21, Ваҳй 2:2, Так. Шар. 13:1-3, Ирм. 14:14, Ирм. 23:16, Ирм. 29:8, Мат. 7:15, Марқ. 13:22, 2 Пет. 2:1

+ 4:2 Юҳ. 1:14, 1 Тим. 3:16, Ибр. 2:14, 1 Қӯр. 12:3

+ 4:3 1 Юҳ. 2:18, 1 Юҳ. 2:22, 2 Юҳ. 1:7
+ 4:5 Юҳ. 3:31, Юҳ. 8:23, Юҳ. 15:19
+ 4:6 Юҳ. 18:37, Юҳ. 14:17, 1 Тим. 4:1
+ 4:7 1 Қӯр. 13, 1 Юҳ. 3:10-11
+ 4:9 Юҳ. 3:16

+ 4:10 Юҳ. 1:29, 1 Юҳ. 4:10, Юҳ. 3:16, Рум. 5:8

+ 4:12 Хур. 33:20, Юҳ. 1:18, 1 Тим. 6:16, 1 Юҳ. 2:5

+ 4:13 1 Юҳ. 3:24
+ 4:14 Юҳ. 3:17
+ 4:15 Мат. 14:33, 1 Юҳ. 5:5
+ 4:17 1 Юҳ. 2:28, 1 Юҳ. 3:21
+ 4:20 1 Юҳ. 2:9, 1 Юҳ. 3:10

+ 4:21 Иб. 19:18, Мат. 19:19, Мат. 22:39, Марқ. 12:31

+ 5:1 Юҳ. 1:12
+ 5:2 1 Юҳ. 2:5, 1 Юҳ. 3:24, 1 Юҳ. 4:13
+ 5:3 Юҳ. 14:15, 2 Юҳ. 1:6, Мат. 11:30
+ 5:4 Юҳ. 16:33, Эфс. 6:16
+ 5:5 Мат. 14:33, 1 Юҳ. 4:15
+ 5:6 Юҳ. 14:17, Юҳ. 15:26
+ 5:9 Юҳ. 5:36
+ 5:10 1 Юҳ. 1:10, Мат. 3:17

+ 5:11 Юҳ. 1:4, Юҳ. 5:26, Юҳ. 11:25, 1 Юҳ. 1:2

+ 5:13 Юҳ. 20:31

+ 5:14 Мат. 7:7-8, Юҳ. 14:13-14, 1 Юҳ. 3:22

+ 5:16 Мат. 12:31-32, Марқ. 3:29, Ибр. 6:4-6, Ибр. 10:26

+ 5:18 Заб. 118:3, 1 Юҳ. 3:9
+ 5:19 Луқ. 4:6, Ғал. 1:4
+ 5:20 Юҳ. 1:1, Юҳ. 20:28
+ 5:21 1 Қӯр. 10:7, 1 Қӯр. 10:14

2 Юҳанно

НОМАИ ДУЮМИ

ҲАВВОРИИ МУҚАДДАС ЮҲАННО

- 1

1

Ростӣ ва муҳаббат ҷудонашавандаанд.

1^1Пир — ба ҳотуни баргузида ва фарзандони вай, ки ман онҳоро дар ростӣ дӯст медорам, ва на танҳо ман, балки низ ҳамаи онҳое ки ростиро дарк кардаанд,+

2Ба хотири ростие ки дар мо сокин аст ва то абад бо мо хоҳад буд:

3Файз, марҳамат ва осоиштагӣ аз ҷониби Худои Падар ва Исои Масеҳи Худованд, ки Писари Падар аст, дар ростӣ ва муҳаббат бо шумо бод+.

Калисо бояд дар ростӣ ва муҳаббат собит бимонад.

4Ман бағоят хурсанд шудам, ки аз байни фарзандонат касонеро ёфтам, ки дар ростӣ рафтор мекунанд, ба ҳасби ҳукме ки мо аз Падар пазируфтаем+.

5Ва акнун аз ту, эй хотун, хоҳишмандам: на ҳамчун ҳукми тозае ба ту менависам, балки ҳамонро, ки мо аз ибтидо доштем, ки ба якдигар муҳаббат дошта бошем+.

6Ва муҳаббат аз он иборат аст, ки мо бар тибқи аҳкоми Ӯ рафтор кунем. Ин ҳамон ҳукмест, ки шумо аз ибтидо шунидаед, то ки бар тибқи он рафтор кунед+.

Огоҳонидан аз таълимоти козибона.

7Зеро бисьёр фиребгарон дар дуньё пайдо шудаанд, ки Исои Масеҳи ба ҳасби ҷисм омадаро эътироф намекунанд: чунин шаҳс фиребгар ва зиддимасеҳ аст+.

8Аз худ бохабар бошед, ки мабодо он чиро, ки мо барояш меҳнат кардаем, барбод диҳед, балки мукофоти комил бигиред+.

9Ҳар ки аз таълимоти Масеҳ дур мешавад ва дар он сокин нест, Худо надорад; касе ки дар таълимоти Масеҳ сокин аст, ҳам Падарро дорад ва ҳам Писарро+.

10Касе ки назди шумо меояд ва ин таълимотро намеоварад, варо ба хонаи худ қабул накунед ва ба вай салом надиҳед;+

11Зеро касе ки ба вай салом диҳад, ба аъмоли шариронаи вай шарик мешавад.

12Чизи бисьёре дорам, ки ба шумо бинависам, аммо намехоҳам ба коғаз бо сиёҳӣ бинависам, балки умедворам, ки назди шумо биёям ва даҳонакӣ бигӯям, то ки хурсандии мо комил бошад+.

13Фарзандони хоҳари баргузидаи ту ба ту салом мерасонанд. Омин.

+ 1:1 1 Юҳ. 3:1, Юҳ. 8:32
+ 1:3 1 Тим. 1:2, 2 Тим. 1:2
+ 1:4 3 Юҳ. 1:4

+ 1:5 Иб. 19:18, Юҳ. 13:34, Юҳ. 15:12, 1 Юҳ. 3:11

+ 1:6 Юҳ. 14:15, 1 Юҳ. 5:3

+ 1:7 Юҳ. 1:14, 1 Юҳ. 4:2, 1 Тим. 3:16, Ибр. 2:14, 1 Юҳ. 2:18, 1 Юҳ. 4:3

+ 1:8 1 Қӯр. 3:8
+ 1:9 1 Юҳ. 2:23
+ 1:10 Рум. 16:17, 1 Тас. 5:22

+ 1:12 Юҳ. 15:11, Юҳ. 16:24, Юҳ. 17:13, 3 Юҳ. 1:13-14

3 Юҳанно

НОМАИ СЕЮМИ

ҲАВВОРИИ МУҚАДДАС ЮҲАННО

- 1

1

Дар ростӣ рафтор кардан шодмонии бузург аст.

1^1Пир — ба Ғоюси маҳбуб, ки ӯро ман дар ростӣ дӯст медорам+.

2Эй маҳбуб! Дуо мегӯям, ки ту саломат бошӣ ва дар ҳар чиз комьёб шавӣ, чунон ки ҷони ту комьёб аст.

3Зеро ки ман бағоят хурсанд шудам, вақте ки бародарон омада, дар бораи ростии ту шаҳодат доданд, чунон ки ту дар ростӣ рафтор мекунӣ.

4Барои ман хурсандии бештаре нест аз шунидани он ки фарзандони ман дар ростӣ рафтор мекунанд+.

Пазироии меҳмоннавозонаи бародарони мусофир.

5Эй маҳбуб! Дар ҳар коре ки барои бародарон, ҳатто барои ғарибон мекунӣ, рафтори ту амин аст+.

6Онҳо ба ҳузури калисо дар бораи муҳаббати ту шаҳодат додаанд; ва ту рафтори хубе мекунӣ, агар онҳоро гусел намоӣ, чунон ки ба ҳузури Худо шоиста аст,

7Зеро ки онҳо ба хотири исми Ӯ сафар кардаанд, дар ҳолате ки аз халқҳо кӯмак нагирифтаанд.

8Пас мо бояд чунин касонро дастгирӣ намоем, то ки дар кори ростӣ шарик шавем+.

Касе ки некӣ мекунад, аз Худост, ва касе ки бадӣ мекунад,

Худоро надидааст.

9Ман ба калисо навиштам, аммо Диютрифас, ки калониро дар миёни онҳо дӯст медорад, моро қабул намекунад.

10Бинобар ин, агар биёям, корҳоеро, ки ӯ мекунад, ҳотирнишон ҳоҳам кард: ӯ дар ҳаққи мо суханони бад ба забон меронад, ва бо ин ҳам қонеъ нашуда, худаш бародаронро қабул намекунад ва ба касоне ки мехоҳанд, монеъ мешавад ва аз калисо бадар меронад.

11Эй маҳбуб! Ба бадӣ тақлид накун, балки ба некӣ. Касе ки некӣ мекунад, аз Худост; ва касе ки бадӣ мекунад, Худоро надидааст+.

12Дар бораи Димитриюс ҳама ва худи ростӣ низ ба некии ӯ шаҳодат додааст; мо ҳам шаҳодат медиҳем, ва шумо медонед, ки шаҳодати мо рост аст+.

13Чизи бисьёре доштам, ки бинависам, валекин намехоҳам ба ту бо сиёҳӣ ва қалам бинависам,+

14Балки умедворам, ки ба қарибӣ туро бубинам, ва даҳонакӣ гуфтугузор кунем.

15Осоиштагӣ бар ту бод. Дӯстон ба ту салом мерасонанд. Ба дӯстон ном ба ном салом бирасон. Омин.

+ 1:1 1 Юҳ. 3:18, 2 Юҳ. 1:1
+ 1:4 2 Юҳ. 1:4
+ 1:5 Ғал. 6:10, Ибр. 13:1
+ 1:8 1 Тим. 5:18

+ 1:11 Заб. 33:15, Заб. 36:27, Иш. 1:16-17, 1 Юҳ. 2:29, 1 Юҳ. 3:6

+ 1:12 Юҳ. 21:24

+ 1:13 2 Юҳ. 1:12

Яҳудо

НОМАИ

ҲАВВОРИИ МУҚАДДАС ЯҲУДО

- 1

1

Даъватшудагон дар Худои Падар тақдис ёфтаанд ва дар Исои Масеҳ маҳфузанд.

1^1Яҳудо, ки бандаи Исои Масеҳ ва бародари Яъқуб аст, ба даъватшудагоне ки дар Худои Падар тақдис ёфтаанд ва дар Исои Масеҳ маҳфузанд:+

2Марҳамат ва осоиштагӣ ва муҳаббат бар шумо фаровон бод+.

Доварии Худо бар муаллимони козиби фосид.

3Эй маҳбубон! Азбаски ҷидду ҷаҳди комил дорам ба шумо дар бораи наҷоти муштараки мо бинависам, зарур донистам ба шумо насиҳате нависам, то шумо дар роҳи имоне ки як бор ба муқаддасон супурда шуд, ҷадал намоед+.

4Зеро баъзе касон пинҳонӣ даромадаанд, ки аз қадим ба ин маҳкумият таъин шуда буданд, ва ин осиён файзи Худои моро ба фисқу фуҷур табдил медиҳанд ва Парвардигори ягона ва Исои Масеҳи Худованди моро инкор мекунанд+.

5Ман он чиро, ки медонед, мехоҳам ба шумо хотиррасон намоям, ки агарчи Худованд қавмро аз замини Миср халос кард, баъд беимононро ба ҳалокат расонд,+

6Ва фариштаҳоеро, ки мартабаи худро маҳфуз надоштанд, балки манзили худро тарк карданд, дар қайду банди абадӣ, дар зулмот, барои доварии рӯзи бузург нигоҳ дошт;+

7Ҳамчунин Садӯм ва Амӯро ва шаҳрҳои атрофашон, ки ба ҳамин тарз ба зино дода шуда, аз паи инҳирофоти дигар афтода буданд, гирифтори ҷазои оташи абадӣ гардида, ҳамчун тимсол муқаррар карда шуданд+.

8Ба ҳамин тарз ин гирифторони хобу хаёл ҷисмро палид месозанд, сардоронро рад мекунанд ва дар ҳаққи олимақомон бӯҳтон мегӯянд+.

9Вақте ки фариштаи муқарраб Микоил бо иблис сухан ронда, дар бораи ҷасади Мусо баҳс мекард, ҷуръат накард, ки ҳукми мазамматкунандае ба забон ронад, балки гуфт: «Худованд туро ҷазо диҳад»+.

10Валекин инҳо ба ҳар чизе ки намефаҳманд, бӯҳтон мезананд, ва бо ҳар чизе ки ҳамчун ҳайвоноти безабон табиатан медонанд, худро фосид мекунанд+.

11Вой бар ҳоли онҳо, чунки бо роҳи Қобил рафтаанд, ва мисли Билъом дар ивази музд тамоман ба иштибоҳ дода шудаанд, ва мисли Қӯраҳ дар исьён ба ҳалокат расидаанд+.

12Инҳо олудагие дар зиёфатҳои муҳаббати шумо мебошанд, ҳангоме ки бо шумо бе ҳаросе айшу ишрат карда, шиками ҳудро мепарваранд; инҳо абрҳои беобе ҳастанд, ки бо шамол ронда мешаванд; инҳо дарахтони тирамоҳ ҳастанд, ки бесамар буда, ду карат мурдаанд ва решакан шудаанд;+

13Инҳо мавҷҳои пуртуғьёни баҳр ҳастанд, ки кафки расвоиҳои худро боло мебароваранд; инҳо ситораҳои оворае ҳастанд, ки барояшон торикии зулмот то абад нигоҳ дошта шудааст+.

14Ҳанӯх низ, ки баъд аз Одам насли ҳафтум буд, дар бораи инҳо нубувват карда гуфтааст: «Инак, Худованд бо беварҳои муқаддасони Худ омад,+

15То ки бар ҳама доварӣ кунад ва ҳамаи осиёнро маҳкум намояд дар тамоми аъмоле ки маъсияташон содир кардааст, ва дар ҳамаи суханони густохонае ки дар ҳаққи Ӯ гуноҳкорони осӣ ба забон рондаанд».

16Инҳо шиквакунандагони аз ҳар чиз норозие ҳастанд, ки бар тибқи ҳавасҳои худ рафтор мекунанд, суханони дабдабанок мегӯянд ва барои манфиат тамаллуқ менамоянд+.

17Аммо шумо, эй маҳбубон, суханонеро ба ҳотир оваред, ки пештар ҳаввориёни Исои Масеҳи Худованди мо гуфтаанд:+

18Онҳо ба шумо гуфтаанд, ки дар замони охир масхарабозоне пайдо хоҳанд шуд, ки бар тибқи ҳавасҳои осиёнаи худ рафтор хоҳанд кард.

19Инҳо касоне ҳастанд, ки ҷудоиҳо ба миён меоваранд; инҳо касони нафсоние ҳастанд, ки рӯҳ надоранд+.

20Валекин шумо, эй маҳбубон, худро бо имони бағоят муқаддасатон обод кунед, ва дар Рӯҳулқудс дуо гуфта,+

21Худро дар муҳаббати Худо нигоҳ доред ва марҳамати Исои Масеҳи Худованди моро, ки ҳаёти ҷовидонӣ меоварад, мунтазир бошед+.

22Ба баъзе касон, ки шубҳа мекунанд, мушфиқ бошед;

23Баъзеи дигарро бо ваҳм наҷот дода, аз оташ берун оваред; бо ваҳм раҳм карда, ҳатто аз либосе ки бо ҷисм палид шудааст, нафрат намоед+.

Ҷалол додани Худо.

24Ва Ӯро, ки қодир аст шуморо аз фурӯ ғалтидан нигоҳ дорад ва дар шодӣ беайб ба ҳузури ҷалоли Худ биистонад,+

25Яъне Худои ҳакими якто ва Наҷотдиҳандаи моро, ба воситаи Исои Масеҳи Худованди мо, ҷалол ва шавкат, қудрат ва салтанат бод аз азал ва дар замони ҳозира ва то абад. Омин.

+ 1:1 Аъм. 12:17, Яъқ. 1:1, Мат. 13:55
+ 1:2 Дон. 3:31, 1 Пет. 1:2, 2 Пет. 1:2
+ 1:3 1 Тим. 6:12, 2 Тим. 4:7
+ 1:4 2 Пет. 2:1

+ 1:5 Ад. 14:36-37, Ад. 26:64, 2 Пет. 1:12, Ибр. 3:17

+ 1:6 2 Пет. 2:4

+ 1:7 2 Пет. 2:6, Ҳас. 18:20, Ҳас. 19:24, Так. Шар. 29:23, Мат. 25:41

+ 1:8 2 Пет. 2:10

+ 1:9 Дон. 10:13, Дон. 12:1, 1 Тас. 4:16, Ваҳй 12:7, Так. Шар. 34:6, Зак. 3:2

+ 1:10 2 Пет. 2:12

+ 1:11 Ҳас. 4:3-8, 1 Юҳ. 3:12, Ибр. 11:4, Ад. 22:5, Ад. 25:1-2, Ад. 31:16, Так. Шар. 23:3-6, 2 Пет. 2:15, Ад. 16:31-35

+ 1:12 2 Пет. 2:17, Мат. 15:13

+ 1:13 Иш. 57:20

+ 1:14 Ҳас. 5:21-24, Так. Шар. 33:2, Дон. 7:10, Зак. 14:5, Аъм. 7:53, Ғал. 3:19, 1 Тас. 3:13, Ибр. 12:22

+ 1:16 2 Пет. 2:10
+ 1:17 2 Пет. 3:2-3
+ 1:19 Рум. 8:9
+ 1:20 Эфс. 6:18
+ 1:21 2 Пет. 3:12
+ 1:23 Ом. 4:11, Зак. 3:2, Ваҳй 3:4

+ 1:24 Фпл. 2:15, Қӯл. 1:22, 1 Пет. 4:11, Рум. 11:36, Ваҳй 1:6, Ваҳй 5:13

Ба Румиён

НОМАИ

ҲАВВОРИИ МУҚАДДАС ПАВЛУС

БА РУМИЁН

- 1
- 2
- 3
- 4
- 5
- 6
- 7
- 8
- 9
- 10
- 11
- 12
- 13
- 14
- 15
- 16

БОБИ ЯКУМ

Павлуси ҳавворӣ калисои Румро табрик менамояд.

1^1Павлус, бандаи Исои Масеҳ, ҳаввории даъватшуда ва барои башорати Худо интихобгардида,

2Ки онро Худо пештар, ба воситаи анбиёи Худ, дар Навиштаҳои муқаддас ваъда карда буд+

3Дар бораи Писари Худ, ки ба ҳасби ҷисм аз насли Довуд таваллуд шудааст,+

4Ва ба ҳасби рӯҳи қудсият, ба воситаи эҳьё шуданаш аз мурдагон, чун Писари Худо маълум шудааст, яъне дар бораи Худованди мо Исои Масеҳ,

5Ки ба воситаи Ӯ мо файз ва ҳаввориятро пайдо кардаем, то ки ба хотири исми Ӯ ҳамаи халқҳоро ба итоати имон дароварем,+

6Ки дар миёни онҳо шумо низ даъватшудагони Исои Масеҳ ҳастед, —

7Ба ҳамаи маҳбубони Худо, ки дар Рум ҳастед ва ба муқаддасӣ даъват шудаед, аз ҷониби Падари мо Худо ва Исои Масеҳи Худованд файз ва осоиштагӣ бар шумо бод+.

Хоҳиши ҳавворӣ ба рафта дидани калисои Рум.

8Пеш аз ҳама ба Худои ҳуд ба воситаи Исои Масеҳ барои ҳамаи шумо шукр мегӯям, ки имони шумо дар тамоми ҷаҳон шӯҳрат ёфтааст;+

9Худое ки Ӯро дар башорати Писари Ӯ бо рӯҳи ҳуд ибодат мекунам, маро шоҳид аст, ки муттасил шуморо ба ёд меоварам+

10Ва ҳамеша дар дуоҳои худ илтимос мекунам, ки иродаи Худо ягон вақт ба ман мусоидат намояд, ки назди шумо биёям+.

11Зеро ки хеле орзуманди дидани шумо мебошам, то ки як атои рӯҳоние, барои устувор шуданатон, ба шумо тақдим намоям,

12Яъне бо якҷоягии шумо аз имони умумиамон, аз имони шумо ва худам, тасаллӣ ёбам.

13Эй бародарон, намехоҳам бехабар бошед аз ин ки дафъаи бисьёр ният доштам назди шумо биёям, — лекин то кунун ҷизе ба ман монеъ мешуд, — то ки дар миёни шумо низ, монанди халқҳои дигар, самаре ҳосил кунам+.

14Ман нисбат ба юнониён ва варвариён, нисбат ба оқилон ва ҷоҳилон, дайне ба гардан дорам;+

15Пас, роғиби онам, ки ба шумо низ, ки дар Рум ҳастед, башорат диҳам.

Эътирофи ҳавворӣ дар бораи башорати Масеҳ.

16Зеро ки башорати Масеҳро ба худ ор намедонам, чунки он — қуввати Худост барои наҷоти ҳар як имондор: ҳам, аввалан, яҳудӣ ва ҳам юнонӣ+.

17Зеро ки адолати Худо дар он аз имон ба имон зоҳир мешавад, чунон ки навишта шудааст: «Одил ба василаи имон хоҳад зист»+.

Ҳамаи одамон ба наҷот эҳтиёҷ доранд.

Гуноҳи халқҳо ва доварии Худо бар онҳо.

18Зеро ки ғазаби Худо аз осмон зоҳир мешавад бар ҳар гуна маъсият ва шарорати одамоне ки ростиро бо шарорат поймол мекунанд+.

19Зеро ки он чи дар бораи Худо донистан мумкин аст, ба онҳо маълум аст, чунки Худо ба онҳо маълум кардааст;+

20Зеро ки моҳияти нонамоёни Ӯ, яъне қуввати ҷовидонӣ ва Илоҳияти Ӯ, аз хилқати олам ба воситаи дидани офаридаҳояш ба назар намоён аст, бинобар ин онҳо ҳеҷ узре надоранд+.

21Агарчи онҳо Худоро шиноҳта бошанд, Ӯро чун Худо ситоиш накарданд ва шукр нагуфтанд, балки хаёлоти онҳо ботил, ва дили бефаросаташон тира шуд:+

22Бо вуҷуди он ки ҳудашонро оқил номиданд, ақли худро гум карда,+

23Ҷалоли Худои бефаноро ба сурате табдил доданд, ки ба одами фонӣ, ба мургон, чорпоён ва хазандагон монанд аст,+

24Бинобар ин Худо онҳоро бо нафси шаҳвониашон ба нопокӣ гирифтор кард, ба тавре ки онҳо баданҳои худро бо ҳамдигар нангин карданд;+

25Онҳо ростии Худоро ба дурӯғ иваз карданд ва парастишу ибодат карданд махлуқро ба ҷои Холиқе ки то абад муборак аст, омин+.

26Аз ин сабаб Худо онҳоро ба ҳавасҳои нангин гирифтор кард: занони онҳо ҷимои табииро ба ҷимои ғайритабиӣ иваз карданд;+

27Ҳамчунин мардон ҷимои табииро бо занон тарк карда, оташи шаҳваташон ба якдигар баланд шуд, ва мард бо мард ба кирдори нангин машғул шуда, сазои иштибоҳи худро дар вуҷуди худашон диданд+.

28Ва азбаски онҳо Худоро бо ақли худ шиноҳтан нахостанд, Худо онҳоро ба афкори фосид гирифтор кард, то ки корҳои носазо кунанд,

29Бинобар ин онҳо аз ҳар гуна кизб, зино, макр, тамаъ ва кина, ҳамчунин аз ҳасад, қатл, ҷидол, фиреб ва бадҳӯӣ пур ҳастанд,

30Бадгап, тӯҳматчӣ, худобадбин, дилозор, худсито, мағрур ва бадандеш ҳастанд, ба падару модарон итоат намекунанд,

31Беандеша, аҳдшикан, беилтифот, бадкина ва бераҳманд+.

32Агарчи доварии Худоро медонанд, ки кунандагони чунин корҳо сазовори марганд, бо вуҷуди ин на фақат худашон ин корҳоро мекунанд, балки кунандагони дигарро низ таҳсин менамоянд+.

БОБИ ДУЮМ

Гуноҳи яҳудиён ва ғазаби Худо бар онҳо.

2^1Бинобар ин ту, эй одами маҳкумкунанда, ҳар кӣ бошӣ ҳам, узре надорӣ, чунки дигареро маҳкум карда, ҳудатро маҳкум менамоӣ, зеро ки ту, эй маҳкумкунанда, айни ҳамон корҳоро содир мекунӣ+.

2Лекин мо медонем, ки доварии Худо бар кунандагони чунин корҳо барҳақ аст.

3Наҳод ки ту, эй одамизод, гумон мекунӣ, ки бо маҳкум кардани кунандагони чунин корҳо ту аз доварии Худо халос хоҳӣ шуд, дар сурате ки худат айни ҳамон корҳоро содир менамоӣ?

4Ё ки ту ба фаровонии меҳрубонӣ, ҳилм ва пурсабрии Ӯ беэътиноӣ мекунӣ, бехабар аз он ки меҳрубонии Худо туро ба роҳи тавба ҳидоят менамояд+?

5Аммо, аз боиси саркашӣ ва дили тавбанопазири худ, ту ғазабро барои худ дар рӯзи ғазаб ва зуҳури доварии ҳаққонии Худо афзун мегардонӣ,+

6Ки Ӯ ба ҳар кас мувофиқи аъмоли вай подош хоҳад дод:+

7Ба онҳое ки доим кори нек карда, толиби ҷалол, шараф ва ҷовидӣ мешаванд, ҳаёти ҷовидонӣ хоҳад дод;

8Вале онҳоеро, ки саркашӣ карда, ростиро рад менамоянд, ва мутеи норостӣ мешаванд, ба хашму ғазаб гирифтор хоҳад кард.

9Андӯҳу фалокат ояд бар ҷони ҳар одаме ки кори бад мекунад: ҳам, аввалан, бар ҷони яҳудӣ ва ҳам бар ҷони юнонӣ!+

10Лекин ҷалол, шараф ва осоиштагӣ ояд ба ҳар касе ки кори нек мекунад: ҳам, аввалан, ба яҳудӣ ва ҳам ба юнонӣ!+

Шариат ва хатна наҷот намедиҳанд.

11Зеро ки Худо рӯйбинӣ надорад+.

12Онҳое ки дорои шариат набуда, гуноҳ кардаанд, берун аз шариат низ ҳалок хоҳанд шуд; вале онҳое ки дорои шариат буда, гуноҳ кардаанд, аз рӯи шариат маҳкум хоҳанд шуд, —+

13Чунки на шунавандагони шариат пеши Худо одиланд, балки иҷрокунандагони шариат сафед карда хоҳанд шуд;+

14Зеро, ҳар гоҳ халқҳое ки шариат надоранд, табиатан фармудаҳон шариатро ба ҷо меоваранд, онҳо шариат надошта бошанд ҳам, худашон барои худ шариат ҳастанд:

15Рафторашон нишон медиҳад, ки амали шариат дар дилашон навишта шудааст; виҷдон ва афкорашон низ, ки якдигарро гоҳе айбдор ва гоҳе сафед мекунанд, дар ин бобат гувоҳӣ медиҳанд, —+

16Дар ҳамон рӯзе ки Худо, ба ҳасби башорати ман, асрори одамонро ба воситаи Исои Масеҳ доварӣ хоҳад кард.

17Инак, ту яҳудӣ ном дорӣ, ва ба шариат такья мекунӣ, ва аз шинохтани Худо меболӣ+.

18Ва иродаи Ӯро медонӣ, ва азбаски шариатро омӯхтаӣ, фарқи байни неку бадро мефаҳмӣ,

19Ва яқин дорӣ, ки ту роҳнамои кӯрон, нуре барои бошандагони зулмот,+

20Носеҳи ҷоҳилон ва муаллими кӯдакон ҳастӣ, ва дар шариат намунаи маърифат ва ростиро дорӣ, —

21Пас, чӣ гуна ту, ки дигаронро таълим медиҳӣ, ҳудатро таълим намедиҳӣ+?

22Ваъз мегӯӣ, ки дуздӣ набояд кард, вале ҳудат дуздӣ мекунӣ! Мегӯӣ, ки «зинокорӣ накун», вале худат зинокорӣ мекунӣ! Аз бутҳо нафрат дорӣ, вале маъбадҳоро ғорат мекунӣ!+

23Бо шариат меболӣ, вале шариатро вайрон карда, обрӯи Худоро мерезонӣ!

24Зеро ки ба туфайли шумо, чунон ки навишта шудааст, дар миёни халқҳо исми Худоро хор медоранд+.

25Хатна фоиданок аст, ба шарте ки шариатро риоя кунӣ; аммо агар шариатро вайрон кунӣ, махтунии ту ба номахтунӣ мубаддал шуд+.

26Пас, агар номахтуне фармудаҳои шариатро риоя кунад, оё номахтунии вай махтунӣ шумурда намешавад+?

27Ва номахтуни табиӣ, ки шариатро ба ҷо меоварад, оё туро маҳкум намекунад, ки дорои Навиштаҳо ва хатна ҳастию шариатро вайрон мекунӣ+?

28Зеро яҳудӣ на он кас аст, ки аз рӯи қиёфати зоҳирӣ чунин бошад, ва хатна на он чиз аст, ки бар ҷисм намоён бошад,+

29Балки яҳудӣ он кас аст, ки дар ботин ҷунин бошад, ва хатна он чиз аст, ки дар дил ба ҳасби рӯҳ, на ин ки ба ҳасби ҳарф, ҷо дошта бошад; ва ҳамди чунин одам на аз ҷониби одамон, балки аз ҷониби Худост+.

БОБИ СЕЮМ

Худо дар доварии худ амин ва одил аст.

3^1Пас, яҳудӣ чӣ бартарӣ дорад, ё ки хатна чӣ фоида дорад+?

2Бартарии бузурге аз ҳар ҷиҳат, ва пеш аз ҳама аз он ҷиҳат, ки ба дасташон каломи Худо супурда шудааст+.

3Зеро ки чӣ гӯем? Агар баъзеашон бевафо бошанд, оё бевафогии онҳо вафои Худоро ботил мекунад+?

4Ба ҳеҷ ваҷҳ. Балки Худо барҳақ аст, агарчи ҳар одам козиб бошад, чунон ки навишта шудааст:

«То ки Ту дар суханони Худ ҳақ бароӣ
ва дар доварии Худ ғолиб оӣ»+.

5Лекин агар шарорати мо адолати Худоро зоҳир мекарда бошад, чӣ гӯем? Оё Худо, ҳангоме ки ба ғазаб меояд, бендолат аст? — Инро ман ба таври муҳокимаронии одамӣ мегӯям.

6Ба ҳеҷ ваҷҳ. Зеро ки дар он сурат Худо чӣ тавр метавонад оламро доварӣ кунад?

7Зеро ки агар ба воситаи дурӯғи ман ростии Худо барои ҷалоли Ӯ афзун мешуда бошад, пас чаро ман боз ҳамчун гуноҳкоре маҳкум мешавам+?

8Ва чӣ гуна баъзеҳо ба мо бӯҳтон зада, даъво мекунанд, ки гӯё мо мегуфта бошем: «Биёед, бадӣ кунем, то ки некӣ ҳосил шавад»? Маҳкумияти чунин касон ҳаққонист+.

Ба гуноҳ гирифтор будани ҳамаи одамон.

9Пас чӣ гӯем? Оё мо бартарӣ дорем? Не, надорем, зеро ки мо аллакай исбот кардем, ки ҳам яҳудиён ва ҳам юнониён, ҳама гирифтори гуноҳ ҳастанд,+

10Чунон ки навишта шудааст:
«Касе одил нест, як нафар ҳам нест;
11Касе соҳибфаҳм нест; касе толиби Худо нест;

12Ҳама гумроҳ шудаанд, аз як сар ношояманд: некӯкоре нест, як нафар ҳам нест+.

13Гулӯяшон қабри кушода аст; бо забонашон фиреб медиҳанд; бар лабонашон заҳри мор аст;+

14Даҳонашон пур аз ғайбат ва ҳасрат аст+.

15Пойҳошон барои хунрезӣ шитобон аст;

16Харобкорӣ ва ҳалокат дар роҳҳои онҳост;

17Онҳо роҳи сулҳу осоиштагиро намедонанд+.

18Дар пеши чашмашон тарси Худо нест»+.

19Лекин мо медонем, ки ҳар чи шариат мегӯяд, ба аҳли шариат рӯ оварда мегӯяд, то ки ҳар даҳоне баста шавад ва тамоми олам пеши Худо айбдор гардад,

20Чунки бо аъмоли шариат ҳеҷ одаме пеши Ӯ сафед нахоҳад шуд; зеро ки гуноҳ ба воситаи шариат дониста мешавад+.

Гуноҳкор фақат ба хотири Масеҳ ба воситаи имон сафед мешавад.

21Аммо алҳол, сарфи назар аз шариат, адолати Худо зоҳир шудааст, ки Таврот ва анбиё бар он шаҳодат медиҳанд, —+

22Адолати Худо ба воситаи имон ба Исои Масеҳ барои ҳамаи имондорон; зеро ки ҳеҷ тафовуте нест,

23Чунки ҳама гуноҳ карда, аз ҷалоли Худо маҳрум шудаанд+

24Ва ройгон, бо файзи Ӯ, ба воситаи кафорате ки дар Исои Масеҳ аст, сафед карда мешаванд,+

25Ки Ӯро Худо пешниҳод кард, то ки дар Хуни Ӯ ба воситаи имон кафорате бошад, барои нишон додани адолати Ӯ дар омурзиши гуноҳҳое ки пештар, дар замони пурсабрии Худо содир шудаанд,+

26Ва барои нишон додани адолати Ӯ дар замони ҳозира, то ки Ӯ одил бошад ва ҳар киро, ки ба Исо имон меоварад, сафед кунад.

27Пас, куҷост он чи боиси болидан бошад? Он тамоман аз байн рафтааст. Ба кадом шариат? Оё ба шариати аъмол? Не, балки ба шариати имон+.

28Зеро мо эътироф менамоем, ки одамизод, сарфи назар аз аъмоли шариат, ба воситаи имон сафед мешавад+.

29Ё ки Худо фақат Худои яҳудиён аст? Магар Худои халқҳо ҳам нест? Албатта, Худои халққо ҳам мебошад;+

30Чунки Худо ягона аст, ва Ӯ махтунонро аз рӯи имон ва номахтунонро ба воситаи имон сафед мекунад+.

31Пас, оё мо шариатро ба воситаи имон ботил мекунем? Ба ҳеҷ ваҷҳ, балки шариатро устувор мегардонем+.

БОБИ ЧОРУМ

Иброҳим ба воситаи имон сафед шудааст.

4^1Пас, фаразан, падари мо Иброҳим ба ҳасби ҷисм чӣ чизе пайдо кард?

2Агар Иброҳим бо аъмоли худ сафед шуда бошад, ӯ шоёни таъриф аст, аммо на дар пеши Худо.

3Зеро ки дар Навиштаҳо чӣ гуфта шудааст? «Иброҳим ба Худо имон овард, ва ин барои ӯ адолат ҳисоб карда шуд»+.

4Барои касе ки амал мекунад, муздаш на аз рӯи эҳсон, балки аз рӯи ӯҳдадорӣ ҳисоб карда мешавад;

Худо сарфи назар аз аъмол сафед мекунад.

5Лекин барои касе ки амал намекунад, балки имон меоварад ба Он ки осиёнро сафед мекунад, имонаш адолат ҳисоб карда мешавад+.

6Чунон ки Довуд низ одамеро хушбахт меномад, ки Худо ба вай адолатро сарфи назар аз аъмолаш ато мекунад:+

7«Хушо касоне ки ҷиноятҳошон омурзида ва хатоҳошон пӯшида шудааст;

8Хушо касе ки Худованд гуноҳи варо ба ҳисоб намеоварад»+.

Барои Иброҳим имон пеш аз хатна адолат ҳисоб карда шуд.

9Оё ин хушбахтӣ ба махтунон тааллуқ дорад ё ки ба номахтунон низ? Мо гуфтем, ки барои Иброҳим имонаш адолат ҳисоб карда шуд+.

10Кай ҳисоб карда шуд? Баъд аз хатна ё ки пеш аз хатна? Баъд аз хатна не, балки пеш аз хатна буд.

11Ва аломати хатнаро ӯ, ҳамчун мӯҳри адолат мувофиқи имоне ки дар ҳолати номахтунии худ дошт, пайдо кард, бинобар ин ӯ падари ҳамаи имондорони номахтун шуд, то ки ба онҳо низ адолат ато шавад,+

12Ва ҳамчунин падари махтунон шуд, ки онҳо на фақат хатна шудаанд, балки низ имонеро, ки Иброҳим дар ҳолати номахтунӣ дошт, пайравӣ мекунанд.

Иброҳим — падари ҳамаи имондорон.

13Зеро ки ба Иброҳим, ё ба наслаш, ваъдаи он ки ӯ вориси ҷаҳон хоҳад буд, ба воситаи шариат не, балки ба воситаи адолати имон ато шудааст+.

14Зеро ки агар аҳли шариат ворис бошанд, дар он сурат имон пуч асту ваъда ботил;+

15Чунки шариат сабаби ғазаб мешавад, зеро дар ҷое ки шариат нест, вайронкунии он ҳам нест+.

16Бинобар ин мувофиқи имон аст, то ки мувофиқи файз бошад, барои он ки ваъда ба тамоми насли Иброҳим, на фақат ба насли мувофиқи шариат, балки ба насли мувофиқи имони ӯ низ таъмин шавад, ки ӯ падари ҳамаи мост,+

17Чунон ки навишта шудааст: «Ман туро падари халқҳои бисьёр гардондам», — дар пеши Худое ки Иброҳим ба Ӯ имон овард, дар пеши Худое ки мурдагонро зинда мекунад ва номавҷудро ҳамчун мавҷуд мехонад+.

18Дар сурате ки ҳеҷ умеде набуд, Иброҳим умедвор шуда, имон овард, то ки падари халқҳои бисьёр шавад, аз рӯи он чи гуфта шудааст: «Насли ту чунин хоҳад буд»+.

19Ва имонаш суст нашуд, ва ба он ҳам назар накард, ки ҷисми ӯ, дар синни қариб садсолагӣ, аллакай пир шудааст, ва батни Соро низ аз кор баромадааст;+

20Ва ба ваъдаи Худо аз беимонӣ шубҳа накард, балки дар имонаш устувор истода, Худоро ҳамду сано хонд,

21Ва боварии комил дошт, ки Ӯ ба иҷрои ваъдаи Худ низ қодир аст.

На танҳо барои Иброҳим, балки низ барои ҳамаи онҳое ки ба Хуни кафорат ва ба эҳьёи Масеҳ имон доранд, имон адолат ҳисоб карда шуд.

22Аз ҳамин сабаб барои ӯ адолат ҳисоб карда шуд+.

23Аммо на фақат нисбат ба ӯ навишта шудааст, ки барои ӯ ҳисоб карда шуд,

24Вале нисбат ба мо низ: барои мо низ ҳисоб карда хоҳад шуд, ки имон дорем ба Он ки Худованди мо Исоро аз мурдагон эҳьё кард,+

25Ки Ӯ ба сабаби гуноҳҳои мо таслим карда шуд ва аз барои сафед кардани мо эҳьё гардид+.

БОБИ ПАНҶУМ

Маънои сафед шудан.

1. Сулҳу осоиштагӣ бо Худо ва боварӣ ба наҷоти оянда.

5^1Пас, мо бо имон сафед шуда, бо Худо ба воситаи Худованди мо Исои Масеҳ сулҳу осоиштагӣ дорем,+

2Ки ба воситаи Ӯ мо бо имон сӯи ин файзе роҳ ёфтаем, ки дар он истодаем ва бо умеди ҷалоли Худо меболем+.

3Ва на фақат бо ин, балки бо мусибатҳо низ меболем, зеро медонем, ки мусибат сабрро ба вуҷуд меоварад,+

4Ва сабр — ботаҷрибагиро, ва ботаҷрибагӣ — умедро,

5Ва умед шарманда намекунад, чунки муҳаббати Худо дар дилҳои мо ба воситаи Рӯҳулқудс, ки ба мо ато шуд, ҷорӣ шудааст+.

6Зеро ки Масеҳ, ҳангоме ки мо ҳанӯз суст будем, дар вақти муқарраршуда барои осиён мурд.

7Зеро гумон намеравад, ки касе барои одиле бимирад, вале эҳтимол дорад, ки барои ягон некӯкоре касе ба мурдан ҷуръат кунад.

8Лекин Худо муҳаббати Худро нисбат ба мо бо ҳамин исбот мекунад, ки ҳангоме ки ҳанӯз гуноҳкор будем, Масеҳ барои мо мурд+.

9Пас, алалхусус алҳол, ки бо Хуни Ӯ сафед шудаем, ба воситаи Ӯ аз ғазаб наҷот хоҳем ёфт+.

10Зеро ки агар бо Худо, ҳангоми душман будани худ, ба воситаи мамоти Писари Ӯ мусолиҳа карда бошем, — пас, алалхусус баъд аз мусолиҳа кардан, мо ба воситаи ҳаёти Ӯ наҷот хоҳем ёфт;+

11Ва на фақат ин, балки низ бо Худо ба воситаи Худованди мо Исои Масеҳ меболем, ки ба василаи Ӯ алҳол мусолиҳа ба даст овардаем.

2. Ҳаёт ба воситаи Масеҳ ба ҷои мамот ба воситаи Одам.

12Пас, чунон ки ба воситаи як одам гуноҳ ба ҷаҳон доҳил шуд ва бо гуноҳ мамот омад, ончунон низ ба ҳамаи одамон гузашт, чунки ҳама гуноҳ карданд+.

13Зеро ки пеш аз шариат ҳам гуноҳ дар ҷаҳон буд, лекин вақте ки шариат нест, гуноҳ ҳисоб карда намешавад+.

14Бо ин ҳама, аз Одам то Мусо мамот бар онҳое низ ҳукмрон буд, ки гуноҳе ба монанди гуноҳи Одам накарда буданд, ки ӯ тимсоли Шахси оянда аст+.

15Лекин бахшоиши файз на ончунон аст, ки гуноҳ бошад. Зеро ки агар бо гуноҳи як кас бисьёр касон гирифтори мамот шуда бошанд, пас, алалхусус файзи Худо ва бахшоиши он барои бисьёр касон ба василаи файзи як одам, яъне Исои Масеҳ, фаровон мегардад+.

16Ва бахшоиш на ончунон аст, ки ба воситаи як гуноҳкор бошад; зеро ки доварӣ пас аз як гуноҳ сабаби маҳкумият мешавад, лекин бахшоиши файз пас аз гуноҳҳои бисьёр сафед мекунад+.

17Зеро ки агар бо гуноҳи як кас мамот ба воситаи ҳамин як кас ҳукмрон шуда бошад, — пас, алалхусус онҳое ки файзи фаровон ва бахшоиши адолатро қабул мекунанд, дар ҳаёт ба воситаи Исои Масеҳи ягона хумкрон хоҳанд шуд+.

18Бинобар ин, чунон ки ба воситаи гуноҳи як кас ҳамаи одамон маҳкум шуданд, ончунон ба воситаи адолати як кас ҳамаи одамон барои ҳаёт сафед шуданд+.

19Зеро, чунон ки ба воситаи беитоатии як кас бисьёр касон гуноҳкор шуданд, ончунон ба воситаи итоати як кас бисьёр касон одил мешаванд+.

20Аммо шариат баъд ба майдон омад, то ки гуноҳ зиёд шавад; ва ҳангоме ки гуноҳ зиёд шуд, файз бағоят фаровон гардид,+

21То ки, чунон ки гуноҳ ба воситаи мамот хукмрон шуд, ончунон файз ҳам ба воситаи адолат барои ҳаёти ҷовидонӣ ба василаи Худованди мо Исои Масеҳ хукмрон шавад+.

БОБИ ШАШУМ

3. Озод шудан аз қуввати гуноҳ ва мамот.

6^1Пас чӣ гӯем? Оё дар гуноҳ бимонем, то ки файз зиёд шавад? Ба ҳеҷ ваҷҳ.

2Мо, ки нисбат ба гуноҳ мурдаем, чӣ гуна метавонем дар он боз зиндагӣ кунем+?

3Оё намедонед, ки ҳамаи мо, ки дар Исои Масеҳ таъмид ёфтаем, дар мамоти Ӯ таъмид ёфтаем?

4Пас мо, дар мамоташ таъмид ёфта, бо Ӯ дафн шудаем, то ки, чунон ки Масеҳ бо ҷалоли Падар аз мурдагон эҳьё шуд, ончунон мо низ дар ҳаёти нав қадамгузор шавем+.

5Зеро ки агар мо дар мисоли мамоти Ӯ бо Ӯ пайванд шуда бошем, дар мисоли эҳьёи Ӯ низ пайванд хоҳем буд+.

6Зеро медонем, ки инсони кӯҳнаи мо бо Ӯ маслуб шудааст, то ки чисми пургуноҳ ботил гардад, ва мо дигар бандагони гуноҳ набошем;+

7Чунки мурда аз гуноҳ фориғ аст+.

8Агар мо бо Масеҳ мурда бошем, боварӣ дорем, ки бо Ӯ низ хоҳем зист+.

9Зеро медонем, ки чун Масеҳ аз мурдагон эҳьё шуд, дигар намемирад: мамот дигар бар Ӯ қудрат надорад+.

10Зеро, ин ки Ӯ мурд, як бор барои ҳамеша нисбат ба гуноҳ мурд, аммо ин ки зинда аст, барои Худо зинда аст+.

11Ҳамин тавр шумо низ худро барои гуноҳ кардан мурда, аммо барои Худо дар Худованди мо Исои Масеҳ зинда ҳисоб кунед.

12Пас, бигзор гуноҳ дар ҷисми мирандаи шумо ҳукмрон нашавад, то ки ба ҳавасҳои он итоат намоед;+

13Ва андоми худро ба гуноҳ насупоред, то ки олати шарорат шавад, балки худро, ҳамчун касони аз мурдагон зиндашуда, ба Худо таслим кунед ва андоми худро дар ихтиёри Худо вогузор намоед, то ки олати адолат бошад+.

4. Собит мондан дар мутеӣ, кудсият ва хизматгузории абадӣ ба Худо.

14Зеро ки гуноҳ дигар набояд бар шумо ҳукмронӣ кунад: шумо, охир, тобеи шариат не, балки тобеи файз ҳастед.

15Пас чӣ кунем? Оё гуноҳ кардан гирем ба он сабаб ки тобеи шариат не, балки тобеи файз ҳастем? Ба ҳеҷ ваҷҳ.

16Оё намедонед, ки ба ҳар кӣ шумо худро чун бандагон барои итоат таслим кунед, бандагони ҳамон кас гардида, ба вай мутеъ мешавед, хоҳ гуноҳе барои мамот бошад, хоҳ итоате барои адолат+?

17Аммо, Худоро шукр, ки агарчи пештар бандагони гуноҳ будед, ҳоло аз самими қалб ба ҳамон тарзи таълим мутеъ шудаед, ки худро ба он таслим кардаед.

18Ва аз гуноҳ фориғ шуда, бандагони адолат гардидаед+.

19Ба хотири сустии ҷисматон, ба таври муҳокимаронии одамӣ мегӯям: чунон ки шумо андоми худро ба бандагии нопокӣ ва шарорат таслим карда, ба шарорат афтода будед, ончунон ҳоло андоми худро ба бандагии адолат барои қудсият вогузор намоед.

20Зеро вақте ки шумо бандагони гуноҳ будед, аз адолат фориғ будед.

21Пас он вақт чӣ самаре доштед? Корҳое мекардед, ки ҳоло аз онҳо шарм доред, чунки анҷоми онҳо мамот аст.

22Лекин ҳоло, ки аз гуноҳ фориғ шуда, бандагони Худо гардидаед, самари шумо қудсият аст, ва анҷоми кор ҳаёти ҷовидонист+.

23Зеро ки музди гуноҳ мамот аст, аммо бахшоиши файзи Худо ҳаёти ҷовидонист ба воситаи Худованди мо Исои Масеҳ+.

БОБИ ҲАФТУМ

5. Озодӣ аз шариат ва халосӣ аз низои байни ҷисм ва рӯҳ.

7^1Эй бародарон, магар намедонед, — зеро ба воқифони шариат сухан мегӯям, — ки шариат бар одамизод дар айёми зиндагии вай қудрат дорад?

2Зеро ки зани шавҳардор мувофиқи шариат ба шавҳари зинда вобаста аст, ва агар шавҳараш бимирад, вай аз шариати шавҳардорӣ фориғ мешавад+.

3Бинобар ин агар вай дар айёми зиндагии шавҳараш ба марди дигаре равад, зинокор номида мешавад; лекин агар шавҳараш бимирад, вай аз шариат фориғ мешавад ва ҳар гоҳ ба марди дигар бирасад, зинокор ҳисоб намеёбад+.

4Шумо низ, эй бародарон, ба воситаи Бадани Масеҳ ба шариат мурдаед, то ки ба Дигаре, ба Он ки аз мурдагон эҳьё шуд, тааллуқ дошта бошед, барои он ки мо ба Худо самаре оварем+.

5Зеро, вақте ки мо ба ҳасби ҷисм зиндагӣ мекардем, ҳаваси гуноҳҳое ки ба воситаи шариат ошкор мешуд, дар андоми мо амал мекард, барои он ки ба мамот самаре оварем;

6Лекин ҳоло мо ба шариате ки моро баста буд, мурда, аз он фориғ шудаем, то ки мувофиқи рӯҳи тоза бандагӣ кунем, на ин ки мувофиқи ҳарфи кӯҳна+.

7Пас чӣ гӯем? Оё шариат бо гуноҳ якест? Ба ҳеҷ ваҷҳ. Лекин ман гуноҳро маҳз ба воситаи шариат донистаам. Зеро агар шариат намегуфт, ки «тамаъ накун», ман намедонистам, ки тамаъ чист+.

8Аммо гуноҳ, бо баҳонаи ҳукми шариат, дар дили ман ҳар гуна тамаъро ба вуҷуд овард, зеро ки бе шариат гуноҳ мурда аст+.

9Ман як вақте бе шариат зиндагӣ мекардам; аммо вақте ки ҳукми шариат ба майдон омад, гуноҳ ҷон гирифт,

10Ва ман мурдам, ва он ҳукме ки барои ҳаёт дода шуда буд, сабаби мамоти ман шуд;+

11Чунки гуноҳ, бо баҳонаи ҳукми шариат, маро фиреб дод ва ба воситаи он кушт.

12Бинобар ин шариат муқаддас аст, ҳукми он низ муқаддас, барҳақ ва нек аст+.

13Пас, оё чизи нек барои ман сабаби мамот шуд? Ба ҳеҷ ваҷҳ. Балки гуноҳ сабаби он шуд: барои он ки вай ҳамчун гуноҳ зоҳир шавад, ба воситаи чизи нек ба ман мамот овард, то ки гуноҳ ба воситаи ҳукми шариат ниҳоятдараҷа азим гардад.

14Зеро мо медонем, ки шариат рӯҳонӣ мебошад, вале ман нафсонӣ ҳастам ва ба гуноҳ фурӯхта шудаам.

15Ман, охир, он чи мекунам, намефаҳмам; чунки он чи мехоҳам, намекунам, балки он чи бад мебинам, мекунам+.

16Пас модоме ки он чи намехоҳам, мекунам, бо ҳамин эътироф менамоям, ки шариат нек аст+.

17Бинобар ин акнун кунандаи он ман нестам, балки гуноҳест, ки дар ман вуҷуд дорад.

18Зеро медонам, ки дар ман, яъне дар ҷисми ман, чизи нек мавҷуд нест; чунки майли кардани кори нек дар ман бошад ҳам, ёрои кардани он надорам+.

19Зеро он кори неке ки мехоҳам, намекунам, лекин кори баде ки намехоҳам, мекунам+.

20Пас модоме ки он чи намехоҳам, мекунам, акнун кунандаи он ман нестам, балки гуноҳест, ки дар ман вуҷуд дорад.

21Хуллас, ман чунин қонун пайдо мекунам, ки ҳангоме ки ман мехоҳам кори нек кунам, аз ман кори бад сар мезанад.

22Зеро ки ман ба ҳасби инсони ботинӣ аз шариати Худо лаззат мебарам,+

23Лекин дар андоми худ қонуни дигаре мебинам, ки он ба муқобили қонуни хиради ман меҷангад ва маро асири он қонуни гуноҳ мегардонад, ки дар андоми ман мавҷуд аст+.

24Вой бар ҳоли ман, ки шахси мискин ҳастам! Кӣ маро аз ин ҷисми гирифтори мамот раҳоӣ медиҳад?

25Худоро ба воситаи Худованди мо Исои Масеҳ шукр мегӯям. Пас, ман бо хиради худ шариати Худоро бандагӣ мекунам, вале бо ҷисми худ қонуни гуноҳро.

БОБИ ҲАШТУМ

6. Ҳаёт дар рӯҳ.

8^1Пас, ҳеҷ маҳкумияте нест барои онҳое ки дар Исои Масеҳ ҳастанд ва на ба ҳасби ҷисм, балки ба ҳасби рӯҳ зиндагӣ мекунанд,

2Чунки қонуни рӯҳи ҳаёт дар Исои Масеҳ маро аз қонуни гуноҳ ва мамот фориғ кардааст+.

3Зеро, азбаски шариат бо айби ҷисм суст шуда, ноилоҷ монда буд, Худо Писари Худро ба сурати ҷисми пургуноҳ ва барои гуноҳ фиристода, гуноҳро дар ҷисм маҳкум кард,+

4То ки аҳкоми одилонаи шариат дар мо, ки на ба ҳасби ҷисм, балки ба ҳасби рӯҳ зиндагӣ мекунем, ба амал ояд+.

5Зеро онҳое ки ба ҳасби ҷисм зиндагӣ мекунанд, дар бораи чизи ҷисмонӣ фикр меронанд, вале онҳое ки ба ҳасби рӯҳ зиндагӣ мекунанд, дар бораи чизи рӯҳонӣ фикр меронанд+.

6Фикрҳои ҷисмонӣ мамот аст, аммо фикрҳои рӯҳонӣ — ҳаёт ва сулҳу осоиштагӣ,

7Чунки фикрҳои ҷисмонӣ душманӣ ба Худост, зеро ки ба шариати Худо итоат намекунад ва наметавонад итоат кунад+.

8Бинобар ин онҳое ки ба ҳасби ҷисм зиндагӣ мекунанд, ба Худо писанд афтода наметавонанд.

9Лекин шумо на ба ҳасби ҷисм, балки ба ҳасби рӯҳ зиндагӣ мекунед, агар ҳақиқатан Рӯҳи Худо дар шумо сокин бошад. Аммо агар касе дорои Рӯҳи Масеҳ набошад, вай аз они Ӯ нест+.

10Ва агар Масеҳ дар шумо бошад, ҷисм ба воситаи гуноҳ мурда аст, вале рӯҳ ба воситаи адолат зинда аст.

11Ва агар Рӯҳи Он ки Исоро аз мурдагон эҳьё кард, дар шумо сокин бошад, Он ки Масеҳро аз мурдагон эҳьё кард, ҷисмҳои мирандаи шуморо низ бо Рӯҳи Худ, ки дар шумо сокин аст, зинда хоҳад кард+.

12Пас, эй бародарон, мо ӯҳдадори ҷисм нестем, ки ба ҳасби ҷисм зиндагӣ кунем;

13Зеро ки агар шумо ба ҳасби ҷисм зиндагӣ кунед, албатта хоҳед мурд; аммо агар аъмоли ҷисмониро ба воситаи Рӯҳ бикушед, зинда хоҳед монд+.

Касе ки бо файзи Рӯҳулқудс имондор аст, фарзандхондагии Худоро қабул мекунад.

14Зеро ҳамаи онҳое ки роҳнамояшон Рӯҳи Худост, фарзандони Худо ҳастанд;+

15Чунки шумо рӯҳи бандагиро қабул накардаед, ки боз ҳаросон шавед, балки Рӯҳи фарзандхондагиро қабул кардаед, ки ба Он мо нидо мекунем: «Эй Або, эй Падар!»+

16Ҳамон Рӯҳ ба рӯҳи мо шаҳодат медиҳад, ки мо фарзандони Худо ҳастем+.

Анҷоми наҷот фарзандхондагии Худост.

1. Интизории бесаброна ба ҷалоли оянда.

17Ва агар фарзандонаш бошем, ворисонаш низ ҳастем: ворисони Худо ва ҳамирсони Масеҳ ҳастем, агар ҳақиқатан бо Ӯ азобу уқубат кашем, то ки бо Ӯ низ ҷалол ёбем+.

18Зеро, ба ақидаи ман, азобу уқубатҳои замони ҳозира назар ба он ҷалоле ки дар мо зоҳир хоҳад шуд, ҳеҷ аст+.

19Зеро ки махлуқот бо умед ба зуҳури фарзандони Худо мунтазир аст,

20Чунки махлуқот на бо ихтиёри худ, балки ба хотири мутеъкунандаи худ мутеи оворагӣ шудааст, ба умеди он ки+

21Худи махлуқот ҳам аз бандагии фано халосӣ ёфта, ба озодии ҷалоли фарзандони Худо шарик хоҳад шуд.

22Зеро медонем, ки тамоми махлуқот бо якҷоягӣ то алҳол оҳу нола мекунад ва азоб мекашад;+

23Ва на фақат он, балки худи мо низ, ки соҳиби навбари Рӯҳ ҳастем, дарунакӣ оху нола мекунем ва мунтазири фарзандхондагӣ ва кафорати ҷисми худ мебошем+.

24Зеро ки бо умед наҷот ёфтаем. Аммо умед, вақте ки онро мебинанд, дигар умед нест; зеро ки кас агар чизеро бинад, чаро боз дар умеди он бошад+?

25Аммо агар мо дар умеди чизе бошем, ки онро намебинем, бо сабр мунтазираш мешавем.

2. Рӯҳулқудс бо иродаи Худо барои имондорон шафоат мекунад.

26Ҳамчунин Рӯҳ низ моро дар нотавониамон тақвият медиҳад; зеро ки мо намедонем дар чӣ ҳусус ба таври бояду шояд дуо гӯем, лекин Худи Рӯҳ барои мо бо оҳу нолаҳое шафоат мекунад, ки сухан аз баёнашон оҷиз аст.

27Таҳқиқкунандаи дилҳо аз андешаи Рӯҳ огоҳ аст, чунки Ӯ барои муқаддасон мувофиқи хости Худо шафоат мекунад+.

28Дар баробари ин мо медонем, ки ба дӯстдорони Худо, ки мувофиқи пешбинии Ӯ даъват шудаанд, ҳама чиз бар нафъашон ёрдам медиҳад;

29Зеро ҳар киро, ки Ӯ пешакӣ шинохтааст, онҳоро низ пешакӣ муайян кардааст, ки ба сурати Писараш монанд шаванд, то ки Ӯ дар миёни бародарони бисьёр нахустзода бошад;+

30Ва ҳар киро, ки Ӯ пешакӣ муайян кардааст, онҳоро низ даъват намудааст; ва ҳар киро, ки даъват намудааст, онҳоро низ сафед кардааст; ва ҳар киро, ки сафед кардааст, онҳоро низ ҷалол додааст+.

3. Боварии пур аз ҷалоли фарзандони Худо.

31Пас мо ба ин чӣ гӯем? Агар Худо тарафгири мо бошад, зидди мо кист+?

32Он Худое ки Писари Худро дареғ надоштааст, балки Ӯро барои ҳамаи мо таслим кардааст, чӣ гуна бо якҷоягии Ӯ ҳама чизро ба мо намебахшад+?

33Кӣ баргузидагони Худоро айбдор мекунад? Оё Худое ки сафедкунанда аст+?

34Кӣ маҳкум мекунад? Оё Масеҳе ки мурдааст, вале боз эҳьё шудааст? Оё Ӯ, ки ба ямини Худо нишастааст? Оё Ӯ, ки дар ҳаққи мо шафоат мекунад+?

35Кӣ моро аз муҳаббати Масеҳ ҷудо мекунад? Оё андӯҳ, ё фалокат, ё таъқибот, ё гуруснагӣ, ё бараҳнагӣ, ё хатар, ё шамшер+?

36Чунон ки навишта шудааст:

«Ба хотири Ту мо ҳар рӯз кушта мешавем,
мисли гӯсфандони забҳ ба шумор меравем»+.

37Аммо бар ҳамаи ин мо ба воситаи Дӯстдорамон пурра ғолиб меоем+.

38Зеро ман мӯътақидам, ки на мамот, на ҳаёт, на фариштагон, на мабдаъҳо, на қувваҳо, на ҳозира, на оянда,+

39На баландӣ, на умқ, на ҳар гуна махлуқи дигар моро аз муҳаббати Худо, ки дар Худованди мо Исои Масеҳ аст, ҷудо карда наметавонад.

БОБИ НӮҲУМ

Роҳҳои мӯъҷизаосои Худо бо Исроил.

1. Фарзанди Худо будан ба ваъдаҳои Худо асос меёбад, лекин на ба пайдоиши табиӣ.

9^1Дар Масеҳ рост мегӯям, дурӯғ намегӯям, виҷдонам дар Рӯҳулқудс бо ман шаҳодат медиҳад,+

2Ки ғуссаи бузургест барои ман, ва сӯзи дили ман поён надорад:

3Зеро ман мехостам, ки ба хотири бародаронам, ки ба ҳасби ҷисм хешони мананд, худам аз Масеҳ маҳрум шавам+.

4Онҳо исроилиёнанд; фарзандхондагӣ ва ҷалол, аҳдҳо ва шариат, ибодат ва ваъдаҳо ба онҳо тааллуқ доранд;

5Ва падарон аз онҳоянд, ва аз онҳо Масеҳ ба ҳасби ҷисм ба ҷаҳон омадааст, ки Худо бар ҳама ва то абад муборак аст, омин.

Ваъдаҳои Худо фақат ба Исроили ҳақиқӣ дахл доранд.

6Аммо чунин нест, ки каломи Худо аз эътибор соқит шуда бошад. Зеро на ҳама исроилиянд, ки аз Исроил бошанд,+

7Ва на ҳама фарзандони Иброҳиманд, ки наслаш ҳастанд; балки «насли ту аз Исҳоқ хонда хоҳад шуд»+.

8Яъне на ҳамаи фарзандони ҷисм фарзандони Худо ҳастанд; балки фарзандони ваъда насл ҳисоб меёбанд+.

9Зеро ки каломи ваъда чунин аст: «Дар ҳамин вақт хоҳам баргашт, ва Сороро писаре хоҳад шуд»+.

10Ва на фақат ин, балки ба Ривқо низ ҳамин тавр шуд, вақте ки вай аз яке, яъне аз падарамон Исҳоқ ба як шикам ду писарро ҳомила буд+.

11Зеро ки пеш аз таваллуди онҳо, ки ҳанӯз ҳеҷ амали неке ё баде накарда буданд, — барои он ки пешбинии Худо дар интихобашон на аз аъмол, балки аз Даъваткунанда содир шавад, —+

12Ба вай гуфта шуд: «Калонӣ ба хурдӣ хизмат кунад»,

13Чунон ки навишта шудааст: «Яъқубро Ман дӯст доштам, аммо Эсовро бад дидам»+.

3. Марҳамати Худо ба иродаи муқаддаси Ӯ вобаста аст.

14Пас чӣ гӯем? Магар назди Худо беинсофӣ ҳаст? Ба ҳеҷ ваҷҳ+.

15Зеро ки Ӯ ба Мусо мегӯяд: «Ҳар киро марҳамат кардан хоҳам, марҳамат мекунам; ба ҳар кӣ раҳм кардан хоҳам, раҳм мекунам»+.

16Пас, гап на дар он кас аст, ки майл дорад ва саъю кӯшиш мекунад, балки дар марҳамати Худост.

17Зеро ки Навиштаҳо ба фиръавн мегӯяд: «Барои он Ман туро ба по гузоштаам, ки қуввати Худро бар ту нишон диҳам, то ки исми Ман дар тамоми ҷаҳон интишор ёбад»+.

18Пас, Ӯ ҳар киро хоҳад, марҳамат мекунад, ва ҳар киро хоҳад, сангдил мегардонад.

19Ту ба ман ҳоҳӣ гуфт: «Пас чаро Ӯ боз мазаммат мекунад? Зеро кист, ки ба иродаи Ӯ муқобилат карда тавонад?»+

20Аммо ту кистӣ, эй одамизод, ки бо Худо баҳсу мунозира мекунӣ? Оё маснӯъ ба сонеъ мегӯяд: «Чаро маро чунин соҳтӣ?»+

21Оё кӯзагар ихтиёр надорад, ки аз айни як гил зарфе барои истеъмолоти олӣ ва зарфи дигаре барои истеъмолоти паст бисозад+?

22Пас, чӣ ҷои баҳс аст, ки агар Худо, бо мақсади нишон додани ғазаби Худ ва зоҳир сохтани иқтидори Худ, зарфҳои ғазабро, ки барои ҳалокат сохта шудаанд, бо пурсабрии азиме таҳаммул карда бошад,+

23То ки фаровонии ҷалоли Худро бар зарфҳои марҳамат, ки Ӯ пешакӣ онҳоро барои ҷалол омода кардааст, зоҳир созад.

24Ва он зарфҳои марҳамат моем, ки Ӯ моро на фақат аз байни яҳудиён, балки аз байни халқҳо ҳам даъват намудааст,+

4. Мувофиқи пешгӯиқои анбиё фақат «бақияи» исроилиёни имондор наҷот хоҳанд ёфт.

25Чунон ки дар Ҳушаъ низ мегӯяд:

«Онҳоеро, ки қавми Ман нестанд, қавми Худ хоҳам хонд, ва онро,
ки маҳбуба нест, маҳбуба хоҳам ҳонд;+
26Ва дар он ҷое ки ба онҳо гуфта шудааст:
„Шумо қавми Ман нестед,
онҳо фарзандони Худои Ҳай номида хоҳанд шуд“»+.

27Ва Ишаъё дар бораи Исроил нидо мекунад, ки: «Агар шумораи банӣ-Исроил мисли реги баҳр бошад ҳам, бақияе наҷот хоҳад ёфт;

28Зеро ки Худованд коре ба итмом мерасонад ва ба зудӣ аз рӯи адолат ҳал мекунад, кори қатъие бар замин анҷом медиҳад»+.

29Ва чунон ки Ишаъё пешгӯӣ кардааст:

«Агар Худованди лашкарҳо барои мо насле боқӣ намегузошт,
мо мисли Садӯм мешудем ва ба Амӯро монандӣ медоштем»+.

5. Гуноҳи Исроил: вай мавъизаро дар бораи сафед шудан бо имон мункир шуд.

30Пас чӣ гӯем? Халқҳое ки дар паи адолат набуданд, адолат ба даст оварданд: адолате ки аз имон аст;+

31Аммо Исроил, ки дар паи шариати адолат буд, ба шариати адолат нарасид+.

32Чаро? Чунки онро на дар имон, балки дар аъмол толиб шуданд. Онҳо ба санги пешпое пешпо хӯрданд,

33Чунон ки навишта шудааст:

«Инак, дар Сион санги пешпо ва сахраи васваса мегузорам,
ва ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад,
хиҷил нахоҳад шуд»+.

БОБИ ДАҲУМ

Ҳар кӣ имон оварад ва Худовандро даъват намояд, наҷот хоҳад ёфт.

10^1Эй бародарон! Орзуи дили ман ва дуои ман назди Худо барои Исроил ин аст, ки онҳо наҷот ёбанд.

2Зеро дар бораи онҳо шаҳодат медиҳам, ки рашки Худоро доранд, аммо на аз рӯи фаҳм+.

3Зеро ки ба адолати Худо сарфаҳм нарафта, адолати худашонро барқарор карданӣ шуданд ва ба ин сабаб ба адолати Худо итоат накарданд;+

4Чунки Масеҳ анҷоми шариат аст барои адолати ҳар касе ки имон меоварад+.

5Мусо дар бораи адолате ки аз рӯи шариат аст, чунин менависад: «Ҳар кӣ онро ба ҷо оварад, ба воситаи он хоҳад зист»+.

6Аммо адолате ки аз рӯи имон аст, чунин мегӯяд: «Дар дили худ нагӯ: „Кӣ ба осмон сууд мекунад?“» — барои он ки Масеҳро поён фурорад+.

7Ё: «Кӣ ба варта нузул мекунад?» — барои он ки Масеҳро аз мурдагон боло барорад+.

8Аммо вай чӣ мегӯяд? «Калом наздики туст, дар даҳони ту ва дар дили туст», яъне каломи имон, ки мо онро мавъиза мекунем+.

9Зеро агар ту бо даҳони худ эътироф кунӣ, ки Исо Худованд аст, ва бо дили худ имон оварӣ, ки Худо Ӯро аз мурдагон эҳьё кард, наҷот хоҳӣ ёфт;+

10Чунки одам бо дили худ имон меоварад, ки ин барои адолати ӯст, ва бо даҳони худ эътироф мекунад, ки ин барои наҷоти ӯст.

11Зеро Навиштаҳо мегӯяд: «Ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, хиҷил нахоҳад шуд»+.

12Ва дар ин бобат ҳеҷ тафовуте дар миёни яҳудиён ва юнониён нест, зеро ҳама Худованди Ягонае доранд, ки барои ҳамаи онҳое ки исми Ӯро мехонанд, сарватманд аст+.

13Зеро «ҳар кӣ исми Худовандро бихонад, наҷот хоҳад ёфт»+.

14Аммо чӣ гуна онҳо бихонанд Онро, ки ба Ӯ имон наовардаанд? Чӣ гуна онҳо имон оваранд ба Он ки дар бораи Ӯ чизе нашунидаанд? Чӣ гуна онҳо бидуни воизон чизе бишнаванд+?

15Ва чӣ гуна ба онҳо воизон мавъиза кунанд бе он ки фиристода шаванд? Чунон ки навишта шудааст: «Чӣ гуна зебост пойҳои онҳое ки аз сулҳу осоиштагӣ башорат медиҳанд, аз некӣ башорат медиҳанд!»+

16Лекин на ҳама башоратро гӯш карданд. Зеро Ишаъё мегӯяд: «Худовандо! Кӣ ба ваъзи мо имон овардааст?»+

17Пас, имон аз шунидани ваъз аст ва шунидани ваъз ба воситаи каломи Худост+.

18Аммо мегӯям: оё онҳо нашунидаанд? Баръакс:

«Садои онҳо дар тамоми замин паҳн шуд,
ва каломашон то ақсои дуньё расид»+.

19Аммо мегӯям: оё Исроил намедонист? Пеш аз ҳама Мусо мегӯяд:

«Ман ба воситаи он чи қавм нест,
рашки шуморо ба вуҷуд хоҳам овард, ба воситаи мардуми бефаҳм шуморо ба хашм хоҳам овард»+.

20Ва Ишаъё далерона мегӯяд:

«Касоне Маро ёфтанд,
ки толиби Ман набуданд,
ба касоне Худро зоҳир сохтам, ки ҷӯёи Ман набуданд».

21Аммо дар бораи Исроил Ӯ мегӯяд: «Тамоми рӯз дастҳои Худро сӯи қавми беитоат ва гарданкаш дароз кардам»+.

БОБИ ЁЗДАҲУМ

На тамоми Исроил сангдил хоҳад шуд.

11^1Пас, ман мегӯям: магар Худо қавми Худро рад кардааст? Ба ҳеҷ ваҷҳ. Зеро ки ман ҳам исроилӣ, аз насли Иброҳим, аз сибти Биньёмин ҳастам+.

2Худо қавми Худро, ки пешакӣ шинохта буд, рад накардааст. Оё намедонед, ки Навиштаҳо дар ҳикояти Ильёс чӣ мегӯяд? Чӣ гуна ӯ ба Худо аз Исроил шикоят карда, мегӯяд:+

3«Худовандо! Анбиёи Туро онҳо куштанд, қурбонгоҳҳои Туро вайрон карданд; танҳо ман мондаам, дар қасди ҷони ман низ мебошанд»+.

4Аммо Худо ба ӯ чӣ ҷавобе дод? «Хафт ҳазор одамро, ки назди Баал[*] зону назадаанд, барои Худ нигоҳ доштаам»+.

5Ҳамчунин дар замони ҳозира низ, мувофиқи интихоби файз, бақияе мондааст+.

6Аммо агар ин мувофиқи файз бошад, пас мувофиқи аъмол нест, вагар на файз дигар файз нашуда мемонад. Ва агар мувофиқи аъмол бошад, пас ин дигар файз нест, вагар на амал дигар амал нашуда мемонад.

7Пас чӣ гӯем? Исроил он чиро, ки толиб буд, ба даст наовард. Аммо баргузидагон ба даст оварданд, ва касони боқӣ сангдил шуданд,+

8Чунон ки навишта шудааст:

«Худо ба онҳо рӯҳи хоби гаронро дод,
ва чашмоне ки намебинанд,
ва гӯшҳое ки то имрӯз намешунаванд»+.

9Довуд низ мегӯяд:

«Бигзор суфраи онҳо барои сазояшон ба доме,
капқоне ва тузоқе мубаддал гардад;
10Бигзор чашмони онҳо хира шавад,
то ки набинанд, ва тахтапушти онҳо абадан хам шавад»+.

Даъват шудани халқҳо тарғиб аст барои Исроил.

11Пас, ман мегӯям: оё онҳо то ба дараҷае пешпо хӯрдаанд, ки фурӯ ғалтанд? Ба ҳеҷ ваҷҳ. Аммо аз пешпохӯрии онҳо ба халқҳо наҷот омад, то ки рашки онҳоро ба вуҷуд оварад.

12Ва агар пешпохӯрии онҳо сарвати ҷаҳон ва шикасти онҳо сарвати халқҳо бошад, камоли онҳо чанд маротиба зиёдтар фоидабахш хоҳад буд!

Имондорон набояд мағрур шаванд, балки бо фурӯтанӣ бар ҳасби имон дар меҳрубонии Худо собит бимонанд.

13Ба шумо, эй халқҳо, мегӯям: ҳамчун ҳаввории халқҳо ман хизмати худро ситоиш мекунам:+

14Ба умеди он ки рашки онҳоеро, ки ба ҳасби ҷисм ба ман наздиканд, ба вуҷуд оварам ва баъзеи онҳоро наҷот диҳам.

15Зеро, агар радшавии онҳо мусолиҳаи ҷаҳон шуда бошад, пас қабулшавии онҳо, ба ҷуз эҳьё аз мурдагон, чӣ хоҳад буд+?

16Агар хамирмоя муқаддас бошад, хамир низ муқаддас аст; ва агар реша муқаддас бошад, шохаҳо низ муқаддас аст+.

Огоҳонидани халқҳо аз ҳавобаландӣ.

17Аммо агар баъзе аз шохаҳо шикаста чудо шуда бошанд, ва ту, ки зайтуни ёбоӣ будӣ, ба ҷои онҳо пайванд гашта, ба реша ва шираи зайтун шарик шуда бошӣ, —+

18Пас назди он шохаҳо мағрур машав; ва агар мағрур шавӣ, бидон, ки ту решаро нигоҳ надоштаӣ, балки реша туро нигоҳ доштааст.

19Ту хоҳӣ гуфт: «Шохаҳо шикаста ҷудо шудаанд, то ки ман пайванд шавам».

20Бале. Онҳо ба сабаби беимонӣ шикаста ҷудо шудаанд, аммо ту ба воситаи имон истодагӣ мекунӣ: ғурур макун, балки битарс.

21Зеро ки агар Худо шохаҳои табииро амон надода бошад, туро низ амон нахоҳад дод+.

22Пас, меҳрубонӣ ва сахтгирии Худоро бубин: Ӯ сахтгир аст ба онҳое ки афтода ҷудо шудаанд, ва меҳрубон аст ба ту, агар дар меҳрубонии Ӯ бимонӣ; вагар на ту низ бурида хоҳӣ шуд.

23Лекин онҳо низ, агар дар беимонӣ намонанд, пайванд хоҳанд шуд, зеро Худо қодир аст, ки онҳоро боз пайванд кунад.

24Зеро, агар ту аз зайтуни табиатан ёбоӣ бурида шуда, бар хилофи табиат ба зайтуни хуб пайванд шуда бошӣ, пас алалхусус инҳо, ки шохаҳои табиӣ ҳастанд, ба зайтуни худ пайванд хоҳанд шуд.

Наҷоти қатъии Исроил.

25Зеро, эй бародарон, ман намехоҳам, ки шумо, худро доно пиндошта, аз чунин сир бехабар монед, ки як қисми Исроил ба сангдилӣ гирифтор шудааст то вақте ки шумораи пурраи ғайрияҳудиён дохил шаванд,

Бахшоишҳо ва даъвати Худо тағьирнопазир аст, муқаддароти Ӯ ақлнорас ва роҳҳои Ӯ таҳқиқнашаванда аст.

26Ва он гоҳ тамоми Исроил наҷот хоҳад ёфт, чунон ки навишта шудааст:

«Аз Сион Раҳокунанда хоҳад омад ва маъсиятро аз Яъқуб дафъ хоҳад кард;+

27Ва ин аст аҳди Ман бо онҳо дар замоне
ки гуноҳҳошонро аз миён бардорам».

28Ба сабаби Инҷил, онҳо душманонанд ба хотири шумо; лекин ба сабаби интихоб, онҳо маҳбубанд ба хотири падарон;+

29Зеро ки бахшоишҳо ва даъвати Худо тағьирнопазир аст.

30Зеро, чунон ки шумо низ як вақте ба Худо итоат накардед, вале алҳол, ба сабаби беитоатии онҳо, марҳамат ёфтаед, —+

31Ҳамчунин онҳо низ ҳоло итоат накарданд, то ки худашон низ ба воситаи ҳамон марҳамате ки шумо ёфтаед, марҳамат ёбанд.

32Зеро ки Худо ҳамаро ба беитоатӣ дучор овардааст, то ки ҳамаро марҳамат кунад.

Ҷалол додани роҳҳои мӯъҷизаосои Худо.

33Зиҳӣ умқи сарват ва ҳикмат ва маърифати Худо! Чӣ қадар ақлнорас аст доварии Ӯ ва таҳқиқнопазир аст роҳҳои Ӯ!+

34Зеро кист, ки афкори Худовандро дарк карда бошад? Ё кист, ки мушовири Ӯ шуда бошад+?

35Ё кист, ки ба Ӯ пешакӣ чизе дода бошад, то ки подошашро ба вай баргардонад+?

36Зеро ки ҳама чиз аз Ӯст, ба воситаи Ӯст ва барои Ӯст. Ӯро то абад ҷалол бод. Омин+.

БОБИ ДУВОЗДАҲУМ

Ҳаёти имондорон хизматгузорӣ ба Худост.

12^1Пас, шуморо, эй бародарон, ба марҳамати Худо даъват менамоям, ки ҷисмҳои худро ҳамчун қурбонии зинда, муқаддас ва писандидаи Худо тақдим кунед: ибодати оқилонаи шумо ҳамин хоҳад буд;+

2Худро ба ин дуньё ҳамшакл насозед, балки ба воситаи таҷдиди ақлатон шакли тозае ба худ бигиред, то дарк кунед, ки иродаи нек, писандида ва комили Худо чист+.

Бахшоишҳои файзи Худо дар хизматгузорӣ ба калисост.

3Зеро ба ҳасби файзе ки ба ман ато шудааст, ба ҳар яке аз шумо мегӯям: дар ҳаққи худатон бештар аз он чи шоён аст, фикр накунед, балки хоксорона, ба андозаи имоне ки Худо ба ҳар кас насиб кардааст, фикр ронед+.

4Зеро, чунон ки дар як бадан андоми бисьёре дорем, лекин на ҳамаи андомҳо айни як корро ба ҷо меоваранд,+

5Ҳамчунин мо, ки бисьёрем, як баданро дар Масеҳ ташкил мекунем, аммо ҳар яке ба танҳоӣ андоми якдигарем;+

6Ва ба ҳасби файзе ки ба мо дода шудааст, атоҳои гуногун дорем: агар атои нубувват дошта бошӣ, ба андозаи имон нубувват кун;+

7Агар атои хизмат дошта бошӣ, бо хизматгузорӣ машғул шав; агар касе муаллим бошад, бо таълим машғул шавад;+

8Агар касе воиз бошад, бо мавъиза машғул шавад; ҳар кӣ бахшанда аст, бо саховат бахшиш диҳад; ҳар кӣ сардор аст, бо ҷидду ҷаҳд сардорӣ кунад; ҳар кӣ эҳсонкор аст, бо меҳрубонӣ некӣ кунад+.

Мушоракати бародарӣ.

9Муҳаббати шумо бигзор бе риёкорӣ бошад; аз бадӣ нафрат кунед, ба некӣ бичаспед;+

10Якдигарро бо муҳаббати бародарӣ дӯст доред; ва ҳар яке каси дигарро зиёдтар сазовори эҳтиром ҳисоб кунед;+

11Ҷидду ҷаҳдро суст накунед; рӯҳи пурҳарорат дошта бошед; Худовандро бандагӣ намоед.

12Аз умедворӣ тасаллӣ ёбед; дар мусибат пуртоқат бошед; ҳамеша дуо гӯед+.

13Дар рафъи эҳтиёҷоти муқаддасон иштирок кунед; дар меҳмоннавозӣ бикӯшед+.

14Баракат бихоҳед барои онҳое ки шуморо таъқиб мекунанд: баракат бихоҳед, вале лаънат нахонед+.

15Бо шодикунандагон шодӣ кунед, бо гирьякунандагон гирья кунед+.

16Бо якдигар ҳамфикр бошед; ҳавобаландӣ накунед, балки бо ҳакирон муошират намоед; худро доно мапиндоред+.

Муҳаббати масеҳӣ бадиро бо некӣ мағлуб мекунад.

17Ба ҳеҷ кас дар ивази бадӣ, бадӣ накунед; пеши тамоми мардум дар паи некӣ бошед+.

18Ба қадри имкон, то ҳадде ки ба шумо вобаста аст, бо ҳамаи одамон мувосо кунед+.

19Эй маҳбубон, интиқоми худро нагиред, балки ба ғазаби илоҳӣ вогузор кунед; зеро ки навишта шудааст: «Интиқом аз ҷониби Ман аст, Ман сазо хоҳам дод, мегӯяд Худованд»+.

20Пас, агар душманат гурусна бошад, шикамашро сер кун; агар ташна бошад, ба ӯ об деҳ; зеро ки бо чунин рафторат бар сари ӯ оташпораҳо фурӯ хоҳӣ рехт+.

21Ба бадӣ мағлуб нашав, балки бадиро бо некӣ мағлуб кун.

БОБИ СЕЗДАҲУМ

Имондор ва ҳукуматдорон.

13^1Ҳар шахс бояд ба ҳокимиятҳои боло итоат кунад; зеро ҳеҷ ҳокимияте нест, ки аз Худо набошад, ва ҳокимиятҳои мавҷуда аз ҷониби Худо барқарор шудаанд+.

2Бинобар ин ҳар кӣ ба ҳокимият муқобилат кунад, бар зидди амри Худо исьён кардааст; ва исьёнгарон гирифтори маҳкумият хоҳанд шуд.

3Зеро ки ҳокимон на барои некӯкорон, балки барои бадкорон хавфноканд. Оё мехоҳӣ аз ҳокимият тарсе надошта бошӣ? Корҳои нек кун, ва сазовори таърифи вай хоҳӣ шуд;

4Чунки вай хизматгори Худост бар нафъи ту. Аммо агар корҳои бад кунӣ, битарс; зеро ки вай шамшерро беҳуда бардошта нагаштааст: вай хизматгори Худост ва бо ғазаб аз бадкорон интиқом мегирад+.

5Бинобар ин на фақат аз тарси ҷазо, балки низ аз рӯи виҷдон итоат кардан лозим аст.

6Ба ҳамин сабаб шумо андоз ҳам медиҳед; зеро онҳо мулозимони Худо ҳастанд, ки доим бо ин кор машғуланд.

Имондор ба ёри ӯ.

7Пас, ба ҳар кас он чиро, ки бар зиммаи шумо дайн аст, адо кунед: андозро — ба касе ки андоз меситонад; хироҷро — ба касе ки хироҷ мегирад; тарсро — ба касе ки лоиқи тарс аст; иззатро — ба касе ки шоистаи иззат аст+.

8Аз касе чизе қарздор нашавед, ҷуз қарзи муҳаббат нисбат ба якдигар; зеро ҳар кӣ каси дигарро дӯст медорад, шариатро ба ҷо овардааст+.

9Зеро ки аҳкоми: «Зино накун», «Қатл накун», «Дуздӣ накун», «Шаҳодати дурӯғ надеҳ», «Тамаъ накун» ва тамоми аҳкоми дигар дар ҳамин як калом, чунончи: «Ёратро мисли худат дӯст дор» ҷамъбаст карда шудааст+.

10Муҳаббат ба ёр бадӣ намекунад; пас, муҳаббат иҷрои пурраи шариат аст+.

Ҳаёти имондорон дар интизори ба зудӣ завол ёфтани ҷаҳон.

11Дар айни ҳол шумо вақтро медонед, ки аллакай соати аз хоб бедор шуданатон расидааст: зеро ки алҳол наҷоти мо назар ба он вақте ки имон овардем, наздиктар аст+.

12Шаб гузашту рӯз наздик омад: пас, биёед, аъмоли зулмотро як сӯ монему аслиҳаи нурро дар бар кунем+.

13Мисли он ки рӯзона бошад, боодобона рафтор кунем: на бо айёшӣ ва мастигарӣ, на бо шаҳватпарастӣ ва фисқу фуҷур, на бо низоъ ва ҳасад;+

14Балки Худованди мо Исои Масеҳро дар бар кунед ва дар бораи ҳавасҳои шаҳвонии ҷисм ғамхорӣ нанамоед+.

БОБИ ЧОРДАҲУМ

Дар бораи касони сустимон ва қавиимон.

1. Дар бораи лутфу марҳамат ба сустиҳои дигарон.

14^1Касеро, ки дар имон суст аст, қабул кунед бе он ки дар бораи ақидаҳо мубоҳиса намоед+.

2Яке боварӣ дорад, ки хӯрдани ҳама ҷиз ҷоиз аст, вале он ки суст аст, фақат сабзавот мехӯрад+.

3Касе ки мехӯрад, набояд он касро, ки намехӯрад, хор шуморад; ва касе ки намехӯрад, набояд он касро, ки мехӯрад, маҳкум кунад: чунки Худо ӯро қабул кардааст+.

4Ту кистӣ, ки бандаи каси дигарро маҳкум мекунӣ? Пеши оғои худ ӯ меистад ё меафтад; аммо ба по хоҳад истод, зеро ки Худо қодир аст ӯро ба по бархезонад+.

2. Бигзор ҳар яке дар эътиқоди худ устувор бошад.

5Як кас як рӯзро аз рӯзи дигар авло медонад; лекин каси дигар рӯзҳоро баробар медонад. Бигзор ҳар яке дар эътиқоди худ устувор бошад+.

6Он ки рӯзеро авло медонад, барои Худованд чунин мекунад; ва он ки рӯзҳоро баробар медонад, барои Худованд чунин мекунад. Он ки мехӯрад, барои Худованд мехӯрад, зеро ки Худоро шукр мегӯяд. Ва он ки намехӯрад, барои Худованд намехӯрад ва Худоро шукр мегӯяд+.

7Зеро ки ҳеҷ яке аз мо барои худ зист намекунад, ва ҳеҷ яке барои худ намемирад+.

8Зеро ки агар зист кунем, барои Худованд зист мекунем, ва агар бимирем, барои Худованд мемирем. Бинобар ин, хоҳ зист кунем, хоҳ бимирем, ба Худованд тааллуқ дорем+.

9Зеро Масеҳ барои он мурд ва аз нав зинда шуд, ки ҳам бар мурдагон ва ҳам бар зиндагон Худованд бошад+.

10Пас чаро ту бародаратро маҳкум мекунӣ? Ё ту низ чаро бародаратро хор мешуморӣ? Охир, ҳамаи мо пеши курсии доварии Худо ҳозир хоҳем шуд+.

11Зеро ки навишта шудааст:

«Қасам ба ҳаёти Худам, мегӯяд Худованд:

пеши Ман ҳар зонуе хам хоҳад шуд,
ва ҳар забоне Худоро ситоиш хоҳад кард»+.

12Пас, ҳар яке аз мо дар бораи худ ба Худо ҳисобот хоҳад дод+.

3. Боиси васваса шудан лозим нест.

13Пас, якдигарро дигар маҳкум накунем; балки беҳтар аст дар он хусус муҳокима кунед, ки касе дар сари роҳи бародараш пешпое ё васвасае нагузорад+.

14Ман медонам ва дар Исои Худованд яқин дорам, ки ҳеҷ як чиз ба худии худ наҷис нест; фақат барои касе ки чизеро наҷис мешуморад, он наҷис аст+.

15Ва агар бародарат аз барои хӯрок озурда шавад, ту дигар аз рӯи муҳаббат рафтор намекунӣ; бо хӯроки худ он касро, ки Масеҳ барои ӯ мурдааст, нобуд накун+.

16Пас эҳтиёт бошед, ки аз кори неки шумо бадгӯӣ накунанд.

17Зеро ки Малакути Худо аз хӯрдан ва нӯшидан иборат нест, балки адолат, сулху осоиштагӣ ва шодмонӣ дар Рӯҳулқудс аст+.

18Ва ҳар кӣ ба ин тариқа Масеҳро бандагӣ мекунад, вай писандидаи Худо ва мақбули мардум аст.

19Пас, дар роҳи сулҳу осоиштагӣ ва тақвияти якдигар саъю кӯшиш кунем+.

20Аз барои хӯрок кори Худоро вайрон накун. Ҳама чиз пок аст, лекин агар ба сабаби хӯрдан касе ба васваса афтад, ин кор савоб надорад+.

21Беҳтар аст, ки ту гӯшт нахӯрӣ, май нанӯшӣ ва коре накунӣ, ки боиси пешпо хӯрдан, ё ба васваса афтодан ва ё суст шудани бародарат мегардида бошад.

22Имоне ки ту дорӣ, барои худат, дар пеши Худо дошта бош. Хушо касе ки худро барои он чи баргузидааст, маҳкум намекунад.

23Аммо он ки шубҳа дорад, агар бихӯрад, махкум мегардад, чунки ин корро аз рӯи имон накард; ва ҳар коре ки мувофиқи имон нест, гуноҳ аст.

Ҷалол додани Худо.

24Ба Ӯ, ки қодир аст шуморо устувор гардонад ба ҳасби башорати ман ва мавъизаи Исои Масеҳ, ба ҳасби кашфи он сирре ки аз замонҳои азалӣ ниҳон буд,+

25Вале алҳол зоҳир шуда, ба воситаи навиштаҳои анбиё, бо амри Худои ҷовидонӣ ба ҳамаи халқҳо маълум шудааст, то ки ба итоати имон дароянд,+

26Ба Худои ҳакими якто, ба воситаи Исои Масеҳ, то абад ҷалол бод. Омин+.

БОБИ ПОНЗДАҲУМ

4. Ҳар яке ба бародараш бар ҳасби намунаи Масеҳ мадад бирасонад.

15^1Ва мо, ки тавоно ҳастем, бояд сустиҳои нотавононро бардорем ва толиби роҳати худ набошем:+

2Ҳар яке аз мо бигзор толиби роҳати ёри худ бошад дар он чи бар нафъи вай ва барои тақвияти вай аст+.

3Зеро ки Масеҳ низ толиби роҳати Худ набуд, балки, чунон ки навишта шудааст: «Бадгӯиҳои бадгӯёни Ту бар Ман афтодааст»+.

Имондороне ки аз байни халқҳо ва яҳудиён ҳастанд, калисои ягонаи Масеҳро ташкил мекунанд.

4Зеро ҳар он чи пештар навишта шудааст, барои омӯхтани мо навишта шудааст, то ки мо аз Навиштаҳо сабр ва тасаллӣ пайдо карда, умедвор бошем+.

5Ва Худои сабру тасаллӣ бигзор шуморо тақвият диҳад, ки бо ҳамдигар, мутобиқи Исои Масеҳ, ҳамфикр бошед,+

6То ки шумо якдилона, бо як забон Худо ва Падари Худованди мо Исои Масеҳро ҳамду сано гӯед.

7Пас, якдигарро қабул кунед, чунон ки Масеҳ низ шуморо барои ҷалоли Худо қабул кардааст.

8Зеро ман мегӯям, ки Исои Масеҳ, ба хотири ростии Худо, барои махтунон хизматгузор шуд, то ки ваъдаҳои ба падарон додашударо ба иҷро расонад,

9Ва барои он ки халқҳо Худоро ба ҳотири марҳамати Ӯ ҳамду сано гӯянд, чунон ки навишта шудааст:

«Бинобар ин Туро дар миёни халқҳо ҳамду сано хоҳам гуфт ва исми Туро тараннум хоҳам кард»+.

10Ва боз гуфта шудааст:

«Эй халқҳо, бо қавми Ӯ хушнӯд шавед»+.

11Ва боз:

«Эй ҳамаи халқҳо, Худовандро ситоиш кунед ва,
эй ҳамаи қавмҳо, Ӯро ҳамду сано гӯед»+.

12Ишаъё низ мегӯяд:

«Решаи Йисой хоҳад омад,
ва Ӯ барои мутеъ кардани халқҳо хоҳад бархост; халқҳо ба Ӯ умед хоҳанд баст»+.

13Пас, Худои умед бигзор шуморо дар имонатон аз ҳар гуна шодӣ ва сулҳу осоиштагӣ пур кунад, то ки бо қуввати Рӯҳулқудс умедатон афзун гардад.

Хотимаи нома:

1. Ваколати Павлус барои навиштани ин нома.

14Худи ман ҳам, эй бародарон, бар шумо эътимод дорам, ки шумо низ пур аз файз ва саршор аз ҳар гуна дониш мебошед ва якдигарро насиҳат карда метавонед.

15Лекин ман каме ҷуръат намуда, ба шумо баъзе чизҳоро гӯё ки хотиррасон кардам, мувофиқи файзе ки Худо ба ман ато фармудааст,

16Барои он ки дар миёни халқҳо хизматгузори Исои Масеҳ бошам ва каҳонати башорати Худоро ба ҷо оварам, то ки ҳадияи халқҳо аз Рӯҳулқудс муқаддас гардида, ба Худо мақбул афтад+.

17Пас, ман метавонам дар Исои Масеҳ пеши Худо ифтихор намоям;

18Зеро ҷуръат намекунам чизе бигӯям ҷуз он чи Масеҳ ба воситаи ман дар бобати мутеъ кардани халқҳо бо сухан ва амал,

19Бо қуввати аломоту мӯъҷизот, бо қуввати Рӯҳи Худо ба ҷо овардааст, ба тавре ки ман аз Ерусалим ва гирду атрофаш гирифта то Илурикӯн башорати Масеҳро интишор кардаам,+

20Дар айни ҳол ман саъю кӯшиш намудаам на дар он ҷойҳое ки исми Масеҳ машҳур аст, башорат бидиҳам, то ки бар таҳкурсии дигарон бино накунам,+

21Балки, чунон ки навишта шудааст:

«Онҳое ки хабари Ӯро наёфтаанд,
хоҳанд дид, ва онҳое ки нашунидаанд,
хоҳанд фаҳмид»+.

2. Нақшаи сафар.

22Ҳамин чиз буд, ки дафъаи бисьёр ба омадани ман назди шумо монеъ шуд+.

23Лекин алҳол, ки маро дар ин кишварҳо дигар коре нест, ва чандин сол боз орзумандам, ки назди шумо биёям,+

24Ҳамин ки ба сафари Испония биравам, назди шумо хоҳам омад. Зеро умедворам, ки ҳангоми гузашта рафтанам бо шумо мулоқот кунам, ва шумо маро, баъд аз он ки аз дидоратон андаке сер шавам, ба он ҷо гусел намоед.

25Аммо ҳоло ман ба Ерусалим меравам, то ки ба муқаддасон хизмат кунам;+

26Зеро ки аҳли Мақдуния ва Охоия салоҳ донистанд, ки хайроте барои камбағалони муқаддасони Ерусалим фиристанд+.

27Инро салоҳ донистанд, вале нисбат ба онҳо ӯҳдадор ҳам ҳастанд; зеро, модоме ки халқҳо ба онҳо аз ҷиҳати рӯҳонӣ шарик шудаанд, бояд ба онҳо аз ҷиҳати маишатӣ низ хизмат кунанд+.

28Пас, ин корро анҷом дода ва ин маблағро ба дасти онҳо супурда, ман бо роҳи кишвари шумо ба Испония хоҳам рафт,

29Ва яқин дорам, ки ҳар гоҳ назди шумо биёям, бо баракати пурраи башорати Масеҳ хоҳам омад.

30Пас, эй бародарон, ба хотири Худованди мо Исои Масеҳ ва ба хотири муҳаббати Рӯҳ аз шумо илтимос дорам, ки ҳамроҳи ман дар дуоҳои худ барои ман назди Худо ҷидду ҷаҳд намоед,

31То ки аз беимонони Яҳудо раҳо шавам, ва хизмати ман дар Ерусалим мақбули муқаддасон афтад,+

32Ва ман, бо хости Худо, бо шодмонӣ назди шумо биёям ва бо шумо ором ёбам+.

33Ва Худои сулҳу осоиштагӣ бо ҳамаи шумоён бод. Омин+.

БОБИ ШОНЗДАҲУМ

3. Маъруфӣ кардани Фубӣ.

16^1Хоҳари мо Фубиро, ки ходимаи калисои Канхария аст, ба шумо маъруфӣ менамоям,+

2То ки вайро ба хотири Худованд, ба тавре ки шоистаи муқаддасон бошад, қабул кунед ва дар ҳар бобат, ки ба шумо эҳтиёҷ дошта бошад, ба вай мадад расонед; зеро ки вай ҳам ба бисьёр касон ва ба худи ман низ мададгор буд+.

4. Саломҳо ба имондорон.

3Ба Прискила ва Акило, ки ҳамкорони ман дар Исои Масеҳ буданд, салом гӯед;+

4Онҳо ҷони худро барои ман ба хатар андохтаанд, ва аз онҳо на фақат ман, балки ҳамаи калисоҳои халқҳо низ мамнун ҳастанд; ҳамчунин ба аҳли калисое ки дар хонаи онҳо ҷамъ мешаванд, салом гӯед.

5Ба маҳбуби ман Апинтус, ки барои Масеҳ навбари Охоия аст, салом гӯед+.

6Ба Марьям, ки барои мо бисьёр меҳнат кардааст, салом гӯед.

7Ба хешони ман Андрониқӯс ва Юниёс, ки бо ман бандӣ буданд, салом гӯед; онҳо дар миёни ҳаввориён машҳур ҳастанд ва аз ман пештар ба Масеҳ имон овардаанд.

8Ба Амплиёс, ки дар Худованд маҳбуби ман аст, салом гӯед.

9Ба Урбонус, ки дар Масеҳ ҳамкори мост, ва ба Истохис, ки маҳбуби ман аст, салом гӯед.

10Ба Апалис, ки дар Масеҳ озмуда шудааст, салом гӯед. Ба аҳли байти Аристоблус салом гӯед.

11Ба хеши ман Ҳиродиюн салом гӯед. Ба онҳое ки аз аҳли байти Наркисус ба Худованд имон доранд, салом гӯед.

12Ба Труфино ва Трифосо, ки дар кори Худованд фаъол ҳастанд, салом гӯед. Ба Парсиси маҳбуба, ки дар кори Худованд бисьёр фаъол аст, салом гӯед.

13Ба Руфус, ки баргузидаи Худованд аст, ва ба модари ӯ, ки барои ман мисли модар аст, салом гӯед+.

14Ба Асункритус, Флигӯн, Ҳермос, Патрубос, Ермис ва бародароне ки бо онҳоянд, салом гӯед.

15Ба Филӯлӯгус ва Юлиё, Нирвас ва хоҳараш, ва Ӯлумпос, ва ҳамаи муқаддасоне ки бо онҳоянд, салом гӯед.

16Ба якдигар бо бӯсаи муқаддасона салом гӯед. Ҳамаи калисоҳои Масеҳ ба шумо салом мегӯянд+.

5. Огоҳонидан аз таълимотҳои козибона.

17Шуморо, эй бародарон, даъват менамоям, ки аз касоне ки бар хилофи таълиме ки шумо ёфтаед, дар миён ҷудоӣ ва васваса меандозанд, эҳтиёт бошед ва аз онҳо канорагирӣ кунед;+

18Зеро ки онҳо на ба Худованди мо Исои Масеҳ, балки ба шиками худ хизмат мекунанд ва бо тамаллуқкорӣ ва суханороӣ дилҳои соддалавҳонро фиреб медиҳанд+.

19Итоати шумо ба ҳама маълум аст; ва ман аз шумо хурсандам, лекин орзумандам, ки шумо дар некӣ хирадманд ва дар бадӣ соддадил бошед+.

20Ва Худои сулҳу осоиштагӣ ба зудӣ шайтонро зери пойҳои шумо сарнагун хоҳад кард. Файзи Худованди мо Исои Масеҳ бо шумо бод!+

6. Саломҳо ба ҳамкорон.

21Ҳамкорам Тимотиюс ва хешонам Лукюс, Ёсӯн ва Сӯсипатрус ба шумо салом мегӯянд+.

22Ман — Тартиюс низ, ки ин номаро навиштаам, ба шумо дар Худованд салом мегӯям.

23Ғоюс, ки мизбони ман ва тамоми аҳли калисо мебошад, ба шумо салом мегӯяд. Хазинадори шаҳр Арастус ва бародари мо Квартус ба шумо салом мегӯянд+.

24Файзи Худованди мо Исои Масеҳ бо ҳамаи шумо бод. Омин.

* 11:4 Баал — бути мардуми қадими Канъон ва Финиқия.

+ 1:2 Луқ. 1:69-70, Тит. 1:1-2
+ 1:3 Мат. 1:1
+ 1:5 Аъм. 9:15
+ 1:7 1 Қӯр. 1:2

+ 1:8 Рум. 16:19, Фпл. 1:3, 2 Тим. 1:3, Филем. 1:4

+ 1:9 Рум. 9:1, 2 Қӯр. 1:23, Фпл. 1:8, 1 Тас. 2:5

+ 1:10 Рум. 15:32
+ 1:13 Рум. 15:22-23, 1 Тас. 2:18, Фпл. 4:17
+ 1:14 1 Қӯр. 9:16

+ 1:16 Марқ. 8:38, Фпл. 1:20, Рум. 2:9-10, 1 Қӯр. 1:18

+ 1:17 Рум. 3:21, Ҳаб. 2:4, Ғал. 3:11, Ибр. 10:38

+ 1:18 Эфс. 5:6, Қӯл. 3:6
+ 1:19 Аъм. 14:17, Аъм. 17:24-27
+ 1:20 Заб. 18:2-5
+ 1:21 4 Подш. 17:15, Ирм. 2:5, Эфс. 4:17-18

+ 1:22 Мас. 21:30, Иш. 44:25, 1 Қӯр. 1:20, 1 Қӯр. 3:19

+ 1:23 Хур. 20:4-5, Так. Шар. 4:16-18, Заб. 105:20, Ирм. 2:11, Ҳиз. 8:10

+ 1:24 Заб. 80:13, Ҳиз. 20:25
+ 1:25 Ирм. 10:14
+ 1:26 Қӯл. 3:5
+ 1:27 Иб. 18:22, Иб. 20:13
+ 1:31 2 Тим. 3:2-4
+ 1:32 Рум. 6:21

+ 2:1 2 Подш. 12:5-7, Мат. 7:2, Луқ. 6:37, Юҳ. 8:7

+ 2:4 2 Пет. 3:9, 2 Пет. 3:15, Ваҳй 2:21
+ 2:5 Яъқ. 5:3
+ 2:6 Мас. 24:12
+ 2:9 1 Пет. 4:17, Рум. 1:16, Ҳиз. 18:20
+ 2:10 Иш. 57:19, 1 Пет. 1:7

+ 2:11 Так. Шар. 10:17, Мат. 22:16, Луқ. 20:21, Аъм. 10:34

+ 2:12 1 Қӯр. 9:21
+ 2:13 Луқ. 11:28, Яъқ. 1:22-23
+ 2:15 Ирм. 31:33, Воиз 12:14
+ 2:17 Рум. 3:27, Рум. 9:4-5
+ 2:19 Юҳ. 9:40
+ 2:21 Хур. 20:15, Мат. 23:3
+ 2:22 Хур. 20:14
+ 2:24 Иш. 52:5, Ҳиз. 36:20
+ 2:25 Ғал. 5:3
+ 2:26 Эфс. 2:11
+ 2:27 2 Қӯр. 3:6, Мат. 12:41
+ 2:28 Рум. 9:6-8, 1 Қӯр. 7:19

+ 2:29 Так. Шар. 10:16, Так. Шар. 30:6, Ирм. 4:4, Эфс. 2:11, Фпл. 3:3, Қӯл. 2:11, 2 Қӯр. 10:18

+ 3:1 Юҳ. 4:22
+ 3:2 Так. Шар. 4:8, Заб. 147:9
+ 3:3 Рум. 9:6, 2 Тим. 2:13
+ 3:4 Заб. 50:6
+ 3:7 Рум. 9:19
+ 3:8 Рум. 6:1, Рум. 6:15, 2 Қӯр. 6:8

+ 3:9 Рум. 5:12, Ғал. 3:22, Рум. 1:18-32, Рум. 2

+ 3:12 Заб. 13:1-3, Воиз 7:20
+ 3:13 Заб. 5:10, Заб. 139:4
+ 3:14 Заб. 9:28
+ 3:17 Мас. 1:16, Иш. 59:7-8
+ 3:18 Заб. 35:2

+ 3:20 Заб. 142:2, Аъм. 13:39, Ғал. 2:16, Ғал. 3:11, Рум. 7:7

+ 3:21 Рум. 1:17, Ғал. 2:16, Луқ. 24:27, Аъм. 10:43

+ 3:23 3 Подш. 8:46, 2 Вак. 6:36, Заб. 142:2, Мас. 20:9, Воиз 7:20, 1 Юҳ. 1:8-10

+ 3:24 Тит. 3:7

+ 3:25 Юҳ. 1:29, 1 Юҳ. 2:2, Аъм. 17:30, Рум. 2:4

+ 3:27 Рум. 2:17, 1 Қӯр. 1:29, Эфс. 2:9
+ 3:28 Аъм. 13:39
+ 3:29 Рум. 9:24, Рум. 10:12
+ 3:30 Так. Шар. 6:4-5, Ғал. 3:20, Ғал. 3:8
+ 3:31 Мат. 5:17
+ 4:3 Ҳас. 15:6, Яъқ. 2:23, Ғал. 3:6
+ 4:5 Рум. 3:22
+ 4:6 Заб. 31:1-2
+ 4:8 2 Қӯр. 5:19
+ 4:9 Рум. 3:30
+ 4:11 Ҳас. 15:6, Ҳас. 17:10
+ 4:13 Ҳас. 17:4-6, Ғал. 3:16, Ибр. 7:6
+ 4:14 Ғал. 3:17-18
+ 4:15 1 Қӯр. 15:56, Ғал. 3:10, Рум. 7:7
+ 4:16 Ғал. 3:22
+ 4:17 Ҳас. 17:5, Юҳ. 5:21
+ 4:18 Ҳас. 15:5
+ 4:19 Ҳас. 17:17, Ибр. 11:12, Ҳас. 18:11
+ 4:22 Ҳас. 15:6
+ 4:24 1 Қӯр. 9:9-10, Рум. 10:9
+ 4:25 Мат. 20:28, Ғал. 1:4, 2 Қӯр. 5:21
+ 5:1 Ғал. 3:28
+ 5:2 Рум. 8:17, Эфс. 3:16, Фпл. 3:21
+ 5:3 Мат. 5:11-12, 2 Қӯр. 12:10, Яъқ. 1:3-4
+ 5:5 Аъм. 2:17, Тит. 3:6
+ 5:8 Юҳ. 3:16, 1 Юҳ. 4:10
+ 5:9 Рум. 3:25, Мат. 3:7, 1 Тас. 1:10

+ 5:10 2 Қӯр. 5:18-20, Эфс. 2:16, Қӯл. 1:20-21

+ 5:12 Ҳас. 3:6, Яъқ. 1:15, Рум. 6:23, Рум. 3:9, Эфс. 2:3

+ 5:13 Рум. 3:20
+ 5:14 1 Қӯр. 15:45
+ 5:15 1 Қӯр. 15:21, 2 Қӯр. 5:14
+ 5:16 Иш. 53:11
+ 5:17 Ваҳй 22:5
+ 5:18 Юҳ. 12:32
+ 5:19 Ибр. 5:8
+ 5:20 Ғал. 3:19
+ 5:21 Юҳ. 1:17

+ 6:2 1 Пет. 2:24, Ғал. 2:19, Ғал. 5:24, Қӯл. 2:20, Қӯл. 3:3

+ 6:4 1 Пет. 3:21, Ғал. 3:27, 2 Қӯр. 5:17, Эфс. 4:24, Қӯл. 2:12, Қӯл. 3:10

+ 6:5 2 Қӯр. 4:10, Фпл. 3:10
+ 6:6 Ғал. 2:19-20, Ғал. 5:24, Ғал. 6:14
+ 6:7 1 Пет. 4:1
+ 6:8 2 Тим. 2:11, Ваҳй 20:4
+ 6:9 Рум. 14:9, Ваҳй 1:18
+ 6:10 Ибр. 7:27
+ 6:12 Заб. 18:14
+ 6:13 Қӯл. 3:5, Рум. 12:1
+ 6:16 Юҳ. 8:34

+ 6:18 Юҳ. 8:32, Юҳ. 8:34, Яъқ. 2:12, 1 Пет. 2:16, 1 Қӯр. 7:22, 2 Қӯр. 3:17, Ғал. 5:1

+ 6:22 1 Қӯр. 7:22
+ 6:23 Яъқ. 1:15, Рум. 5:12
+ 7:2 1 Қӯр. 7:39
+ 7:3 Мат. 5:32

+ 7:4 Ғал. 5:22, Эфс. 5:19, Ғал. 2:19, Ғал. 5:18, Эфс. 2:15, Қӯл. 2:14

+ 7:6 Рум. 6:4
+ 7:7 Рум. 3:20, Рум. 4:15, Хур. 20:17
+ 7:8 1 Қӯр. 15:56
+ 7:10 Иб. 18:5
+ 7:12 Так. Шар. 4:8, Заб. 18:8-9
+ 7:15 Ғал. 5:17
+ 7:16 1 Тим. 1:8
+ 7:18 Ҳас. 6:5, Айюб 14:4, Заб. 50:5
+ 7:19 Ғал. 5:17
+ 7:22 Заб. 1:2
+ 7:23 1 Пет. 2:11, Ғал. 5:17
+ 8:2 1 Қӯр. 15:45

+ 8:3 Ибр. 7:18, Фпл. 2:7, Иб. 16:5, 2 Қӯр. 5:21

+ 8:4 Ғал. 5:16, Ғал. 5:25
+ 8:5 Ғал. 5:19-25
+ 8:7 Яъқ. 4:4, 1 Қӯр. 2:14

+ 8:9 1 Қӯр. 3:16, 1 Қӯр. 6:19, 2 Қӯр. 6:16, 1 Юҳ. 3:24, 1 Пет. 1:11, Яҳ. 1:19

+ 8:11 Юҳ. 5:21, Аъм. 2:24

+ 8:13 Қӯл. 3:5, Иб. 18:5

+ 8:14 Так. Шар. 14:1, Мат. 5:9, Юҳ. 1:12, 1 Юҳ. 3:1, 1 Юҳ. 5:1

+ 8:15 2 Тим. 1:7, 1 Қӯр. 2:12

+ 8:16 1 Юҳ. 3:2, Ғал. 3:26, Эфс. 1:5, 1 Юҳ. 3:24, 2 Қӯр. 1:22, Эфс. 1:13

+ 8:17 Ғал. 3:29, Ғал. 4:7, Эфс. 3:6, Тит. 3:7, 2 Қӯр. 1:5, Фпл. 3:10, Қӯл. 1:24, 1 Пет. 5:1, Рум. 5:2, Эфс. 3:16, Фпл. 3:21

+ 8:18 2 Қӯр. 4:17
+ 8:20 Ҳас. 3:17-19, Воиз 1:2
+ 8:22 Ирм. 12:4, Ирм. 12:11
+ 8:23 2 Қӯр. 5:2, Ғал. 5:5
+ 8:24 2 Қӯр. 4:18, Ибр. 11:1

+ 8:27 1 Подш. 16:7, 3 Подш. 8:39, Мас. 21:2, Ирм. 11:20

+ 8:29 Мат. 28:10, Юҳ. 20:17, Қӯл. 1:15, Ибр. 2:11, 1 Юҳ. 3:2, 2 Қӯр. 3:18, Фпл. 3:21

+ 8:30 Юҳ. 17:22
+ 8:31 Ад. 14:9, Заб. 117:6
+ 8:32 Юҳ. 3:16

+ 8:33 Марқ. 13:20, Луқ. 18:7, Қӯл. 3:12, Тит. 1:1, Иш. 50:8

+ 8:34 Заб. 109:1, Марқ. 16:19, Аъм. 7:55-56, 1 Юҳ. 2:1, Рум. 8:34, Ибр. 7:25

+ 8:35 Сур. Сур. 8:6
+ 8:36 Заб. 43:23, 1 Қӯр. 4:9
+ 8:37 Юҳ. 16:33, 1 Қӯр. 15:57
+ 8:38 1 Пет. 3:22, 1 Қӯр. 15:24, Эфс. 1:21

+ 9:1 2 Қӯр. 11:10, 1 Тим. 2:7, Рум. 1:9, Фпл. 1:8

+ 9:3 1 Қӯр. 16:22, Ғал. 1:8
+ 9:6 Рум. 3:3, Юҳ. 1:47, Рум. 2:28
+ 9:7 Ҳас. 21:12, Ибр. 11:17
+ 9:8 Ғал. 4:23, Ғал. 4:28
+ 9:9 Ҳас. 18:10
+ 9:10 Ҳас. 25:21
+ 9:11 Ҳас. 25:23
+ 9:13 Мал. 1:2-3
+ 9:14 Так. Шар. 32:4, Айюб 34:10
+ 9:15 Хур. 33:19
+ 9:17 Хур. 9:16
+ 9:19 2 Вак. 20:6, Рум. 3:7

+ 9:20 Айюб 9:32, Айюб 33:13, Айюб 39:32, Воиз 6:10, Иш. 29:16, Иш. 45:9-10, Ирм. 18:6

+ 9:21 Иш. 64:8, Ирм. 18:6, 2 Тим. 2:20
+ 9:22 Мас. 16:4
+ 9:24 Рум. 3:29
+ 9:25 Ҳуш. 2:23, 1 Пет. 2:10
+ 9:26 Ҳуш. 1:10
+ 9:28 Иш. 10:22-23
+ 9:29 Иш. 1:9
+ 9:30 Ғал. 2:16, Ғал. 3:24
+ 9:31 Ғал. 5:4, Рум. 11:7, Фпл. 3:9

+ 9:33 Иш. 8:14, Иш. 28:16, 1 Пет. 2:6-8, Рум. 10:11

+ 10:2 Аъм. 21:20
+ 10:3 Рум. 1:17, Рум. 3:21
+ 10:4 Мат. 5:17, Ғал. 3:24
+ 10:5 Иб. 18:5, Ғал. 3:12, Фпл. 3:9
+ 10:6 Так. Шар. 9:4, Так. Шар. 30:12
+ 10:7 Ваҳй 9:1
+ 10:8 Так. Шар. 30:12-14

+ 10:9 Мат. 10:32, Луқ. 12:8, Марқ. 16:16, Аъм. 16:31

+ 10:11 Иш. 28:16, 1 Пет. 2:6, Рум. 9:33
+ 10:12 Аъм. 10:34-36, Рум. 3:29
+ 10:13 Юил 2:32, Аъм. 2:21
+ 10:14 Аъм. 8:31
+ 10:15 Иш. 52:7
+ 10:16 Иш. 53:1, Юҳ. 12:38
+ 10:17 Ғал. 3:2
+ 10:18 Заб. 18:5
+ 10:19 Так. Шар. 32:21
+ 10:21 Иш. 65:1-2

+ 11:1 Ирм. 31:37, Ирм. 33:24, 2 Қӯр. 11:22, Фпл. 3:5

+ 11:2 1 Подш. 12:22, Заб. 93:4
+ 11:3 3 Подш. 19:10, 3 Подш. 19:14
+ 11:4 3 Подш. 19:18
+ 11:5 Иш. 10:22, Рум. 9:27
+ 11:7 Рум. 9:31
+ 11:8 Иш. 29:10, Так. Шар. 29:4
+ 11:10 Заб. 68:23-24
+ 11:13 Аъм. 9:15, Рум. 15:16

+ 11:15 Луқ. 15:24, Эфс. 2:1, Эфс. 2:5, Қӯл. 2:13, Ваҳй 3:1

+ 11:16 Ад. 15:18-21, Ҳиз. 44:30
+ 11:17 Ирм. 11:16, Юҳ. 15:5
+ 11:21 1 Қӯр. 10:12
+ 11:26 Иш. 27:9, Иш. 59:20-21
+ 11:28 Так. Шар. 10:15
+ 11:30 Эфс. 2:2, Қӯл. 1:21, Тит. 3:3

+ 11:33 Иш. 28:29, Қӯл. 2:3, Заб. 35:7, Заб. 138:6

+ 11:34 Иш. 40:13, 1 Қӯр. 2:16

+ 11:35 Айюб 35:7, Айюб 41:11

+ 11:36 1 Қӯр. 8:6, Қӯл. 1:16, Ибр. 2:10, 2 Пет. 3:18, Эфс. 3:21

+ 12:1 Рум. 6:13

+ 12:2 Эфс. 5:17, 1 Тас. 4:3, 2 Қӯр. 4:16, Эфс. 4:23

+ 12:3 Эфс. 3:2, Воиз 7:16
+ 12:4 1 Қӯр. 12:12-14, Эфс. 4:16
+ 12:5 1 Қӯр. 10:17, 1 Қӯр. 12:27, Эфс. 4:25
+ 12:6 1 Пет. 4:10, 1 Қӯр. 12:4
+ 12:7 1 Қӯр. 12:5
+ 12:8 1 Тим. 5:17, 2 Қӯр. 9:7

+ 12:9 1 Пет. 1:22, 1 Тим. 1:5, Заб. 96:10, Ом. 5:15

+ 12:10 Юҳ. 13:34, 1 Пет. 1:22, 2 Пет. 1:7, 1 Тас. 4:9, Ибр. 13:1, Фпл. 2:3

+ 12:12 Луқ. 18:1, Луқ. 21:36, Эфс. 6:18, Қӯл. 4:2, 1 Тас. 5:17

+ 12:13 Рум. 15:25, 1 Қӯр. 16:1, 1 Тим. 6:18
+ 12:14 Айюб 31:29-30, Мат. 5:44, 1 Пет. 3:9
+ 12:15 1 Қӯр. 12:26
+ 12:16 1 Пет. 3:8, Фпл. 2:2
+ 12:17 Иб. 19:18, 1 Пет. 3:9, 1 Тас. 5:15
+ 12:18 Марқ. 9:50, 2 Қӯр. 13:11, 1 Тас. 5:13

+ 12:19 Мас. 20:22, Так. Шар. 32:35, Ибр. 10:30

+ 12:20 4 Подш. 6:22, 2 Вак. 28:15, Мас. 25:21-22, Мат. 5:44, Мас. 25:21-22

+ 13:1 1 Пет. 2:13, Тит. 3:1

+ 13:4 1 Пет. 2:14, 2 Вак. 19:6

+ 13:7 1 Пет. 2:17, Мат. 17:27, Мат. 22:21, Марқ. 12:17

+ 13:8 Иб. 19:13, Юҳ. 13:34
+ 13:9 Хур. 20:13-17, Иб. 19:18
+ 13:10 Юҳ. 14:15
+ 13:11 Эфс. 5:14

+ 13:12 Юҳ. 1:9, Юҳ. 8:12, 1 Юҳ. 2:8, Эфс. 5:8, 1 Тас. 5:5, Эфс. 5:11, Эфс. 6:11, 1 Тас. 5:8

+ 13:13 1 Тас. 4:12

+ 13:14 Ғал. 3:27, Яъқ. 4:1, 1 Пет. 2:11, Рум. 7:23, Ғал. 5:16, Ғал. 5:24

+ 14:1 Рум. 15:1, 1 Қӯр. 8:9-11, 1 Қӯр. 9:22
+ 14:2 Дон. 1:12, 1 Тим. 4:3
+ 14:3 Қӯл. 2:16
+ 14:4 Мат. 7:1, Яъқ. 4:11
+ 14:5 Ғал. 4:10, Қӯл. 2:16
+ 14:6 Мат. 15:36, 1 Қӯр. 10:30-31

+ 14:7 Рум. 6:2, Рум. 6:7, Ғал. 5:24, Қӯл. 3:3

+ 14:8 1 Пет. 4:2, Ғал. 2:20, 2 Қӯр. 5:15, Фпл. 1:20

+ 14:9 1 Тас. 5:10

+ 14:10 Мат. 7:1, Луқ. 6:37, 2 Қӯр. 5:10

+ 14:11 Иш. 49:18, Ирм. 22:24, Иш. 45:23, Фпл. 2:10-11

+ 14:12 Мат. 12:36, Мат. 25:19, Ғал. 6:5

+ 14:13 Мат. 7:1

+ 14:14 Иб. 11:2, Так. Шар. 14:3, Марқ. 7:15-16, Аъм. 10:15, 1 Қӯр. 8:8

+ 14:15 1 Қӯр. 8:11
+ 14:17 Қӯл. 2:16, Ибр. 9:10, Ғал. 5:22
+ 14:19 2 Тим. 2:22
+ 14:20 Тит. 1:15, 1 Қӯр. 8:9-13
+ 14:24 Эфс. 1:9, Қӯл. 1:26
+ 14:25 Қӯл. 4:3-4
+ 14:26 Яҳ. 1:24-25
+ 15:1 Рум. 14:1, Ғал. 6:2
+ 15:2 Фпл. 2:4-5
+ 15:3 Фпл. 2:5, Фпл. 2:8, Заб. 68:10
+ 15:4 Рум. 4:23-24
+ 15:5 Рум. 12:16
+ 15:9 Рум. 3:29, 2 Подш. 22:50, Заб. 17:50
+ 15:10 Так. Шар. 32:43
+ 15:11 Заб. 116:1
+ 15:12 Иш. 11:10
+ 15:16 Аъм. 9:15, Рум. 11:13
+ 15:19 Аъм. 15:12, 2 Қӯр. 12:12
+ 15:20 1 Қӯр. 3:10-11
+ 15:21 Иш. 52:15
+ 15:22 Рум. 1:13, 1 Тас. 2:18
+ 15:23 Аъм. 19:21
+ 15:25 Аъм. 24:17, 1 Қӯр. 16:3, 2 Қӯр. 9:1
+ 15:26 Аъм. 19:21, 2 Қӯр. 8:4
+ 15:27 1 Қӯр. 9:11
+ 15:31 2 Қӯр. 1:10-11, 2 Тас. 3:2
+ 15:32 Рум. 1:10

+ 15:33 2 Қӯр. 13:11, Фпл. 4:9, 1 Тас. 5:23, 2 Тас. 3:16, Ибр. 13:20

+ 16:1 Аъм. 18:18
+ 16:2 Фпл. 2:29
+ 16:3 Аъм. 18:2, 1 Қӯр. 16:19, 2 Тим. 4:19
+ 16:5 Қӯл. 4:15
+ 16:13 Марқ. 15:21

+ 16:16 1 Пет. 5:14, 1 Қӯр. 16:20, 2 Қӯр. 13:12, 1 Тас. 5:26

+ 16:17 1 Тим. 6:3, 2 Юҳ. 1:10
+ 16:18 2 Пет. 2:3, Қӯл. 2:4
+ 16:19 Рум. 1:8
+ 16:20 Рум. 15:33, Ҳас. 3:15
+ 16:21 Аъм. 16:1
+ 16:23 1 Қӯр. 1:14

1 Ба Қӯринтиён

НОМАИ ЯКУМИ

ҲАВВОРИИ МУҚАДДАС ПАВЛУС

БА ҚӮРИНТИЁН

- 1
- 2
- 3
- 4
- 5
- 6
- 7
- 8
- 9
- 10
- 11
- 12
- 13
- 14
- 15
- 16

БОБИ ЯКУМ

Имондор файзи Худоро ба воситаи Исо меёбад.

1^1Павлус, ки бо иродаи Худо ҳаввории даъватшудаи Исои Масеҳ аст, ва бародари мо Сӯстинис,

2Ба калисои Худо, ки дар Қӯринтӯс воқеъ аст, ба муқаддасони даъватшуда, ки дар Исои Масеҳ тақдис гардидаанд, бо ҳамаи онҳое ки дар ҳар ҷо исми Худованди мо Исои Масеҳро мехонанд, ки Ӯ Худованди онҳо ва Худованди мост, —+

3Файз ва осоиштагӣ аз ҷониби Падари мо Худо ва Исои Масеҳи Худованд бар шумо бод.

Шукргузорӣ барои файзи Худо, ки ато шудааст.

4Худои худро ҳамеша барои шумо шукр мегӯям: барои файзи Худо, ки ба шумо дар Исои Масеҳ ато шудааст,

5Чунки дар Ӯ шумо аз ҳар чиз: аз ҳар сухан ва аз ҳар дониш бой шудаед,+

6Зеро шаҳодати Масеҳ дар шумо барқарор гардидааст,

7Ба тавре ки шумо аз ҳеҷ лаёқат норасогӣ надоред, модоме ки мунтазири зуҳури Худованди мо Исои Масеҳ мебошед,+

8Ки Ӯ низ шуморо то ба охир устувор хоҳад кард, то ки дар рӯзи Худованди мо Исои Масеҳ беайб бошед+.

9Амин аст Худое ки шуморо ба ширкати Писари Худ Исои Масеҳи Худованди мо даъват намудааст+.

Ба муқобили низоъ дар Қӯринтӯс.

1. Ҷудоиҳо дар калисо.

10Аз шумо, эй бародарон, ба исми Худованди мо Исои Масеҳ илтимос мекунам, ки ҳамаатон айни як суханро гӯед, ва дар байни шумо ҷудоие набошад, балки шумо дар як рӯҳ ва дар як фикр муттаҳид бошед+.

11Зеро ки аз аҳли байти Хлӯо ба ман дар бораи шумо, эй бародарон, маълум шудааст, ки дар байнатон баҳсу мунозира вуҷуд дорад+.

12Ман онро дар назар дорам, ки ҳар яке аз шумо мегӯяд: «Ман аз они Павлус ҳастам»; «Ман аз они Апӯллӯс»; «Ман аз они Кифо»; «Ман аз они Масеҳ»+.

13Оё Масеҳ аз ҳам ҷудо шудааст? Оё Павлус барои шумо маслуб гардидааст? Ё ки шумо ба исми Павлус таъмид ёфтаед+?

14Худоро шукр мегӯям, ки ман ҳеҷ яке аз шуморо, ба ғайр аз Криспус ва Ғоюс, таъмид надодаам,+

15То касе нагӯяд, ки ман ӯро ба исми худ таъмид додаам.

16Ман инчунин аҳли байти Истефанусро таъмид додаам; ҷуз инҳо дар хотир надорам, ки каси дигареро таъмид дода бошам+.

17Зеро Масеҳ маро нафиристодааст, ки таъмид диҳам, балки башорат диҳам, на дар ҳикмати калом, то ки салиби Масеҳ ботил нашавад+.

2. Ҳикмати ҷаҳон ҷаҳолат аст ба ҳузури Худо.

18Зеро паёми салиб барои гирифторони ҳалокат ҷаҳолат аст, вале барои мо, ки дар роҳи наҷот ҳастем, қуввати Худост+.

19Зеро навишта шудааст:

«Ҳикмати ҳакимонро ба ҳалокат хоҳам расонд
ва ақли оқилонро нопадид хоҳам кард»+.

20Куҷост ҳаким? Куҷост китобдон? Куҷост воизи ин ҷаҳон? Оё Худо ҳикмати ин ҷаҳонро ба ҷаҳолат табдил надодааст+?

21Зеро, дар ҳикмати Худо, модоме ки ҷаҳон бо ҳикмати худ Худоро нашинохт, — Худо салоҳ донист, ки ба воситам ҷаҳолати мавъиза имондоронро наҷот диҳад.

22Зеро ки яҳудиён мӯъҷизот металабанд, ва юнониён ҳикмат меҷӯянд;+

23Лекин мо Масеҳи маслубшударо мавъиза мекунем, ки барои яҳудиён васваса ва барои юнониён ҷаҳолат аст,+

24Аммо барои худи даъватшудагон, чи яҳудиён, чи юнониён, Масеҳро мавъиза мекунем, ки Ӯ қуввати Худо ва ҳикмати Худост;+

25Чунки ҷаҳолати Худо аз ҳикмати одамон пурҳикматтар аст, ва нотавонии Худо аз қуввати одамон тавонотар аст.

26Зеро, эй бародарон, бингаред, ки шумо, вақте ки даъват шудед, чӣ будед: бисьёре ба ҳасби ҷисм ҳаким нестед, бисьёре тавоно нестед, бисьёре наҷиб нестед;

27Лекин Худо ҷоҳилони ҷаҳонро баргузид, то ки ҳакимонро шарманда кунад, ва нотавонони ҷаҳонро баргузид, то ки тавонгаронро шарманда кунад;

28Ва Худо бекасони ҷаҳон ва ҳақиронро, ва он чиро, ки номавҷуд аст, баргузид, то ки мавҷудро ботил кунад, —+

29Барои он ки ҳеҷ ҷисме дар пеши Худо фахр накунад+.

30Ва аз Ӯ шумо дар Исои Масеҳ ҳастед, ки барои мо ҳикмате аз ҷониби Худо, яъне адолат ва қудсият ва кафорат шудааст,+

31То, чунон ки навишта шудааст, «фахркунанда бигзор ба Худованд фахр кунад»+.

БОБИ ДУЮМ

3. Мавъизаи оддии ҳавворӣ дар бораи Салиби Масеҳ.

2^1Ва ҳангоме ки ман, эй бародарон, назди шумо омадам, на бо фазилати калом ё ҳикмат омадам, то шаҳодати Худоро ба шумо эълон намоям,+

2Зеро ман қарор додам, ки дар миёни шумо, ба ҷуз Исои Масеҳ, он ҳам Исои Масеҳи маслубшуда, чизе надонам;+

3Ва ман дар заъф ва дар тарсу ларзи бузурге назди шумо будам,+

4Ва калому мавъизаи ман на дар суханони исботкоронаи ҳикмати инсон, балки дар зуҳури рӯҳ ва қувват буд,+

5То ки имони шумо на бар ҳикмати инсон, балки бар қуввати Худо қарор ёбад+.

4. Ҳикмати Худо фақат ба воситаи Рӯҳи Худо дониста мешавад.

6Аммо дар бораи ҳикмат мо дар миёни комилон сухан меронем, вале на дар бораи ҳикмати ин ҷаҳон ва мирони ин ҷаҳон, ки фано хоҳанд шуд,+

7Балки дар бораи ҳикмати Худо маҳрамона сухан меронем, дар бораи ҳикмати ниҳоние ки Худо аз азал барои ҷалоли мо муқаррар кардааст,+

8Ки онро ҳеҷ яке аз мирони ин ҷаҳон надонист; зеро, агар медонистанд, Худованди ҷалолро маслуб намекарданд+.

9Аммо, чунон ки навишта шудааст:

«Он чиро, ки чашме надидааст,
гӯше нашунидааст ва ба дили инсон наомадааст,

Худо барои дӯстдорони Худ муҳайё кардааст»+.

10Вале ба мо Худо онро ба воситаи Рӯҳи Худ ошкор сохтааст; зеро ки Рӯҳ ҳама чизро, ҳатто умқҳои Худоро пай мебарад+.

11Зеро кист аз одамон, ки ботини инсонро бидонад, ба ҷуз рӯҳи инсон, ки дар ӯст? Ҳамчунин он чиро, ки дар Худо ҳаст, ҳеҷ кас намедонад, ба ҷуз Рӯҳи Худо+.

12Лекин мо на рӯҳи ин ҷаҳонро, балки Рӯҳеро қабул кардаем, ки аз Худост, то он чиро, ки Худо ба мо ато кардааст, бидонем,+

13Ва инро на бо суханоне ки ҳикмати инсон таълим додааст, балки бо суханоне ки Рӯҳулқудс таълим додааст, мегӯем ва рӯҳиётро бар тибқи рӯҳ таъбир мекунем+.

14Аммо одами нафсонӣ он чиро, ки аз Рӯҳи Худост, қабул намекунад, чунки он дар назари ӯ ҷаҳолат аст; ва онро дарк карда наметавонад, чунки он ҳукми рӯҳониро металабад+.

15Лекин одами рӯҳонӣ дар бораи ҳама чиз ҳукм мекунад, вале касе наметавонад дар бораи ӯ дуруст ҳукм кунад.

16Зеро кист, ки фикри Худовандро дониста бошад, то ки Ӯро таълим диҳад? Лекин мо фикри Масеҳро дорем+.

БОБИ СЕЮМ

5. Ҷудоиҳо дар бораи ҳолати ҷисмонӣ шаҳодат медиҳанд.

3^1Ва ман, эй бародарон, натавонистам бо шумо, ҳамчун касони рӯҳонӣ, сухан ронам, балки ҳамчун касони ҷисмонӣ, ё кӯдакон дар Масеҳ.

2Ва шуморо шир хӯрондам, на ғизои сахт, зеро ки шумо ҳанӯз омодагӣ барои он надоштед ва ҳоло низ надоред,+

3Чунки шумо ҳанӯз ҷисмонӣ ҳастед. Зеро, модоме ки дар миёни шумо ҳасад, баҳсу мунозира ва ихтилофот ҳаст, оё шумо ҷисмонӣ нестед ва оё ба таври инсонӣ рафтор намекунед+?

4Зеро, вақте ки яке: «Ман аз они Павлус ҳастам» ва дигаре: «Ман аз они Апӯллӯс» мегӯяд, — оё шумо ҷисмонӣ нестед?

6. Муаллимони масеҳӣ хизматгузорони Худо ҳастанд, на хизматгузорони инсонӣ.

5Пас, Павлус кист? Ва Апӯллӯс кист? Онҳо фақат ходимоне ҳастанд, ки ба воситаи онҳо шумо имон овардаед, ва ҳар яке ба андозае ки Худованд ба вай ато кардааст+.

6Ман кишт кардам, Апӯллӯс об дод, лекин Худо сабзонид;+

7Бинобар ки на кишткунанда аҳамияте дорад, на обдиҳанда, балки Худои сабзонанда+.

8Кишткунанда ва обдиҳанда баробаранд, лекин ҳар яке музди худро мувофиқи меҳнати худ хоҳад гирифт+.

9Зеро ки мо хизматгорони Худо ҳастем; шумо киштзори Худо, иморати Худо ҳастед+.

10Аз рӯи файзи Худо, ки ба ман ато шудааст, ман, чун меъмори доно, таҳкурсӣ ниҳодам, ва дигаре бар он иморат месозад; лекин ҳар кас бохабар бошад, ки чӣ гуна месозад+.

11Зеро ҳеҷ кас таҳкурсии дигаре ниҳода наметавонад, ҷуз он ки ниҳода шудааст, ки он Исои Масеҳ аст+.

12Ва агар касе бар ин таҳкурсӣ иморате аз тилло, нуқра, ҷавоҳирот, ё чӯб, хасбеда, пахол бино кунад, —

13Амали ҳар кас зоҳир хоҳад шуд; зеро ки он рӯз[*] нишон хоҳад дод, чунки дар оташ ошкор хоҳад шуд, ва оташ амали ҳар касро озмоиш хоҳад кард, ки он чӣ гуна аст+.

14Агар амали касе ки бар он сохтааст, пойдор бимонад, вай музд хоҳад гирифт;

15Ва агар амали касе бисӯзад, вай зиён хоҳад дид; валекин худаш наҷот хоҳад ёфт, аммо тавре ки гӯё аз даруни оташ гузашта бошад+.

7. Онҳое ки ба Исо имон доранд, маъбади Худоро ташкил мекунанд.

16Оё шумо намедонед, ки маъбади Худо ҳастед, ва Рӯҳи Худо дар шумо сокин аст+?

17Агар касе маъбади Худоро вайрон кунад, Худо ӯро хонавайрон хоҳад кард, зеро ки хонаи Худо муқаддас аст, ва он шумо ҳастед+.

18Зинҳор касе худро фирефта накунад: агар касе аз шумо худро дар ин ҷаҳон ҳаким медониста бошад, бигзор ҷоҳил шавад, то ки ҳаким гардад.

19Зеро ки ҳикмати ин ҷаҳон пеши Худо ҷаҳолат аст, чунон ки навишта шудааст: «Ҳакимонро ба макри худашон гирифтор мекунад»+.

20Ва боз: «Худованд афкори ҳакимонро медонад, ки ботил аст»+.

21Хуллас, ҳеҷ кас ба одамон фахр накунад, зеро ки ҳамааш аз они шумост:

22Хоҳ Павлус, хоҳ Апӯллӯс, хоҳ Кифо, хоҳ ҷаҳон, хоҳ ҳаёт, хоҳ мамот, хоҳ ҳозира, хоҳ оянда — ҳамааш аз они шумост;

23Ва шумо аз они Масеҳ ҳастед, ва Масеҳ — аз они Худо+.

БОБИ ЧОРУМ

8. Хизматгузорони Худо фақат ба ҳузури Худо ҷавобгаранд.

4^1Пас, ҳар кас бояд моро ходимони Масеҳ ва муваккалони асрори Худо ҳисоб кунад;

2Аз муваккалон талаб карда мешавад, ки ҳар яке амин барояд.

3Барои ман хеле кам аҳамият дорад, ки шумо, ё одамони дигар, дар ҳаққи ман чӣ гуна ҳукм мекунед; худи ман ҳам ҳукме дар ҳаққи худ намекунам.

4Зеро ки ман дар худ айбе намебинам, лекин бо ин худро сафед намекунам; ҳукмкунандаи ман Худованд аст+.

5Бинобар ин ба ҳеҷ ваҷҳ пеш аз вақт, яъне то даме ки Худованд биёяд, ҳукм накунед, ки маҳз Ӯ чизҳои дар торикӣ пинҳонро равшан ва ниятҳои дилҳоро ошкор хоҳад кард, ва он гоҳ ҳар кас аз ҷониби Худо таҳсин хоҳад ёфт+.

9. Ба муқобили ҳавобаландии қӯринтиён.

6Ва инро, эй бародарон, ман ба хотири шумо ба худам ва ба Апӯллӯс нисбат додам, то шумо аз мо ёд гиред, ки касе бештар аз он чи навишта шудааст, оқилтарошӣ накунад, ва ҳеҷ яке аз шумо дар пеши дигаре бо худ наболад+.

7Зеро кист, ки туро бартарӣ додааст? Ва чӣ чизе дорӣ, ки нагирифта бошӣ? Ва агар гирифта бошӣ, чаро фахр мекунӣ, ки гӯё нагирифта бошӣ+?

8Шумо аллакай сер шудаед, аллакай сарватдор шудаед ва бе мо салтанат меронед. Кошки салтанат мерондед, то ки мо низ бо шумо салтанат ронем!+

Намунаи фурӯтанӣ ва сабурии ҳавворӣ.

9Зеро гумон мекунам, ки Худо мо, ҳаввориёнро монанди касони охири саф, ки ба марг маҳкум шудаанд, намоён кардааст, чунки мо барои ҷаҳон, ҳам барои фариштагон ва ҳам барои одамон, ба тамошогоҳе мубаддал шудаем+.

10Мо ба хотири Масеҳ ҷоҳил ҳастем, лекин шумо дар Масеҳ ҳаким ҳастед; мо нотавон, лекин шумо тавоно; шумо соҳиби ҷалолат, лекин мо дар залолат+.

11То ҳамин соат гурусна ва ташна, бараҳна ва шаллоқхӯр ва сарсону саргардон ҳастем,+

12Ва заҳмат кашида, бо дастҳои худ кор мекунем. Моро дашном медиҳанд, мо баракат медиҳем; ба мо зулм мекунанд, мо тоқат меоварем;+

13Ба мо бӯҳтон мезананд, мо зорию илтиҷо мекунем; мо мисли хасрӯбаи ҷаҳон ва ахлоти ҳама то ҳамин вақт мебошем.

10. Павлус падари калисои Қӯринтӯс аст.

14Ин суханонро на аз барои он навиштаам, ки шуморо хиҷил кунам, балки шуморо чун фарзандони маҳбуби худ насиҳат медиҳам+.

15Зеро, агарчи шумо ҳазорон носеҳон дар Масеҳ доред, лекин падарони бисьёр надоред: ман шуморо дар Исои Масеҳ ба воситаи Инҷил ба дуньё овардаам+.

16Бинобар ин аз шумо илтимос мекунам: ба ман тақлид намоед, чунон ки ман ба Масеҳ тақлид менамоям+.

17Барои ҳамин ҳам ман Тимотиюсро назди шумо фиристодам, ки ӯ фарзанди маҳбуб ва мӯътабари ман дар Худованд аст; ва ӯ роҳҳои маро дар Исои Масеҳ ба ёди шумо хоҳад овард, чунон ки ман дар ҳама ҷо дар ҳар калисо таълим медиҳам+.

Нуфузи ҳавворӣ дар рӯҳи муҳаббат ва мулоимат.

18Баъзе касон мағрур шудаанд, ба гумони он ки ман назди шумо намеоям;

19Аммо ба қарибӣ, агар Худованд бихоҳад, назди шумо хоҳам омад, ва на сухани мағруронро, балки қуввати онҳоро хоҳам донист,+

20Зеро ки Малакути Худо на дар сухан, балки дар қувват аст+.

21Чиро афзал медонед? Оё бо таёқ назди шумо биёям, ё ки бо муҳаббат ва рӯҳи мулоимат+?

БОБИ ПАНҶУМ

Павлуси ҳавворӣ дастур медиҳад, ки касони аз ҷиҳати маънавӣ фосидшударо аз калисо хориҷ кунанд.

5^1Овозае ба гӯшам расид, ки дар байни шумо зино пайдо шудааст, он ҳам чунон зино, ки ҳатто дар байни бутпарастон шунида нашудааст, яъне шахсе зани падари худро гирифтааст+.

2Ва шумо мағрур шудаед, ба ҷои он ки мотам гиред, то он касе ки чунин коре кардааст, аз миёни шумо бадар шавад.

3Зеро ки ман, агарчи ҷисман ғоибам, лекин рӯҳан ҳозирам, аллакай, гӯё ки назди шумо бошам, дар ҳаққи шахсе ки чунин коре кардааст, ҳукм намудам:+

4Ба исми Худованди мо Исои Масеҳ, вақте ки шумо бо якҷоягии рӯҳи ман ва бо қуввати Худованди мо Исои Масеҳ ҷамъ шавед,

5Он шахс барои ҳалокати ҷисмаш ба шайтон супурда шавад, то ки рӯҳаш дар рӯзи Худованди мо Исои Масеҳ наҷот ёбад+.

6Фахри шумо хуб нест. Оё намедонед, ки андак хамиртуруш тамоми хамирро метуршонад+?

7Пас, хамиртуруши кӯҳнаро тоза кунед, то ки шумо хамири нав бошед, чунки шумо бе хамиртуруш ҳастед, зеро ки Фисҳи мо[*], Масеҳ, барои мо забҳ шудааст+.

8Бинобар ин идро на бо хамиртуруши кӯҳна, на бо хамиртуруши шарорат ва макр, балки бо фатири покӣ ва ростӣ ба ҷо хоҳем овард+.

9Ба шумо дар нома навиштаам, ки бо зинокорон алоқа накунед;+

10Лекин на умуман бо зинокорони ин ҷаҳон, ё бо ҳаромризқон, ё бо ғоратгарон, ё бо бутпарастон, зеро дар ин сурат шуморо лозим меомад, ки аз ҷаҳон берун шавед;

11Балки ба шумо навиштаам, ки бо касе алоқа накунед, ки худро бародар номида, зинокор, ё ҳаромризқ, ё бутпараст, ё бадзабон, ё бадмаст, ё ғоратгар шуда мондан мегирад; бо чунин одам якҷоя хӯрок ҳам нахӯред+.

12Зеро ки чаро ман ба онҳое ки дар берунанд, доварӣ кунам? Оё шумо ба онҳое ки дар дохиланд, доварӣ намекунед+?

13Ба онҳое ки дар берунанд, Худо доварӣ мекунад. Пас шумо фосиқро аз миёни худ бадар кунед.

БОБИ ШАШУМ

Мурофиаи худро назди гуноҳкорон бурдан ба имондорон манъ карда шудааст.

6^1Касе аз шумо, вақте ки ба дигаре даъво дорад, оё ҷуръат мекунад, ки мурофиаи худро назди гуноҳкорон барад, на назди муқаддасон+?

2Магар намедонед, ки муқаддасон ҷаҳонро доварӣ ҳоҳанд кард? Ва агар шумо ҷаҳонро доварӣ мекарда бошед, наход ки сазовори он нестед, ки корҳои хурдтарро доварӣ кунед+?

3Магар намедонед, ки мо фариштагонро доварӣ хоҳем кард? Пас чӣ қадар зиёдтар корҳои маишатро!

4Лекин шумо, вақте ки мурофиаи маишӣ доред, онҳоеро, ки дар калисо ҳеҷ эътиборе надоранд, ба доварӣ мешинонед.

5Барои хиҷил шуданатон мегӯям: наход ки дар байни шумо як нафар ҳам боҳираде нест, ки дар миёни бародарони худ доварӣ карда тавонад+?

6Аммо бародар бо бародар мурофиа мекунад, он ҳам дар пеши беимонон.

7Худи ҳамин ҳам барои шумо зиллатовар аст, ки байни худ мурофиа доред. Чаро барои худ мазлумиятро афзал намедонед? Чаро ба маҳрумият тоб оварданро афзал намедонед+?

8Лекин худатон мазлум ва маҳрум мекунед, он ҳам бародарони худро.

Имондорон бояд худро аз гуноҳ нигоҳ доранд.

9Оё намедонед, ки золимон вориси Малакути Худо намешаванд? Фирефта нашавед: на зинокорон, на бутпарастон, на фосиқон, на бачабозон, на ливотагарон,+

10На дуздон, на ҳаромризқон, на бадмастон, на бадзабонон, на ғоратгарон — вориси Малакути Худо намешаванд+.

11Ва баъзе аз шумо чунин будед; аммо пок шудед, аммо қудсият пайдо кардед, аммо сафед шудед ба исми Худованди мо Исои Масеҳ ва ба Рӯҳи Худои мо+.

12Ҳама чиз барои ман ҷоиз аст, лекин на ҳар чиз фоиданок аст; ҳама чиз барои ман ҷоиз аст, лекин набояд ки чизе маро бандаи худ гардонад+.

13Хӯрок барои шикам аст, ва шикам барои хӯрок; аммо Худо инро ва онро нест мекунад; лекин ҷисм на барои зино, балки барои Худованд аст, ва Худованд барои ҷисм аст.

14Чунон ки Худо Худовандро бо қуввати Худ эҳьё кард, моро низ эҳьё хоҳад кард.

15Магар намедонед, ки ҷисмҳои шумо узвҳои Масеҳанд? Пас оё узвҳои Масеҳро мегирам, то ки онҳоро узвҳои фоҳишае гардонам? Ҳошо ва калло!+

16Оё намедонед, ки ҳар кӣ бо фоҳиша ҷимоъ кунад, бо вай як тан мешавад? Зеро ки гуфта шудааст: «Ҳар ду як ҷисм хоҳанд буд»+.

17Аммо ҳар кӣ бо Худованд пайванд шавад, бо Ӯ як рӯҳ аст+.

18Аз зино бигрезед. Ҳар гуноҳе ки одамизод мекунад, аз ҷисм берун аст, лекин зинокор бар зидди ҷисми худаш гуноҳ мекунад+.

19Оё намедонед, ки ҷисмҳои шумо маъбади Рӯҳулқудс аст, ки Он дар шумо сокин аст, ва Онро шумо аз Худо ёфтаед, ва шумо аз они худатон нестед+?

20Зеро ки шумо ба нархи гарон ҳарида шудаед. Пас, дар ҷисмҳои худ ва дар ҷонҳои худ Худоро ҳамду сано кунед, ки онҳо ба Худо тааллуқ доранд+.

БОБИ ҲАФТУМ

Никоҳ ва муҷаррадӣ.

7^1Дар бораи он чи ба ман навишта будед, барои одам хуб аст, ки ба зан даст нарасонад.

2Аммо, барои пешгирӣ кардани зино, бигзор ҳар мард завҷаи худро дошта бошад, ва ҳар зан шавҳари худро дошта бошад.

3Бигзор шавҳар вазифаи заношӯиро нисбат ба зани худ ба ҷо оварад; ҳамчунин завҷа нисбат ба шавҳари худ+.

4Завҷа бар ҷисми худ ихтиёрдор нест, балки аз они шавҳар аст; ҳамчунин шавҳар бар ҷисми худ ихтиёрдор нест, балки аз они завҷа аст.

5Аз якдигар канорагирӣ накунед, магар ба муддате, бо ризогии ҳар ду, то ки ба рӯзаву дуо шуғл кунед ва аз нав якҷоя шавед, то ки шайтон шуморо, ба сабаби худдорӣ карда натавонистанатон, ба васваса наандозад+.

6Лекин инро ман ба тариқи маслиҳат мегӯям, на ба тариқи фармоиш+.

7Зеро мехоҳам, ки ҳамаи одамон мисли ман бошанд; аммо ҳар кас лаёқати ба худ хосе аз Худо дорад, яке ин тавр, дигаре ба таври дигар+.

8Лекин ба муҷаррадон ва бевазанон мегӯям: барои онҳо хуб аст, ки мисли ман бимонанд;

9Аммо агар худдорӣ карда натавонанд, бигзор никоҳ кунанд; зеро ки никоҳ кардан аз сӯхтан дар оташи шаҳват беҳтар аст+.

Талоқ.

10Ба онҳое ки никоҳ кардаанд, на ман фармоиш медиҳам, балки Худованд: завҷа аз шавҳараш набарояд, —+

11Ва агар барояд, бояд муҷаррад бимонад, ё ки бо шавҳараш оштӣ шавад, — ва шавҳар завҷаашро талоқ надиҳад+.

12Ба дигарон ман мегӯям, на Худованд: агар бародаре завҷаи беимон дошта бошад, ва он завҷа розӣ бошад бо ӯ зиндагӣ кунад, ӯ набояд аз вай ҷудо шавад+.

13Ва завҷае ки шавҳари беимон дошта бошад, ва он шавҳар розӣ бошад бо вай зиндагӣ кунад, вай набояд аз ӯ ҷудо шавад;

14Зеро ки шавҳари беимон ба воситаи завҷаи имондораш қудсият пайдо мекунад, ва завҷаи беимон ба воситаи шавҳари имондораш қудсият пайдо мекунад; вагар на фарзандони шумо нопок мебуданд, ва ҳол он ки дар асл онҳо муқаддас ҳастанд+.

15Аммо агар беимон ҷудо шудан хоҳад, бигзор ҷудо шавад; дар чунин вазъият бародар ё хоҳар дигар вобаста нест; Худованд моро ба осоиштагӣ даъват намудааст.

16Зеро аз куҷо ту донӣ, эй завҷа, ки шавҳаратро наҷот хоҳӣ дод? Ё аз куҷо ту донӣ, эй шавҳар, ки завҷаатро наҷот хоҳӣ дод+?

Имондорон бояд бар ҳасби иродаи Худо рафтор кунанд ва дар ҳамон ҳолате ки даъват шудаанд, бимонанд.

17Бигзор ҳар кас дар он ҳолате ки Худо ӯро насиб кардааст, ва ҳар кас дар он вазъе ки Худованд ӯро даъват намудааст, бимонад. Дар ҳамаи калисоҳо ман ҳамин тавр дастур медиҳам.

18Агар шахси махтуне даъват шуда бошад, орзуи номаҳтунӣ накунад; ва агар номахтуне даъват шуда бошад, хатна накунад+.

19Хатна ҳеҷ аст, номахтунӣ ҳам ҳеҷ аст, балки аз ҳама муҳимтар риояи аҳкоми Худост+.

20Ҳар кас дар ҳар ҳолате ки даъват шудааст, дар ҳамон бимонад.

21Агар дар ҳолати ғуломӣ даъват шуда бошӣ, нороҳат нашав; балки агар озод шуда тавонӣ ҳам, аз фурсат истифода бар.

22Зеро ғуломе ки дар Худованд даъват шудааст, озоди Худованд аст; инчунин шаҳси озоде ки даъват шудааст, ғуломи Масеҳ аст+.

23Шумо ба нархи гарон харида шудаед: ғуломи одамон нагардед+.

24Ҳар кас дар ҳар ҳолате ки даъват шудааст, эй бародарон, дар ҳамон назди Худо бимонад.

Машваратҳо ба имондорон дар бораи бакорат ва заношӯӣ.

25Дар хусуси бокираҳо аз Худованд фармоише надорам, лекин, ҳамчун шаҳсе ки аз Худованд марҳамат ёфтааст, ки амин бошад, маслиҳати худро баён мекунам+.

26Пас, ба сабаби тангии вазъияти ҳозира, ман онро беҳтар медонам, ки барои одам хуб аст, агар ҳамон тавр, ки ҳаст, бимонад.

27Оё зандор ҳастӣ? — толиби талоқ набош. Оё безан ҳастӣ? — толиби зан набош.

28Аммо агар зандор ҳам шавӣ, гуноҳе намекунӣ; ва агар бокирае ба шавҳар расад, гуноҳе намекунад. Лекин чунин касон дар ҷисм азобҳо хоҳанд дошт; ва ман ба шумо раҳмхӯрӣ мекунам.

29Ба шумо, эй бародарон, инро мегӯям: вақт танг аст, ба тавре ки зандорон бояд мисли безанон бошанд;

30Ва гирьёнон мисли он ки гирьён набошанд; ва шоддилон мисли он ки шоддил набошанд; ва харидорон мисли он ки хариде накарда бошанд;+

31Ва онҳое ки аз ин ҷаҳон фоида мебаранд, мисли он ки фоидабар набошанд; зеро ки сурати ин ҷаҳон гузарон аст+.

32Ман хоҳиш дорам, ки шумо беғам бошед. Марди безан дар бораи он чи ба Худованд оид аст, ғамхорӣ мекунад, ки чӣ гуна ба Худованд писанд афтад;+

33Аммо марди зандор дар бораи он чи ба ҷаҳон оид аст, ғамхорӣ мекунад, ки чӣ гуна ба завҷааш писанд афтад. Дар миёни зани шавҳардор ва бокира ҳам фарқе ҳаст:

34Зани бешавҳар дар бораи он чи ба Худованд оид аст, ғамхорӣ мекунад, ки чӣ гуна ба Худованд писанд афтад, то ки ҳам дар ҷисм ва ҳам дар рӯҳ муқаддас бошад; аммо зани шавҳардор дар бораи он чи ба ҷаҳон оид аст, ғамхорӣ мекунад, ки чӣ гуна ба шавҳараш писанд афтад.

35Инро ман ба фоидаи шумо мегӯям, на аз барои он ки банду боре бар шумо андозам, балки барои он ки шумо боодобона ва пай дарҳам дар ибодати Худованд бошед, бе он ки чизе ба ин монеъ шавад.

36Лекин агар касе рафторашро ба бокираи худ номуносиб донад, ки вай ба синни балоғат расида, бе шавҳар мемонад, бигзор ӯ он чи мехоҳад, бикунад, — гуноҳе намекунад; бигзор онҳо ба шавҳар бирасанд.

37Аммо касе ки дар дили худ бағоят матин аст ва эҳтиёҷе надорад, балки иродаи қавӣ дошта, дар дили худ азм кардааст, ки бокираи худро нигоҳ дорад, — ӯ кори хуб мекунад.

38Бинобар ин, касе ки бокираи худро ба шавҳар медиҳад, кори хуб мекунад, ва касе ки ба шавҳар намедиҳад, кори хубтар мекунад+.

39Зан, мувофиқи шариат, то даме ки шавҳараш зинда аст, ба ӯ тааллуқ дорад; пас аз вафоти шавҳараш вай озод шуда, ба ҳар касе ки хоҳад, никоҳ кунад, фақат дар Худованд бошад+.

40Лекин, ба фикри ман, вай хушбахттар аст, агар бева бимонад; ва ба гумонам, ман низ Рӯҳи Худоро дорам.

БОБИ ҲАШТУМ

Дар бораи истеъмоли қурбониҳои бутҳо.

8^1Дар бораи қурбониҳои бутҳо[*] мо медонем, ки ҳамаамон соҳиби дониш ҳастем. Дониш мағрур мегардонад, аммо муҳаббат обод мекунад+.

2Агар касе гумон кунад, ки ягон чизро медонад, ӯ ҳанӯз ҳеҷ чизро ончунон ки донистанаш лозим аст, намедонад;+

3Аммо касе ки ба Худо муҳаббат дорад, вай ба воситаи Худо шинохта шудааст+.

4Пас, дар бораи хӯрдани қурбониҳои бутҳо мо медонем, ки бут дар ҷаҳон вуҷуд надорад, ва ҷуз Худои Ягона худои дигаре нест+.

5Зеро, ҳар чанд ба ном худоён чи дар осмон, чи дар замин ҳастанд, — чунки худоёни бисьёр ва худовандони бисьёр ҳастанд, —

6Лекин мо як Худо дорем, яъне Худои Падар, ки ҳама чиз аз Ӯст, ва мо барои Ӯ ҳастем, ва як Худованд дорем, яъне Исои Масеҳ, ки ҳама чиз ба воситаи Ӯст, ва мо ба воситаи Ӯ ҳастем+.

7Аммо ҳама дорои ин дониш нестанд: баъзе касон то алҳол, аз рӯи одати деринаи бутпарастӣ, ин хӯрокро чун қурбонии бут мехӯранд, ва виҷдони онҳо, ки нотавон аст, наҷис мешавад+.

8Хӯрок моро ба Худо наздик намекунад: зеро ки на аз хӯрдан манфиате мебинем, на аз наҳӯрдан зиёне+.

9Аммо боҳабар бошед, ки ин озодии шумо сабаби васвасаи нотавонон нашавад.

10Зеро, агар касе туро, ки соҳиби дониш ҳастӣ, бубинад, ки дар сари суфраи бутхона нишастаӣ, оё виҷдони ӯ, ки нотавон аст, ӯро низ ба хӯрдани қурбониҳои бутҳо моил намекунад+?

11Ва аз дониши ту он бародари нотавон, ки Масеҳ барои ӯ мурд, нобуд мешавад+.

12Ва ба ин тариқа бар зидди бародарон гуноҳ карда ва ба виҷдони нотавони онҳо осеб расонда, шумо бар зидди Масеҳ гуноҳ мекунед.

13Бинобар ин, агар хӯрок бародари маро ба васваса меандохта бошад, ҳаргиз гӯшт намехӯрам, то ки бародари худро ба васваса наандозам+.

БОБИ НӮҲУМ

Намунаи Павлус дар тарккунӣ.

9^1Оё ман ҳавворӣ нестам? Оё ман озод нестам? Оё ман Худованди мо Исои Масеҳро надидаам? Оё шумо амали ман дар Худованд нестед+?

2Агар барои дигарон ман ҳавворӣ набошам, барои шумо ҳастам, зеро ки мӯҳри ҳавворияти ман дар Худованд шумо ҳастед.

3Ҳифзи ман ба муқобили онҳое ки маро мазаммат мекунанд, хамин аст.

4Оё мо ҳаққи хӯрдан ва нӯшидан надорем+?

5Оё ҳақ надорем, ки мисли ҳаввориёни дигар ва бародарони Худованд ва Кифо завҷаи имондорро ҳамроҳи худ бибарем+?

6Оё танҳо ман ва Барнаббо ҳақ надорем, ки кор накунем+?

Онҳое ки Инҷилро мавъиза менамоянд, бояд аз башорат додани Инҷил зиндагӣ кунанд.

7Кист, ки ягон вақт хизмати сарбозиро бо нафақаи худаш ба ҷо оварда бошад? Кист, ки ток шинонда, аз ангураш намеҳӯрда бошад? Кист, ки рамаро чаронда, аз шири рама намехӯрда бошад+?

8Оё инро ман фақат ба таври инсонӣ мегӯям? Оё шариат низ инро намегӯяд?

9Зеро ки дар Тавроти Мусо навишта шудааст: «Вақте ки барзагов хирман мекӯбад, даҳонашро набанд». Оё Худо дар бораи барзаговон ғамҳорӣ мекунад+?

10Ё ки, албатта, барои мо гуфта шудааст? Оре, ин барои мо навишта шудааст; зеро ки шудгоркунанда бояд бо умед шудгор кунад, ва хирманкӯб — бо умеди гирифтани саҳми худ хирман кӯбад+.

11Модоме ки мо дар миёни шумо чизҳои рӯҳониро коштаем, оё ин як кори бузург аст, ки агар назди шумо чизҳои ҷисмониро дарав кунем+?

12Агар дигарон назди шумо ҳақ дошта бошанд, оё ҳаққи мо зиёдтар нест? Лекин мо аз ин ҳақ истифода набурдем, балки ҳар чизро тоқат мекунем, то ки ба башорати Масеҳ ҳеҷ мамониате нарасонем.

13Магар намедонед, ки онҳое ки дар маъбад хизмат мекунанд, аз маъбад мехӯранд? Ва ходимони қурбонгоҳ аз қурбонгоҳ ҳиссае мегиранд+?

14Ҳамчунин Худованд фармудааст, ки воизони Инҷил аз башорат додани Инҷил зиндагӣ кунанд+.

15Лекин ман аз инҳо ҳеҷ якеро истифода накардаам. Ва инро на аз барои он навиштаам, ки барои ман ҳамин тавр бошад; зеро барои ман мурдан беҳтар аст аз он ки касе ин фахри маро нест кунад+.

16Зеро, агар башорат диҳам, ин барои ман сабаби фахр нест, чунки ин барои ман як кори воҷибист: вой бар ҳоли ман, агар башорат надиҳам!+

17Зеро, агар инро ба таври ихтиёрӣ ба ҷо оварам, мукофот мегирам; лекин агар ба таври ғайриихтиёрӣ бошад, ин як вазифаи маъмуриест, ки ба зиммаи ман гузошта шудааст+.

18Пас мукофоти ман чист? Он аст, ки Инҷилро мавъиза намуда, дар бораи Масеҳ бемузд башорат медиҳам ва аз ҳаққи башоратдиҳандагии худ истифода намебарам+.

Намунаи хизматгузории ҳақиқӣ.

19Зеро, бо вуҷуди он ки аз ҳама озод будам, худро ғуломи ҳама гардондам, то ки шумораи бештари одамонро ба Масеҳ ҷалб намоям;+

20Барои яҳудиён чун яҳудӣ шудам, то ки яҳудиёнро ҷалб намоям; барои аҳли шариат чун аҳли шариат шудам, то ки аҳли шариатро ҷалб намоям;+

21Барои бешариатон чун бешариат шудам, — гарчанде ки ман пеши Худо бешариат нестам, балки аз аҳли шариати Масеҳам, — то ки бешариатонро ҷалб намоям;+

22Барои нотавонон чун нотавон шудам, то ки нотавононро ҷалб намоям. Барои ҳама кас ман ҳама чиз шудам, то ки бо ҳар роҳ баъзе касонро наҷот диҳам+.

23Инро ман барои Инҷил мекунам, то ки шарики баракоти он бошам.

24Оё намедонед, ки давандагони майдони мусобиқа ҳама медаванд, аммо фақат як нафар мукофот мегирад? Ҳамин тавр бидавед, то ки соҳиби он гардед+.

25Ҳамаи риёзаткашон аз ҳар чиз худдорӣ мекунанд: онҳо барои гирифтани тоҷи фонӣ, лекин мо барои гирифтани тоҷи ғайрифонӣ+.

26Бинобар ин ман медавам на он тавре ки бар абас бошад, ва мушт мезанам на он тавре ки фақат барои задани ҳаво бошад;

27Балки ҷисми худро азоб медиҳам ва ғулом мегардонам, то ки ба дигарон мавъиза намуда, худам маҳрум набошам.

БОБИ ДАҲУМ

Исроил дар биёбон огоҳие барои имондорон аст.

10^1Ман намехоҳам, эй бародарон, ки шумо бехабар бошед аз он ки падарони мо ҳама дар зери абр буданд, ва ҳама аз баҳр убур карданд;+

2Ва ҳама дар абр ва дар баҳр ба Мусо таъмид ёфтанд;

3Ва ҳама айни як ғизои рӯҳониро мехӯрданд;+

4Ва ҳама айни як нӯшокии рӯҳониро менӯшиданд, зеро аз сахраи рӯҳоние менӯшиданд, ки аз ақибашон меомад; ва он сахра Масеҳ буд.

5Лекин бар аксари онҳо ҳусни таваҷҷӯҳи Худо набуд; зеро ки онҳо дар биёбон ба ҳалокат расиданд+.

6Ва инҳо барои мо тимсоле буданд, то ки мо бадиро орзу накунем, чунон ки онҳо орзу мекарданд+.

7Ҳамчунин, монанди баъзеи онҳо, бутпараст набошед, чунон ки навишта шудааст: «Қавм ба хӯрдану нӯшидан нишастанд, ва барои рақсу бозӣ бархостанд»+.

8Зинокорӣ накунем, чунон ки баъзеи онҳо зинокорӣ карданд, ва дар як рӯз бисту се ҳазор нафарашон нобуд шуданд+.

9Масеҳро наозмоем, чунон ки баъзеи онҳо озмуданд ва аз неши морҳо ба ҳалокат расиданд+.

10Шиква накунед, чунон ки баъзеи онҳо шиква карданд ва аз дасти қиркунанда нобуд шуданд+.

11Ҳамаи ин ба онҳо чун тимсоле рӯй дод, ва барои тарбияти мо навишта шуд, ки охирзамон насиби мо гардидааст+.

12Бинобар ин ҳар кӣ гумон мекунад, ки рост истодааст, эҳтиёт кунад, ки наафтад+.

13Озмоише ки ба сари шумо омадааст, ҷуз озмоиши оддии инсонӣ чизи дигаре нест; ва Худо амин аст, ва Ӯ намегузорад, ки шумо берун аз қуввати худ озмуда шавед, балки дар баробари озмоиш сабукӣ ҳам медиҳад, то ки шумо тоб оварда тавонед+.

14Хуллас, эй маҳбубонам, аз бутпарастӣ бигрезед+.

15Ба мулоҳизакорон сухан мегӯям: дар бораи он чи мегӯям, худатон мулоҳиза кунед;

Иштирок дар суфраи Худованд тарки суфраи девҳоро талаб мекунад.

16Оё косаи баракат, ки онро баракат медиҳем, шарик шудан ба Хуни Масеҳ нест? Оё ноне ки пора мекунем, шарик шудан ба Бадани Масеҳ нест+?

17Чунон ки нон яктост, мо низ, ки бисьёрем, як тан ҳастем, зеро ки ҳамаамон аз як нон ҳиссае мегирем+.

18Ба Исроил ба ҳасби ҷисм нигоҳ кунед: оё онҳое ки қурбониҳоро мехӯранд, шарики қурбонгоҳ нестанд+?

19Пас ман чӣ бигӯям? Оё ин ки дар қурбонии бут ё худи бут чизе хаст+?

20Не, балки он чи онҳо қурбонӣ мекунанд, ба девҳо қурбонӣ мекунанд, на ба Худо; лекин ман намехоҳам, ки шумо бо девҳо шарик бошед+.

21Шумо наметавонед ҳам косаи Худовандро бинӯшед, ҳам косаи девҳоро; наметавонед ҳам дар суфраи Худованд иштирок кунед, ҳам дар суфраи девҳо+.

22Наҳод ки мо Худовандро ба хашм меоварем? Магар мо аз Ӯ пурзӯртарем+?

Дигаронро бо хӯрок ба васваса андохтан лозим нест.

23Ҳама чиз барои ман ҷоиз аст, лекин на ҳар чиз фоиданок аст; ҳама чиз барои ман ҷоиз аст, лекин на ҳар чиз обод мекунад+.

24Ҳеҷ кас нафъи худро толиб набошад, балки нафъи дигаронро+.

25Ҳар он чи дар бозор фурӯхта мешавад, бихӯред ва ба хотири виҷдон ҳеҷ тафтиш накунед;+

26Зеро ки замин ва ҳар он чи дар он аст, аз они Худованд аст+.

27Агар касе аз беимонон шуморо даъват намояд, ва шумо мехоҳед биравед, — аз ҳар чизе ки пешатон монанд, бихӯред ва ба хотири виҷдон ҳеҷ тафтиш накунед+.

28Лекин агар касе ба шумо гӯяд, ки «ин қурбонии бут аст», — ба хотири касе ки хабар дод, ва ба хотири виҷдон нахӯред; зеро ки замин ва ҳар чи дар он аст, аз они Худованд аст.

29Аммо на виҷдони худро, балки виҷдони он каси дигарро дар назар дорам; зеро чаро виҷдони каси дигар бар озодии ман доварӣ кунад?

30Агар ман бо шукргузорӣ мехӯрда бошам, чаро маро барои он чизе ки ман барояш шукргузорӣ мекунам, мазаммат намоянд+?

31Хуллас, хоҳ мехӯред, хоҳ менӯшед, ё кори дигаре мекунед, ҳамаашро барои ҷалоли Худо ба ҷо оваред+.

32На яҳудиёнро ба васваса андозед, на юнониёнро, на калисои Худоро,+

33Чунки ман низ дар ҳар бобат дили ҳамаро меёбам, ва толиби нафъи худ не, балки нафъи касони бисьёр ҳастам, то ки онҳо наҷот ёбанд+.

БОБИ ЁЗДАҲУМ

Тартиби масеҳӣ дар ҷамъомадҳо.

11^1Ба ман тақлид кунед, чунон ки ман ба Масеҳ тақлид мекунам+.

2Шуморо, эй бародарон, барои он таҳсин менамоям, ки дар ҳар хусус маро дар хотир доред ва ривоятҳоро, ончунон ки ба шумо супурдаам, нигоҳ доштаед.

3Ҳамчунин мехоҳам бидонед, ки сардори ҳар мард Масеҳ аст, сардори зан шавҳари ӯст, ва сардори Масеҳ Худост+.

4Ҳар марде ки сари пӯшида дуо гӯяд ё нубувват кунад, сари худро расво мекунад;

5Ва ҳар зане ки сари луч дуо гӯяд ё нубувват кунад, сари худро расво мекунад, зеро ин мисли он аст, ки мӯйсараш тарошида шуда бошад;+

6Зеро, агар зан нахоҳад, ки сари худро пӯшонад, бигзор мӯяшро қайчӣ кунад; ва агар зан аз қайчӣ кардан ё тарошидани мӯяш шарм дошта бошад, бигзор сари худро пӯшонад+.

7Хуллас, мард набояд сари худро пӯшонад, чунки ӯ сурат ва ҷалоли Худост; аммо зан ҷалоли мард аст+.

8Зеро ки на мард аз зан аст, балки зан аз мард;+

9Ва на мард барои зан офарида шудааст, балки зан барои мард+.

10Бинобар ин зан бояд бар сараш нишонаи ихтиёрро ба хотири фариштагон дошта бошад.

11Лекин дар Худованд на мард бе зан аст, на зан бе мард аст:+

12Зеро, чунон ки зан аз мард аст, ончунон мард низ ба воситаи зан аст; ва ҳамаи ин аз Худост.

13Худатон мулоҳиза кунед, ки оё аз рӯи одоб аст, ки зан сари нопӯшида пеши Худо дуо гӯяд?

14Оё худи табиат шуморо таълим намедиҳад, ки агар мард мӯяшро дароз кунад, ин барои ӯ нанг аст,

15Аммо агар зан мӯяшро дароз кунад, ин барои вай шаъну шараф аст, чунки мӯй ба вай ба ҷои ҳиҷоб дода шудааст+?

16Ва агар касе мунозира карданӣ бошад, мо ва калисоҳои Худо чунин одат надорем.

Дар бораи бояду шояд ид кардани таоми шоми Худованд.

17Лекин, ин дастурро дода, шуморо барои он таҳсин намекунам, ки на аз барои некӣ, балки аз барои бадӣ ҷамъ мешавед.

18Зеро, аввалан, шунидам, ки дар миёни шумо, вақте ки дар калисо ҷамъ мешавед, ихтилофот рӯй медиҳад, ки ба ин ман як қадар бовар мекунам+.

19Зеро ки дар миёни шумо гуногунии ақидаҳо низ бояд бошад, то ки корозмудагон дар миёни шумо зоҳир гарданд+.

20Сонӣ, дар як ҷо ҷамъ шуданатон барои хӯрдани таоми шоми Худованд нест;

21Зеро ҳар кас аз дигарон пештар хӯроки худро гирифта мехӯрад, ва яке гурусна мемонад, ва дигаре маст мешавад.

22Магар шумо хона надоред, ки дар он бихӯред ва бинӯшед? Ё ки ба калисои Худо беэътиноӣ мекунед ва нодоронро хиҷолат медиҳед? Ба шумо чӣ гӯям? Оё барои ин шуморо таҳсин кунам? Таҳсин намекунам+.

23Зеро ман аз Худованд чунин қабул кардам ва ба шумо низ супурдам, ки Исои Худованд дар он шабе ки Ӯро таслим карданд, нонро гирифт+

24Ва баракат дода, пора кард ва гуфт: «Бигиред, бихӯред, ин Бадани Ман аст, ки барои шумо пора карда мешавад; инро ба ёдгории Ман ба ҷо оваред»+.

25Ҳамчунин косаро пас аз таоми шом гирифта, гуфт: «Ин коса аҳди ҷадид аст дар Хуни Ман; инро, ҳар боре ки менӯшед, ба ёдгории Ман ба ҷо оваред.»+

26Зеро ҳар боре ки ин нонро мехӯред ва ин косаро менӯшед, мамоти Худовандро эълон мекунед, то даме ки Ӯ биёяд.

27Бинобар ин ҳар кӣ ба таври ношоиста ин нонро бихӯрад ё косаи Худовандро бинӯшад, бар зидди Бадан ва Хуни Худованд айбдор хоҳад шуд+.

28Пас, одамизод бояд худро имтиҳон кунад, ва ба ин тариқа аз он нон бихӯрад ва аз он коса бинӯшад.

29Зеро, кас агар дар бораи Бадани Худованд мулоҳиза накарда, ба таври ношоиста бихӯрад ва бинӯшад, вай ба маҳкумияти худ мехӯрад ва менӯшад.

30Ба ҳамин сабаб бисьёре аз шумо оҷиз ва бемор ҳастанд, ва бисьёре мурдаанд.

31Зеро, агар худамон худро доварӣ мекардем, ба доварӣ дучор намешудем.

32Модоме ки ба доварӣ дучор шудаем, аз ҷониби Худодованд ҷазо мебинем, то ки бо аҳли ҷаҳон маҳкум нагардем+.

33Бинобар ин, эй бародаронам, вақте ки барои таоми шом ҷамъ мешавед, мунтазири якдигар бошед.

34Ва агар касе гурусна бошад, дар хонааш бихӯрад, то ки ҷамъ шуданатон сабаби маҳкумияти шумо нагардад. Чизҳои дигарро пас аз омаданам дуруст хоҳам кард.

БОБИ ДУВОЗДАҲУМ

Дар бораи бахшоишҳои рӯҳонӣ.

1. Бахшоишҳои рӯҳонӣ дар шаклҳои гуногуни худ бояд фақат ба калисо хизмат кунанд.

12^1Дар хусуси бахшоишҳои рӯҳонӣ бошад, намехоҳам, ки шумо, эй бародарон, бехабар монед+.

2Медонед, ки шумо, вақте ки бутпараст будед, назди бутҳои безабон тавре мерафтед, ки гӯё шуморо кашида мебурданд+.

3Бинобар ин шуморо огоҳ менамоям, ки ҳеҷ кас, ки бар тибқи Рӯҳи Худо сухан меронад, наметавонад лаънат бар Исо бигӯяд, ва ҳеҷ кас наметавонад Исоро Худованд бихонад, магар бар тибқи Рӯҳулқудс+.

4Бахшоишҳо гуногун аст, лекин Рӯҳ ҳамон як аст;+

5Ва хизматҳо гуногун аст, аммо Худованд ҳамон як аст;+

6Ва амалҳо гуногун аст, аммо Худо ҳамон як аст, ки ҳама чизро дар ҳама ба амал меоварад+.

7Лекин ба ҳар кас зуҳуроти Рӯҳ барои манфиати ҳамаҷониба бахшида мешавад:

8Зеро ки ба яке ба воситаи Рӯҳ каломи ҳикмат бахшида мешавад, ба дигаре — каломи дониш, бар тибқи ҳамон Рӯҳ;

9Ба яке — имон, бар тибқи ҳамон Рӯҳ; ба дигаре — бахшоиши шифо додан, бар тибқи ҳамон Рӯҳ;+

10Ба яке — қудрати мӯъҷизанамо, ба дигаре — нубувват; ба яке — ташхиси арвоҳ, ба дигаре — забонҳои гуногун ва ба сеюмӣ — тафсири забонҳо+.

11Ҳамаи инро ҳамон як Рӯҳ ба амал меоварад, ки ба ҳар кас махсусан, мувофиқи хости Худ, тақсим мекунад.

2. Ҳар як имондор узви бадани Масеҳ аст, ки дорои бахшоиши муайяни хизматгузорӣ мебошад.

12Зеро, чунон ки бадан як аст, лекин узвҳои бисьёр дорад, ва ҳамаи узвҳои як бадан, агарчи бисьёранд, як баданро ташкил мекунанд, — ончунон Масеҳ низ+.

13Зеро ки ҳамаи мо — хоҳ яҳудиён, хоҳ юнониён, хоҳ ғуломон, хоҳ озодон — бар тибқи як Рӯҳ дар як бадан таъмид ёфтаем, ва ҳама аз як Рӯҳ нӯшонида шудаем+.

14Лекин бадан на аз як узв, балки аз узвҳои бисьёр иборат аст.

15Агар по бигӯяд: «Ман ба бадан тааллуқ надорам, чунки ман даст нестам», наход ки он ба ин сабаб ба бадан тааллуқ надорад?

16Ва агар гӯш бигӯяд: «Ман ба бадан тааллуқ надорам, чунки ман чашм нестам», наход ки он ба ин сабаб ба бадан тааллуқ надорад?

17Агар тамоми бадан чашм бошад, сомеа куҷост? Агар ҳамааш сомеа бошад, шомма куҷост?

18Аммо Худо ба узвҳо, ба ҳар яке аз онҳо, дар бадан, мувофиқи хости Худ, ҷой додааст.

19Ва агар ҳама як узв мебуданд, бадан куҷост?

20Ва инак узвҳо бисьёр аст, лекин бадан як аст.

21Чашм наметавонад ба даст бигӯяд: «Ту ба ман даркор нестӣ»; ё ки сар низ ба пойҳо бигӯяд: «Шумо ба ман даркор нестед».

22Баръакс, он узвҳои бадан, ки ба назар заифтар менамоянд, заруртаранд,

23Ва дар бораи узвҳое ки наҷобаташон дар бадан ба назари мо камтар аст, бештар ғамхорӣ мекунем;

24Ва узвҳои бадсурати мо хушнамудтар пӯшонида мешаванд, вале узвҳои хушсурати мо ба ин эҳтиёҷ надоранд. Лекин Худо баданро тавре ба соз овардааст, ки дар бораи узви номукаммалтар ғамхории бештаре талқин намудааст,

25То ки дар бадан носозӣ пайдо нашавад, балки узвҳо ба якдигар як хел ғамхорӣ кунанд.

26Ва агар як узв дард кунад, бо он ҳамаи узвҳо дард мекунанд; ва агар як узв сазовори таҳсин гардад, бо он ҳамаи узвҳо хурсанд мешаванд+.

27Шумо бадани Масеҳ ҳастед, вале ҷудо-ҷудо узвҳои Ӯ мебошед+.

28Ва Худо баъзеро дар Калисо аввалан ҳавворӣ, сониян набӣ, солисан муаллим таъин кардааст; баъд қувваҳои мӯъҷизакор, ҳамчунин бахшоишҳои шифо додан, мадад рарасондан, идора кардан ва забонҳои гуногунро бахшидааст+.

29Оё ҳама ҳавворианд? Оё ҳама набианд? Оё ҳама муаллиманд? Оё ҳама мӯъҷизакоранд?

30Оё ҳама бахшоиши шифодиҳӣ доранд? Оё ҳама ба забонҳо сухан меронанд? Оё ҳама тафсир мекунанд?

31Иштиёқманди бахшоишҳои бузургтар бошед, ва ман ба шумо роҳи боз ҳам хубтарро нишон хоҳам дод+.

БОБИ СЕЗДАҲУМ

3. Муҳаббат аҷоибтарин бахшоиши рӯҳонист.

13^1Агар ба забонҳои одамон ва фариштагон сухан ронам, лекин муҳаббат надошта бошам, — ман миси ҷарангосзанандае ё санҷи садодиҳандае гардидаам.

2Агар бахшоиши нубувват дошта бошам, ва тамоми асрорро донам, ва дорои ҳар гуна дониш ва тамоми имон бошам, ба тавре ки кӯҳҳоро кӯчонида тавонам, лекин муҳаббат надошта бошам, — ман ҳеҷ ҳастам+.

3Ва агар тамоми дороии худро тақсим кунам ва ҷисми ҳудро ба сӯхтан диҳам, лекин муҳаббат надошта бошам, — ҳеҷ манфиате намебинам.

4Муҳаббат пуртоқат ва бошафқат аст, муҳаббат ҳасад намебарад, муҳаббат бо худ намеболад, мағрур намешавад,

5Бадкирдорӣ намекунад, нафъи худро толиб нест, ба хашм намеояд, ба дил кина намегирад,

6Аз зулм шод намешавад, балки аз ростӣ хурсанд мешавад;

7Ҳама чизро рӯпӯш мекунад, ба ҳама чиз боварӣ дорад, ба ҳама чиз умед мебандад, ба ҳама чиз тоб меоварад.

8Муҳаббат ҳаргиз хотима намеёбад, гарчанде ки нубувватҳо хотима хоҳад ёфт, забонҳо хомӯш хоҳад шуд ва дониш ботил хоҳад гашт.

9Зеро ки мо ба таври ҷузъӣ медонем ва ба таври ҷузъӣ нубувват мекунем;

10Аммо вақте ки камол меояд, он чи ҷузъӣ буд, хотима меёбад.

11Вақте ки кӯдак будам, кӯдаквор гап мезадам, кӯдаквор фикр мекардам, кӯдаквор муҳокима мерондам; аммо вақте ки мард шудам, кӯдакиро тарк кардам+.

12Зеро ки мо ҳоло дар оина, ба таври муаммо мебинем, лекин он вақт рӯ ба рӯ хоҳем дид; ҳоло ман ба таври ҷузъӣ медонам, лекин он вақт хоҳам донист ба монанди он ки худам низ дониста шудаам+.

13Аммо ҳоло ин се чиз боқӣ мемонад: имон, умед, муҳаббат; вале муҳаббат калонтарини онҳост.

БОБИ ЧОРДАҲУМ

4. Бахшоишҳои нубувват ва забонҳо.

14^1Дар паи муҳаббат бошед; иштиёқманди бахшоишҳои рӯҳонӣ, аллалхусус нубувват бошед+.

2Зеро касе ки ба забоне сухан меронад, вай на ба одамон, балки ба Худо сухан меронад, чунки ҳеҷ кас намефаҳмад: вай бар тибқи рӯҳ асрорро ба забон меоварад;

3Аммо касе ки нубувват мекунад, вай ба одамон барои обод кардан ва насиҳату тасаллӣ додан сухан меронад.

4Касе ки ба забоне сухан меронад, вай худашро обод мекунад; аммо касе ки нубувват мекунад, вай калисоро обод мекунад.

5Мехоҳам, ки ҳамаатон ба забонҳо сухан ронед; лекин беҳтар аст, ки нубувват кунед, зеро касе ки нубувват мекунад, бузургтар аст аз касе ки ба забонҳо сухан меронад, магар ки вай дар айни ҳол маънидод ҳам кунад, то калисо обод шавад+.

6Ва акнун, эй бародарон, агар назди шумо биёям ва ба забонҳо сухан ронам, чӣ нафъе ба шумо мерасонам, магар ин ки бо ваҳйе, ё донише, ё нубуввате, ё таълиме ба шумо сухан ронам?

7Аммо агар асбоби беҷони садодиҳанда, най ё чанг, садоҳои аз ҳам ҷудо набарорад, кас чӣ тавр мефаҳмад, ки бо най ё чанг чӣ оҳанге менавозанд?

8Ва агар карнай садои номуайяне барорад, кӣ ба ҳарбу зарб омода мешавад+?

9Ҳамчунин агар шумо суханони норавшане ба забон ронед, чӣ тавр мефаҳманд, ки шумо чӣ мегӯед? Шумо ба ҳаво сухан хоҳед ронд.

10Масалан, дар дуньё чӣ қадар калимаҳои гуногун ҳаст, ва ҳеҷ яке аз онҳо бе маъно нест;

11Аммо, агар ман маънои калимаҳоро надонам, ман барои гӯянда аҷнабӣ ҳастам, ва гӯянда барои ман аҷнабист.

12Ҳамчунин шумо, ки иштиёқманди бахшоишҳои рӯҳонӣ ҳастед, саъю кӯшиш намоед, ки аз онҳо барои ободии калисо бой шавед.

13Бинобар ин касе ки ба забоне сухан меронад, бигзор дар бораи тафсири он тақозо кунад.

14Зеро, вақте ки ман ба забоне дуо мегӯям, рӯҳам дуо мегӯяд, лекин ақлам бе самар мемонад.

15Пас чӣ бояд кард? Бо рӯҳ дуо хоҳам гуфт, бо ақл низ дуо хоҳам гуфт; бо рӯҳ суруд хоҳам хонд, бо ақл низ суруд хоҳам хонд+.

16Зеро, агар ту бо рӯҳ баракат диҳӣ, бехабаре ки дар он ҷо истода бошад, дар вақти шукргузории ту чӣ тавр «омин» гӯяд? Зеро ӯ он чиро, ки ту мегӯӣ, намефаҳмад+.

17Ту нағз шукргузорӣ мекунӣ, лекин каси дигар обод намешавад.

18Худоямро шукр мегӯям, ки ман бештар аз ҳамаи шумо ба забонҳо сухан меронам;

19Лекин дар калисо гуфтани панҷ калимаро бо ақли худ, то ки дигаронро насиҳат кунам, афзал медонам аз он ки як олам калимаро ба забоне бигӯям.

20Эй бародарон! Дар ақл мисли кӯдакон набошед; нисбат ба шарорат чун навзодон рафтор кунед, лекин дар ақл болиғ бошед+.

21Дар Таврот навишта шудааст: «Бо забонҳои дигар ва лабҳои дигар ба ин қавм сухан ҳоҳам ронд, лекин дар он вақт ҳам Маро нахоҳанд шунид, мегӯяд Худованд»+.

22Пас забонҳо аломат аст на барои имондорон, балки барои беимонон; аммо нубувват на барои беимонон, балки барои имондорон аст+.

5. Дар ҷамъомадҳои имондорон ҳама чиз бояд шоиста ва боадабона бошад.

23Агар тамоми аҳли калисо дар як ҷо ҷамъ шаванд, ва ҳама ба забонҳо сухан ронанд, ва бехабарон ё беимонон дароянд, — оё онҳо намегӯянд, ки шумо девона шудаед+?

24Аммо вақте ки ҳама нубувват мекунанд, ва каси беимоне ё бехабаре медарояд, вай ба воситаи ҳама маҳкум мешавад, ба воситаи ҳама доварӣ карда мешавад,

25Ва асрори дилаш ошкор мегардад; бинобар ин ӯ рӯй ба замин нихода, ба Худо саҷда мекунаду мегӯяд: «Ҳақиқатан Худо бо шумост»+.

26Пас, эй бародарон, чӣ бояд кард? Вақте ки шумо ҷамъ мешавед, ва ҳар яке аз шумо таронае аз Забур, ё насиҳате, ё забоне, ё ваҳйе, ё тафсире дорад, — бигзор ҳамааш барои обод кардан бошад+.

27Агар касе ба забоне сухан меронда бошад, ду нафар, ё бисьёраш се нафар, он ҳам ҷудо-ҷудо, сухан ронед, ва касе тафсир кунад.

28Ва агар тафсиркунанда набошад, бигзор соҳиби сухан дар калисо хомӯш монад, ё ба худаш ва ба Худо сухан гӯяд.

29Ва аз анбиё бигзор ду ё се нафар сухан ронанд, ва дигарон муҳокима кунанд;+

30Аммо агар ба каси дигаре аз нишастагон ваҳй ояд, бигзор аввалин хомӯш шавад.

31Зеро ҳама паи ҳам метавонед нубувват кунед, то ки ҳама таълим гиранд ва ҳама тасаллӣ ёбанд.

32Ва арвоҳи анбиё ба фармони анбиё мебошанд,

33Чунки Худо Худои ҳарҷумарҷ нест, балки Худои осоиштагист. Дар ҳамаи калисоҳои муқаддасон ҳамин тавр аст.

34Бигзор занони шумо дар калисоҳо хомӯш бошанд; зеро ҷоиз нест, ки сухан ронанд, балки бояд мутеъ бошанд, чунон ки Таврот низ мегӯяд+.

35Лекин агар онҳо хоҳанд чизе ёд гиранд, бигзор дар хона аз шавҳари худ бипурсанд; зеро ки дар калисо сухан рондани зан аз рӯи одоб нест.

36Магар каломи Худо аз шумо баромадааст? Ё ки он танҳо ба шумо расидааст?

37Агар касе худро набӣ ё рӯҳонӣ ҳисоб кунад, вай бигзор бифаҳмад, ки он чи ман ба шумо менависам, аҳкоми Худованд аст;

38Ва агар касе нафаҳмад, бигзор нафаҳмад.

39Хуллас, эй бародарон, иштиёқманди он бошед, ки нубувват кунед, ва ба забонҳо сухан ронданро манъ накунед;+

40Лекин ҳамааш бояд бо тартибу интизом ба амал ояд+.

БОБИ ПОНЗДАҲУМ

Эҳьёи мурдагон.

1. Ҳақиқӣ будани эҳьёи Масеҳ.

15^1Ва ман, эй бародарон, ба шумо Инҷилро хотиррасон мекунам, ки онро ба шумо башорат додаам, ва шумо онро қабул кардаед, ва дар он устувор ҳастед,

2Ва дар он наҷот меёбед, ба шарте ки он чиро, ки ба шумо башорат додаам, риоя кунед, ба шарте ки имонатон бар абас набошад+.

3Зеро ки дар аввал он чиро, ки низ қабул кардаам, ба шумо супурдаам, ки яъне Масеҳ, мувофиқи Навиштаҳо, барои гуноҳҳои мо мурд,+

4Ва Ӯ дафн карда шуд ва, мувофиқи Навиштаҳо, дар рӯзи сеюм эҳьё шуд,+

5Ва ба Кифо ва баъд ба он дувоздаҳ нафар зоҳир шуд;+

6Пас аз он ба зиёда аз панҷсад нафар бародарон дар як вақт зоҳир шуд, ки қисми зиёди онҳо то ҳол зиндаанд, вале баъзе вафот кардаанд;

7Пас аз он ба Яъқуб, инчунин ба ҳамаи ҳаввориён зоҳир шуд;+

8Ва пас аз ҳама ба ман низ, ки гӯё тифли хоме будам, зоҳир зуд+.

9Зеро ки ман хурдтарини ҳаввориёнам, ва сазовори он нестам, ки ҳавворӣ номида шавам, чунки калисои Худоро таъқиб мекардам+.

10Аммо ба файзи Худо он чи ҳастам, ҳастам; ва файзи Ӯ дар ман бар абас набуд, лекин ман аз ҳамаи онҳо зиёдтар меҳнат кардам; аммо на ман, балки файзи Худо, ки бо ман аст+.

11Хуллас, хоҳ ман ва хоҳ онҳо, ҳамин тавр мавъиза мекунем, ва шумо ҳамин тавр имон овардед.

2. Ба муқобили раддияи эҳьё.

12Лекин агар дар бораи Масеҳ мавъиза карда мешавад, ки Ӯ аз мурдагон эҳьё шуд, пас чӣ тавр баъзе аз шумо мегӯянд, ки эҳьёи мурдагон нест+?

13Агар эҳьёи мурдагон набошад, Масеҳ низ эҳьё нашудааст;

14Ва агар Масеҳ эҳьё нашуда бошад, мавъизаи мо низ бар абас аст, имони шумо низ бар абас аст.

15Дар айни ҳол мо низ шоҳидони козибе дар ҳаққи Худо мебудем, чунки дар ҳаққи Худо шаҳодат медодем, ки Ӯ Масеҳро эҳьё кардааст, ва ҳол он ки, агар ҳақиқатан мурдагон эҳьё нашаванд, Ӯро эҳьё накардааст;

16Зеро, агар мурдагон эҳьё нашаванд, Масеҳ низ эҳьё нашудааст;

17Ва агар Масеҳ эҳьё нашуда бошад, имони шумо бар абас аст: шумо ҳанӯз дар гуноҳҳои худ мебошед;+

18Бинобар ин онҳое ҳам, ки дар Масеҳ мурдаанд, нобуд шуданд+.

19Ва агар мо фақат дар ҳамин ҳаёт ба Масеҳ умед мебаста бошем, мо аз ҳамаи одамон бадбахттарем.

20Аммо Масеҳ аз мурдагон эҳьё шуда, навбари мурдагон гардид+.

21Зеро, чунон ки мамот ба воситаи инсон омад, эҳьёи мурдагон низ ба воситаи инсон омад+.

22Чунон ки дар Одам ҳама мемиранд, ончунон дар Масеҳ ҳама зинда мешаванд.

23Ҳар яке бо навбати худ: аввал Масеҳ, баъд онҳое ки аз они Масеҳанд дар вақти омадани Ӯ+.

24Баъд охират фаро мерасад, ки он вақт Ӯ Малакутро ба Худо ва Падар месупорад ва ҳар гуна раёсат ва ҳар гуна қудрат ва қувватро барҳам медиҳад;+

25Зеро Ӯ бояд салтанат ронад то даме ки ҳамаи душманонро зери пойҳои Худ сарнагун созад+.

26Душмани охирине ки маҳв карда хоҳад шуд, мамот аст,

27Чунки ҳама чизро зери пойҳои Ӯ мутеъ кардааст; вақте ки мегӯянд: ҳама чиз ба Ӯ мутеъ карда шуд, равшан аст, ки ин ба истиснои Он аст, ки ҳама чизро ба Ӯ мутеъ кардааст+.

28Ҳангоме ки ҳама чиз ба Ӯ мутеъ карда шуд, он гоҳ Худи Писар ҳам ба Он ки ҳама чизро ба Ӯ мутеъ кард, мутеъ хоҳад шуд, то ки Худо кулл дар кулл бошад+.

29Вагар на, онҳое ки барои мурдагон таъмид меёбанд, чӣ хоҳанд кард? Агар мурдагон мутлақо эҳьё намешуда бошанд, чаро барои мурдагон таъмид меёбанд?

30Чаро мо низ ҳар соат ба мусибатҳо дучор мешавем+?

31Эй бародарон, қасам ёд мекунам, ки ман ҳар рӯз бо марг рӯ ба рӯ мешавам ва дар Худованди мо Исои Масеҳ ба шумо фахр дорам+.

32Вақте ки ман, ба таври инсонӣ, дар Эфсӯс бо ҳайвоноти дарранда ҷанг кардам, ба ман чӣ нафъ, агар мурдагон эҳьё намешуда бошанд? Дар он сурат бихӯрем ва бинӯшем, зеро ки фардо ҳоҳем мурд!+

33Фирефта нашавед: «Ёрони бад ахлоқи некро фосид мекунанд».

34Ба таври бояду шояд ҳушьёр шавед ва гуноҳ накунед; зеро, барои хиҷил шуданатон мегӯям, ки баъзеҳо Худоро намешиносанд+.

3. Ҷисми эҳъё.

35Лекин касе мегӯяд: «Мурдагон чӣ гуна эҳьё мешаванд? Ва дар чӣ гуна ҷисм меоянд?»+

36Эй беақл! Он чи ту мекорӣ, агар намирад, зинда намешавад;+

37Ва ҳангоме ки ту мекорӣ, на ҷисми ояндаро мекорӣ, балки донаи урьёни гандум ё ягон гиёҳи дигарро;

38Лекин Худо ба он, аз рӯи хости Худ, ҷисм медиҳад, ва ба ҳар як тухм ҷисми ба он хосе.

39На ҳар гуна гӯшт айни ҳамон гӯшт аст, балки гӯшти одамон дигар аст, гӯшти чорпоён — дигар, гӯшти моҳиён — дигар, гӯшти мурғон — дигар.

40Ҷисмҳои осмонӣ ва ҷисмҳои заминӣ ҳаст, лекин ҷалоли ҷисмҳои осмонӣ дигар аст, ҷалоли ҷисмҳои заминӣ — дигар;

41Ҷалоли офтоб — дигар, ҷалоли моҳ — дигар, ҷалоли ситораҳо — дигар; ва ситора аз ситора дар ҷалолаш фарқ дорад.

42Дар эҳьёи мурдагон низ ҳамин тавр аст: дар фано кошта мешавад, дар бефаноӣ бармехезад;+

43Дар зиллат кошта мешавад, дар ҷалол бармехезад; дар заъф кошта мешавад, дар қувват бармехезад;

44Ҷисми нафсонӣ кошта мешавад, ҷисми рӯҳонӣ бармехезад. Ҷисми нафсонӣ ҳаст, ҷисми рӯҳонӣ низ ҳаст.

45Чунин навишта шудааст: «Одами аввалин, яъне Одам, ҷони зинда гашт». Одами охирин рӯҳи ҳаётбахш аст+.

46Лекин рӯҳонӣ пештар нест, балки нафсонӣ ва баъд рӯҳонӣ.

47Одами якум аз замин аст, яъне хокист; одами дуюм Худованд аст аз осмон+.

48Хокӣ чӣ гунае ки бошад, хокиён ҳамон гунаанд; осмонӣ чӣ гунае ки бошад, осмониён ҳамон гунаанд;

49Ва чӣ гунае ки мо сурати одами хокиро ба худ гирифтаем, сурати одами осмониро низ ба худ хоҳем гирифт+.

4. Дигаргун шудани имондорон.

Ғалабаи охирин.

50Лекин, эй бародарон, ҳаминро ба шумо мегӯям, ки гӯшт ва хун наметавонанд вориси Малакути Худо шаванд, ва фано вориси бефаноӣ намешавад.

51Ба шумо сирре мегӯям: ҳамаи мо наҳоҳем мурд, балки ҳама тағьир хоҳем ёфт,+

52Баногоҳ, дар як мижа задан, баробари садои карнаи охирин; зеро карнай садо хоҳад дод, ва мурдагон ба таври бефано эҳьё хоҳанд шуд, ва мо тағьир хоҳем ёфт,+

53Зеро он чи фонист, бояд либоси бефаноӣ бипӯшад, ва он чи миранда аст, — либоси ҷовидӣ бипӯшад+.

Ғалабаи қатъӣ бар мамот.

54Ва ҳар гоҳ ин фонӣ либоси бефаноӣ бипӯшад, ва ин миранда либоси ҷовидӣ бипӯшад, он гоҳ ин каломе ки навишта шудааст, ба амал хоҳад омад: «Ғалаба маргро фурӯ бурд»+.

55«Эй марг! Неши ту куҷост? Эй дӯзах! Ғалабаи ту куҷост?»+

56Неши марг гуноҳ аст, ва қуввати гуноҳ шариат аст+.

57Худоро шукр, ки ба воситаи Худованди мо Исои Масеҳ ба мо ғалаба бахшидааст!+

58Хуллас, эй бародарони маҳбуби ман, матину устувор бошед, ҳамеша дар кори Худованд ҷадал намоед, ва бидонед, ки меҳнати шумо пеши Худованд бар абас нест.

БОБИ ШОНЗДАҲУМ

Пандҳои хотимавии ҳавворӣ.

1. Ҷамъ кардани пул барои калисои Ерусалим.

16^1Дар бобати ҷамъ кардани ионат барои муқаддасон шумо ончунон рафтор кунед, чунон ки ман ба калисоҳои Ғалотия дастур додаам:+

2Дар рӯзи якуми ҳафта бигзор ҳар яке аз шумо, мувофиқи даромадаш, назди худ пасандоз карда нигоҳ дорад, то ки дар вақти омаданам ба ҷамъ кардан хоҷат наафтад+.

3Ва ҳангоме ки биёям, онҳоеро, ки шумо муносиб донед, бо мактубҳо хоҳам фиристод, то ки хайроти шуморо ба Ерусалим бибаранд+.

4Ва агар рафтани ман ҳам салоҳ дониста шавад, онҳо ҳамроҳи ман хоҳанд рафт.

2. Нақшаҳои сафар. Насиҳатҳо.

5Пас аз он ки аз Мақдуния бигзарам, назди шумо хоҳам омад, зеро аз Мақдуния хоҳам гузашт+.

6Лекин эҳтимол дорад, ки муддате назди шумо бошам ё ҳатто зимистонро гузаронам, то ба ҳар ҷое ки равам, шумо маро гусел намоед.

7Зеро намехоҳам, ки бо шумо ҳоло фақат дар сари роҳ дидорбинӣ кунам, балки умедворам, ки агар Худованд изн диҳад, якчанд вақт назди шумо бимонам.

8Аммо то иди пантикост ман дар Эфсӯс хоҳам монд,+

9Зеро ки дарвозаи бузургу фарохе барои ман кушода аст, ва мухолифон бисьёранд.

10Агар Тимотиюс ояд, бохабар бошед, ки ӯ назди шумо аз хатар эмин бошад, зеро ки ӯ кори Худовандро ба ҷо меоварад, чунон ки ман низ;+

11Бинобар ин ҳеҷ кас ба ӯ беэътиноӣ накунад, балки ӯро ба саломатӣ гусел кунед, то ки назди ман биёяд, зеро ки ӯро бо бародарон мунтазирам.

12Дар хусуси бародари мо Апӯллӯс бошад, ман аз ӯ бисьёр хоҳиш кардам, ки бо бародарон назди шумо биёяд, вале ӯ ҳеҷ розигӣ надод, ки алҳол биёяд, балки ҳар гоҳ фурсат ёбад, хоҳад омад+.

13Ҳушьёр бошед, дар имон устувор бошед, мардвор ва матин бошед;+

14Бигзор ҳамаи корҳои шумо бо муҳаббат ба ҷо оварда шавад+.

15Аз шумо, эй бародарон, илтимосе дорам: шумо хонаводаи Истефанусро мешиносед, ки навбари Охоия ҳастанд ва худро ба хизмати муқаддасон супурдаанд;+

16Шумо низ нисбат ба ин гуна шахсон ва нисбат ба ҳар касе ки ба онҳо кӯмак мерасонад ва меҳнат мекунад, эҳтиромкор бошед+.

17Аз омадани Истефанус, Фортунатус ва Охойқӯс хурсандам: онҳо камии шуморо барои ман пур карданд,

18Зеро ки рӯҳи ману шуморо ором карданд. Чунин одамонро иззату ҳурмат кунед.

3. Саломҳо.

19Калисоҳои вилояти Осиё ба шумо салом мерасонанд; Акило ва Прискила бо калисое ки дар хонаи онҳост, ба шумо саломи бисьёре дар Худованд мерасонанд+.

20Ҳамаи бародарон ба шумо салом мерасонанд. Ба якдигар бо бӯсаи муқаддас салом расонед+.

21Ман, Павлус, бо дасти худ салом мерасонам+.

22Ҳар кӣ Исои Масеҳи Худовандро дӯст надорад, малъун бод; мороното[*]+.

23Файзи Исои Масеҳи Худованд бо шумо бод,

24Ва муҳаббати ман бо ҳамаи шумо дар Исои Масеҳ бод. Омин.

* 3:13 рӯз доварӣ.

* 5:7 Яъне барраи фисҳ.

* 8:1 1. Яъне гӯшти ҳайвоноте ки барои бутҳо қурбонӣ карда мешавад.

* 16:22 Мороното — ба забони қадими арамӣ: «Худованд меояд».

+ 1:2 Аъм. 18:1-17, Рум. 1:7

+ 1:5 2 Қӯр. 8:7, 2 Қӯр. 9:11

+ 1:7 Луқ. 17:30, 1 Тас. 3:13, 1 Тас. 4:16-18, Фпл. 3:20

+ 1:8 Фпл. 1:6

+ 1:9 Юҳ. 17:21, 1 Юҳ. 1:3, 1 Тас. 5:24, 2 Тас. 3:3, Ибр. 10:23

+ 1:10 1 Қӯр. 11:18

+ 1:11 1 Қӯр. 3:3

+ 1:12 Аъм. 18:24, Аъм. 19:1, 1 Қӯр. 3:4-5, 1 Қӯр. 4:6, 1 Қӯр. 6:12, Тит. 3:13, Юҳ. 1:42

+ 1:13 Эфс. 4:4-5
+ 1:14 Аъм. 18:8, Рум. 16:23
+ 1:16 1 Қӯр. 16:15
+ 1:17 2 Қӯр. 10:10
+ 1:18 1 Қӯр. 2:1, 2 Қӯр. 2:15, Рум. 1:16
+ 1:19 Иш. 29:14

+ 1:20 Мас. 21:30, Иш. 44:25, Рум. 1:22, 1 Қӯр. 3:19

+ 1:22 Мат. 12:38, Марқ. 8:11, Юҳ. 2:18, Юҳ. 4:48, Юҳ. 6:30

+ 1:23 Ғал. 5:11
+ 1:24 1 Қӯр. 2:7, Қӯл. 2:3
+ 1:28 Яъқ. 2:5
+ 1:29 Рум. 3:27, Эфс. 2:9
+ 1:30 Эфс. 1:7, Фпл. 3:9
+ 1:31 Ирм. 9:24, 2 Қӯр. 10:17
+ 2:1 1 Қӯр. 1:18, 2 Қӯр. 2:15
+ 2:2 Ғал. 6:14
+ 2:3 2 Қӯр. 11:30, 2 Қӯр. 12:5, Ғал. 4:13
+ 2:4 1 Қӯр. 4:20
+ 2:5 2 Қӯр. 4:7, 2 Қӯр. 6:7
+ 2:6 Фпл. 3:15
+ 2:7 Қӯл. 2:3
+ 2:8 Юҳ. 7:48, Аъм. 13:27
+ 2:9 Иш. 52:15, Иш. 64:4, Иш. 65:17
+ 2:10 Мат. 16:17, 1 Юҳ. 2:20
+ 2:11 Мас. 20:27
+ 2:12 Рум. 8:15
+ 2:13 2 Қӯр. 1:12, Юҳ. 6:45
+ 2:14 Юҳ. 14:17, Рум. 8:7
+ 2:16 Иш. 40:13, Рум. 11:34
+ 3:2 1 Пет. 2:2, Ибр. 5:13
+ 3:3 1 Қӯр. 1:10-11, Ғал. 5:19-20

+ 3:5 Аъм. 18:24, Аъм. 19:1, 1 Қӯр. 1:12, 1 Қӯр. 4:6, 1 Қӯр. 16:12, Эфс. 3:7, Қӯл. 1:25

+ 3:6 Аъм. 18:4-11, Аъм. 18:27-28, Юҳ. 4:36-38

+ 3:7 Ғал. 6:3
+ 3:8 Мат. 16:27, 2 Юҳ. 1:8
+ 3:9 2 Қӯр. 6:1, Эфс. 2:20-22
+ 3:10 Рум. 15:20

+ 3:11 Иш. 28:16, Эфс. 2:20, Қӯл. 2:7, Ваҳй 21:14

+ 3:13 1 Қӯр. 1:7, 1 Қӯр. 4:5, 1 Пет. 1:7
+ 3:15 Ом. 4:11, Зак. 3:2
+ 3:16 Рум. 8:9, 1 Қӯр. 6:19, 2 Қӯр. 6:16
+ 3:17 Эфс. 2:21

+ 3:19 Мас. 21:30, Иш. 44:25, 1 Қӯр. 1:20, Айюб 5:13

+ 3:20 Заб. 93:10-11
+ 3:23 2 Қӯр. 10:7, Ғал. 3:29
+ 4:4 Аъм. 23:1, Айюб 9:2, Айюб 9:15

+ 4:5 Мат. 7:1, Рум. 2:1, Айюб 12:22, Воиз 12:14, Дон. 2:22, 2 Қӯр. 10:18

+ 4:6 Аъм. 18:24, Аъм. 19:1, 1 Қӯр. 1:12, 1 Қӯр. 3:5

+ 4:7 Юҳ. 3:27
+ 4:8 Ҳуш. 12:8, Зак. 11:5, Ваҳй 3:17
+ 4:9 Рум. 8:36
+ 4:10 2 Қӯр. 11:19, 2 Қӯр. 13:9
+ 4:11 2 Қӯр. 11:27, Фпл. 4:12

+ 4:12 Аъм. 18:3, Мат. 5:44, 1 Пет. 3:9, Рум. 12:14

+ 4:14 2 Қӯр. 6:13
+ 4:15 Филем. 1:10
+ 4:16 1 Қӯр. 11:1, 1 Тас. 3:7, 2 Тас. 3:7
+ 4:17 Аъм. 16:1, 1 Қӯр. 16:10, 1 Тим. 1:2

+ 4:19 1 Қӯр. 11:34, 1 Қӯр. 16:5, 2 Қӯр. 1:15-16

+ 4:20 1 Қӯр. 2:4

+ 4:21 2 Қӯр. 10:2, 2 Қӯр. 13:2

+ 5:1 2 Қӯр. 12:21, Иб. 18:8, Так. Шар. 22:30, Так. Шар. 27:20, Ом. 2:7

+ 5:3 Қӯл. 2:5
+ 5:5 2 Қӯр. 2:6, 1 Тим. 1:20, Мас. 23:14
+ 5:6 Мат. 13:33, Луқ. 13:21, Ғал. 5:9
+ 5:7 Хур. 12:15, Так. Шар. 16:3
+ 5:8 Марқ. 8:15, Луқ. 12:1
+ 5:9 Эфс. 5:11, 2 Тас. 3:14
+ 5:11 2 Тас. 3:6
+ 5:12 Марқ. 4:11, Так. Шар. 17:7
+ 6:1 Мат. 18:17
+ 6:2 Мат. 19:28
+ 6:5 1 Қӯр. 15:34
+ 6:7 Мат. 5:39-40

+ 6:9 Ғал. 5:21, Эфс. 5:5, Хур. 20:14, Ибр. 13:4

+ 6:10 Марқ. 7:21-23, Ғал. 5:19-21

+ 6:11 Эфс. 2:2, Юҳ. 13:8, Эфс. 5:26, Тит. 3:5, Ибр. 10:22

+ 6:12 1 Қӯр. 10:23
+ 6:15 Эфс. 5:30
+ 6:16 Ҳас. 2:24, Марқ. 10:7-8, Эфс. 5:31
+ 6:17 Эфс. 4:4
+ 6:18 Ғал. 5:19, Эфс. 5:3, 1 Тас. 4:3
+ 6:19 Рум. 14:7
+ 6:20 2 Пет. 2:1, 1 Қӯр. 7:23
+ 7:3 Хур. 21:10

+ 7:5 Хур. 19:15, 1 Вақ. 21:1, Мат. 4:3, 1 Тас. 3:5

+ 7:6 2 Қӯр. 8:8
+ 7:7 Мат. 19:11-12, 1 Қӯр. 12:4, 1 Пет. 4:10
+ 7:9 1 Тим. 5:14
+ 7:10 Мал. 2:16, Марқ. 10:9
+ 7:11 Марқ. 10:11
+ 7:12 Эзр. 10:3, Эзр. 10:11
+ 7:14 Мал. 2:15
+ 7:16 1 Пет. 3:1
+ 7:18 Аъм. 15:1-2, Ғал. 5:2

+ 7:19 Рум. 2:28-29, Ғал. 3:28, Ғал. 5:6, Қӯл. 3:11

+ 7:22 Юҳ. 8:32, Яъқ. 2:12, 1 Пет. 2:16, Рум. 6:18, 2 Қӯр. 3:17, Ғал. 5:1, Филем. 1:16, Рум. 6:22

+ 7:23 1 Қӯр. 6:20, Иб. 25:42, Иб. 25:55
+ 7:25 2 Қӯр. 8:10-11
+ 7:30 2 Қӯр. 6:10
+ 7:31 1 Пет. 4:7, 1 Юҳ. 2:17
+ 7:32 Мат. 6:25, Луқ. 10:41
+ 7:38 Ибр. 13:4
+ 7:39 Рум. 7:2
+ 8:1 Аъм. 15:20, Аъм. 15:29, 1 Қӯр. 13:4-13
+ 8:2 Ғал. 6:3
+ 8:3 Ғал. 4:9

+ 8:4 Так. Шар. 4:35, Так. Шар. 6:4-5, 1 Подш. 12:21, Иш. 41:24

+ 8:6 Мал. 2:10, Эфс. 4:6, Юҳ. 1:3, Рум. 11:36, Қӯл. 1:16, Ибр. 1:2

+ 8:7 1 Қӯр. 10:28-29

+ 8:8 Марқ. 7:19, Аъм. 10:12-15, Рум. 14:14

+ 8:10 Рум. 14:1, Аъм. 15:29, 1 Қӯр. 10:19, Ваҳй 2:14

+ 8:11 Рум. 14:15
+ 8:13 Рум. 14:21
+ 9:1 1 Тас. 2:6-7, Филем. 1:8, Аъм. 9:3-6
+ 9:4 2 Тас. 3:8-9

+ 9:5 Марқ. 6:3, Юҳ. 2:12, Юҳ. 7:3, Аъм. 1:14, 1 Қӯр. 9:5, Ғал. 1:19, Марқ. 1:30

+ 9:6 Аъм. 4:36, Аъм. 13:2, Аъм. 15:36, Ғал. 2:9

+ 9:7 2 Қӯр. 10:4, 2 Тим. 2:3, Мас. 27:18
+ 9:9 Так. Шар. 25:4, 1 Тим. 5:18
+ 9:10 Рум. 4:23-24, 2 Тим. 2:6
+ 9:11 Рум. 15:27, Ғал. 6:6
+ 9:13 Иб. 6:16, Иб. 6:26
+ 9:14 Луқ. 10:7, 1 Тим. 5:18
+ 9:15 Аъм. 18:3
+ 9:16 Рум. 1:14
+ 9:17 Ғал. 2:7
+ 9:18 2 Қӯр. 11:7, 2 Қӯр. 11:9
+ 9:19 2 Қӯр. 4:5
+ 9:20 Аъм. 16:3, Аъм. 21:23-26
+ 9:21 Рум. 2:12, Рум. 2:14, Ғал. 2:3
+ 9:22 2 Қӯр. 11:29, 1 Қӯр. 10:33
+ 9:24 Ғал. 5:7
+ 9:25 1 Пет. 5:4, Фпл. 3:14, 2 Тим. 2:5
+ 10:1 Хур. 13:21, Хур. 14:22
+ 10:3 Хур. 16:15, Хур. 16:35, Так. Шар. 8:3
+ 10:5 Ад. 14:29, Ад. 14:36-37
+ 10:6 Ад. 11:4-6, Заб. 77:18
+ 10:7 Хур. 32:6
+ 10:8 Ад. 25:1-9
+ 10:9 Заб. 94:9, Ад. 21:5-6
+ 10:10 Ад. 14:29-37
+ 10:11 Рум. 4:23
+ 10:12 Рум. 11:20-21

+ 10:13 1 Қӯр. 1:9, Айюб 5:19, Заб. 33:20, 2 Пет. 2:9

+ 10:14 1 Юҳ. 5:21

+ 10:16 Марқ. 14:22-23, Юҳ. 6:51, 1 Қӯр. 11:23-26

+ 10:17 Рум. 12:5, 1 Қӯр. 12:12-13, Эфс. 4:25
+ 10:18 Иб. 3:3, Иб. 7:15
+ 10:19 Аъм. 15:29, 1 Қӯр. 8:4, Ваҳй 2:14
+ 10:20 Так. Шар. 32:17, Заб. 105:37
+ 10:21 2 Қӯр. 6:15
+ 10:22 Так. Шар. 32:21, Воиз 6:10
+ 10:23 1 Қӯр. 6:12
+ 10:24 1 Қӯр. 13:5, Фпл. 2:21
+ 10:25 1 Қӯр. 8:7
+ 10:26 Заб. 23:1
+ 10:27 Луқ. 10:8
+ 10:30 Рум. 14:6
+ 10:31 Қӯл. 3:17
+ 10:32 1 Қӯр. 8:13, Рум. 14:13
+ 10:33 1 Қӯр. 9:22, 2 Қӯр. 12:14
+ 11:1 1 Қӯр. 4:16, 1 Тас. 1:6, 2 Тас. 3:7

+ 11:3 Эфс. 1:22, Эфс. 4:15, Ҳас. 3:16, Эфс. 5:23, Юҳ. 14:28, 1 Қӯр. 15:24

+ 11:5 4 Подш. 22:14, Луқ. 2:36, Аъм. 21:9
+ 11:6 Так. Шар. 21:12
+ 11:7 Ҳас. 1:26
+ 11:8 Ҳас. 2:21-23
+ 11:9 Ҳас. 2:18
+ 11:11 Ғал. 3:28
+ 11:15 Ад. 5:18
+ 11:18 1 Қӯр. 1:10-12
+ 11:19 1 Юҳ. 2:19
+ 11:22 Мас. 17:5
+ 11:23 Ғал. 1:12
+ 11:24 Луқ. 22:19
+ 11:25 Луқ. 22:20
+ 11:27 Юҳ. 6:53-56
+ 11:32 Мас. 3:12
+ 12:1 1 Қӯр. 14:1
+ 12:2 Эфс. 2:12
+ 12:3 1 Юҳ. 4:2-3
+ 12:4 Рум. 12:6, Эфс. 4:4-6
+ 12:5 Рум. 12:7
+ 12:6 Фпл. 2:13
+ 12:9 Мат. 17:20, 1 Қӯр. 13:2

+ 12:10 Марқ. 16:17, Аъм. 2:4, Аъм. 10:46, 1 Қӯр. 14:2

+ 12:12 Рум. 12:5, 1 Қӯр. 10:17, Эфс. 4:25
+ 12:13 Ғал. 5:6, Эфс. 2:14, Қӯл. 3:11
+ 12:26 Рум. 12:15

+ 12:27 Рум. 12:5, Эфс. 1:23, Эфс. 4:12, Қӯл. 1:18, Қӯл. 1:24

+ 12:28 Аъм. 11:27, Эфс. 4:11

+ 12:31 1 Қӯр. 14:1, 1 Қӯр. 14:39

+ 13:2 Аъм. 2:18, Мат. 17:20, Марқ. 11:23, 1 Қӯр. 12:9

+ 13:11 Эфс. 4:14

+ 13:12 Мат. 5:8, 1 Юҳ. 3:2, 1 Қӯр. 8:3, Ғал. 4:9

+ 14:1 1 Қӯр. 16:14, 1 Қӯр. 12:1
+ 14:5 Ад. 11:29
+ 14:8 Ад. 10:9
+ 14:15 Яъқ. 5:13, Эфс. 5:19
+ 14:16 2 Қӯр. 1:20, Ваҳй 3:14
+ 14:20 Эфс. 4:14, Мат. 18:3, 1 Қӯр. 2:6
+ 14:21 Иш. 28:11-12
+ 14:22 Аъм. 2:6
+ 14:23 Аъм. 2:13
+ 14:25 Иш. 45:14, Зак. 8:23
+ 14:26 2 Қӯр. 12:19, 2 Қӯр. 13:10
+ 14:29 1 Юҳ. 4:1, 1 Тас. 5:20-21

+ 14:34 1 Тим. 2:11-12, Ҳас. 3:16, 1 Пет. 3:1, Эфс. 5:22, Қӯл. 3:18

+ 14:39 1 Қӯр. 12:31, 1 Қӯр. 14:1
+ 14:40 Қӯл. 2:5
+ 15:2 Ғал. 3:4
+ 15:3 Иш. 53, Луқ. 24:27
+ 15:4 Заб. 15:10, Иш. 53:11
+ 15:5 Луқ. 24:34, Луқ. 24:36
+ 15:7 Аъм. 12:17, Луқ. 24:50, Аъм. 1:3-4
+ 15:8 2 Қӯр. 12:11
+ 15:9 Эфс. 3:7-8, Аъм. 8:3
+ 15:10 2 Қӯр. 11:23, Қӯл. 1:29
+ 15:12 Аъм. 23:8, 2 Тим. 2:18
+ 15:17 Рум. 4:25
+ 15:18 1 Тас. 4:16, Ваҳй 14:13

+ 15:20 1 Тас. 4:14, 2 Тим. 2:8, Аъм. 26:23, Қӯл. 1:18, Ваҳй 1:5

+ 15:21 Рум. 5:12-18

+ 15:23 1 Тас. 4:16

+ 15:24 1 Пет. 3:22, Рум. 8:38, Эфс. 1:21, Дон. 7:14, Дон. 7:27, Уб. 1:21, Зак. 14:9, Луқ. 1:33, Ваҳй 11:15

+ 15:25 Заб. 109:1, Ибр. 2:8
+ 15:27 Заб. 8:7, Эфс. 1:22
+ 15:28 Юҳ. 14:28, Эфс. 1:23, Қӯл. 3:11
+ 15:30 2 Қӯр. 11:26
+ 15:31 1 Тас. 2:19
+ 15:32 Иш. 22:13
+ 15:34 1 Қӯр. 6:5
+ 15:35 Ҳиз. 37:3
+ 15:36 Юҳ. 12:24
+ 15:42 Дон. 12:2, Фпл. 3:21, Қӯл. 3:1
+ 15:45 Ҳас. 2:7
+ 15:47 Ҳас. 2:7, Юҳ. 3:13, Юҳ. 6:38
+ 15:49 Ҳас. 5:3
+ 15:51 Фпл. 3:21

+ 15:52 Иш. 27:13, Мат. 24:31, 1 Тас. 4:16, Ваҳй 11:15, 1 Тас. 4:15, Фпл. 3:21

+ 15:53 2 Қӯр. 5:2-4
+ 15:54 Иш. 25:8
+ 15:55 Ҳуш. 13:14, 2 Тим. 1:10, Ибр. 2:14-15
+ 15:56 Рум. 4:15, Рум. 7:8
+ 15:57 Рум. 8:37
+ 16:1 Аъм. 24:17, Рум. 15:25-28, Ғал. 2:10

+ 16:2 Аъм. 20:7, Ваҳй 1:10, 2 Қӯр. 8:3, 2 Қӯр. 9:3

+ 16:3 Аъм. 18:27, 2 Қӯр. 3:1, Аъм. 24:17, Рум. 15:25-28

+ 16:5 Аъм. 19:21, 2 Қӯр. 1:16

+ 16:8 Хур. 23:16, Хур. 34:22, Иб. 23:15, Так. Шар. 16:9, Аъм. 2:1

+ 16:10 Аъм. 16:1, 1 Қӯр. 4:17

+ 16:12 Аъм. 18:24, Аъм. 19:1, 1 Қӯр. 1:12, 1 Қӯр. 3:5, 1 Қӯр. 4:6

+ 16:13 Мат. 25:13, 2 Тас. 2:15
+ 16:14 1 Қӯр. 14:1
+ 16:15 1 Қӯр. 1:16

+ 16:16 Фпл. 2:29, 1 Тас. 5:12-13, 1 Тим. 5:17

+ 16:19 Аъм. 18:2, Рум. 16:3, 2 Тим. 4:19

+ 16:20 Рум. 16:16

+ 16:21 Ғал. 6:11, Қӯл. 4:18, 2 Тас. 3:17, Филем. 1:19

+ 16:22 Рум. 9:3, Ғал. 1:8, Ваҳй 22:20

2 Ба Қӯринтиён

НОМАИ ДУЮМИ

ҲАВВОРИИ МУҚАДДАС ПАВЛУС

БА ҚӮРИНТИЁН

- 1
- 2
- 3
- 4
- 5
- 6
- 7
- 8
- 9
- 10
- 11
- 12
- 13

БОБИ ЯКУМ

Худо — Падари марҳамат ва ҳар тасалло.

1^1Павлус, ки бо иродаи Худо ҳаввории Исои Масеҳ аст, ва бародари мо Тимотиюс, ба калисои Худо, ки дар Қӯринтӯс воқеъ аст, ба ҳамаи муқаддасоне ки дар тамоми Охоия мебошанд:+

2Файз ва осоиштагӣ аз ҷониби Падари мо Худо ва Исои Масеҳи Худованд бар шумо бод.

3Муборак аст Худо ва Падари Худованди мо Исои Масеҳ, Падари марҳаматҳо ва Худои ҳар тасалло,+

4Ки моро дар ҳар андӯҳи мо тасалло медиҳад, то ки мо андӯҳгинонро дар ҳар андӯҳашон тасалло дода тавонем бо ҳамон тасаллое ки худамон аз Худо меёбем.

5Зеро ба андозае ки уқубатҳои Масеҳ дар мо зиёд мешавад, тасаллои мо низ ба воситаи Масеҳ меафзояд+.

6Агар андӯҳгин шавем, ин барои тасалло ва наҷоти шумост, ки он ба воситаи дидани ҳамон уқубатҳое ба амал меояд, ки мо ҳам онҳоро аз сар мегузаронем; ва агар тасалло ёбем, ин ҳам барои тасалло ва наҷоти шумост;+

7Ва умеди мо дар бораи шумо устувор аст, зеро медонем, ки ҳам дар уқубатҳо ва ҳам дар тасалло шумо шарик ҳастед.

8Зеро намехоҳем, ки шумо, эй бародарон, аз андӯҳе ки дар вилояти Осиё ба сари мо афтод, бехабар бошед, ки он бар мо аз ҳад зиёд, ба андозаи аз қувва берун гарон омад, ба тавре ки аз зиндагӣ ҳам умеди худро кандем;+

9Ва мо дар дили худ ҳукмномаи мамотро доштем, то ки ба худамон таваккал накунем, балки ба Худои эҳьёкунандаи мурдагон,+

10Ки Ӯ моро аз чунин мамот халос кард ва ҳанӯз халос мекунад, ва ба Ӯ умед мебандем, ки боз ҳам халос хоҳад кард,+

11Бо мадади дуое ки шумо низ барои мо мегӯед, то ки барои он эҳсоне ки бо шафоати касони бисьёр ба мо ато шудааст, касони бисьёр барои мо шуқргузор бошанд+.

12Зеро фахри мо ин аст, ки виҷдони мо шаҳодат медиҳад, ки нисбат ба ҷаҳон, алалхусус ба шумо дар беайбӣ ва самимияти илоҳӣ рафтор кардаем, ва ин ба воситаи ҳикмати ҷисмонӣ набуд, балки аз файзи Худо буд+.

Ҳамаи ваъдаҳои Худо дар Исои Масеҳ аст.

13Ва мо маҳз онро ба шумо менависем, ки шумо мехонед ва мефаҳмед, ва умедворам, ки то ба охир хоҳед фаҳмид,+

14Чунон ки ҳоло қисман фаҳмидаед, ки мо барои шумо мавриди фахр хоҳем буд, чунон ки шумо низ барои мо, дар рӯзи Масеҳи Худованди мо.

15Ва бо ҳамин эътимод ман ният доштам аввал назди шумо биёям, то ки дубора файз ёбед,+

16Ва аз мавзеи шумо ба Мақдуния гузашта равам ва боз аз Мақдуния назди шумо биёям, ва шумо маро ба Яҳудо гусел кунед+.

17Пас, модоме ки чунин ният доштам, оё бемулоҳиза рафтор кардам? Ё ки он чи ман иқдом менамоям, оё ба ҳасби ҷисм иқдом менамоям, ба тавре ки дар ман гоҳ «оре, оре», гоҳ «не, не» мешавад?

18Худо амин аст, ки сухани мо ба шумо гоҳ «оре», гоҳ «не» набуд+.

19Зеро Писари Худо Исои Масеҳ, ки мо, яъне ман ва Силвонус ва Тимотиюс, дар миёни шумо Ӯро мавъиза намудаем, «оре» ва «не» набуд, балки дар Ӯ фақат «оре» буд, —+

20Зеро ки ҳамаи ваъдаҳои Худо дар Ӯ «оре» буд ва дар Ӯ «омин» буд, — барои ҷалоли Худо, ба воситаи мо+.

21Ва Он ки мову шуморо дар Масеҳ устувор мегардонад ва моро тадҳин намудааст, Худост,

22Ки Ӯ низ моро мӯҳр задааст ва гарави Рӯҳро дар дилҳои мо андохтааст+.

23Ман Худоро ба шоҳидӣ бар ҷони худ даъват менамоям, ки шуморо амон дода, то ҳол ба Қӯринтӯс наомадаам,+

24На ба он сабаб ки гӯё мо бар имони шумо ҳукмфармо мешуда бошем; балки мо ба шодмонии шумо мадад мерасонем, зеро ки шумо ба василаи имон устувор ҳастед.

БОБИ ДУЮМ

Тавбакунандаро афв намудан лозим аст, то ки тасаллӣ ёбад.

2^1Ва ман дар дили худ қарор додам, ки назди шумо боз бо ғаму ғусса наоям.

2Зеро, агар ман шуморо ғамгин гардонам, кист, ки маро шод мекарда бошад, ҷуз касе ки аз дасти ман ғамгин шудааст+?

3Маҳз ҳаминро ба шумо навишта будам, ки мабодо дар омаданам ғамгин шавам аз онҳое ки бояд боиси шодии ман бошанд; зеро бар ҳамаатон эътимод дорам, ки шодии ман шодии ҳамаи шумост.

4Зеро ки аз бисьёрии андӯҳ ва дилтангӣ ба шумо бо ашки фаровон навишта будам, на аз барои он ки шуморо ғамгин гардонам, балки барои он ки муҳаббати зиёдеро, ки нисбат ба шумо дорам, дарк намоед+.

5Ва агар касе сабаби ғамгинӣ шуда бошад, маро ғамгин накардааст, балки қисман, — то муболиға нашавад, — ҳамаи шуморо ғамгин кардааст.

6Барои чунин шахс басанда аст ин танбеҳе ки аз касони бисьёр дидааст,+

7Ва акнун, баръакс, шумо ӯро афв намоед ва тасалло диҳед, то ки ғуссаи аз ҳад зиёд ӯро фурӯ набарад;

8Бинобар ин аз шумо хоҳишмандам, ки ба ӯ муҳаббати худро зоҳир намоед.

9Зеро маҳз барои ҳамин ҳам навишта будам, то дар амал бидонам, ки оё шумо дар ҳар бобат фармонбардор ҳастед.

10Ва касеро шумо афв намоед, ман низ ӯро афв хоҳам кард; зеро ки ман низ, агар касеро дар чизе афв карда бошам, ба хотири шумо ба ҳузури Масеҳ афв кардаам,

11То ки шайтон моро фирефта накунад; зеро ки аз дасисаҳои вай бехабар нестем+.

12Ва ҳангоме ки ман ба Трӯос омадам, то аз Масеҳ башорат диҳам, агарчи дарвоза барои ман дар Худованд воз шуда буд,+

13Барои рӯҳи худ оромӣ надоштам, чунки бародари худ Титусро наёфтам; ва бо онҳо хайру маъзур намуда, ба Мақдуния равона шудам+.

Худо ба имондорон қувват мебахшад, то ки дар Масеҳ манмана намоянд.

14Аммо Худоро шукр, ки Ӯ ҳамеша ба мо дар Масеҳ зафар мебахшад ва накҳати дониши Худро ба воситаи мо дар ҳар ҷо паҳн мекунад+.

15Зеро ки мо барои Худо накҳати Масеҳ ҳастем, ҳам дар миёни наҷотьёбандагон ва ҳам дар миёни нобудшавандагон:+

16Он барои баъзе касон накҳати мамот аст, ки мамот меоварад, ва барои касони дигар накҳати ҳаёт аст, ки ҳаёт меоварад. Ва кист, ки ба ин лоиқ бошад?

17Зеро мо мисли бисьёр касон нестем, ки каломи Худоро харидуфурӯш мекунанд, балки аз самими қалб ва аз ҷониби Худо, ба ҳузури Худо, дар Масеҳ мавъиза менамоем.

БОБИ СЕЮМ

Қӯринтиён номаи муаррифии ҳавворӣ мебошанд; ӯ ба ҳеҷ номаи дигар эҳтиёҷ надорад.

3^1Наход ки мо боз ҳудро муаррифӣ намоем? Наход ки мо, мисли баъзе касон, ба номаҳои муаррифӣ ба шумо ё аз шумо эҳтиёҷ дошта бошем+?

2Шумо номаи мо ҳастед, ки он дар дили мо навишта шудааст, ва онро ҳамаи одамон мешиносанд ва мехонанд;

3Зеро ба ҳама маълум аст, ки шумо номаи Масеҳ ҳастед, ки он ба воситаи хизмати мо на бо сиёҳӣ, балки бо Рӯҳи Худои Ҳай, на бар лавҳаҳои сангин, балки бар лавҳаҳои гӯшти дил навишта шудааст+.

4Чунин аст эътимоди мо ба Худо ба василаи Масеҳ,

5На ба он сабаб ки мо лаёқат дорем чизеро аз худ фикр кунем, ки он гӯё аз мо бошад, балки лаёқати мо аз Худост,

Хизматгузории Аҳди Ҷадид аз ҳарфи мурдаи шариат иборат нест.

6Ки Ӯ ба мо лаёқат бахшидааст, ки хизматгузорони Аҳди Ҷадид бошем, на бар тибқи ҳарф, балки бар тибқи Рӯҳ, зеро ки ҳарф мекушад, аммо Рӯҳ зинда мекунад+.

7Лекин агар хизмати мамот, ки дар ҳарфҳо бар санг нақш баста буд, он қадар ҷалол дошта бошад, ки банӣ-Исроил наметавонистанд ба рӯи Мусо нигоҳ кунанд, ба сабаби ҷалоли рӯи ӯ, ки фонӣ буд, —+

8Пас оё хизмати Рӯҳ ҷалоли зиёдтаре надорад?

9Зеро, агар хизмати маҳкумкунӣ ҷалол дошта бошад, пас хизмати сафедкунӣ хеле зиёдтар ҷалол дорад.

10Зеро ки ҳатто он чи соҳиби ҷалол дониста шудааст, ба сабаби ин ҷалоли афзалиятнок, ҷалоле нахоҳад дошт.

11Зеро, агар чизи фонӣ ҷалол дошта бошад, пас чизи бақодор хеле зиёдтар ҷалол дорад.

12Бинобар ин мо, ки чунин умед дорем, бо камоли ҷасорат амал мекунем,

13Ва на монанди Мусо, ки ба рӯи худ парда мепӯшид, то ки банӣ-Исроил ба анҷоми чизи фонӣ назар наандозанд.

14Аммо зеҳни онҳо кунд шудааст: зеро ки то имрӯз ҳангоми хондани Аҳди Қадим ҳамон парда боқӣ мондааст ва бардошта нашудааст, чунки он фақат дар Масеҳ ботил мешавад+.

15То имрӯз, вақте ки онҳо Мусоро мехонанд, парда бар дилашон гузошта шудааст;

16Аммо вақте ки ба Худованд рӯ меоваранд, парда бардошта мешавад+.

17Худованд Рӯҳ аст, ва ҳар куҷо Рӯҳи Худованд аст, он ҷо озодист+.

18Аммо ҳамаи мо, бо рӯи кушода, мисли он ки дар оина бошад, ба ҷалоли Худованд нигариста, ба ҳамон сурат аз ҷалол ба ҷалол табдил меёбем, ва ин аз Худованд, яъне аз Рӯҳ аст+.

БОБИ ЧОРУМ

Хизматгузории масеҳӣ аз он иборат аст, ки одамонро бо дониши чалоли Худо ба воситаи Исои Масеҳ равшан намоем.

4^1Бинобар ин мо, ки дорои чунин хизмат ҳастем, ки он аз рӯи марҳамат ба мо ато шудааст, ноумед намешавем;+

2Аммо чизҳои махфии нангинро рад карда, макрро ба кор намебарем ва каломи Худоро таҳриф намекунем, балки ростиро ошкор карда, худро ба виҷдони ҳар кас ба ҳузури Худо вогузор менамоем+.

3Вале агар башорати мо пӯшида бошад, он барои нобудшавандагон пӯшида аст,+

4Барои беимонҳое ки худои ин дуньё зеҳнашонро кунд кардааст, то ки нури башорати ҷалоли Масеҳ, ки Ӯ сурати Худост, барои онҳо надурахшад+.

5Зеро ки мо на худро, балки Исои Масеҳро мавъиза менамоем, ки Ӯ Худованд аст, ва мо ғуломони шумоем ба хотири Масеҳ,+

6Зеро Худое ки гуфт: «Аз зулмот нур бидурахшад», — Ҳамон аст, ки дар дилҳои мо бидурахшид, то ки бо дониши ҷалоли Худо дар шахси Исои Масеҳ моро мунаввар созад+.

7Лекин мо ин ганҷро дар зарфҳои гилин дорем, то маълум шавад, ки бартарии қувват аз они Худо бошад, на аз ҷониби мо;+

Таъқибот, уқубатҳо ва мамоте ки имондорон ба хотири Масеҳ аз сар мегузаронанд, чалоли абадиро ба вуҷуд меоварад.

8Мо аз ҳар ҷиҳат ба фишор дучор мешавем, вале дар тангӣ нестем; ҳайронем, вале маъюс намешавем;+

9Гирифтори таъқиботем, вале партофта нашудаем; сарнагун гардидаем, вале нобуд нашудаем;+

10Ҳамеша мамоти Исои Худовандро дар бадани худ бардошта мегардем, то ки ҳаёти Исо низ дар бадани мо зоҳир шавад+.

11Зеро ки мо, зиндаҳо, доимо ба хотири Исо ба мамот супурда мешавем, то ки ҳаёти Исо низ дар бадани мирандаи мо зоҳир шавад,+

12Бинобар ин мамот дар мо амал мекунад, вале ҳаёт дар шумо.

13Аммо азбаски ҳамон рӯҳи имонро дорем, чунон ки навишта шудааст: «Имон доштам, бинобар ин мегуфтам», мо низ имон дорем, бинобар ин мегӯем,+

14Чун медонем, ки Эҳьёкунандаи Исои Худованд моро низ ба василаи Исо эҳьё намуда, бо шумо ба по хоҳад хезонд+.

15Зеро ҳама чиз барои шумост, то файзе ки дар бисьёр касон фаровон шудааст, шукргузории боз ҳам зиёдтарро барои ҷалоли Худо ба амал оварад.

16Бинобар ин мо ноумед намешавем, ва агар одами зоҳирӣ дар мо фано шавад, одами ботинӣ рӯз ба рӯз нав мешавад+.

17Зеро уқубати сабуки мо, ки кӯтоҳмуддат аст, ҷалоли абадиро барои мо ба андозаи бениҳоят бузург ба вуҷуд меоварад,+

18Ҳангоме ки мо на ба чизҳои намоён, балки ба чизҳои нонамоён нигоҳ мекунем: зеро ки он чи намоён аст, муваққатист, аммо он чи нонамоён аст, абадист+.

БОБИ ПАНҶУМ

Ҳама бояд ба хузури доварии Масеҳ ҳозир шаванд.

5^1Зеро медонем, ки агар хонаи заминии мо, ин хайма, хароб шавад, мо иморате аз ҷониби Худо дорем, хонаи бо дасти одам сохта нашудаи абадӣ, ки дар осмон аст.

2Аз ин рӯ мо оҳ мекашем, дар орзуи он ки хонаи худро, ки дар осмон аст, дар бар кунем:+

3То ки мо, либосе дар бар дошта бошем ҳам, бараҳна ёфт нашавем+.

4Зеро мо, ки дар ин хайма мебошем, дар таҳти боре оҳ мекашем, чунки намехоҳем либос кашем, балки дар бар кунем, то ки чизи миранда ба воситаи ҳаёт фурӯ бурда шавад.

5Худо моро маҳз барои ҳамин ба вуҷуд оварда, ба мо гарави Рӯҳро додааст+.

6Бинобар ин мо ҳамеша зиндадил ҳастем; чун медонем, ки то даме ки дар ҷисм макон гирифтаем, мо аз Худованд дур мебошем, —

7Зеро ки бо имон рафтор мекунем, на бо дидор, —+

8Пас зиндадил ҳастем ва афзал медонем, ки аз ҷисм берун рафта, назди Худованд макон гирем,

9Ва ба ин сабаб саъю кӯшиш менамоем, ки хоҳ дар ин макон бошем ва хоҳ набошем, ба Ӯ мақбул афтем;+

10Зеро ҳамаи мо бояд пеши курсии доварии Масеҳ ҳозир шавем, то ки ҳар яке ба бадали амале ки дар ҳаёти ҷисми худ кардааст, хоҳ нек бошад ва хоҳ бад, бигирад+.

11Пас, мо, ки тарси Худовандро медонем, ба мардум насиҳат медиҳем; мо ба Худо ошкор ҳастем, ва умедворем, ки ба виҷдонҳои шумо низ ошкорем+.

12Худро ба шумо аз нав муаррифӣ намекунем, балки ба шумо асосе медиҳем барои он ки бо мо фахр намоед, то шумо ҷавобе дошта бошед барои онҳое ки бо чизи зоҳирӣ фахр менамоянд, на бо он чи дар дил аст+.

13Зеро, агар мо бехуд шуда бошем, ин барои Худост; ва агар солимфикр бошем, ин барои шумост+.

Худо дар Масеҳ аҳли ҷаҳонро бо Худ мусолиҳа дод.

14Зеро муҳаббати Масеҳ моро водор менамояд, ки чунин муҳокима ронем: Яке барои ҳама мурд, пас ҳама мурданд+.

15Ва Ӯ барои ҳама мурд, то ки зиндаҳо акнун на аз барои худашон зиндагӣ кунанд, балки барои Ӯ, ки аз барои онҳо мурд ва эҳьё шуд+.

16Бинобар ин мо минбаъд ҳеҷ касро ба ҳасби ҷисм намешиносем. Ва агар Масеҳро ба ҳасби ҷисм шинохта бошем, алҳол дигар намешиносем.

17Пас, касе ки дар Масеҳ аст, махлуқи навест; чизҳои қадима гузаштааст, ва инак ҳама чиз нав шудааст+.

18Ва ҳама чиз аз ҷониби Худост, ки моро ба воситаи Исои Масеҳ бо Худ мусолиҳа дод ва хизмати мусолиҳаро ба мо супурд,+

19Чунки Худо дар Масеҳ буда, аҳли ҷаҳонро бо Худ мусолиҳа дод, ҷиноятҳои онҳоро ба ҳисобашон надаровард ва каломи мусолиҳаро ба мо супурд+.

20Пас, мо элчиёни Масеҳ ҳастем, гӯё ки Худо ба воситаи мо хоҳишманд аст. Мо аз тарафи Масеҳ илтимос мекунем: бо Худо мусолиҳа намоед+.

21Зеро Ӯро, ки аз гуноҳ бехабар буд, барои мо қурбони гуноҳ сохт, то ки мо дар Ӯ адолати Худо шавем+.

БОБИ ШАШУМ

Қуввати хизматгузорӣ ба Худо аз каломи ростӣ иборат аст.

6^1Мо, ки мададгорони Ӯ ҳастем, аз шумо илтимос мекунем, ки файзи Худоро бефоида қабул накунед+.

2Зеро ки Ӯ мегӯяд:

«Дар вақти мусоид туро иҷобат намудам
ва дар рӯзи наҷот ба ту мадад кардам».

Инак алҳол вақти мусоид аст, инак алҳол рӯзи наҷот аст+.

3Дар ҳеҷ чиз мо мамониат намерасонем, то ки хизмати мо ба мазаммат дучор нашавад,

4Балки дар ҳар чиз худро ҳамчун хизматгузорони Худо зоҳир месозем: дар сабри бисьёр, дар мусибатҳо, дар мӯҳтоҷиҳо, дар тангиҳо,+

5Дар зери зарбаҳо, дар зиндонҳо, дар ошӯбҳо, дар меҳнатҳо, дар бехобиҳо, дар рӯзадориҳо,

6Дар покӣ, дар дониш, дар сабр, дар меҳрубонӣ, дар Рӯҳулқудс, дар муҳаббати бериё,

7Дар каломи ростӣ, дар қуввати Худо, бо аслиҳаи адолат дар дасти рост ва чап,+

8Дар шараф ва бешарафӣ, дар бадномӣ ва некномӣ; моро фиребгар мешуморанд, лекин мо амин ҳастем;+

9Мисли номашҳур, лекин мо ба ҳама машҳур ҳастем; мисли мурдагон, вале инак, мо зинда ҳастем; ҷазо мебинем, лекин мо намемирем;+

10Мисли ғамгин, лекин мо ҳамеша шодӣ мекунем; бенаво, вале мо бисьёр касонро сарватдор мегардонем; тамоман нодор, лекин мо дорои ҳама чиз ҳастем+.

Имондорон аз палид шудан ба воситаи гуноҳкорон худро бояд нигоҳ доранд.

11Даҳони мо, эй қӯринтиён, сӯи шумо кушода шудааст, дили мо фарох аст.

12Барои шумо дар мо ҷой танг нест, лекин андаруни худатон ҷой танг аст.

13Дар ивази ин, — чун ба фарзандони худ мегӯям, — шумо низ бояд фарохдил бошед+.

14Зери юғи бегона бо якҷоягии беимонон сар хам накунед. Зеро ки адолат бо шарорат чӣ алоқае дорад? Ва нур бо зулмот чӣ умумияте дорад+?

15Масеҳ бо блияал[*] чӣ созгорӣ дорад? Ё имондор бо беимон чӣ ширкате дорад+?

16Ва маъбади Худо бо бутҳо чӣ мувофиқат дорад? Зеро ки шумо маъбади Худои Ҳай ҳастед, чунон ки Худо гуфтааст:

«Андаруни онҳо сокин шуда,
дар миёни онҳо роҳ хоҳам рафт;
ва Худои онҳо хоҳам буд, ва онҳо қавми Ман хоҳанд буд+.

17Бинобар ин аз миёни онҳо берун оед ва ҷудо шавед,
мегӯяд Худованд, ва ба чизи нопок нарасед,
ва Ман шуморо қабул хоҳам кард;+
18Ва Падари шумо хоҳам буд,
ва шумо писарон ва духтарони Ман хоҳед буд,
мегӯяд Худованди Қодири Мутлақ»+.

БОБИ ҲАФТУМ

Ғами дуньёвӣ мамотро ба амал меоварад, вале ғаме ки Худо додааст, тавбаро дар роҳи наҷот ба амал меоварад.

7^1Пас, эй маҳбубонам, дар сурате ки чунин ваъдаҳо дорем, худамонро аз ҳар гуна наҷосати ҷисм ва рӯҳ тоза карда, қудсияти худро дар тарси Худо мукаммал намоем+.

2Дар дилҳои худ ба мо ҷой диҳед: мо касеро наранҷондаем, ба касе осеб нарасондаем, аз касе истифода набурдаем+.

3На аз барои мазаммат мегӯям: зеро пештар гуфта будам, ки шумо дар дили мо ҳастед, то ки бо ҳам бимирем ва бо ҳам зист кунем+.

4Умеди ман аз шумо бисьёр аст, фахри ман аз шумо бузург аст; бо вуҷуди тамоми андӯҳи мо, пур аз тасалло ҳастам ва шодии фаровон дорам+.

5Зеро, вақте ки ба Мақдуния ҳам омадем, ҷисми мо оромӣ надошт, балки аз ҳар сӯ ба фишор дучор шудем: аз берун — ҷидолҳо, аз дарун — ҳаросҳо буд+.

6Аммо Худое ки ба фурӯтанон тасалло мебахшад, бо омадани Титус моро тасалло дод,+

7Ва на танҳо бо омадани ӯ, балки бо он тасаллое низ, ки ӯ дар шумо ёфта буд, вақте ки аз иштиёқмандии шумо, аз навҳаи шумо ва аз рашке ки шумо дар ҳаққи ман доред, ба мо нақл кард, ба тавре ки ман боз зиёдтар шод шудам.

8Бинобар ин, агар шуморо бо нома ғамгин карда бошам, пушаймон нестам, гарчанде ки пештар пушаймон шуда будам; зеро дидам, ки он нома шуморо, ба соате бошад ҳам, ғамгин кард+.

9Алҳол ман шодам на аз он ки шумо ғамгин шудаед, балки аз он ки ғами шумо боиси тавба гардидааст, зеро ки ғами шумо аз тарафи Худо буд, ба тавре ки аз мо ҳеҷ зиёне надидаед.

10Зеро ғаме ки Худо додааст, тавбаро дар роҳи наҷот ба амал меоварад, ки аз он пушаймонӣ нест, лекин ғами дуньёвӣ мамотро ба амал меоварад+.

11Зеро бубинед, ки ғами Худо додаро хӯрданатон чӣ гуна ҷидду ҷаҳдро, чӣ гуна узрхоҳиро, чӣ гуна тарсро, чӣ гуна шавқро, чӣ гуна рашкро, чӣ гуна қасосро дар шумо ба амал овард! Ва дар ҳамааш шумо нишон додед, ки дар ин кор пок ҳастед.

12Хуллас, агарчи ман ба шумо навишта будам, ин на аз барои золим ва на аз барои мазлум, балки барои он буд, ки ҷидду ҷаҳди мо дар ҳаққи шумо ба ҳузури Худо ба шумо ошкор гардад+.

13Ба ин сабаб мо аз тасаллои шумо тасалло ёфтем; лекин боз ҳам зиёдтар мо аз шодии Титус шод шудем, чунки ҳамаатон рӯҳи ӯро ором кардаед.

14Зеро, агар ман дар бораи шумо пеши ӯ аз чизе фахр карда бошам, хиҷил нашудам, балки, чунон ки мо ҳар гапро дар хусуси шумо ба ростӣ гуфта будем, фахри мо низ ончунон пеши Титус рост баромад.

15Ва дили ӯ боз ҳам зиёдтар сӯи шумо моил мешавад, вақте ки фармонбардории ҳамаатонро ба ёд меоварад, ки чӣ гуна шумо ӯро бо тарсу ларз пазироӣ намудаед.

16Пас шодмонам, ки дар ҳар бобат метавонам аз шумо дилпур бошам.

БОБИ ҲАШТУМ

Меҳмоннавозӣ ва ионатҳо далели муҳаббати масеҳӣ мебошанд.

8^1Шуморо, эй бародарон, дар бораи файзи Худо, ки ба калисоҳои Мақдуния ато шудааст, огоҳ менамоем;

2Зеро ки дар миёни имтиҳони бузурги андӯҳҳо фаровонии шодии онҳо ва бенавоии сахти онҳо дар ҳиммати баландашон пурра зоҳир шуд;+

3Зеро ман шоҳиди онам, ки онҳо алоқадри қувваташон ва берун аз қувваташон сахӣ буданд:+

4Онҳо бо камоли исрор аз мо илтимос карданд, ки дар кори хайр ба мадади муқаддасон шарики мо бошанд;+

5Ва на фақат ба тавре ки мо чашм доштем, балки худашонро пешкаш карданд, аввалан ба Худованд ва сониян ба мо низ мувофиқи иродаи Худо;

6Бинобар ин мо аз Титус хоҳиш намудем, ки ӯ, чӣ тавре сар кардааст, ҳамон тавр ин кори хайрро ҳам дар миёни шумо ба анҷом расонад+.

7Аммо, чунон ки шумо дар ҳар чиз: дар имон ва калом, дар дониш ва ҳар гуна ҷидду ҷаҳд ва дар муҳаббати худ нисбат ба мо афзунӣ доред, ончунон дар ин кори хайр ҳам афзунӣ зоҳир намоед+.

8Инро ба таври фармон намегӯям, балки ба воситаи ҷидду ҷаҳди дигарон самимияти муҳаббати шуморо низ меозмоям+.

9Зеро шумо файзи Худованди мо Исои Масеҳро медонед, ки Ӯ сарватдор буда, барои шумо бенаво шуд, то ки шумо ба воситаи бенавоии Ӯ сарватдор шавед+.

10Дар ин хусус ман фикри худро баён мекунам; зеро ки ин ба шумо фоиданок аст, чунки на танҳо ба ин кор шурӯъ намудаед, балки соли гузашта онро орзу ҳам карда будед+.

11Ва акнун худи корро низ ба оҳир расонед, то ки он чи шумо орзуи ба амал овардан доштед, алоқадри ҳолатон анҷом ёбад.

12Зеро, кас агар ҳиммат дошта бошад, аз рӯи он чи ӯ дорад, мақбул меафтад, на аз рӯи он чи ӯ надорад+.

13На он тавр, ки ба дигарон сабук ва ба шумо гарон афтад, балки ба таври баробарӣ:

14Алҳол зиёдатии шумо камии онҳоро пур мекунад, то ки баъд зиёдатии онҳо низ камии шуморо пур кунад, ва баробарӣ ба амал ояд,+

15Чунон ки навишта шудааст: «Касе ки бисьёр ҷамъ карда буд, зиёдатӣ надошт, ва касе ки кам ҷамъ карда буд, камӣ надошт»+.

16Худоро шукр, ки чунин ҷидду ҷаҳдро нисбат ба шумо дар дили Титус ҷо кардааст,

17Зеро ки ӯ ба илтимоси мо гӯш андохт ва, азбаски ҷидду ҷаҳди зиёде дошт, бо иҳтиёри худ сӯи шумо равона шуд.

18Бо ӯ мо бародареро равона кардем, ки дар ҳамаи калисоҳо барои башорат лоиқи таҳсин гардидааст,

19Ва ғайр аз ин, аз ҷониби калисоҳо таъин шудааст, ки дар ин кори хайр ба мо ҳамроҳӣ кунад, ки ҳизмати онро мо барои ҷалоли Худованд ва мувофиқи ҷидду ҷаҳди шумо ба ҷо меоварем,

20Ва эҳтиёт мекунем аз он ки касе дар ҳаққи мо бӯҳтоне нагӯяд, оид ба ин ионати фаровоне ки бо ҳизмати мо ба даст оварда мешавад;

21Зеро ки мо кори некро на танҳо ба ҳузури Худованд, балки пеши мардум низ пешбинӣ мекунем.

22Бо онҳо мо бародари худро низ фиристодем, ки ҷидду ҷаҳди ӯро дар бисьёр чизҳо дафъаи бисьёр имтиҳон намудаем, ва алҳол ҷидду ҷаҳдаш, азбаски ӯ ба шумо эътимоди бузург дорад, боз ҳам зиёд шудааст.

23Дар хусуси Титус бошад, ӯ рафиқ ва ҳамкори ман аст назди шумо; дар хусуси бародарони мо бошад, онҳо фиристодагони калисоҳо ва ҷалоли Масеҳ мебошанд.

24Пас, муҳаббати худро, ва он фаҳреро, ки мо аз шумо дорем, пеши калисоҳо ба онҳо исбот кунед+.

БОБИ НӮҲУМ

Калисои Қӯринтӯс дар ҷамъ кардани ионатҳо ҷидду ҷаҳди зиёде мекард.

9^1Дар бораи хизмате ки ба мадади муқаддасон аст, ба шумо навиштанам зиёдатист,+

2Зеро ҷидду ҷаҳди шуморо медонам ва аз шумо пеши аҳли Мақдуния фахр менамоям, ки Охоия аз соли гузашта тайёр шудааст; ва иштиёқи шумо аксарияти онҳоро ба шавқ овард.

3Бародаронро барои он фиристодам, ки фаҳре ки мо аз шумо дорем, беҳуда набарояд, то ки шумо, чунон ки гуфтаам, тайёр бошед,+

4То ки, агар аз аҳли Мақдуния бо ман омада, шуморо нотайёр ёбанд, мо, — намегӯям, ки «шумо», — аз чунин эътимоде ки бо он фахр кардаем, хиҷил нашавем.

5Бинобар ин лозим донистам аз бародарон илтимос кунам, ки аз ман пештар назди шумо рафта, хайроти ваъдагии шуморо пешакӣ муҳайё кунанд, то ки он ҳамчун хайроте тайёр бошад, на ҳамчун хироҷе.

Худо он касро дӯст медорад, ки сахӣ бошад.

6Хуллас, касе ки хасисона мекорад, вай хасисона дарав мекунад, ва касе ки саховатмандона мекорад, вай саховатмандона дарав мекунад+.

7Бигзор ҳар кас ба дилхоҳи худ бидиҳад, на бо ғамгинӣ ва на ба таври маҷбурӣ; зеро Худо он касро дӯст медорад, ки сахӣ бошад+.

8Ва Худо қодир аст ҳар гуна файзро дар шумо афзун кунад, то ки шумо ҳамеша аз ҳар ҷиҳат ба қадри кофӣ қонеъ буда, барои ҳар кори хайр афзунӣ зоҳир намоед,+

9Чунон ки навишта шудааст:

«Исроф намудааст: ба мискинон тақсим карда додааст;
кори хайраш то абад қоим аст»+.

10Ва Он ки барои коранда тухм ва барои хӯранда нон муҳайё менамояд, кишти шуморо фаровон ва самари кори хайри шуморо афзун хоҳад кард,

11То ки шумо дар ҳар чиз барои ҳар гуна саховат бой гардед, ки он ба воситаи мо шукри Худоро ба амал меоварад+.

12Зеро ба ҷо овардани ин хизмат на танҳо норасогии муқаддасонро пур мекунад, балки шукри Худоро низ бениҳоят афзун мегардонад;

13Зеро ки, дар натиҷаи ин хизмат, онҳо Худоро ҳамду сано мехонанд барои итоати шумо ба Инҷиле ки пайравӣ менамоед, ва барои ҳиммати шумо дар ширкате ки бо онҳо ва бо ҳама доред,+

14Ва онҳо дар дуое ки дар ҳаққи шумо мегӯянд, барои файзи Худо, ки дар шумо фаровон аст, иштиёқманди шумо мебошанд.

15Худоро шукр бод барои бахшоиши молокаломи Ӯ!

БОБИ ДАҲУМ

Ҳар кӣ фахр мекунад, бигзор бо Худованд фахр кунад.

10^1Лекин ман, Павлус, ки шахсан дар миёни шумо хоксорам, вале ғоибона бар шумо ҷасорат дорам, шуморо бо фурӯтанӣ ва меҳрубонии Масеҳ даъват менамоям,+

2Ва илтимос мекунам, ки дар омадани худ он ҷасорати қатъиро ба кор набарам, ки ният дорам ба муқобили баъзе касоне зоҳир созам, ки ба гумонашон мо ба ҳасби ҷисм рафтор менамоем+.

3Зеро ки мо, агарчи дар ҷисм зиндагӣ мекунем, ба ҳасби ҷисм намеҷангем;

4Зеро аслиҳаи ҷанги мо ҷисмонӣ нест, балки назди Худо боиқтидор аст барои хароб кардани қалъаҳо;+

5Мо дасисаҳо ва ҳар баландгириро, ки бар зидди дониши Худо қиём мекунад, сарнагун месозем ва ҳар фикрро ба итоати Масеҳ асир мекунем,

6Ва тайёр ҳастем ҳар беитоатиро ҷазо диҳем, вақте ки итоати шумо комил гардад.

7Оё аз рӯи қиёфа ҳукм мекунед? Агар касе ба худаш эътимод дорад, ки ӯ аз они Масеҳ аст, бигзор вай боз ҳам аз худаш қиёс гирад, ки чунон ки вай аз они Масеҳ аст, ончунон мо низ аз они Масеҳ ҳастем+.

8Зеро, агар ман як қадар зиёдтар фахр намоям аз ихтиёре ки Худованд барои буньёдкорӣ, на барои харобкории шумо, ба мо додааст, хиҷил нахоҳам шуд,+

9То ба назар чунин нанамояд, ки гӯё ман шуморо бо номаҳо тарсонда истодаам,

10Чунки мегӯянд: «Дар номаҳо ӯ ҷиддӣ ва зӯровар аст, аммо ҳузури шахсии ӯ заиф, ва нутқаш ночиз аст»+.

11Чунин шахс бидонад, ки мо дар каломи номаҳои ғоибона чӣ гунае ки бошем, амалан, дар хузури шахсӣ низ ҳамон гунаем.

12Зеро ки мо ҷуръат намекунем худро бо касони худсито муқоиса намоем ё баробар кунем: онҳое ки худро бо худ андоза мекунанд ва худро бо худ муқоиса менамоянд, хирад надоранд.

13Лекин мо берун аз андоза фахр наҳоҳем кард, балки ба андозаи он ҳадде ки Худо барои мо муайян кардааст, то ки ба шумо ҳам бирасем.

14Мо аз ҳадди худ намегузарем, ки гӯё ба шумо нарасида бошем, зеро ки бо Инҷили Масеҳ ба шумо ҳам расидаем.

15Мо берун аз андоза бо меҳнатҳои дигарон фахр намекунем, лекин умед дорем, ки ҳар қадар имонатон зиёдтар шавад, ҳадди кори мо низ дар миёни шумо афзоиш хоҳад ёфт,

16То ки дар ҷойҳои аз шумо дуртар ҳам Инҷилро мавъиза намоем ва бо он чи дар ҳадди кори дигарон муҳайё шудааст, фахр накунем.

17Ва ҳар кӣ фахр мекунад, бигзор бо Худованд фаҳр кунад+.

18Зеро на он кас арзанда аст, ки худро ситоиш мекунад, балки он кас, ки Худованд ӯро ситоиш мекунад+.

БОБИ ЁЗДАҲУМ

Бо Худованд фахр кардан кашида гирифта намешавад.

11^1Кошки беақлии маро як қадар таҳаммул кунед! Лекин маро таҳаммул ҳам мекунед+.

2Зеро ман дар ҳаққи шумо бо рашки Худо рашк менамоям, чунки шуморо ба марди ягонае номзад сохтаам, то ки чун бокираи поке ба Масеҳ пешниҳод намоям+.

3Аммо тарси он дорам, ки чӣ тавре ки мор бо макри худ Ҳавворо фирефта намуд, ҳамон тавр афкори шумо низ фосид шуда, аз самимияте ки дар Масеҳ аст, рӯ хоҳад тофт+.

4Зеро, агар касе омада, Исои дигареро мавъиза намояд, ғайр аз Он, ки мо Ӯро мавъиза кардем, ё шумо рӯҳи дигаре гиред, ғайр аз он ки гирифтед, ё башорати дигаре, ғайр аз он чи қабул кардед, — шумо онро ба хубӣ таҳаммул менамоед+.

5Аммо ман гумон мекунам, ки аз он ҳаввориёни олӣ ҳеҷ камӣ надорам:+

6Агарчи дар нутқ моҳир нестам, аммо на дар дониш. Лекин мо аз ҳар хусус ба шумо комилан маълум ҳастем+.

Беғаразии ҳавворӣ дар башорати Инҷил.

7Оё ман гуноҳ кардам, ки худро ҳақир сохтам, то ки шуморо сарбаланд гардонам, чунки Инҷили Худоро ба шумо муфт мавъиза намудам+?

8Ман боиси харҷи калисоҳои дигар гардида, аз онҳо музд гирифтам, то ки хизмати шуморо ба ҷо оварам; ва ҳангоме ки назди шумо будам, мӯҳтоҷӣ кашида бошам ҳам, ба касе гаронӣ накардам,

9Зеро бародароне ки аз Мақдуния омаданд, норасогии маро пур карданд; худам низ саъю кӯшиш намудам ва хоҳам намуд, ки дар ҳеҷ чиз ба шумо гаронӣ накунам+.

10Ба ростии Масеҳ, ки дар ман аст, мегӯям: ин фахр дар кишварҳои Охоия аз ман кашида гирифта намешавад+.

11Аз чӣ сабаб? Оё аз он сабаб ки ман шуморо дӯст намедорам? Худо медонад!

12Аммо он чи мекунам, боз ҳам хоҳам кард, то баҳонаи одамонеро беасос кунам, ки баҳона меҷӯянд, то дар он чи фахр мекунанд, худро бо мо баробар созанд.

Павлус, назар ба душманонаш, бештар уқубат кашидааст.

13Зеро ки онҳо ҳаввориёни козиб ва арбобони маккор ҳастанд, ки шакли ҳаввориёни Масеҳро мегиранд+.

14Ва ин тааҷҷубовар нест: зеро ки худи шайтон шакли фариштаи нурро мегирад+.

15Бинобар ин кори бузург нест, ки агар хизматгузорони вай низ шакли хизматгузорони адолатро бигиранд; лекин фарҷомашон аз рӯи аъмолашон хоҳад буд+.

16Боз мегӯям: касе маро беақл надонад; ва агар ин тавр набошад, пас маро лоақал ҳамчун беақле қабул кунед, то ки ман ҳам андаке фахр намоям+.

17Он чи мегӯям, на аз рӯи тариқи Худованд мегӯям, балки гӯё аз рӯи беақлӣ, бо чунин эътимоде ки дар фахр аст.

18Чӣ тавре ки бисьёр касон ба ҳасби ҷисм фахр мекунанд, ман низ фахр хоҳам кард+.

19Зеро шумо, ки оқил ҳастед, беақлонро бо майли тамом таҳаммул менамоед+.

20Зеро, агар касе шуморо ғулом гардонад, агар касе ҳаққи шуморо хӯрад, агар касе шуморо ғорат кунад, агар касе худро баланд гирад, агар касе шуморо торсакӣ занад, шумо ӯро таҳаммул менамоед+.

21Бо хиҷолат мегӯям, ки гӯё қуввати мо ба ин корҳо нарасидааст. Лекин агар касе дар чизе ҷуръат дошта бошад, аз рӯи беақлӣ мегӯям, ки ман низ ҷуръат дорам.

22Онҳо ибронӣ ҳастанд? Ман низ ҳастам. Исроилӣ ҳастанд? Ман низ ҳастам. Насли Иброҳим ҳастанд? Ман низ ҳастам+.

23Хизматгузорони Масеҳ ҳастанд? Мисли касе ки ҳолати ҷунун дорад, мегӯям, ки ман боз ҳам бештар ҳастам: дар меҳнатҳо — бештар, дар зери зарбаҳо — аз андоза берун, дар зиндонҳо — бештар, дар чанголи аҷал — дафъаи бисьёр+.

24Панҷ маротиба аз дасти яҳудиён як кам чилтагӣ тозиёна хӯрдам;

25Се бор маро калтаккорӣ карданд, як карат сангсор карданд, се карат киштии ман ғарқ шуда, шабу рӯзро дар қаъри баҳр гузарондам;+

26Дафъаи бисьёр дар сафарҳо будам, дар хатарҳои дарьёҳо, дар хатарҳои роҳзанон, дар хатарҳо аз ҷониби қавми худ, дар хатарҳо аз ҷониби халқҳо, дар хатарҳо дар шаҳр, дар хатарҳо дар биёбон, дар хатарҳо дар баҳр, дар хатарҳо дар миёни бародарони козиб,+

27Дар меҳнат ва дар аҷз, аксар вақт бе хоб, дар гуруснагӣ ва ташнагӣ, аксар вақт дар рӯзадорӣ, дар сармо ва дар бараҳнагӣ+.

28Ғайр аз чизҳои дигар, шабу рӯз ғамхорӣ дар бораи ҳамаи калисоҳо бар зиммаи ман аст.

29Касе беҳол шавад, ман беҳол намешавам? Касе ба васваса афтад, ман намесӯзам+?

30Агар фахр кардан лозим бошад, аз заъфи худ фахр мекунам.

31Худо ва Падари Худованди мо Исои Масеҳ, ки то абад муборак аст, медонад, ки дурӯғ намегӯям.

32Дар Димишқ волии подшоҳ Аретас шаҳри димишқиёнро посбонӣ мекард, то ки маро дастгир намояд; ва маро аз тиреза дар сабаде аз болои қалъа фуроварданд, ва ман аз дасти вай халос шудам+.

БОБИ ДУВОЗДАҲУМ

Қуввати файзи Масеҳ дар заъфи имондор ба амал меояд.

12^1Агарчи фахр карданам фоида надорад, ба рӯъёҳо ва ваҳйҳои Худованд меоям+.

2Шахсеро дар Масеҳ мешиносам, ки чордаҳ сол пеш аз ин, — оё дар ҷисм буд, намедонам; оё берун аз ҷисм буд, намедонам, Худо медонад, — то осмони сеюм бурда шуд.

3Ва ин шахсро мешиносам, — оё дар ҷисм буд, намедонам; оё берун аз ҷисм буд, намедонам, Худо медонад, —

4Ки ба биҳишт бурда шуд ва суханони молокаломе шунид, ки ба одамизод ҷоиз нест онҳоро ифода намояд.

5Аз чунин шахс фахр хоҳам кард; лекин аз худам, ҷуз аз заъфҳоям, фахр намекунам.

6Зеро, агар фахр кардан хоҳам, беақл намешавам, чунки рости гапро мегӯям; лекин худдорӣ менамоям, то касе дар ҳаққи ман аз он чи дар ман мебинад ё аз ман мешунавад, зиёдтар гумон накунад.

7Ва барои он ки ман ба сабаби фавқулоддагии ин ваҳйҳо худро баланд нагирам, неше дар ҷисми ман ҷой дода шудааст, яъне қосиди шайтон барои нихта задани ман, то ки худро баланд нагирам+.

8Се маротиба ман ба Худованд тазаррӯъ намудам, ки онро аз ман дур кунад,

9Вале ба ман гуфт: «Барои ту файзи Ман басанда аст, зеро ки қуввати Ман дар заъф комил мешавад». Ба ин сабаб ман бо рағбати бештар аз заъфҳои худ фахр менамоям, то ки қуввати Масеҳ дар ман сокин гардад+.

10Бинобар ин ман аз заъфҳо, озорҳо, мӯҳтоҷиҳо, таъқиботҳо ва ситамҳое ки ба хотири Масеҳ мебинам, дилшодам, зеро ки дар ҳолати заъф боқувватам+.

11Бо фахр карданам то ба дараҷаи беақлӣ расидаам: шумо маро маҷбур сохтед. Шуморо лозим буд маро мадҳ менамудед, зеро ки ман аз ҳаввориёни олӣ дар ҳеҷ бобат камӣ надорам, гарчанде ки ҳеҷам:+

12Нишонаҳои ҳавворӣ дар миёни шумо бо камоли сабр дар аломот, мӯъҷизот ва қувваҳо нишон дода шуд+.

13Зеро дар чӣ шумо аз калисоҳои дигар камӣ доред? Магар фақат дар он ки ман ба шумо гаронӣ накардаам? Ин гуноҳи маро афв намоед!+

Павлуси ҳавворӣ барои ибрат гирифтани имондорон нома менависад.

14Инак, дафъаи сеюм аст, ки ман тайёрам назди шумо биёям, ва ба шумо гаронӣ нахоҳам кард, чунки на чизу чораи шуморо, балки худатонро талабгорам. Зеро ки на фарзандон бояд барои падарону модарони худ саришта кунанд, балки падарону модарон барои фарзандон+.

15Ман бо майли тамом барои ҷонҳои шумо моли худро сарф намуда, ҷони худро хоҳам дод, қатъи назар аз он ки ба бадали муҳаббати зиёде ки ба шумо дорам, аз ҷониби шумо ба худам муҳаббати камтаре мебинам+.

16Фарз кунем, ки ман ба шумо гаронӣ накардаам, лекин, ҳамчун шахси муғамбир, шуморо бо макр ба дом даровардаам+.

17Оё ба воситаи яке аз онҳое ки назди шумо фиристодам, фоидае аз шумо ба даст овардам?

18Аз Титус илтимос намуда, бародареро бо ӯ равона кардам: магар Титус аз шумо фоидае ба даст овард? Оё мо дар як рӯҳ рафтор накардем+?

19Оё гумон доред, ки мо худро пеши шумо сафед карда истодаем? Мо ба ҳузури Худо, дар Масеҳ сухан меронем, ва ҳамаи ин, эй маҳбубонам, барои ибрат гирифтани шумост+.

20Зеро метарсам, ки дар омаданам мабодо шуморо, ончунон ки меҳоҳам, наёбам, шумо низ маро, ончунон ки меҳоҳед, наёбед; мабодо низоъ, ҳасад, ҳашм, ҷанҷол, бӯҳтон, ғайбат, ғурур ва бетартибиҳо мавҷуд бошад;

21Мабодо боз, вақте ки оям, Худои ман маро назди шумо ҳақир созад, ва ман азо гирам барои бисьёр касоне ки пештар гуноҳ кардаанд ва аз нопокӣ, зино ва фисқу фуҷуре ки ба амал овардаанд, тавба накардаанд+.

БОБИ СЕЗДАҲУМ

Имондоронро лозим аст, ки худро дар қуввати файзи Масеҳ тафтиш ва имтиҳон кунанд.

13^1Дафъаи сеюм аст, ки назди шумо меоям: бо гувоҳии ду ё се шоҳид ҳар сухан исбот хоҳад шуд+.

2Онҳоеро, ки пештар гуноҳ кардаанд, ва ҳамаи дигаронро, — ҳам он вақт, ки дафъаи дуюм омада будам, ва ҳам ҳоло, ки ғоиб ҳастам, — таъкид намудаам ва таъкид менамоям, ки агар боз оям, амон нахоҳам дод.

3Шумо далели онро меҷӯед, ки оё Масеҳ дар ман суҳан меронад: Ӯ барои шумо оҷиз нест, балки дар миёни шумо боиқтидор аст.

4Зеро, агарчи Ӯ дар ҳолати заъф маслуб шуд, лекин бо қуввати Худо зинда аст; мо низ дар Ӯ заиф ҳастем, лекин ҳамроҳи Ӯ бо қуввати Худо, ки дар шумост, зиндагӣ хоҳем кард+.

5Худро тафтиш намоед, ки оё дар имон ҳастед? Худро имтиҳон кунед. Ё шумо ҳудро намешиносед, ки Исои Масеҳ дар шумост? Магар ин ки шумо на ончунон ҳастед, ки бояд бошед.

6Дар ҳусуси мо, умедворам, шумо ҳоҳед донист, ки мо ончунон ҳастем, ки бояд бошем.

7Мо ба Худо тазаррӯъ менамоем, ки шумо ҳеҷ бадӣ накунед, на аз барои он ки мо худро ончунон нишон диҳем, ки бояд бошем; балки аз барои он ки шумо некӣ кунед, агарчи мо на ончунон ба назар намоем, ки бояд бошем.

8Зеро ки мо на бар зидди ростӣ, балки фақат барои ростӣ қувват дорем.

9Зеро шодӣ мекунем, вақте ки мо заиф ҳастем, вале шумо боқувват; ва барои ҳамин, яъне дар хусуси комил шуданатон, мо дуо мегӯем+.

10Аз он сабаб ман инро дар вақти набуданам навиштаам, ки дар омаданам сахтгирӣ накунам аз рӯи он ихтиёре ки Худованд ба ман, на аз барои харобкорӣ, балки барои буньёдкорӣ додааст+.

Насиҳатҳои хотимавӣ.

Саломҳо.

11Хуллас, эй бародарон, шод бошед! Комил шавед, тасалло ёбед, якдил бошед, осоиштагиро ҳифз намоед, — ва Худои муҳаббат ва осоиштагӣ бо шумо хоҳад буд+.

12Ба якдигар бо бӯсаи муқаддас салом расонед. Ҳамаи муқаддасон ба шумо салом мерасонанд+.

13Файзи Исои Масеҳи Худованд, ва муҳаббати Худо, ва ширкати Рӯҳулқудс бо ҳамаатон бод. Омин.

* 6:15 Блияал — калимаи ибриест, ки дар Таврот куфр, шарорат, ҳалокат ва баъзан иблисро мефаҳмонад. Дар ин ҷо ба маънои иблис омадааст.

+ 1:1 Аъм. 18:1-17
+ 1:3 1 Пет. 1:3, Эфс. 1:3
+ 1:5 Рум. 8:17, Фпл. 3:10, Қӯл. 1:24
+ 1:6 2 Тим. 2:10
+ 1:8 Аъм. 19:23, 1 Қӯр. 15:32
+ 1:9 2 Қӯр. 4:14

+ 1:10 Аъм. 12:11, Аъм. 14:19-20, Аъм. 21:32-33, Аъм. 27:44

+ 1:11 Рум. 15:31, 2 Тас. 3:2, Аъм. 12:5, Эфс. 6:18

+ 1:12 Аъм. 23:1, 2 Тим. 1:3, 1 Қӯр. 2:4, 1 Қӯр. 2:13

+ 1:13 1 Қӯр. 1:8, 1 Тас. 4:16-18, 1 Тас. 2:19-20

+ 1:15 1 Қӯр. 4:19
+ 1:16 Аъм. 19:21, 1 Қӯр. 16:5
+ 1:18 1 Қӯр. 1:9
+ 1:19 Аъм. 15:22, Аъм. 16:1
+ 1:20 1 Қӯр. 14:16, Ваҳй 3:14
+ 1:22 2 Қӯр. 5:5, Ибр. 6:11, Эфс. 1:13

+ 1:23 Рум. 1:9, Ғал. 1:20, Фпл. 1:8, 1 Тас. 2:5

+ 2:2 2 Қӯр. 7:8
+ 2:4 2 Қӯр. 7:12
+ 2:6 1 Қӯр. 5:4-5
+ 2:11 1 Пет. 5:8
+ 2:12 Аъм. 16:8, Аъм. 20:6
+ 2:13 2 Қӯр. 7:6, 2 Қӯр. 8:6, 2 Қӯр. 12:18
+ 2:14 Қӯл. 2:15

+ 2:15 1 Қӯр. 1:18, Ҳас. 8:21, Хур. 29:18, Эфс. 5:2, Фпл. 4:18

+ 3:1 Аъм. 18:27, 1 Қӯр. 16:3

+ 3:3 Хур. 24:12, Хур. 31:18, Так. Шар. 6:6, Иш. 51:7, Ирм. 31:33

+ 3:6 Ирм. 31:31, Луқ. 22:20, Эфс. 3:7, Қӯл. 1:23, Рум. 2:27, Юҳ. 6:63

+ 3:7 Хур. 34:29-35
+ 3:14 Марқ. 6:52, Аъм. 15:21
+ 3:16 Хур. 34:34

+ 3:17 Юҳ. 4:24, Юҳ. 8:32, Яъқ. 2:12, 1 Пет. 2:16, Рум. 6:18, 1 Қӯр. 7:22, Ғал. 5:1

+ 3:18 1 Юҳ. 3:2, Рум. 8:29, Фпл. 3:21
+ 4:1 2 Қӯр. 3:6
+ 4:2 2 Қӯр. 2:17, 1 Тас. 2:3
+ 4:3 2 Қӯр. 3:14, 2 Қӯр. 2:15
+ 4:4 Юҳ. 12:31, Қӯл. 1:15, Ибр. 1:3
+ 4:5 Марқ. 10:43, 1 Қӯр. 9:19
+ 4:6 Ҳас. 1:3

+ 4:7 Айюб 4:19, Айюб 33:6, Иш. 64:8, Рум. 9:21-22, 1 Қӯр. 2:5

+ 4:8 2 Қӯр. 7:5
+ 4:9 Еҳ. 1:5, Юҳ. 15:20
+ 4:10 Рум. 6:5
+ 4:11 2 Қӯр. 6:9
+ 4:13 Заб. 115:1
+ 4:14 1 Тас. 4:14
+ 4:16 Рум. 12:2, Эфс. 4:23
+ 4:17 Рум. 8:18
+ 4:18 Рум. 8:24, Ибр. 11:1
+ 5:2 Рум. 8:23
+ 5:3 1 Қӯр. 15:53
+ 5:5 2 Қӯр. 1:22, Эфс. 1:14
+ 5:7 2 Қӯр. 4:18
+ 5:9 Қӯл. 1:10

+ 5:10 Воиз 3:17, Воиз 11:9, Воиз 12:14, Мат. 25:31-32, Аъм. 10:42, Рум. 14:10

+ 5:11 2 Қӯр. 4:2
+ 5:12 2 Қӯр. 3:1, 2 Қӯр. 11:16, 2 Қӯр. 12:1
+ 5:13 Марқ. 3:21, 2 Қӯр. 11:1
+ 5:14 Рум. 5:15
+ 5:15 1 Пет. 4:2, Рум. 14:7-8
+ 5:17 Иш. 43:18-19, Рум. 6:4, Ваҳй 21:5
+ 5:18 Рум. 5:10-11, Қӯл. 1:20
+ 5:19 Заб. 31:1-2, Рум. 4:8
+ 5:20 Эфс. 6:20

+ 5:21 Иш. 53:9, Юҳ. 8:46, 1 Пет. 2:22, 1 Юҳ. 3:5, Ибр. 4:15, Рум. 8:3, Рум. 1:17, Рум. 4:25, 1 Қӯр. 1:30

+ 6:1 1 Қӯр. 3:9

+ 6:2 Иш. 49:8

+ 6:4 Аъм. 9:16, Аъм. 16:23, Аъм. 17:5, 2 Қӯр. 11:23-27

+ 6:7 2 Қӯр. 10:4, Эфс. 6:11-17
+ 6:8 Рум. 3:8
+ 6:9 2 Қӯр. 4:11
+ 6:10 Юҳ. 16:22, Аъм. 3:6
+ 6:13 1 Қӯр. 4:14

+ 6:14 Так. Шар. 7:3, Эзр. 9:2, Наҳ. 13:25, Эфс. 5:7, 1 Юҳ. 1:6

+ 6:15 1 Қӯр. 10:21

+ 6:16 Эфс. 2:21, 1 Қӯр. 3:16-17, Иб. 26:11-12, Ҳиз. 37:27

+ 6:17 Иш. 52:11, Ҳиз. 20:34, Ҳиз. 20:41
+ 6:18 2 Подш. 7:14
+ 7:1 1 Юҳ. 3:3
+ 7:2 Аъм. 20:33
+ 7:3 Фпл. 1:7
+ 7:4 Қӯл. 1:24
+ 7:5 2 Қӯр. 2:13, 2 Қӯр. 4:8

+ 7:6 2 Қӯр. 1:4, 2 Қӯр. 2:13, 2 Қӯр. 8:6, 2 Қӯр. 12:18

+ 7:8 2 Қӯр. 2:2-4
+ 7:10 Мат. 5:4, Воиз 7:3
+ 7:12 1 Қӯр. 5:1-2, 2 Қӯр. 2:4
+ 8:2 Марқ. 12:44
+ 8:3 1 Қӯр. 16:2
+ 8:4 Рум. 15:26
+ 8:6 2 Қӯр. 2:13, 2 Қӯр. 7:6
+ 8:7 1 Қӯр. 1:5
+ 8:8 1 Қӯр. 7:6
+ 8:9 Яъқ. 2:5, Фпл. 2:6-7
+ 8:10 1 Қӯр. 7:25
+ 8:12 Марқ. 12:43-44, Луқ. 21:3
+ 8:14 Аъм. 4:34
+ 8:15 Хур. 16:18
+ 8:24 2 Қӯр. 7:4
+ 9:1 Рум. 15:25
+ 9:3 2 Қӯр. 8:6, 1 Қӯр. 16:2
+ 9:6 Мас. 11:24-25, Луқ. 6:38, Ғал. 6:7
+ 9:7 Так. Шар. 15:10, 1 Вақ. 29:9, Хур. 25:2
+ 9:8 Фпл. 4:19
+ 9:9 Заб. 111:9
+ 9:11 1 Қӯр. 1:5
+ 9:13 Мат. 5:16, 1 Пет. 2:12
+ 10:1 Мат. 11:29
+ 10:2 1 Қӯр. 4:21, 2 Қӯр. 13:2, 2 Қӯр. 13:10
+ 10:4 2 Қӯр. 6:7, Эфс. 6:11
+ 10:7 1 Қӯр. 3:23, Ғал. 3:29
+ 10:8 2 Қӯр. 13:10
+ 10:10 1 Қӯр. 1:17
+ 10:17 Ирм. 9:23-24, 1 Қӯр. 1:31
+ 10:18 Рум. 2:29, 1 Қӯр. 4:5
+ 11:1 2 Қӯр. 5:13
+ 11:2 Ҳуш. 2:19-20, Эфс. 5:27, Ваҳй 14:4

+ 11:3 Ҳас. 3:1, Ҳас. 3:4, Юҳ. 8:44, 1 Тим. 2:14

+ 11:4 Ғал. 1:6
+ 11:5 2 Қӯр. 12:11
+ 11:6 1 Қӯр. 1:17, 2 Қӯр. 10:10
+ 11:7 1 Қӯр. 9:18
+ 11:9 2 Қӯр. 12:13, Фпл. 4:15
+ 11:10 Рум. 9:1, 1 Тим. 2:7

+ 11:13 Фпл. 1:15, Аъм. 20:30, 2 Пет. 2:1, Ваҳй 2:2

+ 11:14 Ғал. 1:8
+ 11:15 Фпл. 3:19
+ 11:16 2 Қӯр. 5:12
+ 11:18 Фпл. 3:3-4
+ 11:19 1 Қӯр. 4:10
+ 11:20 Ғал. 2:4, Ғал. 4:3
+ 11:22 Рум. 11:1, Фпл. 3:5
+ 11:23 1 Қӯр. 15:10, 2 Қӯр. 6:4-5

+ 11:25 Аъм. 16:22-23, Аъм. 14:19, Аъм. 27:41-44

+ 11:26 Ғал. 2:4

+ 11:27 Аъм. 18:3, 1 Тас. 2:9, 2 Тас. 3:8, 1 Қӯр. 4:11

+ 11:29 1 Қӯр. 9:22

+ 11:32 Аъм. 9:24-25

+ 12:1 2 Қӯр. 5:12, 2 Қӯр. 11:16, Ғал. 1:12, Ғал. 2:2, Эфс. 3:3

+ 12:7 Айюб 2:6
+ 12:9 Иш. 40:29
+ 12:10 Марқ. 10:30, Мат. 5:11-12, Рум. 5:3
+ 12:11 1 Қӯр. 15:8-9, 2 Қӯр. 11:5
+ 12:12 Аъм. 15:12, Рум. 15:19
+ 12:13 2 Қӯр. 11:9
+ 12:14 2 Қӯр. 13:1, 1 Қӯр. 10:33
+ 12:15 Фпл. 2:17, Қӯл. 1:24, 1 Тас. 2:8
+ 12:16 2 Қӯр. 11:9
+ 12:18 2 Қӯр. 8:6, 2 Қӯр. 8:18
+ 12:19 Рум. 1:9, Рум. 9:1, 1 Қӯр. 14:26
+ 12:21 1 Қӯр. 5:1, 1 Қӯр. 6:18

+ 13:1 2 Қӯр. 12:14, Так. Шар. 19:15, Мат. 18:16

+ 13:4 Рум. 6:4
+ 13:9 1 Қӯр. 4:10
+ 13:10 2 Қӯр. 10:8

+ 13:11 Марқ. 9:50, Рум. 12:18, 1 Тас. 5:13, Рум. 15:33, Рум. 16:16

+ 13:12 Рум. 16:16, Фпл. 4:22

Ба Ғалотиён

НОМАИ

ҲАВВОРИИ МУҚАДДАС ПАВЛУС

БА ҒАЛОТИЁН

- 1
- 2
- 3
- 4
- 5
- 6

БОБИ ЯКУМ

Файз ва осоиштагӣ аз ҷониби Худо.

1^1Павлуси ҳавворӣ, ки на аз ҷониби одамон ва на ба воситаи одамизод аст, балки ба василаи Исои Масеҳ ва Худои Падар, ки Ӯро аз мурдагон эҳьё кардааст,+

2Ва ҳамаи бародароне ки бо ман мебошанд, ба калисоҳои Ғалотия:+

3Файз ва осоиштагӣ аз ҷониби Худои Падар ва Худованди мо Исои Масеҳ бар шумо бод,

4Ки Худро барои гуноҳҳои мо дод, то ки моро аз ин олами шарир, мувофиқи иродаи Худо, Падари мо, халос кунад,+

5Ки Ӯро то абад ҷалол бод, омин.

Одамоне ки ба изтироб меандозанд.

6Тааҷҷуб менамоям, ки ин қадар зуд шумо аз Он ки шуморо ба файзи Масеҳ даъват намудааст, баргашта, ба башорати дигаре мегузаред,+

7Ки он на дигарест, балки фақат баъзе касоне ҳастанд, ки шуморо ба изтироб меандозанд ва башорати Масеҳро таҳриф кардан мехоҳанд+.

8Лекин агар ҳатто мо ё фариштае аз осмон Инҷиле бар хилофи он чи мо ба шумо башорат додаем, ба шумо башорат диҳад, — малъун бод+.

9Чунон ки мо пештар гуфта будем, ҳозир ҳам боз мегӯям: агар касе бар хилофи он чи қабул кардаед, ба шумо башорат диҳад, — малъун бод.

10Оё ман алҳол назди одамон хусни таваҷҷӯҳ меҷӯям, ё назди Худо? Оё саъю кӯшиш менамоям дили одамонро ёбам? Агар ман ҳанӯз дили одамонро меёфтам, бандаи Масеҳ намебудам+.

Павлус на аз ҷониби одамон, балки аз ҷониби Худо ба ҳавворигӣ даъват шудааст.

11Ба шумо, эй бародарон, эълон мекунам: Инҷиле ки ман башорат додаам, аз они одамизод нест;

12Зеро ки ман онро на аз одамизод қабул кардаам ва таълим гирифтаам, балки ба василаи ваҳйи Исои Масеҳ+.

13Зеро шумо тарзи ҳаёти пештараи маро дар миёни яҳудиён шунидаед, ки ман Калисои Худоро аз ҳад зиёд таъқиб менамудам, ва онро несту нобуд мекардам,+

14Ва дар дини яхудӣ дар авлодам назар ба бисьёр ҳамсолони худ бештар комьёб будам, дар ҳолате ки барои ривоятҳои падаронам ниҳоятдараҷа ғайрат мекардам+.

15Аммо ҳангоме ки Худо, ки маро аз батни модарам баргузида, бо файзи Худ даъват кардааст, таваҷҷӯҳ намуд,+

16Ки Писари Худро дар ман ошкор созад, то ки Ӯро дар миёни ҳалқҳо башорат диҳам, — ман он вақт бо ҷисм ва хун машварат накардам,

17Ва ба Ерусалим назди онҳое ки пеш аз ман ҳавворӣ буданд, нарафтам, балки ба Арабистон равона шудам ва боз ба Димишқ баргаштам+.

18Сонӣ, пас аз се сол, ба Ерусалим барои дидани Петрус рафтам ва понздаҳ рӯз назди ӯ истодам+.

19Аз ҳаввориён, ғайр аз Яъқуби бародари Худованд, каси дигарро надидаам+.

20Ва он чи ба шумо менависам, инак, ба ҳузури Худо, дурӯғ намегӯям+.

21Пас аз он ман ба кишварҳои Сурия ва Қилиқия равона шудам.

22Аммо калисоҳои Масеҳ дар Яҳудо маро шаҳсан намешиноҳтанд,

23Балки фақат шунида буданд, ки ҳамон шаҳсе ки як вақте онҳоро таъқиб менамуд, ҳоло имонеро башорат медиҳад, ки пештар онро несту нобуд мекард, —+

24Ва Худоро ба ҳотири ман мадҳ мегуфтанд.

БОБИ ДУЮМ

Ба халқҳо башорат додани Павлусро ҳаввориёни дигар эътироф кардаанд.

2^1Сонӣ ман, пас аз чордаҳ сол, бо Барнаббо боз ба Ерусалим рафтам, Титусро низ бо худ бурдам+.

2Ба он ҷо аз рӯи ваҳй равона шудам ва ба онҳо ва алоҳида ба шахоне ки соҳибэътибор буданд, он башоратро, ки дар миёни халқҳо мавъиза менамудам, баён кардам: мабодо бар абас бидавам ё давида бошам+.

3Аммо Титус низ, ки ҳамроҳи ман буд, бо вуҷуди юнонӣ буданаш, маҷбур нашуд, ки махтун гардад:+

4Аз боиси бародарони козиби ба миёни мо сар даровардае ки барои дидани озодие ки мо дар Исои Масеҳ дорем, ба таври пинҳонӣ омада буданд, то ки моро ғулом гардонанд:+

5Мо ба онҳо як соат ҳам гузашт накардем ва итоат нанамудем, то ки ростии башорат дар шумо маҳфуз дошта шавад.

6Ва онҳое ки ба назари касе соҳибэътибор буданд, — онҳо ягон вақт ҳар чӣ хел бошанд ҳам, барои ман аҳамияте надорад: Худо ба рӯи кас нигоҳ намекунад, — ин соҳибэътиборон ба зиммаи ман ҳеҷ чизе нагузоштанд;+

7Балки, баръакс, чун диданд, ки башорат барои номахтунон ба ман супурда шудааст, чунон ки барои махтунон ба Петрус, —+

8Зеро Он ки ба Петрус дар ҳавворияташ назди махтунон мадад карда буд, ба ман низ назди халқҳо мадад кардааст, —

9Ва чун Яъқуб ва Кифо ва Юҳанно, ки эътибори арконро доштанд, аз файзе ки ба ман ато шудааст, вуқуф ёфтанд, дасти ширкат ба ман ва Барнаббо доданд, то ки мо назди халқҳо биравем, ва онҳо назди махтунон;+

10Фақат ин ки мо бенавоёнро дар хотир нигоҳ дорем, ва ман иштиёқманд будам, ки маҳз ҳаминро ба ҷо оварам+.

Павлус «бо имон сафед шудан» — ро дар Антиёхия аз Петрус ҳимоят мекунад.

11Аммо вақте ки Петрус ба Антиёхия омад, ман шахсан ба ӯ мухолифат кардам, чунки ӯ айбдор буд+.

12Зеро, пеш аз он ки баъзе касон аз ҷониби Яъқуб биёянд, ӯ бо ғайрияҳудиён хӯрок мехӯрд; лекин вақте ки онҳо омаданд, аз тарси махтунон худро дур кашид ва канорагирӣ кард+.

13Бо якҷоягии ӯ яҳудиёни дигар ҳам риёкорӣ карданд, ба тавре ки Барнаббо низ саргарми риёкории онҳо шуд.

14Аммо, чун дидам, ки онҳо мувофиқи ростии Инҷил рафтори рост намекунанд, дар ҳузури ҳама ба Кифо гуфтам: «Агар ту, ки яҳудӣ ҳастӣ, на ба тариқи яҳудиён, балки ба тариқи ғайрияҳудиён зиндагӣ мекунӣ, чаро ғайрияҳудиёнро маҷбур менамоӣ, ки ба тариқи яҳудиён рафтор кунанд+?

15Мо табиатан яҳудӣ ҳастем, на ин ки гуноҳкороне аз байни ғайрияҳудиён;

16Лекин, чун донистем, ки одамизод на бо аъмоли шариат сафед мешавад, балки фақат бо имон ба Исои Масеҳ, — мо ҳам ба Исои Масеҳ имон овардем, то ки бо имон ба Масеҳ сафед шавем, на ин ки бо аъмоли шариат; зеро ки бо аъмоли шариат ҳеҷ ҷисме сафед нахоҳад шуд+.

17Аммо агар, дар Масеҳ сафед шудан хоста, худамон ҳам гуноҳкор бароем, — наход ки Масеҳ ҳизматгузори гуноҳ бошад? Ба ҳеҷ сурат!

18Зеро, агар ман он чиро, ки хароб кардаам, аз нав ба вуҷуд оварам, ман худро ҷинояткор мегардонам.

Масеҳӣ бо имон ба Писари Худо зиндагӣ мекунад.

19Зеро ки ман ба воситаи шариат ба шариат мурдаам, то ки барои Худо зиндагӣ кунам+.

20Ман бо Масеҳ маслуб шудаам. Ва акнун на ман зиндагӣ мекунам, балки Масеҳ дар ман зиндагӣ мекунад. Ва ин ки ҳоло дар ҷисм зиндагӣ мекунам, ин яъне бо имон ба Писари Худо зиндагӣ мекунам, ки Ӯ маро дӯст дошт ва Худро барои ман таслим кард+.

21Файзи Худоро ботил намекунам; зеро, агар сафед шудан ба воситаи шариат бошад, Масеҳ бар абас мурдааст».

БОБИ СЕЮМ

Бахшоиши Рӯҳулқудсро бо имон ёфтан мумкин аст, на бо аъмоли шариат.

3^1Эй ғалотиёни нофаҳм! Кӣ шуморо ба васваса андохт, ки аз ростӣ сар тобед, дар сурате ки пеши назари шумо Исои Масеҳи маслуб тасвир ёфтааст?

2Фақат инро аз шумо фаҳмидан мехоҳам: оё шумо Рӯҳро аз аъмоли шариат қабул кардаед, ё ки аз мавъизаи имон+?

3Оё он қадар шумо нофаҳм ҳастед, ки бо Рӯҳ сар карда, алҳол бо ҷисм анҷом медиҳед?

4Оё бар абас ин қадар заҳмат кашидаед? Тасаввур намекунам+.

5Пас, Он ки Рӯҳро ба шумо мебахшад ва дар миёни шумо мӯъҷизот ба амал меоварад, оё инро ба воситаи аъмоли шариат мекунад ё ки ба воситаи мавъизаи имон+?

6Чунончи, Иброҳим ба Худо имон овард, ва ин барои ӯ адолат ҳисоб карда шуд+.

7Пас бидонед, ки аҳли имон фарзандони Иброҳим ҳастанд.

8Ва Навиштаҳо чун пешбинӣ намуд, ки Худо халқҳоро ба воситаи имон сафед мекунад, пешакӣ ба Иброҳим башорат дода, гуфт: «Дар ту ҳамаи халқҳо баракат хоҳанд хост»+.

9Бинобар ин аҳли имон бо Иброҳими имондор баракат мехоҳанд,

10Лекин тамоми аҳли аъмоли шариат зери дасти лаънат мебошанд; зеро ки навишта шудааст: «Малъун аст ҳар касе ки ҳар чизи дар китоби шариат навишташударо доимо ба ҷо намеоварад»+.

11Ва ин ки ҳеҷ кас ба воситаи шариат ба ҳузури Худо сафед намешавад, ин равшан аст, чунки одил ба воситаи имон зиндагӣ хоҳад кард+.

12Аммо шариат аз имон нест, вале касе ки онро ба ҷо меоварад, бо он зиндагӣ хоҳад кард+.

13Масеҳ моро аз лаънати шариат фидия дода гирифта, барои мо лаънат гардид, — зеро ки навишта шудааст: «Малъун аст ҳар касе ки ба дор овехта шудааст», —+

14То ки баракати Иброҳим ба василаи Исои Масеҳ ба ғайрияҳудиён татбиқ шавад, барои он ки ваъдаи Рӯҳро мо ба воситаи имон пайдо кунем+.

Ваъдаҳои ба Иброҳим додашударо шариат ботил накардааст; шариат асокаши мо сӯи Масеҳ гардид.

15Эй бародарон! Ба тариқи одамизод сухан меронам: ҳатто васиятеро, ки одамизод тартиб дода бошад, ҳеҷ кас ботил намекунад ва чизе ба он илова наменамояд.

16Лекин ваъдаҳо ба Иброҳим ва ба насли ӯ дода шудааст. Нагуфтааст: «Ва ба наслҳои ту», гӯё ки дар бораи бисьёре, балки дар бораи яке: «Ва ба насли ту», ки он Масеҳ аст+.

17Ва ман чунин мегӯям: аҳдеро, ки Худо пештар дар бораи Масеҳ муқаррар намудааст, шариат, ки баъд аз чорсаду сӣ соли он пайдо шуд, ботил намекунад, ба тавре ки ваъда аз байн равад+.

18Зеро, агар мерос аз рӯи шариат бошад, он дигар аз рӯи ваъда нахоҳад буд; аммо Худо онро аз рӯи ваъда ба Иброҳим ато намудааст+.

19Пас, шариат барои чист? Он баъдтар аз боиси ҷиноятҳо дода шудааст, то вақти омадани Насле ки ваъда ба Ӯ дахл дорад, ва он ба воситаи фариштаҳо бо дасти миёнарав фармоиш карда шудааст+.

20Аммо миёнарав назди як намешавад, вале Худо як аст+.

21Пас, оё шариат ба ваъдаҳои Худо мухолиф аст? Ба ҳеҷ сурат! Зеро, агар шариате дода мешуд, ки қобили ҳаётбахшӣ бошад, адолат ҳақиқатан аз шариат мебуд;

22Аммо Навиштаҳо ҳама чизро зери дасти гуноҳ банд кардааст, то ки ба воситаи имон ба Исои Масеҳ ваъда ба имондорон ато шавад+.

23Аммо пеш аз омадани имон зери дасти посбонии шариат банд будем, то даме ки имон мебоист зоҳир мешуд.

24Пас, шариат асокаши мо сӯи Масеҳ гардид, то ки ба воситаи имон сафед шавем;+

25Аммо вақте ки имон омад, мо дигар зери дасти асокаш нестем.

26Зеро ки ҳамаи шумо ба воситаи имон ба Исои Масеҳ писарони Худо ҳастед;+

27Зеро ҳамаи шумо, ки дар Масеҳ таъмид ёфтаед, Масеҳро дар бар кардаед+.

28Дигар на яҳудӣ ҳаст, на юнонӣ; на ғулом ҳаст, на озод; на мард ҳаст, на зан; зеро ки ҳамаи шумо дар Исои Масеҳ як ҳастед+.

29Ва агар шумо аз они Масеҳ бошед, пас насли Иброҳим ҳастед, ворисонед мувофиқи ваъда+.

БОБИ ЧОРУМ

Масеҳ моро аз таҳти васояти шариат раҳо кард; ба воситаи Ӯ мо фарзандони озоди Худо шудаем.

4^1Аммо мегӯям: ворис, то даме ки кӯдак аст, аз ғулом ҳеҷ фарқ надорад, гарчанде ки оғои ҳама аст:

2Балки зери дасти васиён ва амалдорон аст, то мӯҳлате ки падараш муайян намудааст.

3Ҳамчунин мо, то даме ки кӯдак будем, ғуломи аносири ҷаҳон будем;

4Вале ҳамин ки пуррагии замон даррасид, Худо Писари Худро фиристод, ки Ӯ аз зан таваллуд ёфта, зери дасти шариат буд,+

5То барои онҳое ки зери дасти шариат буданд, фидия диҳад, то ки мо ба писарӣ қабул шавем+.

6Ва азбаски шумо писар ҳастед, Худо ба дилҳои шумо Рӯҳи Писари Худро фиристодааст, ки нидо мекунад: «Эй Або, эй Падар!»

7Бинобар ин ту дигар ғулом нестӣ, балки писарӣ; ва агар писар бошӣ, вориси Худо низ ба василаи Масеҳ ҳастӣ.

Маҳзунии Павлус дар бораи он ки ғалотиён ҷудо шуда, сӯи шариати халқҳо ва яҳудиён рафтаанд.

8Лекин дар он замон, ки Худоро намешинохтед, шумо онҳоеро ибодат мекардед, ки аслан худо набуданд;+

9Аммо алҳол, ки Худоро мешиносед ва, илова бар он, Худо шуморо мешиносад, чӣ гуна аз нав сӯи он аносири заифу фақир баргашта, худро боз ба онҳо ғулом кардан мехоҳед+?

10Рӯзҳо, моҳҳо, фаслҳо ва солҳоро риоя мекунед+.

11Аз шумо хавотир дорам, ки мабодо дар миёни шумо беҳуда меҳнат карда бошам+.

12Эй бародарон, аз шумо хоҳишмандам, ки мисли ман бошед, чунки ман ҳам мисли шумо ҳастам; шумо маро ҳеҷ озор надодаед:

13Шумо медонед, ки ман дар заъфи ҷисм ба шумо дафъаи аввал башорат додам;+

14Ва шумо аз озмоиши ман, ки дар ҷисми ман аст, нафрат накардед ва кароҳат надоштед, балки маро мисли фариштаи Худо, мисли Исои Масеҳ пазироӣ намудед+.

15Пас куҷост он саодати шумо? Зеро ба шумо гувоҳӣ медиҳам, ки агар имконпазир мебуд, чашмони худро канда гирифта, ба ман медодед.

16Пас, наход ки ба шумо рости гапро гуфта, душмани шумо шуда бошам?

17Онҳо барои шумо ба некӣ ғайрат намекунанд, балки шуморо ҷудо кардан мехоҳанд, то ки шумо барои онҳо ғайрат кунед.

18Дар кори хайр ҳамеша ғайрат кардан хуб аст, на танҳо вақте ки ман назди шумо бошам.

19Эй фарзандони ман, ки барои таваллудатон ман аз нав азоб мекашам, то даме ки дар шумо Масеҳ сурат бандад!

20Хоҳиш доштам, ки ҳоло назди шумо бошам ва овози худро тағьир диҳам, зеро ки дар хусуси шумо дар ҳайрат мондаам.

Ғуломи зери дасти шариат ва озодии имон дар писарони Иброҳим тасвир ёфтааст.

21Шумо, ки мехоҳед зери дасти шариат бошед, ба ман бигӯед, ки магар шумо ба шариат гӯш намеандозед?

22Зеро ки навишта шудааст: «Иброҳим ду писар дошт, яке аз каниз[*] ва дигаре аз зани озод»[*]+.

23Лекин он ки аз каниз буд, ба ҳасби ҷисм таваллуд ёфтааст, ва он ки аз зани озод буд, — ба ҳасби ваъда+.

24Ин кинояомез аст, зеро ки ин ду аҳд аст: яке аз кӯҳи Сино, ки барои ғуломӣ мезояд, ва ин Ҳоҷар аст,+

25Зеро ки Ҳоҷар кӯҳи Сино дар Арабистон аст ва ба Ерусалими ҳозира мувофиқ меояд, зеро ки он бо фарзандони худ дар ғуломӣ мебошад;

26Аммо Ерусалими арши аъло озод аст, ки он модари ҳамаи мост;+

27Зеро ки навишта шудааст:

«Шод бош, эй нозой, ки назоидаӣ;
хурсандӣ ва нидо бикун, ки дарди зоиш накашидаӣ;
зеро фарзандони зане ки партофта шудааст,
назар ба шавҳардор зиёдтаранд»+.

28Вале мо, эй бародарон, мисли Исҳоқ, фарзандони ваъда ҳастем+.

29Аммо чӣ тавре ки он вақт ба ҳасби ҷисм таваллудьёфта ба ҳасби Рӯҳ таваллудьёфтаро пеш мекард, алҳол низ ҳамон тавр аст+.

30Аммо Навиштаҳо чӣ мегӯяд?

«Каниз ва писари ӯро пеш кун,
зеро писари каниз бо писари зани озод мерос нахохад гирифт»+.

31Хуллас, эй бародарон, мо фарзандони каниз нестем, балки фарзандони зани озодем.

БОБИ ПАНҶУМ

Насиҳат дар бораи он ки аз юғи ғуломии шариат озод бимонем.

5^1Пас, дар озодие ки Масеҳ моро барои он озод кардааст, устувор истед ва аз нав гирифтори юғи ғуломӣ нашавед+.

2Инак, ман, Павлус, ба шумо мегӯям: агар махтун мешуда бошед, Масеҳ ба шумо ҳеҷ нафъ намебахшад+.

3Ва ман боз ба ҳар каси махтуншаванда шаҳодат медиҳам, ки ӯ бояд тамоми шариатро ба ҷо оварад+.

4Шумо, ки худро бо шариат сафед мекунед, аз Масеҳ ҷудо шудаед, аз файз маҳрум гардидаед+.

5Зеро ки мо ба воситаи Рӯҳ аз имон мунтазири ҳамон адолатем, ки онро умедворем+.

6Зеро ки дар Исои Масеҳ на хатна аҳамият дорад ва на номахтунӣ, балки имоне ки бо муҳаббат амал мекунад+.

7Нағз медавидед: кӣ шуморо аз итоати ростӣ боздошт+?

8Ин таъсир аз ҷониби Даъваткунандаи шумо нест.

9Андак хамиртуруш тамоми хамирро метуршонад+.

10Ман ба шумо дар Худованд эътимод дорам, ки ҳеҷ фикри дигаре нахоҳед дошт, ва касе ки шуморо ба изтироб меандозад, ҳар кӣ бошад ҳам, маҳкум хоҳад шуд+.

11Валекин, эй бародарон, агар ман ҳозир ҳам хатнаро мавъиза мекарда бошам, чаро ҳанӯз гирифтори таъқибот мешавам? Дар он сурат васвасаи салиб ботил мешуд-ку!+

12Кошки онҳое ки шуморо ба изтироб меандозанд, аз байн бурда мешуданд!

Озодии ҳақиқӣ ба воситаи муҳаббат ва дар рӯҳ зистан исбот карда мешавад.

13Зеро ки шумо, эй бародарон, ба озодӣ даъват шудаед, фақат ин ки озодӣ баҳонае барои ҳавасҳои ҷисм нашавад, балки ба якдигар бо муҳаббат хизмат кунед+.

14Зеро ки тамоми шариат аз як калима иборат аст, чунончи: «Ёратро мисли худат дӯст бидор»+.

15Аммо агар шумо якдигарро газида, мехӯрда бошед, эҳтиёт шавед, ки мабодо аз дасти якдигар несту нобуд гардед.

16Вале ман мегӯям: бар тибқи Рӯҳ рафтор кунед, ва шумо ҳавасҳои ҷисмро ба амал нахоҳед овард;+

17Зеро ки ҷисм хилофи Рӯҳро хоҳон аст, ва Рӯҳ — хилофи ҷисмро: онҳо зидди якдигаранд, ба тавре ки шумо он чи мехостед, намекунед+.

18Лекин агар роҳнамоятон Рӯҳ бошад, зери дасти шариат нестед+.

19Корҳои ҷисм маълум аст, ки инҳост: фисқ, зино, нопокӣ, фуҷур,+

20Бутпарастӣ, ҷодугарӣ, адоват, хархаша, ҳасад, хашм, ҷидол, ихтилофот, бидъатҳо,+

21Нафрат, қатлҳо, бадмастӣ, бетартибӣ ва монанди ин; шуморо пешакӣ огоҳ менамоям, чунон ки пештар ҳам огоҳ намудаам, ки кунандагони чунин корҳо Малакути Худоро мерос нахоҳанд гирифт+.

22Аммо самари Рӯҳ инҳост: муҳаббат, шодмонӣ, осоиштагӣ, пурсабрӣ, меҳрубонӣ, марҳамат, имон,+

23Фурӯтанӣ, парҳезгорӣ. Ба инҳо шариат муқобил нест+.

24Лекин онҳое ки ба Масеҳ тааллуқ доранд, ҷисмро бо ҳирсҳо ва ҳавасҳояш маслуб кардаанд+.

25Агар мо бар тибқи Рӯҳ зиндагӣ мекарда бошем, бояд бар тибқи Рӯҳ рафтор ҳам кунем:

26Ҳавобаланд нашавем, якдигарро асабонӣ накунем, аз якдигар ҳасад набарем+.

БОБИ ШАШУМ

Барои иҷро кардани шариати Масеҳ, борҳои якдигарро бардоштан лозим аст.

6^1Эй бародарон, агар касе гирифтори хатое шавад, шумо, рӯҳониён, ӯро дар рӯҳи фурӯтанӣ ислоҳ кунед, ва ҳар кас аз худаш бохабар бошад, ки мабодо ба озмоиш дучор шавад+.

2Борҳои якдигарро бардоред, ва ба ҳамин тариқ шариати Масеҳро иҷро хоҳед кард+.

3Зеро касе ки худро чизе ҳисоб мекунад, дар сурате ки ҳеҷ аст, вай худро фиреб медиҳад+.

4Бигзор ҳар кас амали худро имтиҳон намояд, ва он гоҳ фақат дар худ фахр хоҳад дошт, на дар дигаре;

5Зеро ҳар кас бори худро хоҳад бардошт+.

6Он ки бо каломи Худо насиҳат дода мешавад, бигзор насиҳатдиҳандаро дар ҳар нозу неъмат шарик созад+.

7Фирефта нашавед: Худо намегузорад, ки Ӯро тамасхур кунанд. Зеро ки он чи одамизод мекорад, ҳамонро хоҳад даравид:+

8Касе ки барои ҷисми худ мекорад, аз ҷисм фаноро хоҳад даравид, ва касе ки барои Рӯҳ мекорад, аз Рӯҳ ҳаёти ҷовидониро хоҳад даравид+.

9Ва мо некӣ карда, ноумед нашавем; зеро ки дар вақташ хоҳем даравид, агар сустӣ накунем+.

10Аз ин рӯ, то даме ки фурсат дорем, ба ҳама некӣ кунем, алалхусус ба аҳли имони худ+.

Салиби Масеҳ ҷалоли ягонаи ҳавворӣ мебошад.

11Бубинед, чӣ гуна калон аст мактубе ки ба шумо бо дасти худ навиштаам+.

12Онҳое ки ба ҳасби ҷисм фахр намудан мехоҳанд, шуморо ба махтун шудан водор менамоянд, фақат барои он ки аз боиси салиби Масеҳ ба таъқибот гирифтор нашаванд;

13Зеро ки худи махтуншавандагон ҳам шариатро риоя намекунанд, лекин мехоҳанд, ки шумо махтун шавед, то ки бо ҷисми шумо фахр намоянд.

14Ва ман, ҳошо ва калло, ки фахр намоям, магар ин ки фақат бо салиби Худованди мо Исои Масеҳ, ки ба воситаи он ҷаҳон барои ман маслуб шудааст, ва ман — барои ҷаҳон+.

15Зеро ки дар Исои Масеҳ на хатна аҳамияте дорад ва на номахтунӣ, балки махлуқи нав+.

16Ва онҳое ки мувофиқи ҳамин қоида рафтор мекунанд, осоиштагӣ ва марҳамат бар онҳо бод, ва бар Исроили Худо!+

17Минбаъд бигзор ҳеҷ кас маро уқубат надиҳад, зеро ки ман ҷароҳатҳои Исои Худовандро дар бадани худ дорам.

18Файзи Худованди мо Исои Масеҳ бо рӯҳи шумо бод, эй бародарон, омин.

* 4:22 Яъне Ҳоҷар.

* 4:22 Яъне Соро.

+ 1:1 Ғал. 1:11-12
+ 1:2 Фпл. 4:21, Аъм. 16:6, Аъм. 18:23
+ 1:4 Мат. 20:28, Рум. 4:25, Марқ. 14:36
+ 1:6 Марқ. 4:17, Ибр. 6:4, 2 Қӯр. 11:4
+ 1:7 Аъм. 15:24, Ғал. 5:10
+ 1:8 2 Қӯр. 11:14, Рум. 9:3, 1 Қӯр. 16:22
+ 1:10 1 Тас. 2:4
+ 1:12 Аъм. 9:6, Аъм. 26:16, 1 Қӯр. 11:23
+ 1:13 Аъм. 26:5, Аъм. 8:3, Фпл. 3:6
+ 1:14 Мат. 15:2, Марқ. 7:3

+ 1:15 Иш. 49:1, Ирм. 1:4-5, Луқ. 1:15, Аъм. 9:15, Рум. 1:5, 1 Тим. 2:7

+ 1:17 Аъм. 9:19
+ 1:18 Юҳ. 1:42, Аъм. 9:26-27
+ 1:19 Аъм. 12:17, Аъм. 15:13, Яъқ. 1:1
+ 1:20 Рум. 1:9, Рум. 9:1, 2 Қӯр. 1:23
+ 1:23 Аъм. 9:21
+ 2:1 Аъм. 4:36, 2 Қӯр. 2:13, 2 Тим. 4:10
+ 2:2 Ғал. 1:12, Эфс. 3:3, Фпл. 2:16
+ 2:3 Аъм. 16:3

+ 2:4 Аъм. 15:24, 2 Қӯр. 11:26, 2 Қӯр. 11:20, Ғал. 4:3, Ғал. 4:25

+ 2:6 Так. Шар. 10:17

+ 2:7 Аъм. 9:15, 1 Қӯр. 9:17

+ 2:9 Аъм. 4:36, Аъм. 9:27, Аъм. 13:2, Аъм. 15:36, 1 Қӯр. 9:6

+ 2:10 Аъм. 24:17, Рум. 15:25-28, 1 Қӯр. 16:1
+ 2:11 Аъм. 11:20
+ 2:12 Аъм. 11:3, Аъм. 11:2, Аъм. 15:1
+ 2:14 1 Тим. 5:20

+ 2:16 Ғал. 3:11, Аъм. 13:39, Рум. 3:21, Ғал. 3:11, Заб. 142:2, Рум. 3:20

+ 2:19 Рум. 14:8, Рум. 6:6, Ғал. 6:14
+ 2:20 Юҳ. 17:23
+ 3:2 Рум. 10:17
+ 3:4 1 Қӯр. 15:2
+ 3:5 1 Қӯр. 12:10
+ 3:6 Ҳас. 15:6, Яъқ. 2:23, Рум. 4:3
+ 3:8 Рум. 3:30, Ҳас. 12:3
+ 3:10 Рум. 4:15, Так. Шар. 27:26

+ 3:11 Аъм. 13:39, Рум. 3:20, Ғал. 2:16, Ҳаб. 2:4, Рум. 1:17, Ибр. 10:38

+ 3:12 Иб. 18:5, Рум. 10:5
+ 3:13 Так. Шар. 21:23
+ 3:14 Аъм. 1:5, Аъм. 2:33

+ 3:16 Рум. 4:13, Ибр. 7:6, Ҳас. 12:7, Ҳас. 17:19

+ 3:17 Хур. 12:40-41

+ 3:18 Рум. 4:14

+ 3:19 Рум. 4:13, Рум. 5:20, Так. Шар. 33:2, Аъм. 7:53

+ 3:20 1 Тим. 2:5, Ибр. 8:6, Так. Шар. 6:4-5, Рум. 3:30

+ 3:22 Рум. 3:9, Рум. 4:16
+ 3:24 Рум. 10:4
+ 3:26 1 Юҳ. 3:2, Рум. 8:15-16, Эфс. 1:5
+ 3:27 Рум. 6:3-4, Рум. 13:14
+ 3:28 1 Қӯр. 12:13, Эфс. 6:6, 1 Қӯр. 11:11

+ 3:29 1 Қӯр. 3:23, 2 Қӯр. 10:7, Рум. 8:17, Эфс. 3:6

+ 4:4 Марқ. 1:15, Луқ. 2:7, Луқ. 2:27
+ 4:5 Ғал. 3:13
+ 4:8 Иш. 37:19, Ирм. 16:20

+ 4:9 Заб. 35:11, 1 Қӯр. 8:3, Қӯл. 2:8, Қӯл. 2:20, Ибр. 7:18

+ 4:10 Рум. 14:5, Қӯл. 2:16
+ 4:11 1 Тас. 3:5
+ 4:13 1 Қӯр. 2:3
+ 4:14 1 Подш. 29:9, Луқ. 10:16, 1 Тас. 2:13
+ 4:22 Ҳас. 16:5, Ҳас. 21:2
+ 4:23 Ҳас. 16:3-4, Ҳас. 17:16
+ 4:24 Хур. 19:1-2
+ 4:26 Ибр. 12:22, Ваҳй 21:2
+ 4:27 Иш. 54:1
+ 4:28 Рум. 9:8
+ 4:29 Ҳас. 21:9
+ 4:30 Ҳас. 21:10

+ 5:1 Юҳ. 8:32, Яъқ. 2:12, 1 Пет. 2:16, Рум. 6:18, 1 Қӯр. 7:22, 2 Қӯр. 3:17, Ғал. 2:4, Ғал. 5:13, Аъм. 15:10

+ 5:2 Аъм. 15:1-2, 1 Қӯр. 7:18
+ 5:3 Рум. 2:25
+ 5:4 Рум. 9:31
+ 5:5 Рум. 8:23

+ 5:6 1 Қӯр. 7:19, 1 Қӯр. 12:13, Ғал. 6:15, Эфс. 2:14, Қӯл. 3:11, Яъқ. 2:18

+ 5:7 1 Қӯр. 9:24
+ 5:9 Мат. 13:33, Луқ. 13:21, 1 Қӯр. 5:6
+ 5:10 Аъм. 15:24, Ғал. 1:7
+ 5:11 Аъм. 16:3, 1 Қӯр. 1:23
+ 5:13 1 Пет. 2:16, 2 Пет. 2:19, 1 Қӯр. 9:19
+ 5:14 Мат. 7:12, Мат. 22:40, Иб. 19:18
+ 5:16 Рум. 8:4, Рум. 13:14, Эфс. 2:3
+ 5:17 Рум. 7:15, Рум. 7:19, Рум. 7:23
+ 5:18 Рум. 7:4, Эфс. 2:15, Қӯл. 2:14

+ 5:19 Марқ. 7:21-23, 1 Қӯр. 3:3, 1 Қӯр. 6:9-10, 1 Қӯр. 6:18, Эфс. 5:3

+ 5:20 1 Қӯр. 11:19
+ 5:21 1 Қӯр. 6:9-10, Эфс. 5:5
+ 5:22 Эфс. 5:9
+ 5:23 1 Тим. 1:9

+ 5:24 Яъқ. 4:1, 1 Пет. 2:11, Рум. 7:23, Рум. 13:14, Рум. 6:2, Рум. 6:6, Ғал. 2:19, Қӯл. 2:20, Қӯл. 3:3

+ 5:26 Фпл. 2:3

+ 6:1 1 Қӯр. 2:15, Яъқ. 5:19, 2 Тим. 2:25, 1 Тас. 5:14

+ 6:2 Рум. 15:1, 1 Юҳ. 4:21
+ 6:3 1 Қӯр. 3:7, 1 Қӯр. 8:2
+ 6:5 Рум. 14:12
+ 6:6 Луқ. 10:7, 1 Қӯр. 9:11, 1 Тим. 5:18

+ 6:7 Айюб 13:9, Айюб 4:8, Мас. 22:7, 2 Қӯр. 9:6

+ 6:8 Мас. 11:19, Ҳуш. 10:12, Яъқ. 3:18
+ 6:9 2 Тас. 3:13, Мат. 10:22
+ 6:10 Мас. 3:27, 3 Юҳ. 1:5, Ибр. 13:1
+ 6:11 1 Қӯр. 16:21, 2 Тас. 3:17, Филем. 1:19
+ 6:14 1 Қӯр. 2:2, Ғал. 2:19, Рум. 6:6

+ 6:15 1 Қӯр. 7:19, 1 Қӯр. 12:13, Ғал. 5:6, Эфс. 2:14, Қӯл. 3:11

+ 6:16 Заб. 124:5, Заб. 127:5

Ба Эфсӯсиён

НОМАИ

ҲАВВОРИИ МУҚАДДАС ПАВЛУС

БА ЭФСӮСИЁН

- 1
- 2
- 3
- 4
- 5
- 6

БОБИ ЯКУМ

Ҷалол додани Худо барои сирри нақшаи абадии наҷоти Ӯ,

ки дар Масеҳ ба амал омадааст.

1^1Павлус, ки бо иродаи Худо ҳаввории Масеҳ аст, ба муқаддасоне ки дар Эфсӯс мебошанд ва дар Исои Масеҳ аминанд:

2Файз ва осоиштагӣ аз ҷониби Падари мо Худо ва Исои Масеҳи Худованд бар шумо бод.

3Муборак аст Худо ва Падари Худованди мо Исои Масеҳ, ки моро бо ҳар баракати рӯҳоние ки дар афлок аст, дар Масеҳ баракат додааст,+

4Чунон ки моро пеш аз таъсиси ҷаҳон дар Ӯ баргузидааст, то ки ба ҳузури Ӯ дар муҳаббат муқаддас ва беайб бошем+.

5Моро пешакӣ муайян намудааст, ки ба василаи Исои Масеҳ бар тибқи салоҳдиди иродаи Худ, ба фарзандӣ қабул кунад,+

6Барои ҳамду санои ҷалоли файзи Худ, ки ба мо дар Маҳбуби Худ бо саховатмандӣ бахшидааст.

7Дар Ӯ мо бо Хуни Ӯ фидияе ва омурзиши гуноҳҳоро бар ҳасби сарвати файзи Ӯ пайдо кардаем,+

8Ки онро Ӯ ба мо ба фаровонӣ ато намуда, ҳамроҳи ҳар ҳикмат ва хирадмандӣ

9Сирри иродаи Худро ба мо маълум кардааст, бар тибқи салоҳдиди Худ, ки пештар дар Ӯ барқарор намуд+.

10Вақте ки пуррагии замонҳо муяссар гардад, Худо ҳама чизро, хоҳ дар осмон бошад, хоҳ бар замин, зери сардории Масеҳ, яъне дар Ӯ ҷамъ хоҳад кард+.

11Мо низ дар Ӯ, ки ҳама чизро бар тибқи азми иродаи Худ ба амал меоварад, мувофиқи таъиноти Ӯ пешакӣ муайян шуда будем,

12То мо, ки пештар ба Масеҳ умед бастаем, барои ҳамду санои ҷалоли Ӯ вуҷуд дошта бошем.

13Дар Ӯ шумо низ, чун каломи ростиро, яъне башорати наҷоти худро шунидед ва ба Ӯ имон овардед, бо Рӯҳулқудси мавъуд мӯҳр зада шудаед,+

14Ва то замоне ки мулки Худо боз харида шавад, Он гарави мероси мост барои ҳамду санои ҷалоли Ӯ.

Сарвати беҳадди мероси пур аз ҷалоли Худо барои имондорон.

15Бинобар ин ман низ, вақте ки аз имони шумо ба Исои Масеҳ ва аз муҳаббати шумо ба ҳамаи муқаддасон хабардор шудам,+

16Шукргузориро барои шумо бас намекунам ва шуморо дар дуоҳои худ ёд мекунам,

17То ки Худои Исои Масеҳи Худованди мо, Падари ҷалол рӯҳи ҳикмат ва ваҳйро барои шинохтани Ӯ ба шумо ато намояд,

18Ва чашмони дили шуморо равшан созад, то шумо бидонед, ки умеди даъвати Ӯ аз чӣ иборат аст, ва сарвати ҷалоли мероси Ӯ барои муқаддасон чӣ гуна аст,+

19Ва бузургии қудрати Ӯ дар мо, ки имон дорем, чӣ гуна аз ҳад берун аст. Он қудрат аз рӯи амали қуввати азими Ӯст,

20Ки дар Масеҳ амал кардааст, вақте ки Ӯро аз мурдагон эҳьё намуд ва ба ямини Худ дар афлок шинонд,+

21Болотар аз ҳар сарварӣ, ва ҳукуматдорӣ, ва қудрат, ва салтанат, ва ҳар номе ки на танҳо дар ин олам, балки дар олами оянда низ хонда мешавад,+

22Ва ҳама чизро зери пойҳои Ӯ тобеъ намуд, ва Ӯро чун сари ҳама чиз ба Калисо дод,+

23Ки он Бадани Ӯст, пуррагии Ӯст, ки ҳама чизро дар ҳама пур мекунад+.

БОБИ ДУЮМ

Худо бар ҳасби муҳаббати бузурги Худ имондоронро ба воситаи Хуни Масеҳ наҷот медиҳад.

2^1Шумо ба сабаби хатоҳо ва гуноҳҳои худ як вақте мурда будед+.

2Дар онҳо шумо мувофиқи давраи ин олам ва иродаи мире ки дар ҳаво ҳукмрон аст, яъне он рӯҳе ки ҳоло дар писарони исьён амал мекунад, зиндагӣ мекардед+.

3Дар миёни онҳо ҳамаи мо низ як вақте аз рӯи шаҳавоти ҷисми худ зиндагӣ карда, ҳавасҳои ҷисм ва хаёлотро ба ҷо меовардем ва табиатан, мисли дигарон, фарзандони ғазаб будем+.

4Аммо Худои пур аз марҳамат, бар тибқи муҳаббати бузурге ки ба мо дорад,+

5Моро, агарчи аз рӯи хатоҳо мурда будем, бо Масеҳ зинда кард, — бо файз шумо наҷот ёфтаед, —+

6Ва бо Ӯ моро бархезонд ва дар афлок дар Исои Масеҳ шинонд,+

7То ки дар асрҳои оянда сарвати беҳадди файзи Худро дар меҳрубоние ки ба мо дар Исои Масеҳ дорад, зоҳир намояд.

8Зеро ки шумо бо файз ба воситаи имон наҷот ёфтаед, ва ин на аз шумост, балки атои Худост,+

9Ва аз аъмол нест, то ки ҳеҷ кас фахр накунад+.

10Зеро ки мо офаридаи Ӯ ҳастем ва дар Исои Масеҳ барои аъмоли нек, ки иҷрои онҳоро Худо пешакӣ барои мо таъин намудааст, ба вуҷуд оварда шудаем+.

11Пас, дар хотир дошта бошед, ки як вақте ба ҳасби ҷисм шумо халқҳо будед, ва касоне ки махтун номида мешаванд, шуморо номахтун меномиданд, вале хатнаи онҳо ҷисмонист ва бо дасти инсон ба амал оварда шудааст;+

12Дар он замон шумо бе Масеҳ, аз ҷамоати Исроил ҷудо ва нисбат ба аҳдҳои ваъда бегона будед, дар олам бе умед ва бе Худо будед+.

13Аммо акнун, дар Исои Масеҳ, шумо, ки як вақте дур будед, бо Хуни Масеҳ наздик шудаед+.

Ба воситаи Исо яҳудиён ва халқҳо иҷозат доранд, ки ба Падаре ки дар осмон аст, наздик шаванд.

14Зеро ки Ӯ осоиштагии мост, ки ҳар дуро як гардонд ва девори ҷудоиро, яъне адоватро дар Бадани Худ хароб кард,+

15Ва шариати аҳкомро, ки аз амрҳо иборат буд, ботил намуд, то ки дар Худ аз ҳар ду як одами навро ба вуҷуд оварда, осоиштагӣ барқарор намояд,+

16Ва ба воситаи салиб дар як ҷисм ҳар дуро бо Худо оштӣ диҳад ва адоватро бикушад+.

17Ӯ ба шумо, ки дур будед, ва ба онҳое ки наздик буданд, омад ва осоиштагиро башорат дод,+

18Зеро ба воситаи Ӯ ҳар дуи мо иҷозат дорем, ки дар як Рӯҳ ба Падар наздик шавем.

19Пас, шумо акнун на ғайр ҳастед ва на бегона, балки ҳамватани муқаддасонед ва аҳли хонаи Худо,+

20Ва бар асоси ҳаввориён ва анбиё барқарор гардидаед, ки Худи Исои Масеҳ санги зовия аст+.

21Бар Ӯ тамоми иморат маҳкам пайваст шуда, ба маъбади муқаддасе дар Худованд табдил меёбад,+

22Ва бар Ӯ шумо низ бино меёбед, то ки дар Рӯҳ маскани Худо бошед+.

БОБИ СЕЮМ

Ваколати сирри Худо ба воситаи Калисои Масеҳ маълум мешавад.

3^1Барои ҳамин ҳам ман, Павлус, ба хотири шумо, халқҳо, бандии Исои Масеҳ ҳастам+.

2Ҳамаи шумо дар бораи ваколати файзи Худо, ки ба ман барои шумо ато шудааст, шунидаед,+

3Яъне чӣ тавр ба василаи ваҳй сирре ба ман маълум шудааст, ки дар бораи он мухтасаран дар боло навиштаам,+

4Ва шумо онро хонда, метавонед бифаҳмед, ки ман аз сирри Масеҳ чӣ қадар воқиф ҳастам.

5Он дар наслҳои пешина ба банӣ-одам маълум нашуда буд, чунон ки ҳоло ба ҳаввориёни муқаддаси Ӯ ва ба анбиё ба василаи Рӯҳ ошкор шудааст,

6Ки халқҳо ҳамирси Исроил ва андоми ҳамон ҷисм ва шарикони ваъдаи онҳо дар Исои Масеҳ ба воситаи Инҷил ҳастанд+.

7Ман бар тибқи бахшоиши файзи Худо, ки ба ҳасби амали қуввати Ӯ ба ман ато шудааст, хизматгузори он гардидаам+.

8Агарчи ман хурдтарини ҳамаи муқаддасонам, ин файз ба ман ато шудааст, ки сарвати беқиёси Масеҳро ба халқҳо башорат диҳам+

9Ва ба ҳама равшан намоям, ки чист ваколати сирре ки аз азал ниҳон буд дар Худое ки ҳама чизро ба василаи Исои Масеҳ ба вуҷуд овард,+

10То ки ҳоло ба воситаи Калисо ба сарварон ва ҳукуматдороне ки дар афлоканд, ҳикмати гуногуншакли Худо маълум гардад,+

11Мувофиқи таъиноти азалӣ, ки онро Ӯ дар Худованди мо Исои Масеҳ ба амал овардааст,

12Ки ба василаи Ӯ ва ба воситаи имони мо ба Ӯ иҷозат дорем бо ҷасорату эътимод наздик шавем+.

13Ба ин сабаб хоҳишмандам, ки аз боиси азобе ки ман аз барои шумо дорам, маъюс нашавед, ки он фахри шумост+.

Дуои ҳавворӣ дар бораи калисо ба хотири файзи фаровони Худо.

14Бинобар ин ман зону мезанам назди Падари Худованди мо Исои Масеҳ,

15Ки аз Ӯ ҳар хонавода дар осмон ва бар замин ном мегирад,

16Ва илтимос мекунам, ки Худо бар тибқи сарвати ҷалоли Худ ато фармояд, ки шумо бо Рӯҳи Ӯ дар одами ботин қавӣ ва мустаҳкам шавед,+

17Ба тавре ки Масеҳ ба василаи имон дар дилҳои шумо сокин гардад,+

18То ки шумо, дар муҳаббат реша давонда ва устувор шуда, битавонед бо ҳамаи муқаддасон пай бурда дарк намоед, ки чист арзу тӯл ва умқу баландии

19Муҳаббати Масеҳ, ки аз идрок болотар аст, то ки бо тамоми пуррагии Худо пур шавед+.

20Ӯро, ки бо қуввате ки дар мо амал мекунад, қодир аст аз ҳар он чи мо мехоҳем ё фикр мекунем, беандоза зиёдтар бикунад, —+

21Ӯро дар Калисо ва дар Исои Масеҳ аз насл ба насл то абад ҷалол бод, омин+.

БОБИ ЧОРУМ

Онҳое ки ба Исо имон доранд, осоиштагӣ ва ягонагиро нигоҳ дошта, Калисоро ташкил мекунанд.

4^1Пас, ман, ки дар Худованд бандӣ ҳастам, аз шумо хоҳишмандам, ки муносиби мақоме ки ба он хонда шудаед, рафтор кунед,+

2Бо тамоми мулоимат ва фурӯтанӣ ва пурсабрӣ якдигарро дар муҳаббат таҳаммул намоед,+

3Ва саъю кӯшиш кунед, ки ягонагии Рӯҳро дар иттифоқи осоиштагӣ нигоҳ доред:+

4Як Бадан ҳаст ва як Рӯҳ, чунон ки шумо низ ба як умеди муайян даъват шудаед;+

5Як Худованд ҳаст, як имон, як таъмид,+

6Як Худо ва Падари ҳама, ки Ӯ бар болои ҳама, ва ба воситаи ҳама, ва дар ҳама мебошад+.

Хизматгузории гуногун дар калисо барои такмили он дар таҳти Сари он, ки Масеҳ аст, мебошад.

7Аммо ба ҳар яке аз мо файз ба андозаи атои Масеҳ бахшида шудааст+.

8Бинобар ин гуфта шудааст:

«Ба афроз сууд намуда,
асиронро ба асирӣ бурд ва ба одамон бахшоишҳо дод»+.

9Ва «сууд намуд» гуфтан чист, ҷуз ин ки Ӯ пештар ба асфали замин нузул ҳам карда буд+?

10Он ки нузул карда буд, Ҳамон аст, ки болотар аз тамоми афлок сууд ҳам намуд, то ки ҳама чизро пур кунад+.

11Ӯ баъзеро ҳавворӣ, баъзеро анбиё, баъзеро башоратдиҳанда, баъзеро шубон ва муаллим таъин намуд,+

12Барои такмили муқаддасон ба кори ибодат, ба бинои Бадани Масеҳ,+

13То даме ки ҳамаамон ба ягонагии имон ва шиносоии Писари Худо, ба дараҷаи шахси комил, ба андозаи бузургии пурраи Масеҳ бирасем,+

14То ки мо дигар кӯдаконе набошем, ки бо боди ҳар таълим калавонида ва ронда мешаванд, аз найрангбозии одамон, ки бо талбис дар иштибоҳ андохта, гумроҳ мекунад,+

15Балки дар муҳаббат ростиро баён намуда, мо дар ҳар чиз ба Он ки Сар аст, яъне ба Масеҳ нумӯ ёбем+.

16Аз Ӯ тамоми Бадан, ба воситаи ҳар навъ пайвандҳои тақвияткунанда мустаҳкам ва пайваст шуда, бо амали ҳар андоми ҷудогона ба андозаи хоси он, афзоиш меёбад, то ки худро дар муҳаббат бино кунад.

Дар бораи ҳаёти нави онҳое ки ба Масеҳ тааллуқ доранд.

17Пас, чунин мегӯям ва дар Худованд шаҳодат медиҳам, ки шумо дигар он тавр рафтор накунед, ки бутпарастон аз рӯи хаёлоти ҳеҷу пучи худ рафтор мекунанд+.

18Ақлашон тира гардида, онҳо аз ҳаёти Худо бегона шудаанд, ба сабаби ҷаҳолат ва дилсахтие ки ба онҳо хос аст+.

19Онҳо то ба дараҷаи лоуболӣ расида, ба фисқу фуҷур моил шудаанд, ба тавре ки ҳар кори зиштро бо рағбати тамом ба ҷо меоваранд+.

20Вале шумо Масеҳро ин тавр ёд нагирифтед,

21Дар сурате ки дар бораи Ӯ шунидаед ва дар Ӯ таълим гирифтаед, — ба ҳасби ростие ки дар Исост, —

22Пас рафтори пештараи одами кӯҳнаро, ки дар шаҳавоти дилфиреб фосид мешавад, аз худ дур кунед,+

23Ва хиради шумо бояд дар Рӯҳ тоза шавад,+

24Ва одами навро, ки ба шабоҳати Худо дар адолат ва қудсияти ростӣ офарида шудааст, дар бар кунед+.

25Бинобар ин, кизбро аз худ дур карда, ҳар яке ба ёри худ рост гӯед, чунки мо андоми яқдигарем+.

26Агар хашмгин шуда бошед, хато накунед ва нагузоред, ки ғазаби шумо то ғуруби офтоб боқӣ бимонад;+

27Ва ба иблис ҷой надиҳед+.

28Касе ки дуздӣ кардааст, дигар дуздӣ накунад, балки меҳнат карда, бо дастҳои худ кори фоиданоке ба ҷо оварад, то чизе дошта бошад, ки ба эҳтиёҷманде бибахшад+.

29Ҳеҷ як сухани қабеҳе аз даҳонатон набарояд, балки фақат сухани нек, ки дар вақти эҳтиёҷот барои обод кардан бошад, то ки ба шунавандагонаш файз бахшад+.

30Ва Рӯҳулқудси Худоро, ки бо Он ба интизори рӯзи озодӣ мӯҳр зада шудаед, андӯҳгин накунед+.

31Ҳар гуна кудурат ва қаҳр, ва ғазаб ва фарьёд, ва бадгӯӣ бигзор аз шумо бо ҳар навъ шарорат дур шавад;+

32Балки ба якдигар меҳрубон ва дилсӯз бошед ва якдигарро афв намоед, чунон ки Худо низ моро дар Масеҳ афв намудааст+.

БОБИ ПАНҶУМ

5^1Пас, чун фарзандони маҳбуб, ба Худо тақлид намоед,+

2Ва дар муҳаббат рафтор кунед, чунон ки Масеҳ низ ба мо муҳаббат дошт ва Худро барои мо, ҳамчун ҳадия ва қурбонӣ ба Худо, ҳамчун бӯи муаттар таслим намуд+.

3Лекин зино ва ҳар гуна нопокӣ ва тамаъкорӣ набояд дар байни шумо ҳатто зикр ёбад, чунон ки ба муқаддасон муносиб аст;+

4Ҳамчунин алфози қабеҳа ва жожхоӣ ва масхарабозӣ, ки аз рӯи одоб нест, набояд бошад, балки шукргузорӣ лозим аст;+

5Зеро инро яқин бидонед, ки ҳеҷ як зинокор, ё нопок, ё тамаъкор, ки вай бутпараст аст, дар Малакути Масеҳ ва Худо мерос надорад+.

6Бигзор ҳеҷ кас шуморо бо суҳанони ботил фирефта накунад, зеро ки барои ин ғазаби Худо бар писарони исьён меояд+.

7Пас, шарики онҳо нашавед+.

8Зеро ки шумо як вақте зулмот будед, вале ҳоло нуре дар Худованд ҳастед: чун фарзандони нур рафтор кунед,+

9Чунки самари нур аз ҳар меҳрубонӣ, адолат ва ростӣ иборат аст;

10Ва таҳқиқ кунед, то бидонед он чи, ки Худо меписандад, чист+.

11Ва дар аъмоли бесамари зулмот иштирок накунед, балки онҳоро фош намоед+.

12Зеро дар бораи корҳое ки онҳо пинҳонӣ мекунанд, сухан рондан ҳам нанговар аст.

13Аммо ҳамаи ин фош гардида, дар рӯшноӣ зоҳир мешавад, зеро ҳар он чи зоҳир мешавад, нур аст;+

14Бинобар ин гуфта шудааст:

«Эй ту, ки ҳоб рафтаӣ,
бархез ва аз мурдагон эҳьё шав,
ва Масеҳ бар ту нур хоҳад пошид»+.

15Пас, бодиққат назар кунед, ки чӣ гуна рафтор менамоед, на чун бехирадон, балки чун хирадмандон,+

16Ва фурсатро ғанимат донед, чунки ин рӯзҳо шарир аст.

17Бинобар ин нодон набошед, балки дарк кунед, ки иродаи Худо чист+.

18Ва масти шароб нашавед, ки аз он фисқу фуҷур ба амал меояд; балки аз Рӯҳ пур шуда,+

19Ба якдигар бо таронаҳои Забур, мадҳияҳо ва сурудҳои рӯҳонӣ суҳан гӯед ва дар дилҳои худ барои Худованд бисароед ва тараннум намоед,+

20Ҳамеша барои ҳама чиз Худои Падарро ба исми Худованди мо Исои Масеҳ шукр гӯед,+

21•Дар тарси Худо мутеи якдигар шавед.

Қоидаҳои ҳаёти оилавии масеҳиён.

22Эй занон, мутеи шавҳарони худ шавед, мисли он ки ба Худованд бошад,+

23Чунки шавҳар сари зан аст, чунон ки Масеҳ сари Калисо ва Наҷотдиҳандаи бадан аст;+

24Аммо, чӣ тавре ки Калисо ба Масеҳ тобеъ аст, ҳамон тавр занон низ бояд аз ҳар ҷиҳат ба шавҳарони худ тобеъ бошанд.

25Эй шавҳарон, занони худро дӯст доред, чунон ки Масеҳ низ ба Калисо муҳаббат дошт ва Худро аз барои он таслим намуд,+

26То ки онро ба ғусли об пок карда, ба воситаи калом тақдис намояд,+

27Ва ба ҳузури Худ Калисоро дар ҷалоле тақдим кунад, ки на доғе дошта бошад, на нуқсоне, на чизе монанди ин, балки муқаддас ва беайб бошад+.

28Ҳамин тавр бояд шавҳарон занони худро мисли ҷисми худ дӯст доранд: он ки зани худро дӯст медошта бошад, худро дӯст медорад.

29Зеро ки ҳеҷ кас ҳаргиз ҷисми худро бад намебинад, балки онро ғизо медиҳад ва гарм мекунад, чунон ки Худованд низ Калисоро;

30Чунки мо андоми Бадани Ӯ ҳастем, аз гӯшти Ӯ ва аз устухонҳои Ӯ+.

31Аз ин сабаб мард падару модари худро тарк карда, бо зани худ хоҳад пайваст, ва ҳар ду як тан хоҳанд буд+.

32Ин сир бузург аст, вале ман нисбат ба Масеҳ ва Калисо сухан меронам.

33Пас, бигзор ҳар яке аз шумо зани худро мисли худ дӯст дорад, ва зан аз шавҳари худ битарсад+.

БОБИ ШАШУМ

6^1Эй фарзандон, ба падару модари худ дар Худованд итоат намоед, зеро ки ин аз рӯи инсоф аст+.

2«Падар ва модари худро иззат намо», ин аст хукми аввалин бо чунин ваъда:

3«То ки некӯаҳвол бошӣ ва бар замин умри дароз бинӣ»+.

4Ва шумо, эй падарон, фарзандони худро ба хашм наоваред, балки онҳоро дар таълимот ва насиҳати Худованд тарбия кунед+.

5Эй ғуломон, ба оғоёни башарии худ бо тарсу ларз ва бо соддадилӣ, мисли он ки ба Масеҳ бошад, итоат намоед,+

6На бо ҳозирхизматии зоҳирӣ, ҳамчун одампарастон, балки ҳамчун ғуломони Масеҳ, ки иродаи Худоро аз таҳти дил ба ҷо меоваранд+.

7Ғайратмандона хизмат кунед, мисли он ки ба Масеҳ бошад, на ба одамон,

8Зеро медонед, ки ҳар кас, хоҳ ғулом бошад, хоҳ озод, ба андозаи кори неке ки кардааст, аз Худованд мукофот хоҳад гирифт+.

9Ва шумо, эй оғоён, бо онҳо низ ҳамин тавр рафтор кунед, ва аз таҳдид даст кашед, ва бидонед, ки бар сари шумо ҳам дар осмон Оғое ҳаст, ва Ӯ рӯйбинӣ надорад+.

Зиреҳи куллии рӯҳонӣ.

10Ниҳоят, эй бародаронам, дар Худованд ва дар тавоноии қудрати Ӯ неруманд шавед.

11Зиреҳи куллии Худоро дар бар кунед, то ки битавонед ба дасисаҳои иблис муқобилат намоед+.

12Чунки муборизаи мо на бар зидди хун ва ҷисм аст, балки бар зидди сарварон, бар зидди ҳукуматдорон, бар зидди фармонравоёни ин олами зулмот аст, бар зидди қувваҳои рӯҳии шарорат, ки дар афлок аст+.

13Бинобар ин, зиреҳи куллии Худоро бигиред, то ки дар рӯзи бад муқобилат намуда ва ҳама корҳоро анҷом дода, истодагӣ карда тавонед.

14Пас, бо ростӣ камар баста ва ҷавшани адолатро дар бар карда, биистед,+

15Ва пойафзоли омодагиро барои додани башорати осоиштагӣ ба пои худ бипӯшед,+

16Дар айни ҳол сипари имонро бигиред, ки бо он ҳамаи тирҳои тафсони шарирро хомӯш карда метавонед;+

17Ва хӯди наҷотро бигиред, ва шамшери Рӯҳро, ки каломи Худост;+

18Дар ҳар вақт дар Рӯҳ бо ҳар дуо ва илтимос дуо гӯед, ва ҳушьёр ва босабот буда, ҳамеша дар бораи ҳамаи муқаддасон илтимос кунед,+

19Барои ман низ дуо гӯед, то ба ман калом ато шавад, ки даҳон кушода, сирри башоратро боҷуръат баён намоям,+

20Ки барои он ман дар занҷирҳо вазифаи сафирро ба ҷо меоварам, то ки далерона ва ба таври бояду шояд сухан гӯям+.

Сухани хотимавӣ.

21•Ва барои он ки шумо низ аз вазъиятам ва корҳоям воқиф шавед, Тӯхиқӯс, ки бародари маҳбуб ва хизматгузори амин дар Худованд аст, шуморо аз ҳар хусус хабардор хоҳад кард,+

22Ки ӯро барои ҳамин назди шумо фиристодам, то ки аз вазъияти мо огоҳ бошед, ва ӯ дилҳои шуморо тасаллӣ диҳад+.

23Бародаронро осоиштагӣ ва муҳаббат бо имон аз ҷониби Худои Падар ва Исои Масеҳи Худованд бод.

24Бо ҳамаи онҳое ки ба Худованди мо Исои Масеҳ муҳаббати бефано доранд, файз бод, омин.

+ 1:3 1 Пет. 1:3, 2 Қӯр. 1:3
+ 1:4 Яҳ. 1:24, Қӯл. 1:22, 1 Тас. 4:7
+ 1:5 1 Юҳ. 3:2, Рум. 8:15-16, Ғал. 3:26
+ 1:7 Қӯл. 1:14
+ 1:9 Рум. 16:24, Эфс. 3:3-5, Эфс. 6:19
+ 1:10 Эфс. 2:14, Қӯл. 1:20
+ 1:13 Эст. 8:8, 2 Қӯр. 1:22, Эфс. 4:30
+ 1:15 Қӯл. 1:3-4
+ 1:18 Қӯл. 1:27

+ 1:20 Заб. 109:1, Аъм. 7:55-56, Рум. 8:34, Эфс. 2:6, Қӯл. 3:1

+ 1:21 1 Пет. 3:22, Рум. 8:38, 1 Қӯр. 15:24, Қӯл. 2:10, Ибр. 1:4

+ 1:22 Заб. 8:7, Заб. 109:1, 1 Қӯр. 15:27, 1 Қӯр. 11:3, Эфс. 5:23

+ 1:23 Эфс. 4:12, Эфс. 5:23, Эфс. 5:30, Қӯл. 1:18, 1 Қӯр. 15:28, Қӯл. 3:11

+ 2:1 Луқ. 15:24, Рум. 11:15, Қӯл. 1:21, Қӯл. 2:13

+ 2:2 Юҳ. 12:31, Юҳ. 14:30, Қӯл. 3:7
+ 2:3 Ғал. 5:16
+ 2:4 Юҳ. 3:16, 1 Юҳ. 3:1, Рум. 5:8
+ 2:5 Қӯл. 2:13, Тит. 3:5
+ 2:6 Эфс. 1:20

+ 2:8 Луқ. 7:50, Луқ. 8:48, Аъм. 15:11, 1 Пет. 1:5, Тит. 2:11, Тит. 3:5

+ 2:9 Рум. 3:27, Тит. 3:5, Рум. 3:27, 1 Қӯр. 1:29

+ 2:10 Тит. 2:14, Тит. 3:8
+ 2:11 Рум. 2:26, Рум. 2:28, Қӯл. 2:11
+ 2:12 Қӯл. 1:21, Рум. 9:4
+ 2:13 Зак. 6:15, Аъм. 2:39

+ 2:14 Иш. 9:6, Иш. 26:12, Мик. 5:5, Иш. 14:1, Эфс. 1:10, Қӯл. 1:22

+ 2:15 Рум. 7:4, Қӯл. 2:14
+ 2:16 Рум. 5:10, Қӯл. 1:20, Қӯл. 3:15
+ 2:17 Иш. 57:19
+ 2:19 Фпл. 3:20

+ 2:20 Қӯл. 2:7, Ваҳй 21:14, Заб. 117:22, Иш. 28:16

+ 2:21 1 Қӯр. 3:16-17
+ 2:22 1 Пет. 2:5
+ 3:1 Фпл. 1:7, Филем. 1:1, 2 Тим. 2:9
+ 3:2 Эфс. 4:7, Қӯл. 1:25
+ 3:3 Ғал. 1:12, Ғал. 2:2

+ 3:6 Ғал. 3:29, Эфс. 2:16, Мат. 8:11, Луқ. 13:29

+ 3:7 Қӯл. 1:23
+ 3:8 1 Қӯр. 15:9
+ 3:9 Қӯл. 1:26
+ 3:10 Эфс. 1:21
+ 3:12 Ибр. 4:16, Ибр. 10:19
+ 3:13 2 Тим. 2:10
+ 3:16 Эфс. 1:18, Қӯл. 1:27, Қӯл. 1:11
+ 3:17 Қӯл. 2:7
+ 3:19 Фпл. 4:7, Қӯл. 2:10
+ 3:20 Яҳ. 1:24, Рум. 16:24
+ 3:21 Рум. 11:36
+ 4:1 Эфс. 3:1, Фпл. 1:27, Қӯл. 1:10
+ 4:2 Фпл. 2:3, Қӯл. 3:13
+ 4:3 Қӯл. 3:14
+ 4:4 Эфс. 2:16, 1 Қӯр. 6:17
+ 4:5 1 Қӯр. 1:13
+ 4:6 Мал. 2:10, 1 Қӯр. 12:6
+ 4:7 Рум. 12:3, Эфс. 3:2
+ 4:8 Заб. 67:19
+ 4:9 Юҳ. 3:13
+ 4:10 Ибр. 4:14, Ибр. 7:26
+ 4:11 1 Қӯр. 12:28
+ 4:12 1 Қӯр. 12:27, Эфс. 1:23, Қӯл. 1:18
+ 4:13 Ибр. 5:12-13, Ибр. 6:1
+ 4:14 1 Қӯр. 13:11, 1 Қӯр. 14:20
+ 4:15 2 Пет. 3:18, Қӯл. 1:10, Қӯл. 2:19
+ 4:17 1 Пет. 4:3-4, Қӯл. 3:7
+ 4:18 Рум. 1:21, Марқ. 3:5
+ 4:19 1 Пет. 1:14, Рум. 1:24-28
+ 4:22 Қӯл. 3:8-9
+ 4:23 Рум. 12:2, 2 Қӯр. 4:16
+ 4:24 Ҳас. 1:26, Рум. 6:4, Қӯл. 3:10

+ 4:25 Иб. 19:11, Қӯл. 3:9, Зак. 8:16, Рум. 12:5

+ 4:26 Заб. 4:5

+ 4:27 Яъқ. 4:7

+ 4:28 Хур. 20:15, 1 Тас. 4:11, 2 Тас. 3:8, 2 Тас. 3:10, 1 Тим. 6:18

+ 4:29 Қӯл. 3:8
+ 4:30 Иш. 63:10, 1 Тас. 5:19, Эфс. 1:13
+ 4:31 1 Пет. 3:8, Қӯл. 3:8

+ 4:32 Мат. 6:14, Марқ. 11:25-26, Луқ. 7:41-42, 1 Пет. 3:8, Қӯл. 3:12-13

+ 5:1 Мат. 5:48

+ 5:2 Юҳ. 10:11, Юҳ. 15:13, 1 Юҳ. 3:16, Рум. 5:7-8, Ибр. 8:3, 1 Қӯр. 13:1, Қӯл. 3:14

+ 5:3 1 Қӯр. 6:18, Ғал. 5:19, 1 Тас. 4:3
+ 5:4 Эфс. 4:29
+ 5:5 Қӯл. 3:5, 1 Қӯр. 6:9-10, Ғал. 5:21

+ 5:6 Марқ. 13:5, Қӯл. 2:8, 2 Тас. 2:3, 1 Юҳ. 3:7, Рум. 1:18, Қӯл. 3:6

+ 5:7 2 Қӯр. 6:14

+ 5:8 Эфс. 2:1-2, Иш. 2:5, Мат. 5:14, Юҳ. 12:35, 1 Юҳ. 2:8, Рум. 13:12, Фпл. 2:15, 1 Тас. 5:5

+ 5:10 1 Тас. 2:4
+ 5:11 Рум. 13:12
+ 5:13 Юҳ. 3:20-21
+ 5:14 Рум. 13:11, Луқ. 1:78-79
+ 5:15 Қӯл. 4:5
+ 5:17 Рум. 12:2, 1 Тас. 5:18

+ 5:18 Мас. 20:1, Мас. 23:20, Мас. 31:4, 1 Тим. 5:23

+ 5:19 Аъм. 16:25, Яъқ. 5:13, 1 Қӯр. 14:15, Заб. 26:6, Қӯл. 3:16

+ 5:20 Қӯл. 2:7, 2 Тас. 1:3, 2 Тас. 2:13
• 5:21 Қӯл. 3:17
+ 5:22 Ҳас. 3:16, 1 Пет. 3:1
+ 5:23 Эфс. 1:22-23, 1 Қӯр. 11:3
+ 5:25 1 Пет. 3:7

+ 5:26 Юҳ. 13:8, 1 Қӯр. 6:11, Тит. 3:5, Ибр. 10:22

+ 5:27 2 Қӯр. 11:2, Ваҳй 14:4

+ 5:30 1 Қӯр. 6:15, Эфс. 1:23, Қӯл. 1:18

+ 5:31 Ҳас. 2:24, Мат. 19:5, Марқ. 10:7-8, 1 Қӯр. 6:16

+ 5:33 Эст. 1:20, 1 Пет. 3:1-6

+ 6:1 Хур. 20:12, Мас. 1:8, Мас. 6:20, Мас. 23:22

+ 6:3 Так. Шар. 5:16

+ 6:4 Так. Шар. 4:9, Так. Шар. 6:7, Мас. 13:24, Мас. 19:18, Мас. 22:6

+ 6:5 1 Пет. 2:18, Қӯл. 3:22, 1 Тим. 6:1, Тит. 2:9

+ 6:6 Ғал. 3:28
+ 6:8 Қӯл. 3:24
+ 6:9 Иб. 25:43, Так. Шар. 10:17

+ 6:11 2 Қӯр. 6:7, 2 Қӯр. 10:4, 1 Пет. 5:8, 1 Юҳ. 2:13

+ 6:12 Луқ. 22:53, Қӯл. 1:13, Эфс. 1:21
+ 6:14 Иш. 11:5, Иш. 59:17, 1 Тас. 5:8
+ 6:15 Иш. 52:7, Рум. 10:15
+ 6:16 1 Юҳ. 5:4
+ 6:17 Ибр. 4:12

+ 6:18 Луқ. 18:1, Луқ. 21:36, Яҳ. 1:20, Рум. 12:12, Қӯл. 4:2, 1 Тас. 5:17, Марқ. 13:33

+ 6:19 Аъм. 4:29, Қӯл. 4:3, 1 Тас. 5:25, 2 Тас. 3:1

+ 6:20 Аъм. 21:33, Аъм. 28:20, 2 Қӯр. 5:20
• 6:21 Қӯл. 4:7-8
+ 6:21 Аъм. 20:4
+ 6:22 Қӯл. 2:2

Ба Филиппиён

НОМАИ

ҲАВВОРИИ МУҚАДДАС ПАВЛУС

БА ФИЛИППИЁН

- 1
- 2
- 3
- 4

БОБИ ЯКУМ

Масеҳ ҳаёти имондор аст.

1^1Павлус ва Тимотиюс, ғуломони Исои Масеҳ, ба ҳамаи муқаддасон дар Исои Масеҳ, ки дар Филиппӣ мебошанд, бо усқуфон[*] ва ходимон:+

2Файз ва осоиштагӣ аз ҷониби Падари мо Худо ва Исои Масеҳи Худованд бар шумо бод.

3Дар ҳар боре ки шуморо ёд мекунам, Худои худро шукр мегӯям,+

4Ҳамеша дар ҳар дуои худ барои ҳамаи шумо бо шодӣ дуо мегӯям,

5Барои иштироки шумо дар башорат аз рӯзи аввал то алҳол,+

6Ва яқин дорам, ки Ӯ, ки дар шумо ба кори хайр шурӯъ намудааст, онро то рӯзи Исои Масеҳ ба анҷом хоҳад расонд,+

7Чунон ки маро лозим аст дар бораи ҳамаи шумо ҳамин тавр фикр кунам, чунки шумо дар дили ман ҷойгир шудаед, ки ҳам дар занҷирҳоям ва ҳам дар муҳофизат ва барқарор кардани башорат ҳамаатон шарики ман дар файз ҳастед+.

Шодие ки уқубатро мағлуб мекунад, ба башорат мадад мерасонад.

8Зеро Худо маро шоҳид аст, ки ман бо муҳаббати Исои Масеҳ иштиёқманди ҳамаи шумо ҳастам;+

9Ва дар он хусус дуо мегӯям, ки муҳаббати шумо дар дониш ва мулоҳизакорӣ торафт афзунтар гардад,+

10То шумо дарк намоед, ки чӣ беҳтар аст, барои он ки дар рӯзи Масеҳ пок ва беайб бошед,

11Ва аз самари адолат пур шавед, ки он ба василаи Исои Масеҳ барои ҷалол ва ҳамду санои Худост.

12Эй бародарон, мехоҳам шумо бидонед, ки саргузашти ман боиси пешрафти зиёдтари башорат гардидааст,

13Ба тавре ки занҷирҳои ман дар Исо ба тамоми сарбозхона ва ба ҳамаи дигарон машҳур шудааст,+

14Ва аксарияти бародарон аз занҷирҳои ман дар Худованд устувор гардида, ба андозаи бештар ҷасорат мекунанд, ки каломи Худоро нотарс мавъиза намоянд+.

15Дуруст аст, ки баъзе касон аз рӯи ҳасад ва рақобат, ва баъзеи дигарон аз рӯи хайрхоҳӣ Масеҳро мавъиза менамоянд:+

16Баъзеҳо аз рӯи рақобат, на бо дили соф Масеҳро мавъиза менамоянд, ба гумони он ки гаронии занҷирҳои маро афзун мекунанд,

17Вале дигарон аз рӯи муҳаббат, чун медонанд, ки ман барои муҳофизат кардани башорат дар ин ҷо гузошта шудаам.

18Хайр, чӣ мешавад? Масеҳро ба ҳар тарз, риёкорона ё самимона, мавъиза намоянд ҳам, ман аз ин шодам, ва шодӣ хоҳам кард,

19Зеро медонам, ки ин боиси наҷоти ман хоҳад шуд, мувофиқи дуои шумо ва бо мадади Рӯҳи Исои Масеҳ,+

20Ва ман яқин дорам ва умедворам, ки дар ҳеҷ хусус шарманда нахоҳам шуд, балки бо камоли ҷуръат ҳозир ҳам, чунон ки ҳамеша буд, Масеҳ дар ҷисми ман бузургӣ хоҳад ёфт, хоҳ дар ҳаёт бошад, хоҳ дар мамот+.

21Зеро ки барои ман ҳаёт — Масеҳ аст, ва мамот — фоида аст.

22Аммо агар ба ҳасби ҷисм дар ҳаёт буданам ба кори ман самаре мебахшида бошад, пас намедонам, ки кадомашро интихоб намоям.

23Ҳар дуяш ҳам маро ҷазб мекунад: орзу дорам, ки баромада равам ва ҳамроҳи Масеҳ бошам, чунки ин беандоза беҳтар аст;+

24Валекин дар ҷисм монданам барои шумо заруртар аст.

25Ва ман аниқ медонам, ки хоҳам монд ва барои пешрафт ва шодии имони шумо бо ҳамаи шумо хоҳам буд,

26То ки ҳамду санои шумо дар Исои Масеҳ ба воситаи ман афзунтар шавад, чун бори дигар назди шумо биёям.

Даъват ба ҷидду ҷаҳди якдилона барои имони Инҷил.

27Фақат ин ки муносиби башорати Масеҳ умр гузаронед, то ки ман — хоҳ омада шуморо бинам, хоҳ аз шумо дур бошам — дар бораи шумо бишнавам, ки шумо дар як рӯҳ қоим буда, якдилона барои имони Инҷил ҷидду ҷаҳд менамоед,+

28Ва дар ҳеҷ хусус аз душманон наметарсед, ки ин барои онҳо аломати ҳалокат аст, вале барои шумо аломати наҷот аст, — ва ин аз ҷониби Худост,

29Зеро ба шумо ба хотири Масеҳ ато шудааст, ки ба Ӯ на танҳо имон оваред, балки барои Ӯ уқубат ҳам кашед,+

30Бо ҳамон корнамоие ки шумо дар ман дидаед ва ҳоло дар бораи ман мешунавед+.

БОБИ ДУЮМ

Даъват ба ягонагӣ ва фармонбардорӣ.

2^1Пас, агар тасаллое дар Масеҳ бошад, агар хушнӯдии муҳаббат бошад, агар алокаи рӯҳ бошад, агар марҳамат ва дилсӯзӣ бошад, —

2Пас шодии маро пурра кунед, ба тавре ки дорои як фикр бошед, дорои як муҳаббат буда, якдил ва ҳамфикр бошед,+

3Аз рӯи рақобат ё шӯҳратпарастӣ ҳеҷ коре накунед, балки бо фурӯтанӣ якдигарро аз худ авло донед,+

4Ва ҳар яке на танҳо дар бораи худаш, балки дар бораи дигарон низ ғамхорӣ намояд+.

5Зеро дар шумо низ бояд айни ҳамон ҳиссиёт бошад, ки дар Исои Масеҳ буд,

6Ки Ӯ, бо вуҷуди он ки дар сурати Худо буд, бо Худо баробар буданро ҳарисона барои Худ нигоҳ надошт+.

7Балки Худро кам дониста, ба сурати ғулом даромад ва ба одамон монандӣ пайдо карда, ба зоҳир мисли одамизод шуд,+

8Ва Худро фурӯтан сохта, то вақти мамот, то дами мавти салиб фармонбардор буд+.

9Бинобар ин Худо низ Ӯро сарафроз кард ва ба Ӯ номе дод, ки аз ҳар ном болотар аст,+

10То ки ба исми Исо ҳар зонуе ки дар осмон ва бар замин ва зери замин аст, хам шавад,+

11Ва ҳар забон зътироф намояд, ки Исои Масеҳ Худованд аст барои ҷалоли Худои Падар.

Ғамхорӣ дар бораи наҷоти ҷон.

12Пас, эй маҳбубонам, модоме ки шумо ҳамеша фармонбардор будед, аз ин рӯ — на танҳо дар ҳузури ман, балки боз ҳам зиёдтар алҳол, дар вақти набудани ман, — бо тарсу ларз наҷоти худро ба амал оваред,

13Зеро ки Худо дар шумо, бо ҳусни таваҷҷӯҳи Худ, ҳам хоҳиш ва ҳам амалро ба вуҷуд меоварад+.

14Ҳар корро бе шиква ва шубҳа ба ҷо оваред,

15То ки бенуқсон ва пок, фарзандони беайби Худо бошед, дар миёни насли саркаш ва фосид, ки дар он шумо мисли найирҳо дар ҷаҳон медурахшед,+

16Ва каломи ҳаётро нигоҳ доред, то ки ман дар рӯзи Масеҳ фахр намоям, ки ман бар абас надавидаам ва бар абас меҳнат накардаам+.

17Лекин, агар ман курбонии рехтание бар курбонӣ ва ибодати имони шумо шавам ҳам, аз ин шодам ва бо ҳамаи шумо шодӣ мекунам;+

18Шумо низ аз ин шод бошед ва бо ман шодӣ кунед.

Ба зудӣ фиристодани Тимотиюс ва фавран баргардонидани Эпафрӯдитус.

19Ва дар Масеҳи Худованд умедворам, ки Тимотиюсро ба зудӣ назди шумо фиристонам, то ки ман низ аз аҳволатон хабар ёфта, рӯҳбаланд шавам+.

20Зеро каси дигаре мисли ӯ надорам, ки дар бораи шумо аз самими қалб ғамхорӣ мекарда бошад;

21Чунки ҳама нафъи худро толибанд, на он чиро, ки ба Исои Масеҳ тааллуқ дорад+.

22Вале шумо бовафоии ӯро медонед, чунки ӯ ба ман, мисли писар ба падар, дар башорат хизмат кардааст+.

23Пас, умедворам, ки ӯро дарҳол равона кунам, чун бубинам, ки аҳволи ман чӣ мешавад;

24Вале дар Худованд боварӣ дорам, ки худам низ ба зудӣ биёям.

25Аммо лозим донистам, ки Эпафрӯдитусро назди шумо баргардонам. Ӯ бародар ва ҳамкор ва ҳамсафи ман аст, ва шумо ӯро чун элчӣ ва хизматгузор дар мӯҳтоҷии ман фиристода будед+.

26Чунки ӯ иштиёқманди дидори ҳамаи шумо буд ва бисьёр андӯҳгин шуд аз он ки овозаи бемории ӯ ба гӯши шумо расидааст.

27Ҳақиқатан бемории ӯ марговар буд; лекин Худо ба ӯ марҳамат кард, ва на фақат ба ӯ, балки ба ман низ, то ки бар ғуссаи ман ғуссае зам нашавад.

28Бинобар ин ба фиристодани ӯ шитоб намудам, то ки шумо Ӯро аз нав дида, хурсанд шавед, ва ғуссаи ман низ сабук гардад.

29Пас ӯро дар Худованд бо камоли хурсандӣ пазироӣ намоед, ва чунин одамонро қадрдонӣ кунед,+

30Зеро ки ӯ барои кори Масеҳ ба мурдан наздик буд ва ҷонашро дар зери хатар монд, то ки камии хизмати шуморо барои ман пур кунад.

БОБИ СЕЮМ

Огоҳонидан аз баргаштан ба ақидаи яҳудиён дар бораи сафедшавӣ ба воситаи аъмол.

Бузургии беҳадди дониши Исо.

3^1Пас, эй бародаронам, дар Худованд шод бошед. Айни ҳамон нуктаро ба шумо навиштанам барои ман гарон нест, лекин барои шумо кувватбахш аст+.

2Аз сагон эҳтиёт шавед, аз коркунони бад эҳтиёт шавед, аз хатна эҳтиёт шавед;+

3Зеро аҳли хатна моем, ки Худоро дар Рӯҳ ибодат менамоем, ва бо Исои Масеҳ фахр мекунем, ва ба ҷисм эътимод надорем,+

4Гарчанде ки маро асосе ҳаст ба ҷисм ҳам эътимод дошта бошам. Агар каси дигар гумон кунад, ки метавонад ба ҷисм эътимод дошта бошад, ман — бештар,+

5Ки ман дар рӯзи ҳаштум маҳтун шудам, аз насли Исроил ҳастам, аз сибти Биньёмин, ибронӣ аз иброниён, аз ҷиҳати шариат — фарисӣ,+

6Аз ҷиҳати ғайрат — таъқибкунандаи Калисо, аз ҷиҳати адолати шаръӣ — беайб+.

7Лекин он чи барои ман бартарӣ буд, ба ҳотири Масеҳ нуқсон донистам.

8Ва ҳанӯз ҳамаашро ба ҳотири афзалияти дониши Худованди ман Исои Масеҳ нуқсон медонам, ки барои Ӯ ман аз ҳамааш даст кашидам ва ҳамаашро ахлот медонам, то ки Масеҳро пайдо кунам+

9Ва дар Ӯ пайдо шавам, на бо адолати худ, ки аз шариат аст, балки бо он чи ба воситаи имон ба Масеҳ аст, яъне бо адолате ки аз Худо бар ҳасби имон аст,+

10То ки Ӯро, ва қуввати эҳьёи Ӯро, ва ширкати уқубатҳои Ӯро дарк намоям ва дар мамоти Ӯ ба Ӯ монанд шавам,+

11Ба умеди он ки ба эҳьёи мурдагон бирасам.

12На ин ки аллакай расида бошам, ё комил шуда бошам, балки саъю кӯшиш менамоям, ки шояд ман ҳам бирасам, чунон ки Исои Масеҳ ба ман расидааст+.

13Эй бародарон, гумон намекунам, ки ман аллакай расида бошам, балки фақат як чизро мегӯям: он чиро, ки дар қафост, аз ҳотир бароварда ва ба пеш ҳаракат карда,

14Ман сӯи мақсаде шитоб менамоям, ки фарҷоми ғолибонаи даъвати Худост аз арши аъло дар Исои Масеҳ+.

15Пас, ҳар касе аз мо, ки комил бошад, бояд ҳамин тавр фикр ронад; вале агар шумо фикри дигаре дошта бошед, Худо инро ҳам ба шумо ошкор ҳоҳад соҳт+.

16Аммо ба ҳар чи мо расидаем, аз рӯи он бояд рафтор кунем.

Онҳое ки ба таври дуньёвӣ фикр мекунанд ва табааи осмон мебошанд.

17Эй бародарон, ба ман тақлид намоед ва ба касоне нигоҳ кунед, ки онҳо мувофиқи намунае ки дар мо доред, рафтор мекунанд+.

18Зеро бисьёр касон, ки дар бораи онҳо ба шумо борҳо гуфтаам, ва ҳоло низ бо гирья мегӯям, ҳамчун душманони салиби Масеҳ рафтор мекунанд;

19Фарҷоми онҳо ҳалокат аст, худои онҳо шикам аст, ва ҷалоли онҳо дар нанг аст: онҳо дар бораи чизҳои заминӣ фикр мекунанд+.

20Лекин иқоматгоҳи мо акнун дар осмон аст, ки аз он ҷо Исои Масеҳи Худовандро, ҳамчун Наҷотдиҳанда, интизор дорем,+

21Ки Ӯ ҷисми залили моро ба шабоҳати ҷисми ҷалили Ӯ бо амали ҳамон қуввате дигаргун ҳоҳад кард, ки бо он Ӯ ҳама чизро ба Худ тобеъ намуда метавонад+.

БОБИ ЧОРУМ

Машваратҳои хотимавӣ.

4^1Пас, эй бародарони маҳбуб ва матлуби ман, эй шодмонӣ ва тоҷи сари ман, дар Худованд ҳамин тавр истодагӣ намоед, эй маҳбубон.

2Аз Авҳӯдия илтимос мекунам ва аз Сунтихӣ илтимос мекунам, ки дар Худованд ҳамфикр бошанд+.

3Аз ту низ, эй ҳамкори самимӣ, хоҳишмандам, ки ба ин занон кӯмак бирасонӣ, ки онҳо дар роҳи башорат бо ман ва бо Қлимис ва бо ҳамроҳони дигарам, ки номашон дар дафтари ҳаёт аст, ҷидду ҷаҳд кардаанд+.

4Ҳамеша дар Худованд шод бошед; боз мегӯям: шод бошед+.

5Бигзор фурӯтании шумо ба ҳамаи одамон машҳур гардад; Худованд наздик аст+.

6Ҳеҷ ғам нахӯред, аммо ҳамеша дар дуо ва илтимос бо шукргузорӣ хоҳишҳои худро ба Худо ошкор намоед, —+

7Ва осоиштагии Худо, ки аз ҳар хирад болотар аст, дилҳои шумо ва фикрҳои шуморо дар Исои Масеҳ нигоҳ хоҳад дошт+.

8Хуллас, эй бародарон, ҳар он чи рост аст, ва ҳалол аст, ва боинсоф аст, ва пок аст, ва хушоянд аст, ва шоёни таҳсин аст, ва ҳар эҳсон ва ҳамде ки бошад, — дар бораи онҳо фикр кунед.

9Он чи шумо дар ман омӯхтаед, ва қабул кардаед, ва шунидаед, ва дидаед, — онҳоро ба ҷо оваред, ва Худои осоиштагӣ бо шумо хоҳад буд+.

Миннатдории ҳавворӣ барои садақае ки ба ӯ фиристода шудааст.

10Ва ман дар Худованд бағоят шод шудам, ки алҳол шумо ғамхории худро дар ҳаққи ман аз нав ривоҷ додаед; пештар ҳам шумо ғамхорӣ менамудед, вале вазъият мусоидат намекард.

11На ин ки ба сабаби мӯҳтоҷӣ мегуфта бошам; зеро ман ёд гирифтаам, ки бо он чи дорам, қаноат намоям:+

12Дар камбағалӣ ҳам зиста метавонам, дар фаровонӣ ҳам; дар ҳар чиз ва дар ҳар ҷо аз сар гузаронидани серӣ ва гуруснагӣ, фаровонӣ ва камиро ёд гирифтаам;+

13Ҳамааш аз дастам меояд, бо мадади Масеҳ, ки маро кувват мебахшад+.

14Лекин хуб кардед, ки дар андӯҳи ман шарик шудед+.

15Ва шумо, эй филиппиён, медонед, ки дар ибтидои башорат, вақте ки аз Мақдуния баромадам, ҳеҷ як калисо дар кори додану гирифтан бо ман шарикӣ накард, ба ғайр аз шумо;

16Ҳатто ба Таслӯникӣ шумо як-ду карат барои эҳтиёҷоти ман фиристодед+.

17На ин ки ман талабгори ҳадия бошам, балки толиби самаре ҳастам, ки ба фоидаи шумо биафзояд+.

18Ман ҳамаашро гирифтам ва ба қадри барзиёд дорам; ва ман аз ҳар чиз пур гаштам, вақте ки ҳадияи фиристодаи шуморо, ҳамчун бӯи муаттар, ҳамчун қурбонии хуши писандидаи Худо, аз дасти Эпафрӯдитус гирифтам+.

19Ва Худои ман ҳар эҳтиёҷи шуморо ба ҳасби сарвати ҷалоли Худ дар Исои Масеҳ пур хоҳад кард+.

20Худо, Падари моро то абад ҷалол бод, омин.

Саломҳо.

21Ба ҳар як муқаддас дар Исои Масеҳ салом гӯед. Бародароне ки бо ман мебошанд, ба шумо салом мегӯянд+.

22Ҳамаи муқаддасон, алалхусус аз хонаи қайсар ба шумо салом мегӯянд+.

23Файзи Худованди мо Исои Масеҳ бо ҳамаи шумо бод, омин.

* 1:1 Дар асри якуми милодӣ усқуф роҳбари калисои маҳаллӣ буд.

+ 1:1 Аъм. 16:1
+ 1:3 Рум. 1:8, Филем. 1:4, 2 Тим. 1:3
+ 1:5 Аъм. 16:12-40
+ 1:6 1 Қӯр. 1:8

+ 1:7 2 Қӯр. 7:3, Эфс. 3:1, Қӯл. 4:18, 2 Тим. 2:9, Филем. 1:1, Фпл. 4:14

+ 1:8 Рум. 1:9, Рум. 9:1
+ 1:9 Қӯл. 1:9, 1 Тас. 3:12-13, Филем. 1:6
+ 1:13 Аъм. 28:30
+ 1:14 Аъм. 4:31
+ 1:15 2 Қӯр. 11:13
+ 1:19 Аъм. 16:7

+ 1:20 Марқ. 8:38, Рум. 1:16, Рум. 14:8, 2 Қӯр. 5:15

+ 1:23 2 Тим. 4:6
+ 1:27 Эфс. 4:1
+ 1:29 Мат. 5:11-12
+ 1:30 Қӯл. 1:29, 1 Тим. 4:10
+ 2:2 Фпл. 4:2, 1 Пет. 3:8, Рум. 12:16
+ 2:3 Ғал. 5:26, Рум. 12:10, Эфс. 4:2
+ 2:4 Рум. 15:2-3
+ 2:6 Юҳ. 1:1, Юҳ. 5:18, Юҳ. 10:33

+ 2:7 Иш. 42:1, Мат. 20:28, Рум. 8:3, 2 Қӯр. 8:9

+ 2:8 Марқ. 14:36, Ибр. 5:8
+ 2:9 Мат. 28:18, Эфс. 1:21, Ибр. 1:4
+ 2:10 Иш. 45:23, Рум. 14:11
+ 2:13 1 Қӯр. 12:6
+ 2:15 Яҳ. 1:24, Мат. 5:14, Эфс. 5:8
+ 2:16 Ғал. 2:2
+ 2:17 Аъм. 21:13, 2 Тим. 4:6
+ 2:19 Аъм. 16:1, 1 Тас. 3:2
+ 2:21 1 Қӯр. 10:24, 1 Қӯр. 13:5
+ 2:22 1 Қӯр. 14:7, 1 Тим. 1:2, 2 Тим. 1:2
+ 2:25 Фпл. 4:18

+ 2:29 Рум. 16:2, 1 Қӯр. 16:18, 1 Тас. 5:12-13, 1 Тим. 5:17

+ 3:1 Фпл. 4:4
+ 3:2 Заб. 21:17, Заб. 21:21
+ 3:3 Рум. 2:29, Эфс. 2:11, Қӯл. 2:11
+ 3:4 2 Қӯр. 11:18

+ 3:5 Ҳас. 17:12, Иб. 12:3, Рум. 11:1, Аъм. 23:6, Аъм. 26:5

+ 3:6 Аъм. 8:3, Ғал. 1:13, Марқ. 10:20, Луқ. 1:6, Аъм. 22:3, Аъм. 26:5

+ 3:8 Ирм. 9:24

+ 3:9 Рум. 9:30-31, Рум. 10:5

+ 3:10 Рум. 8:17, 2 Қӯр. 1:5, Қӯл. 1:24, 1 Пет. 4:13, Рум. 6:5

+ 3:12 Ибр. 11:40
+ 3:14 1 Пет. 5:4, 1 Қӯр. 9:24-25, 2 Тим. 2:5
+ 3:15 1 Қӯр. 2:6

+ 3:17 1 Пет. 5:3, 2 Тас. 3:9, 1 Тим. 4:12, Тит. 2:7

+ 3:19 2 Қӯр. 11:15, 1 Тас. 5:3, Марқ. 8:33

+ 3:20 Эфс. 2:19, Аъм. 1:11, 1 Қӯр. 1:7

+ 3:21 1 Қӯр. 15:35-52, 1 Юҳ. 3:2, Рум. 8:29, 2 Қӯр. 3:18, Қӯл. 3:1

+ 4:2 Фпл. 2:2
+ 4:3 Хур. 32:32, Заб. 68:29, Ваҳй 3:5
+ 4:4 Фпл. 3:1, 1 Тас. 5:16
+ 4:5 Яъқ. 5:8
+ 4:6 Мат. 6:25, 1 Пет. 5:7
+ 4:7 Юҳ. 14:27, Фпл. 4:7, Қӯл. 3:15
+ 4:9 Рум. 15:33, 2 Тас. 3:16
+ 4:11 1 Тим. 6:6, 1 Тим. 6:8
+ 4:12 1 Қӯр. 4:11, 2 Қӯр. 11:27
+ 4:13 1 Тим. 1:12
+ 4:14 Фпл. 1:7
+ 4:16 Аъм. 17:1
+ 4:17 Рум. 1:13
+ 4:18 Фпл. 2:25, Ҳас. 8:21, Хур. 29:18
+ 4:19 Заб. 22:1, 2 Қӯр. 9:8
+ 4:21 Ғал. 1:2
+ 4:22 2 Қӯр. 13:12

Ба Қӯлассиён

НОМАИИ

ҲАВВОРИИ МУҚАДДАС ПАВЛУС

БА ҚӮЛАССИЁН

- 1
- 2
- 3
- 4

БОБИ ЯКУМ

Салом ва дуои ҳавворӣ.

1^1Павлус, ки бо иродаи Худо ҳаввории Исои Масеҳ аст, ва бародари мо Тимотиюс+

2Ба муқаддасон ва бародарони амин дар Исои Масеҳ, ки дар Қӯлассо мебошанд: файз ва осоиштагӣ аз ҷониби Падари мо Худо ва Исои Масеҳи Худованд бар шумо бод.

3Худо, Падари Худованди мо Исои Масеҳро шукргузорӣ мекунем дар ҳар вақте ки дар ҳаққи шумо дуо мегӯем,+

4Баъд аз шунидани овозаи он имоне ки шумо ба Исои Масеҳ ва он муҳаббате ки ба ҳамаи муқаддасон доред,

5Ба хотири умеде ки бароятон дар осмон муҳайёст, ки дар бораи он шумо пештар дар каломи ростӣ, яъне дар башорат шунидаед,+

6Ки он ба шумо, чунон ки ба тамоми ҷаҳон низ расидааст, ва он самара мебахшад ва афзоиш меёбад, чунон ки дар миёни шумо низ аз он рӯзе ки файзи Худоро дар ростӣ шунидаед ва донистаед,+

7Чӣ тавре ки аз Эпафрос таълим гирифтаед, ки ӯ ҳамкори маҳбуби мо ва хизматгузори амине барои шумо дар Масеҳ аст,+

8Ва ӯ моро аз муҳаббати шумо, ки дар Рӯҳ аст, огоҳ кардааст.

9Бинобар ин мо низ аз он рӯзе ки инро шунидаем, дар ҳаққи шумо дуо ва илтимосро бас намекунем, то ки шумо аз дониши иродаи Ӯ дар ҳар ҳикмат ва фаҳми рӯҳонӣ пур шавед,+

10Ба тавре ки муносиби Худованд рафтор намуда, аз ҳар ҷиҳат ба Ӯ писанд оед, ва дар ҳар кори нек самара диҳед, ва дар дониши Худо нашъунамо ёбед,+

11Ва бар тибқи иқтидори ҷалоли Ӯ бо тамоми қувват мустаҳкам шавед, то ки бо шодӣ дорои ҳар сабот ва сабр бошед,+

12Ва Падарро шукргузорӣ намоед, ки Ӯ моро ба мероси муқаддасон дар нур шарик гардонидааст,

13Ва Ӯ моро аз салтанати зулмот халосӣ дода, ба Малакути Писари маҳбуби Худ дохил кардааст,+

14Ки дар Ӯ мо фидияе ба воситаи Хуни Ӯ ва омурзиши гуноҳҳоро пайдо кардаем,+

Ҷалоли беқиёси шахсият ва корнамоии Масеҳ.

15Ки Ӯ сурати Худои нонамоён ва нахустзодаи тамоми махлуқот аст;+

16Чунки ҳама чиз дар осмон ва бар замин, ҳар чизи намоён ва нонамоён, дар Ӯ офарида шудааст: хоҳ тахтҳо, хоҳ салтанатҳо, хоҳ сарвариҳо ва хоҳ ҳукуматдориҳо, — ҳамааш ба воситаи Ӯ ва барои Ӯ ба вуҷуд оварда шудааст;+

17Ва Ӯ пеш аз ҳама чиз аст, ва ҳама чиз дар Ӯ вуҷуд дорад.

18Ва Ӯ сари бадан, яъне Калисост; Ӯ навбар ва нахустзода аз мурдагон аст, то ки дар ҳама чиз Ӯ аввалин бошад,+

19Зеро писандидаи Худо ҳамин буд, ки тамоми илоҳият дар Ӯ сокин бошад,+

20Ва ба воситаи Ӯ ҳама чизро бо Худ оштӣ дода, бо хуни салиби Ӯ осоиштагиро барқарор намояд, яъне он чиро, ки бар замин аст, ва он чиро, ки дар осмон аст, ба василаи Ӯ оштӣ диҳад+.

21Ва шуморо, ки як вақте, ба сабаби майл доштанатон ба аъмоли бад, бегона ва душман будед,+

22Ҳоло дар ҷисми башарии Ӯ ба воситаи мамоти Ӯ оштӣ додааст, то ки шуморо назди Худ муқаддас ва бе айбу нуқсон ҳозир кунад,+

23Фақат ба шарте ки шумо дар имон матин ва устувор бошед ва аз умеди башорате ки шунидаед, ҷудо нашавед, ки он ба тамоми махлуқоти зери осмон мавъиза карда шудааст, ва ман, Павлус, хизматгузори он гардидаам+.

Вазифаи мубораки ҳавворӣ дар бобати ба халқҳо мавъиза кардани сирри таъиноти Худо.

24Алҳол дар уқубатҳои худ барои шумо шодмонам ва камии андӯҳҳои Масеҳро дар ҷисми худ барои Бадани Ӯ, ки Калисост, пур мекунам,+

25Ки ман хизматгузори он гардидаам мувофиқи ваколати Худо, ки барои шумо ба ман ато шудааст, то ки мавъизаи каломи Худоро ба ҷо оварам,+

26Яъне он сирро, ки асрҳои аср аз наслҳо ниҳон буд ва ҳоло ба муқаддасони Ӯ ошкор шудааст,+

27Ки ба онҳо Худо таваҷҷӯҳ намуда огоҳӣ дод, ки сарвати ҷалоли ин сирро барои халқҳо огоҳӣ диҳам, ва он сир ин аст, ки Масеҳ дар шумо умеди ҷалол аст,+

28Ва Ӯро мо мавъиза намуда, ба ҳар кас мефаҳмонем ва ба ҳар кас ҳар ҳикматро ёд медиҳем, то ки ҳар касро дар Исои Масеҳ комил гардонда ҳозир кунем;

29Барои ҳамин ҳам ман меҳнат мекунам ва бо таъсири куввати Ӯ, ки дар ман қодирона амал мекунад, ҷидду ҷаҳд менамоям+.

БОБИ ДУЮМ

Имондор файзи комилро ба воситаи Писари мучассамшудаи Худо меёбад.

2^1ЗЕРО мехоҳам шумо бидонед, ки ман чӣ гуна заҳмат кашидам барои шумо ва барои касоне ки дар Лудкия мебошанд, ва барои ҳамаи онҳое ки қиёфаи маро ба ҳасби ҷисм надидаанд,

2То ки дилҳои онҳо тасаллӣ ёфта, дар муҳаббат пайванд шавад, барои ҳар сарвати фаҳми комил, то сирри Худо ва Падар ва Масеҳро бидонанд,+

3Ки дар Ӯ ҳамаи ганҷҳои ҳикмат ва дониш ниҳон аст+.

Огоҳонидан аз фалсафаи халқҳо ва таълимоти козибонаи яҳудиён.

4Инро ман барои он мегӯям, ки ҳеҷ кас шуморо бо суханони дилфиреб дар иштибоҳ наандозад;+

5Зеро, агарчи ҷисман ғоибам, рӯҳан бо шумо мебошам, ва саранҷоми хуби шумо ва матонати имони шуморо дар Масеҳ дида, шодӣ мекунам+.

6Пас, чӣ тавре ки Исои Масеҳро ба унвони Худованд қабул кардаед, ҳамон тавр дар Ӯ рафтор намоед,+

7Ки дар Ӯ реша давонда ва бино ёфта, дар имон мустаҳкам шудаед, чунон ки таълим гирифтаед ва шукри зиёде дар он мегӯед+.

8Бохабар бошед, ки касе шуморо бо фалсафа ва фитнаи ботиле ки бар тибқи ривояти инсонӣ, бар тибқи аносири ҷаҳон, на бар тибқи Масеҳ аст, ҷазб накунад+.

9Зеро ки дар Ӯ тамоми пуррагии Илоҳият ҷисман сокин аст,+

10Шумо низ дар Ӯ пуррагӣ доред, ки Ӯ сари ҳар сарварӣ ва ҳукуматдорист;+

11Ва дар Ӯ шумо махтун шудаед, вале на ба хатнае ки бо дасти одамизод сохта шудааст, балки ба хатнаи Масеҳ, ки ҷисми башариро канор мегузорад,+

12Ки бо Ӯ дар таъмид дафн шудаед ва дар Ӯ эҳьё шудаед ба василаи имон ба қуввати Худо, ки Ӯро аз мурдагон эҳьё кард,+

13Ва шуморо, ки дар гуноҳҳо ва дар номахтунии ҷисми худ мурда будед, бо Ӯ зинда карда, ҳамаи гуноҳҳотонро омурзид+.

14Ва он дастнависро, ки бо фароизаш моро маҳкум менамуд ва бар зидди мо буд, Ӯ хат зада, аз миён бардошт ва бар салиб мехкӯб кард,+

15Ва сарварону ҳукуматдоронро аз қувваташон маҳрум сохта, гирифтори шармандагӣ кард ва бар онҳо дастболо шуд+.

16Пас, бигзор касе шуморо барои хӯрок ва нӯшокӣ, ё дар масъалаи ид, ё навмоҳ, ё шанбе маҳкум накунад:+

17Инҳо сояи чизҳои оянда аст, аммо ҷисм аз они Масеҳ аст+.

18Касе шуморо ба воситаи хоксорӣ ва ибодати фариштагон аз подош маҳрум накунад, дар сурате ки вай ба чизҳое ки надидааст, мудохила менамояд, аз ақли чисмонии худ беҳуда меболад.

19Инҳо робитаи худро аз сари бадан буридаанд, аз саре ки тамоми бадан ба воситаи буғумҳо ва бандҳо куввати ҳаётбахш гирифта ва пайваст гардида, нашъунамо меёбад ба нашъунамое ки аз Худост+.

20Агар шумо бо Масеҳ нисбат ба аносири ҷаҳон мурда бошед, пас чаро, мисли онҳое ки дар ҷаҳон зиндагӣ мекунанд, фароизи:+

21«Нарас», «начаш», «даст наков» — ро пайравӣ менамоед,+

22Дар сурате ки онҳо пас аз истеъмол фано мешавад, зеро бар аҳком ва таълимоти инсонӣ бино шудааст+?

23Ҳамаи ин дар ибодати худсарона, хоксорӣ ва озори ҷисм ба назар ҳикмат менамояд, лекин дар ҷилавгирӣ кардани ҷисм фоида надорад.

БОБИ СЕЮМ

Ҳаёти масеҳӣ хизматгузорист ба Исои Худованд.

3^1Пас, модоме ки шумо бо Масеҳ эҳьё шудаед, он чиро, ки дар афроз аст, биҷӯед, ки он ҷо Масеҳ ба ямини Худо нишастааст;+

2Дар бораи он чи дар афроз аст, фикр кунед, на дар бораи он чи бар замин аст.

3Зеро ки шумо мурдаед, ва ҳаёти шумо бо Масеҳ дар Худо ниҳон аст:+

4Вақте ки Масеҳ, ки ҳаёти шумост, зоҳир шавад, шумо низ бо Ӯ дар ҷалол зоҳир хоҳед шуд+.

5Пас, андоми заминии худро: зино, нопокӣ, ҳирс, ҳаваси бад ва тамаъкориро, ки он бутпарастист, бикушед,+

6Ки барои онҳо ғазаби Худо бар писарони исьён меояд,+

7Ки шумо низ як вақте дар онҳо рафтор мекардед, ҳангоме ки дар миёни онҳо мезистед+.

8Аммо акнун шумо ҳамаи инҳоро: хашм, ғазаб, кина, бадгӯӣ ва алфози қабеҳи забонатонро тарк намоед;+

9Ба якдигар дурӯғ нагӯед, дар ҳолате ки одами кӯҳнаро бо аъмоли вай аз худ дур кардаед+

10Ва одами навро дар бар кардаед, ки вай дар дониш ба шабоҳати Офаринандаи худ нав мешавад,+

11Ки дар он ҷо на юнонӣ ҳаст, на яҳудӣ, на хатна, на номахтунӣ, на варварӣ, на скиф, на ғулом ва на озод, балки ҳама чиз ва дар ҳама чиз Масеҳ аст+.

12Пас, ҳамчун баргузидагони муқаддас ва маҳбуби Худо, марҳамат, меҳрубонӣ, хоксорӣ, фурӯтанӣ ва пурсабриро дар бар кунед,+

13Ва ба ҳамдигар илтифот намуда, якдигарро афв кунед, агар касе аз дигаре ранҷида бошад: чӣ тавре ки Масеҳ шуморо омурзидааст, шумо низ ҳамин тавр кунед;+

14Ба замми ҳамаи ин шумо муҳаббатро дар бар кунед, ки он маҷмӯи камолот аст;+

15Бигзор дар дилҳои шумо осоиштагии Худо ҳукмфармо бошад, ки шумо ба он дар як Бадан даъват шудаед; ва шукргузор бошед+.

16Бигзор каломи Масеҳ андаруни шумо ба фаровонӣ сокин шавад, ва якдигарро бо таронаҳои Забур, мадҳияҳо ва сурудҳои рӯҳонӣ таълим диҳед ва насиҳат кунед, ва бо файз дар дилҳои худ барои Худованд бисароед+.

17Ва ҳар он чи бо сухан ё амал мекунед, ҳамаашро ба исми Исои Масеҳи Худованд ба ҷо оварда, ба василаи Ӯ Худои Падарро шукр гӯед+.

Мушоракат дар хонаи имондорон.

18•Эй занон, ба шавҳарони худ итоат намоед, чунон ки дар Худованд муносиб аст+.

19Эй шавҳарон, занони худро дӯст доред ва ба онҳо сахтгир набошед+.

20Эй фарзандон, ба падарону модарони худ дар ҳар бобат итоат намоед, зеро ки ин писандидаи Худованд аст+.

21Эй падарон, фарзандони худро ба хашм наоваред, ки мабодо онҳо маъюс шаванд.

22Эй ғуломон, ба оғоёне ки ба ҳасби ҷисм доред, дар ҳар бобат итоат намоед, на бо хизматгузории зоҳирӣ, ҳамчун одампарастон, балки бо соддадилӣ ва бо тарси Худо+.

23Ҳар он чи мекунед, аз ҷону дил ба ҷо оваред, мисли он ки барои Худованд бошад, на барои одамон,

24Чун медонед, ки аз Худованд меросро мукофот хоҳед гирифт, зеро ки ба Масеҳи Худованд ҳизмат мекунед+.

25Ҳар кӣ ноинсофона рафтор мекунад, мувофиқи ноинсофии худ подош ҳоҳад гирифт: Ӯ рӯйбинӣ надорад+.

БОБИ ЧОРУМ

Дар бораи дуо, илтимос ва ҳикмати масеҳӣ.

4^1Эй оғоён, ба ғуломони худ он чи лозим аст ва он чи ҳақ доранд, бидиҳед, ва бидонед, ки шумо низ Оғое дар осмон доред.

2Доимо бо дуо машғул буда, дар он бо шукргузорӣ бедор бошед;+

3Дар ҳаққи мо низ дуо гӯед, то Худо дари каломро ба мо воз кунад, ки сирри Масеҳро, ки ман барояш бандӣ ҳастам, баён намоем,+

4То ки ман онро ончунон зоҳир созам, чунон ки баён карданам лозим аст.

5Фурсатро ғанимат дониста, бо онҳое ки дар берунанд, оқилона рафтор кунед+.

6Бигзор сухани шумо ҳамеша пурфайз ва намакин бошад, то шумо бидонед, ки ба ҳар кас чӣ гуна ҷавоб диҳед+.

7•Аз тамоми саргузашти ман шуморо Тӯхиқӯс хабардор хоҳад кард. Ӯ бародари маҳбуб ва хизматгузори амин ва ҳамкори ман дар Худованд аст+.

8Ва ӯро маҳз барои он назди шумо фиристодам, ки аз аҳволи шумо хабар гирад ва дилҳои шуморо тасаллӣ диҳад,+

9Бо якҷоягии бародари амин ва маҳбуб Онисимус, ки аз байни шумост: онҳо шуморо аз ҳамаи корҳои ин ҷо хабардор хоҳанд кард+.

Саломҳо.

10Ористархус, ки ҳамроҳи ман дар ҳабс аст, ба шумо салом мерасонад, ва Марқӯс, ҷияни Барнаббо, — ки шумо дар бораи ӯ фармон гирифтаед: агар наздатон биёяд, ӯро пазироӣ кунед, —+

11Ҳамчунин Ешуа, ки лақабаш Юстус аст; ҳар ду аз махтунонанд, ва танҳо онҳо ҳамкоронанд барои Малакути Худо, ки сабаби тасаллои ман шудаанд+.

12Эпафрос ба шумо салом мерасонад, ки ӯ аз байни шумо ва бандаи Исои Масеҳ аст, ва ҳамеша барои шумо дар дуоҳои худ ҷидду ҷаҳд менамояд, то ки шумо комил буда ва аз ҳар чизи писандидаи Худо вуқуф дошта, истодагӣ кунед+.

13Ва ман дар бораи ӯ шаҳодат медиҳам, ки ӯ барои шумо ва барои онҳое ки дар Лудкия ва дар Ҳирапӯлис мебошанд, бисьёр меҳнат мекунад.

14Луқос, табиби маҳбуб, ва Димос ба шумо салом мерасонанд+.

15Ба бародароне ки дар Лудкия мебошанд, ба Нумфос ва ба аҳли калисое ки дар хонаи ӯст, салом бирасонед+.

16Баъд аз он ки ин нома дар миёни шумо хонда шуд, коре кунед, ки он дар калисои Лудкия низ ҳонда шавад; ва номаеро, ки аз Лудкия аст, шумо низ бихонед+.

17Ба Архипус бигӯед: «Бохабар бош, то он хизматеро, ки дар Худованд ба зиммаи худ гирифтаӣ, ба ҷо оварӣ»+.

18Ман, Павлус, бо дасти худ салом мерасонам. Занҷирҳои маро дар ҳотир дошта бошед. Файз бо шумо бод, омин+.

+ 1:1 Аъм. 16:1
+ 1:3 Эфс. 1:15-16
+ 1:5 Мат. 6:20, 1 Пет. 1:4

+ 1:6 Мат. 24:14, Мат. 28:19, Рум. 10:18, Қӯл. 1:6

+ 1:7 Қӯл. 4:12, Филем. 1:23

+ 1:9 2 Тас. 1:11, Фпл. 1:9, Филем. 1:6

+ 1:10 2 Қӯр. 5:9, Эфс. 4:1, Фпл. 1:27, 2 Пет. 3:18, Эфс. 4:15

+ 1:11 Эфс. 3:16

+ 1:13 Иш. 42:7, Аъм. 26:18, Эфс. 6:12, 2 Пет. 1:11

+ 1:14 Эфс. 1:7

+ 1:15 2 Қӯр. 4:4, Ибр. 1:3, Мас. 8:22, Рум. 8:29, Ваҳй 3:14

+ 1:16 Заб. 32:6, Юҳ. 1:3, Рум. 11:36, 1 Қӯр. 8:6, Ибр. 1:2, Ибр. 2:10

+ 1:18 Эфс. 1:22-23, Аъм. 26:23, 1 Қӯр. 15:20, Ваҳй 1:4-5, Ваҳй 3:14

+ 1:19 Қӯл. 2:9
+ 1:20 2 Қӯр. 5:18, Эфс. 1:10, Эфс. 2:14
+ 1:21 Эфс. 2:1-2, Эфс. 2:12
+ 1:22 Яҳ. 1:24, Эфс. 1:4, 1 Тас. 4:7
+ 1:23 Аъм. 14:22, Марқ. 16:15, Эфс. 3:7

+ 1:24 2 Қӯр. 7:4, 2 Қӯр. 12:15, 2 Қӯр. 1:5, Фпл. 3:10

+ 1:25 Эфс. 3:2

+ 1:26 Рум. 16:24, Эфс. 3:9

+ 1:27 Эфс. 1:18, Эфс. 3:16, Қӯл. 2:2, Рум. 5:2, Рум. 8:17, 1 Тим. 1:1

+ 1:29 1 Қӯр. 15:10, Фпл. 1:30, 1 Тим. 4:10
+ 2:2 Қӯл. 1:27, Эфс. 6:22, Қӯл. 4:8
+ 2:3 Рум. 11:33, 1 Қӯр. 1:24, 1 Қӯр. 2:7
+ 2:4 Рум. 16:18
+ 2:5 1 Қӯр. 5:3, 1 Қӯр. 14:40
+ 2:6 1 Тас. 4:1

+ 2:7 1 Қӯр. 3:11, Эфс. 2:20, Эфс. 3:17, Ваҳй 21:14, Эфс. 5:20, 2 Тас. 1:3, 2 Тас. 2:13

+ 2:8 Марқ. 7:3, Ғал. 1:14, Ғал. 4:9, Марқ. 13:5, 1 Юҳ. 3:7, Эфс. 5:6, 2 Тас. 2:3

+ 2:9 Юҳ. 1:14, Қӯл. 1:19
+ 2:10 Эфс. 1:21-22, Эфс. 3:19
+ 2:11 Эфс. 2:11, Рум. 2:29, Қӯл. 3:9
+ 2:12 Рум. 6:4
+ 2:13 Эфс. 2:1, Эфс. 2:5, Аъм. 3:19
+ 2:14 Заб. 50:3, Иш. 43:25, Рум. 7:4
+ 2:15 2 Қӯр. 2:14, Юҳ. 12:31, Юҳ. 16:11

+ 2:16 Ад. 28:9-15, Рум. 14:5, Ғал. 4:10, Рум. 14:3, Рум. 14:17, Ибр. 9:10

+ 2:17 Ибр. 8:5, Ибр. 10:1
+ 2:19 2 Пет. 3:18, Эфс. 4:15-16, Қӯл. 1:10
+ 2:20 Рум. 6:2, Қӯл. 3:3, Ғал. 4:9
+ 2:21 1 Тим. 4:3
+ 2:22 Иш. 29:13, Мат. 15:9, Марқ. 7:7

+ 3:1 Қӯл. 2:12, Заб. 109:1, Аъм. 7:55-56, Рум. 8:34, Эфс. 1:20, Мас. 15:24

+ 3:3 Рум. 6:2, Рум. 6:7, Ғал. 5:24, Қӯл. 2:20

+ 3:4 Юҳ. 11:25
+ 3:5 Эфс. 5:5, Рум. 8:13
+ 3:6 Рум. 1:18, Эфс. 5:6
+ 3:7 Эфс. 2:2, Эфс. 4:17

+ 3:8 Яъқ. 1:21, 1 Пет. 1:21, Эфс. 4:22, Эфс. 4:31

+ 3:9 Иб. 19:11, Эфс. 4:25, Қӯл. 2:11

+ 3:10 Ҳас. 1:26, Эфс. 4:24

+ 3:11 Рум. 2:28-29, 1 Қӯр. 7:19, Ғал. 3:28, Ғал. 5:6, 1 Қӯр. 12:13, Ғал. 5:6, Эфс. 2:14, 1 Қӯр. 15:28, Эфс. 1:23

+ 3:12 Луқ. 18:7, Рум. 8:33, Тит. 1:1

+ 3:13 Эфс. 4:2, Мат. 6:14-15, Марқ. 11:25-26, Луқ. 7:41-42, Эфс. 4:32

+ 3:14 1 Қӯр. 13:1, Эфс. 4:3, Эфс. 5:2

+ 3:15 Юҳ. 14:27, Юҳ. 16:33, Фпл. 4:7, Эфс. 2:16

+ 3:16 Юҳ. 15:3, Заб. 26:6, Эфс. 5:19
+ 3:17 1 Қӯр. 10:31
• 3:18 Эфс. 5:22
+ 3:18 Ҳас. 3:16, 1 Пет. 3:1
+ 3:19 1 Пет. 3:7

+ 3:20 Хур. 20:12, Мас. 1:8, Мас. 6:20, Мас. 23:22

+ 3:22 1 Пет. 2:18, 1 Тим. 6:1, Тит. 2:9
+ 3:24 Эфс. 6:8
+ 3:25 Так. Шар. 10:17, Мат. 22:16

+ 4:2 Луқ. 18:1, Луқ. 21:36, Рум. 12:12, Эфс. 6:18, 1 Тас. 5:17

+ 4:3 Аъм. 4:29, Рум. 16:24, Эфс. 6:19-20, Фпл. 1:7, Филем. 1:1

+ 4:5 Эфс. 5:15-16
+ 4:6 1 Пет. 3:15
• 4:7 Эфс. 6:21-22
+ 4:7 Аъм. 20:4
+ 4:8 Қӯл. 2:2
+ 4:9 Филем. 1:10, Филем. 1:16

+ 4:10 Аъм. 19:29, Филем. 1:23, Аъм. 12:12, Аъм. 15:37-38

+ 4:11 Аъм. 1:23, Аъм. 18:7
+ 4:12 Қӯл. 1:7, Филем. 1:23
+ 4:14 2 Тим. 4:10-11, Филем. 1:23
+ 4:15 Рум. 16:5
+ 4:16 1 Тас. 5:27
+ 4:17 Филем. 1:2

+ 4:18 1 Қӯр. 16:21, Ғал. 6:11, 2 Тас. 3:17, Филем. 1:19

1 Ба Таслӯникиён

НОМАИ ЯКУМИ

ҲАВВОРИИ МУҚАДДАС ПАВЛУС

БА ТАСЛӮНИКИЁН

- 1
- 2
- 3
- 4
- 5

БОБИ ЯКУМ

Ҳавворӣ барои ҳаёти намунавии имони таслӯникиён шукргузорӣ менамояд.

1^1Павлус ва Силвонус ва Тимотиюс ба калисои Таслӯникӣ, ки дар Худои Падар ва Исои Масеҳи Худованд аст: файз ва осоиштагӣ аз ҷониби Падари мо Худо ва Исои Масеҳи Худованд бар шумо бод+.

2Ҳамеша Худоро барои ҳамаи шумо шукргузорӣ намуда, дар дуоҳои худ шуморо зикр мекунем,+

3Ва доимо кори имон ва меҳнати муҳаббат ва сабри умеди шуморо, ки ба Худованди мо Исои Масеҳ доред, ба ҳузури Худо ва Падари мо ба ёд меоварем,

4Чун медонем, ки шумо, эй бародарон ва эй маҳбубони Худо, баргузида шудаед;+

5Зеро ки башорати мо назди шумо на танҳо дар суҳан, балки низ дар қувват ва дар Рӯҳулқудс ва дар эътимоди бузурге буд; ва шумо медонед, ки мо дар миёни шумо барои шумо чӣ гуна будем+.

6Ва шумо тақлидкунандагони мо ва Худованд гардида, каломро дар ранҷу заҳмати азим бо шодии Рӯҳулқудс қабул кардед,+

7Ба тавре ки барои ҳамаи имондорони Мақдуния ва Охоия намунаи ибрат шудед.

8Зеро ки аз шумо каломи Худованд на танҳо дар Мақдуния ва Охоия шунида шуд, балки имоне ки шумо ба Худо доред, дар ҳама ҷо овоза шуд, ба дараҷае ки моро ҳоҷат нест чизе бигӯем.

9Зеро вақте ки худи онҳо дар бораи мо ҳикоят мекунанд, мегӯянд, ки чӣ гуна мо ба миёни шумо доҳил шудем, ва чӣ гуна шумо аз бутҳо гашта ба Худо руҷӯъ намудед, то ки Худои Ҳай ва ҳақиқиро бандагӣ кунед+

10Ва Писари Ӯро аз осмон мунтазир шавед, ки Худо Ӯро аз мурдагон эҳьё кард, яъне Исоро, ки моро аз ғазаби оянда халосӣ медиҳад+.

БОБИ ДУЮМ

Ҳаввориёни Масеҳ ҷалолро барои худашон не, балки барои Худо толибанд.

2^1Худи шумо, эй бародарон, медонед, ки омадани мо назди шумо бе натиҷа набуд;

2Мо пеш аз он дар Филиппӣ, чунон ки медонед, азобу уқубат кашида, гирифтори таҳқир шуда будем, вале дар Худои худ қавӣ гардидем, то ки дар миёни мухолифатҳои бузурге башорати Худоро ба шумо мавъиза намоем+.

3Зеро ки исрори мо аз рӯи иштибоҳ ё нопокӣ ё макр нест,+

4Балки, чӣ тавре ки Худо моро лоиқ донист, ки башорат ба мо супурда шавад, ҳамон тавр мо сухан меронем ва толиби он нестем, ки ба одамон писанд оем, балки ба Худое ки дилҳои моро имтиҳон мекунад+.

5Зеро ки мо ҳаргиз, чунон ки медонед, бо тамаллуқ гап назадаем ва ба чизе тамаъ накардаем — Худо шоҳид аст! —+

6Ва ҷалолро аз одамизод толиб нашудаем, на аз шумо ва на аз дигарон+.

7Мо, ҳамчун ҳаввориёни Масеҳ, метавонистем бо иҳтиёру қудрат рафтор кунем, аммо дар миёни шумо мулоим будем, монанди дояе ки кӯдакони худро навозиш мекунад.

8Мо чунон ба шумо дил бастаем, ки хостем ба шумо на танҳо башорати Худоро бидиҳем, балки ҷонҳои худро низ дар роҳи шумо фидо созем, азбаски шумо ба мо азиз будед+.

9Зеро ки шумо, эй бародарон, заҳмат ва ранҷи моро дар ҳотир доред: шабу рӯз кор кардем, бе он ки ба касе аз шумо гаронӣ кунем, мо башорати Худоро ба шумо мавъиза менамудем+.

10Шумо шоҳид ҳастед ва Худо низ, ки чӣ гуна пеши шумо, имондорон, мо муқаддасона ва одилона ва бенуқсон рафтор кардем;

11Ва шумо медонед, ки чӣ гуна ҳар яке аз шуморо, мисли падар фарзандони худро,+

12Насиҳат медодем, дилдорӣ мекардем ва вазифадор менамудем, ки муносиби Худо, ки шуморо ба Малакут ва ҷалоли Худ даъват менамояд, рафтор кунед+.

13Ба ни сабаб мо низ пайваста Худоро шукргузорӣ мекунем, ки чун шумо каломи Худоро аз мо шунида қабул кардед, онро на ҳамчун каломи одамизод қабул кардед, балки ҳамчун каломи Худо, ки он дар ҳақиқат чунин аст ва он дар шумо, имондорон, амал мекунад+.

14Зеро ки шумо, эй бародарон, ба калисоҳои Худо, ки дар Яҳудо дар Исои Масеҳ мебошанд, тақлид намудед, чунки шумо аз дасти ҳамватанони худ ҳамон уқубатро дидаед, ки онҳо низ аз дасти яҳудиён дидаанд,+

15Ки Исои Худованд ва анбиёро куштанд, ва моро гирифтори таъқибот карданд, ва дар назари Худо писанд намеоянд, ва ба ҳамаи одамон муқобиланд,+

16Ва ба мо монеъ мешаванд ба халқҳо бигӯем, ки наҷот ёбанд, ва ба ин васила ҳамеша зарфи гуноҳҳои худро лабрез мекунанд; аммо, ниҳоят, ба ғазаб гирифтор шуданд+.

Пазмонии Павлус ба таслӯникиён.

17Лекин мо, эй бародарон, баъд аз он ки ба муддати кӯтоҳе ҷисман, на қалбан, аз шумо ҷудо шудем, бо иштиёқи зиёдтар саъю кӯшиш намудем, ки рӯи шуморо бубинем,+

18Ва ба ин сабаб мо, — яъне ман, Павлус, — як-ду маротиба хостем назди шумо биёем, вале шайтон ба мо монеъ шуд+.

19Зеро кист умеди мо, ё шодмонии мо, ё тоҷи фахри мо дар ҳузури Худованди мо Исои Масеҳ дар вақти омадани Ӯ — оё шумо нестед+?

20Оре, шумо ҷалол ва шодмонии мо ҳастед.

БОБИ СЕЮМ

Фиристодани Тимотиюс.

3^1Бинобар ин мо дигар сабр карда натавонистем ва розӣ шудем дар Атино танҳо монем,+

2Ва Тимотиюсро, ки бародари мо ва ҳизматгузори Худо ва ҳамкори мо дар башорати Масеҳ аст, фиристодем, то ки шуморо дар имонатон устувор гардонад ва тасаллӣ диҳад,+

3То ки ҳеҷ кас дар ин азобу уқубатҳо дудила нашавад, зеро худи шумо медонед, ки чунин аст насиби мо+.

4Зеро ки мо ҳамон вақт ҳам, ки назди шумо будем, ба шумо пешгӯӣ кардем, ки моро азобу уқубат дар пеш аст, чунон ки низ ба вуқӯъ омад, ва шумо медонед.

5Аз ин рӯ ман ҳам дигар сабр карда натавонистам ва ӯро фиристодам, ки имони шуморо бифаҳмам, ки мабодо озмоянда шуморо озмуда бошад ва меҳнати мо бенатиҷа шуда бошад+.

Шодмонии ҳавворӣ дар бобати хабарҳои хуш ва дуои ӯ барои таслӯникиён.

6Аммо акнун, ки Тимотиюс аз пеши шумо назди мо омад ва муждаи имон ва муҳаббати шуморо ба мо расонд, ва ин ки шумо ҳамеша моро ба некӣ ёд мекунед ва муштоқи дидори мо ҳастед, чунон ки мо низ муштоқи дидори шумо ҳастем, —+

7Пас мо, эй бародарон, бо вуҷуди тамоми андӯҳ ва азобу уқубати худ, аз имони шумо тасаллӣ ёфтем,

8Чунки акнун мо зинда ҳастем, модоме ки шумо дар Худованд қоим мебошед.

9Зеро чӣ гуна мо метавонем ба Худо барои шумо шукргузорӣ кунем, барои тамоми шодмоние ки дар бораи шумо ба ҳузури Худои мо дорем,

10Ки шабу рӯз бо тамоми ҷидду ҷаҳд дуо мегӯем, ки бо шумо рӯ ба рӯ шавем ва камии имони шуморо пур кунем+?

11Худи Худо ва Падари мо ва Худованди мо Исои Масеҳ роҳи моро сӯи шумо рост оварад+.

12Ва Худованд муҳаббати шуморо ба якдигар ва ба ҳар кас афзун ва фаровон гардонад, чунон ки мо низ ба шумо муҳаббат дорем,+

13Ва дилҳои шуморо устувор гардонад, то ки дар вақти омадани Худованди мо Исои Масеҳ бо ҳамаи муқаддасони Ӯ дар қудсият ба ҳузури Худо ва Падари мо беайб бошед. Омин+.

БОБИ ЧОРУМ

Даъват ба қудсият.

4^1Ва боз, эй бародарон, аз шумо дар Исои Масеҳ хоҳиш ва илтимос мекунем, ки чӣ тарзе ки аз мо пазируфтаед, ки чӣ гуна бояд рафтор кунед ва дар назари Худо писанд оед, ба ҳамон тарз боз ҳам зиёдтар муваффақият ба даст оваред;+

2Зеро медонед, ки чӣ гуна аҳкоме аз ҷониби Исои Худованд ба шумо додаем.

3Зеро иродаи Худост, ки шумо пок бошед ва аз зино парҳез кунед;+

4Ва ҳар яке аз шумо битавонад бадани худро дар покӣ ва шараф нигоҳ дорад,

5На дар оташи шаҳват, монанди халқҳое ки Худоро намешиносанд;+

6Ва касе дар ҳеҷ бобат ба бародари худ таҷовуз ё суиистифода накунад, чунки Худованд барои ҳамаи ин корҳо интиқом мегирад, чунон ки пештар низ ба шумо гуфтем ва шаҳодат додем.

7Зеро ки Худо моро на ба нопокӣ, балки ба кудсият даъват кардааст+.

8Бинобар ин, ҳар кӣ саркашӣ мекунад, на ба одамизод, балки ба Худо саркашӣ мекунад, ки Ӯ Рӯҳулқудси Худро ба мо ато намудааст.

9Аммо дар хусуси бародардӯстӣ ба шумо навиштан ҳоҷат надорад, зеро ки худи шумо аз Худо омӯхтаед, ки ба якдигар муҳаббат дошта бошед;+

10Ва шумо бо ҳамаи бародарон дар ҳамаи Мақдуния ҳамин тавр рафтор мекунед. Лекин мо, эй бародарон, шуморо даъват мекунем, ки боз ҳам зиёдтар муваффақият ба даст оваред

11Ва саъю кӯшиш намоед, ки сокитона зиндагӣ кунед ва кори худро бо амали дастҳои худ ба ҷо оваред, чунон ки ба шумо дастур додаем,+

12То назди онҳое ки дар берунанд, боодобона рафтор кунед ва ба ҳеҷ чиз мӯҳтоҷ набошед+.

Тасалло дар хусуси қисмати имондороне ки то омадани дуюми Худованд мемиранд.

13Лекин мо, эй бародарон, намехоҳем, ки шумо дар бораи мурдагон бехабар бошед, ки мабодо мисли дигарон, ки умед надоранд, андӯҳгин шавед+.

14Зеро, агар мо имон дорем, ки Исо мурд ва эҳьё шуд, ба ҳамин тарз низ Худо онҳоеро, ки дар Исо мурдаанд, бо Ӯ хоҳад овард+.

15Зеро инро ба шумо бо каломи Худованд мегӯем, ки мо, зиндаҳо, ки то омадани Худованд боқӣ мондаем, аз мурдагон пешдастӣ нахоҳем кард,+

16Чунки Худи Худованд бо бонги даъват, бо садои фариштаи муқарраб ва карнаи Худо, аз осмон нузул хоҳад кард, ва онҳое ки дар Масеҳ мурдаанд, аввал эҳьё хоҳанд шуд;+

17Баъд мо, зиндаҳо, ки боқӣ мондаем, бо якҷоягии онҳо бар абрҳо бурда хоҳем шуд, то ки Худовандро дар ҳаво пешвоз гирем, ва ҳамин тавр ҳамеша бо Худованд хоҳем буд+.

18Пас ҳамдигарро бо ин суханон тасаллӣ диҳед.

БОБИ ПАНҶУМ

Имондорон бояд дар интизори рӯзи Худованд бедор бошанд.

5^1Аммо дар бораи замонҳо ва мӯҳлатҳо ба шумо, эй бародарон, навиштан ҳоҷат надорад,+

2Зеро худи шумо хуб медонед, ки рӯзи Худованд ончунон меояд, чунон ки дузд дар шаб+.

3Чун бигӯянд: «Осоиштагӣ ва амният», — он гоҳ ногаҳон ба ҳалокат дучор хоҳанд шуд, мисли он ки зани ҳомиладор ба дарди зоиш дучор мешавад, ва ба ҳеҷ ваҷҳ халос нахоҳанд шуд+.

4Лекин шумо, эй бародарон, дар зулмот нестед, ки он рӯз бар шумо чун дузд ояд;+

5Зеро ки ҳамаи шумо писарони нур ва писарони рӯз ҳастед. Мо на писарони шаб ҳастем ва на писарони зулмот+.

6Пас, набояд мисли дигарон дар хоб бошем, балки бедор ва ҳушьёр бошем+.

7Зеро ки хобидагон шабона мехобанд, ва мастон шабона маст мешаванд;

8Вале мо, ки писарони рӯз ҳастем, бояд ҳушьёр бошем ва зиреҳи имон ва муҳаббат ва хӯди умеди наҷотро дар бар кунем,+

9Чунки Худо моро на барои ғазаб таъин кардааст, балки барои ёфтани наҷот ба василаи Худованди мо Исои Масеҳ,+

10Ки барои мо мурд, то ки мо, хоҳ бедор бошем, хоҳ хобида, бо якҷоягии Ӯ зист кунем+.

11Бинобар ин ҳамдигарро тасаллӣ диҳед ва якдигарро обод кунед, чунон ки низ мекунед.

Насиҳат. Саломҳо.

12Аммо аз шумо, эй бародарон, илтимос мекунем, ки он касонро қадрдонӣ намоед, ки дар миёни шумо меҳнат мекунанд, ва сарварони шумо дар Худованд буда, шуморо насиҳат медиҳанд,+

13Ва онҳоро барои фаъолияташон бо камоли муҳаббат иззат кунед; бо якдигар дар сулҳ зист кунед+.

14Инчунин аз шумо, эй бародарон, хоҳишмандем, ки танбалонро насиҳат кунед, беҷуръатонро тасаллӣ диҳед, сустонро дастгирӣ намоед, бо ҳар кас пурсабр бошед+.

15Бохабар бошед, ки касе ба касе дар ивази бадӣ, бадӣ накунад, балки ҳамеша барои якдигар ва барои ҳама дар паи некӣ бошед+.

16Ҳамеша шод бошед+.

17Пайваста дуо гӯед+.

18Барои ҳама чиз шукр гӯед, зеро ки чунин аст иродаи Худо дар ҳаққи шумо дар Исои Масеҳ+.

19Рӯҳро хомӯш накунед+.

20Нубувватҳоро хор нашуморед.

21Ҳама чизро озмоиш кунед, чизи ҳубро нигоҳ доред+.

22Аз ҳар гуна бадӣ худдорӣ кунед.

23Худи Худои осоиштагӣ бигзор шуморо ба куллӣ пок гардонад ва рӯҳу ҷону ҷисми шуморо дар вақти омадани Худованди мо Исои Масеҳ комилан беайб нигоҳ дорад+.

24Даъваткунандаи шумо амин аст, ва инро низ ба амал меоварад+.

25Эй бародарон, барои мо дуо гӯед+.

26Ба ҳамаи бародарон бо бӯсаи муқаддас салом расонед+.

27Шуморо ба исми Худованд вазифадор менамоям, ки ин номаро ба ҳамаи бародарони муқаддас бихонед+.

28Файзи Худованди мо Исои Масеҳ бо шумо бод. Омин.

+ 1:1 Аъм. 15:22, 1 Пет. 5:12, 2 Тас. 1:1, Аъм. 17:1, Фпл. 4:16

+ 1:2 Эфс. 5:20, 2 Тас. 1:3, 2 Тас. 2:13
+ 1:4 2 Пет. 1:10
+ 1:5 Аъм. 20:18

+ 1:6 1 Қӯр. 4:16, 1 Қӯр. 11:1, 2 Тас. 3:7, Аъм. 17:5-10, Аъм. 13:52

+ 1:9 Аъм. 14:15

+ 1:10 1 Қӯр. 1:7, 2 Тас. 1:10, Мат. 3:7, Рум. 5:9, 1 Тас. 2:16, 1 Тас. 5:9

+ 2:2 Аъм. 16:22-24
+ 2:3 2 Қӯр. 4:2
+ 2:4 Ғал. 2:7, Ғал. 1:10, Эфс. 5:10
+ 2:5 Рум. 1:9, Рум. 9:1, Фпл. 1:8
+ 2:6 1 Қӯр. 9:4-5, 2 Тас. 3:9, Филем. 1:8
+ 2:8 2 Қӯр. 12:15
+ 2:9 Аъм. 18:3, 2 Қӯр. 11:27, 2 Тас. 3:8
+ 2:11 1 Қӯр. 4:14-15
+ 2:12 2 Тас. 2:14
+ 2:13 Ғал. 4:14
+ 2:14 1 Тас. 1:6, Аъм. 17:5, 2 Тас. 1:4-5

+ 2:15 Ирм. 2:30, Мат. 23:34, Юҳ. 15:20, Аъм. 13:50, Аъм. 17:5

+ 2:16 Аъм. 13:45, Аъм. 14:2, Мат. 27:25, Луқ. 21:23, 1 Тас. 1:10

+ 2:17 1 Қӯр. 5:3, Қӯл. 2:5
+ 2:18 Рум. 1:13, Рум. 15:22
+ 2:19 1 Қӯр. 15:31, 2 Тас. 1:4
+ 3:1 Аъм. 17:15-16
+ 3:2 Аъм. 16:1, Фпл. 2:19
+ 3:3 Аъм. 9:16, Аъм. 14:22, 1 Пет. 5:9

+ 3:5 1 Вақ. 21:1, Мат. 4:3, 1 Қӯр. 7:5, Ғал. 4:11

+ 3:6 Аъм. 18:5
+ 3:10 2 Тим. 1:3
+ 3:11 2 Тас. 3:5
+ 3:12 Фпл. 1:9-10, 2 Тас. 1:3
+ 3:13 Зак. 14:5, Яҳ. 1:14, 2 Тас. 2:17
+ 4:1 Қӯл. 1:10, Қӯл. 2:6
+ 4:3 1 Қӯр. 6:18, Ғал. 5:19, Эфс. 5:3
+ 4:5 1 Пет. 4:3-4, Рум. 1:26, Эфс. 4:17-19

+ 4:7 1 Пет. 1:15, Яҳ. 1:24, Эфс. 1:4, Қӯл. 1:22

+ 4:9 Ибр. 13:1, Юҳ. 6:45

+ 4:11 Мас. 17:14, Аъм. 18:3, Эфс. 4:28, 2 Тас. 3:8, 2 Тас. 3:10

+ 4:12 Рум. 13:13
+ 4:13 Эфс. 2:12
+ 4:14 1 Қӯр. 15:20, 2 Қӯр. 4:14
+ 4:15 1 Қӯр. 15:51-52

+ 4:16 Дон. 10:13, Дон. 12:1, Яҳ. 1:9, Ваҳй 12:7, Иш. 27:12, Мат. 24:31, 1 Қӯр. 15:52, Мат. 16:27, 1 Қӯр. 15:23

+ 4:17 Аъм. 1:9, Ваҳй 11:12, Юҳ. 14:3
+ 5:1 Аъм. 1:7
+ 5:2 Мат. 24:43, 2 Пет. 3:10
+ 5:3 Иш. 13:8, Луқ. 21:34, Фпл. 3:19
+ 5:4 1 Юҳ. 2:8
+ 5:5 Луқ. 16:8, Юҳ. 12:36, Рум. 13:12
+ 5:6 Марқ. 13:33-36, 1 Пет. 1:13, Эфс. 6:18
+ 5:8 Иш. 59:17, Эфс. 6:14, Эфс. 6:17
+ 5:9 1 Тас. 1:10
+ 5:10 Рум. 14:9

+ 5:12 1 Қӯр. 16:16, 1 Қӯр. 16:18, Фпл. 2:29, 1 Тим. 5:17

+ 5:13 Марқ. 9:50, Рум. 12:18, 2 Қӯр. 13:11
+ 5:14 2 Тас. 3:6-10, Иш. 35:4, Ғал. 6:1
+ 5:15 Иб. 19:18, 1 Пет. 3:9, Рум. 12:17
+ 5:16 Фпл. 4:4

+ 5:17 Луқ. 18:1, Луқ. 21:36, Рум. 12:12, Эфс. 6:18, Қӯл. 4:2

+ 5:18 Рум. 12:2, Эфс. 5:17, Эфс. 5:20
+ 5:19 Эфс. 4:30
+ 5:21 1 Юҳ. 4:1, 1 Қӯр. 14:29
+ 5:23 Рум. 15:33, Фпл. 4:9, 2 Тас. 3:16
+ 5:24 1 Қӯр. 1:9, 2 Тас. 3:3, Ибр. 10:23
+ 5:25 Эфс. 6:19, 2 Тас. 3:1, Ибр. 13:18
+ 5:26 1 Пет. 5:14, Рум. 16:16
+ 5:27 Қӯл. 4:16

2 Ба Таслӯникиён

НОМАИ ДУЮМИ

ҲАВВОРИИ МУҚАДДАС ПАВЛУС

БА ТАСЛӮНИКИЁН

- 1
- 2
- 3

БОБИ ЯКУМ

Саломи ҳавворӣ ба имондорон.

1^1Павлус ва Силвонус ва Тимотиюс ба калисои Таслӯникӣ, ки дар Падари мо Худо ва Исои Масеҳи Худованд аст:+

2Файз ва осоиштагӣ аз ҷониби Падари мо Худо ва Исои Масеҳи Худованд бар шумо бод.

Шукргузорӣ барои устувории имони таслӯникиён.

Дар бораи омадани дуюми Масеҳ.

3Ҳамеша мо бояд Худоро барои шумо, эй бародарон, чунон ки сазовор аст, шукргузорӣ намоем, чунки имони шумо афзоиш меёбад ва дар миёни ҳамаи шумо муҳаббати ҳар яке ба ҳамдигар зиёд мешавад,+

4Ба тавре ки худи мо дар калисоҳои Худо аз шумо фахр мекунем, дар хусуси сабр ва имони шумо дар ҳамаи таъқибот ва азобҳое ки аз сар мегузаронед+.

5Ин гувоҳиест бар доварии одилонаи Худо, то ки шумо сазовори Малакути Худо ҳисоб ёбед, ки барои он низ уқубат мекашед+.

6Зеро ба назари Худо одилона аст, ки уқубатдиҳандагони шуморо уқубат диҳад,+

7Ва шуморо, ки уқубат мекашед, бо якҷоягии мо фароғат бахшад, ҳангоме ки Исои Худованд аз осмон бо фариштаҳои қуввати Худ+

8Дар оташи фурӯзон зуҳур намуда, аз онҳое ки Худоро намешиносанд ва ба башорати Худованди мо Исои Масеҳ итоат намекунанд, интиқом гирад+.

9Онҳо гирифтори ҷазои ҳалокати абадӣ гардида, аз ҳузури Худованд ва ҷалоли қудрати Ӯ маҳрум хоҳанд шуд+

10Дар он рӯзе ки Ӯ омада, дар муқаддасони Худ ҷалол ёбад ва ҳамаи имондоронро ба тааҷҷуб оварад, чунки шумо ба шаҳодати мо имон овардед+.

11Барои ҳамин ҳам мо ҳамеша барои шумо дуо мегӯем, то ки Худои мо шуморо сазовори даъваташ гардонад ва ҳар салохдиди некӣ ва кори имонро бо қуввати Худ ба амал оварад,+

12То ки исми Худованди мо Исои Масеҳ дар шумо ҷалол ёбад, ва шумо дар Ӯ ҷалол ёбед, ба ҳасби файзи Худои мо ва Исои Масеҳи Худованд.

БОБИ ДУЮМ

Зоҳир шудани муртади олиҷоҳ пеш аз омадани дуюми Масеҳ.

2^1Валекин аз шумо, эй бародарон, илтимос мекунем, ки дар хусуси омадани Худованди мо Исои Масеҳ ва пайвастани мо бо Ӯ+

2Нагузоред, ки фикри шумо зуд ба шубҳа афтад, ва ҳаросон нашавед на аз нубуввати рӯҳ, на аз калом ва на аз номае ки гӯё мо фиристода бошем дар бораи он ки рӯзи Масеҳ фаро расидааст.

3Ҳеҷ кас ба ҳеҷ ваҷҳ набояд шуморо фирефта кунад, зеро аввал бояд исьён ба вуқӯъ биёяд ва шахси пур аз шарорат, яъне писари ҳалокат, зоҳир шавад+.

4Вай ба ҳар чизе ки Худо ё маъбуд ном дорад, муқобилият нишон медиҳад ва худро аз он баланд мегирад, ба тавре ки дар маъбади Худо нишаста, худро Худо эълон мекунад+.

5Оё дар хотир надоред, ки вақте ки назди шумо будам, инро ба шумо мегуфтам?

6Ва алҳол шумо медонед он чист, ки ба вай монеъ мешавад, то дар вақти муайян зоҳир гардад.

7Зеро ки сирри шарорат акнун амал мекунад, вале ҳоло маҳфиёна аст, то даме ки он чи монеъ мешавад, аз миён бардошта шавад, —+

8Он гоҳ шарир зоҳир мегардад, ҳамон ки Исои Худованд варо бо нафаси даҳонаш мекушад ва бо зуҳури омадани Худ несту нобуд мекунад+.

9Омадани ин шарир бо ҳар гуна кувват ва аломот ва мӯъҷизоти сохта аз рӯи амали шайтон аст,+

10Ва бо ҳар навъ талбиси ноҳаққӣ дар вуҷуди нобудшавандагон барои он ки онҳо муҳаббати ростиро қабул накарданд, то ки наҷот ёбанд+.

11Ва ба ин сабаб Худо ба онҳо неруи гумроҳкунандаро мефиристад, то ки ба дурӯғ имон оваранд,+

12То ҳамаи онҳое ки ба ростӣ имон наоварданд, балки ноҳаққиро дӯст доштанд, маҳкум гарданд.

Худованд тасаллои имондорон аст.

13Валекин мо бояд ҳамеша Худоро барои шумо, эй бародарони маҳбуби Худованд, шукргузорӣ намоем, ки Худо аз ибтидо, ба василаи тақдиси Рӯҳ ва имон ба ростӣ, шуморо барои наҷот баргузидааст+.

14Ва барои он шуморо ба воситаи башорати мо даъват намудааст, то ки ба ҷалоли Худованди мо Исои Масеҳ ноил шавед+.

15Пас, эй бародарон, истодагӣ кунед ва ривоятҳоеро, ки ё аз калом, ё аз номаи мо таълим гирифтаед, нигоҳ доред+.

16Валекин Худи Худованди мо Исои Масеҳ ва Худо, Падари мо, ки моро дӯст доштааст ва тасаллии абадӣ ва умеди некро бо файз ато намудааст,+

17Бигзор дилҳои шуморо тасаллӣ диҳад ва шуморо дар ҳар сухан ва амали нек устувор гардонад+.

БОБИ СЕЮМ

Имондорон бояд барои башорати Каломи Худо дуо гӯянд.

3^1Ба ҳар ҳол, эй бародарон, дар ҳаққи мо дуо гӯед, то ки каломи Худованд паҳн шавад ва ҷалол ёбад, чунон ки дар миёни шумо шудааст,+

2Ва барои он ки мо аз одамони гумроҳ ва шарир халос шавем; зеро ки на ҳар кас имон дорад+.

3Лекин Худованд амин аст, ки шуморо устувор гардонад ва аз он шарир нигоҳ дорад+.

4Ва мо ба шумо дар Худованд эътимод дорем, ки он чи ба шумо амр фармоем, ба ҷо меоваред ва ба ҷо хоҳед овард.

5Ва Худованд бигзор дилҳои шуморо ба муҳаббати Худо ва ба сабри Масеҳ ҳидоят намояд+.

Калисо бояд ба танбалӣ ва касони бекорагард муқобил баромада, тартибро таълим диҳад.

6Валекин ба шумо, эй бародарон, ба исми Худованди мо Исои Масеҳ дастур медиҳем, ки аз ҳар бародаре ки бекорагардӣ мекунад ва на мувофиқи ривояте ки аз мо қабул кардаед, дур шавед,+

7Зеро худи шумо медонед, ки чӣ гуна бояд ба мо тақлид намоед; зеро ки мо дар миёни шумо бекорагард набудем:+

8Нони касеро муфт нахӯрдем, балки шабу рӯз ба меҳнат ва кор машғул шудем, то ки ба касе аз шумо гаронӣ накунем, —+

9На аз он сабаб ки ҳақ надоштем, балки барои он ки ҳудамонро ба шумо намунаи ибрат гардонем, то ки ба мо тақлид намоед+.

10Зеро, вақте ки назди шумо будем, ба шумо чунин дастур додем: агар касе нахоҳад кор кунад, бигзор хӯрок ҳам нахӯрад+.

11Зеро шунидем, ки баъзе касон дар миёни шумо бекорагардӣ мекунанд, яъне ҳеҷ коре накарда, давуғеҷи барзиёд мекунанд;+

12Ба чунин шахсон дар Худованди мо Исои Масеҳ амр мефармоем ва насиҳат медиҳем, ки сокитона кор карда, нони худро бихӯранд.

13Валекин шумо, эй бародарон, аз некӯкорӣ монда нашавед+.

14Ва агар касе ба суханоне ки мо дар ин нома навиштаем, гӯш надиҳад, — ӯро дар хотири худ гирифта монед ва бо ӯ муошират накунед, то ки хиҷил шавад;

15Аммо ӯро душман ҳисоб накунед, балки ҳамчун бародар насиҳат диҳед+.

Салом бо дасти худ ба ҳамаи имондорон.

16Валекин Худи Худованди осоиштагӣ бигзор ҳамеша дар ҳама чиз осоиштагӣ ба шумо ато намояд. Худованд бо ҳамаи шумо бод!+

17Ман, Павлус, бо дасти худ салом мерасонам, ки ин аломате дар ҳар нома аст; ман чунин менависам:+

18Файзи Худованди мо Исои Масеҳ бо ҳамаи шумо бод. Омин.

+ 1:1 Аъм. 15:22, 1 Пет. 5:12, 1 Тас. 1:1, Аъм. 16:1

+ 1:3 Эфс. 5:20, 1 Тас. 1:2, 2 Тас. 2:13
+ 1:4 1 Тас. 2:19
+ 1:5 Луқ. 20:35
+ 1:6 Ваҳй 6:10
+ 1:7 Яҳ. 1:14

+ 1:8 Иш. 66:15-16, 2 Пет. 3:7, Дов. 2:10, Айюб 18:21, Ирм. 9:3

+ 1:9 Иш. 2:10
+ 1:10 1 Қӯр. 3:13, 1 Тас. 1:10
+ 1:11 Қӯл. 1:9
+ 2:1 Мат. 24:31, 1 Тас. 4:15-17

+ 2:3 Марқ. 13:5, Қӯл. 2:8, 1 Юҳ. 3:7, Эфс. 5:6, Дон. 7:24-25, Дон. 8:25, Ваҳй 13:4-5

+ 2:4 Иш. 14:14, Ҳиз. 28:2, Дон. 11:36
+ 2:7 1 Юҳ. 2:18, 1 Юҳ. 4:3
+ 2:8 Айюб 4:9, Иш. 11:4, Ваҳй 2:16
+ 2:9 Мат. 24:24, Марқ. 13:22, Ваҳй 13:14
+ 2:10 1 Қӯр. 1:18
+ 2:11 3 Подш. 22:22, Ҳиз. 14:9

+ 2:13 Эфс. 5:20, 2 Тас. 1:3, Ирм. 2:3, Яъқ. 1:18, Ваҳй 14:4

+ 2:14 1 Тас. 2:12
+ 2:15 1 Қӯр. 16:13
+ 2:16 1 Пет. 1:3
+ 2:17 1 Тас. 3:13
+ 3:1 1 Тас. 5:25
+ 3:2 Рум. 15:31, 2 Қӯр. 1:10-11

+ 3:3 1 Қӯр. 1:9, 1 Тас. 5:24, Ибр. 10:23, Мат. 16:13, Юҳ. 17:12

+ 3:5 1 Тас. 3:11
+ 3:6 Мас. 6:6
+ 3:7 1 Қӯр. 4:16, 1 Қӯр. 11:1, 1 Тас. 1:6
+ 3:8 Аъм. 18:3, 1 Тас. 2:9-10

+ 3:9 1 Қӯр. 9:4-5, 1 Тас. 2:6, Филем. 1:8, 1 Пет. 5:3, Фпл. 3:17, 1 Тим. 4:12, Тит. 2:7

+ 3:10 Эфс. 4:28, 1 Тас. 4:11, 1 Тас. 5:14
+ 3:11 1 Тим. 5:13
+ 3:13 Ғал. 6:9
+ 3:15 Мат. 18:15
+ 3:16 Рум. 15:33, Фпл. 4:9, 1 Тас. 5:23

+ 3:17 1 Қӯр. 16:21, Ғал. 6:11, Қӯл. 4:18, Филем. 1:19

1 Ба Тимотиюс

НОМАИ ЯКУМИ

ҲАВВОРИИ МУҚАДДАС ПАВЛУС

БА ТИМОТИЮС

- 1
- 2
- 3
- 4
- 5
- 6

1 БОБИ ЯКУМ

Файз, марҳамат ва осоиштагӣ аз ҷониби Худо.

1^1Павлус, ҳаввории Исои Масеҳ бо амри Худое ки Наҷотдиҳандаи мост, ва Исои Масеҳи Худованд, ки умеди мост,+

2Ба Тимотиюс, ки фарзанди ҳақиқӣ дар имон аст: файз, марҳамат ва осоиштагӣ аз ҷониби Падари мо Худо ва Худованди мо Исои Масеҳ бод+.

Насиҳат дар бораи муқобилат кардан ба воизони козиби шариат.

3Вақте ки ба Мақдуния равона шудам, аз ту хоҳиш кардам, ки дар Эфсӯс бимонӣ, то баъзе касонро насиҳат диҳӣ, ки таълимоти дигарро паҳн накунанд

4Ва бо қиссаҳо ва насабномаҳои бепоён машғул нашаванд, ки ин чизҳо на ба ободии хонаи Худо, ки дар имон аст, балки бештар ба мубоҳисот оварда мерасонад+.

5Мақсади ин насиҳат муҳаббат аст, ки аз дили соф ва виҷдони нек ва имони бериё падид меояд,+

6Ки баъзе касон аз он баргашта, ба ёвагӯӣ моил шудаанд,+

7Дар ҳолате ки мехоҳанд муаллимони шариат бошанд, аммо намефаҳманд на он чиро, ки мегӯянд, на он чиро, ки даъво мекунанд.

8Лекин мо медонем, ки шариат нек аст, кас агар онро ба таври шаръӣ ба кор барад,+

9Ва инро бидонад, ки шариат на барои одил дар миён гузошта шудааст, балки барои шарирон ва беитоатон, осиён ва гуноҳкорон, фосиқон ва палидон, барои таҳқиркунандагони падар ва модар, барои одамкушон,+

10Барои зинокорон, ливотагарон, одамдуздон, дурӯғгӯён, савгандшиканон ва барои ҳар амале ки бар хилофи таълимоти солим аст,

11Ба ҳасби башорати пурҷалоли Худои таборак, ки ба ман супурда шудааст+.

Сазовори марҳамат шудани ҳавворӣ мисоли тасаллибахш аст барои виҷдони ғамгин.

12Исои Масеҳи Худованди моро шукргузорӣ мекунам, ки Ӯ ба ман қувват бахшид ва маро амин дониста, ба хизматгузорӣ таъин намуд, —+

13Маро, ки пештар куфргӯ ва таъқибкунанда ва озордеҳ будам, лекин сазовори марҳамат гардидам, чунки аз рӯи нодонӣ, дар беимонӣ амал мекардам;+

14Аммо файзи Худованди мо бо имон ва муҳаббате ки дар Исои Масеҳ аст, дар ман ниҳоятдараҷа зоҳир шуд+.

15Ин сухан дуруст аст ва сазовори қабули куллӣ, ки Исои Масеҳ ба дуньё омад, то гуноҳкоронро наҷот диҳад, ва ман бадтарини онҳо ҳастам+.

16Лекин ман барои он сазовори марҳамат шудам, ки Исои Масеҳ тамоми пурсабриро аввал дар ман нишон диҳад, то ба онҳое ки барои ҳаёти ҷовидонӣ ба Ӯ имон хоҳанд овард, намунаи ибрат бошам.

17Ба Подшоҳи ҷовид, ба Худои ғайрифонӣ, нонамоён ва якто то абад шавкат ва ҷалол бод. Омин.

18Туро, эй фарзандам Тимотиюс, мувофиқи нубувватҳое ки пештар дар ҳаққи ту шуд, чунин насиҳат медиҳам, ки ту мутобиқи онҳо амал намуда, ҳамчун сарбози нек ҷанг кунӣ,+

19Ва имон ва виҷдони нек дошта бошӣ, ки баъзе касон онро рад карданд, ва киштии имонашон ғарқ шуд;

20Аз он ҷумла Хумниюс ва Искандар, ки онҳоро ба шайтон супурдам, то таълим диҳам, ки куфр нагӯянд+.

БОБИ ДУЮМ

Дастурҳо барои ҷамъомадҳои ибодати Худо.

1. Дуо барои ҳамаи одамон.

2^1Пас, дар навбати аввал хоҳишмандам, ки дуоҳо, илтимосҳо, тазаррӯъҳо ва шукронаҳо ба ҷо оварем барои ҳамаи одамон,

2Барои подшоҳон ва барои ҳамаи ҳукуматдорон, то ки ором ва сокит, бо камоли парҳезгорӣ ва покӣ умр гузаронем;+

3Зеро ин дар назари Худо, ки Наҷотдиҳандаи мост, хуб ва писандида аст,+

4Ки Ӯ мехоҳад, ки ҳамаи одамон наҷот ёбанд ва ба дониши ростӣ бирасанд+.

5Зеро ки Худо ягона аст, ва воситачии байни Худо ва одамон низ ягона аст, ки Исои Масеҳи одамизод аст,+

6Ки Худро ҳамчун фидияе барои ҳама дод: ин шаҳодатест, ки дар замони муайян дода шудааст,+

7Ва барои ин ман воиз ва ҳавворӣ ва муаллими халқҳо дар имон ва ростӣ таъин шудаам, — дар Масеҳ рост мегӯям, дурӯғ не+.

2. Рафтори мардон ва занон.

8Пас хоҳиш дорам, ки мардон дастҳои муқаддасро бе ғазаб ва шубҳа боло бардошта, дар ҳар ҷо дуо гӯянд;

9Ва занон низ дар сару либоси шоиста маҳҷубона ва боисмат бошанд ва худро на бо мӯйбофӣ, на бо тилло, на бо марворид ва на бо либосҳои гаронбаҳо оро диҳанд,+

10Балки бо аъмоли нек, чунон ки ба занони парҳезгор муносиб аст.

11Бигзор зан дар хомӯшӣ бо камоли итоат таълим гирад;+

12Ва ба зан иҷозат намедиҳам, ки таълим диҳад ва бар мард ҳукмрон шавад, балки хомӯш бошад+.

13Зеро ки аввал Одам офарида шудааст, ва баъд аз ӯ Ҳавво;+

14Ва Одам фирефта нашудааст, балки зан фиреб хӯрда, ба гуноҳ дучор шудааст;+

15Лекин вай ба воситаи бачазоӣ наҷот хоҳад ёфт, агар дар имон ва муҳаббат ва кудсият бо исмат қоим бошад.

БОБИ СЕЮМ

Дар бораи мансабҳои калисо.

1. Дар бораи усқуфҳо.

3^1Чунин суҳан амин аст, ки агар касе усқуфиро орзу кунад, кори ҳубе орзу мекунад+.

2Аммо усқуф бояд беайб, соҳиби як зан, ҳушьёр, боисмат, боодоб, меҳмоннавоз ва омӯзгор бошад;+

3На моили шаробнӯшӣ, на ҷангара, на тамаъкор, балки сокит ва сулҳҷӯ, на зарпараст;+

4Хонаву ҷои худро ба хубӣ идора кунад, фарзандонашро бо камоли ҳалолкорӣ дар итоат нигоҳ дорад;

5Зеро, кас агар хонаву ҷои худро идора карда натавонад, оё вай дар бораи Калисои Худо ғамҳорӣ карда метавонад?

6Аз ҷумлаи навимонон набошад, мабодо мағрур шуда, зери ҳукми иблис афтад.

7Ва ҳамчунин аз ҷониби онҳое ки дар берунанд, ӯ бояд шаҳодати нек дошта бошад, то ки ба мазаммат ва доми иблис гирифтор нашавад+.

2. Дар бораи дьяконҳо.

8Лозим аст, ки дьяконҳо низ ҳалолкор бошанд, на дузабон, на шавқманди шаробнӯшӣ, на тамаъкор,+

9Балки сирри имонро дар виҷдони пок нигоҳ доранд.

10Валекин онҳо ҳам бигзор аввал озмуда шаванд ва баъд, агар беайб бошанд, ҳизмат кунанд.

11Ҳамчунин занонашон бояд ҳалолкор бошанд, на ғайбаткунанда, балки ҳушьёр ва аз ҳар ҷиҳат мӯътамад+.

12Дьяконҳо бояд соҳиби як зан бошанд, фарзандон ва хонаву ҷои худро ба хубӣ идора кунанд;

13Зеро онҳое ки нағз хизмат карда бошанд, барои худ мартабаи олӣ ва ҷуръати азим дар имоне ки дар Исои Масеҳ аст, муҳайё мекунанд.

3. Калисо буньёди ростист.

14Инро ба ту менависам ба умеди он ки ба қарибӣ назди ту биёям.

15Аммо агар даранг кунам, туро лозим аст бидонӣ, ки чӣ гуна дар хонаи Худо рафтор намоӣ, ки он Калисои Худои Ҳай, рукн ва буньёди ростист.

16Ва бечуну чаро бузург аст сирри диндорӣ:

Худо дар ҷисм зоҳир шуд,
дар Рӯҳ тасдиқ гардид, ба василаи фариштаҳо дида шуд,
дар миёни халқҳо мавъиза карда шуд,
дар ҷаҳон бо имон пазируфта шуд,
дар ҷалол боло бароварда шуд+.

БОБИ ЧОРУМ

Огоҳонидан аз парҳези риёкорона.

4^1Аммо Рӯҳ кушоду равшан мегӯяд, ки дар замонҳои охир баъзе касон аз имон баргашта, ба арвоҳи фиребанда ва таълимоти шаётин гӯш хоҳанд андохт,+

2Ба воситаи риёкории дурӯғгӯёне ки виҷдонашон гӯё бо доғе беҳис шудааст,

3Никоҳро манъ мекунанд ва аз ҳар навъ хӯрок парҳез мефармоянд, ки онро Худо офаридааст, то ки имондорон ва орифони ростӣ бо шукргузорӣ бихӯранд+.

4Зеро ки ҳар офаридаи Худо хуб аст, ва ҳеҷ чиз набояд рад карда шавад, агар онро бо шукргузорӣ бихӯранд,+

5Чунки он бо каломи Худо ва бо дуо тақдис мегардад+.

Дар бораи диндорӣ ва баракоти он.

6Агар инро ба бародарон талқин намоӣ, хизматгузори неки Исои Масеҳ хоҳӣ буд, ки аз суханони имон ва таълимоти неке ки пайравӣ кардаӣ, ғизо мегирӣ.

7Аммо аз қиссаҳои нолоиқи аҷузаҳо рӯй гардон, балки худро дар диндорӣ машқ деҳ;+

8Зеро ки машқи ҷисмонӣ кам фоида дорад, вале диндорӣ барои ҳама чиз фоиданок аст, ки ваъдаи ҳаёти ҳозира ва ояндаро дорад.

9Дуруст аст ин сухан ва сазовори қабули куллӣ+.

10Зеро барои ҳамин ҳам мо меҳнат мекунем ва заҳмат мекашем, ки ба Худои Ҳай умед бастаем, ки Ӯ Наҷотдиҳандаи ҳамаи одамон, алалхусус имондорон аст+.

11Ҳаминро мавъиза намо ва таълим деҳ.

12Бигзор ҳеҷ кас ба ҷавонии ту беэътиноӣ накунад; балки барои имондорон дар сухан, дар рафтор, дар муҳаббат, дар рӯҳ, дар имон, дар покӣ намунаи ибрат бош+.

13То вақти омаданам ба қироат, насиҳат ва таълим машғул шав.

14Ба бахшоиши Рӯҳ, ки дар туст, беэътиноӣ накун, ки он ба ту ба василаи нубувват бо гузоштани дастҳои пирон дода шудааст+.

15Ба ин ғамхорӣ намо ва инро тарк накун, то ки муваффақияти ту ба ҳама намоён шавад.

16Ба худат ва ба таълим диққат деҳ, доимо ба ин машғул бош; зеро, агар ҳамин тавр рафтор кунӣ, ҳам худатро наҷот медиҳӣ ва ҳам шунавандагонатро+.

БОБИ ПАНҶУМ

Дар бораи унвонҳо дар Калисо.

1. Дар бораи пирамардон ва ҷавонон.

5^1Пирамардро мазаммат накун, балки чун падар насиҳат деҳ; ҷавононро чун бародарон;+

2Пиразанонро чун модарон; ҷавонзанонро чун хоҳарон, бо камоли покӣ.

3Бевазанонро, агар бевазанони ҳақиқӣ бошанд, эҳтиром намо.

4Вале агар бевазане соҳиби фарзандон ва ё набераҳо бошад, бигзор онҳо аввал вазифаи динии худро нисбат ба оила таълим гиранд ва падарону модаронро қадрдонӣ кунанд, зеро ки ин писандидаи Худост+.

5Бевазани ҳақиқӣ ва бекас ба Худо умед мебандад ва шабу рӯз ба тазаррӯъ ва дуо машғул аст,

6Лекин бевазане ки дар айшу ишрат умр могузаронад, зинда ба зинда мурдааст+.

7Ана ҳаминро ба онҳо талқин намо, то ки беайб бошанд.

8Аммо агар касе ба хешу табораш ва алалхусус ба аҳли хонааш ғамхорӣ накунад, вай тарки имон кардааст ва аз беимонон бадтар аст.

9Ба рӯйхат номи бевазане сабт шавад, ки синну солаш аз шаст кам набошад ва як шавҳар карда бошад

10Ва дар бораи аъмоли некаш шаҳодате дошта бошад: фарзандонро тарбият дода, ғарибонро меҳмондорӣ карда, пойҳои муқаддасонро шуста, аламзадагонро дастгирӣ намуда ва ҳар амали некро пайравӣ карда бошад+.

11Лекин бевазанони ҷавонро қабул накун, зеро вақте ки шаҳват онҳоро аз Масеҳ дур месозад, мехоҳанд никоҳ кунанд;

12Бинобар ин маҳкум хоҳанд шуд, чунки имони пештараро рад кардаанд;

13Илова бар ин, азбаски бекоранд, хона ба хона мегарданд, — ва на танҳо бекоранд, балки низ лаққӣ ва кунҷков буда, суҳаноне мегӯянд, ки шоиста нест+.

14Пас, хоҳиши ман ин аст, ки ҷавонзанон никоҳ кунанд, бача зоянд, бо рӯзгори хона машғул шаванд ва ба душман ҳеҷ як асосе надиҳанд, ки бадгӯӣ кунад:+

15Зеро ки баъзе аз онҳо аз паи шайтон рафта, гумроҳ шудаанд.

16Агар мард ё зани имондоре бевазанон дошта бошад, бигзор ба онҳо мадад расонад ва бар Калисо гаронӣ накунад, то ки Калисо ба бевазанони ҳақиқӣ мадад расонда тавонад.

2. Дар бораи пирон.

17Пироне ки нағз сардорӣ мекунанд, эҳтироми дучандро сазоворанд, алалхусус онҳое ки дар ваъз ва таълим меҳнат мекунанд+.

18Зеро ки дар Навиштаҳо гуфта шудааст: «Вақте ки барзагов хирман мекӯбад, даҳонашро набанд»; ва боз: «Меҳнаткаш музди худро сазовор аст»+.

19Шикоятро дар ҳаққи пире, бе он ки ду ё се шоҳид бошад, қабул накун+.

20Хатокоронро дар ҳузури ҳама танбеҳ намо, то ки дигарон низ битарсанд+.

21Дар пеши Худо ва Исои Масеҳи Худованд ва фариштаҳои баргузида туро қасам медиҳам, ки инро бе ғаразе риоя намоӣ ва ҳеҷ коре бо рӯйбинӣ накунӣ.

22Дастҳоро бар ҳеҷ кас шитобкорона нагузор ва ба гуноҳҳои дигарон шарик нашав; худро пок нигоҳ дор+.

23Минбаъд оби танҳо нанӯш, балки барои меъдаат ва нотобиҳои зиёде ки дорӣ, каме шароб ба кор бар+.

24Гуноҳҳои баъзе касон ошкор аст ва рост сӯи маҳкумият мебарад, лекин гуноҳҳои баъзеи дигарон баъдтар ошкор мешавад.

25Ҳамчунин аъмоли нек ошкор аст, ва агар ин тавр набошад ҳам, пинҳон монда наметавонад.

БОБИ ШАШУМ

3. Дар бораи ғуломон.

6^1Ғуломоне ки зери юғ мебошанд, бояд оғоёни худро сазовори ҳар иззату икром донанд, то ки исми Худо ва таълимоти мо гирифтори мазаммат нашавад+.

2Вале онҳое ки оғоёни имондор доранд, набояд ба онҳо беэътиноӣ кунанд, чунки онҳо бародаронанд; балки бояд бо ҷидду ҷаҳди боз ҳам зиёдтар ба онҳо хизмат кунанд, зеро онҳое ки аз инҳо баҳрае мебинанд, имондор ва маҳбубанд. Инро таълим деҳ ва насиҳат намо+.

Оқибатҳои ҷудошавӣ аз таълимоти солим.

Насиҳат барои мӯътадилӣ.

3Агар касе таълимоти дигарро паҳн кунад ва ба суханони солими Худованди мо Исои Масеҳ ва ба таълимоти диндорӣ пайравӣ накунад, —+

4Вай мағрур аст, ҳеҷ чизро намедонад, балки ба бемории муҷодилот ва мубоҳисот дучор шудааст, ки аз онҳо ҳасад, ҷанҷол, бадзабониҳо, гумонҳои шарирона+

5Ва мунозираҳои бекора ба амал меояд дар миёни шахсони ақлрамида ва аз ҳақиқат бегонае ки мувофиқи пиндошташон диндорӣ манбаи фоида аст. Аз чунин шахсон канорагирӣ намо+.

6Аммо диндорӣ бо қаноатмандӣ манфиати зиёде дорад+.

7Зеро ки мо ба дуньё чизе наовардаем, ва равшан аст, ки наметавонем чизе аз он низ бибарем+.

8Бинобар ин, модоме ки хӯрок ва либос дорем, аз он қонеъ хоҳем буд+.

9Лекин онҳое ки мехоҳанд сарватдор шаванд, гирифтори озмоиш ва дом ва бисьёр ҳавасҳои беақлона ва зарарнок мешаванд, ки онҳо мардумро дар хонавайронӣ ва ҳалокат меғӯтонанд+.

10Зеро ки решаи ҳамаи бадихо зарпарастист, ки баъзе касон ба он орзуманд шуда, аз имон баргаштаанд ва худро гирифтори андӯҳҳои зиёде кардаанд+.

Павлус Тимотиюсро ба талош дар роҳи имон даъват менамояд.

11Аммо ту, эй одами Худо, аз ин ҳазар намо ва аз паи адолат, диндорӣ, имон, муҳаббат, сабр ва фурӯтанӣ бирав;+

12Дар роҳи имон ба таври нек талош намо, ҳаёти ҷовидониро аз они худ бисоз, ки барои он ту даъват гардидаӣ ва дар пеши шоҳидони бисьёр эътирофи нек кардаӣ+.

13Ба ҳузури Худое ки ҳамаро ҷон мебахшад, ва ба ҳузури Исои Масеҳ, ки дар пеши Понтиюс Пилотус эътирофи нек кардааст, ба ту амр мефармоям,+

14Ки ҳукмро то вақти зуҳури Худованди мо Исои Масеҳ беайб ва бенуқсон риоя намоӣ,

15Ки онро Фармонгузори таборак ва ягона, Подшоҳи подшоҳон ва Худованди худовандон дар вақти худ нишон хоҳад дод,+

16Ки танҳо Ӯ Ҳайи лоямут буда, дар нури дастнорас сокин аст, ва Ӯро як нафар ҳам аз одамон надидааст ва дида наметавонад. Ӯро то абад шавкат ва қудрат бод! Омин.

17Сарватдорони ин дуньёро амр фармой, ки ҳавобаландӣ накунанд ва ба сарвати бебақо умед набанданд, балки ба Худои Ҳай, ки ҳама чизро барои маишати мо ба фаровонӣ ато мекунад;+

18Бигзор онҳо некӣ кунанд ва аз аъмоли нек сарватманд шаванд, валинеъмат ва одамдӯст бошанд+

19Ва барои худ ганҷе ғун кунанд, ки барои оянда асоси нек гардад, то ки хаёти ҷовидониро аз они худ созанд.

Огоҳонии хотимавӣ.

Салом.

20Эй Тимотиюс! Он чиро, ки ба ту амонат гузошта шудааст, муҳофизат намо ва аз ёвагӯии ношоям ва мубоҳисоте ки бардурӯғ дониш номида мешавад, рӯй гардон,+

21Ки баъзе касон ба он часпида, аз имон баргаштаанд. Файз бо ту бод. Омин+.

+ 1:1 Қӯл. 1:27

+ 1:2 Аъм. 16:1, Фпл. 2:22, 2 Тим. 1:2, 2 Юҳ. 1:3

+ 1:4 1 Тим. 4:7, 2 Тим. 4:4, Тит. 1:14, Тит. 3:9

+ 1:5 Рум. 12:9, 2 Тим. 2:22
+ 1:6 1 Тим. 6:21, Тит. 1:10
+ 1:8 Рум. 7:16
+ 1:9 Ғал. 5:23
+ 1:11 Тит. 1:3
+ 1:12 Аъм. 9:22, Фпл. 4:13
+ 1:13 Аъм. 8:3, Аъм. 3:17
+ 1:14 Рум. 5:20

+ 1:15 1 Тим. 3:1, 1 Тим. 4:9, 2 Тим. 2:11, Тит. 3:8, Мат. 9:13, Марқ. 2:17

+ 1:18 1 Тим. 4:14, 2 Қӯр. 10:4, 2 Тим. 2:2-4
+ 1:20 2 Тим. 2:17, 2 Тим. 4:14, 1 Қӯр. 5:5
+ 2:2 Эзр. 6:10
+ 2:3 1 Тим. 5:4

+ 2:4 Ҳиз. 18:23, Ҳиз. 33:11, 2 Пет. 3:9, Тит. 1:2, Тит. 2:11

+ 2:5 Ғал. 3:20

+ 2:6 Мат. 20:28, Тит. 1:3

+ 2:7 Аъм. 9:15, Рум. 1:5, Ғал. 1:15-16, Эфс. 3:7-8, 2 Тим. 1:11, Рум. 9:1, 2 Қӯр. 11:10

+ 2:9 1 Пет. 3:3-4
+ 2:11 Тит. 2:5
+ 2:12 1 Қӯр. 14:34
+ 2:13 Ҳас. 2:7, Ҳас. 2:22
+ 2:14 Ҳас. 3:6, Ҳас. 3:13, 2 Қӯр. 11:13
+ 3:1 1 Тим. 1:15, 2 Тим. 2:11, Тит. 3:8
+ 3:2 Тит. 1:6-9

+ 3:3 Тит. 3:2, Мат. 6:19, 1 Тим. 6:9, Ибр. 13:5

+ 3:7 2 Тим. 2:26
+ 3:8 Аъм. 6:3, 1 Пет. 5:2, Тит. 1:7
+ 3:11 Тит. 2:3

+ 3:16 Юҳ. 1:14, 1 Юҳ. 4:2, 2 Юҳ. 1:7, Ибр. 2:14, Марқ. 16:19, Луқ. 24:51, Аъм. 1:9

+ 4:1 1 Юҳ. 2:18, 2 Тим. 3:1, 1 Юҳ. 4:6, Яъқ. 3:15, 2 Пет. 2:1, Ваҳй 2:24

+ 4:3 Рум. 14:2, Қӯл. 2:16, Қӯл. 2:21

+ 4:4 Ҳас. 1:31, Марқ. 7:15-16, Аъм. 10:15, Тит. 1:15

+ 4:5 Ҳас. 1:25
+ 4:7 1 Тим. 1:4, 2 Тим. 2:16
+ 4:9 1 Тим. 1:15, 2 Тим. 2:11, Тит. 3:8
+ 4:10 Фпл. 1:30, Қӯл. 1:29

+ 4:12 Тит. 2:15, 1 Пет. 5:3, Фпл. 3:17, 2 Тас. 3:9, Тит. 2:7

+ 4:14 1 Тим. 1:18, Аъм. 6:6, 1 Тим. 5:22, 2 Тим. 1:6

+ 4:16 Ҳиз. 33:9
+ 5:1 Тит. 2:6
+ 5:4 1 Тим. 2:3
+ 5:6 Ваҳй 3:1
+ 5:10 Юҳ. 13:14, Аъм. 9:36
+ 5:13 2 Тас. 3:11
+ 5:14 1 Қӯр. 7:9, Тит. 2:8
+ 5:17 Рум. 12:8, 1 Тас. 5:12
+ 5:18 Так. Шар. 25:4, 1 Қӯр. 9:9, Луқ. 10:7
+ 5:19 Так. Шар. 19:15

+ 5:20 Так. Шар. 13:11, Ғал. 2:14, 2 Тим. 4:2, Тит. 1:13, Тит. 2:15

+ 5:22 Аъм. 6:6, 1 Тим. 4:14, 2 Тим. 1:6, 2 Пет. 3:14, 1 Юҳ. 5:18, 2 Юҳ. 1:10, 1 Тим. 5:22

+ 5:23 Мас. 20:1, Мас. 23:20, Мас. 31:4, Эфс. 5:18

+ 6:1 1 Пет. 2:18, Эфс. 6:5, Қӯл. 3:22, Тит. 2:9

+ 6:2 Филем. 1:16
+ 6:3 Рум. 16:17
+ 6:4 2 Тим. 2:14, 2 Тим. 2:23, Тит. 3:9
+ 6:5 2 Пет. 2:3, Тит. 1:11
+ 6:6 Фпл. 4:11
+ 6:7 Айюб 1:21, Заб. 48:18, Воиз 5:14
+ 6:8 Мас. 30:8

+ 6:9 Мас. 15:27, Мас. 23:4, Мат. 6:19, Луқ. 12:15, Ибр. 13:5

+ 6:10 Хур. 23:8, Так. Шар. 16:19

+ 6:11 Так. Шар. 33:1, 3 Подш. 17:21, 2 Тим. 3:17

+ 6:12 2 Тим. 4:7, Яҳ. 1:3

+ 6:13 Луқ. 3:1, Луқ. 23:1, Аъм. 3:13

+ 6:15 Так. Шар. 10:17, Ваҳй 17:14, Ваҳй 19:16, Хур. 33:20, Юҳ. 1:18

+ 6:17 Мас. 23:5, Мас. 27:24
+ 6:18 Луқ. 12:21, Рум. 12:13, Эфс. 4:28
+ 6:20 2 Тим. 1:12, 2 Тим. 2:16
+ 6:21 1 Тим. 1:6

2 Ба Тимотиюс

НОМАИ ДУЮМИ

ҲАВВОРИИ МУҚАДДАС ПАВЛУС

БА ТИМОТИЮС

- 1
- 2
- 3
- 4

БОБИ ЯКУМ

Худо имондорро дар қувват, муҳаббат ва парҳезгорӣ мустаҳкам мекунад.

1^1Павлус, ҳаввории Исои Масеҳ бо иродаи Худо, ба ҳасби ваъдаи ҳаёт, ки дар Исои Масеҳ аст,+

2Ба Тимотиюс, фарзанди маҳбубам: файз, марҳамат ва осоиштагӣ аз ҷониби Худои Падар ва Худованди мо Исои Масеҳ бод+.

3Шукргузорӣ менамоям Худоеро, ки чун аҷдоди худ бо виҷдони пок ба Ӯ ибодат мекунам, барои он ки ҳамеша туро дар дуоҳоям шабу рӯз ба ёд меоварам+.

4Шавқманди дидори ту ҳастам, — дар ҳолате ки ашкҳои туро дар хотир дорам, — то аз шодӣ пур шавам,

5Зеро ки имони бериёи туро, ки пештар дар модаркалонат Лӯид ва модарат Авниқо сокин буд, ба ҳотир меоварам ва яқин дорам, ки он дар ту низ сокин аст+.

6Ба ин сабаб ба ту хотиррасон мекунам, ки он бахшоиши Худоро, ки ба василаи гузоштани дастҳои ман дар туст, авҷ гиронӣ;+

7Зеро ки Худо ба мо на рӯҳи тарсу ҳаросро, балки рӯҳи қувват ва муҳаббат ва парҳезгорӣ додааст+.

8Пас, на аз шаҳодат додан ба Худованди мо ва на аз ман, ки бандии Ӯ ҳастам, ор дор, балки барои башорат ба ҳасби қуввати Худо уқубат бикаш,+

9Ки Ӯ моро наҷот додааст ва ба даъвати муқаддас хондааст, на бар тибқи аъмоли мо, балки ба ҳасби таъиноти Худ ва ба ҳасби он файзе ки ба мо аз азал дар Исои Масеҳ ато шудааст,+

10Вале алҳол ба василаи зуҳури Наҷотдиҳандаи мо Исои Масеҳ ошкор гардидааст, ки Ӯ мамотро ботил намуд ва ҳаёт ва бефаноиро ба воситаи башорат дураҳшон кард,+

11Ки барои он ман воиз ва ҳавворӣ ва муаллими халқҳо таъин шудаам+.

12Ба ин сабаб ман чунин уқубат мекашам, лекин ор намедорам, зеро медонам, ки ба Кӣ имон овардаам, ва ман яқин дорам, ки Ӯ қодир аст амонати маро то он рӯз нигоҳ дорад+.

13Намунаи суханони солимро, ки аз ман шунидаӣ, бо имон ва муҳаббате ки дар Исои Масеҳ аст, пайравӣ намо.

14Он амонати некро ба воситаи Рӯҳулқудсе ки дар мо сокин аст, нигоҳ дор+.

Ҳамкорони бовафо ва бевафои Павлус.

15Ту медонӣ, ки ҳамаи онҳое ки дар вилояти Осиё ҳастанд, маро тарк карданд; аз он ҷумла Фуҷлус ва Ҳармуҷнис+.

16Худованд ба аҳли ҳонаи Анисифӯрус марҳамат намояд барои он ки ӯ чандин бор маро дилдорӣ дод ва аз занҷирҳоям хиҷил нашуд,+

17Балки, ҳангоме ки ба Рум омад, бо ҷидду ҷаҳди зиёде маро ҷустуҷӯ намуда, ёфт.

18Худованд ба ӯ ато фармояд, ки ба ҳузури Худованд дар он рӯз марҳамат пайдо кунад. Ва хизмати бисьёреро, ки ӯ дар Эфсӯс барои ман кардааст, ту хубтар медонӣ.

БОБИ ДУЮМ

Касе ки ба Исо имон дорад, бояд бо файз қавӣ бошад ва адолат, имон, муҳаббат ва осоиштагиро пайравӣ намояд.

2^1Пас, эй фарзандам, бо файзе ки дар Исои Масеҳ аст, қавӣ бош.

2Ва он чиро, ки аз ман дар ҳузури шоҳидони бисьёр шунидаӣ, ба одамони мӯътамаде бисупор, ки лаёқат дошта бошанд дигаронро низ таълим диҳанд.

3Ҳамчун сарбози неки Исои Масеҳ ба уқубатҳо тоб овар+.

4Ҳеҷ сарбоз худро бо корҳои рӯзгор банд намекунад, то ки ба сипаҳсолор писанд афтад.

5Ва агар касе мубориза кунад ҳам, соҳиби тоҷ намешавад, агар ғайриқонунӣ мубориза карда бошад+.

6Зироаткори меҳнаткаш бояд аввалин шахс бошад, ки аз ҳосил баҳра барад+.

7Он чи мегӯям, бифаҳм ва Худованд дар ҳама чиз ба ту фаҳм хоҳад дод.

8Исои Масеҳро дар хотир нигоҳ дор, ки аз насли Довуд буд ва аз мурдагон эҳьё шуд, ба ҳасби башорати ман,+

9Ки барои он, мисли бадкоре, то ба дараҷаи занҷирҳо уқубат мекашам, аммо каломи Худо ба занҷирҳо банд нест+.

10Бинобар ин ман ба ҳар чиз ба хотири баргузидагон сабр мекунам, то ки онҳо низ ба наҷоте ки дар Исои Масеҳ аст, бо ҷалоли абадӣ ноил шаванд+.

11Дуруст аст ин суҳан: агар бо Ӯ мурда бошем, бо Ӯ зиндагӣ ҳам хоҳем кард;+

12Агар тоқат оварем, бо Ӯ салтанат ҳам хоҳем ронд; вале агар инкор кунем, Ӯ низ моро инкор хоҳад кард;+

13Агар мо бевафо бошем, Ӯ вафодор аст, зеро ки Худро инкор карда наметавонад+.

Огоҳонидан аз баҳсу мунозираи бефоида.

14Ҳаминро хотиррасон карда, ба ҳузури Худованд ба онҳо дастур деҳ, ки ба баҳсу мунозира машғул нашаванд, ки он ҳеҷ фоида намебахшад, балки шунавандагонро парешонхотир месозад+.

15Саъю кӯшиш намо, ки худро ба Худо муносиб нишон диҳӣ, ҳамчун коркуне ки хиҷил намешавад ва каломи ростиро дуруст мавъиза мекунад.

16Вале аз ёвагӯии ношоям канорагирӣ намо; зеро ки ин кор мардумро боз ҳам зиёдтар ба маъсият гирифтор хоҳад кард,+

17Ва суханашон, ҳамчун мараз, паҳн хоҳад шуд. Дар миёни онҳо Ҳумниюс ва Филитус ҳастанд,+

18Ки аз ростӣ дур шуда, мегӯянд, ки «эҳьё аллакай воқеъ шудааст», ва имони баъзеро хароб мекунанд+.

Калисои ҳақиқӣ устувор аст.

19Аммо буньёди матини Худо қоим аст ва чунин мӯҳре дорад: «Худованд мансубони Худро мешиносад»; ва боз: «Ҳар кӣ исми Худовандро мехонад, бигзор аз шарорат канорагирӣ намояд»+.

20Вале дар хонаи калон на танҳо зарфҳои тилло ва нуқра, балки чӯбин ва гилин ҳам ҳаст, ва аз онҳо баъзе барои истеъмоли иззатнок аст, ва баъзе барои истеъмоли зиллатнок+.

21Пас, ҳар кӣ худро аз инҳо пок кунад, зарфе барои истеъмоли иззатнок хоҳад буд, ки он муқаддас ва қобили истифодаи соҳибаш мебошад ва тайёр ба ҳар амали нек.

Дар бораи рафтори дуруст.

22Аз шаҳавоти ҷавонӣ бигрез ва бо ҳамаи онҳое ки Худовандро аз самими қалб мехонанд, аз паи адолат, имон, муҳаббат ва осоиштагӣ бирав+.

23Аз мубоҳисаҳои аблаҳона ва ҷоҳилона канорагирӣ намо, чун медонӣ, ки онҳо ҷанҷолҳоро ба вуҷуд меоваранд;+

24Лекин бандаи Худованд набояд ҷанҷол кунад, балки бо ҳама меҳрубон, омӯзгор ва сабур бошад,

25Бо фурӯтанӣ мухолифонро насиҳат диҳад, ки шояд Худо ато фармояд, ки онҳо тавба карда, ба дониши ростӣ бирасанд+

26Ва аз доми иблис раҳоӣ ёбанд, ки вай онҳоро асири иродаи худ гардондааст+.

БОБИ СЕЮМ

Вайронии ахлоқи одамон дар замони охир.

3^1Ва инро бидон, ки дар айёми охир замонҳои сахт фаро хоҳад расид+.

2Зеро ки одамон худписанд хоҳанд шуд, ва зарпараст, ва пурғурур, ва ҳавобаланд, ва бадзабон, ва беитоат ба падарону модарон, ва кӯрнамак, ва осӣ, ва ноаҳл,+

3Ва номуросо, ва тӯҳматчӣ, ва бепарҳез, ва бераҳм, ва душмани некӣ,+

4Ва хоин, ва рӯйнатан, ва бодӣ, ки айшу ишратро бештар аз Худо дӯст медоранд,

5Ва намуди зоҳирии диндориро доранд, вале қуввати онро инкор мекунанд. Аз чунин шахсон канорагирӣ намо.

6Зеро ба онҳо касоне тааллуқ доранд, ки пинҳонӣ ба хонаҳо даромада, занони заифмизоҷеро фирефта мекунанд, ки дар гуноҳҳо ғӯтидаанд, ба ҳавасҳои гуногун моил шудаанд.

7Ин занон ҳамеша таълим мегиранд, вале ҳаргиз ба дониши ростӣ расида наметавонанд.

8Чунон ки Янис ва Ямбрис ба муқобили Мусо қиём карда буданд, ончунон инҳо низ, ки мардуми олудафикр ва мардуди имон мебошанд, ба муқобили ростӣ қиём мекунанд.

9Аммо бисьёр комьёб нахоҳанд шуд, зеро ки аблаҳии онҳо дар пеши назари ҳама ошкор ҳоҳад шуд, чунон ки дар хусуси Янис ва Ямбрис низ воқеъ шуда буд+.

Имони зинда бе таъқибот намемонад.

10Лекин ту таълим, тарзи ҳаёт, рафтор, имон, ҳиммат, муҳаббат ва тоқати маро медонӣ,

11Ҳамчунин таъқибот ва уқубатҳоеро, ки дар Антиёхия, Иқуния ва Лустра ба сари ман омад, ва чӣ тавр он таъқиботро ман аз сар гузарондам, ва Худованд маро аз ҳамааш халосӣ дод+.

12Ва ҳамаи онҳое ки мехоҳанд парҳезгорона дар Исои Масеҳ зиндагӣ кунанд, ба таъқибот дучор хоҳанд шуд;+

13Вале одамони бад ва фиребгарон боз ҳам бадтар гардида, дигаронро гумроҳ хоҳанд кард ва худашон гумроҳ хоҳанд шуд+.

Насиҳат дар бораи пайравй кардани таълимоти ҳаввориён ва Навиштаи Муқаддас.

14Лекин ту дар он чи таълим гирифтаӣ ва мӯътақид шудаӣ, қоим бош, чун медонӣ, ки туро кӣ таълим додааст;

15Ва аз кӯдакиат Навиштаҳои Муқаддасро медонӣ, ки метавонанд туро ҳикмат омӯзанд барои наҷот ёфтан ба василаи имоне ки дар Исои Масеҳ аст+.

16Тамоми Навиштаҳо аз рӯи илҳоми илоҳист ва барои омӯзиш, барои мазаммат, барои ислоҳ, барои ҳидоят ба роҳи адолат фоиданок аст,+

17То ки марди Худо комил гардида, ба ҳар амали нек муҳайё бошад+.

БОБИ ЧОРУМ

Насиҳати охирин дар бораи вафодорӣ ба мавъиза.

Павлус ба зудӣ вафот карданашро нигарон аст.

4^1Пас, туро ба ҳузури Худо ва Исои Масеҳи Худованд, ки зиндагон ва мурдагонро доварӣ хоҳад кард, ва ба зуҳури Ӯ ва ба Малакути Ӯ қасам медиҳам,+

2Ки каломро мавъиза кунӣ ва дар вақти муносиб ё номуносиб омода бошӣ, бо тамоми пурсабрӣ омӯзгорӣ ва мазаммат, манъ ва насиҳат кунӣ+.

3Зеро замоне фаро ҳоҳад расид, ки таълимоти солимро қабул нахоҳанд кард, балки бар тибқи ҳавасҳои худ барои худ муаллимоне хоҳанд баргузид, ки нутқашон ба гӯшҳо хуш ояд;

4Ва гӯшҳои худро аз ростӣ гардонда, ба қиссаҳо рӯ хоҳанд овард.

5Аммо ту дар ҳама чиз ҳушьёр бош ва уқубат кашида, кори башоратдиҳандаро ба ҷо овар ва хизмати ҳудро иҷро намо+.

6Зеро ки ман акнун қурбонии рехтанӣ мешавам, ва замони риҳлатам фаро расидааст+.

7Дар кашмакаши неке талош кардам, давишро анҷом додам, имонро нигоҳ доштам;+

8Ва акнун барои ман тоҷи адолат муҳайё гардидааст, ки онро Худованд, Довари одил, дар он рӯз ба ман хоҳад дод; ва на танҳо ба ман, балки низ ба ҳамаи онҳое ки зуҳури Ӯро дӯст доштаанд+.

Ахборот. Дар мурофиа Павлус аз ҷониби Худо тақвият ёфт.

9Саъю кӯшиш намо, ки ба зудӣ назди ман биёӣ.

10Зеро ки Димос ин дуньёро дӯст дошта, маро тарк кард ва ба Таслӯникӣ равона шуд; Крисқис ба Ғалотия рафт, ва Титус — ба Далмотия; танҳо Луқос бо ман аст+.

11Марқӯсро гирифта ҳамроҳат биёр, зеро ки ба ман барои хизматам муфид аст+.

12Ман Тӯхиқӯсро ба Эфсӯс фиристодам+.

13Ҳангоми омаданат ридоеро, ки ман дар Трӯас назди Қарпӯс мондаам, биёр, китобҳоро низ, алалхусус онҳоеро, ки ба коғази пӯстӣ навишта шудаанд+.

14Искандари мисгар ба ман бисьёр бадӣ кард. Худованд мувофиқи аъмолаш подоше ба ӯ ҳоҳад дод+.

15Ту низ аз ӯ эҳтиёт шав, зеро ки ӯ ба паёми мо сахт муқобилият кард.

16Дар муҳокимаи аввалинам ҳеҷ кас тарафи маро нагирифт, балки ҳама маро тарк карданд. Бигзор ин барояшон гуноҳ ҳисоб нашавад!

17Аммо Худованд ёри ман буд ва маро қавӣ кард, то ки ба воситаи ман башорат тамоман эълон гардад, ва ҳамаи халқҳо онро бишнаванд; ва ман аз даҳони шер раҳо шудам+.

18Ва Худованд маро аз ҳар амали бад халосӣ дода, барои Малакути Осмонии Худ маҳфуз хоҳад дошт. Ӯро то абад ҷалол бод. Омин.

Саломҳо.

19Ба Прискила ва Акило ва аҳли хонаи Анисифӯрус салом расон+.

20Арастус дар Қӯринтӯс монд; ва Трофимӯсро дар Милитус бемор вогузоштам+.

21Саъю кӯшиш намо, ки пеш аз зимистон биёӣ. Ӯвулӯс ва Пудис, ва Линӯс ва Клавдиюс, ва ҳамаи бародарон ба ту салом мерасонанд.

22Исои Масеҳи Худованд бо рӯҳи ту бод. Файз бо шумо бод. Омин.

+ 1:1 Тит. 1:2, Ибр. 9:15

+ 1:2 Аъм. 16:1, Фпл. 2:22, 1 Тим. 1:2, 2 Юҳ. 1:3

+ 1:3 1 Тас. 3:10, Аъм. 23:1, 2 Қӯр. 1:12, Рум. 1:8, Филем. 1:4

+ 1:5 Аъм. 16:1
+ 1:6 Аъм. 6:6, 1 Тим. 4:14, 1 Тим. 5:22
+ 1:7 Рум. 8:15

+ 1:8 Марқ. 8:38, Рум. 1:16, 2 Тим. 2:3, 2 Тим. 4:5

+ 1:9 Рум. 3:27, Эфс. 2:4, Эфс. 2:8, Тит. 3:5
+ 1:10 1 Қӯр. 15:54-55, Рум. 16:24
+ 1:11 1 Тим. 2:7

+ 1:12 2 Тим. 2:9, Марқ. 8:38, Рум. 1:16, 1 Тим. 6:20

+ 1:14 Рум. 8:9

+ 1:15 Аъм. 19:10

+ 1:16 2 Тим. 4:19, Аъм. 21:33, Аъм. 28:20, Мат. 25:36

+ 2:3 1 Тим. 1:18, 2 Тим. 1:8, 2 Тим. 4:5
+ 2:5 1 Қӯр. 9:25
+ 2:6 1 Қӯр. 9:10
+ 2:8 1 Қӯр. 15:20, Мат. 1:1
+ 2:9 Эфс. 3:1, Фпл. 1:7
+ 2:10 1 Пет. 5:10, Эфс. 3:13, 2 Қӯр. 1:6

+ 2:11 1 Тим. 1:15, Тит. 3:8, Рум. 6:8, Ваҳй 20:4

+ 2:12 Мат. 10:33
+ 2:13 Рум. 3:3, Ад. 23:19
+ 2:14 1 Тим. 6:4, Тит. 3:9
+ 2:16 1 Тим. 4:7, 1 Тим. 6:20, Тит. 3:9
+ 2:17 1 Тим. 1:20
+ 2:18 1 Қӯр. 15:12
+ 2:19 Ад. 16:5, Ад. 16:26
+ 2:20 Рум. 9:21
+ 2:22 Мат. 5:9, Рум. 14:19, 1 Тим. 1:5
+ 2:23 1 Тим. 6:4
+ 2:25 Ғал. 6:1, Дон. 4:24, Аъм. 8:22
+ 2:26 1 Тим. 3:7
+ 3:1 1 Юҳ. 2:18, 1 Тим. 4:1
+ 3:2 Луқ. 16:14, 1 Тим. 6:10
+ 3:3 Рум. 1:28-31
+ 3:9 Хур. 7:12, Хур. 8:18, Хур. 9:11

+ 3:11 Аъм. 13:50, Аъм. 14:5, Аъм. 14:19, Айюб 5:19, Заб. 33:20

+ 3:12 Юҳ. 15:20, Аъм. 14:22, 1 Тас. 3:3
+ 3:13 Дон. 12:10, Ваҳй 22:11
+ 3:15 Аъм. 16:1
+ 3:16 2 Пет. 1:20-21

+ 3:17 Так. Шар. 33:1, 3 Подш. 17:21, 1 Тим. 6:11

+ 4:1 Юҳ. 5:22, Аъм. 10:42, Аъм. 17:31, 1 Пет. 4:5

+ 4:2 1 Тим. 5:20, Тит. 1:13, Тит. 2:15

+ 4:5 Марқ. 13:33-34, 1 Пет. 1:13, Эфс. 6:18, 1 Тас. 5:6, 2 Тим. 1:8, 2 Тим. 2:3

+ 4:6 Аъм. 21:13, Фпл. 2:17, 2 Пет. 1:14, Фпл. 1:23

+ 4:7 1 Тим. 6:12, Яҳ. 1:3, Аъм. 20:24

+ 4:8 Яъқ. 1:12

+ 4:10 Қӯл. 4:14, Филем. 1:23, Марқ. 4:19, 2 Қӯр. 2:13, Ғал. 2:1, Қӯл. 4:14, Филем. 1:23

+ 4:11 Аъм. 12:12, Аъм. 15:37-38, Қӯл. 4:10
+ 4:12 Аъм. 20:4, Тит. 3:12
+ 4:13 Аъм. 16:8
+ 4:14 1 Тим. 1:20, Заб. 61:13, Мас. 24:12
+ 4:17 Заб. 21:22

+ 4:19 Аъм. 18:2, Рум. 16:3, 1 Қӯр. 16:19, 2 Тим. 1:16

+ 4:20 Аъм. 20:4, Аъм. 21:29

Ба Титус

НОМАИ

ҲАВВОРИИ МУҚАДДАС ПАВЛУС

БА ТИТУС

- 1
- 2
- 3

БОБИ ЯКУМ

Ба калисоҳо бояд мардони беайб сардорӣ кунанд.

1^1Павлус, бандаи Худо ва ҳаввории Исои Масеҳ, ба ҳасби имони баргузидагони Худо ва дониши ростие ки дар диндорист,+

2Ба умеди ҳаёти ҷовидонӣ, ки Худо, ки наметавонад дурӯғ бигӯяд, онро аз азал ваъда кардааст,

3Ва дар замони муайян каломи Худро дар паёме зоҳир намудааст, ки он бо амри Наҷотдиҳандаи мо Худо ба ман супурда шудааст, —+

4Ба Титус, фарзанди ҳақиқиам, ки ҳар дуи мо дар як имон муштаракем, файз, марҳамат ва осоиштагӣ аз ҷониби Худои Падар ва Наҷотдиҳандаи мо Исои Масеҳи Худованд бод+.

5Барои он туро дар Крит мондаам, ки корҳои нотамомро ба анҷом расонӣ ва дар ҳамаи шаҳрҳо пиронро таъин намоӣ, чунон ки ба ту амр фармудаам:+

6Агар касе беайб ва соҳиби як зан буда, фарзандони имондоре дошта бошад, ки дар фисқу фуҷур ё беитоатӣ мазаммат нашудаанд+.

7Зеро ки усқуф бояд, чун муваккали Худо, беайб бошад, на ҳудписанд, на хашмгин, на бадмаст, на муштзӯр, на тамаъкор,+

8Балки меҳмоннавоз, хайрхоҳ, боисмат, боинсоф, парҳезгор, худдор.

9Ӯ бояд ба каломи ҳақиқӣ, ки мувофиқи таълимот аст, қоим бошад, то ки баъзеро бо таълимоти солим насиҳат диҳад ва мухолифонро танбеҳ кунад.

10Зеро ки бисьёр касони беитоат, ёвагӯй ва фиребгар ҳастанд, алалхусус аз байни махтунон+.

11Даҳонашон бояд баста шавад: онҳо хонаҳои томро фосид карда, аз рӯи тамаи нангин, чизҳое таълим медиҳанд, ки шоиста нест+.

12Шоире аз байни худашон чун набие чунин гуфтааст: «Критиён ҳамеша дурӯғгӯ ҳастанд, ва даррандагони бадкин, ва шикампарастони танбал».

13Ин шаҳодат дуруст аст. Ба ин сабаб онҳоро ба таври ҷиддӣ мазаммат намо, то ки дар имон солим бошанд,+

14Ва ба қиссаҳои яҳудиён ва ба аҳкоми одамоне ки аз ростӣ рӯй мегардонанд, гӯш наандозанд+.

15Барои покон ҳама чиз пок аст; вале барои палидон ва беимонон ҳеҷ чиз пок нест, балки ҳам хиради онҳо ва ҳам виҷдонашон палид гардидааст+.

16Онҳо мегӯянд, ки Худоро мешиносанд, лекин бо аъмолашон Ӯро инкор менамоянд, дар ҳолате ки зишткор ва беитоат буда, ба ҳеҷ амали нек қобил нестанд+.

БОБИ ДУЮМ

Вазифаҳои унвонҳои ҷудогона дар калисо: пирамардон, ҷавонон ва ғуломон.

2^1Валекин ту суҳанонеро, ки ба таълимоти солим муносиб аст, бигӯ.

2Ба пирамардон бигӯ, ки ҳушьёр, ботамкин ва боисмат буда, дар имон, муҳаббат ва тоқат солим бошанд;

3Ва пиразанон низ тавре рафтор кунанд, ки ба муқаддасон муносиб бошад, на ғайбаткунанда шаванд, на бандагони мастигарӣ, балки некиро таълим диҳанд,+

4То ба ҷавонзанон ёд диҳанд, ки шавҳарон ва кӯдакони худро дӯст доранд,

5Боисмат, пок, ғамҳори хона, некдил ва мутеъ ба шавҳарон бошанд, мабодо каломи Худо хор дошта шавад+.

6Ҷавононро низ насиҳат намо, ки боисмат бошанд+.

7Дар ҳама чиз дар шахси худ намунаи аъмоли нек бош. Дар омӯзгории худ покӣ, ботамкинӣ ва бенуқсониро зоҳир намо,+

8Ва каломи солим ва беайбро кор фармо, то ки душман шарманда шуда, ҳеҷ чизи баде дар ҳаққи мо гуфта натавонад+.

9Ғуломонро насиҳат намо, ки ба оғоёни худ мутеъ бошанд, дар ҳар хусус дили онҳоро ёбанд, эътироз накунанд,+

10Ва дуздӣ накунанд, балки камоли вафои некро нишон диҳанд, то ки таълимоти Наҷотдиҳандаи мо Худоро аз ҳар ҷиҳат зебу оро диҳанд.

Қуввати тарбиявии файзи Худо.

11Зеро файзи Худо, ки барои ҳамаи одамон наҷотбахш аст, зоҳир шудааст,+

12Ва моро таълим медиҳад, ки маъсият ва шаҳавоти дуньёро рад намуда, дар ин дуньё бо исмат, адолат ва парҳезгорӣ зиндагӣ кунем,+

13Ва мунтазири умеди муборак ва зуҳури ҷалоли Худои азим ва Наҷотдиҳандаи мо Исои Масеҳ бошем,+

14Ки Худро барои мо фидо кард, то ки моро аз ҳар шарорат халосӣ диҳад ва барои Худ ҳамчун қавми махсусе ки дар аъмоли нек ғаюранд, татҳир намояд+.

15Инро бигӯ ва насиҳат бидеҳ ва бо тамоми қудрат мазаммат бикун, то ки ҳеҷ кас ба ту беэътиноӣ накунад+.

БОБИ СЕЮМ

Онҳое ки ба Исо бар ҳасби файз имон доранд, ворисони ҳаёти ҷовидонӣ шудаанд.

3^1Ба онҳо хотиррасон бикун, ки ба сарварон ва ҳукуматдорон фармонбардорӣ ва итоат намоянд, барои ҳар амали нек тайёр бошанд,+

2Дар ҳаққи ҳеҷ кас бадгӯӣ накунанд, ҷангара набошанд, балки сокит буда, ба ҳамаи одамон бо камоли фурӯтанӣ рафтор намоянд+.

3Зеро ки мо низ як вақте бемулоҳиза, беитоат, гумроҳ ва бандагони ҳавасҳо ва ҳаловатҳои гуногун будем, бо кина ва ҳасад умр ба сар мебурдем ва мутанаффири дигарон буда, аз якдигар нафрат доштем+.

4Аммо вақте ки файз ва одамдӯстии Наҷотдиҳандаи мо Худо зоҳир шуд, —

5Ӯ моро на бар тибқи аъмоли одилонае ки мо мекардем, балки ба ҳасби марҳамати Худ наҷот дод, ба василаи ғусли таваллуди дубора ва таҷдиде ки аз Рӯҳулқудс аст+.

6Онро бар мо ба воситаи Исои Масеҳи Наҷотдиҳандаи мо ба фаровонӣ бирехт,+

7То ки мо, бо файзи Ӯ сафед шуда, ба ҳасби умед ворисони ҳаёти ҷовидонӣ гардем+.

8Дуруст аст ин сухан, ва ман мехоҳам, ки ту дар он қоим бошӣ, то онҳое ки ба Худо имон овардаанд, саъю кӯшиш намоянд, ки дар аъмоли нек муваффақият ёбанд: ин барои одамон хуб ва фоиданок аст+.

Муносибат ба муаллимони козиб.

9Валекин аз мубоҳисаҳои аблаҳона ва насабномаҳо ва мунозира ва ҷанҷолҳои оид ба шариат рӯй гардон, зеро ки онҳо бефоида ва ҳеҷу пуч мебошанд+.

10Аз шахси бидъаткор, баъд аз он ки як-ду бор насиҳат додаӣ, канорагирӣ намо,+

11Чун медонӣ, ки чунин шахс гумроҳ шудааст ва гуноҳ карда, ҳудро маҳкум менамояд.

Супоришҳо ва саломҳо.

12Вақте ки Артемос ё Тӯхикӯсро назди ту равона кунам, саъю кӯшиш намо, ки ба Никӯпӯлис назди ман биёӣ, зеро ки қарор додаам зимистонро дар он ҷо гузаронам+.

13Зеноси қонундон ва Апӯллӯсро бо ғамхорӣ ба сафар тайёр намо, то ки аз ҳеҷ чиз камӣ надошта бошанд+.

14Бигзор одамони мо низ таълим гиранд, ки машғули аъмоли нек бошанд, то ки эҳтиёҷоти заруриро қонеъ намоянд ва бесамар набошанд+.

15Ҳамаи онҳое ки бо мананд, ба ту салом мерасонанд. Ба онҳое ки моро дар имон дӯст медоранд, салом расон. Файз бо ҳамаи шумо бод. Омин.

+ 1:1 Марқ. 13:20, Луқ. 18:7, Рум. 8:33, Қӯл. 3:12, 1 Тим. 2:4, Луқ. 1:69-70, Рум. 1:2, Ад. 23:19, 1 Подш. 15:29

+ 1:3 1 Тим. 2:6, 1 Тим. 6:15, 1 Тим. 1:11
+ 1:4 1 Тим. 1:2, 2 Тим. 1:2
+ 1:5 Аъм. 14:23
+ 1:6 1 Тим. 3:2-4
+ 1:7 1 Пет. 5:2, 1 Тим. 3:8
+ 1:10 1 Тим. 1:6, Аъм. 11:2, Ғал. 2:12
+ 1:11 2 Пет. 2:3, 1 Тим. 6:5
+ 1:13 1 Тим. 5:20, 2 Тим. 4:2, Тит. 2:15
+ 1:14 1 Тим. 1:4

+ 1:15 Марқ. 7:15-16, Аъм. 10:15, Рум. 14:20, 1 Тим. 4:3-4

+ 1:16 1 Юҳ. 2:4

+ 2:3 1 Тим. 3:11

+ 2:5 Ҳас. 3:16, 1 Пет. 3:1-2, Эфс. 5:22, 1 Тим. 2:11

+ 2:6 1 Тим. 5:1

+ 2:7 1 Пет. 5:3, Фпл. 3:17, 2 Тас. 3:9, 1 Тим. 4:12

+ 2:8 1 Тим. 5:14

+ 2:9 1 Пет. 2:18, Эфс. 6:5, Қӯл. 3:22, 1 Тим. 6:1

+ 2:11 1 Тим. 2:4
+ 2:12 1 Пет. 4:2
+ 2:13 2 Пет. 1:1, Ибр. 9:28
+ 2:14 Эфс. 2:10, Тит. 3:8, Мат. 20:28
+ 2:15 Тит. 1:13, 1 Тим. 4:12
+ 3:1 1 Пет. 2:13, Рум. 13:1
+ 3:2 1 Тим. 3:3
+ 3:3 Юҳ. 8:34, 2 Пет. 2:19, Рум. 6:16-20

+ 3:5 Рум. 3:27, Эфс. 2:4, Эфс. 2:8, 2 Тим. 1:9, Юҳ. 13:8, 1 Қӯр. 6:11, Эфс. 5:26, Ибр. 10:22, Юҳ. 3:3, 1 Пет. 1:3, Эфс. 2:5

+ 3:6 Аъм. 2:33, Аъм. 10:45, Рум. 5:5

+ 3:7 Аъм. 15:11, Рум. 3:24, Эфс. 2:8, Тит. 2:11, Рум. 8:17

+ 3:8 1 Тим. 1:15, 2 Тим. 2:11, Эфс. 2:10, Тит. 2:14

+ 3:9 1 Тим. 1:4, 2 Тим. 2:14, 2 Тим. 2:16
+ 3:10 Мат. 18:15-17
+ 3:12 Аъм. 20:4, 2 Тим. 4:12
+ 3:13 Аъм. 18:24, 1 Қӯр. 1:12
+ 3:14 2 Пет. 1:8

Филемӯн

НОМАИ

ҲАВВОРИИ МУҚАДДАС ПАВЛУС

БА ФИЛЕМӮН

- 1

1

Таъсири неки Филемӯн ба имондорон.

1^1Павлус, бандаи Исои Масеҳ, ва Тимотиюси бародар, ба Филемӯни маҳбуб ва ҳамкори мо,+

2Ва ба Апияи маҳбуба, ва ба Архипуси ҳамсафи мо, ва ба калисое ки дар хонаи туст:+

3Файз ва осоиштагӣ аз ҷониби Падари мо Худо ва Исои Масеҳи Худованд бар шумо бод.

4Худои худро шукргузорӣ менамоям ва ҳамеша туро дар дуоҳои худ зикр мекунам,+

5Чун дар бораи муҳаббати ту ба ҳамаи муқаддасон ва имоне ки ба Исои Худованд дорӣ, мешунавам, —

6Дуои ман ин аст, ки муоширати имони ту чунон таъсирбахш бошад, ки беҳтар бидонӣ ҳар некие ки дар мо барои Исои Масеҳ мебошад, чист+.

7Зеро ки мо аз муҳаббати ту шодӣ ва тасаллои бузурге пайдо кардем, чунки ба туфайли ту, эй бародар, дилҳои муқаддасон осуда шудааст.

Шафоат барои Онисимуси ғулом, ки аз пеши Филемӯн гурехта буд, вале алҳол ислоҳ шудааст.

8Бинобар ин, агарчи дар Масеҳ ҷуръати зиёде дорам, ки вазифаатро ба ту амр фармоям,+

9Аммо бештар аз рӯи муҳаббат хоҳиш менамоям, — гарчанде ки ман Павлуси пиронсол ва алҳол бандаи Исои Масеҳ низ ҳастам, —

10Аз ту дар хусуси фарзанди худ Онисимус хоҳиш менамоям, ки ӯро дар вақте ки дар занҷирҳо будам, ба дуньё овардаам,+

11Ки як вақте ӯ барои ту муфид набуд, вале акнун ҳам барои ту муфид аст, ҳам барои ман; ӯро назди ту бармегардонам,

12Ва ту ӯро ҳамчун дили ман пазироӣ намо.

13Мехостам ӯро назди худ нигоҳ дорам, то ки ба ҷои ту ба ман дар занҷирҳои башорат хизмат кунад;

14Лекин бе розигии ту нахостам коре бикунам, то ки амали неки ту на ба таври маҷбурӣ, балки ба таври ихтиёрӣ бошад.

15Зеро, шояд, ӯ барои он муваққатан аз ту ҷудо шуда бошад, ки ту ӯро ба сурати абадӣ қабул кунӣ,

16Ва акнун на ҳамчун ғуломе, балки аз ғулом болотар, яъне ҳамчун бародари маҳбубе. Ӯ алалхусус барои ман, зиёдтар аз он ҳам барои ту, ҳам ба унвони ҷисм ва ҳам дар Худованд бояд маҳбуб бошад+.

17Пас, агар ту маро шарики худ бидонӣ, ӯро мисли ман пазироӣ намо.

18Аммо агар ӯ осебе ба ту расонда бошад, ва ё чизе ба гарданаш дайн бошад, онро ба ман ҳисоб кун.

19Ман, ки Павлус ҳастам, бо дасти худ менависам: худам талофӣ хоҳам дод; ҳоло онро ба ту намегӯям, ки ту барои вуҷудат низ мадьюни ман ҳастӣ+.

20Бале, эй бародар, бигзор, ки аз ту дар Худованд хурсанд шавам: дили маро дар Худованд осуда намо.

21Ба умеди фармонбардории ту ман ба ту менависам, чун медонам, ки аз гуфтаи ман зиёдтар ҳам хоҳӣ кард.

Салом ба имондорон.

22Дар баробари ин барои ман хонае низ муҳайё бикун, зеро умедворам, ки ба ҳасби дуоҳоятон ба шумо ато хоҳам шуд.

23Эпафрос, ки бо ман ба хотири Исои Масеҳ бандӣ мебошад, ва Марқӯс, ва Ористархус, ва Димос, ва Луқос, ки ҳамкорони мананд, ба ту салом мерасонанд++.

24Файзи Худованди мо Исои Масеҳ бо рӯҳи шумо бод. Омин.

+ 1:1 Эфс. 3:1, Фпл. 1:7, Аъм. 16:1
+ 1:2 Қӯл. 4:17
+ 1:4 Рум. 1:8-9
+ 1:6 Фпл. 1:9, Қӯл. 1:9
+ 1:8 1 Тас. 2:6-7
+ 1:10 1 Қӯр. 4:15, Қӯл. 4:9
+ 1:16 Мат. 23:8, 1 Қӯр. 7:22, Қӯл. 4:9

+ 1:19 1 Қӯр. 16:21, Ғал. 6:11, Қӯл. 4:18, 2 Тас. 3:17

+ 1:23 Қӯл. 1:7, Қӯл. 4:12

+ 1:23 Аъм. 27:2, Қӯл. 4:10, Қӯл. 4:14, 2 Тим. 4:10

Ба Ибриён

НОМА

БА ИБРИЁН

- 1
- 2
- 3
- 4
- 5
- 6
- 7
- 8
- 9
- 10
- 11
- 12
- 13

БОБИ ЯКУМ

Ваҳйи хотимавии Худо дар Писар.

1^1Худое ки аз қадимулайём борҳо ва ба тарзи гуногун ба падарони мо ба василаи анбиё сухан рондааст,

2Дар ин айёми охир ба мо ба василаи Писараш сухан ронд, ки Ӯро вориси ҳама чиз таъин намуд ва оламҳоро низ ба воситаи Ӯ ба вуҷуд овард+.

3Писараш, ки дурахши ҷалол ва мазҳари моҳияти Ӯ буда, ҳама чизро бо каломи қуввати Худ нигоҳ доштааст, чун татҳири гуноҳҳои моро ба амал овард, ба ямини Кибриё дар афроз нишаст,+

Бартарии Исо аз фариштагон.

4Ва чӣ қадаре ки аз фариштагон бартарӣ пайдо кард, ҳамон қадар аз онҳо исми аълотаре мерос гирифтааст+.

5Зеро ба кадоме аз фариштагон Худо ягон вақт гуфтааст:

«Ту Писари Ман ҳастӣ;

Ман имрӯз Падари Ту шудаам»?

Ва боз:

«Ман ба Ӯ Падар хоҳам буд,
ва Ӯ ба Ман Писар хоҳад буд»+?

6Ва боз, вақте ки Нахустзодаро ба ҷаҳон дохил мекунад, мегӯяд:

«Ва бигзор ҳамаи фариштагони Худо Ӯро парастиш кунанд»+.

7Дар бораи фариштагон гуфта шудааст:

«Фариштагони Худро ба бодҳо табдил медиҳад
ва хизматгорони Худро ба оташи сӯзон»+.

8Аммо дар бораи Писараш гуфта шудааст:

«Тахти Ту, эй Худо, то абад аст,
ва асои садоқат асои салтанати Туст.

9Адолатро дӯст дошта, аз шарорат нафрат дорӣ.

Бинобар ин Худо, Худои Ту, Туро бо равғани шодмонӣ бештар аз рафиқонат тадҳин кардааст»+.

10Ва боз:

«Дар замони қадим Ту, эй Худованд, заминро буньёд кардаӣ, ва осмон амали дастҳои Туст.

11Онҳо фано хоҳанд шуд, валекин Ту қоим хоҳӣ буд;
ва ҳамаашон мисли ҷомае
ҷиғда-ҷиғда хоҳанд шуд,
12Мисли пероҳане онҳоро хоҳӣ печонид,
ва онҳо мубаддал хоҳанд шуд.
Валекин Ту айни ҳамон ҳастӣ,
ва солҳои Ту тамом нахоҳад шуд»+.

13Ба кадоме аз фариштагон Худо ягон вақт гуфтааст:

«Ба ямини Ман бинишин,
то душманони Туро зери пои Ту андозам»+?

14Оё ҳамаи онҳо рӯҳҳои хизматгузор нестанд, ки барои хизмати онҳое фиристода мешаванд, ки вориси наҷот хоҳанд шуд+?

БОБИ ДУЮМ

Агар ба шариати Аҳди Қадим мутеӣ муносиб омада бошад, он боз ҳам зиёдтар ба Каломи Масеҳ муносиб аст.

2^1Бинобар ин мо бояд ба он чи шунидаем, махсусан бодиққат бошем, то ки аз он дур нашавем.

2Зеро, агар каломе ки ба василаи фариштагон гуфта шудааст, матин буда, барои ҳар ҷиноят ва беитоатӣ подоши одилона дода шуда бошад,

3Чӣ гуна мо халос мешавем, агар ба чунин наҷоти бузург беэътиноӣ кунем, ки онро аввал Худованд мавъиза намуд ва баъд онҳое ки аз Ӯ шунидаанд, дар миёни мо тасдиқ кардаанд,

4Ва Худо низ ба он шаҳодат дод ба воситаи аломот ва мӯъҷизот, ва ҳар навъ қувваҳо, ва бахшоиши Рӯҳулқудс ба ҳасби иродаи Худ+?

Масеҳ ба воситаи залолат ва мамот бар мамот ғолиб омад.

5Зеро олами ояндаро, ки дар бораи он сухан меронем, Худо ба фариштагон мутеъ накардааст,+

6Балки касе дар ҷое шаҳодат дода, гуфтааст:

«Чист инсон, ки ӯро ёд кунӣ,
ва фарзанди одам, ки ӯро тафаққуд намоӣ?
7Ӯро аз фариштагон фақат андак кам кардаӣ;
ва тоҷи ҷалол ва шавкат бар сари ӯ гузоштаӣ;
ӯро бар аъмоли дастҳои Худ ҳукмфармо кардаӣ;

8Ҳама чизро зери пои ӯ гузоштаӣ». Модоме ки ҳама чизро ба ӯ мутеъ кардааст, пас ҳеҷ чизе намондааст, ки мутеи ӯ набошад. Вале ҳоло ҳанӯз намебинем, ки ҳама чиз мутеи ӯ бошад;+

9Балки мебинем, ки Исо, ки аз фариштагон андак кам карда шуда буд, ба сабаби азоби мамот алҳол тоҷи ҷалол ва шавкат бар сар дорад, то ки ба ҳасби файзи Худо зоиқаи мамотро барои ҳама бичашад+.

10Зеро лозим буд, ки Ӯ, ки ҳама чиз барои Ӯст ва ҳама чиз аз Ӯст, барои ин ки фарзандони бисьёрро ба ҷалол бирасонад, Пешвои наҷоти онҳоро ба воситаи уқубатҳо комил гардонад+.

11Зеро ки ҳам Тақдискунанда ва ҳам тақдисшавандагон, ҳама аз Ягона ҳастанд; ба ин сабаб Ӯ ор намекунад, ки онҳоро бародар хонад, ва мегӯяд:+

12«Исми Туро ба бародаронам шӯҳрат хоҳам дод,
дар миёни ҷамоат Туро мадҳ хоҳам кард»+.

13Ва боз:

«Ман ба Ӯ таваккал хоҳам кард».

Ва боз:

«Инак, Ман ва фарзандоне ки Худо ба Ман додааст»+.

14Ва азбаски фарзандон ба ҷисм ва хун шарокат доранд, Ӯ низ шарики инҳо гардид, то ки ба воситаи мамот соҳиби қудрати мамотро, яъне иблисро нобуд намояд+.

15Ва онҳоеро, ки аз тарси мамот тамоми умри худ гирифтори ғуломӣ буданд, халосӣ диҳад.

16Зеро ки Ӯ фариштагонро дастгирӣ накардааст, балки насли Иброҳимро дастгирӣ кардааст.

17Бинобар ин Ӯ мебоист аз ҳар ҷиҳат ба бародарони Худ монанд мешуд, то ки Саркоҳини раҳим ва амине ба ҳузури Худо бошад, барои он ки гуноҳҳои қавмро кафорат кунад,+

18Зеро, чӣ тавре ки Худи Ӯ аз озмоиш гузашта, уқубат кашидааст, ба озмудашавандагон низ метавонад мадад расонад+.

БОБИ СЕЮМ

Бартарии Исо аз Мусо.

3^1Пас, эй бародарони муқаддас, ки дар даъвати осмонӣ шарик ҳастед, ба Расул ва Саркоҳини эътирофи мо — Исои Масеҳ назар дӯзед,

2Ки Ӯ ба Он ки Ӯро таъин намуд, амин буд, чунон ки Мусо низ дар тамоми хонаи Ӯ амин буд+.

3Зеро Ӯ нисбат ба Мусо сазовори ҷалоли бештаре гардид, чунки меъмори ҳона, назар ба худи ҳона, эҳтироми бештаре дорад;

4Зеро ки ҳар хона меъмори худро дорад, валекин меъмори ҳама чиз Худост.

5Ва Мусо дар тамоми ҳонаи Ӯ мисли хизматгузор амин буд, то шаҳодат диҳад дар бораи чизҳое ки дар оянда бояд гуфта шавад+.

6Аммо Масеҳ мисли Писар аст бар ҳонаи Ӯ; ва ҳонаи Ӯ мо ҳастем, ба шарте ки ҷуръат ва фахри умедро то ба охир боматонат нигоҳ дорем.

Мисоли Исроили замони Мусо аз шахшудамондагӣ ва якравӣ огоҳ менамояд.

7Бинобар ин, чунон ки Рӯҳулқудс мегӯяд, «имрӯз агар овози Ӯро бишнавед,

8Дилҳои худро сахт накунед, мисли замони ошӯб, мисли рӯзи озмоиш дар биёбон,

9Ки дар он ҷо падарони шумо Маро озмуданд; Маро имтиҳон карданд, агарчи аъмоли Маро чил сол дида буданд.

10Ба ин сабаб бар ин насл дарғазаб шудам ва гуфтам:

ҳамеша дилашон гумроҳ мешавад, ва роҳҳои Маро нафаҳмидаанд;

11Ва Ман дар ғазаби Худ қасам хӯрдам, ки онҳо ба оромии Ман доҳил нахоҳанд шуд»+.

12Эй бародарон, бохабар бошед, ки касе аз шумо дили шарир ва беимоне ки аз Худои Ҳай рӯй мегардонад, надошта бошад,

13Балки якдигарро ҳар рӯз насиҳат диҳед, то даме ки «имрӯз» гуфта мешавад, ки касе аз шумо ба фиребҳои гуноҳ афтода, саҳтдил нашавад.

14Зеро ки мо шарикони Масеҳ гардидаем, ба шарте ки асоси эътимоди худро то ба охир боматонат нигоҳ дорем,

15Чунон ки гуфта мешавад:

«Имрӯз, агар овози Ӯро бишнавед,
дилҳои худро сахт накунед, мисли замони ошӯб»+.

16Зеро киҳо буданд, ки шунида, ошӯб бардоштанд? Оё на ҳамаи онҳое ки ба туфайли Мусо аз Миср берун омада буданд+?

17Ва бар киҳо Ӯ чил сол дар ғазаб шуд? Оё на бар осиёне ки ҷасадҳошон дар биёбон фурӯ ғалтид+?

18Ва дар ҳаққи киҳо Ӯ қасам хӯрд, ки ба оромии Ӯ дохил нахоҳанд шуд? Оё на дар ҳаққи онҳое ки беитоатӣ карданд+?

19Ва мо мебинем, ки онҳо аз боиси беимонӣ натавонистанд дохил шаванд+.

БОБИ ЧОРУМ

Оромие ки дар каломи Худо дар Аҳди Кадим ваъда карда шуда буд, ҳоло ба воситаи Масеҳ ба қавми Худо ошкор шудааст.

4^1Пас, дар сурате ки ваъдаи дохилшавӣ ба оромии Ӯ ҳанӯз боқист, мо хавотир хоҳем дошт, мабодо маълум гардад, ки касе аз шумо муваффақ нашудааст+.

2Зеро ки башорат ба мо низ, чунон ки ба онҳо, мавъиза карда шуд; аммо ба онҳо каломе ки шуниданд, фоидае набахшид, чунки бо имони шунавандагон напайваст.

3Зеро мо, ки имон овардаем, ба он оромӣ дохил хоҳем шуд, чунон ки Ӯ гуфтааст:

«Ман дар ғазаби Худ қасам хӯрдам, ки онҳо ба оромии Ман дохил нахоҳанд шуд», гарчанде ки корҳои Ӯ аз хилқати олам анҷом ёфта буд+.

4Зеро ки дар ҷое дар бораи рӯзи ҳафтум чунин гуфта шудааст: «Ва Худо дар рӯзи ҳафтум аз ҳамаи корҳои Худ ором гирифт»+.

5Ва боз дар ин ҷо: «Онҳо ба оромии Ман дохил нахоҳанд шуд»+.

6Пас, дар сурате ки баъзе касон имконият доранд ба он дохил шаванд, вале онҳое ки башорат барояшон пештар мавъиза карда шуда буд, аз боиси беитоатӣ дохил нашуданд, —+

7Боз Ӯ рӯзеро муайян намуда, баъд аз муддати дуру дарозе ба воситаи Довуд «имрӯз» мегӯяд, чунон ки дар боло гуфта шудааст:

«Имрӯз, агар овози Ӯро бишнавед,
дилҳои худро сахт накунед»+.

8Зеро, агар Еҳушаъ ба онҳо оромӣ медод, баъд аз ин дар бораи рӯзи дигар сухан ронда намешуд+.

9Пас, барои қавми Худо боз оромии шанбе боқӣ мемонад.

10Зеро, касе ки ба оромии Ӯ дохил шудааст, худаш низ аз корҳои худ ором гирифтааст, чунон ки Худо аз корҳои Худ.

11Пас, саъю кӯшиш намоем, ки ба он оромӣ дохил шавем, мабодо касе гирифтори он беитоатии ибратомез шуда, фурӯ ғалтад.

12Зеро ки каломи Худо зинда ва таъсирбахш ва аз ҳар шамшери дудама тезтар аст, ва то ба ҳадди ҷудо кардани ҷон ва рӯҳ, буғумҳо ва иликҳо рафта мерасад, ва андеша ва ниятҳои дилро месанҷад+.

13Ва ҳеҷ махлуқе нест, ки аз Ӯ ниҳон бошад, балки ҳама чиз пеши чашмони Ӯ бараҳна ва ошкор аст: ба Ӯ ҳисобот хоҳем дод+.

Масеҳ, ҳамчун Саркоҳини ҳақиқӣ, аз ҷониби Худо таъин шудааст; Ӯ аз Ҳорун болотар аст.

14Пас мо, ки чунин Саркоҳини бузурге дорем, ки афлокро тай намудааст, ва Ӯ Масеҳи Писари Худост, эътирофи худро боматонат нигоҳ дорем+.

15Зеро мо чунон саркоҳин надорем, ки дар заъфҳои мо натавонад ба мо дилсӯзӣ намояд, балки Ӯ монанди мо, дар ҳама чиз озмудаи васвасае шуд, вале гуноҳ накард+.

16Бинобар ин бо ҷуръат ба тахти файз наздик оем, то ки марҳамат ба даст оварем ва барои мадади саридарвақт файз ёбем+.

БОБИ ПАНҶУМ

Масеҳ Саркоҳин аст ба монанди Малкисодақ.

5^1Зеро ҳар саркоҳине ки аз миёни одамон интихоб шудааст, барои одамон ба хизмати Худо гузошта мешавад, то ки барои гуноҳҳо ҳадия ва қурбониҳо тақдим кунад,+

2Ки вай метавонад ба ҷоҳилон ва гумроҳон ғамҳорӣ намояд, чунки худаш низ гирифтори заъф аст,+

3Ва ба ин сабаб бояд ҳам барои қавм ва ҳам барои худаш қурбонии гуноҳҳоро тақдим кунад+.

4Ва ҳеҷ кас худ аз худ ин мартабаро соҳиб намешавад, балки фақат вақте ки аз ҷониби Худо даъват шавад, чунон ки Ҳорун низ+.

5Ҳамчунин Масеҳ низ ҷалоли Саркоҳинро Худаш аз они Худ накардааст, балки Он ки ба Ӯ гуфтааст:

«Ту Писари Ман ҳастӣ;

Ман имрӯз Падари Ту шудаам»;+

6Чунон ки дар ҷои дигар низ мегӯяд:

«Ту коҳин ҳастӣ то абад,
ба монанди Малкисодақ»+.

7Дар айёме ки Ӯ дар ҷисм буд, ба Он ки метавонист Ӯро аз мамот наҷот диҳад, бо фиғони пурзӯр ва бо ашкрезӣ дуо ва тазаррӯъ намуд, ва ба хотири таъзиму такрими Худ иҷобат карда шуд,+

8Ва агарчи Писар буд, ба василаи уқубатҳо ба итоат омӯхта шуд,+

9Ва камол ёфта, барои ҳамаи мутеони Худ сабабгори наҷоти ҷовидонӣ гардид,+

10Ва Худо Ӯро Саркоҳине ба монанди Малкисодақ ном ниҳод.

Дар бораи норасогии мийяи шунавандагон.

11Дар ин хусус мебоист бисьёр суҳан мерондем, лекин фаҳмондани он душвор аст, чунки гӯшҳои шумо вазнин шудааст+.

12Зеро, мувофиқи дарозии замон, мебоист шумо муаллим мешудед, лекин аз нав ба шумо асосҳои аввалини каломи Худоро таълим додан лозим меояд, ва барои шумо шир даркор аст, на ғизои сахт+.

13Зеро ҳар кӣ ширхӯр аст, аз каломи адолат бехабар аст, чунки кӯдак аст;

14Вале ғизои сахт барои касонест, ки ба камол расидаанд, ки ҳиссиёташон ба василаи малака ба фарқ кардани неку бад омӯхта шудааст+.

БОБИ ШАШУМ

Имондорон ба воситаи пурсабрӣ вориси ваъдаҳои Худо мегарданд.

6^1Бинобар ин, таълимоти ибтидоии Масеҳро монда, сӯи камол шитоб кунем ва аз нав асос нагузорем ба тавба аз аъмоли беҷон ва ба имон ба Худо,+

2Ба таълимоти оид ба таъмидҳо, оид ба гузоштани дастҳо, оид ба эҳьёи мурдагон ва оид ба доварии ҷовидонӣ+.

3Ва инро ба амал хоҳем овард, ба шарте ки Худо изн диҳад.

4Зеро касоне ки боре фикрашон равшан шудааст, ва бахшоиши осмониро чашидаанд, ва шарикони Рӯҳулқудс гардидаанд,+

5Ва каломи неки Худо ва қувваҳои олами ояндаро чашидаанд,

6Ва ҷудо шуда афтодаанд, — онҳоро аз нав ба роҳи тавба андохтан имконнопазир аст, зеро онҳо Писари Худоро ба зарари худашон боз маслуб мекунанд ва беобрӯ месозанд.

7Зеро замине ки борҳо борони бар он боридаро мехӯрад ва барои онҳое ки онро кор мекунанд, набототи фоиданоке мерӯёнад, — аз Худо баракат меёбад;

8Вале замине ки хору хас мерӯёнад, нобоб буда, ба лаънат наздик аст, ва фарҷоми он сӯхтан аст+.

9Аммо дар хусуси шумо, эй маҳбубон, мо яқин дорем, ки шумо дар холати беҳтар ва ба наҷот наздике мебошед, гарчанде ки ин гуна сухан меронем.

10Зеро Худо беадолат нест, ки кори шуморо, ва он меҳнати муҳаббатеро, ки ба исми Ӯ зоҳир намуда, ба муқаддасон хизмат кардаед ва мекунед, фаромӯш кунад+.

11Лекин орзумандем, ки ҳар яке аз шумо ҳамин ғайратро то ба охир нишон диҳед, то ки умедатон комилан ҳосил шавад;+

12То ки шумо танбал нашавед, балки ба касоне тақлид кунед, ки ба василаи имон ва пурсабрӣ вориси ваъдаҳо мегарданд+.

13Зеро, вақте ки Худо ба Иброҳим ваъда дод, азбаски ба каси бузургтаре наметавонист қасам ёд кунад, ба Зоти Худ қасам ёд кард+

14Ва гуфт: «Ҳақиқатан туро бисьёр баракат хоҳам дод ва туро бағоят афзун хоҳам кард»+.

15Ва Иброҳим бо пурсабрии худ ба он ваъда ноил гардид.

16Зеро ки одамон бо он чи бузургтар аст, қасам ёд мекунанд, ва қасам исботест, ки ба ҳар мунозираи онҳо хотима медиҳад+.

17Бинобар ин Худо, ки мехост тағьирнопазирии иродаи Худро ба ворисони ваъда пурратар нишон диҳад, қасамро ба кор бурд,+

18То бо ду чизи тағьирнопазир, ки дар онҳо дурӯғ гуфтани Худо мумкин нест, барои мо, ки паноҳ ёфтаем ва ба умеде ки пешниҳод шудааст, часпидаем, тасаллои пурзӯре бошад+.

19Он умед барои ҷон мисли лангари боэътимод ва мустаҳкам аст, ва андаруни парда дохил мешавад,+

20Ки ба он ҷо пешгузаштаи мо — Исо дохил шуда, то абад Саркоҳин гардид ба монанди Малкисодақ+.

БОБИ ҲАФТУМ

Масеҳ Коҳин аст ба монанди Малкисодақ, ва Ӯ аз коҳинони левизода болотар аст.

7^1Зеро ки Малкисодақ, подшоҳи Салим, коҳини Худои Таоло, — ҳамон касе ки ба пешвози Иброҳим баромад ва ӯро баракат дод, вақте ки ӯ баъд аз шикаст додани подшоҳон бармегашт,

2Ва Иброҳим ба вай аз ҳар чиз даҳьяк дод, — вай, аввалан, мувофиқи маънои номаш подшоҳи адолат аст ва сонӣ подшоҳи Салим низ, яъне подшоҳи осоиштагӣ,+

3Бе падар, бе модар, бе насабнома, дар ҳолате ки на ибтидои айём дорад, на интиҳои ҳаёт, балки ба Писари Худо монанд буда, ба сурати абадӣ коҳин мемонад.

4Пас бубинед, чӣ гуна бузург аст он касе ки Иброҳими сарқабила низ ба вай аз беҳтарин ғанимати худ даҳьяк дод.

5Онҳое ки аз миёни фарзандони Левӣ каҳонат пайдо мекунанд, ҳукм доранд, ки мувофиқи шариат аз қавм, аз бародарони худ даҳьяк ситонанд, гарчанде ки онҳо низ аз камари Иброҳим ба вуҷуд омадаанд+.

6Аммо ин касе ки аз авлоди онҳо ба вуҷуд наомадааст, аз Иброҳим даҳьяк гирифт ва соҳиби ваъдаро баракат дод+.

7Тамоман баҳснопазир аст, ки хурд аз ҷониби бузург баракат дода мешавад.

8Ва дар ин ҷо одамони миранда даҳьяк меситонанд, лекин дар он ҷо Он ки дар ҳаққи Вай шаҳодат дорад, ки Ӯ зинда аст.

9Ва, гуфтан мумкин, худи Левӣ, ки даҳьяк меситонад, ба воситаи Иброҳим даҳьяк дод:

10Зеро ки ӯ ҳанӯз дар камари падар буд, вақте ки Малкисодақ ба пешвози Иброҳим баромад.

Каҳонати левизодагон тамом шудааст; Масеҳ Саркоҳин аст то абад.

11Пас, агар камол ба василаи каҳонати Левӣ муяссар мешуд, — зеро ки шариат дар он айём ба қавм расид, — боз чӣ ҳоҷат буд, ки коҳини дигаре ба монанди Малкисодақ ба майдон ояд, ва ба монанди Ҳорун номида нашавад?

12Зеро ки дар баробари дигаргунии каҳонат дигаргунии шариат низ зарур мешавад.

13Зеро Он ки дар ҳаққи Ӯ ин сухан гуфта мешавад, ба сибти дигаре мансуб буд, ки аз он ҳеҷ кас хизмати курбонгоҳро ба ҷо наовардааст;

14Зеро маълум аст, ки Худованди мо аз сибти Яҳудо тулӯъ намуд, ки Мусо дар бораи он оид ба каҳонат чизе нагуфтааст+.

15Ва ин боз ҳам равшантар дида мешавад, ки агар ба монанди Малкисодақ коҳини дигаре ба майдон ояд,

16Ки вай на бар тибқи қонуни як мизони ҷисмонӣ, балки ба ҳасби қуввати як ҳаёти бепоён чунин шуда бошад.

17Зеро ки шаҳодат дода шудааст:

«Ту коҳин ҳастӣ то абад,
ба монанди Малкисодақ»+.

18Зеро ки ҳукми пештара, ба сабаби заъф ва бефоидагии он, ботил мешавад,+

19Чунки шариат ҳеҷ чизро ба камол нарасондааст; лекин умеди беҳтаре ҷои онро гирифт, ки ба василаи он мо ба Худо наздик меоем+.

20Ва ин умед бе қасам нест, —

21Зеро ки онҳо бе қасам коҳин шудаанд, аммо Ӯ бо қасам, чунки дар ҳаққи Ӯ гуфта шудааст:

«Худованд қасам хӯрдааст,
ва таассуф нахоҳад хӯрд:

Ту коҳин ҳастӣ то абад, ба монанди Малкисодақ», —+

22Бинобар ин ба аҳди беҳтаре Исо зомин шуд+.

23Ва он коҳинон бисьёр буданд, чунки мамот намегузошт, ки боқӣ монанд;

24Аммо Ӯ, ки то абад боқист, каҳонати бефано дорад,

25Ва ба ин сабаб низ метавонад доимо онҳоеро, ки ба василаи Ӯ сӯи Худо меоянд, наҷот диҳад, зеро ҳамеша зинда аст, то ки барои онҳо шафоат кунад+.

26Зеро ки мо ба чунин Саркоҳин эҳтиёҷ дорем: муқаддас, аз бадӣ дур, беайб, аз гуноҳкорон ҷудо ва аз афлок болотар баромада,+

27Ки эҳтиёҷ надорад ҳар рӯз, мисли он саркоҳинон, аввал барои гуноҳҳои худаш, баъд барои гуноҳҳои қавм қурбониҳо тақдим кунад, зеро ки инро Ӯ як бор ба амал овард, вақте ки Худро ба унвони қурбонӣ тақдим кард+.

28Зеро ки шариат одамони гирифтори заъфро коҳин таъин мекунад, вале каломи қасам, ки баъд аз шариат омад, Писареро, ки то абад комил шудааст, таъин кард+.

БОБИ ҲАШТУМ

Саркоҳини абадӣ, назар ба саркоҳинони Аҳди Қадим, маснади баландтаре дорад; Ӯ Шафоатгари Аҳди Ҷадид аст.

8^1Дар он чи гуфта шуд, чизи асосӣ ин аст; мо чунон Саркоҳине дорем, ки Ӯ ба ямини тахти Кибриё дар афлок нишастааст,+

2Ва хизматгузори қудс ва хаймаи ҳақиқӣ мебошад, ки онро Худованд барпо кардааст, на одамизод+.

3Зеро ки ҳар саркоҳин барои тақдим кардани ҳадия ва қурбониҳо таъин мешавад; бинобар ин лозим буд, ки Ӯ низ чизе барои тақдим кардан дошта бошад+.

4Пас, агар Ӯ бар замин мемонд, коҳин ҳам намешуд, чунки дар ин ҷо коҳиноне ҳастанд, ки ба ҳасби шариат ҳадияҳо тақдим менамоянд,

5Ва онҳо ба сурат ва сояи чизҳои осмонӣ хизмат мекунанд, чунон ки ба Мусо гуфта шуда буд, вақте ки ӯ ба сохтани ҳайма шурӯъ менамуд: «Бохабар бош», гуфта шудааст, «ки ҳама чизро мувофиқи намунае ки дар болои кӯҳ ба ту нишон дода шуд, ба амал оварӣ»+.

6Аммо алҳол Ӯ хизмати аълотаре пайдо кардааст ба андозае ки Ӯ миёнарави аҳди беҳтаре мебошад, ки он бар ваъдаҳои беҳтар барқарор гардидааст+.

7Зеро, агар он аҳди якум бенуқсон мебуд, ҷое барои дигараш намеҷустанд+.

8Зеро ки Худо онҳоро мазаммат намуда, мегӯяд:

«Инак, айёме мерасад, мегӯяд Худованд,
ки Ман бо хонадони Исроил ва бо хонадони Яҳудо аҳди ҷадид хоҳам баст,+

9На чунон аҳде ки бо падарони онҳо баста будам
дар рӯзе ки дасташонро гирифтам,
то онҳоро аз замини Миср берун оварам;
чунки онҳо дар аҳди Ман қоим набуданд,
ва Ман ба онҳо эътино накардам, мегӯяд Худованд.

10Зеро ин аст аҳде ки бо хонадони Исроил
баъд аз он айём хоҳам баст, мегӯяд Худованд:
қонунҳои Худро дар афкори онҳо хоҳам гузошт
ва дар дилҳои онҳо хоҳам навишт,
ва Худои онҳо хоҳам буд, ва онҳо қавми Ман хоҳанд буд+.

11Ва касе ёри худро,
ва касе бародари худро дигар таълим нахоҳад дод ва нахоҳад гуфт:

Худовандро бишинос; чунки ҳама, аз хурд то калон,

Маро хоҳанд шинохт;+

12Чунки ба ноинсофиҳои онҳо шафаққат хоҳам кард ва гуноҳҳо ва шароратҳои онҳоро дигар ба ёд нахоҳам овард».

13Бо гуфтани «аҳди ҷадид» Ӯ қадимагии аҳди якумро нишон дод; ва он чи қадима ва кӯҳна аст, ба нестшавӣ наздик аст.

БОБИ НӮҲУМ

Саркоҳини абадӣ, назар ба каҳонати Аҳди Қадим, каҳонати баландтаре дорад; Ӯ қурбонии олие, яъне Хуни шахсии Худро, меоварад.

9^1Пас, аҳди якум низ дастурҳои оид ба ибодати Худо, ва қудси заминӣ дошт;+

2Зеро хайма ба қисмҳо сохта шуда буд: қисми якум, ки дар он чароғдон ва миз ва нони тақдим буд, ва он «қудс» номида мешавад+.

3Ва дар паси парда кисми дуюми хайма буд, ки «қудси қудсҳо» номида мешавад,+

4Ки дар он бухурдони тиллоӣ ва сандуқи аҳд буд, ки ҳама ҷояш тиллокӯб шуда буд, ва дар он зарфи тиллоие пур аз манн, асои шукуфтаи Ҳорун ва лавҳаҳои аҳд буд,+

5Ва ба болои он каррубиёни ҷалол буданд, ки бар кафоратгоҳ соя меафканданд; дар ин хусус ҳоло муфассал сухан рондан лозим нест+.

6Дар чунин шароит, коҳинон ба қисми якуми хайма ҳамеша медароянд, то ки ибодати Худоро ба ҷо оваранд;

7Аммо ба қисми дуюми хайма соле як бор фақат саркоҳин медарояд, он ҳам бе хун не, ки онро барои худаш ва барои хатокориҳои қавм қурбонӣ мекунад+.

8Ва Рӯҳулқудс бо ин нишон медиҳад, ки то даме ки хаймаи якум вуҷуд дорад, ҳанӯз роҳи қудс кушода нашудааст+.

9Вай тимсоли замони ҳозира аст, ки дар он ҳадияҳо ва қурбониҳое тақдим карда мешаванд, ки қодир нестанд виҷдони тақдимкунандаро осуда гардонанд,+

10Ва онҳо, бо чизҳои хӯрданӣ ва нӯшиданӣ ва бо ҳар гуна таҳорат ва маросим, дастурҳои мансуб ба ҷисм буда, фақат то замони ислоҳ муқаррар карда шудаанд+.

11Аммо Масеҳ ҳамчун Саркоҳини некиҳои оянда омада, ба воситаи хаймаи бузургтар ва мукаммалтаре ки бо дасти одам сохта нашудааст, яъне сохташ чунин нест,+

12Ва на ба воситаи хуни бузҳо ва говҳо, балки ба воситаи Хуни Худ як бор ба кудс дохил шуда, кафорати абадӣ пайдо кард.

13Зеро, агар хуни бузҳо ва говҳо ва хокистари модагов, ки ба палидон пошида мешавад, онҳоро то ба дараҷаи татҳири ҷисм тақдис мекарда бошад,+

14Чӣ қадар бештар Хуни Масеҳ, ки ба василаи Рӯҳи абадӣ Зоти беайби Худро ба Худо тақдим намуд, виҷдони моро аз аъмоли беҷон татҳир хоҳад кард, то ки Худои Ҳай ва ҳақиқиро ибодат намоем!+

15Бинобар ин Ӯ Миёнарави аҳди ҷадид аст, то ки пас аз мамоти Ӯ, ки он барои кафорати ҷиноятҳои замони аҳди якум вокеъ шудааст, даъватшудагон мероси абадии мавъудро пайдо кунанд+.

16Зеро, дар ҳар ҷое ки васияте ҳаст, бояд собит шавад, ки васияткунанда мурдааст,

17Чунки васият пас аз мурдан эътиборнок аст; он, то даме ки васияткунанда зинда аст, ҳеҷ эътибор надорад.

18Бинобар ин аҳди якум низ бе хун барқарор нашудааст.

19Зеро, вақте ки Мусо ҳамаи аҳкомро мувофиқи шариат пеши тамоми қавм ҳонд, хуни говҳо ва бузҳоро бо об ва пашми арғувонӣ ва зуфо гирифта, ҳам бар худи китоб пошид, ҳам бар тамоми қавм,+

20Ва гуфт: «Ин аст хуни аҳде ки Худо ба шумо амр фармудааст»+.

21Ҳамчунин бар хайма ва тамоми олоти ибодати Худо хун пошид+.

22Қариб ҳама чиз мувофиқи шариат ба василаи хун татҳир меёбад, ва бе рехтани хун омурзиш нест+.

23Пас, тимсоли чизҳои осмонӣ мебоист бо ин воситаҳо татҳир меёфт, аммо худи чизҳои осмонӣ — бо қурбониҳои хубтар аз инҳо+.

24Зеро Масеҳ на ба қудси бо дасти одам сохташуда, ки фақат тимсоли қудси ҳақиқист, балки ба худи осмон даромадааст, то ки ҳоло барои мо ба ҳузури Худо зоҳир шавад,+

25На аз барои он ки борҳо Худро қурбонӣ кунад, чунон ки саркоҳин ҳар сол ба қудс бо хуни дигарон[*] медарояд;

26Вагар на Ӯ мебоист аз ибтидои олам борҳо уқубат мекашид. Аммо Ӯ алҳол, дар охири замонҳо, як бор зоҳир шуд, то ки бо қурбонии Худ гуноҳро нест кунад+.

27Ва чунон ки одамонро насиб гардидааст, ки як бор бимиранд ва пас аз он ба доварӣ дучор шаванд,+

28Ончунон Масеҳ низ як бор Худро барои бардоштани гуноҳҳои бисьёр касон қурбонӣ намуда, бори дуюм на аз барои татҳири гуноҳ зоҳир хоҳад шуд, балки барои онҳое ки Ӯро интизор доранд, то наҷот ёбанд+.

БОБИ ДАҲУМ

Исо ба воситаи Қурбонии Ҷолҷолто имондоронро ба сурати абадӣ аз гуноҳҳо озод кард.

10^1Зеро шариате ки сояи некиҳои оянда аст ва воқеияти онҳо нест, ҳаргиз наметавонад ба воситаи айни ҳамон қурбониҳое ки ҳамеша, сол ба сол тақдим карда мешаванд, тақдимкунандагонро комил гардонад+.

2Вагар на, ба тақдим кардани онҳо хотима медоданд, чунки тақдимкунандагони қурбонӣ як бор татҳир ёфта, дигар хеҷ идроки гуноҳҳоро намедоштанд.

3Лекин ба василаи ин қурбониҳо сол ба сол дар бораи гуноҳҳо хотиррасон карда мешавад;+

4Зеро аз имкон берун аст, ки хуни говҳо ва бузҳо гуноҳҳоро нест кунад.

5Бинобар ин Масеҳ ба ҷаҳон дохил шуда, мегӯяд:

«Қурбонӣ ва ҳадияро Ту нахостӣ, балки бадане барои Ман муҳайё намудӣ;+

6Қурбонии сӯҳтанӣ ва қурбонии хато барои Ту писандида набуд+.

7Он гоҳ гуфтам: „Инак, меоям, — чунон ки дар тӯмори китоб дар бораи Ман навишта шудааст, — то ки иродаи Туро, эй Худо, ба ҷо оварам“».

8Аввал мегӯяд: қурбонӣ ва ҳадия ва қурбонии сӯхтанӣ ва қурбонии хаторо, — ки мувофиқи шариат тақдим карда мешавад, — Ту нахостӣ, ва онҳо барои Ту писандида набуд;

9Баъд, илова намуда, гуфтааст: «Инак, меоям, то ки иродаи Туро, эй Худо, ба ҷо оварам». Ӯ якумро ботил мекунад, то ки дуюмро барқарор намояд.

10Ба ҳасби ҳамин ирода мо ба василаи қурбонии якбораи ҷисми Исои Масеҳ тақдис ёфтаем+.

11Ва ҳар коҳин ҳар рӯз дар ибодат меистад ва айни ҳамон қурбониҳоро борҳо тақдим менамояд, ки онҳо ҳаргиз наметавонанд гуноҳҳоро нест кунанд+.

12Аммо Ӯ як қурбониро ба сурати абадӣ барои гуноҳҳо тақдим намуда, ба ямини Худо бинишаст,+

13Ва пас аз ин мунтазир аст то даме ки душманонаш зери пои Ӯ андохта шаванд+.

14Зеро ки Ӯ ба василаи як қурбонӣ тақдисшавандагонро то абад комил гардондааст.

15Рӯҳулқудс низ ба мо шаҳодат медиҳад, зеро ки гуфта шудааст:

16«Ин аст аҳде ки бо онҳо баъд аз он айём хоҳам баст,
мегӯяд Худованд: қонунҳои Худро дар дилҳои онҳо хоҳам гузошт
ва дар афкори онҳо хоҳам навишт,

17Ва гуноҳҳо ва шароратҳои онҳоро ба ёд нахоҳам овард»+.

18Ва дар он ҷое ки омурзиши гуноҳҳо ҳаст, қурбонӣ барои онҳо дигар лозим нест.

Даъват ба вафодорӣ ба Масеҳ ва Калисо ҳатто дар шароити таъқибот.

19Пас, эй бародарон, модоме ки мо ҷуръат дорем ба қудс ба василаи Хуни Исои Масеҳ,+

20Бо роҳи нав ва зинда дохил шавем, ки онро Ӯ барои мо ба василаи пардае, яъне ҷисми Худ, аз нав кушодааст,+

21Ва модоме ки мо Коҳини муаззаме бар хонаи Худо дорем,

22Пас бо дили соф ва бо имони комил, дилҳои худро ба воситаи пошидан аз виҷдони шарири мо татҳир намуда ва ҷисми худро дар оби пок ғусл дода, наздик оем,+

23Ва зътирофи умеди худро собитқадамона нигоҳ дорем, зеро ки Ваъдадиҳанда амин аст;+

24Ва диққат кунем, ки якдигарро ба муҳаббат ва аъмоли нек барангезонем,

25Ва ҷамъомади худро тарк накунем, чунон ки баъзе касонро таомул шудааст, балки якдигарро насиҳат диҳем, ва бештар ба қадри он ки шумо наздик шудани он рӯзро мебинед+.

Қурбониҳои яҳудиён аҳамияти худро гум кардааст, ва одил бо имон хоҳад зист.

26Зеро, агар мо, пас аз пайдо кардани дониши ростӣ, худсарона гуноҳ кунем, — дигар қурбоние барои кафорати гуноҳ боқӣ намемонад,+

27Балки кадом як интизории пурдаҳшати доварӣ ва шиддати оташе ки хасмҳоро ба коми худ хоҳад кашид+.

28Агар касе шариати Мусоро рад мекард, дар асоси баёноти ду ё се шоҳид бе марҳамат ба қатл расонда мешуд,+

29Пас, ба гумонатон, сазовори чӣ қадар ҷазои сахттар хоҳад буд шахсе ки Писари Худоро поймол мекунад ва Хуни аҳдро, ки аз он тақдис ёфтааст, азиз намедорад ва Рӯҳи файзро таҳқир менамояд+?

30Зеро мо Ӯро мешиносем, ки гуфтааст: «Интиқом аз ҷониби Ман аст, Ман сазо хоҳам дод, мегӯяд Худованд». Ва боз: «Худованд қавми Худро доварӣ хоҳад кард»+.

31Ба дасти Худои Ҳай афтодан даҳшатангез аст!+

32Айёми пештараро ба хотир оваред, ки шумо, баъд аз равшан шудани фикратон, бори гарони уқубатҳоро бардоштед,

33Дар ҳолате ки гоҳ худатон дар миёни ҳориҳо ва андӯҳҳо ба тамошогоҳе барои дигарон мубаддал мешудед, гоҳ шарики онҳое мегардидед, ки ба чунин аҳвол дучор шуда буданд;

34Зеро ки шумо ба занҷирҳои ман низ ҳамдардӣ изҳор кардед, ва тороҷи дороии худро бо шодмонӣ қабул кардед, чун медонистед, ки шумо дар осмон молу мулки беҳтар ва бобақое доред+.

35Пас умеди худро тарк накунед, ки мукофоти бузурге ба он тааллуқ дорад.

36Зеро шуморо сабр лозим аст, то ки иродаи Худоро иҷро намуда, ваъдаро ба даст оваред;

37Зеро ки баъд аз андаке он Оянда хоҳад омад ва даранг нахоҳад кард.

38Одил бо имон ҳоҳад зист; ва агар касе рӯй гардонад, ҷони Ман ба вай таваҷҷӯҳ нахоҳад кард+.

39Вале мо аз онҳо нестем, ки бармегарданд ва ба ҳалокат мерасанд, балки аз имондоронем, ки наҷот меёбанд.

БОБИ ЁЗДАҲУМ

Роҳҳои имони қадимиён.

11^1Имон эътиқоди қавӣ ба чизҳоест, ки мо ба онҳо умед мебандем, ва боварӣ ба чизҳоест, ки намоён нестанд+.

2Зеро ки ба василаи он қадимиён шаҳодат пайдо кардаанд.

3Бо имон мо дарк мекунем, ки оламҳо бо каломи Худо тартиб ёфтааст, ба тавре ки аз чизҳои нонамоён чизҳои намоён ба вуҷуд омадааст+.

1. Замонҳои нахустпадарон.

4Бо имон Ҳобил ба Худо, назар ба Қобил, қурбонии беҳтаре тақдим намуд; бо он ӯ шаҳодат пайдо кард, ки ӯ одил аст, чунон ки Худо дар бораи ҳадияҳои ӯ шаҳодат дод; бо он ӯ баъд аз мамоташ ҳанӯз ҳам сухан меронад+.

5Бо имон Ҳанӯх тавре кӯчонида шуд, ки мамотро надид; ва ӯ пайдо нашуд, чунки Худо ӯро кӯчонид. Зеро ки пеш аз кӯчонида шуданаш шаҳодат пайдо кард, ки ба Худо писанд омадааст+.

6Аммо бе имон ба назари Худо писанд омадан мумкин нест; зеро ҳар кӣ сӯи Худо меояд, бояд имон дошта бошад, ки Ӯ ҳаст, ва ба толибони Худ мукофот хоҳад дод.

7Бо имон Нӯҳ дар хусуси чизе ки ҳанӯз намоён набуд, ваҳй ёфта, бо тарси Худо барои наҷот додани аҳли байти худ киштие бисохт; бо он ӯ ҷаҳонро маҳкум намуд ва вориси адолате гардид, ки аз имон аст+.

2. Замонҳои сарқабилагон.

8Бо имон Иброҳим итоат намуд ба даъвате дар бораи рафтан ба мамлакате ки мебоист мерос мегирифт, ва ӯ рафт, ва намедонист ба куҷо меравад+.

9Бо имон ӯ дар замини мавъуд, мисли замини бегона, ғарибона маскан гирифт, ва бо Исҳоқ ва Яъқуб, ки ҳамирсони ҳамон ваъда буданд, дар хаймаҳо зиндагӣ кард;+

10Зеро ӯ мунтазири шаҳре буд, ки таҳкурсии мустаҳкаме дорад, ва меъмору бинокори он Худост+.

11Бо имон худи Соро низ барои қабули насл қувват пайдо кард ва баъд аз фарсудагиаш зоид; зеро Ваъдадиҳандаро амин донист+.

12Бинобар ин аз як нафар, ки он ҳам мисли беҷон буд, ончунон бисьёр зоида шуданд, чунон ки ситораҳои осмон бисьёр аст, ва чунон ки реги лаби баҳр бешумор аст+.

13Ҳамаи инҳо дар имон мурданд ва ба муроди иҷрои ваъдаҳо нарасиданд, балки фақат аз дур онҳоро дида, шод шуданд ва эътироф карданд, ки бар замин мусофир ва ғарибанд;+

14Зеро онҳое ки чунин мегӯянд, нишон медиҳанд, ки дар ҷустуҷӯи ватане ҳастанд.

15Ва агар ватанеро, ки аз он берун омада буданд, ба ёд меоварданд, фурсат доштанд, ки баргарданд;

16Аммо иштиёқманди ватани беҳтаре буданд, ки он дар осмон аст; бинобар ин Худо ор намедонад, ки Худои онҳо хонда шавад: зеро ки Ӯ барои онҳо шаҳре муҳайё кардааст+.

17Бо имон Иброҳим, вақте ки озмуда шуд, Исҳоқро барои қурбонӣ тақдим намуд ва, бо вуҷуди он ки ваъдаҳо гирифта буд, писари ягонаи худро тақдим намуд,+

18Ки дар ҳаққи вай гуфта шуда буд: «Насли ту аз Исҳоқ хонда хоҳад шуд»;

19Зеро ӯ фикр мекард, ки Худо қодир аст аз мурдагон низ эҳьё кунад; ба ин сабаб Исҳоқ ба таври тимсол аз мурдагон ба ӯ баргардонида шуд+.

20Бо имон Исҳоқ Яъқуб ва Эсовро барои оянда низ баракат дод+.

21Бо имон Яъқуб, пеш аз мурданаш, ҳар писари Юсуфро баракат дод ва бар сари асои худ такья намуда, саҷда кард+.

22Бо имон Юсуф, дар вақти вафоташ, хуруҷи банӣ Исроилро зикр намуд ва дар бораи устухонҳои худ васият кард+.

3. Замонҳои Мусо ва Еҳушаъ ибни Нун.

23Бо имон падару модари Мусо ӯро, чун таваллуд шуд, се моҳ пинҳон доштанд, зеро диданд, ки кӯдаки зебост, ва аз амри подшоҳ натарсиданд+.

24Бо имон Мусо, чун калонсол шуд, нахост, ки писари духтари фиръавн хонда шавад,+

25Ва бо қавми Худо уқубат кашиданро афзал донист аз он ки аз гуноҳ ҳаловати муваққатӣ дошта бошад,+

26Ва хории Масеҳро сарвати бузургтар аз ганҷҳои Миср ҳисоб кард; зеро ки ба мукофот назар медӯҳт+.

27Бо имон ӯ Мисрро тарк кард ва аз ғазаби подшоҳ натарсид; зеро ӯ, мисли он ки Нонамоёнро дида бошад, боматонат буд+.

28Бо имон ӯ фисҳ ва пошидани хунро ба амал овард, то ки несткунандаи нахустзодагон ба онҳо даст нарасонад+.

29Бо имон онҳо аз баҳри Қулзум, чун аз хушкӣ, гузаштанд, вале вақте ки мисриён ба гузаштан ҳаракат карданд, ғарк шуданд+.

30Бо имон деворҳои Ериҳӯ пас аз даврзании ҳафтрӯза фурӯ ғалтид+.

31Бо имон Роҳоби фоҳиша, ки ҷосусонро ба саломатӣ қабул карда буд, бо исьёнгарон ба ҳалокат нарасид+.

4. Дертарин таърихи Исроил.

32Боз чӣ гӯям? Вақтам кифоя намекунад барои он ки дар бораи Ҷидъӯн ва Бороқ ва Шимшӯн ва Йифтоҳ ва Довуд ва Самуил ва анбиё ҳикоят намоям,+

33Ки онҳо бо имон мамлакатҳоро мусаххар карданд, адлро ба амал оварданд, ба ваъдаҳо муваффақ шуданд, даҳони шеронро бастанд,+

34Қуввати оташро хомӯш карданд, аз дами шамшер халосӣ ёфтанд, аз заъф боқувват шуданд, дар ҷанг қавӣ гардиданд, фавҷҳои бегонаҳоро торумор карданд;+

35Занон мурдаҳои худро эҳьёшуда ёфтанд; вале дигарон аз шиканҷа нобуд шуданд ва озодиро қабул накарданд, то ки ба эҳьёи беҳтаре ноил гарданд;+

36Ва баъзеи дигарон ҳақоратҳо ва шаллоқро, ҳамчунин занҷирҳо ва зиндонро аз сар гузаронданд+.

37Сангсор шуданд, бо арра дупора гардиданд, ба шиканҷа гирифтор шуданд, аз дами шамшер мурданд; пӯстҳои гӯсфанду буз дар тан сарсону саргардон шуда, мӯҳтоҷӣ, тангӣ ва уқубат кашиданд;+

38Онҳое ки ҷаҳон лоиқашон набуд, дар биёбонҳо ва кӯҳҳо, дар мағораҳо ва дараҳои замин овора шуда гаштанд+.

39Ва ҳамаи онҳо, ки ба хотири имон шӯҳрат пайдо карда буданд, ваъдаро соҳиб нашуданд,

40Чунки Худо барои мо чизи беҳтаре пешбинӣ намуда буд, то ки онҳо бе мо комил нагарданд+.

БОБИ ДУВОЗДАҲУМ

Роҳи имони масеҳиён дар замонҳои уқубатҳо ва ҳарбу зарбҳо.

12^1Бинобар ин мо низ, ки дар гирди худ чунин абри шоҳидонро дорем, ҳар бори гарон ва гуноҳро, ки моро фаро мегирад, аз худ дур андохта, майдони дар пеши мо бударо бо сабр давон-давон тай кунем+

2Ва ба Сарвар ва Комилкунандаи имони мо, яъне Исо, назар дӯзем, ки Ӯ ба ҷои шодие ки Ӯро дар пеш буд, ба хорӣ беэътиноӣ намуда, ба салиб тоб овард ва ба ямини тахти Худо бинишаст+.

3Дар бораи Ӯ фикр кунед, ки аз дасти гуноҳкорон ба чунин хорӣ тоб овард, то ки шумо дар ҷонҳои худ хаста ва суст нашавед+.

4Дар талоши зидди гуноҳ шумо ҳанӯз то ба дараҷаи рехтани хун муқобилият накардаед+

5Ва он насиҳатро, ки ба шумо, ҳамчун ба писарон гуфта шудааст, фаромӯш кардаед:

«Эй писарам! Ба ҷазои Худованд беэътиноӣ накун, ва ҳангоме ки Ӯ туро мазаммат намояд, маъюс нашав;+

6Зеро ки Худованд ҳар киро дӯст дорад, ҷазо медидиҳад;
ҳар писари писандидаи Худро мезанад».

7Агар ба ҷазо тоб оваред, Худо бо шумо, чун бо писарон, рафтор мекунад. Зеро, оё писаре ҳаст, ки падараш ӯро ҷазо надиҳад+?

8Аммо агар шумо бе ҷазо монед, ки он насибаи ҳама аст, пас шумо ҳаромзодагонед, на писарон.

9Илова бар ин, барои мо, ки аз падарони ҷисмонӣ ҷазо ёфта, аз онҳо метарсем, оё лозим нест, ки ба Падари рӯҳҳо хеле зиёдтар итоат намоем, то ки зист кунем?

10Зеро ки онҳо моро ба салоҳдиди худашон барои айёми андак ҷазо медоданд, аммо Ӯ ин корро ба манфиати мо, то ки дар қудсияти Ӯ ширкат дошта бошем, анҷом медиҳад+.

11Ҳар ҷазо дар замони ҳозира ба назари кас на шодӣ, балки андӯҳ менамояд; лекин оқибат ба онҳое ки ба воситаи он таълим ёфтаанд, самари осоиштаи адолатро меоварад.

Бе қудсият ҳеҷ кас Худовандро нахоҳад дид.

Дар бораи ҷалоли Аҳди Ҷадид.

12Пас, дастҳои беқувват ва зонуҳои бемаҷолро қавӣ кунед+

13Ва барои пойҳои худ роҳҳои рост кушоед, то он чи мелангад, бероҳа нагардад, балки ба хубӣ шифо ёбад+.

14Осоиштагиро бо ҳама пеша кунед ва қудсиятро толиб бошед, ки бе он ҳеҷ кас Худовандро нахоҳад дид,+

15Ва бохабар бошед, ки мабодо касе аз файзи Худо маҳрум шавад; мабодо решаи талхе ба вуҷуд омада, осеб расонад, ва бисьёр касон аз он палид шаванд,+

16Мабодо зинокоре ё осие ёфт шавад, ки мисли Эсов барои як таом аз нахустзодагии худ даст кашад+.

17Зеро шумо медонед, ки баъд аз он ӯ, чун хост вориси баракат гардад, рад карда шуд: тафаккури падарро дигаргун карда натавонист, гарчанде ки дар ин ҳусус ашк рехта илтимос намуд+.

18Шумо наздик наомадаед ба кӯҳе ки ламсшаванда ва оташфишон аст, ба торикӣ ва зулмот ва тундбод,+

19Ё ба овози карнай ва садои суханон, ки шунавандагонаш илтимос карданд, ки ба онҳо дигар сухане гуфта нашавад,+

20Зеро ба он тоб оварда натавонистанд, ки амр фармуда шуда буд: «Агар ҳайвоне низ ба кӯҳ бирасад, сангсор ё тирборон хоҳад шуд»+.

21Ва ин манзара он қадар даҳшатангез буд, ки Мусо гуфт: «Ман тарсону ларзон шудам»+.

22Балки шумо наздик омадаед ба кӯҳи Сион ва ба шаҳри Худои Ҳай, ба Ерусалими осмонӣ ва беварҳои фариштагон,+

23Ва ба анҷумани пуртантана ва Калисои нахустзодагоне ки дар афлок навишта шудаанд, ва ба Худое ки Довари ҳама аст, ва ба арвоҳи одилоне ки ба камол расидаанд,+

24Ва ба Исо, ки Миёнарави аҳди ҷадид аст, ва ба Хуни пошиданӣ, ки назар ба хуни Ҳобил хубтар сухан мегӯяд+.

25Бохабар бошед, ки шумо низ аз сухангӯ рӯ нагардонед. Зеро, агар онҳое ки бар замин ба сухангӯ гӯш наандохтанд, аз ҷазо раҳо нашудаанд, пас алалхусус мо, агар аз Ӯ, ки аз осмон сухан мегӯяд, рӯ гардонем, раҳо наҳоҳем шуд+.

26Дар он вақт овози Ӯ заминро ба ларза андохта буд, ва Ӯ ҳоло чунин ваъда додааст: «Боз як бори дигар на танҳо заминро, балки осмонро низ ба ларза хоҳам андохт»+.

27Ибораи «боз як бори дигар» маънои онро дорад, ки чизҳое ки ба ларза меафтад, ҳамчун чизҳои офаридашуда, аз миён хоҳад рафт, то чизҳое ки ба ларза намеафтад, боқӣ монад+.

28Пас мо малакутеро, ки ба ларза намеафтад, қабул намуда, файзро маҳфуз хоҳем дошт ва бо он Худоро ба таври писандида бо таъзиму такрим ва тарс ибодат хоҳем кард,+

29Чунки Худои мо оташи фурӯбаранда аст+.

БОБИ СЕЗДАҲУМ

Пандҳо ва баракоти хотимавии ҳавворӣ барои имондорон.

13^1Бигзор бародардӯстӣ барқарор бошад+.

2Меҳмоннавозиро фаромӯш накунед, зеро ки ба воситаи он баъзе касон, нодониста, фариштагонро меҳмоннавозӣ кардаанд+.

3Бандиёнро ба ёд оваред, гӯё ки шумо низ бо онҳо дар занҷирҳо бошед, ва ситамкашонро, мисли он ки худатон бо онҳо як ҷисм мебошед+.

4Бигзор никоҳ аз ҳар ҷиҳат ҳалол бошад, ва ҷойхоби он беайб; зеро ки зинокорон ва фосиқонро Худо доварӣ хоҳад кард+.

5Хулқатон аз зарпарастӣ дур бошад, ва бо он чи доред, қаноат кунед. Зеро ки Худи Ӯ гуфтааст: «Туро тарк нахоҳам кард ва туро нахоҳам партофт»,+

6Бинобар ин мо метавонем далерона бигӯем:

«Худованд мададгори ман аст, ва ҳаросон нахоҳам шуд:

одамизод ба ман чӣ метавонад бикунад?»+

7Сардорони худро, ки каломи Худоро ба шумо мавъиза кардаанд, ба ёд оваред: ба анҷоми рафтори онҳо назар карда, ба имонашон тақлид намоед+.

8Исои Масеҳ дирӯз ва имрӯз ва то абад айни ҳамон аст+.

9Ба таълимоти гуногун ва бегона моил нашавед; зеро хуб аст, ки дилҳо бо файз қавӣ гардад, на бо таомҳо, ки аз онҳо касони пурхӯр манфиате надидаанд+.

10Мо қурбонгоҳе дорем, ки ҳизматгузорони хайма ҳақ надоранд аз он чизе бихӯранд.

11Ҷасади ҳайвоноте ки хунашонро саркоҳин барои кафорати гуноҳ ба қудс меоварад, берун аз бошишгоҳ сӯзонида мешавад, —+

12Бинобар ин Исо низ, барои он ки одамонро бо Хуни Худ тақдис намояд, берун аз дарвоза уқубат кашид+.

13Пас, хории Ӯро бардошта, берун аз бошишгоҳ сӯи Ӯ бароем;+

14Зеро дар ин ҷо шаҳри доимие надорем, балки ояндаро ҷустуҷӯ менамоем.

15Бинобар ин ҳамеша ба василаи Ӯ қурбонии шукронаро ба Худо тақдим менамоем, яъне самараи лабҳоеро, ки ба исми Ӯ ҳамду сано мехонанд+.

16Инчунин инсондӯстӣ ва саховатро аз хотир набароред, зеро ки ин гуна қурбониҳо ба Худо писанд меояд+.

17Ба сардорони худ фармонбардор ва мутеъ бошед, зеро онҳо ҳамеша ғами ҷонҳои шуморо мехӯранд, чунки ба ҳисобот додан вазифадор мебошанд; то ки онҳо ин вазифаро бо шодӣ ба ҷо оваранд, на бо оҳу нола, зеро ки ин барои шумо фоиданок нест.

18Дар ҳаққи мо дуо гӯед; зеро мо яқин медонем, ки виҷдони нек дорем, чунки дар ҳар бобат мехоҳем ҳалолкорона рафтор кунем+.

19Ва махсусан ба ҷо овардани инро илтимос менамоям, то ки ман зудтар назди шумо баргардонида шавам.

20Ва Худои осоиштагӣ, ки Чӯпони бузурги гӯсфандон — Исои Худованди моро бо хуни аҳди абадӣ аз мурдагон ба по хезонд,+

21Бигзор шуморо дар ҳар кори нек барои иҷрои иродаи Ӯ комил гардонад ва он чи ба Ӯ писандида бошад, дар шумо ба василаи Исои Масеҳ ба амал оварад, ки Ӯро то абад ҷалол бод! Омин.

22Аз шумо, эй бародарон, илтимос менамоям, ки ин каломи насиҳатро қабул кунед, зеро ки ба шумо мухтасар низ навиштаам.

23Бидонед, ки бародари мо Тимотиюс озод шуд; ва агар ӯ зуд биёяд, ҳамроҳи ӯ ба дидани шумо хоҳам омад+.

24Ба ҳамаи сардорони худ ва ба ҳамаи муқаддасон салом расонед. Итолиявиён ба шумо салом мерасонанд.

25Файз бо ҳамаи шумо бод. Омин.

* 9:25 Яъне бо хуни ҳайвонот.

+ 1:2 1 Пет. 1:20, Марқ. 12:7, Юҳ. 1:3, 1 Қӯр. 8:6, Қӯл. 1:16

+ 1:3 2 Қӯр. 4:4, Қӯл. 1:15, Заб. 109:1, Марқ. 16:19, Аъм. 7:55-56, Рум. 8:34

+ 1:4 Эфс. 1:21, Фпл. 2:9

+ 1:5 Заб. 2:7, Аъм. 13:32-33, Ибр. 5:5, 2 Подш. 7:14

+ 1:6 Заб. 96:7
+ 1:7 Заб. 103:4
+ 1:9 Заб. 44:7-8
+ 1:12 Заб. 101:26-28
+ 1:13 Заб. 109:1, Ибр. 10:13
+ 1:14 Ҳас. 19:16
+ 2:4 Аъм. 2:22, Аъм. 2:43
+ 2:5 Ибр. 1:6
+ 2:8 Заб. 8:5-7, 1 Қӯр. 15:25

+ 2:9 Юҳ. 8:54, Юҳ. 17:1, 1 Пет. 1:21, 2 Пет. 1:17

+ 2:10 Рум. 11:36, Ибр. 5:9

+ 2:11 Ибр. 13:12, Мат. 28:10, Марқ. 3:35, Юҳ. 20:17, Рум. 8:29

+ 2:12 Заб. 21:23

+ 2:13 Иш. 8:17-18

+ 2:14 Юҳ. 1:14, 1 Юҳ. 4:2, 2 Юҳ. 1:7, 1 Тим. 3:16, 1 Юҳ. 3:8, Иш. 42:7, Иш. 49:9, 1 Қӯр. 15:54-55

+ 2:17 Фпл. 2:7
+ 2:18 Луқ. 22:28
+ 3:2 Ад. 12:7

+ 3:5 Ад. 12:7, Так. Шар. 18:15, Так. Шар. 18:18

+ 3:11 Заб. 94:7-11
+ 3:15 Заб. 94:7-8
+ 3:16 Ад. 14:2
+ 3:17 Заб. 94:10, Ад. 14:29
+ 3:18 Так. Шар. 1:34-36
+ 3:19 Заб. 105:24
+ 4:1 Ибр. 12:15
+ 4:3 Заб. 94:11, Ибр. 3:11
+ 4:4 Ҳас. 2:2
+ 4:5 Заб. 94:11
+ 4:6 Ибр. 3:19
+ 4:7 Заб. 94:7-8
+ 4:8 Так. Шар. 31:7
+ 4:12 Эфс. 6:17, Ваҳй 1:16

+ 4:13 2 Вак. 16:9, Айюб 34:21, Заб. 89:8, Заб. 138:2-3

+ 4:14 Ибр. 2:17-18, Эфс. 4:10, Ибр. 7:26

+ 4:15 Луқ. 23:41, Юҳ. 8:46, 1 Пет. 2:22, 1 Юҳ. 3:5, 2 Қӯр. 5:21

+ 4:16 Эфс. 3:12, Ибр. 10:19
+ 5:1 Ибр. 8:3
+ 5:2 Ибр. 7:28
+ 5:3 Ибр. 7:27
+ 5:4 Ад. 16:5, Ад. 18:7

+ 5:5 Юҳ. 8:54, Заб. 2:7, Аъм. 13:32-33, Ибр. 1:5

+ 5:6 Заб. 109:4, Ибр. 7:17, Ибр. 7:21

+ 5:7 Мат. 26:39, Марқ. 14:35, Луқ. 22:41, Заб. 21:25

+ 5:8 Рум. 5:19, Фпл. 2:8
+ 5:9 Ибр. 2:10
+ 5:11 2 Пет. 3:16
+ 5:12 1 Пет. 2:2, 1 Қӯр. 3:1-2
+ 5:14 Эфс. 4:13
+ 6:1 Ибр. 9:14

+ 6:2 Аъм. 8:17, Аъм. 19:4-5, Аъм. 10:42, Аъм. 17:31

+ 6:4 Ибр. 10:29

+ 6:8 Ирм. 4:3, Мат. 13:7, Мал. 4:1, Мат. 3:12

+ 6:10 Мат. 10:42

+ 6:11 Рум. 5:2-5, 2 Қӯр. 1:22, 2 Қӯр. 5:5, Эфс. 1:14

+ 6:12 Ибр. 13:7
+ 6:13 Луқ. 1:73-75
+ 6:14 Ҳас. 22:17
+ 6:16 Хур. 22:11
+ 6:17 Заб. 109:4
+ 6:18 Ад. 23:19, 1 Подш. 15:29
+ 6:19 Иб. 16:2, Иб. 16:15, Ибр. 9:7
+ 6:20 Ибр. 4:14, Ибр. 8:1, Ибр. 9:24-25
+ 7:2 Ҳас. 14:17-20

+ 7:5 Иб. 27:30-31, Ад. 18:21, Так. Шар. 14:22

+ 7:6 Ҳас. 12:2-3, Рум. 4:3, Ғал. 3:16
+ 7:14 Иш. 11:1, Мик. 5:2, Мат. 1:3, Луқ. 3:3
+ 7:17 Заб. 109:4, Ибр. 5:6
+ 7:18 Рум. 8:3, Ғал. 4:9
+ 7:19 Ибр. 9:9, Ибр. 10:1
+ 7:21 Заб. 109:4, Ибр. 5:6
+ 7:22 Ибр. 6:11
+ 7:25 1 Юҳ. 2:1, Рум. 8:34
+ 7:26 Эфс. 4:10, Ибр. 4:14
+ 7:27 Ибр. 5:3, Ибр. 9:12, Ибр. 10:10
+ 7:28 Ибр. 5:2
+ 8:1 Заб. 109:1, Марқ. 16:19, Ибр. 1:3
+ 8:2 Ибр. 9:24
+ 8:3 Ибр. 5:1, Эфс. 5:2
+ 8:5 Қӯл. 2:17, Ибр. 10:1, Хур. 25:40
+ 8:6 2 Қӯр. 3:6, Ибр. 9:15
+ 8:7 Ибр. 7:11

+ 8:8 Ирм. 31:31-34, Ибр. 10:16-17, Луқ. 22:20, 2 Қӯр. 3:6

+ 8:10 Ирм. 32:40, Ҳиз. 37:26, Так. Шар. 6:6, Иш. 51:7, Иб. 26:12

+ 8:11 Ҳуш. 2:20
+ 9:1 Хур. 25:8
+ 9:2 Хур. 26:1, Хур. 25:30-31
+ 9:3 Хур. 26:31-33, Иб. 16:2

+ 9:4 Хур. 25:10, Хур. 30:1, Хур. 16:33-34, Ад. 17:8-10, 3 Подш. 8:9

+ 9:5 Иб. 16:14, Хур. 25:19-20
+ 9:7 Иб. 16:2, Иб. 16:15, Ибр. 6:19
+ 9:8 Ибр. 10:20
+ 9:9 Ибр. 7:19, Ибр. 10:1
+ 9:10 Иб. 11:2, Марқ. 7:4
+ 9:11 Ибр. 7:27, Ибр. 10:10
+ 9:13 Иб. 16:14-16

+ 9:14 1 Пет. 1:18-19, Ибр. 6:1, Ваҳй 7:14, 1 Юҳ. 1:7, Эфс. 5:26

+ 9:15 Ибр. 8:6, 2 Тим. 1:1, Тит. 1:2

+ 9:19 Хур. 12:22, Иб. 14:4-7, Ад. 19:6, Ад. 19:17, Заб. 50:9

+ 9:20 Хур. 24:8

+ 9:21 Хур. 29:12, Хур. 29:36, Иб. 8:15, Иб. 8:19

+ 9:22 Иб. 17:11
+ 9:23 Хур. 25:40, Ибр. 8:5
+ 9:24 Ибр. 8:2
+ 9:26 1 Юҳ. 3:5, 1 Пет. 3:18
+ 9:27 Мат. 16:27

+ 9:28 Иш. 53:12, 1 Пет. 2:24, 1 Пет. 3:18, Тит. 2:13, Аъм. 1:11, 1 Тас. 4:16-18

+ 10:1 Қӯл. 2:17, Ибр. 8:5, Ибр. 7:19, Ибр. 9:9

+ 10:3 Иб. 16:21
+ 10:5 Заб. 39:7-9, Заб. 50:18
+ 10:6 1 Подш. 15:22, Иш. 50:4

+ 10:10 Мат. 26:26, 1 Қӯр. 11:24, Ибр. 7:27, Ибр. 9:9

+ 10:11 Ад. 28:3
+ 10:12 Заб. 109:1, Марқ. 16:19, Ибр. 1:3
+ 10:13 Заб. 109:1, Ибр. 1:13
+ 10:17 Ирм. 31:33-34, Ибр. 8:10-12
+ 10:19 Эфс. 3:12, Ибр. 4:16
+ 10:20 Ибр. 9:8, Юҳ. 14:6

+ 10:22 Ҳиз. 36:25, Юҳ. 13:8, 1 Қӯр. 6:11, Эфс. 5:26, Тит. 3:5

+ 10:23 Ибр. 4:14, 1 Қӯр. 1:9, 1 Тас. 5:24, 2 Тас. 3:3

+ 10:25 Аъм. 2:42, Рум. 13:11, 1 Қӯр. 3:13
+ 10:26 Ад. 15:30, Марқ. 3:29, 1 Юҳ. 5:16
+ 10:27 Заб. 20:10, Заб. 78:5, Иш. 26:11
+ 10:28 Так. Шар. 19:15
+ 10:29 Ибр. 6:4-6
+ 10:30 Так. Шар. 32:35-36, Рум. 12:19
+ 10:31 Иш. 33:14, Луқ. 12:5

+ 10:34 Мат. 25:36, Мат. 5:12, Мат. 6:20, Мат. 19:21, 1 Пет. 1:4, Қӯл. 1:5

+ 10:38 Ҳаб. 2:3-4, Рум. 1:17, Ғал. 3:11
+ 11:1 Рум. 8:24, 2 Қӯр. 4:18
+ 11:3 Ҳас. 1:6-7, Заб. 32:6, 2 Пет. 3:5
+ 11:4 Ҳас. 4:3-8, Мат. 23:35, 1 Юҳ. 3:12
+ 11:5 Ҳас. 5:22-24
+ 11:7 Ҳас. 6:9-22
+ 11:8 Ҳас. 12:1-4
+ 11:9 Ҳас. 12:8, Ҳас. 13:3, Ҳас. 18:1
+ 11:10 Ибр. 12:22, Ваҳй 21:2
+ 11:11 Ҳас. 21:2
+ 11:12 Рум. 4:19, Ҳас. 22:17
+ 11:13 Мат. 13:17, Луқ. 10:24, Ҳас. 23:4
+ 11:16 Ҳас. 26:24, Ҳас. 28:13
+ 11:17 Ҳас. 22:1-10, Ҳас. 21:12, Рум. 9:7
+ 11:19 Рум. 4:17-19
+ 11:20 Ҳас. 27:27-29, Ҳас. 27:39-40
+ 11:21 Ҳас. 47:31, Ҳас. 48:17-19
+ 11:22 Ҳас. 50:24-25
+ 11:23 Хур. 2:2-3, Аъм. 7:20
+ 11:24 Хур. 2:10-11
+ 11:25 1 Юҳ. 2:17
+ 11:26 Ибр. 13:13
+ 11:27 Хур. 12:37, Хур. 13:18
+ 11:28 Хур. 12:21-30
+ 11:29 Хур. 14:21-30
+ 11:30 Еҳ. 6:15, Еҳ. 6:20

+ 11:31 Еҳ. 2:1, Еҳ. 6:24, Мат. 1:5, Яъқ. 2:25

+ 11:32 Дов. 6:11, Дов. 4:6-16, Дов. 13:24, Дов. 11:1, Дов. 4:6, Дов. 6:11, Дов. 11:1, Дов. 13:24, 1 Подш. 1:20, 1 Подш. 16:13

+ 11:33 Дов. 14:6, Дон. 6:22

+ 11:34 Дон. 3:23-27, Дов. 7:21, 1 Подш. 17:51, 2 Подш. 12:29

+ 11:35 3 Подш. 17:22-23, 4 Подш. 4:35-37

+ 11:36 Ҳас. 39:20, Ирм. 20:2, Ирм. 37:15, Мат. 21:35, Марқ. 16:18

+ 11:37 3 Подш. 18:4, 2 Вак. 24:21, Ирм. 26:23, 4 Подш. 1:8

+ 11:38 Дов. 6:2, 1 Подш. 22:1
+ 11:40 Фпл. 3:12, Ибр. 12:23
+ 12:1 1 Қӯр. 9:24

+ 12:2 Ибр. 2:10, Луқ. 24:26, Фпл. 2:8, Заб. 109:1, Марқ. 16:19, Ибр. 1:3

+ 12:3 Мас. 24:10
+ 12:4 1 Тим. 4:10
+ 12:5 Мас. 3:11-12, Заб. 93:12, Айюб 5:17
+ 12:7 Так. Шар. 8:5, Ваҳй 3:19
+ 12:10 Иб. 11:44
+ 12:12 Иш. 35:3
+ 12:13 Мас. 4:26
+ 12:14 Мат. 5:8
+ 12:15 Ибр. 4:1, Так. Шар. 29:18
+ 12:16 Ибр. 13:4, Ҳас. 25:29-34
+ 12:17 Ҳас. 27:34-38

+ 12:18 Хур. 19:16-18, Хур. 20:18, Так. Шар. 4:11, Так. Шар. 5:22

+ 12:19 Хур. 19:16, Хур. 20:19, Так. Шар. 5:27

+ 12:20 Хур. 19:12-13

+ 12:21 Так. Шар. 9:19

+ 12:22 Ғал. 4:26, Ваҳй 14:1, Ваҳй 21:2, Так. Шар. 33:2, Дон. 7:10, Яҳ. 1:14

+ 12:23 Луқ. 10:20, Фпл. 3:12, Ибр. 11:40

+ 12:24 Ибр. 8:6, Ибр. 9:15, 1 Пет. 1:2, Ҳас. 4:10

+ 12:25 Ибр. 2:3
+ 12:26 Хур. 19:18, Ҳаҷ. 2:6
+ 12:27 Заб. 101:27
+ 12:28 Дон. 2:44, Заб. 2:11
+ 12:29 Так. Шар. 4:24

+ 13:1 Юҳ. 13:34, 1 Пет. 1:22, 2 Пет. 1:7, Рум. 12:10, 1 Тас. 4:9

+ 13:2 1 Пет. 4:9, Ҳас. 18:3, Ҳас. 19:2
+ 13:3 Мат. 25:36, Ибр. 10:34
+ 13:4 1 Қӯр. 7:38, Хур. 20:14, 1 Қӯр. 6:9

+ 13:5 Мас. 23:4, Мат. 6:19, Мат. 6:25, 1 Тим. 3:1, 1 Тим. 6:7-9, Еҳ. 1:5

+ 13:6 Заб. 117:6
+ 13:7 Ибр. 6:12
+ 13:8 Заб. 101:28
+ 13:9 Қӯл. 2:16
+ 13:11 Хур. 29:14, Иб. 16:27
+ 13:12 Мат. 21:39, Марқ. 12:8
+ 13:13 1 Пет. 4:14, Ибр. 11:26
+ 13:15 Заб. 49:14, Заб. 106:22, Ҳуш. 14:3
+ 13:16 Мик. 6:7-8

+ 13:18 Эфс. 6:19, 1 Тас. 5:25, 2 Тас. 3:1, Аъм. 23:1, Аъм. 24:16

+ 13:20 Рум. 15:33, Заб. 22:1, Заб. 79:2, Иш. 40:11, Ҳиз. 34:11-15, Воиз 12:12, Юҳ. 10:11, 1 Пет. 5:4, Хур. 24:8, Зак. 9:11

+ 13:23 Аъм. 16:1

Ваҳй Юҳанно

ВАҲЙИ

ҲАВВОРИИ МУҚАДДАС ЮҲАННО

- 1
- 2
- 3
- 4
- 5
- 6
- 7
- 8
- 9
- 10
- 11
- 12
- 13
- 14
- 15
- 16
- 17
- 18
- 19
- 20
- 21
- 22

БОБИ ЯКУМ

Хушо касе ки суханони ин нубувватро мехонад ва мешунавад.

1^1Ваҳйи Исои Масеҳ, ки Худо ба Ӯ ато намуд, то ба бандагони Худ нишон диҳад, ки ба қарибӣ чиҳо бояд ба вуқӯъ ояд. Ва Ӯ онро ба воситаи фариштаи Худ ба бандаи Худ Юҳанно фиристода, зоҳир сохт,+

2Ки вай ба каломи Худо, ва ба шаҳодати Исои Масеҳ, ва ба ҳар чизе ки дида буд, гувоҳӣ дод+.

3Хушо касе ки мехонад ва касоне ки мешунаванд суханони ин нубувватро, ва он чи дар он навишта шудааст, риоят мекунанд, зеро ки вақт наздик аст+.

Исо бо абрҳо меояд, ва Ӯро ҳар чашм хоҳад дид.

4Юҳанно ба ҳафт калисое ки дар вилояти Осиё мебошанд: файз ва осоиштагӣ бар шумо бод аз ҷониби Ӯ, ки ҳаст ва буд ва хоҳад омад, ва аз ҷониби ҳафт рӯҳе ки дар пеши тахти Ӯ ҳастанд,+

5Ва аз ҷониби Исои Масеҳ, ки шоҳиди амин, Нахустзода аз мурдагон ва Фармонфармои подшоҳони замин аст. Ӯро, ки моро дӯст медорад, ва моро аз гуноҳҳоямон бо Хуни Худ халосӣ дод,

6Ва моро подшоҳон ва коҳинони Худо ва Падари Худ гардонд, то абад ҷалол ва салтанат бод! Омин+.

7Инак, Ӯ бо абрҳо меояд, ва Ӯро ҳар чашм хоҳад дид, ва онҳое низ, ки Ӯро найза заданд; ва ҳамаи қабилаҳои рӯи замин дар ҳаққи Ӯ навҳа хоҳанд кард. Оре, омин+.

8«Ман Алфа ва Омега[*], ибтидо ва интиҳо ҳастам», мегӯяд Худованд, Он ки ҳаст ва буд ва хоҳад омад, Худованди Қодири Мутлақ.

Рӯъё дар Патмӯс.

9Ман, Юҳанно, ки бародари шумо ва шарики андӯҳ ва малакут ва сабри Исои Масеҳ ҳастам, аз барои каломи Худо ва шаҳодати Исои Масеҳ дар ҷазираи Патмӯс будам+.

10Ва дар рӯзи Худованд дар Рӯҳ будам ва аз қафои худ овози баланде монанди садои карнай шунидам, ки мегуфт: «Ман Алфа ва Омега, Аввалин ва Охирин ҳастам;+

11Он чи мебинӣ, дар китобе бинавис ва ба ҳафт калисое ки дар вилояти Осиё мебошанд, бифирист: ба Эфсӯс, ва Исмирно, ва Парғомус, ва Тиётиро, ва Сардис, ва Филоделфия, ва Лудкия».

12Ман руҷӯъ намудам, то овозеро, ки ба ман сухан мегуфт, бубинам; ва чун руҷӯъ намудам, ҳафт чароғдони тилло дидам,+

13Ва дар миёни ҳафт чароғдон касеро монанди Писари Одам, ки камзӯли дарозе дар бар дошт ва бар синааш камарбанди тилло баста буд;+

14Сари Ӯ ва мӯи Ӯ мисли пашм ё барф сафед буд; ва чашмони Ӯ мисли шӯълаи оташ;+

15Ва пойҳои Ӯ монанди мисе ки дар кӯра сурх шуда бошад; ва овози Ӯ мисли шувваси обҳои бисьёр;+

16Ва Ӯ дар дасти рости Худ ҳафт ситора дошт, ва аз даҳони Ӯ шамшери дудама берун меомад; ва рӯи Ӯ мисли офтобе буд, ки дар қувваташ медурахшад+.

17Ва ҳангоме ки Ӯро дидам, бар пойҳояш мисли мурда афтодам, ва Ӯ дасти рости Худро бар ман гузошта, гуфт: «Натарс; Манам Аввалин ва Охирин+

18Ва Зинда; ва Ман мурда будам, ва инак то абад зинда ҳастам, омин; ва калидҳои дӯзах ва мамот дар дасти Ман аст+.

Сирри рӯъё.

19Пас бинавис он чи ту дидаӣ, ва он чи ҳаст, ва он чи баъд аз ин бояд ба вуқӯъ ояд.

20Сирри ҳафт ситорае ки дар дасти рости Ман дидӣ, ва ҳафт чароғдони тилло чунин аст: ҳафт ситора фариштагони ҳафт калисо ҳастанд, ва ҳафт чароғдон ҳафт калисо мебошанд».

БОБИ ДУЮМ

Нома ба калисои Эфсӯс.

(Норасогии муҳаббат).

2^1Ба фариштаи калисои Эфсӯс бинавис: «Ӯ, ки дар дасти рости Худ ҳафт ситора дорад ва дар миёни ҳафт чароғдони тилло мегардад, чунин мегӯяд:+

2Аъмоли туро медонам, ва меҳнати туро, ва сабри туро, ва ин ки ту ба шарирон наметавонӣ тоб оварӣ, ва онҳоеро, ки худро ҳавворӣ меноманд, вале чунин нестанд, имтиҳон кардаӣ ва онҳоро дурӯғгӯ ёфтаӣ;+

3Ва сабр дорӣ, ва барои исми Ман бисьёр чизҳоро аз сар гузарондаӣ, ва бемадор нагаштаӣ.

4Аммо иддаое бар ту дорам, ки муҳаббати аввалини худро тарк кардаӣ+.

5Пас ба ёд ор, ки аз куҷо афтодаӣ, ва тавба кун ва аъмоли пештараро ба ҷо овар; вагар на, ба зудӣ назди ту меоям ва чароғдонатро аз ҷояш меҷунбонам, агар тавба накунӣ.

6Лекин фазилати ту ин аст, ки аз аъмоли николосиён нафрат дорӣ, ки Ман низ аз аъмоли онҳо нафрат дорам.

7„Ҳар кӣ гӯш дорад, бишнавад, ки Рӯҳ ба калисоҳо чӣ мегӯяд: касе ки ғолиб ояд, ба вай ато хоҳам кард, ки аз дарахти ҳаёте ки дар биҳишти Худост, бихӯрад“»+.

Нома ба калисои Исмирно.

(Таъқиботи яҳудиёни имондор).

8Ва ба фариштаи калисои Исмирно бинавис: «Аввалин ва Охирин, ки мурда буд ва зинда шуд, чунин мегӯяд:+

9„Аъмоли туро медонам, ва андӯҳи туро, ва бенавоии туро, — валекин ту сарватдор ҳастӣ, — ва куфри онҳоеро, ки худро яҳудӣ мегӯянд, вале чунин нестанд, балки куништи шайтонанд+.

10Аз машаққатҳое ки бояд ба сарат ояд, натарс. Инак, иблис баъзеро аз миёни шумо дар зиндон хоҳад андохт, то ки шуморо биозмояд, ва шумо даҳ рӯз дар андӯҳ хоҳед афтод. То дами мамот амин бош, ва тоҷи ҳаётро ба ту хоҳам дод+.

11Ҳар кӣ гӯш дорад, бишнавад, ки Рӯҳ ба калисоҳо чӣ мегӯяд: касе ки ғолиб ояд, аз мамоти дуюм зараре нахоҳад дид“»+.

Нома ба калисои Парғомус.

(Дар миёни имондорон николосиён ҳастанд).

12Ва ба фариштаи калисои Парғомус бинавис: «Ӯ, ки шамшери дудама дорад, чунин мегӯяд:+

13„Аъмоли туро медонам, ва маскани туро, ки тахти шайтон дар он ҷост; ва ту исми Маро маҳкам нигоҳ доштаӣ ва ҳатто дар айёме ки шоҳиди амини Ман Антипас дар миёни шумо, дар ҷое ки шайтон сокин аст, кушта шуд, имони Маро тарк накардаӣ.

14Аммо иддаои каме бар ту дорам, чунки дар он ҷо назди ту пайравони таълимоти Билъом ҳастанд, ки вай Болоқро таълим дода буд, ки дар сари роҳи банӣ-Исроил дом ниҳад, то ки онҳо курбониҳои бутҳоро бихӯранд ва зино кунанд+.

15Ҳамчунин назди ту пайравони таълимоти николосиён ҳастанд, ки аз он таълимот Ман нафрат дорам+.

16Пас тавба кун, вагар на, ба зудӣ назди ту хоҳам омад ва бо шамшери забони Худ бо онҳо ҷанг хоҳам кард+.

17Ҳар кӣ гӯш дорад, бишнавад, ки Рӯҳ ба калисоҳо чӣ мегӯяд: касе ки ғолиб ояд, ба вай ато хоҳам кард, ки аз манни ниҳонӣ бихӯрад; ва ба вай санги сафеде хоҳам дод, ва бар ин санг исми наве навишта шудааст, ки онро ҳеҷ кас намедонад, ҷуз касе ки онро гирифтааст“»+.

Нома ба калисои Тиётиро.

(Он чи доред, маҳкам нигоҳ доред).

18Ва ба фариштаи калисои Тиётиро бинавис: «Писари Худо, ки чашмонаш мисли шӯълаи оташ аст, ва пойҳояш мисли миси барроқ аст, чунин мегӯяд:+

19Аъмоли туро медонам, ва муҳаббати туро, ва хизмати туро, ва имони туро, ва сабри туро, ва ин ки аъмоли оҳиринат аз аввалинат бештар аст.

20Аммо иддаои каме бар ту дорам, зеро ба зане Изобал ном, ки худро набия меномад, роҳ медиҳӣ; вай бандагони Маро таълим дода, дар иштибоҳ меандозад, то ки онҳо зино кунанд ва қурбониҳои бутҳоро бихӯранд+.

21Ман ба вай фурсат додам, ки аз зинокории худ тавба кунад, валекин вай тавба накард+.

22Инак, Ман вайро бар бистаре меандозам, ва онҳоеро, ки бо вай зино мекунанд, гирифтори андӯҳи азиме мегардонам, агар аз аъмоли худ тавба накунанд.

23Ва фарзандони вайро ба қатл мерасонам, ва ҳамаи калисоҳо хоҳанд донист, ки Ман Имтиҳонкунандаи дилҳо ва ботинҳо ҳастам, ва ба ҳар яке аз шумо мувофиқи аъмолаш подош хоҳам дод+.

24Валекин ба шумо ва касони дигаре ки дар Тиётиро ҳастанд, ва ҳамаи онҳое ки ин таълимотро пайравӣ накардаанд ва, чунон ки мегӯянд, аз умқҳои шайтон хабар надоранд, мегӯям: бар шумо бори дигаре намегузорам;

25Фақат он чи доред, маҳкам нигоҳ доред, то даме ки биёям+.

26Ва касе ки ғолиб ояд ва аъмоли Маро то ба охир риоят кунад, ба вай бар халқҳо қудрат хоҳам бахшид,+

27Ва онҳоро вай бо асои оҳанин чӯпонӣ хоҳад кард, ва онҳо мисли кӯзаи кулол ҳоҳанд шикаст, — чунон ки Ман низ аз Падари Худ қудрат ёфтаам.

28Ва ба вай ситораи субҳро ато хоҳам кард.

29„Ҳар кӣ гӯш дорад, бишнавад, ки Рӯҳ ба калисоҳо чӣ мегӯяд“»+.

БОБИ СЕЮМ

Нома ба калисои Сардис.

(Касе ки ғолиб ояд, либоси сафед дар бар хоҳад кард).

3^1Ва ба фариштаи калисои Сардис бинавис: «Ӯ, ки ҳафт рӯҳи Худо ва ҳафт ситора дорад, чунин мегӯяд: „Аъмоли туро медонам; агарчи ту ном дорӣ, ки зинда ҳастӣ, валекин мурда ҳастӣ+.

2Бедор бош ва бақиятеро, ки наздик ба мурдан аст, устувор намо, зеро ки Ман аъмоли туро дар пеши Худои Худ комил наёфтаам.

3Ба ёд ор, ки он чи дорӣ, чӣ гуна ёфтаӣ ва чӣ гуна шунидаӣ, ва онро нигоҳдорӣ намо ва тавба кун. Ва агар бедор набошӣ, Ман мисли дузд бар сари ту ҳоҳам омад, ва ту нахоҳӣ донист, ки дар кадом соат бар сари ту меоям+.

4Валекин назди ту дар Сардис якчанд нафар ҳастанд, ки либоси худро палид накардаанд ва дар либоси сафед бо Ман ҳоҳанд гашт, чунки онҳо сазовори ин мебошанд+.

5Касе ки ғолиб ояд, либоси сафед дар бар ҳоҳад кард; ва Ман номи вайро аз дафтари ҳаёт пок нахоҳам кард ва номи вайро ба ҳузури Падари Худ ва ба ҳузури фариштагони Ӯ эътироф хоҳам кард+.

6Ҳар кӣ гӯш дорад, бишнавад, ки Рӯҳ ба калисоҳо чӣ мегӯяд“»+.

Нома ба калисои Филоделфия.

(Касе ки ғолиб ояд, Худованд вайро рукне дар маъбади Худо мегардонад).

7Ва ба фариштаи калисои Филоделфия бинавис: «он Қуддус ва Ҳақ, ки калиди Довудро дорад, ки мекушояд — ва ҳеҷ кас нахоҳад баст, ва мебандад — ва ҳеҷ кас нахоҳад кушод, чунин мегӯяд:+

8Аъмоли туро медонам; инак, Ман дареро барои ту кушодаам, ва ҳеҷ кас наметавонад онро бандад; ту қуввати каме дорӣ, ва каломи Маро риоят намудаӣ, ва исми Маро инкор накардаӣ.

9Инак, Ман тавре амал мекунам, ки аз куништи шайтон, аз онҳое ки худро яҳудӣ мегӯянд, вале чунин нестанд, балки дурӯғ мегӯянд, — инак, Ман тавре амал мекунам, ки онҳо омада, пеши пойҳои ту таъзим намоянд ва бидонанд, ки Ман туро дӯст доштаам:+

10Ва азбаски ту каломи сабри Маро нигоҳдорӣ намудаӣ, Ман низ туро аз соати озмоиш нигоҳдорӣ хоҳам кард, ки он бар тамоми ҷаҳон хоҳад омад, то ки сокинони рӯи заминро имтиҳон кунад+.

11Инак, ба зудӣ меоям; он чи дорӣ, маҳкам нигоҳ дор, то ки касе тоҷи туро нагирад+.

12Касе ки ғолиб ояд, вайро дар маъбади Худои Худ рукне хоҳам гардонд, ва дигар вай берун нахоҳад рафт; ва исми Худои Худро ва исми шаҳри Худои Худро, яъне Ерусалими навро, ки аз осмон аз ҷониби Худои Ман нузул мекунад, ва исми нави Худро бар вай хоҳам навишт+.

13„Ҳар кӣ гӯш дорад, бишнавад, ки Рӯҳ ба калисоҳо чӣ мегӯяд“»+.

Нома ба калисои Лудкия.

(Ғаюр бош ва тавба кун).

14Ва ба фариштаи калисои Лудкия бинавис: «Омин, ки шоҳиди амин ва ҳақ, ибтидои хилқати Худост, чунин мегӯяд:+

15„Аъмоли туро медонам; ту на сард ҳастӣ на гарм; о, кошки ту сард ё гарм мебудӣ!

16Лекин азбаски ту ширгарм ҳастӣ, яъне на гарм ва на сард, бинобар ин туро аз даҳони Худ қай хоҳам кард.

17Зеро ки ту мегӯӣ: «Ман сарватдор ҳастам, сарват ғун кардаам ва ба ҳеҷ чиз эҳтиёҷ надорам»; аммо намедонӣ, ки ту бадбахт ва ҳақир ва мискин ва нобино ва бараҳна ҳастӣ+.

18Ба ту маслиҳат медиҳам, ки аз Ман тиллои дар оташ сурхшударо бихарӣ, то ки сарватдор шавӣ; ва либоси сафедро, то ки бипӯшӣ, ва расвоии бараҳнагии ту аён нашавад; ва сурмаро, то ки ба чашмони худ кашида, бино шавӣ+.

19Ҳар киро Ман дӯст дорам, мазаммат мекунам ва ҷазо медиҳам. Пас ғаюр бош ва тавба кун+.

20Инак, назди дар истода, тақ-тақ мекунам: агар касе овози Маро шунида, дарро воз кунад, назди ӯ даромада, бо ӯ таоми шом хоҳам хӯрд, ва ӯ бо Ман+.

21Касе ки ғолиб ояд, ба вай ато хоҳам кард, ки бо Ман бар тахти Ман биншинад, чунон ки Ман низ ғолиб омада, бо Падари Худ бар тахти Ӯ нишастам+.

22Ҳар кӣ гӯш дорад, бишнавад, ки Рӯҳ ба калисоҳо чӣ мегӯяд“»+.

БОБИ ЧОРУМ

Худое ки бар тахт нишастааст.

4^1Баъд аз ин ман назар андохтам, ва инак, даре бар осмон кушода шуд, ва он овози пештара, ки ҳамчун садои карнай шунида будам, ки бо ман сухан меронд, гуфт: «Ба ин ҷо сууд намо, то он чиро, ки баъд аз ин бояд ба вуқӯъ ояд, ба ту нишон диҳам»+.

2Ва дарҳол ман дар Рӯҳ шудам; ва инак, тахте дар осмон меистод, ва бар тахт Нишинандае буд;+

3Ва намуди Он Нишинанда монанди санги яшм ва ақиқ буд, ва рангинкамоне гирдогирди тахт, ва намуди он монанди зумуррад+.

Пироне ки бар тахтҳо нишастаанд.

4Ва гирдогирди тахт бисту чор тахт; ва бар тахтҳо бисту чор пирро нишаста дидам, ки либосҳои сафед дар бар карда буданд ва бар сарҳошон тоҷҳои тилло доштанд+.

5Ва аз тахт барқҳо ва раъдҳо ва овозҳо мебаромаданд, ва ҳафт машъали оташин дар пеши тахт фурӯзон буданд, ки онҳо ҳафт рӯҳи Худо мебошанд+.

Чор ҳайвоне ки Қодири Мутлақро ҷалол медиҳанд.

6Ва дар пеши тахт баҳре аз шиша, монанди булӯр; ва дар миёнаи тахт ва гирдогирди тахт чор ҳайвон, ки аз пеш ва аз пас пур аз чашмон буданд+.

7Ва ҳайвони якум монанди шер, ва ҳайвони дуюм монанди гӯсола, ва ҳайвони сеюм қиёфае мисли одам дошт, ва ҳайвони чорум монанди уқобе ки дар парвоз бошад+.

8Ва ҳар яке аз он чор ҳайвон гирдогирд шаш бол дошт, ва онҳо аз дарун пур аз чашмонанд, ва шабу рӯз ором нагирифта, мегӯянд:

«Қуддус аст, куддус аст, куддус аст Худованд Худои Қодири Мутлақ, ки Ӯ буд, ҳаст ва ҳоҳад омад»+.

Ҳайвонҳо ва пирон ба Худои ҷовидонӣ саҷда мекунанд.

9Ва ҳангоме ки он ҳайвонҳо ба Нишинандаи тахт, ки то абад Зинда аст, ҷалол ва шавкат ва сипос медиҳанд, —

10Он бисту чор пир пеши Нишинандаи тахт афтода, ба Ӯ, ки то абад Зинда аст, саҷда мекунанд, ва тоҷҳои ҳудро пеши таҳт гузошта, мегӯянд:

11«Эй Худованд, Ту сазовори он ҳастӣ, ки ҷалол, шавкат ва қудрат биёбӣ, зеро ки Ту ҳама чизро офаридаӣ,
ва ҳама чиз бар тибқи иродаи Ту вуҷуд дорад ва офарида шудааст»+.

БОБИ ПАНҶУМ

Китобе ки бо ҳафт мӯҳр баста шудааст.

5^1Ва дар дасти рости Нишинандаи тахт китобе дидам, ки аз дарун ва аз берун навишта ва бо ҳафт мӯҳр баста шуда буд+.

2Ва фариштаи қавие дидам, ки бо овози баланд нидо мекунад: «Кист сазовори он ки ин китобро воз кунад ва мӯҳрҳои онро бардорад?»

3Ва ҳеҷ кас на дар осмон, на бар замин, на дар зери замин натавонист он китобро воз кунад ва ба он назар андозад.

4Ва ман бисьёр гиристам дар бораи он ки ҳеҷ каси сазоворе ёфт нашуд, ки он китобро воз карда хонад ё лоақал ба он назар андозад.

Барраи Худо, Масеҳ китобро мекушояд.

5Ва яке аз он пирон ба ман гуфт: «Гирья накун; инак, шере аз сибти Яҳудо, ки решаи Довуд аст, ғолиб омад, то китобро воз кунад ва ҳафт мӯҳри онро бардорад»+.

6Ва назар андохтам, ва инак, дар миёнаи тахт ва он чор ҳайвон ва дар миёнаи он пирон Баррае, мисли забҳшуда, истодааст ва ҳафт шох ва ҳафт чашм дорад, ки онҳо ҳафт рӯҳи Худо ҳастанд, ки ба тамоми замин фиристода шудаанд+.

7Ва Ӯ омада, китобро аз дасти рости Нишинандаи тахт гирифт.

Ҳайвонҳо ва пирон суруди наве барои Барра мехонанд.

8Ва ҳангоме ки Ӯ китобро гирифт, он чор ҳайвон ва бисту чор пир пеши Барра афтоданд, дар ҳолате ки ҳар яке барбатҳо ва косаҳои тиллои пур аз бухур дошт, ки онҳо дуоҳои муқаддасон ҳастанд;+

9Ва суруди наве хонда, мегӯянд:

«Ту сазовори он ҳастӣ, ки китобро воз кунӣ ва мӯҳрҳоро аз он бардорӣ;
зеро ки Ту забҳ шудӣ ва бо Хуни Худ моро барои Худо аз ҳар сибт
ва забон ва қавм ва қабила харидӣ,+

10Ва моро подшоҳон ва коҳинони Худои мо гардондӣ; ва мо бар замин салтанат хоҳем ронд»+.

Фариштагон Барраро ҷалол медиҳанд.

11Ва дидам, ва овози фариштагони бисьёрро шунидам, ки гирдогирди тахт ва он ҳайвонҳо ва пирон буданд, ва шумораи онҳо беварҳо-бевар ва ҳазорҳо-ҳазор буд,+

12Ки бо овози баланд мегуфтанд:

«Барраи забҳшуда сазовори он аст, ки қудрат,
ва сарват, ва ҳикмат, ва қувват, ва шавкат,
ва ҷалол, ва баракат биёбад»+.

Коинот Нишинандаи тахт ва Барраро ҳамду сано мегӯяд.

13Ва ҳар офаридае ки дар осмон, ва бар замин, ва дар зери замин, ва дар баҳр аст, ва ҳар он чи дар онҳост, шунидам, ки мегуфт:

«Нишинандаи тахт ва Барраро баракат ва шавкат ва ҷалол ва салтанат бод то абад»+.

14Ва он чор ҳайвон гуфтанд: «Омин». Ва он бисту чор пир афтода, ба Ӯ, ки то абад Зинда аст, саҷда карданд+.

БОБИ ШАШУМ

Мӯҳри якум — саворе бар аспи сафед.

6^1Ва дидам, ки Барра яке аз ҳафт мӯҳрро бардошт, ва шунидам, ки яке аз он чор ҳайвон бо овози монанди раъд мегӯяд: «Биё ва бубин»+.

2Ва назар андохтам, ва инак, аспи сафед, ва бар он — саворе ки камон дорад, ва ба ӯ тоҷ дода шудааст: ва ӯ ғалабакунон берун омад, то ғалаба кунад+.

Мӯҳри дуюм — аспи куранд (осоиштагӣ аз замин гирифта шуд).

3Ва ҳангоме ки Ӯ мӯҳри дуюмро бардошт, ҳайвони дуюмро шунидам, ки мегӯяд: «Биё ва бубин».

4Ва аспи дигари куранд берун омад, ва ба савори он ихтиёр дода шудааст, ки осоиштагиро аз замин бигирад, то ки якдигарро ба қатл расонанд; ва ба вай шамшери бузурге дода шудааст+.

Мӯҳри сеюм — саворе бар аспи сиёҳмушкин (қаҳтӣ).

5Ва ҳангоме ки Ӯ мӯҳри сеюмро бардошт, ҳайвони сеюмро шунидам, ки мегӯяд: «Биё ва бубин». Ва назар андохтам, ва инак, аспи сиёҳмушкин, ва савори он дар дасташ тарозуе дорад.

6Ва овозе аз миёни он чор ҳайвон шунидам, ки мегӯяд: «Як андозаи гандум ба як динор, ва се андозаи ҷав ба як динор; вале ба равғани зайтун ва шароб зарар нарасон»+.

Мӯҳри чорум — саворе бар аспи саманд (мамот).

7Ва ҳангоме ки Ӯ мӯҳри чорумро бардошт, овози ҳайвони чорумро шунидам, ки мегӯяд: «Биё ва бубин».

8Ва назар андохтам, ва инак, аспи саманд, ва бар он — саворе ки номаш мамот аст; ва дӯзах аз қафояш меомад, ва ба вай ихтиёри чорьяки замин дода шудааст, то ки бо шамшер ва қаҳтӣ, ва бо вабо ва ҳайвоноти ваҳшии замин одамонро бикушад+.

Мӯҳри панҷум — риёзаткашон дар таги қурбонгоҳ.

9Ва ҳангоме ки Ӯ мӯҳри панҷумро бардошт, дар таги қурбонгоҳ ҷонҳои онҳоеро, ки барои каломи Худо ва барои шаҳодате ки доштанд, кушта шуда буданд, дидам+.

10Ва онҳо бо овози баланд фиғон кашида гуфтанд: «То ба кай, эй Парвардигори Қуддус ва Ҳақ, доварӣ намекунӣ ва интиқоми хуни моро аз сокинони замин намегирӣ?»+

11Ва ба ҳар яке аз онҳо либоси сафед дода шуд, ва ба онҳо гуфта шуд, ки боз муддати каме ором бошанд, то даме ки шумораи онҳо ва ҳамкорони онҳо ва бародарони онҳо, ки мисли онҳо кушта хоҳанд шуд, пурра шавад+.

Мӯҳри шашум — ғазаби Барра (ҳодисаҳои пурдаҳшати табиат).

12Ва ҳангоме ки Ӯ мӯҳри шашумро бардошт, назар андохтам, ва инак, заминҷунбии азиме ба вуқӯъ омад, ва офтоб мисли палоси пашмин сиёҳ шуд, ва моҳтоб мисли хун гашт;+

13Ва ситораҳои осмон ба замин афтоданд, мисли дарахти анҷире ки аз шамоли сахт ҷунбиш карда, анҷирҳои хоми худро мепартояд;+

14Ва осмон мисли тӯморе печида, нопадид шуд; ва ҳар кӯҳ ва ҷазира аз ҷои худ ҷунбид;+

15Ва подшоҳони замин, ва олиҷоҳон, ва сарватдорон, ва мириҳазорон, ва зӯроварон, ва ҳар ғулом ва озод дар мағораҳо ва дараҳои кӯҳҳо пинҳон шуданд,+

16Ва ба кӯҳҳо ва сангҳо мегӯянд: «Бар мо биафтед ва моро аз ҳузури Нишинандаи тахт ва аз ғазаби Барра пинҳон кунед;+

17Зеро ки рӯзи бузурги ғазаби Ӯ омадааст, ва кист, ки битавонад истодагӣ намояд?»+

БОБИ ҲАФТУМ

Пеш аз бардоштани мӯҳри ҳафтум — мӯҳр бар пешонии бандагони Худо.

7^1Ва баъд аз ин чор фариштаи дар чор гӯшаи замин истодаро дидам, ки чор боди заминро нигоҳ медоштанд, то ки ба замин, ба баҳр ва ба ҳеҷ дарахте бод навазад+.

2Ва фариштаи дигаре дидам, ки аз ҷониби тулӯи офтоб сууд менамояд ва мӯҳри Худои Ҳайро дорад. Ва бо овози баланд ба чор фариштае ки вазифаашон ба замину баҳр зарар расондан буд, нидо карда, мегӯяд:

3«Ба замин, ба баҳр, ба дараҳтон зараре нарасонед, то даме ки бар пешонии бандагони Худои мо мӯҳр занем»+.

Наҷотьёфтагон аз дувоздаҳ сибти Исроил.

4Ва шумораи мӯҳр зада шудагонро шунидам: саду чилу чор ҳазор мӯҳр зада шудагон аз ҳамаи сибтҳои банӣ-Исроил:

5Аз сибти Яҳудо дувоздаҳ ҳазор мӯҳр зада шудагон; аз сибти Реубен дувоздаҳ ҳазор мӯҳр зада шудагон; аз сибти Ҷод дувоздаҳ ҳазор мӯҳр зада шудагон;

6Аз сибти Ошер дувоздаҳ ҳазор мӯҳр зада шудагон; аз сибти Нафтолӣ дувоздаҳ ҳазор мӯҳр зада шудагон; аз сибти Менашше дувоздаҳ ҳазор мӯҳр зада шудагон;

7Аз сибти Шимъӯн дувоздаҳ ҳазор мӯҳр зада шудагон; аз сибти Левӣ дувоздаҳ ҳазор мӯҳр зада шудагон; аз сибти Иссокор дувоздаҳ ҳазор мӯҳр зада шудагон;

8Аз сибти Забулун дувоздаҳ ҳазор мӯҳр зада шудагон; аз сибти Юсуф дувоздаҳ ҳазор мӯҳр зада шудагон; аз сибти Биньёмин дувоздаҳ ҳазор мӯҳр зада шудагон.

Имондорон аз миёни ҳамаи қавмҳо аз азоби азим наҷот хоҳанд ёфт.

9Баъд аз ин ман назар андохтам, ва инак, анбӯҳи бузурги мардум, ки онро ҳеҷ кас наметавонист ба шумор оварад, аз ҳамаи қабилаҳо ва сибтҳо, ва қавмҳо ва забонҳо дар пеши тахт ва дар пеши Барра истодаанд, ки дар тан либосҳои сафед доранд ва шохаҳои нахл ба даст гирифтаанд+.

10Ва онҳо бо овози баланд нидо карда, мегӯянд: «Наҷот аз они Худои мо, ки бар тахт нишастааст, ва аз они Барра аст!»+

11Ва ҳамаи фариштаҳо гирдогирди тахт ва он пирон ва чор ҳайвон меистоданд, ва пеши тахт бар рӯи худ афтода, ба Худо саҷда карданд,+

12Ва гуфтанд: «Омин! Баракат, ва ҷалол, ва ҳикмат, ва сипос, ва шавкат, ва қудрат, ва қувват то абад аз они Худои мо бод! Омин»+.

13Ва яке аз он пирон ба сухан оғоз карда, аз ман пурсид: «Ин сафедпӯшон кистанд, ва аз куҷо омадаанд?»

14Ба ӯ гуфтам: «Эй оғо, ту медонӣ». Ва ӯ ба ман гуфт: «Инҳо касоне ҳастанд, ки аз азоби азим омадаанд; инҳо либосҳои худро шуста, бо хуни Барра сафед кардаанд;+

15Бинобар ин онҳо дар пеши тахти Худо меистанд ва шабу рӯз дар маъбади Ӯ ба Ӯ хизмат мекунанд, ва Нишинандаи тахт дар миёни онҳо сокин хоҳад буд;

16Онҳо дигар гурусна ва ташна нахоҳанд монд, ва онҳоро офтоб ва ҳеҷ гармо нахоҳад сӯзонд:+

17Зеро Баррае ки дар миёнаи тахт аст, онҳоро чӯпонӣ хоҳад кард, ва онҳоро ба чашмаҳои оби ҳаёт хоҳад бурд, ва Худо ҳар ашкро аз чашмонашон пок хоҳад кард»+.

БОБИ ҲАШТУМ

Мӯҳри ҳафтум — хомӯшӣ.

8^1Ва ҳангоме ки Ӯ мӯҳри ҳафтумро бардошт, дар осмон тақрибан ним соат хомӯшӣ барқарор шуд+.

Шаш карнаи аввалин.

Фаришта бо маҷмари тилло дуоҳои ҳамаи муқаддасонро ба забон меронад.

2Ва ҳафт фариштаро дидам, ки дар пеши Худо истодаанд, ва ба онҳо ҳафт карнай дода шудааст+.

3Ва фариштаи дигаре омада, назди қурбонгоҳ истод, дар ҳолате ки маҷмари тилло дар дасташ буд; ва ба вай бухури бисьёре дода шудааст, то ки онро бо дуоҳои ҳамаи муқаддасон бар қурбонгоҳи пеши тахт тақдим кунад+.

4Ва дуди бухур бо дуоҳои муқаддасон аз дасти фаришта ба ҳузури Худо сууд намуд+.

5Ва фаришта маҷмарро гирифта, аз оташи қурбонгоҳ пур кард, ва бар замин партофт; ва садоҳо, ва раъдҳо ва барқҳо, ва заминҷубӣ ба вуқӯъ омад+.

6Ва он ҳафт фариштае ки ҳафт карнай доштанд, ба навохтан тайёр шуданд.

Карнаи якум — жола ва оташ омехта бо хун.

7Фариштаи якум карнай навоҳт, ва жола ва оташ омехта бо хун ба вуҷуд омад, ва ба замин борид; ва сеяки дарахтон сӯхт, ва тамоми алафи сабз сӯхт+.

Карнаи дуюм — кӯҳи азими оташ дар баҳр сарнагун шуд.

8Фариштаи дуюм карнай навохт, ва чизе монанди кӯҳи азими оташ дар баҳр сарнагун шуд; ва сеяки баҳр ба хун мубаддал гашт,+

9Ва сеяки махлуқоти ҷондори баҳр мурданд, ва сеяки киштиҳо нобуд шуданд+.

Карнаи сеюм — ситораи «Явшон».

10Фариштаи сеюм карнай навохт, ва аз осмон ситораи бузурге афтод, ки монанди машъал фурӯзон буд, ва он бар сеяки дарьёҳо ва бар чашмаҳои обҳо афтод+.

11Ва номи ин ситора Явшон буд; ва сеяки обҳо ба явшон мубаддал гашт, ва бисьёре аз одамон аз обҳо мурданд, чунки обҳо талх шуда буд+.

Карнаи чорум ва сеяки офтоб, моҳтоб ва ситораҳо зарар мерасонад.

12Фариштаи чорум карнай навохт, ва сеяки офтоб ва сеяки моҳтоб ва сеяки ситораҳо зарар дид, ба тавре ки сеяки онҳо торик шуд, ва сеяки рӯз, — ва ҳамчунин шаб, — равшан набуд+.

13Ва як фариштаро дидам ва шунидам, ки дар миёнаи осмон парвоз карда, бо овози баланд мегӯяд: «Вой, вой, вой бар ҳоли сокинони замин аз садоҳои дигари карнайҳои се фаришта, ки хоҳанд навоҳт!»

БОБИ НӮҲУМ

Карнаи панҷум — малахҳо ва фариштаҳои варта.

9^1Фариштаи панҷум карнай навохт, ва ситораи аз осмон ба замин афтодаро дидам, ва ба вай калиди чоҳи варта дода шудааст:+

2Вай чоҳи вартаро воз кард, ва аз чоҳ дуде мисли дуди танӯри бузурге берун омад; ва офтоб ва ҳаво аз дуди чоҳ торик шуд.

3Ва аз дуд бар замин малахҳо баромаданд, ва ба онҳо он қудрате дода шудааст, ки каждумҳои замин доранд+.

4Ва ба онҳо гуфта шудааст, ки ба алафи замин, ва ба ҳеҷ сабзае, ва ба ҳеҷ дарахте зарар нарасонанд, балки фақат ба одамоне ки бар пешонии шуд мӯҳри Худоро надоранд+.

5Ва ба онҳо ихтиёр дода шудааст, ки одамонро накушанд, балки фақат панҷ моҳ азоб диҳанд; ва азоби онҳо монанди азоби каждум аст, вақте ки одамро заҳр мезанад.

6Дар он айём одамон толиби марг хоҳанд шуд, вале онро наҳоҳанд ёфт; мурданро орзу хоҳанд кард, вале мамот аз онҳо хоҳад гурехт+.

7Намуди он малахҳо монанди аспҳое буд, ки барои ҷанг ороста шуда бошанд; бар каллаҳошон гӯё ки тоҷҳои тиллое буд, ва рухсорҳошон мисли рухсорҳои одамон;+

8Ва мӯйҳошон мисли мӯйҳои занон, ва дандонҳошон мисли дандонҳои шер;+

9Ва ҷавшанҳошон мисли ҷавшанҳои оҳанин, ва садои болҳошон мисли тақар-тақари аробаҳои ҷангӣ, вақте ки аспҳои бисьёр ба корзор мераванд;+

10Онҳо думҳое доштанд мисли каждумҳо, ва дар думҳошон — нешҳо, ва қудраташон ин буд, ки ба одамон панҷ моҳ зарар расонанд.

11Онҳо бар худ подшоҳе доштанд, ки фариштаи варта аст; номи он ба забони ибронӣ Абаддӯн ва ба забони юнонӣ Апӯллийӯн аст.

12Як мусибат гузашт; инак, аз қафои он боз ду мусибат меояд+.

Карнаи шашум — чор фариштаи ҳалокатовар.

13Фариштаи шашум карнай навохт, ва аз чор шохи қурбонгоҳи тилло, ки дар пеши Худо истода буд, овозе шунидам,+

14Ки ба фариштаи шашуми карнайдор мегуфт: «Он чор фариштаро, ки назди дарьёи бузурги Фурот дар қайду банд мебошанд, озод намо»+.

15Ва он чор фаришта озод гардиданд, ки барои соат ва рӯз ва моҳ ва соли муайян тайёр шуда буданд, то ки сеяки одамонро бикушанд+.

16Шумораи қӯшуни савора ду бевари беварҳо[*] буд: ман шумораи онро шунидам.

17Ба ҳамин тариқа ман дар рӯъё аспон ва саворони онҳоро дидам, ки ҷавшанҳое ба ранги оташ ва ёқути зард ва кибрит доштанд; каллаҳои аспон мисли каллаҳои шерон буд, ва аз даҳони онҳо оташ, дуд ва кибрит мебаромад.

18Аз ин се бало, яъне оташ, дуд ва кибрит, ки аз даҳони онҳо мебаромад, сеяки одамон мурданд;

19Зеро ки қудрати аспон дар даҳонашон ва дар думҳошон буд; ва думҳошон монанди морҳо буда, калла доштанд, ва ба воситаи онҳо осеб мерасонданд.

20Ва боқии одамон, ки аз ин балоҳо намурда буданд, аз аъмоли дастҳои худ тавба накарданд, ва ибодати девҳо ва бутҳои тилло, нуқра, мис, санг ва ҷӯбро, ки ба дидан, шунидан ва роҳ рафтан қодир нестанд, тарк нанамуданд+.

21Ва онҳо аз одамкушиҳо, ҷодугариҳо, зинокорӣ ва дуздиҳои худ тавба накарданд+.

БОБИ ДАҲУМ

Фаришта бо китоби кушода.

10^1Ва фариштаи қавии дигаре дидам, ки аз осмон нузул мекард, ва бо абре фаро гирифта шуда буд, рангинкамоне бар сараш буд ва рухсораш монанди офтоб ва пойҳояш мисли сутунҳои оташин;+

2Дар дасташ китоби кушодае буд. Ва пои росташро бар баҳр гузошт, ва пои чапашро бар замин,+

3Ва бо овози баланд нидо кард, чунон ки шер наъра мекашад; ва ҳангоме ки вай нидо кард, ҳафт раъд бо садоҳои худ сухан гуфтанд+.

4Ва ҳангоме ки ҳафт раъд бо садоҳои худ сухан гуфтанд, мехостам бинависам; лекин овозе аз осмон шунидам, ки ба ман мегӯяд: «Он чи ҳафт раъд гуфтанд, мӯҳр зан ва инро нанавис»+.

5Ва он фаришта, ки ӯро дидам бар баҳр ва бар замин истода буд, дасташро сӯи осмон бардошт,

6Ва ба Ӯ, — ки то абад Зинда аст, ва осмон ва ҳар чиро, ки дар он аст, ва замин ва ҳар чиро, ки дар он аст, ва баҳр ва ҳар чиро, ки дар он аст, офаридааст, — қасам ёд кард, ки дигар вақт нахоҳад буд,

7Балки дар айёме ки садои фариштаи ҳафтум барояд, яъне вақте ки вай карнай навозад, сирри Худо анҷом ҳоҳад ёфт, чунон ки Ӯ ба бандагони Худ — анбиё башорат додааст+.

Овозе аз осмон ба нубувват кардан амр мефармояд.

8Ва овозе ки аз осмон шунидам, боз ба ман сухан ронда, гуфт: «Бирав ва китоби кушодаро аз дасти фариштае ки бар баҳр ва бар замин истодааст, бигир».

9Ва назди фаришта рафта, ба вай гуфтам: «Китобро ба ман деҳ». Гуфт: «Онро бигир ва бихӯр; он дар шикамат талҳ ҳоҳад шуд, аммо дар даҳонат мисли асал ширин ҳоҳад буд»+.

10Ва китобро аз дасти фаришта гирифта, ҳӯрдам; ва он дар даҳонам мисли асал ширин буд; лекин вақте ки онро ҳӯрдам, шикамам талҳ шуд.

11Ва ба ман гуфт: «Ту боз дар бораи қавмҳо, ва қабилаҳо, ва забонҳо, ва подшоҳони бисьёр бояд нубувват кунӣ».

БОБИ ЁЗДАҲУМ

Андоза кардани маъбад.

11^1Ва ба ман нае дода шуд, ки монанди асо буд, ва гуфта шуд: «Бархез ва маъбади Худо ва қурбонгоҳро андоза намо ва касонеро, ки дар он ибодат мекунанд, бишумор;+

2Вале рӯи ҳавлии маъбадро истисно бикун ва андоза накун, зеро ки он ба ҳалқҳо дода шудааст: онҳо шаҳри муқаддасро чилу ду моҳ поймол ҳоҳанд кард+.

Ду шоҳиди Худо бар замин нубувват мекунанд.

3Ва ба ду шоҳиди Худ қудрате ато ҳоҳам кард, ва онҳо ҳазору дусаду шаст рӯз нубувват ҳоҳанд намуд, дар ҳолате ки палос дар бар карда бошанд».

4Инҳо ду дараҳти зайтун ва ду чароғдоне ҳастанд, ки дар пеши Худованди замин истодаанд+.

5Ва агар касе бихоҳад онҳоро озор диҳад, аз даҳонашон оташ баромада, душманони онҳоро меҳӯрад; ба ин тариқ, ҳар кӣ бихоҳад онҳоро озор диҳад, кушта мешавад+.

6Онҳо қудрат доранд осмонро бандубаст кунанд, то ки дар рӯзҳои нубувваташон ба замин борон наборад; ва бар обҳо қудрат доранд, ки онҳоро ба хун табдил диҳанд, ва заминро, ҳар вақте ки бихоҳанд, ба ҳар гуна бало гирифтор кунанд+.

7Ва ҳангоме ки онҳо шаҳодати худро анҷом диҳанд, ҳайвони ваҳшие ки аз варта мебарояд, бо онҳо ҷангида, бар онҳо ғолиб хоҳад омад, ва онҳоро хоҳад кушт+.

8Ва ҷасадҳои онҳо дар кӯчаи шаҳри бузург, ки ба киноя Садӯм ва Миср ном дорад, ва дар он ҷо Худованди мо низ маслуб шудааст, воқеъ хоҳад буд+.

9Ва мардуми зиёде аз қавмҳо, ва сибтҳо, ва забонҳо, ва қабилаҳо се ва ним рӯз ба ҷасадҳои онҳо назар хоҳанд кард ва нахоҳанд гузошт, ки ҷасадҳои онҳоро ба гӯр супоранд+.

10Ва сокинони ҷаҳон аз ин шод ва хурсанд шуда, ба якдигар инъомҳо хоҳанд фиристод, чунки ин ду набӣ сокинони ҷаҳонро азият додаанд.

11Валекин баъд аз се ва ним рӯз рӯҳи ҳаёт аз ҷониби Худо андаруни онҳо дохил шуд, ва ҳар дуяшон ба по бархостанд; ва касонеро, ки ба онҳо назар мекарданд, тарси азиме фаро гирифт+.

12Ва онҳо овози баланде аз осмон шуниданд, ки ба онҳо мегуфт: «Ба ин ҷо сууд кунед». Ва онҳо бар абр ба осмон сууд карданд; ва душманонашон ба онҳо назар мекарданд+.

Заминҷунбии азим.

13Ва дар ҳамон соат заминҷунбии азиме рӯй дод, ва даҳьяки шаҳр фурӯ ғалтид, ва дар заминҷунбӣ ҳафт ҳазор одам нобуд шуд; ва боқимондагон ба ҳарос афтоданд ва Худои Осмонро ҳамду сано хонданд+.

14Мусибати дуюм гузашт; инак, мусибати сеюм ба зудӣ меояд+.

15Ва фариштаи ҳафтум карнай навоҳт, ва дар осмон овозҳои баланд баромаданд, ки мегуфтанд: «Салтанати ҷаҳон салтанати Худованди мо ва Масеҳи Ӯ гардидааст, ва Ӯ то абад салтанат хоҳад ронд»+.

16Ва он бисту чор пир, ки дар пеши Худо бар тахтҳои худ нишастаанд, бар рӯи худ афтода, Худоро ибодат карданд+.

17Ва гуфтанд: «Туро шукр мегӯем, эй Худованд Худои Қодири Мутлақ, ки Ту ҳастӣ ва будӣ ва хоҳӣ омад, ва Ту бар тибқи қуввати бузурги Худ амал карда, бар тахти салтанат нишастӣ+.

18Ва халқҳо дар қаҳр шуданд; ва ғазаби Ту омад, ва вақти он расид, ки мурдагонро доварӣ намоӣ ва ба бандагони Худ, яъне ба анбиё ва муқаддасон ва касоне ки аз исми Ту метарсанд, ҳам ба хурдон ва ҳам ба бузургон подош диҳӣ ва нобудкунандагони заминро нобуд кунӣ»+.

19Ва маъбади Худо дар осмон воз шуд, ва сандуқи аҳди Ӯ дар маъбади Ӯ зоҳир гардид; ва барқҳо ва садоҳо, ва раъдҳо ва заминҷунбӣ ва жолаи бузурге ба вуқӯъ омад+.

БОБИ ДУВОЗДАҲУМ

Зан ва кӯдаки вай.

Зане ки либосаш офтоб аст.

12^1Ва аломати бузурге дар осмон зоҳир шуд: зан, ки либосаш офтоб аст, моҳтоб дар зери пойҳояш, ва тоҷе иборат аз дувоздаҳ ситора бар сараш+.

2Вай ҳомиладор буд, ва аз дард ва азоби зоиш фарьёд мезад.

Аждаҳои ҳафтсар занро бо кӯдаки вай таъқиб мекунад.

3Ва аломати дигаре дар осмон зоҳир шуд: инак, аждаҳои бузурги сурх, ки ҳафт калла ва даҳ шоҳ дорад, ва бар каллаҳояш ҳафт афсар;+

4Думи он сеяки ситораҳоро аз осмон кашида, бар замин афканд. Ин аждаҳо пеши зане ки бояд мезоид, истод, то ки ҳангоми зоидани вай кӯдаки вайро фурӯ барад+.

5Вай писаре зоид, ки ӯ бояд ҳамаи халқҳоро бо асои оҳанин чӯпонӣ кунад: ва писари вай сӯи Худо ва тахти Ӯ бурда шуд+.

6Ва он зан ба биёбон гурехт, ки дар он ҷо барои вай аз ҷониби Худо маконе муҳайё гардидааст, то ки ба вай ҳазору дусаду шаст рӯз ғизо дода шавад+.

Фариштаи муқарраб Микоил аждаҳоро бар замин сарнагун мекунад.

7Ва дар осмон ҷанг шуд: Микоил ва фариштаҳояш ба муқобили аждаҳо меҷангиданд, ва аждаҳо ва фариштаҳояш меҷангиданд,+

8Аммо натавонистанд истодагӣ кунанд, ва дар осмон барои онҳо дигар ҷое ёфт нашуд.

9Ва аждаҳои бузург сарнагун шуд, яъне он мори қадимӣ, ки иблис ва шайтон ном дорад ва тамоми ҷаҳонро фиреб мекунад. Вай ва фариштаҳояш бо вай сарнагун шуданд+.

10Ва овози баланде дар осмон шунидам, ки мегӯяд: «Акнун наҷот ва қувват ва Малакути Худои мо ва қудрати Масеҳи Ӯ фаро расид, чунки маломатгари бародарони мо, ки дар ҳаққи онҳо шабу рӯз дар пеши Худои мо маломат мекард, сарнагун шуд;+

11Онҳо бар вай ба василаи хуни Барра ва каломи шаҳодати худ ғолиб омаданд ва ҷони худро то ба ҳадди мамот гиромӣ надоштанд+.

12Пас, шодӣ кунед, эй афлок ва сокинони он! Вой бар ҳоли сокинони замин ва баҳр, чунки назди шумо иблис бо хашми зӯре нузул кардааст, чун медонад, ки вақташ кам мондааст!»+

Аждаҳои иблис боз занро бо кӯдаки вай ва боқии насли вай таъқиб мекунад.

13Ва чун аждаҳо дид, ки бар замин сарнагун шуд, занеро, ки писар зоида буд, таъқиб намуд.

14Ва ба он зан ду боли уқоби бузурге дода шуд, то ки вай аз пеши мор ба биёбон ба макони худ парвоз кунад, ва дар он ҷо дар давоми замон ва замонҳо ва нисфи замон ғизо гирад+.

15Ва мор аз даҳонаш аз ақиби зан обе мисли дарьё сар дод, то ки дарьё вайро барад.

16Лекин замин ба зан мадад кард, ва замин даҳонашро кушода, он дарьёро, ки аждаҳо аз даҳонаш сар дода буд, фурӯ бурд.

17Ва аждаҳо ба зан дарғазаб шуда, рафт, то бо боқии насли вай, ки аҳкоми Худоро риоят мекунанд ва шаҳодати Исои Масеҳро доранд, ҷанг кунад+.

БОБИ СЕЗДАҲУМ

Ду ҳайвони ваҳшии шайтон:

зиддимасеҳ ва набии вай.

1. Ҳайвони ваҳшии ҳафтсар, ки аз баҳр берун меояд.

13^1Ва бар реги баҳр истода, ҳайвони ваҳшиеро дидам, ки аз баҳр берун меояд, ва ҳафт калла ва даҳ шох дорад, ва бар шохҳояш даҳ афсар, ва бар каллаҳояш номҳои куфр+.

2Ҳайвони ваҳшие ки ман дидам, монанди паланг буд, пойҳояш мисли пойҳои хирс, ва даҳонаш мисли даҳони шер; ва аждаҳо қуввати худ ва тахти худ ва қудрати бузурге ба вай дода буд+.

3Ва дидам, ки яке аз каллаҳои вай гӯё ба дараҷаи марговар ярадор шудааст, валекин он яраи марговар шифо ёфтааст. Ва тамоми аҳли замин дар ҳайрат афтода, аз паи ҳайвони ваҳшӣ рафтанд; ва аждаҳоро, ки ба ҳайвони ваҳшӣ қудрат дода буд, ибодат карданд;

4Ва ба ҳайвони ваҳшӣ саҷда карда, гуфтанд: «Кист, ки мисли ин ҳайвони ваҳшӣ бошад, ва кист, ки битавонад бо вай ҷанг кунад?»

5Ва ба вай даҳоне дода шуд, ки суханони пурғурур ва куфр гӯяд, ва ба вай қудрат дода шуд, ки чилу ду моҳ амал кунад+.

6Ва даҳонашро барои куфри Худо воз кард, то ки бар исми Ӯ ва маскани Ӯ ва сокинони осмон куфр гӯяд.

7Ва ба вай ато шуд, ки бо муқаддасон ҷангида, бар онҳо ғолиб ояд; ва ба вай салтанат бар ҳар сибт, ва қавм, ва забон, ва қабила дода шуд+.

8Ва ҳамаи сокинони замин вайро ибодат хоҳанд кард, ҷуз онҳое ки номҳошон дар дафтари ҳаёти Барра, ки аз офариниши олам забҳ шуда буд, навишта шудааст+.

9Ҳар кӣ гӯш дорад, бишнавад+.

10Ҳар кӣ ба асирӣ мебарад, худаш ба асирӣ хоҳад рафт; ҳар кӣ бо шамшер мекушад, худаш бояд бо шамшер кушта шавад. Дар ин ҷост сабр ва имони муқаддасон+.

2. Ҳайвони ваҳшии дорои ду шох, ки аз замин берун меояд.

11Ва ҳайвони ваҳшии дигаре дидам, ки аз замин берун меояд; вай ду шох дошт монанди шохҳои барра, ва мисли аждаҳо сухан мегуфт.

12Вай дар пеши ҳайвони ваҳшии якум бо тамоми қудраташ амал мекунад, ба тавре ки тамоми замин ва сокинони онро маҷбур менамояд, ки ба ҳайвони ваҳшии якум, ки яраи марговараш шифо ёфтааст, саҷда кунанд;

13Ва аломати бузурге ба амал меоварад, ба тавре ки оташро низ дар пеши одамон аз осмон ба замин фурӯ меоварад+.

14Ва бо мӯъҷизоте ки дар пеши ҳайвони ваҳшӣ метавонист нишон диҳад, сокинони заминро фиреб дода, ба сокинони замин мегӯяд, ки пайкари он ҳайвони ваҳширо, ки аз шамшер ярадор шуда, зинда мондааст, бисозанд+.

15Ва ба вай ато шудааст, ки ба он пайкари ҳайвони ваҳшӣ ҳаёт бахшад, то пайкари ҳайвони ваҳшӣ тавре сухан гӯяд ва амал кунад, ки ҳамаи онҳое ки ба пайкари ҳайвони ваҳшӣ саҷда намекунанд, кушта шаванд+.

16Ва тавре рафтор мекунад, ки ҳама — хурдон ва бузургон, сарватдорон ва мискинон, озодон ва ғуломон — бояд бар дасти росташон ё бар пешониашон тамға зананд,

17Ва ҳеҷ кас харидан ва фурӯхтан нахоҳад тавонист, ҷуз касе ки чунин тамға: ё номи ҳайвони ваҳшӣ ё шумораи номи онро дорад.

18Дар ин ҷо ҳикмат аст. Ҳар кӣ ақл дорад, шумораи ҳайвони ваҳширо ҳисоб кунад, зеро ки он шумораи одамизод аст; шумораи он шашсаду шасту шаш мебошад.

БОБИ ЧОРДАҲУМ

Барра бар кӯҳи Сион ва 144 000 кафоратшудагон.

14^1Ва назар андохтам, ва инак, Барра бар кӯҳи Сион истодааст, ва бо Ӯ саду чилу чор ҳазор нафар, ки бар пешониҳошон исми Падари Ӯ навишта шудааст+.

2Ва овозе аз осмон шунидам, мисли шувваси обҳои бисьёр ва монанди садои раъди пурзӯр; ва овозе ки шунидам, монанди овози барбатнавозоне буд, ки барбатҳои худро менавозанд:+

3Онҳо дар пеши тахт ва дар пеши он чор ҳайвон ва пирон суруди наве месароянд; ва ҳеҷ кас натавонист он сурудро ёд гирад, ҷуз он саду чилу чор ҳазор нафар, ки аз замин харида шуда буданд+.

4Инҳо касоне ҳастанд, ки бо занон палид нашудаанд, зеро ки онҳо боисматанд; инҳо касоне ҳастанд, ки ҳар куҷо Барра равад, аз ақибаш мераванд. Онҳо аз миёни одамон, ҳамчун навбарони Худо ва Барра, харида шудаанд,+

5Ва дар даҳонашон макре нест; онҳо дар пеши тахти Худо беайбанд+.

Эълон кардани он ки соати доварии Худо фаро расидааст.

Фариштае бо Инҷили абадӣ.

6Ва фариштаи дигаре дидам, ки дар миёнаи осмон парвоз мекунад ва Инҷили абадӣ дорад, то ки ба сокинони замин ва ба ҳар қабила ва сибт, ва забон ва қавм башорат диҳад;

7Ва ӯ бо овози баланд мегуфт: «Аз Худо тарсед ва Ӯро ҷалол диҳед, зеро ки соати доварии Ӯ фаро расидааст; ва ба Офаридагори осмон ва замин, ва баҳр ва чашмаҳои об саҷда кунед».

Фариштаи дигар фурӯ ғалтидани Бобилро эълон мекунад.

8Ва фариштаи дигар аз ақиби ӯ омада, мегуфт: «Бобил, шаҳри бузург, фурӯ ғалтид, фурӯ ғалтид, чунки ҳамаи халқҳоро аз шароби пурғазаби зинокории худ нӯшонид»+.

Фариштаи сеюм қисмати парастишкунандагони ҳайвони ваҳширо эълон мекунад.

9Ва фариштаи сеюм аз ақиби онҳо омада, бо овози баланд мегуфт: «Ҳар кӣ ба ҳайвони ваҳшӣ ва пайкари он саҷда кунад ва бар пешонии худ ё бар дасти худ тамға занад, —+

10Вай аз шароби хашми Худо, аз шароби холисе ки дар косаи ғазаби Ӯ муҳайё шудааст, хоҳад нӯшид, ва дар пеши фариштагони муқаддас ва дар пеши Барра дар оташ ва кибрит азоб хоҳад кашид;+

11Ва дуди азобҳои онҳо то абад баланд хоҳад шуд, ва касоне ки ба ҳайвони ваҳшӣ ва пайкари он саҷда менамоянд ва тамғаи номи онро қабул мекунанд, на рӯз ором хоҳанд гирифт, на шаб»+.

12Дар ин ҷост сабри муқаддасон, ки аҳкоми Худо ва имони Исоро риоят мекунанд+.

Хушбахтии онҳое ки дар Худованд мемиранд.

13Ва овозе аз осмон шунидам, ки мегӯяд: «Бинавис: хушо мурдагоне ки минбаъд дар Худованд мемиранд; оре, мегӯяд Рӯҳ, инҳо аз меҳнатҳои худ ором мегиранд, ва аъмолашон аз қафояшон меравад»+.

Ибтидои доварии Худо. Доси Худо барои дарав бар замин андохта шудааст.

14Ва назар андохтам, ва инак, абри сафед, ва бар абр касе монанди Писари Одам нишастааст, ки бар сараш тоҷи тилло, ва дар дасташ доси тез дорад+.

15Ва фариштаи дигар аз маъбад баромад ва бо овози баланд ба Нишинандаи абр нидо кард: «Доси Худро ба кор андоз ва дарав кун, чунки вақти дарав расидааст; зеро ки ҳосили замин пухтааст»+.

16Ва Нишинандаи абр доси Худро бар замин андохт, ва замин даравида шуд+.

17Ва фариштаи дигар аз маъбаде ки дар осмон аст, берун омад, ки ӯ низ доси тез дошт.

18Ва фариштаи дигар, ки бар оташ қудрат дорад, аз қурбонгоҳ берун омад ва бо овози баланд ба он ки доси тез дошт, нидо карда, гуфт: «Доси тези худро ба кор андоз ва сарҳои ангури заминро бибур, чунки ангураш пухтааст».

19Ва он фаришта доси худро бар замин андохт, ва сарҳои ангури заминро бурид, ва онро дар чархушти бузурги ғазаби Худо афканд,+

20Ва чархушт дар беруни шаҳр пойкӯб карда шуд, ва хун аз чархушт то ба ҷилави аспон, ба масофаи ҳазору шашсад стадия ҷорӣ шуд.

БОБИ ПОНЗДАҲУМ

Таҳдиди ҳафт балои охирин.

Ҷалол додани Барра.

15^1Ва дар осмон аломати дигаре дидам, ки бузург ва аҷоиб буд: ҳафт фаришта, ки ҳафт балои оҳирин доранд, чунки хашми Худо бо онҳо анҷом ёфт+.

2Ва гӯё баҳре аз шиша дидам, ки бо оташ омеҳта буд; ва касоне ки бар ҳайвони ваҳшӣ ва пайкари он ва тамғаи он ва шумораи номи он ғолиб омада буданд, бар ин баҳри шиша истодаанд, ва барбатҳои Худо дода дар дасти онҳост,+

3Ва суруди Мусои бандаи Худо ва суруди Барраро хонда, мегӯянд:

«Бузург ва аҷоиб аст аъмоли Ту,
эй Худованд Худои Қодири Мутлақ!

Ҳақ асту рост роҳҳои Ту, эй Подшоҳи муқаддасон!+

4Кист, ки аз Ту, эй Худованд,
натарсад ва исми Туро ҷалол надиҳад?

Зеро ки танҳо Ту Қуддус ҳастӣ. Ҳамаи халқҳо омада, дар пеши Ту саҷда хоҳанд кард,
зеро ки довариҳон одилонаи Ту зоҳир шудааст»+.

Тайёрӣ ба ҳафт бало.

5Ва баъд аз ин ман назар андохтам, ва инак, маъбади хаймаи шаҳодат дар осмон воз шуд,+

6Ва аз маъбад ҳафт фаришта баромаданд, ки ҳафт бало доштанд, ва катони тоза ва дураҳшон дар бар карда ва то синаашон камарбанди тилло баста буданд+.

7Ва яке аз он чор ҳайвон ба ҳафт фаришта ҳафт косаи тиллои пур аз ғазаби Худоро дод, ки Ӯ то абад Зинда аст+.

8Ва маъбад аз ҷалоли Худо ва аз қуввати Ӯ пур аз дуд шуд, ва то ҳафт балои ҳафт фаришта анҷом наёфт, ҳеҷ кас натавонист ба маъбад дарояд+.

БОБИ ШОНЗДАҲУМ

Косаҳои ғазаби Худо бар замин рехта мешавад.

16^1Ва овози баланде аз маъбад шунидам, ки ба ҳафт фаришта мегӯяд: «Биравед ва ҳафт косаи ғазаби Худоро бар замин бирезед»+.

Косаи якум — яраҳои бади фасоднок бар одамон.

2Фариштаи якум рафта, косаи худро бар замин рехт, ва бар одамоне ки тамғаи ҳайвони ваҳширо доранд ва ба пайкари он саҷда мекунанд, яраҳои бад ва зишти фасоднок пайдо шуд+.

Косаи дуюм — ба хун мубаддал шудани обҳои баҳр.

3Фариштаи дуюм косаи худро дар баҳр рехт; ва он ба хуне мисли хуни мурда мубаддал шуд, ва тамоми маҳлуқоти ҷондори баҳр мурд+.

Косаи сеюм — ба хун мубаддал шудани чашмаҳо ва дарьёҳо.

4Фариштаи сеюм косаи худро дар дарьёҳо ва чашмаҳои об рехт, ва онҳо ба хун мубаддал шуданд+.

5Ва фариштаи обҳоро шунидам, ки мегуфт: «Ту одилӣ, эй Худованд, ки ҳастӣ ва будӣ, ва қуддус мебошӣ, зеро ки чунин ҳукм кардаӣ;+

6Азбаски онҳо хуни муқаддасон ва анбиёро рехтаанд, Ту ба онҳо хун додӣ, ки бинӯшанд: ин сазои онҳост»+.

7Ва қурбонгоҳро шунидам, ки мегӯяд: «Оре, эй Худованд Худои Қодири Мутлақ, довариҳои Ту ҳақ асту рост»+.

Косаи чорум — гармои сӯзон.

8Фариштаи чорум косаи худро бар офтоб рехт, ва ба вай қудрате ато шуд, ки одамонро ба оташ бисӯзонад.

9Ва одамонро гармои зӯре сӯзонд, ва онҳо ба исми Худо, ки бар ин балоҳо ихтиёр дорад, куфр мегуфтанд ва тавба накарданд, то ки Ӯро ҷалол диҳанд+.

Косаи панҷум — ғазаби Худо бар малакути ҳайвони ваҳшӣ.

10Фариштаи панҷум косаи худро бар тахти ҳайвони ваҳшӣ рехт, ва малакути он торик шуд, ва онҳо забонҳои худро аз дард мегазиданд,+

11Ва ба Худои Осмон аз боиси азобҳои худ ва яраҳои худ куфр мегуфтанд, ва аз аъмоли худ тавба накарданд.

Косаи шашум — рӯҳҳои дев, ки аломот ба амал меоваранд.

12Фариштаи шашум косаи худро дар дарьёи бузурги Фурот рехт, ва оби он хушк шуд, то барои подшоҳоне ки аз ҷониби тулӯи офтоб ҳастанд, роҳ муҳайё шавад+.

13Ва дидам, ки аз даҳони аждаҳо, ва аз даҳони ҳайвони ваҳшӣ, ва аз даҳони набии козиб се рӯҳи палиде монанди қурбоққаҳо мебароянд+.

14Онҳо рӯҳҳои деванд, ки аломот ба амал меоваранд; онҳо ба пеши подшоҳони тамоми ҷаҳон мебароянд, то ки онҳоро барои ҷанги рӯзи бузурги Худои Қодири Мутлақ ҷамъ оваранд+.

15Инак, мисли дузд меоям: хушо касе ки ҳушьёр аст ва либоси худро нигоҳ медорад, то ки бараҳна роҳ наравад, ва расвоии ӯро набинанд+.

16Ва онҳоро ба мавзее ҷамъ оварданд, ки ба забони ибронӣ Ҳармиҷидӯн ном дорад.

Косаи ҳафтум — заминҷунбии азим ва жола.

17Фариштаи ҳафтум косаи худро бар ҳаво рехт, ва аз маъбади осмон аз ҷониби тахт овози баланде баромад, ки мегуфт: «Ба амал омад!»

18Ва барқҳо, раъдҳо ва садоҳо ба вуқӯъ омад, ва заминҷунбии азиме рӯй дод, ки мислаш, аз замоне ки одамон бар замин ҳастанд, рӯй надода буд, — он қадар заминҷунбии пурзӯр ва азим буд!+

19Ва шаҳри бузург ба се қисм аз ҳам ҷудо шуд, ва шаҳрҳои халқҳо фурӯ ғалтиданд, ва Бобили бузург дар пеши Худо зикр ёфт, то ки косаи шароби пурхашми ғазаби Худро ба он диҳад+.

20Ва ҳар ҷазира гурехт, ва кӯҳҳо нопайдо гашт;+

21Ва жолаи бузурге ки гӯё ба вазни як талант буд, аз осмон бар одамон борид; ва одамон барои балои жола ба Худо куфр гуфтанд, чунки он бало бағоят сахт буд+.

БОБИ ҲАФДАҲУМ

Доварӣ бар фоҳишаи бузург.

17^1Ва яке аз он ҳафт фариштае ки ҳафт коса доштанд, омад ва бо ман сухан ронда, гуфт: «Ин ҷо биё, то довариро дар ҳаққи фоҳишаи бузурге ки бар обҳои бисьёр нишастааст, ба ту нишон диҳам,+

2Ки подшоҳони замин бо вай зино кардаанд, ва сокинони замин аз шароби зинокории вай маст шудаанд»+.

3Ва маро дар Рӯҳ ба биёбон бурд; ва занеро дидам, ки бар ҳайвони ваҳшии арғувонӣ, ки аз номҳои куфр пур буд, ва ҳафт калла ва даҳ шоҳ дошт, нишаста буд+.

4Ва он зан либоси қирмизӣ ва арғувонӣ дошт, бо тилло, ҷавоҳирот ва марворид зинат ёфта буд, ва дар дасташ косаи тиллое нигоҳ медошт, ки аз қабоҳат ва наҷосати зинокории вай пур буд;

5Ва бар пешонии вай номи сирре навишта шуда буд: «Бобили бузург, модари фоҳишагон ва қабоеҳи замин».

6Ва дидам, ки он зан аз хуни муқаддасон ва аз хуни шоҳидони Исо маст аст, ва аз дидани вай ниҳоятдараҷа ҳайрон шудам+.

Сирри зани фоҳиша ва ҳайвони ваҳшӣ.

7Ва фаришта ба ман гуфт: «Чаро ҳайрон шудӣ? Ман сирри ин зан ва он ҳайвони ваҳширо, ки зан бар он савор аст, ва ҳафт калла ва даҳ шох дорад, ба ту мегӯям.

8Он ҳайвони ваҳшӣ, ки ту дидӣ, буд ва нест; ва аз варта хоҳад баромад ва ба сӯи ҳалокат хоҳад рафт; ва он сокинони замин, ки номҳошон аз ибтидои ҷаҳон дар дафтари ҳаёт навишта нашудааст, аз дидани ҳайвони ваҳшие ки буд ва нест ва зоҳир хоҳад шуд, дар ҳайрат хоҳанд афтод+.

9Дар ин ҷост ақле ки ҳикмат дорад. Ҳафт калла ҳафт кӯҳест, ки он зан бар онҳо нишастааст,

10Ва инҳо ҳафт подшоҳ ҳастанд, ки панҷ нафарашон фурӯ ғалтидаанд, яке ҳаст, ва дигаре ҳанӯз наомадааст, ва ҳангоме ки ояд, муддати каме бояд бимонад.

Ғалабаи Барра, ҳалокати ҳайвони ваҳшӣ ва ҳамаи пайравони вай.

11Ва он ҳайвони ваҳшӣ, ки буд ва нест, ҳаштум аст, ва аз ҷумлаи ҳафт аст, ва ба сӯи ҳалокат хоҳад рафт.

12Ва он даҳ шоҳ, ки ту дидӣ, даҳ подшоҳ ҳастанд, ки ҳанӯз малакут ба даст наовардаанд, лекин барои як соат бо ҳайвони ваҳшӣ, ҳамчун подшоҳон, салтанат пайдо хоҳанд кард;+

13Онҳо як ният доранд, ва қуввату салтанати худро ба ҳайвони ваҳшӣ хоҳанд дод;

14Онҳо ба Барра ҷанг хоҳанд кард, ва Барра бар онҳо ғолиб хоҳад омад; зеро ки Ӯ Худованди худовандон ва Подшоҳи подшоҳон аст, ва онҳое ки бо Ӯ ҳастанд, даъватшудагон ва баргузидагон ва аминон мебошанд»+.

15Ва он фаришта ба ман гуфт: «Обҳое ки ту дидӣ, ки он ҷо фоҳиша нишастааст, одамон ва қавмон, ва қабилаҳо ва забонҳо мебошанд.

16Ва он даҳ шох, ки ту дидӣ, ва ҳайвони ваҳшӣ аз фоҳиша нафрат хоҳанд дошт, ва ӯро хонавайрон ва урьён хоҳанд кард, ва ҷисми ӯро хоҳанд хӯрд, ва ӯро дар оташ хоҳанд сӯзонд;+

17Чунки Худо дар дили онҳо андохтааст, ки иродаи Ӯро ба ҷо оваранд, ба тавре ки ҳама якдилона салтанати худро ба ҳайвони ваҳшӣ диҳанд, то ки суханони Худо иҷро шавад.

18Ва он зане ки дидӣ, шаҳри бузург аст, ки бар подшоҳони замин салтанат меронад».

БОБИ ҲАЖДАҲУМ

Доварии Худо бар фоҳишаи бузург — Бобил.

18^1Баъд аз ин ман фариштаи дигаре дидам, ки аз осмон нузул мекунад ва қудрати бузурге дорад; ва замин аз ҷалоли ӯ мунаввар шуд+.

2Ва ӯ бо овози қавӣ нидо карда, гуфт: «Фурӯ ғалтид! Фурӯ ғалтид Бобили бузург! Вай маскани девҳо ва паноҳгоҳи ҳар рӯҳи палид ва паноҳгоҳи ҳар мурғи палид ва кароҳатангез гардид; зеро ҳамаи халқҳо аз шароби пурғазаби зинокории вай нӯшиданд,+

3Ва подшоҳони замин бо вай зино карданд, ва тоҷирони замин аз айшу нӯши бузурги вай сарватдор шуданд»+.

4Ва овози дигаре аз осмон шунидам, ки мегӯяд: «Аз вай берун оед, эй қавми Ман, то ки дар гуноҳҳояш шарик нашавед ва ба балоҳояш дучор нагардед;+

5Зеро ки гуноҳҳои вай то ба осмон расидааст, ва Худо зулмҳои вайро ба хотир овардааст+.

6Сазояшро диҳед, чунон ки вай низ шуморо сазо додааст, ва бар тибқи аъмоли вай сазояшро дучандон диҳед; дар косае ки вай барои шумо шароб тайёр карда буд, барои вай дучандон тайёр кунед+.

7Ҳар қадар вай ҷалол ёфта, айшу нӯш мекард, ҳамон қадар бо азият ва бадбахтӣ сазояшро диҳед. Зеро ки вай дар дили худ мегӯяд: „Малика шуда нишастаам, ва бева нестам, ва бадбахт наҳоҳам буд“+.

8Бинобар ин дар як рӯз балоҳо, мамот ва мотам ва қаҳтӣ ба сари вай хоҳад омад. Вай дар оташ хоҳад сӯхт, зеро пурқувват аст Худованд Худо, ки вайро доварӣ мекунад+.

Навҳа ва гирья дар бораи ҳалокати Бобил.

9Ва подшоҳони замин, ки бо вай зино ва айшу нӯш кардаанд, вақте ки дуди сӯхтори вайро бинанд, дар ҳаққи вай гирья ва навҳа хоҳанд кард,+

10Ва аз тарси азобҳои вай, дуртар истода, хоҳанд гуфт: „Вой, вой бар ҳоли ту, эй шаҳри бузурги Бобил, эй шаҳри мустаҳкам! Зеро ки дар як соат қазои ту омадааст“.

11Ва тоҷирони замин дар ҳаққи вай гирья ва навҳа хоҳанд кард, чунки молҳои онҳоро дигар ҳеҷ кас намехарад:

12Молҳои тилло ва нуқра, ва ҷавоҳирот, ва марворид, ва катон, ва арғувон, ва абрешим, ва қирмиз, ва ҳар дарахти муаттар, ва ҳар маснуот аз оҷ, ва ҳар маснуот аз дарахтони гаронбаҳо, аз мис ва оҳан ва мармар,

13Ва дорчин, ва бухур, ва равғани атрафшон, ва лодан, ва шароб, ва равғани зайтун, ва орд, ва гандум, ва чорво, ва гӯсфандон, ва аспҳо, ва аробаҳо, ва ҷисмҳо ва ҷонҳои одамӣ.

14Аз меваҳое ки ҷони ту тамаъ дорад, маҳрум гаштаӣ, ва ҳар чизи фарбеҳ ва боҳашамат аз ту дур шудааст, — онро дигар нахоҳӣ ёфт.

15Тоҷирони ин чизҳо, ки аз ин сарватдор шудаанд, аз тарси азобҳои вай, дуртар истода, гирья ва навҳа хоҳанд кард.

16Ва хоҳанд гуфт: „Вой, вой бар ҳоли ин шаҳри бузург, ки катон ва арғувон ва қирмиз дар бар дошт ва бо тилло ва ҷавоҳирот зинат ёфта буд!

17Зеро ки дар як соат чунин сарват нобуд шуд“. Ва ҳамаи суккондорон, ва ҳамаи киштинишинон, ва ҳамаи маллоҳон, ва ҳамаи онҳое ки дар баҳр тиҷорат мекунанд, дуртар истода+

18Ва дуди сӯхтори вайро дида, фиғон кашиданд ва гуфтанд: „Кадом шаҳр монанди ин шаҳри бузург будааст!“+

19Ва ба сарҳошон хок пошиданд ва фарьёд зада, бо гирья ва навҳа гуфтанд: „Вой, вой бар ҳоли ин шаҳри бузург, ки аз чизҳои гаронбаҳои вай ҳамаи онҳое ки дар баҳр киштӣ доштанд, сарватдор шудаанд! Зеро ки дар як соат вай хароб гардидааст.“+

Шодии муқаддасон бар осмон.

20Шодӣ кунед дар ҳаққи вай, эй осмон, ва ҳаввориёни муқаддас, ва анбиё, зеро ки Худо доварӣ намуда, интиқоми шуморо аз вай гирифтааст»+.

21Ва як фариштаи қавӣ санги бузургеро монанди санги осиё бардошта, дар баҳр андохт ва гуфт: «Бо чунин шиддат шаҳри бузурги Бобил сарнагун хоҳад шуд, ва дигар ёфт нахоҳад шуд;+

22Ва овози барбатнавозон, ва сарояндагон, ва найнавозон ва карнайнавозон дар ту дигар шунида нахоҳад шуд, ва ҳеҷ як санъаткори ҳеҷ як санъате дар ту дигар нахоҳад буд, ва садои сангҳои осиё дар ту дигар шунида нахоҳад шуд;+

23Ва рӯшноии чароғ дар ту дигар пайдо нахоҳад шуд, ва овози домод ва арӯс дар ту дигар шунида нахоҳад шуд, зеро ки тоҷирони ту акобири рӯи замин буданд, ва аз ҷодуи ту ҳамаи халқҳо дар иштибоҳ афтодаанд+.

24Ва дар вай хуни анбиё ва муқаддасон ва ҳамаи мақтулони рӯи замин ёфт шудааст»+.

БОБИ НУЗДАҲУМ

Шодмонӣ бар осмон дар бобати фурӯ ғалтидани Бобил.

19^1Пас аз ин ман овози баланде мисли овози издиҳоми бузург дар осмон шунидам, ки мегуфт: «Ҳалелуёҳ! Наҷот ва ҷалол ва қувват аз они Худованди мо мебошад,+

2Зеро ки аҳкоми Ӯ ҳақ асту рост! Чунки Ӯ фоҳишаи бузургеро, ки заминро бо зинои худ фосид карда буд, маҳкум намуд, ва хуни бандагони Худро аз дасти вай ситонид»+.

3Ва дубора гуфтанд: «Ҳалелуёҳ! Дуди Бобил то абад баланд мешавад»+.

4Ва он бисту чор пир ва чор ҳайвон афтода, ба Худое ки бар тахт нишастааст, саҷда карданд ва гуфтанд: «Омин! Ҳалелуёҳ!»+

5Ва овозе аз ҷониби тахт баромад, ки мегуфт: «Эй ҳамаи бандагони Ӯ ва тарсгорони Ӯ, ҳурдон ва бузургон, мадҳ кунед Худои моро!»+

6Ва овозе шунидам мисли овози издиҳоми бузург, мисли шувваси обҳои бисьёр, мисли садои раъдҳои пурзӯр, ки мегуфтанд: «Ҳалелуёҳ! Зеро ки Худованд Худои Қодири Мутлақ бар таҳти салтанат нишастааст+.

Никоҳи Барра.

7Ба ваҷд меоем ва шодӣ мекунем ва Ӯро ҷалол медиҳем, зеро ки никоҳи Барра фаро расидааст, ва завҷаи Ӯ худро тайёр кардааст»+.

8Ва ба вай ато шуд, ки катони тоза ва дурахшон дар бар кунад; зеро ки он катон адолати муқаддасон аст+.

9Ва ба ман гуфт: «Бинавис: „Хушо онҳое ки ба базми никоҳи Барра даъват шудаанд“». Ва ба ман гуфт: «Инҳо суханони ҳақиқии Худост».

10Ман бар пойҳояш афтодам, то ки ба ӯ таъзим кунам; лекин ӯ ба ман гуфт: «Зинҳор, чунин накун; ман бо ту ва бо бародарони ту, ки шаҳодати Исоро доранд, ҳамкор ҳастам; ба Худо таъзим намо, зеро ки шаҳодати Исо рӯҳи нубувват аст»+.

Зоҳир шудани Масеҳ.

11Ва осмони кушодаро дидам, ва инак, аспи сафед, ва Савори он Амин ва Ҳақ ном дорад, ва Ӯ аз рӯи адолат доварӣ мекунад ва меҷангад+.

12Чашмони Ӯ мисли шӯълаи оташ аст, ва бар сари Ӯ афсарҳои бисьёр; Ӯ исми навиштае дорад, ки онро, ғайр аз Худи Ӯ, ҳеҷ кас намедонад;+

13Ва Ӯ либоси хунолуде дорад, ва исми Ӯ хонда шудааст: Каломи Худо+.

14Ва лашкарҳои осмон бар аспҳои сафед, катони сафеди тоза дар тан, аз паи Ӯ мерафтанд.

15Ва аз даҳони Ӯ шамшери тез берун меояд, то ки ҳалқҳоро бо он бизанад. Ӯ онҳоро бо асои оҳанин чӯпонӣ мекунад; Ӯ чархушти шароби хашм ва ғазаби Худои Қодири Мутлақро пойкӯб мекунад+.

16Бар либос ва бар рони Ӯ навишта шудааст: «Подшоҳи подшоҳон ва Худованди худовандон»+.

Шикасти ҳайвони ваҳшӣ ва набии козиб.

17Ва як фариштаро дидам, ки бар офтоб меистод; ва ӯ бо овози баланд нидо карда, ба ҳамаи мурғоне ки дар миёнаи осмон парвоз мекарданд, гуфт: «Биёед, ба зиёфати бузурги Худо ҷамъ шавед,+

18То ки ҷасадҳои подшоҳонро, зӯроваронро, мириҳазоронро, аспон ва саворонашонро, ҷасадҳои ҳамаи озодон ва ғуломон, ва хурдон ва бузургонро бихӯред»+.

19Ва ҳайвони ваҳшӣ ва подшоҳони замин ва лашкарҳошонро дидам, ки ҷамъ шуда буданд, то ки бо Савори асп ва бо лашкари Ӯ ҷанг кунанд+.

20Ва ҳайвони ваҳшӣ ва бо вай он набии козиб дастгир шуд, ки дар пеши вай мӯъҷизот ба амал оварда буд, ки ба воситаи онҳо касонеро, ки тамғаи ҳайвони ваҳширо қабул карда, ба пайкари он саҷда менамоянд, фиреб мекард: ҳар ду зинда дар кӯли оташ андохта шуданд, ки дар он кибрит месӯхт;+

21Ва касони боқӣ бо шамшери Савори асп, ки аз даҳони Ӯ берун омада буд, кушта шуданд; ва ҳамаи мурғон аз ҷасадҳои онҳо сер шуданд+.

БОБИ БИСТУМ

Шайтон ба муддати ҳазор сол занҷирбанд шуд.

20^1Ва фариштае дидам, ки аз осмон нузул мекард, ва калиди варта ва занҷири бузурге дар дасташ буд+.

2Ва ӯ аждаҳо, яъне мори қадимиро, ки иблис ва шайтон аст, дастгир карда, ба муддати ҳазор сол занҷирбанд намуд,+

3Ва онро дар варта андохт, ва онро бандубаст кард, ва бар он мӯҳр зад, то ки халқҳоро дигар фиреб надиҳад, то даме ки ҳазор сол анҷом ёбад; баъд аз ин вай бояд ба муддати каме озод шавад+.

Эҳьёи якум ва малакути ҳазорсолаи Масеҳ.

4Ва тахтҳо ва бар онҳо нишастагонро дидам, ки ихтиёри доварӣ кардан ба онҳо дода шуда буд, ва ҷонҳои касонеро дидам, ки барои шаҳодати Исо ва барои каломи Худо сар бурида шуда буданд, ва онҳо ба ҳайвони ваҳшӣ ва ба пайкари он саҷда накарда буданд ва тамғаи онро бар пешонӣ ва дасти худ назада буданд. Онҳо зинда шуданд ва бо Масеҳ ҳазор сол салтанат ронданд;+

5Вале боқии мурдагон зинда нашуданд, то даме ки ҳазор сол анҷом ёбад. Ин эҳьёи якум аст.

6Хушбахт ва қуддус аст касе ки дар эҳьёи якум иштирок дорад: бар онҳо мамоти дуюм қудрат надорад, балки онҳо коҳинони Худо ва Масеҳ хоҳанд шуд ва бо Ӯ ҳазор сол салтанат хоҳанд ронд+.

Ҳуҷуми охирини шайтон ва ғалабаи қатъӣ бар он.

7Ва ҳангоме ки ҳазор сол анҷом ёбад, шайтон аз зиндони худ озод хоҳад шуд,

8Ва берун хоҳад омад, то халқҳоеро, ки дар чор гӯшаи замин ҳастанд, яъне Ҷуҷ ва Моҷуҷро фиреб кунад, ва онҳоро барои ҷанг ҷамъ оварад; шумораи онҳо мисли реги баҳр аст+.

9Ва ба арзи замин баромаданд ва қароргоҳи муқаддасон ва шаҳри маҳбубро иҳота карданд. Ва аз осмон аз ҷониби Худо оташ фуромада, онҳоро хӯрд;+

10Ва иблис, ки онҳоро фиреб мекард, дар кӯли оташ ва кибрит андохта шуд, ки он ҷо ҳайвони ваҳшӣ ва набии козиб ҳастанд, ва онҳо шабу рӯз то абад азоб хоҳанд кашид+.

Эҳьёи куллӣ ва доварии охирин.

11Ва тахти бузурги сафед ва Нишинандаи онро дидам, ки аз ҳузури Ӯ осмон ва замин мегурехтанд, ва ҷое барои онҳо ёфт нашуд+.

12Ва мурдагонро, хурдон ва бузургонро дидам, ки дар пеши Худо истодаанд, ва дафтарҳо кушода буд; ва дафтари дигаре кушода буд, ки дафтари ҳаёт аст; ва мурдагон бар тибқи он чи дар дафтарҳо навишта шудааст, яъне мувофиқи аъмолашон доварӣ карда шуданд+.

13Ва баҳр мурдагонеро, ки дар вай буданд, дод, ва мамот ва дӯзах мурдагонеро, ки дар онҳо буданд, доданд; ва ҳар яке мувофиқи аъмолаш доварӣ карда шуд+.

14Ва мамот ва дӯзах дар кӯли оташ андохта шуданд. Ин мамоти дуюм аст.

15Ва ҳар ки дар дафтари ҳаёт навишта нашудааст, дар кӯли оташ андохта шуд+.

БОБИ БИСТУ ЯКУМ

Ерусалими нав: арӯси Барра.

21^1Ва осмони нав ва замини навро дидам; зеро ки осмони пештара ва замини пештара гузашт, ва баҳр дигар набуд+.

2Ва ман, Юҳанно, шаҳри муқаддас — Ерусалими навро дидам, ки аз ҷониби Худо аз осмон нузул мекард, ва муҳайё шуда буд мисли арӯсе ки барои шавҳараш зинат ёфтааст+.

3Ва овози баланде аз осмон шунидам, ки мегӯяд: «Инак, хаймаи Худо бо одамон, ва Ӯ бо онҳо сокин хоҳад шуд; онҳо қавми Ӯ хоҳанд буд, ва Худи Худо бо онҳо Худои онҳо хоҳад буд;+

4Ва Худо ҳар ашкро аз чашмони онҳо пок хоҳад кард, ва мамот дигар нахоҳад буд; ва гирья ва фиғон ва дард дигар нахоҳад буд; зеро он чи пештар буд, гузашт»+.

5Ва Нишинандаи тахт гуфт: «Инак, ҳама чизро нав месозам». Ва ба ман гуфт: «Бинавис, зеро ки ин суханон ҳақ асту рост»+.

6Ва ба ман гуфт: «Ба амал омад! Ман Алфа ва Омега, ибтидо ва интиҳо ҳастам; ба ташна аз чашмаи оби ҳаёт муфт хоҳам дод;+

7Касе ки ғолиб ояд, вориси ҳама чиз хоҳад шуд, ва Ман барои ӯ Худо хоҳам буд, ва ӯ барои Ман писар хоҳад буд;+

8Валекин тарсончакон, ва беимонон, ва палидон, ва қотилон, ва зинокорон, ва ҷодугарон, ва бутпарастон, ва ҳамаи дурӯғгӯёнро — насибашон дар кӯлест, ки бо оташ ва кибрит месӯзад; ин мамоти дуюм аст»+.

9Ва яке аз он ҳафт фаришта, ки ҳафт косаи пур аз ҳафт балои охирин доштанд, назди ман омада, гуфт: «Биё, то ба ту арӯсро, завҷаи Барраро нишон диҳам»+.

10Ва маро дар Рӯҳ ба кӯҳи бузург ва баланде бурд ва шаҳри бузург — Ерусалими муқаддасро ба ман нишон дод, ки аз осмон аз ҷониби Худо нузул мекард,+

11Ки вай ҷалоли Худоро дорад; найири вай ба санги бағоят гаронбаҳо монанд аст, мисли санги яшме ки чун булӯр шаффоф бошад;+

12Вай девори бузург ва баланде дорад, ва дувоздаҳ дарвоза дорад, ва бар онҳо — дувоздаҳ фаришта; бар дарвозаҳо номҳои дувоздаҳ сибти банӣ-Исроил навишта шудааст:

13Аз шарқ се дарвоза, аз шимол се дарвоза, аз ҷануб се дарвоза, аз ғарб се дарвоза+.

14Девори шаҳр дувоздаҳ таҳкурсӣ дорад, ва бар онҳо — номҳои дувоздаҳ ҳаввориёни Барра+.

15Ва он ки бо ман сухан меронд, ба сифати андоза наи тиллое дошт, то ки шаҳр ва дарвозаҳояш ва деворашро андоза кунад+.

16Шаҳр ба шакли мураббаъ воқеъ аст, ва дарозии он баробари фароҳии он аст. Ва ӯ шаҳрро бо най андоза карда, дувоздаҳ ҳазор стадия ёфт; дарозӣ ва фароҳӣ ва баландии он баробар аст+.

17Ва девори онро андоза карда, саду чилу чор зироъ ба андозаи одамизод ёфт, ки андозаи фаришта низ чунин аст.

18Девори он аз яшм соҳта шудааст, ва шаҳр зари холис буда, ба шишаи покиза монандӣ дорад.

19Таҳкурсиҳои девори шаҳр бо ҳар гуна ҷавоҳирот мурассаъ аст: таҳкурсии якум — яшм, дуюм — ёқути кабуд, сеюм — ақиқи сӯхта, чорум — зумуррад,+

20Панҷум — ақиқи гулобӣ, шашум — ақиқ, ҳафтум — забарҷад, ҳаштум — берил, нӯҳум — ёқути зард, даҳум — ақиқи сабз, ёздаҳум — гиацинт, дувоздаҳум — нилум.

21Ва дувоздаҳ дарвоза — дувоздаҳ марворид: ҳар дарвоза аз як марворид буд. Ва кӯчаи шаҳр — зари ҳолис, монанди шишаи шаффоф.

22Ва дар шаҳр маъбаде надидам; зеро ки Худованд Худои Қодири Мутлақ маъбади вай аст, ҳамчунин Барра+.

23Ва шаҳр эҳтиёҷ надорад, ки офтоб ва моҳтоб онро равшан кунанд, зеро ки ҷалоли Худо онро равшан кардааст, ва чароғи он Барра аст+.

24Ва ҳалқҳои ҷаҳон дар рӯшноии вай роҳ ҳоҳанд рафт, ва подшоҳони замин ҷалол ва шавкати худро ба вай ҳоҳанд овард+.

25Ва дарвозаҳои шаҳр рӯзона баста нахоҳад шуд, зеро ки дар он ҷо шаб нахоҳад буд;+

26Ва ҷалол ва шавкати ҳалқҳоро ба вай ҳоҳанд овард;

27Ва ҳеҷ палиде, ва ҳеҷ каси зишткор ва дурӯғгӯй вориди он нахоҳад шуд, балки фақат онҳое ки дар дафтари ҳаёти Барра навишта шудаанд+.

БОБИ БИСТУ ДУЮМ

Дарьёи покизаи Худо ва дарахти ҳаёт.

22^1Ва дарьёи покизаи оби ҳаётро ба ман нишон дод, ки мисли булӯр дураҳшон буда, аз ҷониби тахти Худо ва Барра ҷорӣ мешуд+.

2Дар миёнаи кӯчаи шаҳр, дар ҳар ду канори дарьё, дараҳти ҳаёт аст, ки дувоздаҳ мева меоварад, яъне ҳар моҳ меваи худро медиҳад; ва баргҳои дарахт барои муолиҷаи ҳалқҳост+.

3Ва ҳеҷ лаънатшудае дигар нахоҳад буд; ва тахти Худо ва Барра дар вай хоҳад буд, ва бандагони Ӯ ба Ӯ хизмат хоҳанд кард,

4Ва рӯи Ӯро хоҳанд дид, ва исми Ӯ бар пешониҳошон хоҳад буд+.

5Ва шаб дигар нахоҳад буд, ва онҳо ба чароғ ва рӯшноии офтоб эҳтиёҷ нахоҳанд дошт, зеро ки Худованд Худо ба онҳо рӯшноӣ мебахшад; ва то абад салтанат хоҳанд ронд+.

Хотимаи китоб.

Инак, ба зудӣ меоям.

6Ва ба ман гуфт: «Ин суханон ҳақ асту рост»; ва Худованд Худои анбиёи муқаддас фариштаи Худро фиристод, то он чиро, ки бояд ба қарибӣ ба вуқӯъ ояд, ба бандагони Худ нишон диҳад+.

7«Инак, ба зудӣ меоям. Хушо касе ки суханони нубуввати ин китобро риоят мекунад»+.

8Ва ман, Юҳанно, инро дидам ва шунидам. Ва ҳангоме ки шунидам ва дидам, бар пойҳои фариштае ки инро ба ман нишон дод, афтодам, то ки ба ӯ таъзим кунам+.

9Лекин ӯ ба ман гуфт: «Зинҳор, чунин накун; зеро ки ман бо ту, ва бо бародаронат — анбиё, ва бо онҳое ки суханони ин китобро риоят мекунанд, ҳамкор ҳастам; ба Худо таъзим намо».

10Ва ба ман гуфт: «Суханони нубуввати ин китобро мӯҳр накун; зеро ки вақт наздик аст+.

11Бигзор золим боз зулм кунад, ва палид боз худро палид созад, ва одил боз адолат варзад, ва муқаддас боз худро тақдис намояд+.

12Инак, ба зудӣ меоям, ва мукофоти Ман бо Ман аст, то ки ҳар касро мувофиқи аъмолаш сазо диҳам+.

13Ман Алфа ва Омега, ибтидо ва интиҳо, Аввалин ва Охирин ҳастам»+.

14Хушо онҳое ки аҳкоми Ӯро риоят мекунанд, то ки ба дарахти ҳаёт хуқуқдор шаванд ва ба дарвозаи шаҳр дароянд+.

15Вале сагон, ва ҷодугарон, ва зинокорон, ва қотилон, ва бутпарастон, ва ҳар касе ки дурӯғро дӯст медорад ва ба амал меоварад, — берун аз он хоҳанд буд+.

16«Ман, Исо, фариштаи Худро фиристодаам, то ки дар калисоҳо ба шумо шаҳодат диҳад. Ман реша ва насли Довуд, ситораи дурахшони субҳ ҳастам»+.

17Ва Рӯҳ ва арӯс мегӯянд: «Биё!» Ва ҳар кӣ мешунавад, бигӯяд: «Биё!» Бигзор ташна биёяд, ва ҳар кӣ бихоҳад, оби ҳаётро муфт бигирад+.

18Ман низ ба ҳар касе ки суханони нубуввати ин китобро мешунавад, шаҳодат медиҳам: агар касе ба онҳо чизе илова намояд, Худо ба ӯ балоҳое илова хоҳад кард, ки дар бораи онҳо дар ин китоб навишта шудааст+.

19Ва агар касе аз суханони ин китоби нубувват чизе кам кунад, Худо насиби ӯро аз дарахти ҳаёт ва аз шаҳри муқаддас ва аз ҳар чизе ки дар ин китоб навишта шудааст, кам хоҳад кард.

20Шаҳодатдиҳандаи ин мегӯяд: «Оре, ба зудӣ меоям!» Омин. Оре, биё, эй Исои Худованд!+

21Файзи Худованди мо Исои Масеҳ бо ҳамаи шумо бод. Омин.

* 1:8 Алфа ва Омега — ҳарфҳои аввалин ва охирини алифбои юнонӣ.

* 9:16 Яъне дусад миллион нафар.

+ 1:1 Ваҳй 22:6
+ 1:2 Юҳ. 19:35
+ 1:3 Ваҳй 22:7, Ваҳй 22:10

+ 1:4 Хур. 3:14, Ваҳй 3:1, Ваҳй 4:5, Ваҳй 5:6, Юҳ. 3:11, 1 Тим. 6:13, Аъм. 26:23, 1 Қӯр. 15:20, Қӯл. 1:18, 1 Пет. 1:18-19

+ 1:6 Хур. 19:6, 1 Пет. 2:9, Ваҳй 5:10, Ваҳй 20:6, 1 Пет. 4:11, Яҳ. 1:24-25, Ваҳй 5:13

+ 1:7 Дон. 7:13, Зак. 12:10
+ 1:9 Марқ. 10:39
+ 1:10 Ҳиз. 1:3, Ваҳй 4:2
+ 1:12 Хур. 25:1, Хур. 25:37, Зак. 4:2
+ 1:13 Дон. 7:13, Дон. 10:5-6, Ваҳй 15:6
+ 1:14 Дон. 7:9, Ваҳй 2:18, Ваҳй 19:12

+ 1:15 Ҳиз. 1:7, Дон. 10:6, Ҳиз. 1:24, Ҳиз. 43:2

+ 1:16 Иш. 49:2, Ибр. 4:12, Ваҳй 19:15, Дон. 8:17, Дон. 10:9, Мат. 17:2

+ 1:17 Мат. 28:4, Иш. 41:4, Иш. 44:6, Иш. 48:12, Ваҳй 2:8, Ваҳй 22:13

+ 1:18 Рум. 6:9, Рум. 14:9, Ваҳй 9:1, Ваҳй 20:1

+ 2:1 Ваҳй 1:13, Ваҳй 1:16
+ 2:2 2 Қӯр. 11:13, 1 Юҳ. 4:1
+ 2:4 Ирм. 2:2

+ 2:7 Мат. 11:15, Марқ. 4:9, Луқ. 8:8, Ваҳй 3:6, Ваҳй 3:13, Ваҳй 3:22, Ваҳй 13:9, Ваҳй 3:5, Ваҳй 21:7, Луқ. 23:43, 2 Қӯр. 12:4, Ҳас. 2:9, Ҳас. 3:22, Ҳиз. 28:13, Ваҳй 22:2

+ 2:8 Ваҳй 1:17-18
+ 2:9 Яъқ. 2:5, 2 Қӯр. 8:9, Ваҳй 3:9
+ 2:10 Ваҳй 12:11, Яъқ. 1:12, Ваҳй 3:11
+ 2:11 Ваҳй 2:7, Ваҳй 20:6, Ваҳй 21:8
+ 2:12 Ваҳй 1:16

+ 2:14 Ад. 22:5, Ад. 25:1-2, Ад. 31:16, 2 Пет. 2:15, Аъм. 15:29, 1 Қӯр. 8:10, 1 Қӯр. 10:19

+ 2:15 Ваҳй 2:6

+ 2:16 Иш. 11:4, 2 Тас. 2:8

+ 2:17 Ваҳй 2:7, Хур. 16:31, Юҳ. 6:48-50, Иш. 62:2, Иш. 65:15, Ваҳй 3:12, Ваҳй 19:12

+ 2:18 Ваҳй 1:14-15

+ 2:20 3 Подш. 16:31, 3 Подш. 21:25, Ваҳй 2:14

+ 2:21 2 Пет. 3:9, 2 Пет. 3:15

+ 2:23 1 Подш. 16:7, Ирм. 11:20, Ирм. 20:12, Мат. 16:27

+ 2:25 Ваҳй 3:11

+ 2:26 Заб. 2:9, Ваҳй 12:5, Ваҳй 19:15, Ад. 24:17, Ваҳй 22:16

+ 2:29 Ваҳй 2:7

+ 3:1 Ваҳй 1:4-5, Ваҳй 1:16, Рум. 1:15, Эфс. 2:1, Эфс. 2:5, Қӯл. 2:13, 1 Тим. 5:6

+ 3:3 Мат. 24:43-44, 2 Пет. 3:10, 1 Тас. 5:2, Ваҳй 16:15

+ 3:4 Яҳ. 1:23, Ваҳй 6:11, Ваҳй 7:9, Мат. 10:11, Мат. 22:8, Аъм. 13:46

+ 3:5 Ваҳй 2:7, Ваҳй 21:7, Хур. 32:32, Заб. 55:9, Заб. 68:29, Мал. 3:16, Луқ. 10:19, Мат. 10:32

+ 3:6 Ваҳй 2:7
+ 3:7 Иш. 22:22, Айюб 12:14
+ 3:9 Ваҳй 2:9
+ 3:10 2 Пет. 2:9, 1 Қӯр. 10:13

+ 3:11 Ваҳй 22:7, Ваҳй 22:12, Ваҳй 22:20, Ваҳй 2:25

+ 3:12 Ваҳй 2:7, 3 Подш. 7:21, Заб. 22:6, Ҳиз. 48:35, Иш. 62:2, Ваҳй 2:17

+ 3:13 Ваҳй 2:7

+ 3:14 Мас. 8:22, Қӯл. 1:15, Қӯл. 1:18, 1 Қӯр. 14:16, 2 Қӯр. 1:20

+ 3:17 Ҳуш. 12:8, Зак. 11:5, 1 Қӯр. 4:8, Юҳ. 9:39-41

+ 3:18 Ваҳй 16:15
+ 3:19 Мас. 3:12, Ибр. 12:5-6
+ 3:20 Луқ. 12:36, Юҳ. 14:23

+ 3:21 Юҳ. 16:33, Заб. 109:1, Марқ. 16:19, Мат. 19:28, Луқ. 22:30

+ 3:22 Ваҳй 2:7

+ 4:1 Ваҳй 1:10

+ 4:2 Ҳиз. 1:3, Ваҳй 1:10, 3 Подш. 22:19, Иш. 6:1, Дон. 7:9

+ 4:3 Ҳиз. 1:28

+ 4:4 Ваҳй 3:4

+ 4:5 Ваҳй 8:5, Ваҳй 11:19, Ваҳй 16:18, Ваҳй 1:4-5, Зак. 4:2

+ 4:6 Ҳиз. 1:22, Ваҳй 15:2, Ҳиз. 1:5, Ҳиз. 1:18, Ҳиз. 10:12

+ 4:7 Ҳиз. 1:10
+ 4:8 Иш. 6:2, Ҳиз. 1:11, Иш. 6:3
+ 4:11 Ваҳй 5:12, Заб. 32:9-11

+ 5:1 Ҳиз. 2:9-10, Иш. 8:16, Иш. 29:11, Дон. 12:4, Ваҳй 10:4, Ваҳй 22:10

+ 5:5 Иш. 11:10, Ваҳй 22:16, Ҳас. 49:9

+ 5:6 Иш. 53:7, Юҳ. 1:29, Юҳ. 1:36, 1 Пет. 1:19, Аъм. 8:32-33, Зак. 3:9, Зак. 4:10, Ваҳй 1:4-5

+ 5:8 Заб. 140:2, Ваҳй 8:3-4

+ 5:9 Заб. 32:3, Ваҳй 14:3, Ваҳй 7:9, Ваҳй 11:9, Ваҳй 14:6, Ваҳй 14:3-4

+ 5:10 Хур. 19:6, 1 Пет. 2:9, Ваҳй 1:6
+ 5:11 Дон. 7:10, Луқ. 2:13
+ 5:12 Ваҳй 4:11

+ 5:13 Заб. 144:16, Заб. 150:6, 1 Пет. 4:11, Яҳ. 1:24-25, Ваҳй 1:6, Ваҳй 7:12

+ 5:14 Ваҳй 4:10

+ 6:1 Ваҳй 5:1, Ваҳй 4:7, Ваҳй 14:2, Ваҳй 19:6

+ 6:2 Зак. 1:8-10, Зак. 6:1-4
+ 6:4 Зак. 1:8, Зак. 6:2, Марқ. 13:8
+ 6:6 Ваҳй 7:3

+ 6:8 Иб. 26:22, Так. Шар. 32:24, Ҳиз. 5:17, Ҳиз. 14:21

+ 6:9 Ваҳй 20:4

+ 6:10 Так. Шар. 32:43, Заб. 78:10, Заб. 93:3, Заб. 118:84, Луқ. 18:7, 2 Тас. 1:6, Ваҳй 19:2

+ 6:11 Ваҳй 3:4

+ 6:12 Марқ. 13:8, Ваҳй 11:13, Иш. 50:3, Юил 2:30

+ 6:13 Иш. 34:4
+ 6:14 Ваҳй 16:20
+ 6:15 Иш. 2:10, Иш. 2:19
+ 6:16 Ҳуш. 10:8, Луқ. 23:30

+ 6:17 Заб. 75:8, Ирм. 30:7, Юил 2:11, Мал. 3:2

+ 7:1 Ирм. 49:36, Дон. 7:2
+ 7:3 Ҳиз. 9:4, Ваҳй 14:1, Ваҳй 22:4
+ 7:9 Ваҳй 3:4
+ 7:10 Ваҳй 12:10, Ваҳй 19:1
+ 7:11 Ваҳй 4:6
+ 7:12 Ваҳй 5:13-14

+ 7:14 Мат. 24:21, Зак. 3:4, Ибр. 9:14, Ваҳй 19:8, Ваҳй 22:14

+ 7:16 Заб. 120:6, Иш. 49:10

+ 7:17 2 Подш. 5:2, Заб. 22:1, Юҳ. 10:11, Иш. 25:8, Ваҳй 21:4

+ 8:1 Ваҳй 5:1

+ 8:2 Мат. 18:10-11

+ 8:3 Ом. 9:1, Хур. 30:7, Ад. 16:46, Заб. 140:2, Ваҳй 5:8

+ 8:4 Аъм. 10:4

+ 8:5 Иб. 16:12, Ҳиз. 10:2, Ваҳй 4:5

+ 8:7 Хур. 9:23-24, Ҳиз. 38:22, Юил 2:30, Ом. 7:4

+ 8:8 Ирм. 51:25, Хур. 7:17, Хур. 7:19, Ваҳй 11:6

+ 8:9 Иш. 2:16
+ 8:10 Иш. 14:12, Ваҳй 9:1
+ 8:11 Ирм. 9:15, Ирм. 23:15

+ 8:12 Хур. 10:21-23, Иш. 13:10, Юил 2:10, Юил 3:15

+ 9:1 Иш. 14:12, Луқ. 10:18, Ваҳй 8:10, Ваҳй 12:8-9, Ваҳй 1:18

+ 9:3 Хур. 10:4
+ 9:4 Ваҳй 7:2-4
+ 9:6 Айюб 3:21, Ирм. 8:3
+ 9:7 Юил 2:4, Дон. 7:8
+ 9:8 Юил 1:6
+ 9:9 Юил 2:5
+ 9:12 Ваҳй 11:14
+ 9:13 Хур. 27:2, Хур. 30:2
+ 9:14 Ваҳй 16:12
+ 9:15 Зак. 13:8

+ 9:20 1 Қӯр. 10:20, Заб. 134:15-18, Дон. 5:23

+ 9:21 Ваҳй 21:8, Ваҳй 22:15
+ 10:1 Ҳиз. 1:28, Ваҳй 4:3, Ваҳй 1:15-16
+ 10:2 Ҳиз. 2:9
+ 10:3 Юил 3:16, Ом. 1:2

+ 10:4 Иш. 8:16, Иш. 29:11, Дон. 8:26, Дон. 12:4, Ваҳй 5:1, Ваҳй 22:10

+ 10:7 Ваҳй 11:15
+ 10:9 Заб. 118:103, Ирм. 15:16, Ҳиз. 3:1-3
+ 11:1 Ҳиз. 40:3, Ваҳй 21:15

+ 11:2 Ҳиз. 40:17, Луқ. 21:24, Ваҳй 12:6, Ваҳй 13:5

+ 11:4 Зак. 4:2-3, Зак. 4:11, Зак. 4:14

+ 11:5 4 Подш. 1:10, Ирм. 5:14

+ 11:6 3 Подш. 17:1, Хур. 7:17, Хур. 7:19, Ваҳй 8:8

+ 11:7 Ваҳй 9:1, Дон. 7:21, Дон. 8:24
+ 11:8 Иш. 1:10, Иш. 3:9
+ 11:9 Заб. 78:2-3
+ 11:11 Ҳас. 2:7, Ҳиз. 37:10
+ 11:12 Ваҳй 4:1, 1 Тас. 4:17
+ 11:13 Ваҳй 6:12
+ 11:14 Ваҳй 8:13, Ваҳй 9:12

+ 11:15 Иш. 27:12, Мат. 24:31, Ваҳй 10:7, Хур. 15:18, Дон. 7:14, Дон. 7:27, Уб. 1:21, Зак. 14:9, Луқ. 1:33, 1 Қӯр. 15:24

+ 11:16 Ваҳй 4:4
+ 11:17 Ваҳй 1:4, Ваҳй 16:5
+ 11:18 Заб. 2:1, Ваҳй 20:12

+ 11:19 Ваҳй 15:5, Хур. 9:23, Еҳ. 10:11, Ваҳй 16:21

+ 12:1 Ҳас. 37:9

+ 12:3 Дон. 7:7, Ваҳй 13:1, Ваҳй 17:3, Ваҳй 17:12

+ 12:4 Дон. 8:10
+ 12:5 Заб. 2:9, Ваҳй 2:27, Ваҳй 19:15
+ 12:6 Ваҳй 11:3, Ваҳй 13:5
+ 12:7 Дон. 10:13, Дон. 12:1, Яҳ. 1:9

+ 12:9 1 Вақ. 21:1, Айюб 1:6, Зак. 3:1, Ҳас. 3:1, Ваҳй 20:2, Луқ. 10:18, Юҳ. 12:31

+ 12:10 Айюб 1:9-11, Айюб 2:4-5, Зак. 3:1

+ 12:11 Ваҳй 15:2, Луқ. 14:26, Юҳ. 12:25, Ваҳй 2:10

+ 12:12 Заб. 95:11, Иш. 44:23, Иш. 49:13

+ 12:14 Хур. 19:4, Так. Шар. 32:11, Дон. 7:25, Ваҳй 13:5

+ 12:17 Ҳас. 3:15
+ 13:1 Дон. 7:3, Ваҳй 12:3
+ 13:2 Дон. 7:4-6, Луқ. 4:6

+ 13:5 Дон. 7:8, Дон. 11:36, Дон. 7:25, Ваҳй 11:2, Ваҳй 12:6

+ 13:7 Дон. 7:21, Дон. 8:24, Ваҳй 11:7, Ваҳй 12:17

+ 13:8 Ваҳй 3:5
+ 13:9 Ваҳй 2:7
+ 13:10 Ирм. 15:2, Ирм. 43:11, Ваҳй 14:12

+ 13:13 Так. Шар. 13:1-3, Марқ. 13:22, Ваҳй 16:13, Ваҳй 19:20, 4 Подш. 1:10, Луқ. 9:54

+ 13:14 Мат. 24:24, Марқ. 13:22, 2 Тас. 2:9

+ 13:15 Дон. 3:6

+ 14:1 Заб. 2:6, Заб. 9:12, Ибр. 12:22, Ваҳй 3:12, Ваҳй 7:3-4

+ 14:2 Ҳиз. 1:24, Ҳиз. 43:2, Ваҳй 1:15, Ваҳй 6:1

+ 14:3 Заб. 32:3, Ваҳй 5:9

+ 14:4 2 Қӯр. 11:2, Ирм. 2:3, Яъқ. 1:18, 2 Тас. 2:13

+ 14:5 Саф. 3:13
+ 14:8 Иш. 21:9, Ирм. 51:8, Ваҳй 18:2
+ 14:9 Ваҳй 13:15

+ 14:10 Заб. 74:8, Иш. 51:17, Ирм. 25:15, Уб. 1:16, Зак. 12:2, Ваҳй 14:10, Ваҳй 20:10

+ 14:11 Иш. 34:10
+ 14:12 Ваҳй 13:10
+ 14:13 Ваҳй 20:6
+ 14:14 Дон. 7:13, Дон. 10:5-6, Ваҳй 1:13
+ 14:15 Юил 3:13, Марқ. 4:29
+ 14:16 Ирм. 51:33
+ 14:19 Иш. 63:3, Юил 3:13, Ваҳй 19:15
+ 15:1 Ваҳй 16:1, Ваҳй 17:1, Ваҳй 21:9
+ 15:2 Ваҳй 4:6, Ваҳй 12:11, Ваҳй 13:17
+ 15:3 Хур. 15:1, Так. Шар. 31:30, Заб. 91:6
+ 15:4 Ирм. 10:7, Заб. 85:9
+ 15:5 Хур. 38:21, Ваҳй 11:19
+ 15:6 Ваҳй 1:13
+ 15:7 Ваҳй 4:6

+ 15:8 Хур. 40:34-35, 3 Подш. 8:10-11, Иш. 6:4

+ 16:1 Ваҳй 15:1, Заб. 78:6, Ирм. 10:25
+ 16:2 Ваҳй 13:16, Хур. 9:9-11
+ 16:3 Ваҳй 8:8-9
+ 16:4 Хур. 7:17-20
+ 16:5 Ваҳй 1:4, Ваҳй 11:17, Ирм. 12:1
+ 16:6 Мат. 23:35, Ваҳй 18:24, Иш. 49:26
+ 16:7 Ваҳй 6:9
+ 16:9 Дон. 5:23, Аъм. 12:23
+ 16:10 Ваҳй 13:2, Хур. 10:21-22
+ 16:12 Ваҳй 9:14, Иш. 11:15, Иш. 44:27
+ 16:13 Ваҳй 12:3, Ваҳй 13:11
+ 16:14 Марқ. 13:22, Ваҳй 13:13

+ 16:15 Мат. 24:43-44, 2 Пет. 3:10, 1 Тас. 5:2, Ваҳй 3:3, Ваҳй 3:18

+ 16:18 Ҳиз. 38:19, Ом. 1:1, Ҳаҷ. 2:6, Дон. 12:1, Марқ. 13:19

+ 16:19 Ваҳй 14:10

+ 16:20 Ваҳй 6:14

+ 16:21 Хур. 9:23-25, Еҳ. 10:11, Иш. 30:30, Ваҳй 11:19

+ 17:1 Ваҳй 15:1, Ваҳй 21:9, Ирм. 51:13, Наҳум 3:4

+ 17:2 Иш. 23:17, Наҳум 3:4, Ирм. 51:7, Ваҳй 14:8

+ 17:3 Ҳиз. 37:1, Ваҳй 12:3
+ 17:6 Ваҳй 16:6
+ 17:8 Ваҳй 9:1, Ваҳй 11:7
+ 17:12 Дон. 7:7, Дон. 7:24, Ваҳй 12:3

+ 17:14 Так. Шар. 10:17, 1 Тим. 6:15, Ваҳй 19:16, Эзр. 7:12, Ҳиз. 26:7, Дон. 2:37

+ 17:16 Ҳиз. 28:18, Ваҳй 18:8

+ 18:1 Ҳиз. 43:2

+ 18:2 Иш. 21:9, Ваҳй 14:8, Иш. 13:21, Иш. 34:11, Иш. 34:14

+ 18:3 Наҳум 3:4, Ваҳй 17:2, Ҳиз. 27:33

+ 18:4 Иш. 48:20, Ирм. 50:8, Ирм. 51:45

+ 18:5 2 Вак. 28:9, Эзр. 9:6, Ирм. 51:9, Юн. 1:2

+ 18:6 Заб. 136:8, Ирм. 50:15, Ирм. 16:18
+ 18:7 Иш. 47:7
+ 18:8 Ҳиз. 28:18, Ваҳй 17:16
+ 18:9 Ирм. 51:8
+ 18:17 Ҳиз. 27:28-29
+ 18:18 Ҳиз. 27:32
+ 18:19 Ҳиз. 27:30
+ 18:20 Ирм. 51:48
+ 18:21 Ирм. 51:63-64
+ 18:22 Иш. 14:11, Иш. 24:8, Ҳиз. 26:13
+ 18:23 Ирм. 7:34, Ирм. 16:9, Наҳум 3:4
+ 18:24 Мат. 23:35, Ваҳй 16:6, Ваҳй 17:6
+ 19:1 Заб. 61:12, Ваҳй 7:10

+ 19:2 Так. Шар. 32:43, 4 Подш. 9:7, Ваҳй 6:10

+ 19:3 Иш. 34:10, Ваҳй 14:11, Ваҳй 18:9
+ 19:4 Ваҳй 4:4
+ 19:5 Заб. 133:1, Заб. 134:1

+ 19:6 Ҳиз. 1:24, Ваҳй 1:15, Ваҳй 6:1, Заб. 92:1

+ 19:7 Мат. 22:2, Мат. 25:10, Ваҳй 21:2
+ 19:8 Иш. 61:10, Зак. 3:4, Ваҳй 7:14
+ 19:10 Аъм. 10:25-26, Ваҳй 22:8-9
+ 19:11 Ҳиз. 1:1
+ 19:12 Ваҳй 1:14, Ваҳй 2:17
+ 19:13 Юҳ. 1:1

+ 19:15 Иш. 49:2, Ваҳй 1:16, Заб. 2:9, Ваҳй 2:27, Ваҳй 12:5, Иш. 63:3, Юил 3:13, Ваҳй 14:19-20

+ 19:16 Так. Шар. 10:17
+ 19:17 Ирм. 12:9, Ҳиз. 39:17-20
+ 19:18 Ҳиз. 39:18-20
+ 19:19 Ваҳй 16:16

+ 19:20 Ваҳй 13:11-15, Ваҳй 16:13, Дон. 7:11-12

+ 19:21 Иш. 49:2, Ваҳй 1:16
+ 20:1 Ваҳй 9:1
+ 20:2 Ҳас. 3:1, Ваҳй 12:9
+ 20:3 Заб. 54:24, Дон. 6:17

+ 20:4 Дон. 7:9, Мат. 19:28, Ваҳй 6:9, Ваҳй 13:12-16, Дон. 7:18

+ 20:6 Ваҳй 2:11, Ваҳй 14:13, Ваҳй 21:8, Хур. 19:6, Ваҳй 1:6

+ 20:8 Ҳиз. 38:2, Ҳиз. 39:1, Ваҳй 16:14

+ 20:9 4 Подш. 1:10, Ҳиз. 38:22, Ҳиз. 39:6, Ваҳй 11:5

+ 20:10 Ваҳй 19:20

+ 20:11 Заб. 101:27

+ 20:12 Хур. 32:32, Хур. 32:33, Дон. 7:10, Дон. 12:1, Мат. 16:27

+ 20:13 Аъм. 24:15

+ 20:15 Мат. 13:42, Мат. 13:50

+ 21:1 Иш. 65:17, Иш. 66:22, 2 Пет. 3:13, Ваҳй 20:11

+ 21:2 Ғал. 4:26, Ибр. 12:22, Иш. 61:10, Ваҳй 19:7

+ 21:3 Иб. 26:11-12, Ҳиз. 37:27

+ 21:4 Иш. 25:8, Иш. 65:19, Ваҳй 7:17, Иш. 35:10, Иш. 43:18, Иш. 51:11

+ 21:5 Иш. 43:19, 2 Қӯр. 5:17

+ 21:6 Иш. 44:6, Иш. 48:12, Ваҳй 1:6, Ваҳй 22:13, Иш. 55:1, Юҳ. 4:10, Юҳ. 7:37

+ 21:7 Ваҳй 2:7, Ваҳй 3:5, Мат. 25:34, 2 Подш. 7:14, 2 Қӯр. 6:18

+ 21:8 1 Қӯр. 6:9-10, Ғал. 5:19-21, Ваҳй 22:15, Иш. 66:24, Ваҳй 2:11, Ваҳй 20:6

+ 21:9 Ваҳй 15:1, Ваҳй 17:1
+ 21:10 Ҳиз. 40:2, Ваҳй 17:3
+ 21:11 Хур. 40:34
+ 21:13 Ҳиз. 48:30-34
+ 21:14 Эфс. 2:20
+ 21:15 Ҳиз. 40:3, Ваҳй 11:1
+ 21:16 Ҳиз. 48:16

+ 21:19 Хур. 28:17-20, Иш. 54:11-12, Ҳиз. 28:13

+ 21:22 Иш. 8:14, Ҳиз. 11:16
+ 21:23 Иш. 60:19-20, Ваҳй 22:5
+ 21:24 Иш. 60:3
+ 21:25 Иш. 60:11, Зак. 14:7

+ 21:27 Иш. 35:8, Иш. 52:1, Юил 3:17, Наҳум 1:15, Заб. 117:20

+ 22:1 Ҳиз. 47:1, Зак. 14:8

+ 22:2 Ҳас. 2:9, Ҳас. 3:22, Ҳиз. 47:7, Ҳиз. 47:12, Ваҳй 2:7

+ 22:4 Айюб 19:26, Заб. 16:15, Мат. 5:8, 1 Юҳ. 3:2, Ибр. 12:14, Ваҳй 7:3-4

+ 22:5 Заб. 35:10, Иш. 60:19-20, Ваҳй 21:23
+ 22:6 Ваҳй 1:1
+ 22:7 Ваҳй 3:11, Ваҳй 1:3
+ 22:8 Ваҳй 19:10
+ 22:10 Дон. 12:4, Ваҳй 10:4, Ваҳй 1:3
+ 22:11 Дон. 12:10, 2 Тим. 3:13
+ 22:12 Иш. 40:10, Иш. 62:11, Мат. 16:27

+ 22:13 Иш. 44:6, Иш. 48:12, Ваҳй 1:8, Ваҳй 21:6

+ 22:14 Ваҳй 7:14

+ 22:15 Мас. 12:22, 1 Қӯр. 6:9-10, Ғал. 5:19-21, Ваҳй 21:8

+ 22:16 Иш. 11:10, Ваҳй 5:5, Ад. 24:17, Ваҳй 2:26

+ 22:17 Ваҳй 21:2, Ваҳй 21:9, Иш. 55:1, Юҳ. 7:37, Ваҳй 21:6

+ 22:18 Так. Шар. 4:2, Так. Шар. 12:32, Мас. 30:6

+ 22:20 1 Қӯр. 16:22

Table of Contents

Китоби Муқаддас

Аҳди Қадим

Ҳастӣ

- БОБИ ЯКУМ
- БОБИ ДУЮМ
- БОБИ СЕЮМ
- БОБИ ЧОРУМ
- БОБИ ПАНҶУМ
- БОБИ ШАШУМ
- БОБИ ҲАФТУМ
- БОБИ ҲАШТУМ
- БОБИ НӮҲУМ
- БОБИ ДАҲУМ
- БОБИ ЁЗДАҲУМ
- БОБИ ДУВОЗДАҲУМ
- БОБИ СЕЗДАҲУМ
- БОБИ ЧОРДАҲУМ
- БОБИ ПОНЗДАҲУМ
- БОБИ ШОНЗДАҲУМ
- БОБИ ҲАФДАҲУМ
- БОБИ ҲАЖДАҲУМ
- БОБИ НУЗДАҲУМ
- БОБИ БИСТУМ
- БОБИ БИСТУ ЯКУМ
- БОБИ БИСТУ ДУЮМ
- БОБИ БИСТУ СЕЮМ
- БОБИ БИСТУ ЧОРУМ
- БОБИ БИСТУ ПАНҶУМ
- БОБИ БИСТУ ШАШУМ
- БОБИ БИСТУ ҲАФТУМ
- БОБИ БИСТУ ҲАШТУМ
- БОБИ БИСТУ НӮҲУМ
- БОБИ СИЮМ
- БОБИ СИЮ ЯКУМ
- БОБИ СИЮ ДУЮМ
- БОБИ СИЮ СЕЮМ
- БОБИ СИЮ ЧОРУМ
- БОБИ СИЮ ПАНҶУМ
- БОБИ СИЮ ШАШУМ
- БОБИ СИЮ ҲАФТУМ
- БОБИ СИЮ ҲАШТУМ
- БОБИ СИЮ НӮҲУМ
- БОБИ ЧИЛУМ
- БОБИ ЧИЛУ ЯКУМ
- БОБИ ЧИЛУ ДУЮМ
- БОБИ ЧИЛУ СЕЮМ
- БОБИ ЧИЛУ ЧОРУМ
- БОБИ ЧИЛУ ПАНҶУМ
- БОБИ ЧИЛУ ШАШУМ
- БОБИ ЧИЛУ ҲАФТУМ
- БОБИ ЧИЛУ ҲАШТУМ
- БОБИ ЧИЛУ НӮҲУМ
- БОБИ ПАНҶОҲУМ

Хуруҷ

- БОБИ ЯКУМ
- БОБИ ДУЮМ
- БОБИ СЕЮМ
- БОБИ ЧОРУМ
- БОБИ ПАНҶУМ
- БОБИ ШАШУМ
- БОБИ ҲАФТУМ
- БОБИ ҲАШТУМ
- БОБИ НӮҲУМ
- БОБИ ДАҲУМ
- БОБИ ЁЗДАҲУМ
- БОБИ ДУВОЗДАҲУМ
- БОБИ СЕЗДАҲУМ
- БОБИ ЧОРДАҲУМ
- БОБИ ПОНЗДАҲУМ
- БОБИ ШОНЗДАҲУМ
- БОБИ ҲАФДАҲУМ
- БОБИ ҲАЖДАҲУМ
- БОБИ НУЗДАҲУМ
- БОБИ БИСТУМ
- БОБИ БИСТУ ЯКУМ
- БОБИ БИСТУ ДУЮМ
- БОБИ БИСТУ СЕЮМ
- БОБИ БИСТУ ЧОРУМ
- БОБИ БИСТУ ПАНҶУМ
- БОБИ БИСТУ ШАШУМ
- БОБИ БИСТУ ҲАФТУМ
- БОБИ БИСТУ ҲАШТУМ
- БОБИ БИСТУ НӮҲУМ
- БОБИ СИЮМ
- БОБИ СИЮ ЯКУМ
- БОБИ СИЮ ДУЮМ
- БОБИ СИЮ СЕЮМ
- БОБИ СИЮ ЧОРУМ
- БОБИ СИЮ ПАНҶУМ
- БОБИ СИЮ ШАШУМ
- БОБИ СИЮ ҲАФТУМ
- БОБИ СИЮ ҲАШТУМ
- БОБИ СИЮ НӮҲУМ
- БОБИ ЧИЛУМ

Ибодат

- БОБИ ЯКУМ
- БОБИ ДУЮМ
- БОБИ СЕЮМ
- БОБИ ЧОРУМ
- БОБИ ПАНҶУМ
- БОБИ ШАШУМ
- БОБИ ҲАФТУМ
- БОБИ ҲАШТУМ
- БОБИ НӮҲУМ
- БОБИ ДАҲУМ
- БОБИ ЁЗДАҲУМ
- БОБИ ДУВОЗДАҲУМ
- БОБИ СЕЗДАҲУМ
- БОБИ ЧОРДАҲУМ
- БОБИ ПОНЗДАҲУМ
- БОБИ ШОНЗДАҲУМ
- БОБИ ҲАФДАҲУМ
- БОБИ ҲАЖДАҲУМ
- БОБИ НУЗДАҲУМ
- БОБИ БИСТУМ
- БОБИ БИСТУ ЯКУМ
- БОБИ БИСТУ ДУЮМ
- БОБИ БИСТУ СЕЮМ
- БОБИ БИСТУ ЧОРУМ
- БОБИ БИСТУ ПАНҶУМ
- БОБИ БИСТУ ШАШУМ
- БОБИ БИСТУ ҲАФТУМ

Ададҳо

- БОБИ ЯКУМ
- БОБИ ДУЮМ
- БОБИ СЕЮМ
- БОБИ ЧОРУМ
- БОБИ ПАНҶУМ
- БОБИ ШАШУМ
- БОБИ ҲАФТУМ
- БОБИ ҲАШТУМ
- БОБИ НӮҲУМ
- БОБИ ДАҲУМ
- БОБИ ЁЗДАҲУМ
- БОБИ ДУВОЗДАҲУМ
- БОБИ СЕЗДАҲУМ
- БОБИ ЧОРДАҲУМ
- БОБИ ПОНЗДАҲУМ
- БОБИ ШОНЗДАҲУМ
- БОБИ ҲАФДАҲУМ
- БОБИ ҲАЖДАҲУМ
- БОБИ НУЗДАҲУМ
- БОБИ БИСТУМ
- БОБИ БИСТУ ЯКУМ
- БОБИ БИСТУ ДУЮМ
- БОБИ БИСТУ СЕЮМ
- БОБИ БИСТУ ЧОРУМ
- БОБИ БИСТУ ПАНҶУМ
- БОБИ БИСТУ ШАШУМ
- БОБИ БИСТУ ҲАФТУМ
- БОБИ БИСТУ ҲАШТУМ
- БОБИ БИСТУ НӮҲУМ
- БОБИ СИЮМ
- БОБИ СИЮ ЯКУМ
- БОБИ СИЮ ДУЮМ
- БОБИ СИЮ СЕЮМ
- БОБИ СИЮ ЧОРУМ
- БОБИ СИЮ ПАНҶУМ
- БОБИ СИЮ ШАШУМ

Такрори Шариат

- БОБИ ЯКУМ
- БОБИ ДУЮМ
- БОБИ СЕЮМ
- БОБИ ЧОРУМ
- БОБИ ПАНҶУМ
- БОБИ ШАШУМ
- БОБИ ҲАФТУМ
- БОБИ ҲАШТУМ
- БОБИ НӮҲУМ
- БОБИ ДАҲУМ
- БОБИ ЁЗДАҲУМ
- БОБИ ДУВОЗДАҲУМ
- БОБИ СЕЗДАҲУМ
- БОБИ ЧОРДАҲУМ
- БОБИ ПОНЗДАҲУМ
- БОБИ ШОНЗДАҲУМ
- БОБИ ҲАФДАҲУМ
- БОБИ ҲАЖДАҲУМ
- БОБИ НУЗДАҲУМ
- БОБИ БИСТУМ
- БОБИ БИСТУ ЯКУМ
- БОБИ БИСТУ ДУЮМ
- БОБИ БИСТУ СЕЮМ
- БОБИ БИСТУ ЧОРУМ
- БОБИ БИСТУ ПАНҶУМ
- БОБИ БИСТУ ШАШУМ
- БОБИ БИСТУ ҲАФТУМ
- БОБИ БИСТУ ҲАШТУМ
- БОБИ БИСТУ НӮҲУМ
- БОБИ СИЮМ
- БОБИ СИЮ ЯКУМ
- БОБИ СИЮ ДУЮМ
- БОБИ СИЮ СЕЮМ
- БОБИ СИЮ ЧОРУМ

Еҳушаъ Ибни Нун

- БОБИ ЯКУМ
- БОБИ ДУЮМ
- БОБИ СЕЮМ
- БОБИ ЧОРУМ
- БОБИ ПАНҶУМ
- БОБИ ШАШУМ
- БОБИ ҲАФТУМ
- БОБИ ҲАШТУМ
- БОБИ НӮҲУМ
- БОБИ ДАҲУМ
- БОБИ ЁЗДАҲУМ
- БОБИ ДУВОЗДАҲУМ
- БОБИ СЕЗДАҲУМ
- БОБИ ЧОРДАҲУМ
- БОБИ ПОНЗДАҲУМ
- БОБИ ШОНЗДАҲУМ
- БОБИ ҲАФДАҲУМ
- БОБИ ҲАЖДАҲУМ
- БОБИ НУЗДАҲУМ
- БОБИ БИСТУМ
- БОБИ БИСТУ ЯКУМ
- БОБИ БИСТУ ДУЮМ
- БОБИ БИСТУ СЕЮМ
- БОБИ БИСТУ ЧОРУМ

Доварон

- БОБИ ЯКУМ
- БОБИ ДУЮМ
- БОБИ СЕЮМ
- БОБИ ЧОРУМ
- БОБИ ПАНҶУМ
- БОБИ ШАШУМ
- БОБИ ҲАФТУМ
- БОБИ ҲАШТУМ
- БОБИ НӮҲУМ
- БОБИ ДАҲУМ
- БОБИ ЁЗДАҲУМ
- БОБИ ДУВОЗДАҲУМ
- БОБИ СЕЗДАҲУМ
- БОБИ ЧОРДАҲУМ
- БОБИ ПОНЗДАҲУМ
- БОБИ ШОНЗДАҲУМ
- БОБИ ҲАФДАҲУМ
- БОБИ ҲАЖДАҲУМ
- БОБИ НУЗДАҲУМ
- БОБИ БИСТУМ
- БОБИ БИСТУ ЯКУМ

Рут

- БОБИ ЯКУМ
- БОБИ ДУЮМ
- БОБИ СЕЮМ
- БОБИ ЧОРУМ

1 Подшоҳон

- БОБИ ЯКУМ
- БОБИ ДУЮМ
- БОБИ СЕЮМ
- БОБИ ЧОРУМ
- БОБИ ПАНҶУМ
- БОБИ ШАШУМ
- БОБИ ҲАФТУМ
- БОБИ ҲАШТУМ
- БОБИ НӮҲУМ
- БОБИ ДАҲУМ
- БОБИ ЁЗДАҲУМ
- БОБИ ДУВОЗДАҲУМ
- БОБИ СЕЗДАҲУМ
- БОБИ ЧОРДАҲУМ
- БОБИ ПОНЗДАҲУМ
- БОБИ ШОНЗДАҲУМ
- БОБИ ҲАФДАҲУМ
- БОБИ ҲАЖДАҲУМ
- БОБИ НУЗДАҲУМ
- БОБИ БИСТУМ
- БОБИ БИСТУ ЯКУМ
- БОБИ БИСТУ ДУЮМ
- БОБИ БИСТУ СЕЮМ
- БОБИ БИСТУ ЧОРУМ
- БОБИ БИСТУ ПАНҶУМ
- БОБИ БИСТУ ШАШУМ
- БОБИ БИСТУ ҲАФТУМ
- БОБИ БИСТУ ҲАШТУМ
- БОБИ БИСТУ НӮҲУМ
- БОБИ СИЮМ
- БОБИ СИЮ ЯКУМ

2 Подшоҳон

- БОБИ ЯКУМ
- БОБИ ДУЮМ
- БОБИ СЕЮМ
- БОБИ ЧОРУМ
- БОБИ ПАНҶУМ
- БОБИ ШАШУМ
- БОБИ ҲАФТУМ
- БОБИ ҲАШТУМ
- БОБИ НӮҲУМ
- БОБИ ДАҲУМ
- БОБИ ЁЗДАҲУМ
- БОБИ ДУВОЗДАҲУМ
- БОБИ СЕЗДАҲУМ
- БОБИ ЧОРДАҲУМ
- БОБИ ПОНЗДАҲУМ
- БОБИ ШОНЗДАҲУМ
- БОБИ ҲАФДАҲУМ
- БОБИ ҲАЖДАҲУМ
- БОБИ НУЗДАХУМ
- БОБИ БИСТУМ
- БОБИ БИСТУ ЯКУМ
- БОБИ БИСТУ ДУЮМ
- БОБИ БИСТУ СЕЮМ
- БОБИ БИСТУ ЧОРУМ

3 Подшоҳон

- БОБИ ЯКУМ
- БОБИ ДУЮМ
- БОБИ СЕЮМ
- БОБИ ЧОРУМ
- БОБИ ПАНҶУМ
- БОБИ ШАШУМ
- БОБИ ҲАФТУМ
- БОБИ ҲАШТУМ
- БОБИ НӮҲУМ
- БОБИ ДАҲУМ
- БОБИ ЁЗДАҲУМ
- БОБИ ДУВОЗДАҲУМ
- БОБИ СЕЗДАҲУМ
- БОБИ ЧОРДАҲУМ
- БОБИ ПОНЗДАҲУМ
- БОБИ ШОНЗДАҲУМ
- БОБИ ҲАФДАҲУМ
- БОБИ ҲАЖДАҲУМ
- БОБИ НУЗДАҲУМ
- БОБИ БИСТУМ
- БОБИ БИСТУ ЯКУМ
- БОБИ БИСТУ ДУЮМ

4 Подшоҳон

- БОБИ ЯКУМ
- БОБИ ДУЮМ
- БОБИ СЕЮМ
- БОБИ ЧОРУМ
- БОБИ ПАНҶУМ
- БОБИ ШАШУМ
- БОБИ ҲАФТУМ
- БОБИ ҲАШТУМ
- БОБИ НӮҲУМ
- БОБИ ДАҲУМ
- БОБИ ЁЗДАҲУМ
- БОБИ ДУВОЗДАҲУМ
- БОБИ СЕЗДАҲУМ
- БОБИ ЧОРДАҲУМ
- БОБИ ПОНЗДАҲУМ
- БОБИ ШОНЗДАҲУМ
- БОБИ ҲАФДАҲУМ
- БОБИ ҲАЖДАҲУМ
- БОБИ НУЗДАҲУМ
- БОБИ БИСТУМ
- БОБИ БИСТУ ЯКУМ
- БОБИ БИСТУ ДУЮМ
- БОБИ БИСТУ СЕЮМ
- БОБИ БИСТУ ЧОРУМ
- БОБИ БИСТУ ПАНҶУМ

1 Вақоеънома

- БОБИ ЯКУМ
- БОБИ ДУЮМ
- БОБИ СЕЮМ
- БОБИ ЧОРУМ
- БОБИ ПАНҶУМ
- БОБИ ШАШУМ
- БОБИ ҲАФТУМ
- БОБИ ҲАШТУМ
- БОБИ НӮҲУМ
- БОБИ ДАҲУМ
- БОБИ ЁЗДАҲУМ
- БОБИ ДУВОЗДАҲУМ
- БОБИ СЕЗДАҲУМ
- БОБИ ЧОРДАҲУМ
- БОБИ ПОНЗДАҲУМ
- БОБИ ШОНЗДАҲУМ
- БОБИ ҲАФДАҲУМ
- БОБИ ҲАЖДАҲУМ
- БОБИ НУЗДАҲУМ
- БОБИ БИСТУМ
- БОБИ БИСТУ ЯКУМ
- БОБИ БИСТУ ДУЮМ
- БОБИ БИСТУ СЕЮМ
- БОБИ БИСТУ ЧОРУМ
- БОБИ БИСТУ ПАНҶУМ
- БОБИ БИСТУ ШАШУМ
- БОБИ БИСТУ ҲАФТУМ
- БОБИ БИСТУ ҲАШТУМ
- БОБИ БИСТУ НӮҲУМ

2 Вақоеънома

- БОБИ ЯКУМ
- БОБИ ДУЮМ
- БОБИ СЕЮМ
- БОБИ ЧОРУМ
- БОБИ ПАНҶУМ
- БОБИ ШАШУМ
- БОБИ ҲАФТУМ
- БОБИ ҲАШТУМ
- БОБИ НӮҲУМ
- БОБИ ДАҲУМ
- БОБИ ЁЗДАҲУМ
- БОБИ ДУВОЗДАҲУМ
- БОБИ СЕЗДАҲУМ
- БОБИ ЧОРДАҲУМ
- БОБИ ПОНЗДАҲУМ
- БОБИ ШОНЗДАҲУМ
- БОБИ ҲАФДАҲУМ
- БОБИ ҲАЖДАҲУМ
- БОБИ НУЗДАҲУМ
- БОБИ БИСТУМ
- БОБИ БИСТУ ЯКУМ
- БОБИ БИСТУ ДУЮМ
- БОБИ БИСТУ СЕЮМ
- БОБИ БИСТУ ЧОРУМ
- БОБИ БИСТУ ПАНҶУМ
- БОБИ БИСТУ ШАШУМ
- БОБИ БИСТУ ҲАФТУМ
- БОБИ БИСТУ ҲАШТУМ
- БОБИ БИСТУ НӮҲУМ
- БОБИ СИЮМ
- БОБИ СИЮ ЯКУМ
- БОБИ СИЮ ДУЮМ
- БОБИ СИЮ СЕЮМ
- БОБИ СИЮ ЧОРУМ
- БОБИ СИЮ ПАНҶУМ
- БОБИ СИЮ ШАШУМ

Эзро

- БОБИ ЯКУМ
- БОБИ ДУЮМ
- БОБИ СЕЮМ
- БОБИ ЧОРУМ
- БОБИ ПАНҶУМ
- БОБИ ШАШУМ
- БОБИ ҲАФТУМ
- БОБИ ҲАШТУМ
- БОБИ НӮҲУМ
- БОБИ ДАҲУМ

Наҳемьё

- БОБИ ЯКУМ
- БОБИ ДУЮМ
- БОБИ СЕЮМ
- БОБИ ЧОРУМ
- БОБИ ПАНҶУМ
- БОБИ ШАШУМ
- БОБИ ҲАФТУМ
- БОБИ ҲАШТУМ
- БОБИ НӮҲУМ
- БОБИ ДАҲУМ
- БОБИ ЁЗДАҲУМ
- БОБИ ДУВОЗДАҲУМ
- БОБИ СЕЗДАҲУМ

Эстер

- БОБИ ЯКУМ
- БОБИ ДУЮМ
- БОБИ СЕЮМ
- БОБИ ЧОРУМ
- БОБИ ПАНҶУМ
- БОБИ ШАШУМ
- БОБИ ҲАФТУМ
- БОБИ ҲАШТУМ
- БОБИ НӮҲУМ
- БОБИ ДАҲУМ

Айюб

- БОБИ ЯКУМ
- БОБИ ДУЮМ
- БОБИ СЕЮМ
- БОБИ ЧОРУМ
- БОБИ ПАНҶУМ
- БОБИ ШАШУМ
- БОБИ ҲАФТУМ
- БОБИ ҲАШТУМ
- БОБИ НӮҲУМ
- БОБИ ДАҲУМ
- БОБИ ЁЗДАҲУМ
- БОБИ ДУВОЗДАҲУМ
- БОБИ СЕЗДАҲУМ
- БОБИ ЧОРДАҲУМ
- БОБИ ПОНЗДАҲУМ
- БОБИ ШОНЗДАҲУМ
- БОБИ ҲАФДАҲУМ
- БОБИ ҲАЖДАҲУМ
- БОБИ НУЗДАҲУМ
- БОБИ БИСТУМ
- БОБИ БИСТУ ЯКУМ
- БОБИ БИСТУ ДУЮМ
- БОБИ БИСТУ СЕЮМ
- БОБИ БИСТУ ЧОРУМ
- БОБИ БИСТУ ПАНҶУМ
- БОБИ БИСТУ ШАШУМ
- БОБИ БИСТУ ҲАФТУМ
- БОБИ БИСТУ ҲАШТУМ
- БОБИ БИСТУ НӮҲУМ
- БОБИ СИЮМ
- БОБИ СИЮ ЯКУМ
- БОБИ СИЮ ДУЮМ
- БОБИ СИЮ СЕЮМ
- БОБИ СИЮ ЧОРУМ
- БОБИ СИЮ ПАНҶУМ
- БОБИ СИЮ ШАШУМ
- БОБИ СИЮ ҲАФТУМ
- БОБИ СИЮ ҲАШТУМ
- БОБИ СИЮ НӮҲУМ
- БОБИ ЧИЛУМ
- БОБИ ЧИЛУ ЯКУМ
- БОБИ ЧИЛУ ДУЮМ

Забур

ТАРОНАИ ЯКУМ
ТАРОНАИ ДУЮМ
ТАРОНАИ СЕЮМ
ТАРОНАИ ЧОРУМ
ТАРОНАИ ПАНҶУМ
ТАРОНАИ ШАШУМ
ТАРОНАИ ҲАФТУМ
ТАРОНАИ ҲАШТУМ
ТАРОНАИ НӮҲУМ
ТАРОНАИ ДАҲУМ
ТАРОНАИ ЁЗДАҲУМ
ТАРОНАИ ДУВОЗДАҲУМ
ТАРОНАИ СЕЗДАҲУМ
ТАРОНАИ ЧОРДАҲУМ
ТАРОНАИ ПОНЗДАҲУМ
ТАРОНАИ ШОНЗДАҲУМ
ТАРОНАИ ҲАФДАҲУМ
ТАРОНАИ ҲАЖДАҲУМ
ТАРОНАИ НУЗДАҲУМ
ТАРОНАИ БИСТУМ
ТАРОНАИ БИСТУ ЯКУМ
ТАРОНАИ БИСТУ ДУЮМ
ТАРОНАИ БИСТУ СЕЮМ
ТАРОНАИ БИСТУ ЧОРУМ
ТАРОНАИ БИСТУ ПАНҶУМ
ТАРОНАИ БИСТУ ШАШУМ
ТАРОНАИ БИСТУ ҲАФТУМ
ТАРОНАИ БИСТУ ҲАШТУМ
ТАРОНАИ БИСТУ НӮҲУМ
ТАРОНАИ СИЮМ
ТАРОНАИ СИЮ ЯКУМ
ТАРОНАИ СИЮ ДУЮМ
ТАРОНАИ СИЮ СЕЮМ
ТАРОНАИ СИЮ ЧОРУМ
ТАРОНАИ СИЮ ПАНҶУМ
ТАРОНАИ СИЮ ШАШУМ
ТАРОНАИ СИЮ ҲАФТУМ
ТАРОНАИ СИЮ ҲАШТУМ
ТАРОНАИ СИЮ НӮҲУМ
ТАРОНАИ ЧИЛУМ
ТАРОНАИ ЧИЛУ ЯКУМ
ТАРОНАИ ЧИЛУ ДУЮМ
ТАРОНАИ ЧИЛУ СЕЮМ
ТАРОНАИ ЧИЛУ ЧОРУМ
ТАРОНАИ ЧИЛУ ПАНҶУМ
ТАРОНАИ ЧИЛУ ШАШУМ
ТАРОНАИ ЧИЛУ ҲАФТУМ
ТАРОНАИ ЧИЛУ ҲАШТУМ
ТАРОНАИ ЧИЛУ НӮҲУМ
ТАРОНАИ ПАНҶОҲУМ
ТАРОНАИ ПАНҶОҲУ ЯКУМ
ТАРОНАИ ПАНҶОҲУ ДУЮМ
ТАРОНАИ ПАНҶОҲУ СЕЮМ
ТАРОНАИ ПАНҶОҲУ ЧОРУМ
ТАРОНАИ ПАНҶОҲУ ПАНҶУМ
ТАРОНАИ ПАНҶОХУ ШАШУМ
ТАРОНАИ ПАНҶОҲУ ҲАФТУМ
ТАРОНАИ ПАНҶОҲУ ҲАШТУМ
ТАРОНАИ ПАНҶОҲУ НӮҲУМ
ТАРОНАИ ШАСТУМ
ТАРОНАИ ШАСТУ ЯКУМ
ТАРОНАИ ШАСТУ ДУЮМ
ТАРОНАИ ШАСТУ СЕЮМ
ТАРОНАИ ШАСТУ ЧОРУМ
ТАРОНАИ ШАСТУ ПАНҶУМ
ТАРОНАИ ШАСТУ ШАШУМ
ТАРОНАИ ШАСТУ ҲАФТУМ
ТАРОНАИ ШАСТУ ҲАШТУМ
ТАРОНАИ ШАСТУ НӮҲУМ
ТАРОНАИ ҲАФТОДУМ
ТАРОНАИ ҲАФТОДУ ЯКУМ
ТАРОНАИ ҲАФТОДУ ДУЮМ
ТАРОНАИ ҲАФТОДУ СЕЮМ
ТАРОНАИ ҲАФТОДУ ЧОРУМ
ТАРОНАИ ҲАФТОДУ ПАНҶУМ
ТАРОНАИ ҲАФТОДУ ШАШУМ
ТАРОНАИ ҲАФТОДУ ҲАФТУМ
ТАРОНАИ ҲАФТОДУ ҲАШТУМ
ТАРОНАИ ҲАФТОДУ НӮҲУМ
ТАРОНАИ ҲАШТОДУМ
ТАРОНАИ ҲАШТОДУ ЯКУМ
ТАРОНАИ ҲАШТОДУ ДУЮМ
ТАРОНАИ ҲАШТОДУ СЕЮМ
ТАРОНАИ ҲАШТОДУ ЧОРУМ
ТАРОНАИ ҲАШТОДУ ПАНҶУМ
ТАРОНАИ ҲАШТОДУ ШАШУМ
ТАРОНАИ ҲАШТОДУ ҲАФТУМ
ТАРОНАИ ҲАШТОДУ ҲАШТУМ
ТАРОНАИ ҲАШТОДУ НӮҲУМ
ТАРОНАИ НАВАДУМ
ТАРОНАИ НАВАДУ ЯКУМ
ТАРОНАИ НАВАДУ ДУЮМ
ТАРОНАИ НАВАДУ СЕЮМ
ТАРОНАИ НАВАДУ ЧОРУМ
ТАРОНАИ НАВАДУ ПАНҶУМ
ТАРОНАИ НАВАДУ ШАШУМ
ТАРОНАИ НАВАДУ ҲАФТУМ
ТАРОНАИ НАВАДУ ҲАШТУМ
ТАРОНАИ НАВАДУ НӮҲУМ
ТАРОНАИ САДУМ
ТАРОНАИ САДУ ЯКУМ
ТАРОНАИ САДУ ДУЮМ
ТАРОНАИ САДУ СЕЮМ
ТАРОНАИ САДУ ЧОРУМ
ТАРОНАИ САДУ ПАНҶУМ
ТАРОНАИ САДУ ШАШУМ
ТАРОНАИ САДУ ҲАФТУМ
ТАРОНАИ САДУ ҲАШТУМ
ТАРОНАИ САДУ НӮҲУМ
ТАРОНАИ САДУ ДАҲУМ
ТАРОНАИ САДУ ЁЗДАҲУМ
ТАРОНАИ САДУ ДУВОЗДАҲУМ
ТАРОНАИ САДУ СЕЗДАҲУМ
ТАРОНАИ САДУ ЧОРДАҲУМ
ТАРОНАИ САДУ ПОНЗДАҲУМ
ТАРОНАИ САДУ ШОНЗДАҲУМ
ТАРОНАИ САДУ ҲАФДАҲУМ
ТАРОНАИ САДУ ҲАЖДАҲУМ
ТАРОНАИ САДУ НУЗДАҲУМ
ТАРОНАИ САДУ БИСТУМ
ТАРОНАИ САДУ БИСТУ ЯКУМ
ТАРОНАИ САДУ БИСТУ ДУЮМ
ТАРОНАИ САДУ БИСТУ СЕЮМ
ТАРОНАИ САДУ БИСТУ ЧОРУМ
ТАРОНАИ САДУ БИСТУ ПАНҶУМ
ТАРОНАИ САДУ БИСТУ ШАШУМ
ТАРОНАИ САДУ БИСТУ ҲАФТУМ
ТАРОНАИ САДУ БИСТУ ҲАШТУМ
ТАРОНАИ САДУ БИСТУ НӮҲУМ
ТАРОНАИ САДУ СИЮМ
ТАРОНАИ САДУ СИЮ ЯКУМ
ТАРОНАИ САДУ СИЮ ДУЮМ
ТАРОНАИ САДУ СИЮ СЕЮМ
ТАРОНАИ САДУ СИЮ ЧОРУМ
ТАРОНАИ САДУ СИЮ ПАНҶУМ
ТАРОНАИ САДУ СИЮ ШАШУМ
ТАРОНАИ САДУ СИЮ ҲАФТУМ
ТАРОНАИ САДУ СИЮ ҲАШТУМ
ТАРОНАИ САДУ СИЮ НӮҲУМ
ТАРОНАИ САДУ ЧИЛУМ
ТАРОНАИ САДУ ЧИЛУ ЯКУМ
ТАРОНАИ САДУ ЧИЛУ ДУЮМ
ТАРОНАИ САДУ ЧИЛУ СЕЮМ
ТАРОНАИ САДУ ЧИЛУ ЧОРУМ
ТАРОНАИ САДУ ЧИЛУ ПАНҶУМ
ТАРОНАИ САДУ ЧИЛУ ШАШУМ
ТАРОНАИ САДУ ЧИЛУ ҲАФТУМ
ТАРОНАИ САДУ ЧИЛУ ҲАШТУМ
ТАРОНАИ САДУ ЧИЛУ НӮҲУМ
ТАРОНАИ САДУ ПАНҶОҲУМ

Масалҳои

- БОБИ ЯКУМ
- БОБИ ДУЮМ
- БОБИ СЕЮМ
- БОБИ ЧОРУМ
- БОБИ ПАНҶУМ
- БОБИ ШАШУМ
- БОБИ ҲАФТУМ
- БОБИ ҲАШТУМ
- БОБИ НӮҲУМ
- БОБИ ДАҲУМ
- БОБИ ЁЗДАҲУМ
- БОБИ ДУВОЗДАҲУМ
- БОБИ СЕЗДАҲУМ
- БОБИ ЧОРДАҲУМ
- БОБИ ПОНЗДАҲУМ
- БОБИ ШОНЗДАҲУМ
- БОБИ ҲАФДАҲУМ
- БОБИ ҲАЖДАҲУМ
- БОБИ НУЗДАҲУМ
- БОБИ БИСТУМ
- БОБИ БИСТУ ЯКУМ
- БОБИ БИСТУ ДУЮМ
- БОБИ БИСТУ СЕЮМ
- БОБИ БИСТУ ЧОРУМ
- БОБИ БИСТУ ПАНҶУМ
- БОБИ БИСТУ ШАШУМ
- БОБИ БИСТУ ҲАФТУМ
- БОБИ БИСТУ ҲАШТУМ
- БОБИ БИСТУ НӮҲУМ
- БОБИ СИЮМ
- БОБИ СИЮ ЯКУМ

Воиз

- БОБИ ЯКУМ
- БОБИ ДУЮМ
- БОБИ СЕЮМ
- БОБИ ЧОРУМ
- БОБИ ПАНҶУМ
- БОБИ ШАШУМ
- БОБИ ҲАФТУМ
- БОБИ ҲАШТУМ
- БОБИ НӮҲУМ
- БОБИ ДАҲУМ
- БОБИ ЁЗДАҲУМ
- БОБИ ДУВОЗДАҲУМ

Суруди Сурудҳо

- БОБИ ЯКУМ
- БОБИ ДУЮМ
- БОБИ СЕЮМ
- БОБИ ЧОРУМ
- БОБИ ПАНҶУМ
- БОБИ ШАШУМ
- БОБИ ҲАФТУМ
- БОБИ ҲАШТУМ

Ишаъё

- БОБИ ЯКУМ
- БОБИ ДУЮМ
- БОБИ СЕЮМ
- БОБИ ЧОРУМ
- БОБИ ПАНҶУМ
- БОБИ ШАШУМ
- БОБИ ҲАФТУМ
- БОБИ ҲАШТУМ
- БОБИ НӮҲУМ
- БОБИ ДАҲУМ
- БОБИ ЁЗДАҲУМ
- БОБИ ДУВОЗДАҲУМ
- БОБИ СЕЗДАҲУМ
- БОБИ ЧОРДАҲУМ
- БОБИ ПОНЗДАҲУМ
- БОБИ ШОНЗДАҲУМ
- БОБИ ҲАФДАҲУМ
- БОБИ ҲАЖДАҲУМ
- БОБИ НУЗДАҲУМ
- БОБИ БИСТУМ
- БОБИ БИСТУ ЯКУМ
- БОБИ БИСТУ ДУЮМ
- БОБИ БИСТУ СЕЮМ
- БОБИ БИСТУ ЧОРУМ
- БОБИ БИСТУ ПАНҶУМ
- БОБИ БИСТУ ШАШУМ
- БОБИ БИСТУ ҲАФТУМ
- БОБИ БИСТУ ҲАШТУМ
- БОБИ БИСТУ НӮҲУМ
- БОБИ СИЮМ
- БОБИ СИЮ ЯКУМ
- БОБИ СИЮ ДУЮМ
- БОБИ СИЮ СЕЮМ
- БОБИ СИЮ ЧОРУМ
- БОБИ СИЮ ПАНҶУМ
- БОБИ СИЮ ШАШУМ
- БОБИ СИЮ ҲАФТУМ
- БОБИ СИЮ ҲАШТУМ
- БОБИ СИЮ НӮҲУМ
- БОБИ ЧИЛУМ
- БОБИ ЧИЛУ ЯКУМ
- БОБИ ЧИЛУ ДУЮМ
- БОБИ ЧИЛУ СЕЮМ
- БОБИ ЧИЛУ ЧОРУМ
- БОБИ ЧИЛУ ПАНҶУМ
- БОБИ ЧИЛУ ШАШУМ
- БОБИ ЧИЛУ ҲАФТУМ
- БОБИ ЧИЛУ ҲАШТУМ
- БОБИ ЧИЛУ НӮҲУМ
- БОБИ ПАНҶОҲУМ
- БОБИ ПАНҶОҲУ ЯКУМ
- БОБИ ПАНҶОҲУ ДУЮМ
- БОБИ ПАНҶОҲУ СЕЮМ
- БОБИ ПАНҶОҲУ ЧОРУМ
- БОБИ ПАНҶОҲУ ПАНҶУМ
- БОБИ ПАНҶОҲУ ШАШУМ
- БОБИ ПАНҶОҲУ ҲАФТУМ
- БОБИ ПАНҶОҲУ ҲАШТУМ
- БОБИ ПАНҶОҲУ НӮҲУМ
- БОБИ ШАСТУМ
- БОБИ ШАСТУ ЯКУМ
- БОБИ ШАСТУ ДУЮМ
- БОБИ ШАСТУ СЕЮМ
- БОБИ ШАСТУ ЧОРУМ
- БОБИ ШАСТУ ПАНҶУМ
- БОБИ ШАСТУ ШАШУМ

Ирмиё

- БОБИ ЯКУМ
- БОБИ ДУЮМ
- БОБИ СЕЮМ
- БОБИ ЧОРУМ
- БОБИ ПАНҶУМ
- БОБИ ШАШУМ
- БОБИ ҲАФТУМ
- БОБИ ҲАШТУМ
- БОБИ НӮҲУМ
- БОБИ ДАҲУМ
- БОБИ ЁЗДАҲУМ
- БОБИ ДУВОЗДАҲУМ
- БОБИ СЕЗДАҲУМ
- БОБИ ЧОРДАҲУМ
- БОБИ ПОНЗДАҲУМ
- БОБИ ШОНЗДАҲУМ
- БОБИ ҲАФДАҲУМ
- БОБИ ҲАЖДАҲУМ
- БОБИ НУЗДАҲУМ
- БОБИ БИСТУМ
- БОБИ БИСТУ ЯКУМ
- БОБИ БИСТУ ДУЮМ
- БОБИ БИСТУ СЕЮМ
- БОБИ БИСТУ ЧОРУМ
- БОБИ БИСТУ ПАНҶУМ
- БОБИ БИСТУ ШАШУМ
- БОБИ БИСТУ ҲАФТУМ
- БОБИ БИСТУ ҲАШТУМ
- БОБИ БИСТУ НӮҲУМ
- БОБИ СИЮМ
- БОБИ СИЮ ЯКУМ
- БОБИ СИЮ ДУЮМ
- БОБИ СИЮ СЕЮМ
- БОБИ СИЮ ЧОРУМ
- БОБИ СИЮ ПАНҶУМ
- БОБИ СИЮ ШАШУМ
- БОБИ СИЮ ҲАФТУМ
- БОБИ СИЮ ҲАШТУМ
- БОБИ СИЮ НӮҲУМ
- БОБИ ЧИЛУМ
- БОБИ ЧИЛУ ЯКУМ
- БОБИ ЧИЛУ ДУЮМ
- БОБИ ЧИЛУ СЕЮМ
- БОБИ ЧИЛУ ЧОРУМ
- БОБИ ЧИЛУ ПАНҶУМ
- БОБИ ЧИЛУ ШАШУМ
- БОБИ ЧИЛУ ҲАФТУМ
- БОБИ ЧИЛУ ҲАШТУМ
- БОБИ ЧИЛУ НӮҲУМ
- БОБИ ПАНҶОҲУМ
- БОБИ ПАНҶОҲУ ЯКУМ
- БОБИ ПАНҶОҲУ ДУЮМ

Навҳаҳои Ирмиё

- БОБИ ЯКУМ
- БОБИ ДУЮМ
- БОБИ СЕЮМ
- БОБИ ЧОРУМ
- БОБИ ПАНҶУМ

Ҳизқиёл

- БОБИ ЯКУМ
- БОБИ ДУЮМ
- БОБИ СЕЮМ
- БОБИ ЧОРУМ
- БОБИ ПАНҶУМ
- БОБИ ШАШУМ
- БОБИ ҲАФТУМ
- БОБИ ҲАШТУМ
- БОБИ НӮҲУМ
- БОБИ ДАҲУМ
- БОБИ ЁЗДАҲУМ
- БОБИ ДУВОЗДАҲУМ
- БОБИ СЕЗДАҲУМ
- БОБИ ЧОРДАҲУМ
- БОБИ ПОНЗДАҲУМ
- БОБИ ШОНЗДАҲУМ
- БОБИ ҲАФДАҲУМ
- БОБИ ҲАЖДАҲУМ
- БОБИ НУЗДАҲУМ
- БОБИ БИСТУМ
- БОБИ БИСТУ ЯКУМ
- БОБИ БИСТУ ДУЮМ
- БОБИ БИСТУ СЕЮМ
- БОБИ БИСТУ ЧОРУМ
- БОБИ БИСТУ ПАНҶУМ
- БОБИ БИСТУ ШАШУМ
- БОБИ БИСТУ ҲАФТУМ
- БОБИ БИСТУ ҲАШТУМ
- БОБИ БИСТУ НӮҲУМ
- БОБИ СИЮМ
- БОБИ СИЮ ЯКУМ
- БОБИ СИЮ ДУЮМ
- БОБИ СИЮ СЕЮМ
- БОБИ СИЮ ЧОРУМ
- БОБИ СИЮ ПАНҶУМ
- БОБИ СИЮ ШАШУМ
- БОБИ СИЮ ҲАФТУМ
- БОБИ СИЮ ҲАШТУМ
- БОБИ СИЮ НӮҲУМ
- БОБИ ЧИЛУМ
- БОБИ ЧИЛУ ЯКУМ
- БОБИ ЧИЛУ ДУЮМ
- БОБИ ЧИЛУ СЕЮМ
- БОБИ ЧИЛУ ЧОРУМ
- БОБИ ЧИЛУ ПАНҶУМ
- БОБИ ЧИЛУ ШАШУМ
- БОБИ ЧИЛУ ҲАФТУМ
- БОБИ ЧИЛУ ҲАШТУМ

Дониёл

- БОБИ ЯКУМ
- БОБИ ДУЮМ
- БОБИ СЕЮМ
- БОБИ ЧОРУМ
- БОБИ ПАНҶУМ
- БОБИ ШАШУМ
- БОБИ ҲАФТУМ
- БОБИ ҲАШТУМ
- БОБИ НӮҲУМ
- БОБИ ДАҲУМ
- БОБИ ЁЗДАҲУМ
- БОБИ ДУВОЗДАҲУМ

Ҳушаъ

- БОБИ ЯКУМ
- БОБИ ДУЮМ
- БОБИ СЕЮМ
- БОБИ ЧОРУМ
- БОБИ ПАНҶУМ
- БОБИ ШАШУМ
- БОБИ ҲАФТУМ
- БОБИ ҲАШТУМ
- БОБИ НӮҲУМ
- БОБИ ДАҲУМ
- БОБИ ЁЗДАҲУМ
- БОБИ ДУВОЗДАҲУМ
- БОБИ СЕЗДАҲУМ
- БОБИ ЧОРДАҲУМ

Юил

- БОБИ ЯКУМ
- БОБИ ДУЮМ
- БОБИ СЕЮМ

Омӯс

- БОБИ ЯКУМ
- БОБИ ДУЮМ
- БОБИ СЕЮМ
- БОБИ ЧОРУМ
- БОБИ ПАНҶУМ
- БОБИ ШАШУМ
- БОБИ ҲАФТУМ
- БОБИ ҲАШТУМ
- БОБИ НӮҲУМ

Убадьё

- БОБИ ЯКУМ

Юнус

- БОБИ ЯКУМ
- БОБИ ДУЮМ
- БОБИ СЕЮМ
- БОБИ ЧОРУМ

Мико

- БОБИ ЯКУМ
- БОБИ ДУЮМ
- БОБИ СЕЮМ
- БОБИ ЧОРУМ
- БОБИ ПАНҶУМ
- БОБИ ШАШУМ
- БОБИ ҲАФТУМ

Наҳум

- БОБИ ЯКУМ
- БОБИ ДУЮМ
- БОБИ СЕЮМ

Ҳабаққуқ

- БОБИ ЯКУМ
- БОБИ ДУЮМ
- БОБИ СЕЮМ

Сафаньё

- БОБИ ЯКУМ
- БОБИ ДУЮМ
- БОБИ СЕЮМ

Ҳаҷҷай

- БОБИ ЯКУМ

- БОБИ ДУЮМ

Закарьё

- БОБИ ЯКУМ
- БОБИ ДУЮМ
- БОБИ СЕЮМ
- БОБИ ЧОРУМ
- БОБИ ПАНҶУМ
- БОБИ ШАШУМ
- БОБИ ҲАФТУМ
- БОБИ ҲАШТУМ
- БОБИ НӮҲУМ
- БОБИ ДАҲУМ
- БОБИ ЁЗДАҲУМ
- БОБИ ДУВОЗДАҲУМ
- БОБИ СЕЗДАҲУМ
- БОБИ ЧОРДАҲУМ

Малокӣ

- БОБИ ЯКУМ
- БОБИ ДУЮМ
- БОБИ СЕЮМ
- БОБИ ЧОРУМ

Аҳди Ҷадид

Инҷили Матто

- БОБИ ЯКУМ
- БОБИ ДУЮМ
- БОБИ СЕЮМ
- БОБИ ЧОРУМ
- БОБИ ПАНҶУМ
- БОБИ ШАШУМ
- БОБИ ҲАФТУМ
- БОБИ ҲАШТУМ
- БОБИ НӮҲУМ
- БОБИ ДАҲУМ
- БОБИ ЁЗДАҲУМ
- БОБИ ДУВОЗДАҲУМ
- БОБИ СЕЗДАҲУМ
- БОБИ ЧОРДАҲУМ
- БОБИ ПОНЗДАҲУМ
- БОБИ ШОНЗДАҲУМ
- БОБИ ҲАФДАҲУМ
- БОБИ ҲАЖДАҲУМ
- БОБИ НУЗДАҲУМ
- БОБИ БИСТУМ
- БОБИ БИСТУ ЯКУМ
- БОБИ БИСТУ ДУЮМ
- БОБИ БИСТУ СЕЮМ
- БОБИ БИСТУ ЧОРУМ
- БОБИ БИСТУ ПАНҶУМ
- БОБИ БИСТУ ШАШУМ
- БОБИ БИСТУ ҲАФТУМ
- БОБИ БИСТУ ҲАШТУМ

Инҷили Марқӯс

- БОБИ ЯКУМ
- БОБИ ДУЮМ
- БОБИ СЕЮМ
- БОБИ ЧОРУМ
- БОБИ ПАНҶУМ
- БОБИ ШАШУМ
- БОБИ ҲАФТУМ
- БОБИ ҲАШТУМ
- БОБИ НӮҲУМ
- БОБИ ДАҲУМ
- БОБИ ЁЗДАҲУМ
- БОБИ ДУВОЗДАҲУМ
- БОБИ СЕЗДАҲУМ
- БОБИ ЧОРДАҲУМ
- БОБИ ПОНЗДАҲУМ
- БОБИ ШОНЗДАҲУМ

Инҷили Луқо

- БОБИ ЯКУМ
- БОБИ ДУЮМ
- БОБИ СЕЮМ
- БОБИ ЧОРУМ
- БОБИ ПАНҶУМ
- БОБИ ШАШУМ
- БОБИ ҲАФТУМ
- БОБИ ҲАШТУМ
- БОБИ НӮҲУМ
- БОБИ ДАҲУМ
- БОБИ ЁЗДАҲУМ
- БОБИ ДУВОЗДАҲУМ
- БОБИ СЕЗДАҲУМ
- БОБИ ЧОРДАҲУМ
- БОБИ ПОНЗДАҲУМ
- БОБИ ШОНЗДАҲУМ
- БОБИ ҲАФДАҲУМ
- БОБИ ҲАЖДАҲУМ
- БОБИ НУЗДАҲУМ
- БОБИ БИСТУМ
- БОБИ БИСТУ ЯКУМ
- БОБИ БИСТУ ДУЮМ
- БОБИ БИСТУ СЕЮМ
- БОБИ БИСТУ ЧОРУМ

Инҷили Юҳанно

- БОБИ ЯКУМ
- БОБИ ДУЮМ
- БОБИ СЕЮМ
- БОБИ ЧОРУМ
- БОБИ ПАНҶУМ
- БОБИ ШАШУМ
- БОБИ ҲАФТУМ
- БОБИ ҲАШТУМ
- БОБИ НӮҲУМ
- БОБИ ДАҲУМ
- БОБИ ЁЗДАҲУМ
- БОБИ ДУВОЗДАҲУМ
- БОБИ СЕЗДАҲУМ
- БОБИ ЧОРДАҲУМ
- БОБИ ПОНЗДАҲУМ
- БОБИ ШОНЗДАҲУМ
- БОБИ ҲАФДАҲУМ
- БОБИ ҲАЖДАҲУМ
- БОБИ НУЗДАҲУМ
- БОБИ БИСТУМ
- БОБИ БИСТУ ЯКУМ

Аъмоли Ҳаввориён

- БОБИ ЯКУМ
- БОБИ ДУЮМ
- БОБИ СЕЮМ
- БОБИ ЧОРУМ
- БОБИ ПАНҶУМ
- БОБИ ШАШУМ
- БОБИ ҲАФТУМ
- БОБИ ҲАШТУМ
- БОБИ НӮҲУМ
- БОБИ ДАҲУМ
- БОБИ ЁЗДАҲУМ
- БОБИ ДУВОЗДАҲУМ
- БОБИ СЕЗДАҲУМ
- БОБИ ЧОРДАҲУМ
- БОБИ ПОНЗДАҲУМ
- БОБИ ШОНЗДАҲУМ
- БОБИ ҲАФДАҲУМ
- БОБИ ҲАЖДАҲУМ
- БОБИ НУЗДАҲУМ
- БОБИ БИСТУМ
- БОБИ БИСТУ ЯКУМ
- БОБИ БИСТУ ДУЮМ
- БОБИ БИСТУ СЕЮМ
- БОБИ БИСТУ ЧОРУМ
- БОБИ БИСТУ ПАНҶУМ
- БОБИ БИСТУ ШАШУМ
- БОБИ БИСТУ ҲАФТУМ
- БОБИ БИСТУ ҲАШТУМ

Яъқуб

- БОБИ ЯКУМ
- БОБИ ДУЮМ
- БОБИ СЕЮМ
- БОБИ ЧОРУМ
- БОБИ ПАНҶУМ

1 Петрус

- БОБИ ЯКУМ
- БОБИ ДУЮМ
- БОБИ СЕЮМ
- БОБИ ЧОРУМ
- БОБИ ПАНҶУМ

2 Петрус

- БОБИ ЯКУМ
- БОБИ ДУЮМ
- БОБИ СЕЮМ

1 Юҳанно

- БОБИ ЯКУМ
- БОБИ ДУЮМ
- БОБИ СЕЮМ
- БОБИ ЧОРУМ
- БОБИ ПАНҶУМ

2 Юҳанно

- 1

3 Юҳанно

- 1

Яҳудо

- 1

Ба Румиён

- БОБИ ЯКУМ
- БОБИ ДУЮМ
- БОБИ СЕЮМ
- БОБИ ЧОРУМ
- БОБИ ПАНҶУМ
- БОБИ ШАШУМ
- БОБИ ҲАФТУМ
- БОБИ ҲАШТУМ
- БОБИ НӮҲУМ
- БОБИ ДАҲУМ
- БОБИ ЁЗДАҲУМ
- БОБИ ДУВОЗДАҲУМ
- БОБИ СЕЗДАҲУМ
- БОБИ ЧОРДАҲУМ
- БОБИ ПОНЗДАҲУМ
- БОБИ ШОНЗДАҲУМ

1 Ба Қӯринтиён

- БОБИ ЯКУМ
- БОБИ ДУЮМ
- БОБИ СЕЮМ
- БОБИ ЧОРУМ
- БОБИ ПАНҶУМ
- БОБИ ШАШУМ
- БОБИ ҲАФТУМ
- БОБИ ҲАШТУМ
- БОБИ НӮҲУМ
- БОБИ ДАҲУМ
- БОБИ ЁЗДАҲУМ
- БОБИ ДУВОЗДАҲУМ
- БОБИ СЕЗДАҲУМ
- БОБИ ЧОРДАҲУМ
- БОБИ ПОНЗДАҲУМ
- БОБИ ШОНЗДАҲУМ

2 Ба Қӯринтиён

- БОБИ ЯКУМ
- БОБИ ДУЮМ
- БОБИ СЕЮМ
- БОБИ ЧОРУМ
- БОБИ ПАНҶУМ
- БОБИ ШАШУМ
- БОБИ ҲАФТУМ
- БОБИ ҲАШТУМ
- БОБИ НӮҲУМ
- БОБИ ДАҲУМ
- БОБИ ЁЗДАҲУМ
- БОБИ ДУВОЗДАҲУМ
- БОБИ СЕЗДАҲУМ

Ба Ғалотиён

- БОБИ ЯКУМ
- БОБИ ДУЮМ
- БОБИ СЕЮМ
- БОБИ ЧОРУМ
- БОБИ ПАНҶУМ
- БОБИ ШАШУМ

Ба Эфсӯсиён

- БОБИ ЯКУМ
- БОБИ ДУЮМ
- БОБИ СЕЮМ
- БОБИ ЧОРУМ
- БОБИ ПАНҶУМ
- БОБИ ШАШУМ

Ба Филиппиён

- БОБИ ЯКУМ
- БОБИ ДУЮМ
- БОБИ СЕЮМ
- БОБИ ЧОРУМ

Ба Қӯлассиён

- БОБИ ЯКУМ
- БОБИ ДУЮМ
- БОБИ СЕЮМ
- БОБИ ЧОРУМ

1 Ба Таслӯникиён

- БОБИ ЯКУМ
- БОБИ ДУЮМ
- БОБИ СЕЮМ
- БОБИ ЧОРУМ
- БОБИ ПАНҶУМ

2 Ба Таслӯникиён

- БОБИ ЯКУМ
- БОБИ ДУЮМ
- БОБИ СЕЮМ

1 Ба Тимотиюс

- 1 БОБИ ЯКУМ
- БОБИ ДУЮМ
- БОБИ СЕЮМ
- БОБИ ЧОРУМ
- БОБИ ПАНҶУМ
- БОБИ ШАШУМ

2 Ба Тимотиюс

- БОБИ ЯКУМ
- БОБИ ДУЮМ
- БОБИ СЕЮМ
- БОБИ ЧОРУМ

Ба Титус

- БОБИ ЯКУМ
- БОБИ ДУЮМ
- БОБИ СЕЮМ

Филемӯн

- 1

Ба Ибриён

- БОБИ ЯКУМ
- БОБИ ДУЮМ
- БОБИ СЕЮМ
- БОБИ ЧОРУМ
- БОБИ ПАНҶУМ
- БОБИ ШАШУМ
- БОБИ ҲАФТУМ
- БОБИ ҲАШТУМ
- БОБИ НӮҲУМ
- БОБИ ДАҲУМ
- БОБИ ЁЗДАҲУМ
- БОБИ ДУВОЗДАҲУМ
- БОБИ СЕЗДАҲУМ

Ваҳй Юҳанно

- БОБИ ЯКУМ
- БОБИ ДУЮМ
- БОБИ СЕЮМ
- БОБИ ЧОРУМ
- БОБИ ПАНҶУМ
- БОБИ ШАШУМ
- БОБИ ҲАФТУМ
- БОБИ ҲАШТУМ
- БОБИ НӮҲУМ
- БОБИ ДАҲУМ
- БОБИ ЁЗДАҲУМ
- БОБИ ДУВОЗДАҲУМ
- БОБИ СЕЗДАҲУМ
- БОБИ ЧОРДАҲУМ
- БОБИ ПОНЗДАҲУМ
- БОБИ ШОНЗДАҲУМ
- БОБИ ҲАФДАҲУМ
- БОБИ ҲАЖДАҲУМ
- БОБИ НУЗДАҲУМ
- БОБИ БИСТУМ
- БОБИ БИСТУ ЯКУМ
- БОБИ БИСТУ ДУЮМ